 Vervolg, van het zestiende hoofdstuk van deel één van kleine Dorrit van Charles Dickens vertaald door A.G. van Tricht, deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Koenders. Toen Clennum bij de gezellige hart in zijn kamer zat, kon hij niet nalaten, zich de vraag te stellen, of er, in het hart, van die eerlijke, brave, gemoedelijke migels, niet een microscopisch deeltje van het musterzaartje verborgen was, dat, in de grote plant, die, circumlocutie-ministerie heet, ontstaanlas, en hij zou, daar vermoederlijk, tot het etensuur over gepijnst hebben, indien hem niet, reeds van Marseille af in een vraag had bezig gehouden, die nu weer in hem opkwam, namelijk deze. Zal ik verliefd durven worden op pet. Hij was tweemaal zo oud als zij. Hij sloeg het ene been over het andere en rekende nog een sna, maar het was en bleef tweemaal. Wel nu, wat zou dat? Hij zag er nog jong genoeg uit, was gezond en sterk en in zijn hart ook nog jong. Een man van veertig jaar kon men niet oud noemen, en menige man, content gevolgen, van de omstandigheden niet huwen voor die leeftijd, tenminste menige man deed het niet. Maar, de kwestie was niet wat hij, maar wat zij ervan dacht. Hij meinde te mogen aannemen dat meneer Miegel hem zeer goed gezind was, en wist zeker dat hij grote achting koesterde voor meneer Miegel's en dienstmeste vrouw, maar hij begreep dat het afstaan van hun enig kind, aan welke echtgenoot ook, een bewijs van opofferende liefde zouden zijn, waarover zij tot nu toe zeker nooit gedacht hadden. Maar, hoe mooier, lieftalliger en bekoorlijker, hoe eerder zij genootzaakt zouden worden dit bewijs te geven, en waarom zou hij de uitverkoorlijnen dan niet kunnen zijn? Toch even goed als ieder ander. Toen hij zover met zijn gedachten gekomen was, begreep hij dat het niet de kwestie was, hoe hij, maar wel hoe zij daarover dacht. Artur Klenem was beschijnend van aard en zich bewust van vele tekortkomingen. Bovendien had Mieny in zijn ogen zoveel voertreffelijke eigenschappen dat zijn moed hem al heel spoelig in de schoenen zakte. Toen hij gereed was, om aan tafel te gaan, was hij dan ook tot het besluit gekomen dat hij zichzelf niet kon toestaan op pet verliefd te worden. Zij zaten met hun vijven heel gezellig aan de ronde tafel. Er waren zoveel plaatsen en personen te bespreken en erheerste zon prettige toon. En Daniel Dois had zoveel te vertellen van zijn eigen ondervindingen. Dat zij wel twintig keer bij Elkander hadden kunnen zijn, zonder elkaar beter te leren kennen dan die naar middag. En Miss Weed, zei de meneer Miegls, na een aantal medereizigers besproken te hebben. Heeft iemand Miss Weed nog wel eens ontmoet? Ik, zei Tati Koran, zij had een manteltje gehaald. Voor haar jongemeesteres. En hing haar dit over de schouders. Terwijl zij haar donkere ogen opstoeg en dit antwoord gaf. Heb jij Miss Weed gezien, Tati? Repet uit. Waar? Je mis. Hoe? Er lag een ongeduldige uitdrukking in haar ogen, waar een klennen meende te lezen, met mijn ogen. Maar in woorden antwoorden zij. Ik ontmoete haar bij de kerk. Wat zou zij daar gedaan hebben? Vroeg meneer Miegls verbaasd. Ik geloof niet, dat zij erin is geweest. Zij had mij eerst geschreven, zei Tati Koran. O, Tati, mompelde haar meesteres. Neem die hadne weg. Ik heb een gevoel als of iemand anders mij aanraakte. Zij zei dit enigszins driftig, toch halfschertzend en niet scherper of hatelijker dan een verwend kind doen kan, dat het volgende ogenblik weer lacht. Tati Koran perste de volle rode lippen op elkaar en kruiste de armen over de borst. Wilt u weten, meneer? Vroeg zij. Meneer Miegls aankijkende, wat misweed mij geschreven heeft. Nou, Tati Koran, als je zo goed zou willen zijn het te vertellen. Wij zijn hier onder goede vrienden en als je dat zelf aanbiedt. Zij had op reis gehoord waar wij woonden, vertelde Tati Koran en zij had mij het laatst gezien in een vrij, een vrij, een vrij slecht humeur, vroeg meneer Miegls, het hoofd schunnende tegen die donkere ogen. Haas je niet, Tati Koran, tel eerst tot vijf en twintig. Zij perste de lippen weer op elkaar en haalde diep adem. Zij schreef mij verder dat als met mij ooit beledigde, zij keek neer op haar jongemeesteres, of als ik geplaagd werd, weer die blik op het, ik bij haar moest komen, dan zou ik fatsoenlijk behandeld worden. Ik moest er maar eens over denken en kon haar bij de kerk vinden om er over te spreken. Ik ben er toen heen gegaan om haar te bedanken. Tati sprak haar jongemeesteres, terwijl zij haar over haar schouder heen de handtoestak. Ik was bang toen wij afscheid namen en ik vind het griezelig te moeten denken dat zij zo dichtbij is geweest zonder dat ik het wist. Kom, lieve Tati, geef mij een hand. Tati bleef onbeweegelijk staan. Hee, riep meneer Miegelts, tel nog eens tot vijf en twintig Tati Koran. Zij kon nauwelijks tot twaalf geteld hebben toen zij zich veroverboog en haar lippen drukte op de aangeboden hand die haar wang strilde. Toen zij daarmee de mooie krullen van de eigen rest aanraakte. Daarna ging Tati Koran heen. Zie daar nu, zei meneer Miegelts, terwijl hij de stommenknacht rondraaide en de suikerpot na zich toehaalde. Zie daar nu een meisje dat haar ongeluktige moed zou gaan als zij niet in huis was bij praktische mensen. Moeder en ik weten alleen omdat wij praktisch van aard zijn dat er tijden zijn waarin dat meisje met haar gehele ziel in opstand komt. Omdat wij nu eenmaal veel van pet houden. Arm kind, zij heeft nooit een vader en moeder gehaald om haar liefde te hebben. Ik moet er niet aan denken wat er in het hart van dat kind moet omgaan, wanneer zij zondags in de kerk het vijfde gebot wordt voor deze. Ik ben dan altijd genijigd uit te roepen. Kerk, tel tot 25 Tati Koran. Behalve de stommenknacht had meneer Miegelts twee niet stommen tafel bedienden. Twee kamermijsjes met blozende wangen en schitterende oogjes die een vrename plaatsinnamen in de tafel versiering. En waarom niet kon meneer Miegel zeggen wanneer dit onderwerp ter sprake kwam. Waarom zeg ik altijd tegen moeder niet iets aardigs om naar te kijken als er dan toch was. Zeker je vrouw Ticket, keukenmijd en huishoudster wanneer de familie thuis huisbewaardster wanneer de familie afwezig was maakte het personeel vol tallig. Het speet meneer Miegelts dat je vrouw Ticket door de aard van haar bezigheid nu ontoonbaar was. Maar hij hoopte haar de volgende morgen Zij was een voorname factor van de villa. Al zijn vrienden kende haar. Voegte hij erbij. In de hoek hing haar portret. Wanneer de familie op reis ging, trok zij de zee de Japon aan en zette een toer van zwarte krulletjes op. Zoals zij op dat portret was voorgesteld. In de keuken had zij roodachtig reishaar. Ging in de eetkamer zitten legde haar bril tussen twee bladzijden van Dr. Bugans huisapotheek en bleef over het gordijntje turen. Dag in dag uit tot de familie terugkwam. Eerderheen achter het buitenkijf dat niets je vrouw Ticket plaats achter het gordijntje zal kunnen doen verlaten hoelang de familie ook afwezig mocht blijven of van Dr. Bugans afstand te doen. Of Schoonmeneer Meegels stijf en strak vol hield dat zij nog nooit een van de raadgevingen van de beroemde