 Səhidizə ev itirilmək başqa bir şeydir. Bir də var şey, sən qoş istirəsən, var sən həyata inama itirəsən, güvəni itirəsən, bir də insanı ilə təhsənə türlə ilə püsaqla öldürmülər ki, haxsızdır insan daha tox öldürürür. Dəyəri ziləcilər, qanımsın efəyindən sizlər savamıyorum, efədəmən çamimi sizinləyəm. Qonu amsiyası Aləmzə Sadik Kızıdırı. Aləmzə qanım koş görürsizdir. Koş görürsün. Aləmzə qanım, bin eti gün öncə Azərbaycan yatsıla belinin ilin bir nəfərə ev verməsi, sosial şəfəkədə çox çiddi müzakif olunmaqları, bu məsələ çox bir qalma qallı hâsə kimi gündəmdədir. Sizin adınız da həmin o ilin bir nəfərin içəksinə, daxildik ki, siz də ev alanların siyasındasınız. Marahullu, hər qətən də siz ev almışsınız mı? Yoxsa bu siyaədə bir anlaşılmazlıq var. Mən yaslar bilində 23-ci il dişdir elə, 23-ci ildir oranın üçviyyəm və elə 23-ci ildir də də ev növbəsində yəm. Amma mən üstünə çox-çox adamlar növbəsiz ev alıqlar. Həmişə də tutmuşam, bir dəxə xəbərin izinlə belişinə tutmuşdur, az qalama yaslar bilinə dürünlə sardırdırlar. Həmişə həqi qətdə, nə biləm? Birisi, sələcə ev itirilmək, başqa bir şeydir. Bir də var ki, sən dost stresəm, var ki, həyata inamı itirəsəm, güveni itirəsəm. Bir də insanı ilə təhsənə türlə ilə püsaqla öldürmələr ki, haxsızdır insan daha tox öldürürür. Yəni, burda ki, adamlar mənə, hansır şəraqdə, necə yaşadığımı, yirmi çildi mən, bələk ki, otuzdan sonra evdə yaşamışsəm. Bir vaxt mən kardeşimi yoldaşı rəhmədə cətli on dördü şaqın getirdi, xəstə anamla. Mən o yetim uşaqları, yetim kızları, çıra evlərdən gəlini çox tutduyum. Yenə də hələkə dözürdüyüm, hələkə inanırdıyım, çünki mənə söz verilirdi, amma, amma indi onu cürə dözə bilmirəm ki, indi mən cəllim rəhmədə cədi, çi çürtə yetim qalır. Olur burada, okuyurlar, mən həyətdə o təzidür rəngə yaşadım ki, mən çihaiyələrdə ora bura çəktirmən, oğlum 7-ci sindi xanında şaşrışədə dövfəsində idi. O qədər məhdədə eşti ki, artıq o açısaq belə alabilmədi. İndi mən də istəmirəm ki, o yetim uşaqları da oradan ora, buradan burda sürülənsin. O uşaqlar xalanın evində, xalanda bir otaxlı evi var, özün üç şaq var, anan önələrinə orası xınıblar, məhdəvəcürə. Biz də üçünlə nə, hər sərafını çözdürdük bu evi ki, biz bir yerdə yıqlaq, o uşaqları böydə, uşaqlar zəmiyyətə iç uşağı qazandıra bilək. Amma özü süyəm, o siyahıda sizin də əvvəldən eviniz olduğunu qeydə olunur. Yə, orda yazılım ilç, ilç də, elə deyil, yazılım ilç də. İmətlə orda çoxlarının iki yüz evi olduğunu qeydə olunur, mən qatilladırma görə sizin də eviniz olduğunu qeydə olunur. Yə, orda yazılır ki, ilç də, yox, mən evi yoxdur. Nəz olur, adının siyahıda var, ancaxı sizə ev verilmək. Nəz olur, ço adı siyahıda yoxdur, amma ev verilir, amma maraqlısını doğdur. Kimdir adı siyahıda olmayı banzarəyib alam? Var, bir məhsəl əfər var, əslən, seyrən sahabət. Mən biləmi iş deyim, məhdi ilə. Həyallarız adı məhsəl, orda