 Πολιτεία του Πλάτωνα Κεφάλαιο 1. Αυτή είναι η μία χωγράφη της LibriVox, όλες οι χωγράφοι της LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυριότητα Για περισσότερες πληροφορές ή για να συμμετέχετε εθρωτικά, επισκεφτείτε τη σελίδα LibriVox.com Βιβλίο 1. Σοκράτης. Κατέβευε καχθείς του πυριά μαζί με το Γλαύκονα, το νηό του Αδίστονος Και για να προσιβηθώ εις τη θεά και συγκρόνος, διότι θέλισα να είδω πώς θα διεξαθεί η γιορτή, την οποία κατά πρώτη φορά είναι πρώτη να πανηγυρίσουν Και πραγματικό σορία μου εφάνει και το εντοπίον υπομπί, ουδόλος όμως κατατυνόμου υπελήθει ως προς τη μεγαλοπρέπει, αν και την υπομπίτο αθρακών Αφού λοιπόν προσεχθήθημε και παρατηρίσαμε την αορτή, εγυρίζαμε δια την πόλη Μόλις όμως, ασύ θα από μακριά να ξεκινούμε ο παλέο μάρκος ο Ιως του κεφάλου, διέταξε ο δούλος του να τρέξει για να μας παρακαλέσει να το περιμένουμε Πρισιά σας λοιπόν να αποπίσω ο δούλος με σύρρα το ημάτο και μου είπε σας παρακαλεί ο πολέμαρκος να περιμένετε Και εγώ εγύρισα και το ρώτησα που ήτονατο μου είπε έρχεται να αποπίσω, περιμένετε το, θα το περιμένουμε προς ο Γλαύκονο Και σε λίγο έφτασα μπραγματικός ο πολέμαρκος και ο αδύματος αδερφός του Γλάππονος και ο Νικείρατος του Νικίου Ο Ιωός και η Μερική, άλλη, ο οποίοι επέστρεφαν από την ποπή και μας λέγει λοιπόν από ο Λέμαρκος Μου φαίνεται σόκραντες ότι ξεκινήσετε να επιτρέψετε στην πόλη, δεν είπα τι είδες το απάντησα εγώ Μας βλέπεις καλά πως είμαι θα, και τι είπα εγώ, ή θα δείχνει τη ισχυρότερη από αυτούς ή τελείωσέ θα μείνετε εδώ Μας αποπήρετε ακόμα και να αλυπίζω με είπα εγώ ότι θα μας αφήστε να κατοκτώσουμε να σας πίσωμε Και πώς τα χαμπάτες εκείνους θα μπορέσετε να πεις τα ανθρώπους μία ακούοντας Δυόλου βέβαια από ο Γλάφκον, παραδείτε το λοιπόν απόβαση πως δεν θα σας ακολοθήσουμε Άναγελεύε το λόγο αδύματος μήπως και δεν γνωρίζετε ότι προς το βράδυ θα γίνει έφυπος λαμπάδιοδρομία Προς τη δημή, πιστεάς, έφυπος βράδυς εγώ, αλήθεια, πρωτοφάνες θέα με αυτοκρατούτες λαμπάδας Θα θα σας μεταδίδω, από χέρια σχένα, όταν θα παρατρέχω με τους ύπους ή πως άλλοι ως λέγεις Έτσι, όπως είπες, απάντησε ο πολέβαλος και ακόμη θα κάνω και παιγνίδια Και πανυχίδα, τη ροπή να αξίζει τον κόπο να είδουμε Και θα συναντήσω με έξω πολλούς από τους νέους με τους οποίους θα ανοίξω με νομιουργιέν Μήνετε λοιπόν και μη ζητείτε, αλλά, καθώς φαίνεται, ανάγκη πας σαν να μην ομιπογλάφχονα Αλλά αφού το αποβασίσει προς το σακευό, ας γίνει έτσι Έπιγαμε λοιπόν στη νικία του πολέμαχου, που βρίσκομαι τελησία και τον ευθύδημό τους αδερφούς του πολεμάρχου Και μάλιστα τον χαρκιδόνιον και τον χαρμαντίδιν, τον παιανέα και τον κλίτονα του αριστονίμου Μέσα, ήταν ακόμα και ο πατέρας του πολεμάχου, ο κέφαλος Μου εφάνι επί είχε πάρα πολύ γεράση, καθώς χαναντωδό από καιρό Εκάθετοδε επί δύφρος, υβριζόμενος επί προς κεφαλαίου Με στέβανε στην κεφαλή, διότι είχε κάνει θεσία στην Αβλή Εκαθίσαμε λοιπόν πλησιόντου διότι είσα τοποθετημίνει εκεί γύρω δυο μερικά καθίσματα Μέχαι, έτσι εγκαρδίου σεχθείς, καθώς με είδε ο κέφαλος και είπε Πολύ σπαρνίος κατεβαίνει να μας επισκέφθησε στον περάσο κράτη Και όπως έπρεπε βέβαια να είναι εγώ ακόμα εστέση να έκολλε στην πόλη Δε θα σε υπεβάλλομαι, στο κόπο να έρκες εσύ εδώ, αλλά εμείς θα ερχόμεθα Να σε βρίσκομαι τώρα, όμως πρέπει να μας ενθυνήσει σε συχνότητα, διότι πρέπει να γνωρίζει ότι διεμέ Όσο να απομακνεύονται διάφορες σωματικές απολαύσεις, τόσο αξιάνε επιθυνία και βαρίστον λόγων Κάνε λοιπόν όπως λέω, δεν εννοώ να μην συνοναστρέψει και με αυτούς, τους νεανίσχους Αλλά έρχουν κάποτε και εδώ να μας επισκέφτησε ο ασφιλί σου και πολλοί εκείους Και να εδείς υπάρχει ο κέφαλις, τόνομαι μεγάλη χαρά να σε διαλέγω να τους πολύ ρικομένους Διότι μου φαίνεται ότι χρειάζεται να ζητώ από αυτούς διάφορες πληροφορίας Όσοι να έχουν ίδια διατρέξει ένα δρόμο, τον οποίο ίσως γίνει ανάγκη να βαθήσουμε και εμείς Ο οποίος τίς να είναι αυτός που τα άχα, τραχείς και δύσκολος, εύκολος και διάβατος Και έτσι τώρα θα με έκανες μεγάλη φαρύτηση να μου μάτσα, αφού θα βρίσκες στο σημείο αντούδο της ηλικίας Το οποίο κατόβιο του ηγείρα τους ονομάζουν οι ποιητές Αν είναι δύσκολο αυτό το στάδιο της ζωής ή πως εσείς το κυρίτις Εγώ θα σου είπε ο ίδιος ο κρατής, πώς μου φαίνεται αυτό που ρωτάς Διότι πολλές φορές τυχαίνει και μαζεύω με θεμερική που έχουμε την αυτοί ηλικία Φαρμόζονται στην Παλαιά Παρινία νόμιου στο νόμιο Οι περισσότεροι λοιπόν από εμάς δεν κάνουν άλλο πάνω να θυνογολογούν Έρθει μούμενοι και ποθούνται στις ιδιονάς της νεότας Και τα περιτουέρωτα και τα συμπόσια και τις ευακίας Και τα άλλα τα ανάλογα τα και αγανακτούν Όσο να έχουν στερεθεί μεγάλα και σπουδία πράγματα Και όσο να είτον τότε αληθινά ευθυγισμένη ζωήτων Ενώ τώρα ούτε η ζωή δεν αξίζει να την ονομάζει κανείς Με ηλική δεοδείρωτη και διά τους προπλαγισμούς Που υφήσατε τον γύριο σεγκυμένης των οικείων Και πάνε σε όλα αυτά ψάλλον τον εξάψαλμα του γύρατος Διόσα κακά τους είναι η αιτία Εμείς να μομφιέντε στο κράτη ότι δεν είναι αυτή η αιτία που κατηγορούν Διότι αν πραγματι αυτό ήταν το έτυον και διέμεε βέβαια Θα έχει τα ίδια κακά αποτελέσματα και διόλους τους άλλους Που έρθαν σε αυτή την ηλικία Και όμως έχω συναντήσει ως τώρα ανθρώπους διαφορετικά σκεπτόμενος Και άλλους και μάλιστα το μπητή, το σοβοκλήν Ή μην παρών κάποτε που του ρώτα κάποιος Αν είτο ακόμα ικανός να απολαμβάνε τα σερωτικά σεγονάσκη Καίω στο απάθι σεδάκια, σε τη γλώσσα σου άνθρωπο Είμαι την μεγαλύτερα, είμαι εφαρής της συγκλήτως από αυτό το πράγμα Ως να απελευθερώθει ένα αποτήρανον λυσαμένον και άγρινον Και τότε λοιπόν έκανε να ρωτήχε δίκαιο να μιλήσει κατά τον τρόπο Και τώρα με την υλικά δεν αλλάξα γνώμη Διότι πράγματι με τον γύρας