geneesheer had gelezen veel minder toegepast. Savons werd er gewist en Pet zat bij haar vader in de kaarten te kijken wanneer zij niet zong of piano speelden. Pet was een bedorven kindje maar hoe kon dat anders? Wie kon er met dat volksame mooie schepseltje omgaan zonder onder de invloed van harenbemindelijkheid te komen? Wie kon er een avond in die woning doorbrengen zonder haar liefde krijgen om de bekooring die van haar aanwezigheid uitging? Zodat Klennem er tenminste over niet tegenstaande het besluit waar toen hij op zijn kamer gekomen was. Terwijl hij hierover zat de pijnzin, renonceerde hij wel waar de heer waar aan zit u te denken, vroeg meneer Miegels zijn partner verbaasd. Nee mij, niet kwalijk, aan niets, antwoordde Klennem. Denk dan voortaan aan iets beste keel. Pet beweerde lachend dat meneer Klennem zeker aan mis weet zat te denken. Waarom aan mis weet Pet, vroeg haar vader. Ja, waarom, zei Klennem. Pet kreeg een kleur en ging weer naar de piano. Toen zij op het punt stonden om naar bed te gaan, hoorde Arthur Dois vragen of zijn gastheer de volgende morgen voor het ontbijt een half uurtje voor hem beschikbaar had. De gastheer was er onmiddellijk toe bereikt. En Klennem, die een oogomelijk draalt had, met de trap op te gaan, vroeg hem nog. Herinnert u, u meneer Miegelz, dat u mij de raad hebt gegeven, regelrecht naar Londen te gaan. Ja zeker. En die andere raad die ik toen nodig had. Ik wil niet zeggen dat hij wat waard was, antwoorde meneer Miegelz. Maar natuurlijk herinner ik mij de prettige vertrouwelijke voet waarop wij met elkaar waren. Ik heb u raad opgevolgd en mij losgemaakt van een zaak die mij om vele redenen onaan genaam was. Garnen zou ik echter mijn geld en de kennis die ik heb opgedaan gebruiken en er op een of andere wijze profijt van trekken. Prachtig. Dat kun je niet te spoelig doen. Dat heb ik mij zelf ook gezegd en toen ik nu vanmorgen hierheen wandelde vertelde mij uw vriend Dois dat hij een deelgenoot zoekt in zijn zaak. Geen technicus maar iemand die wat verstand heeft van zaken doen zodat zijn een zaak wat meer voordelen zou opleveren. Juist zijn de migels met de handen in de zakken en met dezelfde uitdrukking van man van zaken op zijn gelaat als waarmede hij met het goudschaaltje en het schopje gewerkt had. Meneer Dois, ging klein hem voort deelde mij zo ter lobs mede dat hij uw raad zou inwinnen bij het zoeken naar zo'n deelgenoot. Indien u nu van oordeeld bent dat wij voor elkaar geschikt zijn zout u hem wellicht mijn wens kenbaar kunnen maken. Hij het spreekt vanzelf dat ik volstrek onkundig ben van de details zodat het zeer goed zou kunnen zijn dat er bezwaren tegen mijn voorstel bestaan zowel van de kant van mijn vriend als van die van mij. Ongetwijfeld, ongetwijfeld riep meneer migels met de bij goudschaaltje en schopje aangeleren voorzichtigheid. Het zou natuurlijk alleen een kwestie van cijfers en berekeningen kunnen zijn. Juist juist maar ik zal graag dus overwegen Indien meneer Dois er oorenaar heeft en u zelf ergunstig over denkt Indien u mij nu voorlopig wil toestaan de zaak in uw welhandel te stellen dan zult u mij een grote dienst bewijzen. Deze opdracht aanvaart ik met het grootste genoegen kleinem. Antwoorden meneer migels zonder vooruit te lopen op enkele punten die als man van de zaken natuurlijk nog achtergehouden hebt geloof ik toch wel te mogen onderstellen dat deze zaak in orde zal komen. Van één ding kun je zeker zijn Daniel Dois is een stipt eerlijk man. Daarvan ben ik overtuigd en die overtuiging heeft mij er toe geleid deze zaak met u te bespreken. Je moet hem een beetje leiden begrijp je hem wat sturen en de wegwijzen want hij is wat eigenaardig zijn meneer migels. Alleen bedoelende dat Dois altijd wat nieuws had en deed maar eerlijk als goud nu slaap wel Klenem ging naar zijn slaapkamer bleef daar nog enige tijd bij de hart zitten en overwoog dat hij blijder was niet verliefd te zijn geworden op pet. Zij was zo mooi zo bemiddelijk haar lieftallige natuur en haar onschuldige hartje waren zo vatbaar voor ware indrukken dat de man die zulke indruk op haar maken kon de gelukkigste benijdenswaardigste sterveling op deze wereld moest worden. Daarom was hij blij tot het besluit gekomen te zijn dat hij niet verliefd op haar mocht worden. Aangezien dit echt er wel een reden had kunnen zijn om tot een ander besluit te komen ging hij het in gedachten nog eens na vermoedelijk om zich tegenover zichzelf te rechtvaardigen onderstelt dat een man zo redeneerde hij in zichzelf die 20 jaar of zo geleden meer dan jaren geworden was een man die tentgevolgen van zijn opvoeling wat beschroomt en tentgevolgen van de richting die zijn leven genomen had wat ernstig was die wist dat hem veel innemende eigenschappen die hij in andere zo bewonderde ontbraken omdat hij langer tijd in vreemde landen had rondgesworven met niets om zich heen om zijn gemoet te verzachten die geen vriendelijke zusters had om aan haar voor te stellen geen gezelligde huis om haar binnen te leiden een vreemdeling in zijn eigen land een man die geen voortuin genoeg bezat om tegen alles wat hij miste te doen opwegen die niets in zijn voordeel had dan zijn oprecht gemeende liefde en in het algemeen de wens om te doen wat goed was onderstelt dat zo'n man dit huis binnenkwam zich liet betoveren door de bekoorlijkheden van dat jonge meisje en zich liet overhalen te hopen haar hart en ham te winnen welke zwakheid zou dit zijn Zachtkunst opende hij het venster en keek naar de kalmvoort stromende rivier Jaar in jaar uit ging de veerpond op dezelfde plek van oever tot oever legde de stroom zoveel of zoveel meilen per uur af hier de biezen gins de lelies niets onzekers of onrustigst waarom zou hij zich verdriet of neerslachtig voelen hij zou immers zo zwak niet zijn niemand die hij kende zou dat zijn waarom er zich dan over voor onrust en toch deed hij dat en hij dacht in win is zo'n gedachte niet eens opgekomen hij dacht dat het beter zou zijn zo in toner voort te glijden als de rivier dan zou de ongevoeligheid voor geluk tegen de ongevoeligheid voor smart einde van het 16e hoofdstuk van deel 1 17e hoofdstuk van deel 1 van het kleine dorrit van Charles Dickens vertaald door AG van Tricht deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Marcel Koenders de volgende morgen voor het ombijt was Arthur al buiten het was een prachtige morgen en hij had een uurtijd liet zich daarom overzetten en volgde daarna een voetpad door het weiland toen hij langs het jaagpad terugkeerde vond hij de veerpond aan de overzij en aan deze zijde een heer die overgezet wilde worden deze heer zag er uit als een dertiger was goed gekleed leek vrolijk en opgewekt was krachtig gebouwd en had een donker uiterlijk toen Arthur aan de waterkant kwam keek de wachtende hem even aan en zette toen zijn bezigheid voor het die bestond in het schoppen van steentjes in het water uit de manier waarop hij de stenen losmaakte en daarna wegschopte meen de Arthur te moeten opmaken dat hij iets vreeds in zijn karakter had wij hebben allemaal wel eens gevolg trekkingen gemaakt uit de manier waarop iemand iets deed al was het van nog zo weinig