adı yoxdur. Çünki khali bən adı orda adı yoxdur. Amma mən adım var, amma yoxdur. Məhsəl, orda siyahını kim təhtib edip? Bilmirəm. Çime deyirəm, mən xəbərim yoxdur. Bir söz deyim, mən bəhçələ Sadələfəyi olacaq. Anlar mələ, mən özü mənə demişdir ki, bundan sonra bir ev olsa, sən alacaq, səndə. Çünki bir anada çoxla ev kaylandı, mən olmaq, bir nətədəf oldu bu şeyin. Amma inamın ki, mən bu nəsəl üçün içində, məhsəl elə dəfə telefonu almışam ki, anlar mən mən zəhvuram. Amma ismdə çox bir qırıq ümidindir ölməməsdir ki, zəhvurada ölməmişim ki, mənə mən eləcədər ki, anlar mənə bu bundan xəbər yoxdur. Düz deyir, yəqin ki, bu özümü aldıran bir ümiddir. Amma niyə mənim adım var, yoxdur, mən üçün də bu maraqladı. Mən dün əncadım, anlar mən olmadı, də evlərçi bərt olmayacaq. Mən burada işdirəm də. Nət işkəsiz yaslar böldüyündə? Qarif də üçün mü, mən o vaxtı işəcə götürəndə dedilər ki, sən iş hedi əşərdiklə, o bir adım mən atabilmədim. Çox suallar var, adam her şeydə demək yolumu, çox şeyləyə var. Amma mən hiç inanmazdım ki, anlar mənim, bələ bir suya sən qarşıfında vaərdı. Çünki mən inanın ki, bu üçün də döndə döndə urohtuşu mən evdə yıxılmışam, evdə uşaq, qorqul, qızım qorqul. Çox təziqim qalxır, çox şəkərim qalxır, çox yenir. Hərdən bir çoxlərinimdə. Bu vəziyyətləri yaşayın amm. Çımsə zəhvur döndə uşaq, vəziyyətlə bir səhətin bulan üçan verilməyir. Bələ bir vəziyyət. Mədlə ev alanların çəhsində onu haqq edənlər var mı? Mən deyə bilmərəm ki, üçümsə haqq etməyir. Hamın məysə haqq edir. Amma hər halda üçümsə də bir ev alınmaq haqq etməyir. Hər halda məsələn. Mən üçünün səhvətini çox çərimi, bir yaz çıximi. Özür düz görürsün, netəyə yaşanır. İlküvə ində qədər almayır. Bələ çərişi onları məhkizələrini ev alabilər. Amma biz özünüzə, mən deyətlə üçümsə yaşamaqdır. Mən nə bax? Deməliyim ki, bura mən evindir. Mən üçün yetimimi necə böyütmələyən bəs? Netər olur. Üçümsə həyət yoldaşıda var, qəşək qazanzıda var, birini səhibi də var. Netər olur. Bunu da hamsı bilir. Netəyiz olur bəs onları alır. Onlar fisikləşmələr çəyibə olum yəni nəyinəsi. Bu hansı vicdan göstərisidir. Bu evlərin paylanmasında yatsılar bilinin çatiblərinin yolu var mı? Olur. Mən üçünün səhvətini səhvətini səhvətini səhvətini səhvətini. Mən üçün də iştənək etməmişəm. Bilmirəm. Mən əndə soruşdum. Sincıl Adıla evdə deyib bilmirəm. Ha, hamsı deyib bilmirəm. Çin bilirəm. Ümumdə mən bilmirəm. Ümumdə bu yatsılara, şəhirlərə evin verilməsini ismahiyyətdə bilmirəməli qarşılamırlar ki, bu həm də ziyalların sütulması üçün verilən bir hədiyədir. Ümumdə digər ıxsas sahiblərindən fərqi nədir? Yəni, nə də övlət dəcəsindən bunlar üçün ev verilməli, qeyl edirlər? Yəni, nə də verilməsi? Çünki yazlısıların yəyimcisi də zəmiyyətin əslində cələcəyə aparandır. Bizi bu günlərimizi cələcəyə taşıyanlardır, onları qeyd eləyimsə. Bu çox böyük adımdır. Mən orasın deyim ki, o