σεπέρχεται τελευταία ερήνη Και απελευθέρωσης από τη άφτα του λάξι στον αφή επιθυνία Χάσουν την εντασύντων και χαλαρωθούν πράγματι Καθώς το είπε και στο φοκλής Είναι ως να παλατώμε, θα πω ένα απλίδο στυράνο με ενόμενον Αλλά όλων αυτόν και τον προπιλακισμό Να ακούμε εκείνο που παραπονιούν για οι γέροντες Δεν είναι το γύρας σόκρατες, αλλά ο χαράκτηρτος των ανθρώπων Αν έχω το χαράκτηρα με τριμένο και εύκολο Δεν τους είναι και τον γύρας πάρα πολύ ανυπόφορον Η δεμή για τους άλλους και τον γύρας και ενότηση Είναι πράγματα εξίσω επίμοκτα Εμένα κατά μαγερμένας από τους λόγους αυτούς του γέροντος Και για να το κεντρίσω και να ξακολουθήσω ακόμα Του είπα, εγώ κεφάλες το χάζομαι ότι περισσότερια σε ακούν να μιλήσει Και σε αυτό τον τρόπο δεν παραδέχονται τα επιχείρηματά σου Και φρονώνουν ότι αν υποφέρει με τόσο ευκολέ το γύρας Αυτό βιλετε όχι τόσο εις ο χαράκτηρα Αλλά στη μεγάλη υπερουσία την οποία έχεις Γιατί ο πλούτος εις χειρίζονται, πάρε και πολλά τα ανακουφιστικά Πράγμα, τη μου απάντηση δεν το παραδέχονται Και έχουν μεν κάποιο δίκαιον εις τα σατυρίχιστον Όχι όμως και όσον φαντάζονται Εδώ εφαρμόζεται ο λόγος του Θεμιστοκλείως Που είπε εις τον Σερήφιον εκείνον ο οποίος τον επείραζε Και του έλεγε ότι τη δόξα του την χρωιωστεί Όχι στην αξία του όλα στην πατρίδα που είχε Και βέβαια αποκρύθει ο Θεμιστοκλείς Ήπε εγώ θα εγκινόμενον ονομαστός αν είμαι ο Σερήφιος Αλλά ούτε και εσύ αν είσαι ο Αθηναίος Τον ίδιο λοιπόν λόγο θα μπορούσε να πει κανείς Και εις τους μη πλουσίους ανθρώπους Οι ο οποίοι με τη σχολή επωφέρουν τον κύρας Ότι δηλαδή η ανυπτοχία δε δίναται βέβαια να καταστήσει Πολύ υπεφορτών τον κύρας εις ένα άνθρωπο μετρημένον Και εφρονίμουν ούτε όμως πάλι άνθρωπος μητιούτος Μόλις τα πλούι του που θα απέκτα Θα μπορούσε να παρασκευάσει δι' αυτόν κύρας ανεκτών Αλλά δεν μου λέγει σε κέφαλή Ερώτησα πάλι εγώ τα πολλά αυτά Τι που έχεις θα έβρεσαι ετοιμάτητα Επίψεις εσείς και ο ίδιος Τι είτε έπρεψα στο κράτη Εγώ σε οικονομολόγωση πήρξα το μέσω Μεταξύ του παππούμου και του πατρόσμου Δίτε ο παππούς μου Το οποίου φέρω το όνομα Παραλαβώνω σε υπερουσία έχουν και τώρα Την έκανε πολλές φορές περισσότερα Ο πατέρας μου πάλι ο Ρησανίας Την έκανε η νεκροτέρα Από την ετόρα και Εγώ θα ήμουν ευχαριστημένος Εάν δεν αφήσω λιγότερες αυτούς Αλλά και κάτι μάλιστα παραπάνω Από σαπαρέλαβον Σωήκαμε αυτή την ερώτηση Παγώ διότι πάντα μου εφάνιξε Ότι δίπολοι αγαπάς τα χρήματα Πράγματα ο οποίος συνήθισε Η βέννηση και οι οποίοι δεν απέκτησαν ίδιοι τα πλούτη Τι ενώ απεναδείς εκείνοι που τα αποκτούν Μόνο οι τα αγαπούν διπλάσια τους άλλους Διότι καθώς υπήρξαν Ακόμα δέκει όλοι οι λιποιά άνθρωποι Και διότι τα χρησιμοποιούν Και έτσι είναι και πολύ δύσκολη στις σχέσεις Τον Διότι τίποτα λόγες δεν θέλουν να κοιμώνουν Έξα από τον πλούτον Έχεις δίκιο με απάντησε ο κέφαλος Και πολύ μεγάλο μάλιστα προστασιαγό Αλλά τόσο μόνο είπε μου Ακόμα ποιον είναι η κατατηγνώμη σου Το μέξο των αγαπών που έξαπο Λάψα τη μεγάλη συμπεριοσία Εκείνο με απάντησε το οποίος Όταν ευρίσκεται κανείς Περιτά τέλη της ζωής του Το καταλαμβάνει ένας φόβος Και μια συλλογή διαπράγματα Τω οποία ούτε έβαζε πριν στο νου Διότι λέει εκείνια που διηγούνται Περί το δημοριόνιο Περιμέναι και ως έπραξαν αδικές Αυτόν τον κόσμο Ενώ ως τώρα τα πηρία έπεζε Τώρα δάχισουν και ανεσυχούν την ψυχή του Μήπως θα κάνουν αληθινά Και είτε είναι κάτι σαν δυναμία Στου γύρα τους Και τι να τα βλέπει κάπως τώρα καθαρότερα Ανεσυχαία λοιπόν Και τρόμος γεμίζουν την ψυχή του Και αρχίζει να ξετάζει Και να αναθεωρεί της πράξτου Μήπως διαίπραξε καμία δικία Και ως της εμπρίσκης Η ζωή του πολλά αδικήματα Ο φόβος στον γάμι Και μέσα στον ύπρο του να πειδά πάνω Όπως τα βαιδιά Και να ζει πάντοτε εις απελπησιαν ενώ Ως είδεν έχουν ήρεις στη συνήδη Σήκτονο βάρος καμίας αδικίας Έχει μια αλπής γλυκιά Και αγαθεί του κύρατος τροφός Καθώς λέει κυκοπίναρος Διότι πράγματι είμαι πολύ χάρη Το είπε εκείνος σώκρατες Ότι ο ώστρης σε διέφθη τη ζωή του Με δικαιοσύνη και ευσέβεια Γλυκά αλπήτα του ακολουθά Στην τρόψα στα γυρατιά του Που θεραπεύει τη καρδιά Και περθένε τα λογικά Το ανθρώπου του αστάτου Όπως πολύ θαυμάσια τα λέγη Ως προστούνται λοιπόν Και το μετρημένο κοιταφρόνυμων Συγγήνου δηλαδή κατά μεγαμέρωσης Τον να μην εξαναγκαστηκάνεις Έστω και ακουσίως να εξαπατήσει Είναι αγγελάσει τον άργο Και να μην αναχωρήσει Δια τον άλλο κόσμο φοβισμένου Σε αντίγκενοφηλή ή φυσίες σου Θεόν Τι να η χρήματα εις άνθρωπον Και άλλας με βίβαιως του πολλά σοφεγείας Παρέγουν Αλλά αγγού του λέξω να θα σταθμήσω Είναι όχι μικρότερα εξυμότητα Του πλούτου διάθρωπον Ως της έχει νου Ωραία αλέγηση που αν εγώ κεφαλέ Αλλά αυτό το πράγμα τη δικροσύνη Πώς θα αγαθωτορίσουμε Ότι σημαίνει απλώς Να λέγω με την αλήθεια Και να αποδίδω με εκείνα τα οποία Θέλω με λάβη Παρατηνό σημεί πως μπορεί Και αυτά είναι νιωτεμένα Είναι δίκαια νιωτεόμως και άδικα Παρατηνό του Σουχαριάντης Αν του τα ζητήω πίσω Πάστε βεβαίως ο φίλοι να παραδεκτείω Τι ούτε πρέπει να τα αποδώσει Ούτε δίκαιο στον μπορεί να ουμαστεί Αν του τα παιδε επίσης και να λέγει Πάσανε υποκρύτως την αλήθεια Σα άνθρωπο δια τελευταίς Εντιάπτη κατάσταση Ορθά τα λέγηση που εκείνους δεν είναι λοιπόν Αυτό σοβαζημό της δικτονσύνης Να λέγει τι είναι στην αλήθεια Και να αποδίδει εκείνα τα οποία Λαμπών τον λόγον εάν τουλάχιστον Ο φιλόμενα πιστέψω με το σημονίδι Και πάνω σε αυτό υποκέφαστος Παραδίδω το λόγο δε τι πρέπει να πηγαίνω Να φροντίσω δια τη δησίαν μου Και λοιπόν είπα εγώ Βρίζεις τον πολέμαρκο πληρονόμος Βέβαιο τότε τα απάντησε εκείνος γελαστός Και σιχρόνος εξήλθει Δια τη δησίαν του Λέγε μας λοιπόν εγώ Εσύ ο πληρονόμος του λόγου Λέγε απάντησε εκείνος ότι δίκαιον είναι τον αποδίδο Με