betekenis een bloemplukken een hindernis op zij gooien of zelfs een voorwerp vernietigen dat geen gevoel had het was aan het gelaad van de onbekende te zien dat zijn gedachten door iets in beslag werden genomen want hij nam niet de minste notitie van een mooie newfoundlander die hem voordurend aankijk en ook elk steentje met de ogen volgde in afwachting van een teken van zijn meester om het na te springen de pond kwam echter aan zonder dat hij dit teken ontvangen had en toen de klep was neergeslagen nam zijn meester hij was band en mee op de pond vanmorgen niet zei zijn meester je moog niet druip nat in dames gezelschap komen liggen klem hem volgde de man en de hond op de pond en ging zitten de hond deed wat een bevolen was en de man bleef staan op de kant te zien zodra de pond de wal raakte sprongen de vreemdeling en de hond eruit en verdwenen in de richting van de villa migels klem hem was blij dat ze weg waren de kerklok sloeg het uur van het ontbijt toen hij het lijntje bereikte dat toegang gaf met een luid geblaf er was gisteren toch geen hond dacht klem hem de poort werd geopend door een van de blozende kamermeisjes en het eerste dat hij in de tuin zag was de onbekende met de nieuw vangtlander miss minnie is nog niet beneden heren zei de blozende portierster en daarna tot de meester van de hond meneer klem hem meneer daarna trippelde zij weg hoe merkwaardig meneer klem hem dat wij elkaar nu hier ontmoeten sprak de onbekende sta mij toe mij voor te stellen Henry Gowen het is, hier lief vindt u niet vooral vanmorgen hij had een aangename stem en bewoog zich blijkbaar heel gemakkelijk maar klem hem dacht als ik dat besluit ten aanzien van pet niet genomen had dan zou ik nu al een hekel hebben aan die Henry Gowen u kent het hier niet meen ik zij die Gowen toen klem hem de plaats ook rondde alles nieuw voor mij sinds gisteravond ah zo het is, nu hier niet het mooist u had in het voorjaar hier moeten zijn voor de familie op reis ging toen had u het moeten zien had klem hem dit besluit niet genomen dan zou hij hem zeker, naar en zelfs daar of de versufius gewenst hebben ik heb het genoegen gehad dit plekje onder verschillende omstandigheden te leren kennen gedurende de laatste 3 jaren het is een waar paradijs onbeschaamd tenminste als dat verstandige besluit er niet geweest was om van een paradijs te spreken maar dat heet hij omdat hij haar zag aankomen en haar dus zodat zij het horen moest onder de engelen rang schikten wat verbeelden hij zich wel en oh wat zag zij er bekoorlijk uit en zo vrolijk, zo blij wat liefkoosten zij de hond en wat kende de hond haar goed hoeveel zegend waarom die verhoogde gelaadskleur die bedees de houding die neergeslagen ogen dat aarzelen om zich gelukkig te tonen wanneer had Klenem haar ooit zo gezien niet dat er enige reden voor bestond dat hij haar ooit zo kon gezien hebben of gehoopt had haar zo te zullen zien maar toch wanneer had hij had toe in de gelegenheid kunnen komen hij stond op een kleine afstand toen die Gohens sprak van het paradijs was hij tegelijkere tijd op haar toegentreden en had haar hand gevat de hond had zijn grote poten op haar arm en zijn kop haar boezem gelegd zij had gelachen en hem welkom geheten en nam veel te veel notitie van de hond veel te veel dat wil zeggen als er toevallig iemand bij had gestaan die verliefd op haar was zij bevrijden zich nu van de hond en kwam op artier toe gaf hem haar handje en miste hem goede morgen terwijl zij een beweging met haar armaakte als of zij graanen door hem naar de ontbijtkamer zou worden geleid en daar verzette die Gohens zich niet eens tegen oh nee hij was toch zeker van zijn zaak er gleed even een wolk over migelsgoed harte gezicht toen zij met hun vieren de hond, hoewel het minst welkom op ENA kwam ook binnen kwamen om bijten dit, nog de onrust die mevrouw migels even aan de dag legde ont ging aan kleindemscherpe blik welgoen zij meneer migels met een onderdruk de zucht hoe maak jij het vanmorgen oh zoals elke dag meneer leeuwen ik wilden ons wekelijks bezoek zo lang mogelijk maken en daarom zijn wij er vanmorgen al vroeg op uit gegaan en van Kingston waar ik tegenwoordig mijn hoofdkwartier heb en een paar schetsenmaak hierheen gewandeld daarna vertelde hij van onze ontmoeting aan de pond en dat wij samen overgevaren waren en maakt mevrouw goen het goed Henry vroeg mevrouw migels kleindemspitste de oren mijn moeder is heel wel dank u kleindems schonk verder weinig aandacht aan het gesprek ik heb de vrijheid genomen voor vandaag iemand aan de tafel te nodig hem ik hoop dat ik u en mevrouw daarmee de geen al te grote overlast mee aandoen ik kon er niet goed buiten verzekerde hij aan mevrouw migels het jonge mens schreef mij dat hij zo graag na de kennis met mij wilde maken en aangezien hij van nette familie is dacht ik dat u er wel niets op tegen zoud hebben ik heb hem hier ontving wie is dat jong mens vroeg meneer migels wel willend als altijd een barnacle Clarence Barnacle zoon van Tietes Barnacle en bij zijn vader aan het departement ik kan de verzekering geven dat de rivier geen gevaar zal lopen door zijn komst hij zal die niet in brand steken zozo een barnacle wij kennen sommige leden van die familie is het niet daniel zijn meneer migels bij George zij zijn er mooi bovenop gekomen laten zien in welke relatie moet dat jong mens staan tot lord Decimus Barnacle zijn lordschap trouwde in 1797 met Lady Jamina Bilberry de tweede dochter uit de derde huwelijk nee, ik sla de plankmis dat was Lady Seraphina Lady Jamina was de eerste dochter uit de tweede huwelijk van de vijftiende graaf Stillstalking Baroness Clementina Tosulum juist de vader van het jong mens trouwde een Stillstalking en de grootvader een Barnacle die een nicht van hem was ik geloof Gohwen dat ik wat ver terug ga ik wilde alleen maar weten in welke relatie dat jongen mens staat tot lord Decimus dat is gemakkelijk genoeg zijn vader is een neef van lord Decimus neef van lord Decimus herhaalde meneer Miegel met gesloten ogen zo als men geniet van iets heel lekkers blijkbaar wilde hij niet afgeleid worden van het genot deze standboom hem verschafden bij George Gohwen je hebt gelijk een neef door Decimus is dus zijn oud oom wachtens even zijn meneer Miegels de ogen openende voor een nieuwe ontdekking dan is Lady Stillstalking zijn oud tante van moederzij is het verwachtig wij zullen hem met genoegen ontvangen hem zo goed amuseren als wij kunnen op onze eenvoudige manier natuurlijk in elk geval zullen wij zorgen dat hij hier niet van honger omkomt bij de aanvang van dit gesprek had meneer Klenem zo'n onschuldige uitbarsting van meneer Miegels verwacht als die toen hij in het circumlocutie kantoor zijn vriend Dois bij de kraag pakte maar zijn vriend had een zwakheid die wij allen in de straat om de hoek kunnen weervinden en waarvan zelfs de ondervinding bij het circumlocutie kantoor hem niet genezen kon Klenem keek naar Dois maar Dois kende Miegels langer dan vandaag hij bleef op zijn bord turen gaf geen teken en zei geen woord ik ben u zeer verplicht zij goon en daarmee was de zaak beklonken alleen vroegte hij er nog bij die Clarence is een grote