vaxal səfəsi hakimiyyəti cələndə, amar mələm, Türkçədə mələmişdir. Yəni, yazsa bilgiyi bağlanmışdır. Bu çox, yəni, pis bir halıydı, də. Bizim qulu öndərimiz cəvdə vəzfiə, brana üçətürdü, özəl təsünə, dəvlət. Yəni, inanın çəyə, Azərbaycanın tarixində heydəl əliyifqədə, bu ziyallara, ince sənət adamlarına, yazsılara, şəhədərə, deyikət hərin ikinci bir insan olmayıb. Yəni, amar mələmə də o qurbətin işindən qutardı, kətirdi, ona böyücə, amar mələmə də heydəl haqında soqdüzə bir çıtavı var, okumuşağım, xatirələrini. İndi də bizim, yəni, biz bu 30 ildə armımıza sürülən o qaraləcəmi məsələn, ilə haməliyib sildi, bizdə ona böyük bir ürmətimiz var. O da çalışır ki, şurmalisərin də, yanslarında, şiraban yaşasın, yəni, efsiz qalmasın, uşaqlar. İndi mən adı belə düşürməsə, yəni, səhədər düştürməsə, mən aldıqın hələ indi 350 ildə manadda. İndi o qurbətin də cədir, oraca qözüb, bu o təlbətəsə. Bizdə 3000-3000 mil manad maaş almırıq. Biz aldığımız kəni özür, bu həyatın içindəsiz bilirsiniz. Bəl bir deyir. İnsanların sosial durumuna alalım. 300 ildə maaş almınca bitir. 300 maatın iki bağlıqla nəm ədək vaxt deyir. Yax, o 300 maatına bağdım, efsiz, eşsiz çürümlələ deyir. Hələ mənim, mən 23 ildə çiirəm, mən hələ özmək kampüteri alayım. İstədiyim bir romanı başlayabilmirəm. Niyət? Şunca o telefonla yazdası bir şey deyil ki, roman. Bir şey deyil ki, orada yazı paylaşmaq olurlar. Amma o romanı yazmaq olur mu rəha ilə? Özlə, bahar çəhəyətdir, hansı? Bu evdən o evlə sürülə, nə sürülə, nə sürülə. Yəni, siz deyil ki, anıçım, mən 64 ildə bir yazıq istəmişdir. Bəl ki, mən hələ səhsiz hesapsın. Azərbaycana ilə bir rayonun və xoydur çöyü, ilə bir çəndir. Oradan mənə məhdif cəlməsin. Hətta o vaxtı svətləm nəzə baba var idi. Allah həmət eləsin, o mən anıçım olur. O mənə məhdif cəlməs göstərdik. Özməcələ məhdifləri başqa. Dedik ki, məhdif çəhəri qabili, bu idə məhdif cəlmədə, sənəm məhdif cəlmətlə, yəni eləsəyəmizə. O məhdifləri belə mən, o evdən bu evə itirmişəm. Mən sələ, mən 4-3 kezəkti işləmişəm. Önə, o kezəkti işlədiyim mafrayalları, 10 çıtaf tutmaz bəlçə. Mən indi, bir də mənə bir yazıl lazımdır, mən o tapabilmirəm. Çünki 30 də evdə yaşan adam, o həni necə sürüsün? Münətlə, yatsı kimi əsəvləriniz, romanınız, hekəyiniz çap olunup yoxsa? Roman yox. Şehir sətabım var. Bir din isəsin də çaçları bilərəm, anonum həmət deyimi çamı yoxdurunda, bir üç üç dün çaçları. Mən su şehirlər var, heçəyələrin var. Bələ də, həsanoğlu ədəbiyyət də bir də şehrinə kalıqdır. Çünki sə də evməyi 100 də çıdabım var, amma yüzün içində 100 şərimə yoxdur. O nə də xəxdır? Mən şəxsən, özümün bir dənə əsəm var. Mənim cəsəhəni alama, yasadın, yüz volanda, ona mənə də dələr ki, təvziməyi halayaz yətir. Mən bəlçək 100 də fon qazdın, tırdım, orada o esəyi yarandı da. Mənim cəsəhəni alama. Mən şəxsən, o bir dənə yasanın, bəndi, heç var özüm haqqında, gürsək bir çirdə