ησέκα στον ταφιλόμενα Και εσύ το βρίσκω εγώ Δίκαιον Αλλά βέβαια εγώ δεν είναι εύκολο Να πιστεί κανείς στο σημονίδι Διδίδι είναι σωφός και θείος άνθρωπος Τι είναι όμως ακριβώς εκείνο το πληρολέγει Και σήμεν, ίσως πολέμαρχε Να το γνωρίζεις Εγώ όμως το αγνώδιο Διότι είναι πανερόνο Ο φίλειτης να αποδώσει Σένω ένα άνθρωπο που είσαι Έχα στα σχολεία στο μία παρακαταθήκη Την οποία του ενεπιστεύει εκείνος Όταν τα σύχια ακόμα δε το βέβαια Και παρακαταθήκη είναι πράγμα αφιλόμενο Είναι όχι Ναι, ώστε κατά οδένα τρόπο Δεν πρέπει να το αποδώσω Με όταν το ζητή άνθρωπος Με βυσκόμενο στα λευκά του Αυτό είναι βέβαια απάντησε εκείνος Κάτι άλλο λοιπόν εννοεί Χωρίς αφιβολεί επεκείνος Καθώς ο φρονείο Τι ο φίλειον ή άλλοι Να κάνουν καλό στους φίλους Τον ουδέν ποτέ όμως κακόν Τώρα ενώ εσά υπαγωτη δηλαδή Δεν αποδώει το αφιλόμενο Ακίνος όστι σπιχή Αποδώει μία χρηματική παρακαταθήκη Στο φίλον του που του την επιστεύτη Εάν και η απόδοσης Κι η παρλαβή είναι βλαβερά Αυτό δηλέξει ότι είναι το νόημα Του σημονίδου βέβαια Ο φίλεις να αποδίδει Ότι είχε να τους οφείλει Αν αφιβόνους απήτησαν εκεί Ότι λάξο που τους οφείλεται Οφείλεται δέκατα τη γνώμη Ίσ' τον εκθρόεκτρο Μέρος του εκθρόεκτρο Εκείνα αφιβώς που το αρμόζει Δηλαδή κακόν Τι ο τίποση λοιπόν Καθώς σφαίνεται Είπον εγώ σημονίδι Σο λίγο νοηγόν Ενηγουατώ στο σπίτι Σπου είναι το δίκιο Διότι είχε μένει στον νότου Καταπάσα από θανότητα Δίκιο είναι τον αποδίδι Στο νέκα στον εκείνο που το αρμόζει Του το δε ανόμασες ο φιλειόμενον Αλλά και τι άλλο νομίζεις Μου απάτησε Κάμε μου λοιπόν η χάρη Και άψω Αν κανείς η ρότα Ο σημονίδι ατρική Καλείτε τέχνη οπία Είσ' τίνας Και τι το οφιλειόμενον Η αρμόζω να αποδίδει Τι νομίζει Θα μας αποκρίνεται Φανέρωνο Τι απάτησε Εκείνη η οπία Προσφέρει στα σώματα Τα φάρμα Καταστροφάς και τα ποτά Τέχνη πάλι η μαγρική καλή Τέχνη είσ' τίνας Και τι το οφιλειόμενον Η αρμόζω να αποδίδει Είσ' τα φαγητά Τα καρικαίωματάθων Σύμφωνη Τι πόδιο και ο σύνη Θα καλεί το η τέχνη Οπία είσ' τίνας Τι αποδίδει Εάν πρέπει να είμε Συνεπίζει με εκείνη Τα οποία είπω με πριν Εκείνη η οποία αποδίδει Στις φίλους και τους εχθρούς Οφιλίας και βλάβας Τον ευργητή λοιπόν Κανείς τους φίλους Του και να βλέπεις τους εχθρούς Του, αυτό ρωμάζεται δικοσύνη Έτσι μου φαίνεται Ποιος λοιπόν είναι οι κανότορες Να κάνει καλό Είς' φίλους ασθενούντας Και κακός τους εχθρούς Είς' ό,τι αποβλέπει Την ασθήνεια Και την υγεία Και ποιος είς Τους ταξιδεύοντας Όσον αφορά τους κινδύνους Στις ταλάσεις Ο κυβερνίθησης Ο δεδίκος πάλινης Πια πράξη Και όσον αφορά ποιον Έργο είναι η κανότα Τον αφελί τους φίλους Και να βλέπεις τους εχθρούς Είς' τον πόλεμο Μου φαίνεται Εμαχόμενος Μένον αντίον αυτον Υπερασπιζόμενος δε εκείνους Είς' το εις' Τους μία ασθενούντας Ο δεδίκος όμως φιλέει Πολέμα χαιοδιάτρος Είναι άκστος πραγματικός Και εις' τους μία ταξιδεύοντας Επίσης ο κυβερνίθησης Και ο δίκος Άραγε κατά αυτό Το λόγο είναι άκστος Εις' τους μία που λέγοντας Δεν μπορώ να το παραδεχθώ Λέω τελειά αυτό Ωστε είναι χρήσιμον άραγε Πράγμα Και είναι η δίνη δικαιοσύνη Χρήσιμον Αλλά και η Γεωργία Είναι επίσης ή όχι Αλλά και το επάγγελμα Προσέτου υποδημάτου πιού Προς κατασκευήνουμε Εποδημάτου μου φέρτη Θα πίντας Σωστά Άρα λοιπόν δικαιοσύνη Προς πίαν χρήσι Προς πίαν έργο Θα μου απαντούσες Ότι είναι ο φελήμος Ενηρήνη Είστες ένα λαγάς Ο κράτης ένα λαγάς Δε εννοές τους συνετεισμούς Είχθει ποτέ άλλο Αυτό ακριβώς Άραγε λοιπόν Είστε το παινίδιο Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Άραγε λοιπόν Επιζήτητος, ο μουσικός προκειμένου περικρατός οργάνου να μου φαίνεται ανεπρόκειται ο περιδεκκρίσος κρυμάτων. Εκτός όμως πάλι νίσως πολλοί αμαρκείοτα θα χρειάζει το να κάνεις χρήση κρυμάτων εις περίπτωση που αποφασίζει το, να προβείται από κοινού εισαγορά εκπό όλης η κανόνωσή που διωτρυτότε νομίζω ότι χρειάζεται ειδικός υπηρογνωμόνων ή όχι. Φαίνεται, όπως και αν ο πρόκειται πλήγο να αφηγώσει ο κυβερνίδις, μάλιστα. Ποια λοιπόν από κοινού κρίση όταν θέλω κάμω των κρυμάτων που θα μου ήταν ο δίκος φυσιμότερος από κάθε άλλον, όταν θέλεις να τα βάλεις παρακαταθεί και να τα διαφυλάξεις από πάσα από όλια, άως το λοιπόν λέγεις ώστε δεν θέλω να τα αργαστώ αλλά να τα αφήσω να κάθονται εννοείται. Όταν λοιπόν είναι άκιστα τα χρήματα του τέτον εις χρήσης δι' αυτό είναι δικοσύνη, κάθος φαίνεται. Και όταν λοιπόν πρέπει να διαφυλάξω και κανέναν αδρέπανο ή δικό μου ή αποκοινούμε κανέναν άλλον και τότε θα μου χρησιμεύσει η δικοσύνη εννοώ όταν πρόκειται να το μετακριστώ, η απιλογική φαίνεται. Θα υπείς επομένως που θα χρειαστεί να αφυλάξω κανένα σπίδα και λύραν και μην τα μεταχυρίζω με ότι είναι χρήση όμως το τέτον εις δικοσύνη, ενώ εις στην εναδία περίπτωση ο πλωμακητική και η μουσική καταναγγυν, ώστε και διά όλα τα άλλα δικοσύνη αχρηστοσμένοι είναι διά τη χρήση έκοστου πράγματος, φύσιμως δεν είναι μόνο διά τη γραμμακριστία του. Εκεί καταντά. Δεν θα είτε ο λοιπόν φίλια μου και πάρα πολύ σπίδα πράγμα, η δικοσύνη άνοιξη σημότηση της περιοριζοντώ μόνο στα άχρηστα και παρακολούθησε τώρα αυτό το συλλογισμό μου. Άρα και εκείνο σώστις είτε στην πληγμαχία ήδηση, άλλη την αμάχη είναι επιτιδιότατος να καταφέρει χτυπίματα, δεν είναι συγκρόνος και επιτιδιότατος να προφλαχθείε απ' τα πλήματα του αντιπάλου. Είναι βεβαιότητα. Άρα λοιπόν και εκείνος που είναι κανότατος να προφλαχθείε από νόσο, δεν είναι και ο πλέον επιτιδίος να την εμβάλει σε άλλον, μου φαίνεται. Του τρόπος πρέπει να παραδειδούμε, ότι εκείνος είναι ο άριστος φιλέξενος στρατοπέδος της δυνατερα προβλέψη και να εκλέψει τα σχέδια και δοδηπάς πράγεστον εχθρών, χωρίς αμφιβολία. Και κατά συνέπεια καταλληλότατος φιλέξενος πράγματος είναι η συνάμα και ο επιτιότατος κλέψεις αυτού. Έτσι