ezel maar overigens de beste innemendste jongenman die ik ooit ontmoeten nog eer het ontbijt was afgelopen kwam er aan het licht dat alle kennissen van goon min of meer ezels of vielten waren maar toch waren ze allen de beste innemendste eenvoudigste oprechtste mensen die ooit geleefd hadden de redenering waarmede hij altijd tot deze slotsom kwam was ongeveer als volgt ik durf zeggen dat ik steeds met de grootste nauwkeurigheid boek houdt van ieders deugden en ondeugden ik doe dit zo nauw gezet dat ik zo gelukkig ben te kunnen zeggen dus onwaardige mensen zijn tevens de beste kerels dat ik het geruststellend rapport kan uitbrengen er is veel minder onderscheid tussen een eerlijk man en een schurk dan u geneigd bent te onderstellen het gevolg van deze verblijdende ontdekkingen was dat hij al zoekende uitgoede in de mensen het verlaagde waar hij het vond en het dikwijls vond waar het in werkelijkheid niet aanwezig was dit was echter de enige onaan gename en gevaarlijke kant van zijn boekhouding het scheen dat deze beschouwingen minder werklang vonden van de barnacles de wolk die Klenem zo straks op zijn gelaad had opgemerkt keerde er telkens op terug en opdat van m'n vrouw Miegel was dezelfde onrust merkbaar meer dan eens wanneer Pet de hond liefkoosde meen de Klenem op te merken dat dit de gastheer onaan genaam was en eens terwijl Goan aan de andere kant van de hond stond en zich tegelijk met Pet vooroverboog verbeelde Klenem zich tranen in m'n Miegel's ogen te zien en liep deze de kamer uit ook zag hij of verbeelde hij zich dat Pet zelf niet ongevoelig was voor deze kleine voorvallen dat zij haar best deed om door nog meer tederheid dan gewonelijk te tonen hoe lief zij haar vader had om die reden bleef zij ook achter de anderen toen zij naar de kerk gingen en daaruit terugkwamen en bood zij haar vader een arm hij had terwijl ging eet op kunnen doen maar toen hij na de hand alleen in de tuin wandelde meende hij een ogenblik dat hij haar bij haar vader in de kamer zag waar zij haar ouders één voor één om helfde en schrijend tegen haar vaders gouden leunde aangezien het gedurende het overige van de dag regende was men genoodzaakt thuis te blijven de verzamelingen van meneer Miekels te bezichtigen en de verdere tijd met praten door te brengen de goan had discours genoeg en sprak heel vrij moeder en onderhoudend hij is geen schilder van beroep en enige tijd in Rome geweest te zijn toch had hij iets onverschillers en maatuurachters over zich een warneembaar gebrek zowel in zijn toewijding aan de kunst als in het geen hij bereikte waarvan Clem eigenlijk geen hoogte komt krijgen terwijl hij met Daniel Dois door het open venster naar buiten stond te kijken riep hij dienst hulp in om met geenem raadsel achter voorkwam kent u meneer Goan volg hij op vluisterende toon ik heb hem hier al meer ontmoet hij komt hier elke zondag wanneer de familie thuis is uit het geen hij vertelt maak ik op dat hij een artiest is zo'n soort artiest zeker van welke soort vroeg Clem hem glimlachend wel hij schijnt het padderk kunst op zijn dode gemak te bewandelen en ik betwijfel of men dan wel verkomt Clem zette zijn onderzoek voort en kwam te weten dat de familie Goan geparenteerd was aan de Barnacles en dat de vader van Henry Goan attaché geweest was gepensioneerd en tot commissaris van het een of ander benoemd en gestorven was met zijn magersalaris in de hand waarvoor hij tot zijn laatste snik met ere gestreden had ten einde hem voor al deze gewichtige diensten te belonen had de Barnacle die toen aan het laatje zat gewoon bewogen aan zijn en wederweb een pensioen van 2 of 300 pond toe te staan waaraan de volgende Barnacle enige stille deftige vertrekken in hemtend koordpelles had toegevoegd waar de oude dame nu stilletjes leefde treurende over de ontaarding tijd in gezelschap van verschillende oude dames weduwen en oude juffers haar zoon Henry die van zijn vader de commissaris een heel klein kapitaaltje geerft had een zeer twijfelachtige hulp in het leven was moeilijk tot een beslissing aan gaande zijn toekomst de brengend geweest vooral omdat de openbare amten toevallig alle bezet beleven en hij bij de aanvang van zijn mannelijke leeftijd nog lang niet alle wilde haren verloren had eindelijk was hij tot het besluit gekomen schilder te worden zowel omdat hij altijd wel enige aanleg voor de schilderkunst gehad had maar ook om de hoger geplaatste barnacles die zich niets van hem had een aangetrokken te grieven het eerste gevolg van deze beroepskeuze was geweest dat verschillende aanzienlijke dames zich ontzettend geerget hadden het tweede dat portefeuilles met voortbrengselend van zijn kunst op avondpartijtjes waren rondgegaan en met grote geestrift tot echte kloods volmaakte kuips en waren miracles verklaard waren eindelijk dat loort Dezimus een schilderij van hem gekocht en dadelijk de president en de Raad de Dineren gevraagd en met de hem eigendeftigheid gezegd had toen mij voor dat dit werk inderdaad hoogst verdienstelijk is kortom dat allerlei mensen van aanzien moeite deden om hem in de mode te brengen toch was hem tot nu toe alles mislukt het bevooroordeelde publiek was tegen die verleiding hardnekkig bestand gebleken het had nu eenmaal besloten de schilderijen van door Dezimus niet te bewonderen het had uitgemaakt dat men zich voor elk vak behalve dan voor de publieke dienst moet bekwamen met hart en ziel zich er op moet toeleggen zo hing meneer Gohwen evenals die oude vermoonde doodkist waarin nog Mohamed nog iemand anders gelegen had tussen 2 punten in de lucht bevoorordeeld en Jaloers op het 1 dat hij verlaten had bevoorordeeld en Jaloers op het andere dat hij niet kon bereiken dit waren de inlichtingen die klen hem op die regenachtige zondag achtermiddag en ook later ontrend Henry Gohwen in on ongeveer een uur of zo na het gewone etensuur verscheen de jonge barnacle in gezelschap van zijn ooglas meneer Meegels had met het oog op de deftige families waar aan zijn gast geparenteerd was de beide bloosende kamermeisjes vervangen door 2 deftige knechts de verbazing en verwondering van de jonge barnacle bij het zien van klen hem was vermakelijk onwille keuren gewoon poelde hij kijkens waarachtig dat zeg ik u hij zijn tegenwoordigheid van geest geheel ter rug gekregen had een ogenblik later voelde hij zich toch nog verplicht zijn vriend mee te trekken naar het venster ik moet je spreken Gohwen zij hij sterk door de neus pratende dat een van zijn zwakheden was zeg kijk nu eens wie is die man een vriend van een gastheer niet van mij kijk eens hier die man is een vreselijke radicaal begrijp je? zo hoe weet je dat liever hemel meneer hij viel laatst als een bom midden tussen ons in op het kantoor het was vreselijk daarna ging hij naar onze woning met mijn vader binnen en droom zo aan dat mijn vader hem de deur heeft moeten wijzen kwam op het kantoor en viel nog eens bij mij binnen kijk eens aan je hebt nooit zo'n man bijgewoond wat wilde hij eigenlijk? lieve hemel meneer hij zei dat hij iets wilde weten begrijp je kantoor letterlijk bestormen zonder daartoe aangesteld te zijn zonder enige voerafgaande formaliteiten en zegt dat hij