olmamışam, heç var, məsək elə adam var ki, yasa bir şeydə, özün, o qədər çöylərə qaldırır ki. Amma mən bilirəm ki, o bir dənə yasanın, həmin adamın bütün yaratılanı deyir. Çünki Söhrək Tahir işin bir qalq yasısı, bəlçə, onu mən 100 də fəki sərək sələhlərin, çünki nərəsə verdirdi də, hər yerdə onu deyirdi, çüksəcə bir maraqlanırdı ki, ona yazdı filan, mən o sərək sələyi verirdim ona da. Həmişə mədə edildik ki, səni orada ölcəsək nəxalı yazmayırsan, səni Azərbaycan nəxalın yazıqsan. Çünki mən babam o vaxtı, 18-ci də çərlərdən edildi, həmin. Aləmzəq hanım, bir yasi kimi, bu qazilərin talihindən, onların intarlarından yazılsınız müniyyətlə, müniyyətlə, bunun özü də sosial şərəkədə geytləriniz var mı? Maraqlıdır, bu... Çox, mən inanın ki, 44-ci günün müharibədə, hətta bir də fərəcət manzətə, geydələdi ki, sənin qədər orada fəal bir yoxdur. Yəni, mən, 44-ci günün müharibədə, hər üçün denəyolar ki, nəsə paylaşmışam, nəsə yazmışam, səhərəkədə o günlə bilirsiniz daha mı? Biz səhərək üçün qətə bilmiriz. Hətta mən o vaxtı bir də fərək yoxdur, yoxdur. Baxdım telefona, telefonda 46-i şəhər çəkmiştir, ona baxdım. İnan mən neyəzə, hönçürü bağlayalımsa, oğlum o bir sotaqda mən səhərək mələ uyandı, cəldi. Onda mən azana yedi, məsələn, mələ, əlmücə yoxdur, mələ, yalvarıncıyı, tezdinə müharibə iç bayrağı sanzanıdan əslələmən yəcə anəmən ömrük boyu qızılım orıksa da satıq balalarma yedirtmişəm. Bir dənə kızın mənə, bir dənə alıcının da qızılım boyunda almışdır. Çımama səhərək, öz qızıları satıq, yedirtmişim səhərində. Bundan sonra səhər arasında mən səhərək bir qızılaladınca səhər borzundan sabilək. Dedim ki, ilahəl, səhər də acaq çımən, onun başqa, başqa, nə pulun yoxdur ki, çoxdur ki, xonda çoxdur ki, bir dənə onu şövbəri asanzanı əslələk, çimdisi ona hədi eləyətəmdə, mən onun nəzir dedin. Və o da bizim nasmanda iş deyir, rəşad aslanı o, ona çağırdım, cəldi, onu da satdırdım. Mənim üləyəmdə bu dəqə ən böyük o romanı hələ və yaxis də dedim ki, bir dən komputerı alıb, o romanına başlayabilmirəm. Çünki romanın adı var, boyun bağı, özü yoxdur. Haqqında yazmış, hələ bizim qorustan dərisində çapolundur. Amma çox şey var məsələn. Və keçdən çox roman var, çi mən onları yazmalıyam, hələ mən komputerı alıcam, komputer önəcim başlıq onu yazıcam, evim olacaq, uşaqları bu qarma qarışaqlıxdan çıxazam. Amma həyət dəyiz, arama cözləmiriz, bilmürsən. Dən də mən sağ qalmağıma həyət eləyirəm. Aləmzəlxanım, Azərbaycan ziyalısı haqqında deyərdim ki, mənfi imizformalaşıb. Daha çox bu günlərdə sosial şərhəkədə umumiyyətlə, elə son vaxtlar ziyalları məddah yaltaq çimi xarakteyiz edirlər ki, xalrın dərdini ifadətmirlər, sosial qarqlardan danışmalar, hökməttən aldıqları hədiyələrə görə, daha çox özlərinin mənafilərini düşünürlər. Mən o razılaşmıram bundan. Orada da çox dəməliyə çiçi anara çimi yaltaqlarını belə eləyir. Siz də bunu inanın