φαίνεται. Τέλος του κεφαλαίου. Η πολιτιά του πλάτονα. Αυτή είναι η μία εχογράφηση της LibriVox. Όλες οι γραφίες στην LibriVox ανήκουν στη δημόσια κρυότητα. Για περισσότερες λοιογορές, απευθυδείται στη σελίδα LibriVox.org κεφάλαιο δεύτερο. Εάν επομένως ο δίκαιος είναι ικανός να φυλάξει χρήματα, θα είτε ο επίσης ικανότατος να τα κλέψει. Αυτό τουλάχιστον είναι το συμπέρασμα του συλλεγισμού μας. Να λοιπόν που απαιδείχει κλέψεις ο δίκαιος και φαίνεται να άλευε σε αυτό το μάθημα από το νόμινο, διότι εκείνος έχει ιδιαίτερα αστοργεί προς τον αυτολικον τον προσμητρός Παπούτο Δησέος και λέγει ότι υπερεύενε όλους τους ανθρώπους στη κλέπτο σύνη και την ψευδοκία. Και φαίνεται οπομένως και κατά σε και κατά τον νόμινο και κατά το σημονίδινο ότι η δικαιοσύνη είναι κάποια τέχνη κλοπής μόνο που γίνεται προς οφέλεια των φίλων και προσβλάβει των εχθρών. Δεν έλεγες έτσι. Όχι, βέβαια, μ' αυτό θέλω να, αλλά και εγώ δεν γνωρίζω τώρα τι έλεγα. Είσα αυτό όμως επειμένω ακόμα τη δικαιοσύνη οφελεί με τους φίλους λάυτοι δέτους εχθρούς. Αλλά τι είναι ο εις λέγον φίλους εκείνους οι οποίοι μας φαίνονται άνθρωποι χριστί ή εκείνους οι οποίοι είναι πράγματι χριστί και αν ακόμα δεν τους θεωρούμε τίου τους. Το ίδιο δέκαιο περί των εχθρών φυσικών είναι όσους θεωρούμε χριστούς και τους αγαπώμεν και όσους πάλι νομίζουμε φαύλους και τους μισόμεν. Αλλατάχα δεν συμβαίνει πολλές φορές οι άνθρωποι στα σκρίσεις των και να νομίζω χριστούς πολλούς ανθρώπους δίχως να είναι και το εναντίον. Βέβαια συμβαίνει. Όστε εις τους τιού τους ημένα αγαθεί είναι εκθεί ή δεκακοί φίλοι. Μάλιστα, αλλά όμως έχουν δίκαν τότε αρθεί να οφελειών με τους πονηρούς να βλάπτουν δέτους αγαθούς. Φαίνεται. Και όμως η αγαθή είναι δίκαιη και ανήκανη να προξενήσουν κακόν. Αληθέσα τον. Είναι δίκαιο να βλάπτουν με τους ανθρώπους που δεν μας κάνουν κανένα κακόν. Το αποκρούω αυτό διαρίδει. Σοκρατες, είναι ημαρφημένων προφανώς το συμπέρασμα τους. Αδίκου, λοιπόν, είναι δίκαιο να βλάπτουν με τους δεδικίους να τους αφελούμε. Αυτό φαίνεται σωστότερο. Θα συμβεί όμως εις πολλούς βολέμα αρχεί, την εσαπατώνται είστας περί των ανθρώπων κρίσιτων, να είναι δίκαιο να τους δούμεν με τους λάπτων διότι θεωρούν φάμπλους τους διδέ εκπλούς να αφελούν διότι είναι κατακτώσκριστή. Και έτσι ψηθάναμε στο αντίδρο συμπέρασμα από εκείνο που είπαμε, ότι η ενωή συμμονίδηση. Και πραγματινή είπε εκεί καθαντώμενα αλλά ας μεταβάλλομαι τον αδίσμο του φίλου και το εθθρού, αφοφαίνεται πως δεν τον εθέσαμε εξαρκεί σωστός. Και πώς τον εθέσαμε πολλή αρχή, εγώ εκείνος ο οποίος και θεωρείται και είναι πραγματιν χριστός. Ενώ εκείνος ο οποίος απλώς νομίζει τέτοιού τους χωρίς να είναι πραγματιν μόνο κατά το φαινόμενο θα είναι το φίλος. Το ίδιο διησχύει και περί το εχθρού ώστε κατά τούτο των λόγων όπως φαίνεται φίλος μεν θα είναι αγκαθός άνθρωπος, εχθρός δε ο φάμπλος. Ναι δείδει λοιπόν την άδεια να κάνουμε την προσθήκη και στο προηγούμενο της δικαιοσύνης κατά την οποία λέγαμε ότι δίκαιον είναι να αφελούμε τον φίλον και να αβλάπτω με τον εχθρόνο και να λέγω με τώρα ότι δίκαιον είναι να αφελούμε τον φίλον όταν ούτως είναι χριστός άνθρωπος να αβλάπτω με τον εχθρόνο όταν είναι φάμπλος. Σωστότητα δος μου απεκριθεί και έτσι μάλιστα καμία αντιλογία δεν θα εδέχεται αυτό το πράγμα. Αλλά πώς είπαν εγώ είναι τάχα να κάνουν κακό νέστορ και είσαι ο οποίον δίποτε άνθρωπον. Αν αφηγόλουζουμε απεκρίθει ο φίλοι βέβαια τουλάχιστον εις τους εκθρούς οι οποίοι είναι φάμπλοι. Και δεν μου λέγεις η ύπη εις τους οποίους κάνουν κακό γίνεται καλύτερ ή χειροτερ ή χειροτερ. Ως προς τι, ως προς τα σαρεττάς άραγε που προσυδιάζουν εις αχτούς ή εις τους σκήλους εις αχτούς βέβαια. Ως όταν τους κάνουν κακό γίνεται χειρότερ ή ως προς τα σαρεττάς οι οποίοι προσυδιάζουν εις αχτούς και όχι εις τους σύπους κατά νάγκην και περί τον άνθρωπο, λοιπόν, φίλια μου δεν θα είπαμε κατά τον ίδιο τρόπον ότι βλαπτόμενη γίνονται χειρότερη στην προσυδιάσου σε σαθούς αρετίν. Πολύ μάλιστα. Αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι αθροπινέρετη ή δεν υπάρχει αντίρησης. Επόμενος βλαπτόμενη άνθρωποι Αλλά οι μουσικοί εν τη ιδιότητη της τέγνησης μπορούν να καταστήσουν την άμουσον αδύνατον και ένας διδάσκαρος της επικείς μπορεί με την τέχνη να κάνει κάποιον ανοίκανος αυτήν δεν μπορεί. Αλλά με τη δικαιοσύνη, λοιπόν, οι δικοι να κάνουν αδίκους ή και γυνικός σε αγαθεί με την αρετίν να κάνουν κακούς, αλλά είναι αδύνατον διότι, βέβαια, δίνει θερμότητα στο έργο να παράγει ψήγος Βέβαια, ούτε το αγαθούν να προξένει κακόν, αλλά του ανοίκον του. Έτσι φαίνεται. Αλλά ο δίκαιος άνθρωπος είναι αγαθός. Είναι, βέβαια, δεν είναι λοιπόν του δικαίου το έργο να κάνει κακόν πολέμα χειρησκανένα, ούτε οι σφιλιούν, ούτε οι σοκεδίποτα είναι άλλο, αλλά του ανοίκου, δηλαδή το ανθρώπου του αδίκου. Παραδέχομαι ότι έξει πληρέστα το δίκαιο στο κράτη. Η δικοσύνη είναι το να αποδίδει τη συσέχα στον ταφιλόμενα καινοίδια αυτό, ότι ο δίκαιος άνθρωπος να φύγει η ζημότηση αχθρούς βλάβει, εις δε τους φίλους το φελία. Δεν είτο βέβαια σοφός εκείνος που το είπε διότι δεν λέει την αλήθεια. Έβρωμαι δε πρό λίγο ότι ούτε ποτέ είναι δίκαιο να βλάπτει τη σύμφωνος και θα αντικρούσουμε νεπωμένως από κοινού. Εγώ και εσύ πάντα ώστες ή θέλει να σχεριστεί ότι υπετιούνται το πράγμα ή ο σημονίδης, ή ο βίας ή ο πιτακός ή κανένας άλλος από τους σοφούς και μακάριους άνθρας. Έτοιμος να λάβω το μέρος μαζί σου απεκρίθη. Αλλά γνωρίζεις τι είναι ο στιγμού φαίνεται ότι είναι αυτό το αξίουμα που λέγει ότι δίκαιον είναι τους ζημές φίλους να αφελούμε, να τους δε φύγει να βλάπτω μεν. Τι ενός, ερώτησε. Στο χάζομαι ότι θα είναι ή του ξέρξου ή του εισμινίου του θυβέρου ή κανένας άλλη προσύου που