iets wil weten de verontwaardigde blik waarvan de jonge barnacle deze mededelingen liet vergezeld gaan zouden ongetwijfeld zijn ogen benadeeld hebben waren de uitnodiging om aan tafelplaats te nemen niet tussen beide gekomen meneer migels die zeer verlangend geweest was te vernemen hoe zijn omentanten het maakten verzocht de mevrouw migels naar tafel te geleiden en toen hij aan de rechterhand van mevrouw migels had keek meneer migels zoveel genoegd als of de hele familie barnacle daar gezeten was al het natuurlijke en bekoorlijke van de vorige dag was verdwenen de aanzittenden waren evenals het eten zelf law smakeloos te gaar en dat was alleen de schuld van die armen kleine zeerige jonge barnacle hoewel altijd de enige conversatie was hij bij deze gelegenheid verlegen er dan ooit en dat was de schuld van Klenem hij werd als het ware gedwongen Klenem voortdurend aan te kijken en ding te gevolgen viel zijn ooglas eerst in de soep daarna in zijn wijnglas en eindelijk op het bord zijn vrouw migels of hing als een schelkoord op zijn rug waarvan één der deftige bedingden het dan afnam en dan bleef het weer een poosje op zijn borst hangen want in zijn oog wilde het onder geen voorwensel blijven zitten hij raakte daardoor zo in de war vooral wanneer hij zag dat Klenem naar hem keek dat hij allerlei voorwerpen als lepels, vorken en messenleggers naar zijn oog bracht het geen zijn verlegenheid nog maar deed toenemen al ontsloeg het hem niet van de drang om Klenem aan te kijken het scheen wel dat de angst voor een vraag van Klenem die dan natuurlijk weer wat zou willen weten hem inwendig verteerden het mag betwijfeld worden of één van de disgenoten behalve dan meneer Miegelz zich amuseerde hij genoot letterlijk van de jonge barnacle evenals de enkele fles van het gouden water in het sprookje bij het uitschenkend overging in een prachtige fontijn had meneer Miegelz de gewaarwoording in het proefje van een barnacle aan zijn tafel de geur mede deelden van de gehele stamboom in tegenwoordigheid van die stamboom verbleedten al zijn mooie hoedarnigheden zijn rondborstigheid een eerlijkheid hij was niet zo op zijn gemak niet zo natuurlijk streefde naar iets dat niet bij hem behoorde hij was zichzelf niet welke zonderlinge karaktertrek van meneer Miegelz waar zouden wij er een tweede voorbeeld van kunnen vinden de regenachtige zondag eindigde in een natte avond de jonge barnacle ging heel voorzichtig rookende in een rijteg naar huis en de weinig welkom goan ging te voet met zijn weinig welkom in uw voundlander pet had de hele dag allerliefst getracht vriendelijk tegenklemmen te zijn maar deze was sinds het ontbijt een weinig terughoudend geweest dat wil zeggen hij zou dat geweest zijn als hij verliefd op haar geweest was toen hij weer op zijn kamer bij de kachel zat aan zijn deur met de kaars in de hand om hem te vragen hoe laat hij van plan was de volgende morgen terug te keren na deze kwestie geregeld te hebben begon hij over die goan te praten die een groot gedeelte van zijn gedachten zou ingenomen hebben als hij zijn medemenaar geweest was weinig vooruitzichten zei klenem heel weinig dooi stond met de kandelaar in de hand de andere hand in de zak na de vlampe turen maar zijn gelaad verriet de verwachting dat er nog meer zou volgen ik vond onze wederzijds zijn vriend wat verandert wat neerslachtig na de aankomst zei klenem ja, maar zijn dochter niet nee pauze eindelijk zei dooi nog steeds naar de vlampturende de waarheid is dat hij 2-mal met zijn dochter op reis is gegaan om die goan te ontlopen hij veronderstelt dat hij haar niet onverschillig is en betwijfeld ik doe het met hem evenals u naar ik meen of een huurlijk met hem wel tot haar geluk zou leiden er klenem bleef steken en begon te hoesten u had blijbaar kou gevat zei danieel dooi maar zonder hem aan te kijken er is toch zeker als sprake van een verloving tussen beide zei klenem toen hij weer spreken kon nee men vertelde mij het tegendeel hij heeft haar hand wel gevraagd maar niet gekregen na hun terugkeer van de laatste reis heeft onze vriend hem een wekelijks bezoek toegestaan maar dat is alles menie wilde haar vader en moeder niet misleiden u hebt met hem gereist en u zilt wel gemerkt hebben hoe innerzij aan al kander verbonden zijn ik twijfel er niet aan of er bestaat niets tussen juffrouw minnie en meneer gohann dan het geen wijzien oh, maar dat is genoeg riep Arthur meneer Doys wensde hem goedenacht op de toon van iemand die een berouw vollen om niet te zeggen wannhopende uitroep gehoord heeft en hem die die kreet geuid heeft wat moet, wil inspreken en hoop inboezemen die toon was zeker een van zijn zonderlingheden hij had veel eigenaardigheden want hoe kon hij iets dat daarop leek gehoord hebben terwijl Arthur Klenem er niets van gehoord had de regen viel in stromen neer en droop van het dak en van de heesters en de bladeloze bomen het was een droevige nacht van tranen overal had Klenem niet besloten om niet verliefd te worden op het had hij de zwakheid gehad dit wel te doen had hij zichzelf overreed al de ernst van zijn gemoet al zijn hopen en verlangen al de rijkdom van zijn mannel karakter op die ene warp te zetten had hij dat gedaan en bevonden voor hem geen hoop was dan zou hij zich die avond alle ellenders gevoeld hebben zo als het nu was zo als het nu was viel de regen in stromen neer einde van hoofdstuk 17 van deel 1 hoofdstuk 18 van deel 1 van kleine Dorrit van Charles Dickens van Tricht deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders kleine Dorrit was geen 22 jaar geworden zonder een ambitter te vinden zelfs in de groeselige Marshallsee schoot de altijd jongen schutter één of meer vederloze peilen af zijn beschimmelde boog en trof er één of twee bewoners mee evenwel de minnaar van kleine Dorrit was geen gegeizelde maar de iets wat sentimentele zoon van de Sipir zijn vader hoopte hem na verloop van tijd een onbezoedelde sleutel na te laten en had hem van zijn vroegste jeugd af in de geheimen van zijn dienst ingewijd en zijn eerzucht opgewekt om de sleutel in de familie te behouden aangezien de plaats echter voorlopig niet vakant kwam was hij zijn moeder behulpzaam in het beheer van een tabakswinkeltje op de hoek van Horse Mongreling zijn vader was uitwonend Sipir dat nogal een aardige klandie ze had van de bewoners van de gevangenis jaren geleden toen het voorwerp zijn genegenheid gewoon was in haar kleine armstoeltje bij de portier te zitten had de kleine John zijn familie naam de delivery haar altijd met bewondering aangestaard toen hij met haar in de tuin speelde was zijn meest geliefkoos de spel haar voor de grap in een hoek op te sluiten en haar voor de grap tegen betaling van enige kusjes weer vrij te laten toen hij groot genoeg was om door het steutel gat van de hoofd door te kijken had hij meer malen zijn vaders diené of soepin neergezet in afwachting dat het wel op de ene of andere manier naar binnen zou komen terwijl hij kou op zijn ene oog stond te vatten achter dat tochtige kijkgaartje Moghe John in de minder albare jongensjaren waarin de jeugd het liefst met ongeregen laarzen loopt en niets weet van slechte digestie al eens