ki, mən yenə deyirəm. Yüzdəyi anar mələm təzbirdə durdur, dək ki, nəyə də azabəcində bir çihtabıldım, mən bir də bilədir. Mən bunu el üçün eləməm. Şəhəm onu Allah köydə çəlləşi, mən onu sosiali deyim üçün eləməm. İnanın ki, məsələn, çərəmək çihtakçıya bir rəq paylaşır. Ona mənlən başqa təsəriyyətli satıq salak yerin adam yoxdur. Mən də bilərim ki, çərəmək mənim çox dəyir. Mən de onu balan çimi çox dəyirəm. Amma yazdıqları ilə razılaşmıram, tüftakçıya. Mənlən çox, əcərdə oradan da yaltaqlısı, mənlən çox, həsi onları müdafi eləyəm olmaya. Bəs ondan yəmək eləyir. Mən indi gördüm çəyir, hüriyən itin ağzını özüm yadırlar. Səsini çəssin. Səhcət turana yox. Mən indi başa təsəriyyətliyə o suqmaq qızıldı suyibətə, tamam ilə yalan bir şeydir. Suqmaq qızıl deyir. Suqmaq özün nezə deyir. Yəni yerində saymaq deməkdir. Mən rəhbəliyə qaşı suqmaq demədim maləmzən xalın, qalın dədini sosial şəbəkədən məhbuahtan ziyalların mən 4-5 qaizini intihardan tutarmışım. Allah də çöydən baxır. Elə qaizi olup ki, yazı voraçı tutaqçı mən sağdan qidən yazıq, mən onunla sahtar mən məsəngirdə danışmışım, vaxsıda danışmışım, gəlindirir. Aqrı ki, onun məsələsə həll olunur. Məsələn, mən indi də birini görsən yazıq çəyir, sizə olmasaydı, mən indiklək çədə həyətdə qeqoydum. Həmcə, mən onlarla qəsanmışım, onların dərdəyini qəsanmışım. Onlarla dövüşmüşəmdə, mən belə qəşilərin bəlçədə ən böyük şəhətmən özümələk. Aparsaydır mən məminiyyətə çədik, orda qabda görərdim, onlara yeməyətə bir şeylərdəyim. Biz vətəlimiz həllə olarqədər sevmişim. Ümumiyyətləyə, Azərbaycan yaslar belinin haqqında da istimayat arasında, sosial şəbəkədə mənfi imiz var. Dəyərdim, on haqqında sosial şəbəkədə kəskin tənqitlər hətta təkkirlər də var. Bəsk budur də, onu deyəndə elə bilərsən qaltaxlanırsa. Əcər biri anara ölüm arzülürsə, yazır oracı Azərbaycan deyir ki, mən unut zabaq verirəm səhər. Bu yaltaxlıq deyil ki, ah doğru şiçir deyil, həsçəsə övrəyə zanallıqdır da. Çöyət çəhəmin adam çəhəmin adamı cəhərsək də 5 yaşına salsa, özür intar eləyəcək, çi mən ölüyün. Allah da ölmür verirəm, mən onu yaltaxlanmaq üçün deyilmərəm ki, onu yetişməyən bilirəm, çək çək çək çək çoxdur, çək onu görünmək, hətta bəzən zabaq verirəm. Örc üçün də də çiçiləşsən ki, indi belədiyəcələr onu özür dəsində böyük bir zəsalətdir. Zabaq verirməməyə də də özə bilmirəmdən, onaya sohb istəsir eləyir. Ondan haqq sözlə. Ümumiyyətlə də zəmiyyətin bir istəsi var ki, insanların uğurların görməyi bazar mı? Çün bir yaşı yaşı yer, elə bil ki, onu sörəyin, bir belədi. Mənim ölmür, dəlçədə ona görmələli belə çatır oldu şuan belə. Çüncür, heç lax, çüncürsə uğurlarına pahalıq eləməmişəm, çüncürsə belə yaşı yer. Anzab, bir un biləm ki, Allahın qarşısında mən üzüməqdir. Hət vax, hət vax. Bunu Allah da bilir, bən dələr de bilir, yaslar bilir de bilir ki, mən necə təviz yaşamışlar? Çoxsa onu təşəkür eləyəm bələmizəxan.