είχε μεγάλη ιδέα για τη δύναμη του. Αλήθεια λέγεις. Έστω είπα εγώ, αλλά αφού εβρέθει ότι ο δε ειστού το έγκηται ειδικοσύνη, πώς λοιπόν άλλε ώστε να την ορίσει κανένας. Καθόλων αυτόν τον διάλογόν μας πολλές φορές ο θρασίμα έχουν σε κάμενει το μαγετάξι να μας διακόψει και να αναμηθεί ποτορπαρικά θυμένων οι οποίοι ήθελαν να μας ακούσουν στο τέλος. Αφού όμως τελειώσαμε πλέον και είπαγω αυτά δεν μπορείς εμπλειώ να κρατηθεί, αλλά στις τραφής, ώστε η Ριώνε εχήθηκε κατεπάνω μας όλοι δεν μας διασπαράξει και εγώ και ο πολέμαρκος εζάρωσαμε από το φόβο μας. Εκείνος δεν ανέκρεξε νηστορμέσον. Ποιοι είναι αυτή η πλυαρία που σας κρατεί τόσια λάσο κράτη. Ποιοι είναι ο ένας ποτέ ο άλλος ότι πέφτει στο πάλεμα αλλά αν θέλεις αρθινά να γνωρίσεις τι είναι δίκιο, να μην περιοριζεις να ερωτάς μόνο και να έκανω πίστη μεταδοξία σου, ελέγχοντας αποκρίσεις των άλλων αλλά να αποκριθείς και σιωαίδιους και να μας πεις τι είναι το πρέπονη, το αφελήμον ή το επικενδέση, το συμφέρωνο. Αλλά να μου λέγεις ακόσι και ακριβώς ότι έχεις να επίσης, διότι δεν είμαι εγώ αν μας λέγεις τέτοια αερολογήματα και εγώ εις το άκουσο αυτό εξαμιάστηκα, τα έγασα τον έβλεπα με τα τρόμο και νομίζω και τη φωνή μου θα έχανα διότι τον εκείτεζα ενώ πριν να με κοιτάξε εκείνους διότι ευτυχώς σε πρόλαβα και τον εκείταξα πρώτος μόλις άρχι να ξαναγριώνεται και έτσι μπορέσα να το αποκριθώ και του είπαμε μια κάποια τρεμούλα. Μην είχε θρασίμα και τόσο σκληρός μαζί πέσαμε εις κανένα σφάλιμα κατά την εξέλιξη του διαλόγου μας εις οπρεπισμένος ότι δει το εκάμα με νεκουσίος, αν επρόκειτο έξανα παιδιά να ζητήσεις σκλησίου δεν θα επίστευε βέβαια ποτέ ότι θα υπορούσαμε να κάνουμε νεκουσίος αυτάς τα σαμιμβέαση, υποχωρήσεις προς άλλους, κατά την αναζήτη σύντου και θα εγχάραμε να δει κατουσικώπουμε να το έβρωμε. Πολό μάλλον αφού επρόκειτο δεν είναι το δυνατό βέβαια να αποχωρούμε τόσο ανότητα προς άλλους και να μην βάζουμε όλα μας τα δυνατά δει να το ανακαλύψουμε. Μια ώρα να αρχείτε να είσαι επιπισμένος για αυτό φιλέ μου αλλά φαίνεται δεν εύτερα νοσικοί οι δυνάμεις μας και εσείς που δεν επισυκότερο να εκτήρετε μάλλον την αδυναμία μας παρά να γαναχτείτε μαζί μας. Τέλος του δεύτερο κεφαλείο Πολιτεία του πλάτωνα, βιβλίο 1 είναι η μία χωγράφηση της LibriVox όλοι οι συγχωγράφησης της LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυριότητα για περισσότερες πληροφορίες για να συμμετέχετε αιθρωτικά απευθυθείτε στη σελίδα LibriVox.org Μάτον Ηρακλία είπε το Θεοφρασίμαθος να καχάζον με ένα προσποιημένον γέλιοτα να την εισητησμένη εκείνη ηρονία τους ο κράτους αλλά δεν έξευε εγώ και τα προέλεγα εσάπτους και θα το εγγύριζε στις ταξυρονίας και ότι κάθε άλλο θα έκανες παρά να αποκριθείς εάν εσέρωτήσει κανείς αληθινάς ο φως είσαι φρασίμαχη του είπα εγώ το έξευε πολύ καλά ότι αν ερωτήσεις κανείς πόσο είναι τα 12 χρόνως όμως το προέλεγες κοίταξε μόνο μήν μου απαντήσω ότι είναι 2 x 6, 3 x 4 ή 6 x 2 ή 4 x 3 διότι δεν θα παραδεχθώ να ακούσω πιαύτες βιάρειες δεν μπορούσε να σου απαντήσει η σερώτηση την οποία έτσι στο τρόπο αλλά αν σου έλεγε τι είναι αυτά τα τρασίμαχη να μη σου δώσω καμία να παρθά τις αποκρίσεις που απαγόρευσες και αν ακόμα μέσα σε αυτά σε περιέχεται η μόνη αληθινή παρά να σου είπω άλλο τι έξω από αυτήν τι θα μου έλεγες πόσο είναι ο ομιον με εκείνο δεν είχε να κάνει τίποτα η παγωδιωτή κι αν δεν είναι ο ομιον πιστεύω τίποτα νομίζεις ότι θα δώσω εκείνη την απάντηση που του φαίνεται ορθή ή το απαγόρευσο μην είστε όχι αυτό λοιπόν έχεις και στις σκοπό να κάνεις μου είπε σκέψε να δώσω καμία από τις απαντήσεις που σου απαγόρευσα δεν θα είδω διόλου παράξενο το απάντησα εγώ αν αφού εξέταζα καλά το ζήτημα ελάβανα πιού την απόφαση τι θα επιστώ όμως αν εγώ σου εδείξω να ξεκινάς στα σιχρόνος και σιχρόνος καλύτερη σχέση με τη δικαιοσύνη τι δέκες ένα απάντης τι άλλο απάντης εγώ παρά ότι τελειάζεται να απαθαίνει εκείνος που δεν γνωρίζει κάτι δηλαδή να το μάθει από το μυαλίζοντα και εγώ λοιπόν δεν έχουμε να το πάθω αυτό είσαι ενός τιμος μου είπε να μάθεις βέβαια αλλά να πληρώσει σιχρόνος και κρήματα όταν μου εμβρεθούν ευρίσκονται εμβρίσκονται υπογλαύκον για να πατσαι εκείνος για να κάνει πάλι ως ο κράτης τα συνηθισμένα του να μην αποκρίνεται ο ίδιος όνομα να βάνε το λόγο και να ξενλέχει τα σ' αποκρυστού αλλού μα και πώς καλέ μου αν άνθρωποι που εγώ θέλεις να αποκρίνεται ένας ο οποίος πρώτον μεν δεν γνωρίζει και ομολογεί την άγνειά του επίτα και αν έχει και καμία ιδέα πηρεαυτόνητο απαγορεύθει από άνθρωπον όχι αξέα ο καταχρόνητον να απονομίσει σωστά ώστε εσύ είναι φυσικόντρο να λάβεις τον λόγο να αφού μάλιστα ασχυρίζεις ότι γνωρίζεις και έχεις να επίσης κάτι παιδί της δικαιοσύνης μη θέλεις λοιπόν παρακλήσεις αλλά και μην να κάνουμε μου τη χάρη και διά του γλάφκο να αυτόν και τους άλλους μη φθονείς στα φότα σου αφού είπα αυτά και ο γλάφκον και οι άλλοι συνήνωσαν τα σ' παρακλήσεις τόν και ο θρασίμαφος εφαίνεται ομένα σε επιθυμίες να μιλήσει για να επισπάσει την επιδικλημασία των χρέων του Ιρίου επειδή γίνει το πεπισμένος ότι θα λέει και θαυμάσια πράγματα αλλά ακόμα μία κάμενα ότι προσφυγείται και επέμεναν εις ότι εγώ είμαι ο αποκρινόμενος εις ο τέπλησης υποχώρηση και αυτή δαρύπη είναι η σοφία τους ο κράτης να μη θέλει ο ίδιος να διδάσκει αλλά να γυρίζει και να μαθάνει από τους άλλους χώρις μάλιστα ότι πράγματι μαθάνε από τους άλλους υπαγούα αυτό είναι αλήθεια θα σημαχιέξει άδικο νόμως να λέγεις ότι και δεν τους το χρέω στο χάρι εγώ απ'εναδίες πληρώνω όπως υπορώ το χρέος μου και μπορώ μόνο να επενώδει ότι χρήματα δεν έχω και πώς ο πρόθυμα να το κάνω αυτό δεν θα το γνωρίζεις και εσύ πολύ καλά μέσω από αποκριθείς διότι στο χάζομαι θα πεις ωραία πράγματα