gewankeld hebben in zijn trouw hij had spoedig genoeg de oude banden hersteld en was er dan ooit samengeknoopt toen hij 19 jaar was had hij tegenover het venster van haar kamertje met krijt op de muur geschreven het was haar verjaardag welkom schone dochter der veen op 23 jaren geleefdheid boten zelf de hand aarzelend enige sigaren aan de vader van de marshalcie en de vader van de koningin van zijn hart John was klein met slappe benen en dun lichtblond haren een zijn er ogen vermoedelijk dat waarmee hij zo dikwijls door het sleutel gat had staan turen was zwak en scheen groter dan het andere het maakte de indruk als of hij er niet voelkomen meester over was volledig gemoet maar een grote ziel dichterlijk openhartig en trouw hoewel veel te nederig omvuurig te hopen had hij toch al de lichte schaduwzijden van het voorwerpzijnig verering aandacht gebekeken met een gelukkige afloop voor ogen was hij tot het resultaat gekomen dat zij uitstekend bij elkaar pasten had hij wat geluk dan was hun vereniging een beklonke zaak zij het kind van de marshalsie hij de sipier beschien wel de portier dat moest passen verbeeld je dat hij eens portier of inwonend sipier werd dan zou de kamer waarvoor zij al zoveel jaren huur betaald had haar aangewezen officieel aangewezen woning worden haar eigen woning wat klomt dat verrukkelijk als men op de teniging staan komen uit haar venster over de muur kijken en met wat rode lijbomen omrankt en een kooitje met een kanarievogel ofzo zou het een waar door rado worden oh als hij daar aan dacht zo geheel aan al kander toe behoordende had het opgesloten zijn achter slot en grendel niets onheilgelijks niets afschrikwekkends meer de hele wereld buiten gesloten behalve het gedeelde dat daar binnen opgesloten was alle ellende en rustverstoring slechtste kennen uit de verhalen van de pelgims op hun tocht naar de heilige plaatsen der insolventen met het dorado boven en de portierswoning beneden zouden zij ongestoord kunnen genieten van een idyllisch geluk en zo te samen langzaam voor het geleiden met de stroom des tijds tranen sprongen John in de ogen toen hij de schildering besloot met een grafsteen op het aangrenzende kerkhof dicht bij de gevangenismuur het volgende opschift draagende ter nagedachtenis van John Chivri de 60-jarend Sipir waarvan 50 hoofdzipir van de gevangenis de Marshallsee algemeen geacht en overleden op de 31. december van het jaar onze heren 1886 in de gezegende ouderdom van 83 jaren en van zijn trouwen hebben de echtgenoten Amy Dorrit die hem slechts 48 uren overleefde zij werd geboren leefde en stierf in de Marshallsee de ouders van John Chivri waren niet onbekend met de genegenheid van hun zoon want bij sommige buiten gewone gelegenheden had die hem in een gemoedstoestand gebracht waarin hij bijzonder opvliegend was zich onbetamelijk gedroeg tegen de klanten en zo de zaak benadeelde maar zij hadden zich op hun ne beurt heel veel voorgespiegeld van zijn welslagen je vrouw Chivri een omzichtige vrouw had haar echtgenoot erop gewezen dat er voor uitzichtend van hun zoon op de Sipiers betrekking ongetwijfeld zouden toenemen door ene verbintenis met je vrouw Dorrit die bij het college van regenten zeer gezien was ook had zij haar echtgenoot erop gewezen dat er wel John niet onbemiddeld was en een post van vertrouwen die vrouw Dorrit van goede familie was en dat twee halven een hele maakten Spreekende als moeder en niet als diplomaat had je vrouw Chivri er daarna haar echtgenoot op gewezen dat hun John nooit sterk geweest was dat die verliefdheid hen nu al genoeg geplaagd en gekweld had die er toegekomen was zichzelf tekort te doen maar dat men nooit wetend kon waartoe dit alles nog zou kunnen leiden indien hij eens tegengewerkt werd deze argumenten hadden zoonmachtige invloed geoefend op de ziel van meneer Chivri die een man was van weinig woorden dat hij zijn zoon verschijnende zondagmorgens al goed succes had toegewenst als aanmoediging om de kogel nu maar door de kerk te jagen en als triumphator terug te komen maar John had de moedst nog niet kunnen vinden om zijn gevoelens aan zijn aangebedenen te openbaren en juist op zondagmorgen was hij dikwijls in hoogst opgewonde toestand in de tabakswinkel teruggekeerd zodat de klanten afgeschikt werden evenals in alle andere zaken scheen kleine door het ook in deze het laatst in aanmerking te komen haar broeder en zuster wisten er alles van en trachten zichzelf in aanzien te brengen door haar als spijker te gebruiken om de legenden van het fatsoen de familie aan op te hangen haar zester hield het fatsoen op door de arme drommel uit te lachen wanneer hij in de gevangenis rondolde om een blik van zijn geliefde op te vangen tip hield het fatsoen de familie en het zijnen op door als aristocratische broeder op te treden en in de kegelbaan op snoevende toon te vertellen dat zekere ongenoemde gentlemen zekere verliefden gek wel eens de nek zou kunnen omdraaien en zij waren de enige leden van de familie Dortniet die een voordeeltje trokken uit de zaak nee nee natuurlijk wist de vader van de Margelsie er niets van hij met zijn betreurenswaardige deftigheid kon zo laag niet afdalen maar hij was zondags heel blij met de sigaren die hij kreeg en soms verwaardigde hij zich wel eens de tuin op en neer te wandelen met de gever die dan natuurlijk heel trots en hoopvol naast hem diep en wel zo goed wilde zijn een van zijn sigaren in zijn tegenwoordigheid te roken niet minder bereidwillig en minzaam aanvaarde hij de kleine oplettendheden van Chivri Senior die altijd zijn armstoel en de koerrand aan hem afstond wanneer de vader de portiers woning binnen trat en hij de wacht had en die hem zelfs ter stond wanneer het donker was het voorplein eens op te wandelen en een kijkje in de straat te nemen dat de oude man van deze laatste grunst geen gebruik maakte was alleen te wijkten aan het feit dat hij de smaak voor zulke buitensporigheden verloren had want anders nam hij alles aan wat hij kreigend kon en zij dan willens heel beleefd man die Chivri, heel oplettend en dan zo bescheiden de jonge Chivri ook werkelijk beide hebben een zeer kieze opvatting van iemands positie hier een heel ordentelijke familie die Chivri is hun wijze van optreden voldoet mij zeer de van liefdesmachtende die jonge Chivri had al die tijd de diepste eerbied voor de familie het kwam nooit in hem op zelfs niet in zijn dromen hunne aanspraken in twijfel te trekken maar hij bracht hulde aan de ellendige humbur die zij tentoont sprijden een belediging van haar broeder kwalijk te nemen nee als hij niet van huis uit een vrede liefende natuur geweest hij zou het een onheilige daad gevonden hebben tegen die vereerde gentlemen de tong te roeren of de hand op te lichten het speelt hem dat hij zich in zijn trots gekrenkt voelde maar hij hoopte dat hij zijn tegenzin te boven zou komen haar vader een gentleman in het ongeluk met een helden verstand en hoofdse manier die nog al op zijn gezelschap gesteld scheen vereerde hij hoog haar zuster weliswaar ook in zijn ogen wat eidel en trots was toch een hoogst beschaafde dame die het verleden maar niet kon vergeten hij kon kleine door het geen