άκουε λοιπόν υπεεκίνος λέγω ότι το δείκαιο δεν είναι τίποτα άλλο πώς το απάντησα όμως πρώτα καταλάβω διότι ακόμα δεν εννοήσα ισχυρίζεις ότι το δείκαιο είναι το συμφέρον το σχυρωτέρου και τι εννοείς μάχτο θρασίμα και βέβαια δεν θες να πεις ότι αφού ο πολιδά μας ο αθυκτής είναι ισχυρό το αιρός μας και το συμφέρον προς διαατήρηση των σωματικών του δυνάμεων να τρώγει ποδεινά κρέατα το ίδιο είναι και δημάστος ασυνεστέρους συμφέρον και δικαιών να καταστρέφει τη συζήτηση κάθε άλλο καλέ μου το απάντησα ακόμα μόνο να μου πεις αφέστερον τι εννοείς και δεν εγνωρίζει λοιπόν μου είπε ότι άλλη μερπόλη σε άρχιση μοναχικά πολιτέματα, άλλη δεαρροκρατικά και άλλη τέλος δημοκρατικά το γνωρίζω λοιπόν σε κάστια πολιτεία δεν είναι ισχυρό το οποίο έχει την κυβέρνηση το πραγμάτων βιβαιότητα και κάστια κυβέρνηση δεν θέτει ο δυνόμους αφώς μεν δημοκρατία δημοκρατικούς οι βασιλεία μοναχικούς και ελυπέο μήνωση και αφού άπαξ τους θέσουν ορίζουν ότι του είναι δίκιο δεατουσιπικό σε κοινό δηλαδή που συμφέρει εις τον εαυτόν τους και όσοι τον μήσουν να εξέρθουν από αυτό τους τιμωρούν ως παρανομούντας και αδικούντας αυτό λοιπόν είναι η εσοφολογιότα τέμου που λέγω ότι η σόλαστας πόλης είναι το ίδιο δίκιο δίκιο είναι ο νοστοντος χειρότερον ώστε συμβαίνει διαταγνωρίζοντα να σκέψετε να είναι αυτό παντού και πάντον το δίκιο δηλαδή το σηφέροντος χειροτέρου τώρα μάλιστα νόησα τι λέγεις είπα εγώ αν όμως είναι καλυθές αυτό ή όχι θα προσπαθήσω να το καταλάβω το σηφέρο λοιπόν αποδείξει και σύνδραση και ότι είναι το δίκιο αν και σε εμένα πιγόρευσες τότε να απαντήσω έτσι με μόνη τη διαφορά ότι επρόσθεσες εσύ και εκείνος δεν ξέβρομαι ακόμα αν δεν είναι και μεγάλη τούτο μόνο είναι ξέβρονο ότι πρέπει να εξετάσω με αν είναι αλυθές αυτό που λέγεις διότι επειδή και εγώ όπως τίποτε είμαι σύπονος ότι το δίκιο είναι κάποιος συμφέρον εσύ είτε προσέδεις και λέγεις το συμφέροντος χειροτέρου πραγματοποίη εγώ αγνώω ανάγκη να το εξετάσωμε εξέταζει λοιπόν αυτό και θα κάνω αλλά επέμω και τον απήθεται κανήσεις τους άρχοντας βεβαίωτο τα άλλα οι άρχοντας οι στις διάφορες πόλεις είναι τάχα αναμαρτητή ή δυνατικαστή να εκοπέσουν οι σφάλματα βεβαίως δυναδιώστε όταν αναλαμβάνω θέσουν νόμους άλλους με ανθέτους ορθώς μελικούς όμως και όχι αυτό φρονό κι εγώ και αραγημένο ορθώς ονομοθετημένη θα είναι σύφορη με το συμφέροντο ιδεία άλλη ασύφορη διότι αυτούς ή πώς λέγεις, έτσι ακριβώς όσα όμως θα ομαθιθήσουν ο φίλος να τα τυρώσει η πήκοη και εις τούτο έγινε το δίκαιο καθώς είπω με, πως όχι δίκαιο λοιπόν κατά το λόγω σου είναι όχι μόνο το συμφέροντο ισχέροντο αλλά και το εναδίον του το μή συμφέρον. Καλέτε μας λέγεις, εκείνα που λέγεις εσύ όπως μου φαίνεται και ας τα εξετάσω με το πράγμα καλύτερα. Δεν εμήναν εσύ πονε ότι οι άρχοντες επιβάλλοντες ας τοχούνε νοί ότι το συμφέροντο είναι όμως δίκαιο νοί πήκοη να πράτουν πάντοτε τα προσθεταγμέναι. Δεν το παραδεχθήκαμε αυτό είναι νομίζω. Ομολόγησε λοιπόν ότι αφού λέγεις ότι το δίκαιο είναι η πήκοη να πράτουν όσα πράτουν και άρχοντες ότι είναι δίκαιο επίσης να πράτουν και όσο ένα σύφορα δια τους άρχοντες και τους συσκληρωτέρους, όταν ούτε οι ακουσίες ομοθετήσουν όσο δεν πρέπει τότε κατ' ανάγκη να συμβαίνει σοφότητα τρασήμα και να είναι δίκαιο όλος διόλου τενατίον από κίνο που έλεγες αφού λαβάνει διεταγήν και είναι υποχρεωμένος ο ασθενείστερος να κάνουν εκείνο που είναι ασύφρον διετολισχυρότερον δίκοσαν ηβολία ασόκρατες διακοψενοπολέματος. Αυτό είναι προφανέστατον. Χωρίς άλλο ελεύθετο λόγω και υπρόκλητο φόνο Και τι ανάγκη έχει μάρτι ως επανέλαβε να φωεί και σε οθρασήμαχο σομολογείο ότι οι μένες άρχοντες προστάτουν ενοίωται πράγματα κακάδια τους αυτούς, τον ιδέι πήκο είναι δίκαιο να τα εκταλούν. Τον απρώτον όμως τα προστατόμενα υπό τον αρχότρον πολέμαχε ορίσεν ότι είναι δίκαιο οθρασήμαχος. Ναι αλλά ορίσε, προσέτει και το φόνο ότι το συμφέρω του σύρροτερο είναι το δίκαιο και αφού έδεσε τα δύο αυτά αξιώματα ομολόγησε πάλι ότι γενεί ότι οι σύρροτεροι προστάτουν εις τους ασθενέστερους να κάνουν πράγματα ασύφορα διά τους αυτούς, τον και από αυτά στα δύο ομολογείας εξέκριψε το συμπεραδόμα του ιτοδίκα θα ήταν όχι περισσότεροι εκείνο που συμφέρε τους σύρροτερους παρά εκείνο που δεν τους συμφέρε. Αλλά είπε ο κρυκτοφών λέγον ο οθρασήμαχος εκείνο που γίνει σχυρότρος ο συμφέρον του και αυτό πρέπει να πράτει ο ασθενέστερους και αυτό ειζένω ότι είναι το δίκαιο ναι, αλλά δεν λέγει καθώς είπε ο οθρασήμαχος. Δεν σημαίνει δα και τίποτε είπα εγώ ο οθρασήμαχος αλλά αν θέλει να δώσει τώρα αυτή την εξήγηση ο οθρασήμαχος εμείς το δεχόμεθα και αυτό είπε μου λοιπόν ο οθρασήμαχος και αυτό είναι που είναι ο οθρασής με το δίκαιο και όπως το κρίνο και αυτός ο ίγιος αδιάφορον εάν πράγμα δεν το σηφέρει είτε και όχι εγώ καθόλου νομίζεις λοιπόν ότι ο ονομάς ο σχυρότρος είναι έναν άνθρωπο σφαλειόμενον εφόσον σφαλετέν. Πραγματικό σύπον αυτό νομίζω απόσυλεγες όταν παραδέκησε ότι οι άρχοντες δεν είναι αναμάρτητοι αλλά περιπτύπουν και σφάλματα κάποτε βέβαια διότι ήσεις οικοφάντησης αλλά δεν μου λέγεις γιατρό νομίζεις εσύ εξαφέναν που απαντάτε πώς προστάσα στεμμία εφόσον εξαπατάτε σε αυτό το πράγμα ή λογιστή είναι ένα που κάνει λάθη στους ρογαριανούς εφόσον και όταν υποπήρτησα σε αυτό τα λάθη είναι αριθέσο ότι λέγω με στραμιλία συνήθως ότι ο γιατρός υπατήθει ο λογιστής σε καμιλάδος ο γραμματικός και ούτο καθεξής πράγματι όμως φρονό έκαστος από αυτούς που το λέγω με ότι είναι ουδέποτε υποπήρτης σφάλματος στα ακριβώς υπήν αφού και εσύ τόσο νακριβολογείς κάνεις από τους 100 κοσμιαστέγνιση επιστήμις δεν περιπήρτης λάθη διότι ο μόνο όταν τον εγκαταλείπει η επιστήμη τους φάλεται οπότε όμως δεν είναι πλέον επιστήμον ώστε είτε επιστήμον είτε τεχνίτηση, είτε σοφός είτε άρχουν ουδέποτε απαντάτε εφόσον είναι αιτιού τους υπάρχει δύο άρχων έσφαλε και κάτι δύο του οδέξου και εσύ τώρα ότι σου απάντησα η ακριβολογία όμως του πράγματος είναι αυτοί ο άρχων εφόσον είναι άρχων δεν σφάλεται και αφού επομένως δεν σφάλεται να μου θετεί το συμπερότερο για τον εαυτό του του το δεν πρέπει να το εκτελούν ή πήκοροι ώστε όπως εξαρχίσω να το δείκαν και τώρα επαναλαμβάνω ότι δίκαιρο είναι το συμπερότερο το συμφέρον της χειροτέρου είναι και πολύ μάριστα νομίζεις δηλαδή ότι επιβούλος και για να σε επαγειδεύσεις του λόγου σε ερώτησα όπως σε ερώτησα είμαι βεβαιότατος αλλά και τίποτε δεν έχεις να κερδίσεις με αυτό δεν θα διαλάβουν πλέον την προσοχή μου οι επαγείντες σου αλλά και αν με διαλάβουν δεν θα το καταφέρεις να με πιάσεις τα λόγια δεν θα το καταφέρεις σε ουλογημέναι αλλά για να μην μας υπεί πάλι τίποτε παραμοιω όλες επαγανε στον άρχοντα και τον συγχειρότερο κατά την κοινή χρήση της λέξεως είμαι την Πάσσα Ακριβολογία και είναι το οποίο το συμφέρον επειδή είναι συγχειρότερο είναι δίκαιο να κάνω νομίζεις πάντοτε τα σπράξη στο ασθενέστερο ναι αυτον τον Ερπάσσαν την Ακριβολογία της λέξεως άρχοντα αλλά θα χάσει σε άδικα τους κόκους και νομίζω ότι είναι τόσο τρελόζωστε να το λομίζω να κουρέψω λέοντα είναι να συκοφαντίσω το δρασίμα και μόλια τα αυτά και με αυτό εδεκείμασες αν και ωραία τα καρτάφινες Ας τελειώνουμε πλέον με αυτά επαγώ και λέγε μου τώρα ο Κάτα την Ακριβολογία της λέξεως ιατός όπως το νόησες είναι τάχα χρηματιστής ή θεραπευθεί στον ασθενούντων εινός κυβέρνητης είναι αρχιγός των αυτών ειν' αυτοις αρχιγός των αυτών ο δε πρέπει νομίζω να λάβουμε εποψήνω ότι ταξιδεύει επει αυτο το πλοίο και πρέπει δε ατούτα να νομαστείνει αυτοις επειδή η κυβέρνητης ονομάζεται όχι δια τη ταξιδεύει αλλά από τη τέχνη του και από την εξουσία που έχει επειτον αυτον Είναι αλήθεια και δεν υπάρχει διέκυα στον εξαυτό κάτι που να του γίνει και ο σκοπός της τέχνης εκάς του δεν είναι αυτός να ζητήσει το συμφέρον για το καθένα και να του το παρέχει μάλιστα αυτός είναι και μήπως άραγε άλλο ότι είναι το συμφέρον εκάς της τέχνης παραναπιδιώκη να γίνει τόσο δυνατόν τελειά τι νοίζει με την ερώτησή σου Να, όπως παραδείγματος ο χάρη αν με ερωτούσες εάν είναι αρκετώνει στο σώμα να είναι σώμα ή έχει ανάκη και άλλη τυνός πράγματος ότι και πάρα έχει μάλιστα και δι' αυτό ακριβώς ευρεύει και ατρική τέχνη γιατί το σώμα νιώτε αρρωσταίνει και δεν το σηκώνει να είναι τυούτων για να του παρέχει λοιπόν εκείνα που το συμφέρον ευρεύει προς το σκοπό τυούτων αυτή η τέχνη θα είχα λοιπόν δίκαιο να σομπατούσατε εδώ τρόπος ή όχι, θα είχες Τώρα σε ρώτο, αυτή η ατρική για άλλη οποιαδήποτε η τέχνη ή αυτή η ατρική και έχει ανάγκη άλλου τυνός πράγματος ή ιδιότητος καθώς η ουθαμμή έχω ανάγκη της οράσεως και τα ότα της ακοής και δι' ατού το χρειάζεται κάποια τέχνη που να εξετάζει τι είναι εκείνο που το συμφέρον και να τους το παρέχει έχει λοιπόν και η τέχνη αυτή κάποια ελήψη και χρειάζεται κάθε τέχνη, μία ανάλη η οποία να εξετάζει το συμφέρον και πάλι αυτή τηλευτία αυτή ίδια θα είναι αρκετοι ή να φροντίζει για το ίδιο το συμφέρον της ή οίντε του αυτού της ούτε κανονός άλλου έχει ανάγκη να φροντίζει δικοινό το οποίο είναι συμφέρον η στ portion της διότι δεν υπάρχει καν μια ελήψη ούτε καν είναι λάτω kanske καν μια τέχνη ούτε önemόζεται στην τέχνη, να ζητεί το συμφέρον κανονός άλλης πράγματος παραμόν角ονί να έχει τύν του οποίο είναι τέχνη εμένη πάντοτε αυλαβείς ακερεά και τελία, επόσον τουλάχιστον διατηρία αυτή, και φυσική είναι αυτής υπόστασης και σκέψουμε όλοι εκείνη την ακροβολογία ούτως έχει το πράγμα ή άλλος πώς, ούτως έχει. Δεν επιδιώκι λοιπόν η παγουδιατρική, το συμφέρον της ιατρικής αλλά το σώματος. Ναι, ούτε η υπευτική της υπευτικής αλλά το νύπον, ούτε άλλη καμία τέχνη το ειδικό της υφέρων διότι ούτε έχει ανάκη αλλά εκείνου το οποίου είναι τέχνη, έτσι φαίνεται. Αλλά όμως ο τρασίμαχε εξουσιάζουν τέχνη και έναν ότελο αποκείνο το οποίο είναι τέχνη, συνεφώνεσαι και εις αυτό αν και με κάποια δυσκολία. Καμία λοιπόν η πιστήμη δεν αποβλέπει στο συμφέρον του σχερωτέρου, ούτε επιβάλλει αυτό αλλά απεραδία στο ασθανεστέρου και το υποκειμένο εις αυτήν. Έμεινε εις το τέλος υπονος και εις αυτό, επιχείρησε νόμως να φέρει κάποια σανδυρίσης. Τι ούτε ο τρόπος λοιπόν εξεκολότησα εγώ, κάνεις ιατρός εφόσον είναι αιθιούτος, δεν αποβλέπεις στο συμφέρον του ιατρού, ούτε επιβάλλει αυτό αλλά εις το συμφέρον το άρρωστο. Διότι παραδείχνουμε ότι ο πραγματικάτρος έχει στην δικοδοσία του τα σώματα και δεν είναι εχεματιστής. Έξαφρα δει το παραδείχθη με αλήθεια. Μάλιστα απάντηση και ο κυβαινήτης επίσηο πραγματικός ότι είναι αρχηγός των αφτών και έχει ναυτής. Το παραδείχθη με αυτό. Δεν θα κοιτάξει λοιπόν ότι θα προστάξει ο τιούτος κυβαινήτης και αρχηγός σε εκείνο που συμφέρει εις τον κυβαινήτη και των αρχηγών, αλλά εκείνο που συμφέρει εις τον υπό την εξουσία του, εις τον ναυτήν. Συνεφώνει σε μόλις και μεταμβιάς. Κι επόμενος τρασίμα χείρι και κανείς άλλος εις καμίαν αρχήν εφόσον είναι άρχον, δεν αποβλεπεί ο τίποι που βάλει το υλικόν του συμφέρον, αλλά το συμφέρον του αρχομένου και του υποκειμένου στην δικαιοδοσία του και έχουμε πάντοτε προθαντμό τη συμφέρη και το χρειάζεται, κανονίζει σύμφωνα με αυτό όλους τους λόγους, όλα στις πράξεις. Ενώ λοιπόν φτάσαμε σε αυτό το σημείο της συζητήσης, όλοι έβλεπε αμφανερά ότι η δικοσύνη παρουσιάστη όλος διόλου αντίθετος με τον εσχερισμό του, θα σύμφωνα σαν την απαντήση με ερωτά άξαφνα. Δεν μου λες, εσοκράτη, έκης παραμάνα, δεν άκησε καλή κράτη του παγώνα με απαντήσεις, πάνω να μου κάνεις τι αυτές ερωτήσεις, μην κάνει καλά άξα κολούτσιν εκείνος, να σε