grote compliment maken hij door zijn genegenheid voor haar deed want de arme jongenman vereerde en beminde haar eenvoudig zo als hij was de tabakzaak om de hoek van Horst Mongerleen werd gedreven in een landelijk huisje van één verdieping dat van de geuren kon genieten uit de tuin van Horst Mongerleen gevangen is die het voorrecht had van vrije wandeling onder de muren van die aangename inrichting de zaak bracht te weinig op om een levensgroten hooglander te onderhouden maar had er daarom op een console aan de deurpost een van kleiner afmetingen die deed denken aan een gevallen engel een schotsrokje aan te trekken uit dit alges versierde voorportaal vertrok de jonge John op zekere zondagmorgen naar vrochttijdig het middagmaal gebruik te hebben om zijn gewone wandeling te doen niet met lege handen maar met zijn sigaren overhanden bij zich netjes aangedaan in een pruimkleurige jas met zo'n hoge kraag van zwart fluweel al zijn hals maar eventuliet een zijde vest versierd met ontelbare gouden lovertjes een keurige das zoals in die dagen algemeen in de mode was met een voorstelling van een park met paarse vasanten op een vleeskleurige grond een pantalon zo rijk voorzien van zijde galons dat elk been aan een drie snaren geluid dingdenken verder een hoge hoed een harde, heel hoge hoed toen de omzichtige juffrouw Chivery opmerkte dat John bij al deze vrijigheden nog een paar witte glacé handschoenen toch en een wandelstok dat versierd met een iforehandje dat hem de wegwees die hij gaan zou en toen zij hem zo uitgedost de hoek zag omgaan gaf zij aan haar man die juist thuis was te kennen dat zij wel meende te weten van welke kant de wind woeien er waren die zondagmiddag buiten gewoon veel bezoekers in de marschalzie en de vader wachtte in zijn kamer de bezoekers af die aan hem voorgesteld wensen te worden na de tuin een schond gelandeld hebben ging kleine dorretsminaar met kloppend hard de trap op en klopte aan de kamerdeur van haar vader binnen binnen riep een allervriendelijkse stem de stem van de vader van haar vader de vader van de marschalzie hij zat in zijn leuningstoel met een fluvelen kalotje op een courant in de hand drie chillings en zes tuifers toevallig op de tafel en twee stoelend gereed voor de bezoekers alles in orde om audiëntie te verlenen aha John hoe vaar je hoe vaartje heel goed meneer dank u ik hoop u ook wel te zien ja John Chifry ja, ik heb over niets te klagen ik ben zo vrij geweest meneer hee, de vader van de marschalzie trok op zulke ogenblik altijd de wenkbrouwen op en scheen erg verstrooit al deed hij zich alle bemindelijks voor een paar sigaren meneer oh, hij scheen erg verrast dank je John, dank je maar huis ik vrees dat ik al te nee nu, dan zal ik ze maar aannemen en er niets meer van zeggen leg ze alsjeblieft op de schoorsteemant en ga dan zitten ga zitten, je bent hier geen vreemdeling John dank u meneer, nee zeker dat ben ik niet is je vrouw de hoge hoed, al maar om zijn linkerhand rond net als een langzaam draaiend ik hoor een kooitje is je vrouw Amy wel meneer ja John heel wel, heel wel zij is uit zo meneer ja John je vrouw Amy is een luchtje gaan scheppen mijn jonge volkje is veel uit maar heel natuurlijk die leeftijd John zeker meneer, zeker een wandelingetje een wandelingetje ja hij trommelde voor genoeg met zijn vingers op de tafel en keek telkens naar het venster Amy is een luchtje gaan scheppen naar de IJzerenbrug zij heeft in de laatste tijd een voorliefde voor die IJzerenbrug gekregen schijnt daar liever te wandelen dan ergens anders een vader heeft geen dienst op het ogenblik niet waar John nee meneer, vanavond wel nog een paar malen draaide de hoed in het rond en toen stond John op en zij het spijt mij meneer dat ik al afscheid van u zal moeten nemen zo vlug, dacht John oh nee op bijzonder minzame toon houd die handschoen maar aan geef mij maar zo'n hand je bent geen vreemde John hoogst ingenomen over deze bijzonder minzame ontvangst ging John de trap af onderweg kwam hij een aantal bezoekers tegen die voorgesteld wensen te worden en op dit ogenblik repeneerd door het hem over de trapleuning nog achterna zo duidelijk dat iedereen het goed verstond zeer verplicht voor het bewijs van uw vriendschap John kleinend door het minnaar over de spoelig zijn stuiver om op de iron bridge te worden toegelaten en keek goed rond naar de welbekende gestalte eerst begon hij te vrezen dat zij er niet was maar toen hij aan de kant van de middel zie kwam wij haar in het waterstand kijken zij scheen geheel in gedachten verdiept en hij vroeg zich nieuwsgierig af waarover zij wel zou denken de schoorstenen en de daken waren niet zo onzichtbaar door de rook als andere dagen en in de verte zag men kerktoorns en masten van schepen daar aan denken kleinend door het bleef zo lang staan pijnzinn en haar gedachten werden blijkbaar zo in beslag genomen dat al bleef haar aan bidder naar hij meende lange tijd staam kijken al keerde hij twee of drie malen om en weer terug op dezelfde plek zij bewoog zich niet eindelijk besloot hij door te lopen en toen hij te vallen voorbij kwam en dan haar aan te spreken het was een stille plek en nu of nooit was het ooromelijk gekomen om haar zijn hart bloot te leggen hij liep door en zij deed als of zij hem niet hoorde aankomen voor hij vlak bij haar was toen hij zei je vrouw Dorrit schrikte zij en deed een paar pasen achteruit een uitdrukking van angst en ook wel van afkeer op haar gelaten waarvan hij vreselijk ontstelde zij had hem al vaak vermeden altijd ja al heel heel lang telkens wanneer zij hem had zien aankomen was zij omgekeerd of ergens binnen gelopen een ongelukkige John aan geen toevalligheid kon denken hij had echter nog gehoopt dat het maar bedeestheid was ingetogenheid dat zij heel goed wist hoe het er in haar eigen hartje uitzag alles had hij al ondersteld maar dat zij een afkeer van hem zou hebben dat nooit maar de ene blik had zijde hem wat jij hier liever ieder ander dan jou het was maar één blik één vluchtige blik en zij had er blijkbaar onmiddellijk bero van wanneer zij sprak met haar zachte stem oh meneer John bent u daar maar zij besefte wel hoe zij gekeken had en hij besefte ook en zo stonden zij elkaar enige ogenblikken verlegen aan te kijken jevrouw Amy ik vrees u te stooren door u aan te spreken ja eigenlijk wel ik ik ben hierheen gegaan om alleen te zijn en meende dat ik ook alleen was jevrouw Amy ik was zo vrij deze weg te gaan omdat meneer Dorret mij heel toevallig vertelde toen ik hem zo even een bezoek bracht dat u zijn ontsteltenis werd groter nog dan zo even toen zij plotseling mompelde oh vader vader op een toon als of hij haar hart gebroken had ook wenden zij haar gezichtje vanaf ik hoop toch jevrouw Amy ongerust maak door de naam van meneer Dorret te noemen ik verzeker u dat hij heel wel is opgewekt vrolijk en vriendelijker dan ooit te voeren hij was zelfs zo vriendelijk te zeggen dat ik mij niet als een vreemde moest beschouwen en gaf mij daarvan ook op alle manieren de bewijzing tot onuitspreekelijke ontsteltenis daar aan bidder sloeg kleine Dorret de handen voor het gelaten en vroeng zich als of zij pijn had al mompelend oh vader hoe kon u dat doen oh beste lieve vader hoe kon u dat doen de arme jongens stond haar aan te kijken overvloeiende van medeleiden maar niet wetende wat hij uit die woorden moest opmaken tot zij haar zakdoek voor het nog altijd afgewendige zichtje bracht en hardweg liep eerst bleef hij als op de plek vastgenageld staan maar toen liep hij haar achterna je vrouw Amy ik smeek u wees zo goed en blijf even staan je vrouw Amy als het dan zijn moet laat ik dan heen gaan zal krankzinnig worden als ik denk het moet dat ik u wegjaagd heb zijn bevende stem en ongeveinste ernst bracht de kleine Dorret tot staan oh ik weet niet wat ik doen moet riep zij ik weet niet wat ik doen moet jong die haar nooit haar zelfbeheersing had zien verliezen die haar jeugd af altijd zo kalm zo beslist had zien optreden kreeg zo'n schok bij het zin van haar droefheid waarvan hij de onwillige oorzaak was dat zijn mooie hoge hoed op de stenen viel hij achter het noodzakelijk zijn optreden nadat te verklaren het was mogelijk dat zij hem niet goed verstaan had onderstelt had dat hij iets bedoelde of wilde dat nooit in zijn brein zou kunnen opkomen hij smeekte haar als de grootste gunst die zij hem zou kunnen toestaan hem nog even aan te horen je vrouw Amy ik weet heel goed dat u van veel betere familie bent dan ik het zou vergeef zijn dit te verbergen onder de chivalries was nooit een echte gentleman voor zover ik gehoord heb ik zal nimmer laar genoeg zijn in een zaak van zoveel gewicht van de waarheid af te wijken ik weet heel goed je vrouw Amy dat u hoogst begraafde broeder en uw kranige zuster uit de hoogte op mijn neerzien het enige hoeveel heb is de trachten mij uitachting voor hen in de hoogte te werken te verlangen naar hun vriendschap op te zien naar de hoogte waarop zij gestegen zijn want of ik in de tabak ga of hoofdcipier wordt ik blijf toch altijd een veel lager standpunt in nemen en hopen dat zij gezond en gelukkig zullen blijven er was waarlijk een eenvoud in die arme jongen een contrast tussen de hardheid van zijn hoed en de zachtheid van zijn hart die roerend waren kleine Dora smeekte hem nog zichzelf nog zijn stand te onderschatten en voor alle dingen zich niet in het hoofd te zetten zijn meerdere zou kunnen zijn deze woorden schonken hem enige troost je vrouw Amy staalde hij ik ben al lange tijd het schijnt mij al even toe lang voor vlogen even zo ziels verlangend u iets te zeggen mag ik het nu doen kleine Dora want wil ik keurig een andere kant uit en er lag weer een zwempje van die vorige uitdrukking over haar gelaad maar zij bedwong zich en ging de brug een eind op zonder antwoord te geven mag ik je vrouw Amy ik doe u deze vraag heel nederig mag ik het zeggen het spijt mij zo vreselijk dat ik u zeer heb gedaan zonder het te willen en bij de hemel u behoeft niet bevreesd te zijn dat ik het zeggen zal voor u mij de toestemming heb te geven ik kan wel alleen ramsalig zijn ik kan het wel alleen dragen waarom zou ik dan iemand ramsalig of misschien boosmaken terwijl ik wel op die learning zou willen klimmen als ik haar maar één ogenblikje vreugde zou kunnen verschaffen niet dat het veel is want ik doe het voor twee stuifers zijn droefheid en de pracht van zijn kledij mogen hem belachelijk hebben gemaakt zijn kiesheid maakte hem achterzwaardig kleine dorot leerden daaruit nu dan John Sheffery sprak zij bevend maar met haar gewone kanten als je zo kies bent mij te vragen of je nog meer zult zeggen dan antwoord ik alsjeblieft niet nooit je vrouw Amy nee alsjeblieft nooit oh god rij John naar Adam heigend misschien wil je mij wel toestaan iets tot jou te zeggen ik bedoel het heel ernstig en zal hoop ik zo duidelijk mogelijk zijn wanneer jaan ons denkt John ik bedoel aan mijn broer en mijn zuster en mij denkt dan niet dat wij anders zijn dan de overigen want wat wij ook ooit geweest zijn ik weet het nauwelijks wij hebben al lang opgehouden dat te zijn en kunnen het nummer meer worden het zal veel beter voor je zijn veel beter voor anderen ook als je dat doen wilt in plaats van het geen je zo even deed met een sombere stem verklaarde John dat hij zou trachten het te onthouden die verdeedt dan het geen zij wensen dat hij doen zou wat mij betreft hernam kleine Dorot denk maar zo weinig aan mij als je kunt hoe minder hoe beter denk je toch nu en dan aan me John doe het dan aan het kind dat je in de gevangenis hebt zien opgroeien altijd bezig een heleboel plichten te vervullen aan een zwak te vreden onbeschermd meisje dit wil ik je in het bijzonder herinneren dat ik buiten de gevangenis alleen sta en onbeschermd ben hij zou trachten alles te doen wat zij verlangden maar waarom wilde Amy hem dit zo graag in herinnering brengen omdat antwoorden kleine Dorot ik dan er op vertrouwen kan dat je deze dag niet zult vergeten en nooit meer iets tot mij zult willen zeggen je bent zo edelmoeder dat ik je vollekomend vertrouwen kan op dit punt en dat doe ik ook dat zal ik altijd blijven doen ik wil je ter stond laten zien hoeveel vertrouwen ik in je stel het plekje en nu staam heb ik liever dan enig ander op de gehele wereld haar lichte bloos was verdwenen maar John meende die te zien terugkomen en ik zal heel dikwels hier zijn ik weet dat ik je dit alleen maar behoeft te vertellen om zeker te zijn heel zeker dat je mij hier nooit meer zult komen zoeken ik ben er heel heel zeker van zij kon er op vertrouwen zij John hij was eigenlijk een lammeling maar haar woord was meer voor hem dan een wet nu vaar wel dan John ik hoop dat je nog eens een beste vroozelt krijgen en een gelukkig man worden die vindt in alle opzichten gelukkig de woord in John en dat zult je woorden ook toen zij nu het handje naar hem uitstak zwol het hart onder het vest met de gouden lovertjes prulwerk als men de waarheid wil weten op tot de grote van dat van hun echte gentleman de arme invoudige kerel niet aan zo'n groot hart gewon barsten in tranen uit o, schrij niet zij kleine dorret op medeleidende toon schrij niet doe dat niet, dacht John God segend je dag je vrouw E. Mie vaarwel zo liet hij haar alleen nu pas opmerkende dat zij een hoekje van de borstwering was gaan zitten en niet alleen haar handje tegen de ruwe stenen legden waar haar gezicht je er tegen aandrukt als of haar hoofd zwaar haar ziel diep bedroefd was het was een aanzienlijke illustratie van het bedriegelijke van menselijke verwachtingen als men haar minder zag met de grote hoed diep in de ogen de fluwele kraag op als of het regende de puimkleurige jas toegeknopt om het zijden vest met gouden louvertjes te bedekken en een handje op de stok wijzende in de richting van Zabakswinkel door allerlei achterstraatjes voortsluipende en in tussend een nieuw grafschrift opstellende voor de steen op zin George Kerkhoff hier liggen de overblijfselen van John Chivalry nooit iets gedaan dat waard is vermeld ter woorden stierf tegen het einde van het jaar 1826 aan een gebroken hart smeekend met zijn laatste aandemtocht dat het woord Amy boven zijn als geschreven zou worden het ging door zijn bedroefde ouders overeenkomster zijn verlangen is gedaan einde van het 18e hoofdstuk einde van het eerste deel van kleine Dorrit