αφήνει έτσι και να μη σε εξημικιάζει και εξανάγειρμα το νέα, αφού δεν εισηστές να ξεχωρίζεις τι είναι πρόμπατα και τι είναι ο Βοσκός και πώς το εννοίζες παρακαλώ. Επίτι πιστεύεις ότι οι Βοσκοί και οι Βουκόλλοι δεν φροδίζουν παραδεύτεο καλό των προβάτων και των βοδιών και τα παχύνουν και τα περιβούνται διά κάθε άλλο παραδέντω, συμφέρον των κυλίων και των εδικών των. Έτσι υφαίνεται φαντάζισε πως και οι άρχοντες των πολιών εκείνοι που είναι πραγματικώς άρχοντες αλλά άλλα αισθήματα τρέχουν προστισμικός των διαφορετικά από τα διαθέσεις που θα εκεί κανείς για τα πρόβάτα και ότι σκέπτονται νύχτα και μέρον άλλο τίποτε παρατοπός θα αφεκριθούν από αυτούς και τόσο μακρά νησέ από τον ενοίς το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, το άδικο και την αδικαία ως τα γνωίς ότι η μέν δικαιοσύνη και το δίκαιο είναι πράγμα καλόν, όχι διατοδικαίων, αλλά διεκίνο που έχει την δύναμη και εξουσιάζει, ενώ διεκίνο που υπακούει και δουλεύει προσυσδιάζει η μπλάβη η ιδέα δικαία των ενατίων έχει στην εξουσία της αλυθώς απλοϊκούς και αγαθούς ανθρώπους, αφή δεν πράτουν κατά το σηφέρον του σχερωτέλου και τώρα κάνουν ευτυχοί μετασυπηρησίας. Ενώ τον εαυτόρτον κάθε άλλο και είδω πως πρέπει να εξετάσεις τα πράγματα αφελέστατε άνθρωποι. Ο δίκαιος εις όλα στα συμπεριστάσεις με ο νεκτή του αδίκου πρώτον μένη στα συντητητικά σαν αλλαγάς, όπου συνετεριστούν οτιούτος με τον διούτον, ποτέ στην διάληση διεθαεύεις των δίκαιων κερδισμένων, αλλά απαιναδία ζημιωμένων. Έπταει στα πολιτικά ζητήματα, ο δίκαιος μείνει συμπερισία, θέλει συνησφέρει περισσότερα βάδικο, σε λιγότερα. Και όταν πάλι πρόκειται περί αποδοχών, ο ένας τίποτε ο άλλος πάπολα κερδίγει στα στις διαχειρήσεις αφεντέρου δημοσίων λιτουργιών. Ο δίκαιος και αν συμβεί να μην υποστηκα μία λιζημία, αφήντα δυτικά της συμφέροντα και παίρνουν τον κατήφορε επειδή τα παραμελεί. Από δε το δημόσιο δεν αφορείται, διότι είναι ακαίρος, προστού της δε αποκτά και εχθρούς τους οικείους και τους γνωρίμους του. Όταν δεν θελείς να τους κάνει καμία ευκολία, παρά το δίκαιο, ένα με τον άδικο θα δεις όλους δυόλου τα ένα διά, και ενώ εκείνο που έλεγα πριν, ότι έχει τη δύναμη και την ικανότα, να πένει εμπρός, εμπρός τους άλλους αυτόν, κοίταξε αν θες να κρίνεις, πόσο το συμβαίνει περισσότερο να είναι άδικος, και απ' όλα καλύτερα θα το εναίσεις, αν μεταβίσαμε έζωση στην τελειωτά την αδικία, την οποία καθιστά ευτικές θα τορμένει εκείνο να ώστε στην διαπράτη, για διότι τέτος δε, εκείνο σε οποίη την υφίστατε και που δεν θέλει η δυναμή να αδικήσουν, ενώ δηλαδή τη δυρανίδα, η οποία θέτησε ενέργεια και το δόλο, και τη βιάνδια να βάλει στον κέρι, όχι μικρόν κατά μικρόν τα αγαθά το άλλο, τόσο συνοδικοί, έννος, μετελείται άπαξη και διαμμιάς δημοσίας και διοντικάς περιοσίας κάθε άλλος ο οποίος ήθελε διαπράξει μονομερός, καμιά από αυτά στα σανικίας και ανακαλυπθεί, η Φρίστα δεν τα σμέγει στα στιμβορία σκέτως οξευτελισμούς, κανά λόγων στο αδικείμα τους, που ήθελε χωριστά ο καθένας κάνε, τους ονομάζουν και οι ερωσίλους, και οι ασόματεμπορος, και κλέπτας και λοποδίτας και τα λοιπά. Και αν όμως κάνεις εκτός της περιοσίας των πολιτών, θερήσει αυτούς και της προσωπικής των ελευθερίες και της μεταβάλλης ανδράποδας, αντί όλων αυτών των εσκρόνων ομάτων, ευθύχης άνθρωπος και μακάριος ονομάζεται, όχι μόνο υπό των πολιτών αλλά και υπό των άλλων, όσοι λάβουν όσοι τις αδικές, την οποία διαίπραξε διότι αν καταφέρωτε κατά τις αδικές, σε εκείνη η οποία καταφέρει το ελοκάμμωνο και διότι του φοβούνται να την πράξω, δηλαδή, του φοβούνται να την υποστούν καλέμους ο κράτη, τόσο είναι αληθείς ότι η αδικία όταν αθάνεις τη ούτωμαθμόνη είναι σχερωτέρα και ελευθερωτέρα και δεσποτικοτέρα από την δικαιοσύνη. Και όπως εξαρχησέλεγα δίκορμένοι είναι το συμφέρον του σχερωτέρο άδικον δεν το οποίον οφελεί και συμφέρε τον εαυτόν του, τέλος του κεφαλαίου. Πολιτεία του πλάτωνα βιβλίο πρώτο, αυτή είναι η μηχογράφηση της LibriVox, όλες οι κοραφίες της LibriVox ανοίγουν στη δημόσια κυριότητα. Για περισσότερες πληροφορίες ή για να συμμετέχετε εαθολιτικά, απευθεθείτε στη σελίδα LibriVox.org. Τέταρτο κεφάλαιο. Ο θρασίμαχος, αφού καθώς Λουτράρις μας επλημμύρησε τα αυτιά μας με τον μακρόν και μαζεμένον αυτό λόγον, έδειξε πως είχε πρόθεση να αναχώρησει, δεν τον άφησαν όμως οι παριστάμενοι, αλλά τον ανάκασα να μείνει και να δικαιολογήσει αυτά που είπε και εγώ ακόμα ίδιος τον επανακάλυσα πάρα πολύ και του είπα. Ο ευλογημένος θρασίμαχε αφού μας έρυψε στις το μέσον ένα τοιούτο λόγον, σκέφτησε τώρα να αναχωρήσεις. Πριν μας διδάξε παρκώς ή και εσύ ο ίδιος να μάδεις αν είναι έτσι καθώς τα είπες ή αλέως. Είναι νομίζω ότι αυτό το πράγμα που πρόκειται να καθοριστεί έχει τόσο μικρά σημασία και δεν είναι αυτός ο κανόν του βίωτον, ο οποίον όταν ακολουθεί ο καθένας να θα έχει την μεγαλυτέρον οφέλεια στη ζωή του. Και ποιος σου λέγει παρακαλώ ότι εγώ έχω διαφορετική ιδια για αυτό. Μου φαίνεται όμως σαν να μη σε μέλη καθόλου δημάς και ούτε φροδίζεις αν θα περάσω με καλύτερα και χειρότερα τη ζωή μας, αφού δεν θα γνωρίσουμε αυτό που λέγεις ότι γνωρίζεις εσύ. Αλλά έλα καλέ μας, λάβε την καλωσύνη να το υποδείξεις και εις ημάς. Δεν θα έχεις να κάνεις με αχαρίς τους αν κάνεις αυτό το καλό νηστόσο που είμαστε εμείς. Όσο δια το μέρος μου εγώ σου το λέγω πως ποτέ μου δεν μπήθομαι ούτε το παραδέχομαι ότι η αδικία είναι επικερδεστέρα της δικαιοσύνης. Κι ούτε ακόμα έρθει να αφήνει κανείς ελευθεία και δεν την εποδίζει να κάνει ό,τι θέλει. Νέα θρασιμαχία, ας είναι κανείς άδικος. Ας έχει τη δυνάμινα δική ή τη διαδυσβίεσή με την επιτιδιότητά του. Λοιπόν δεν μπορείς να με επίσω ότι αυτός θα είναι πλέον κερδισμένος παρά ανοίτο δίκαιος και ίσως να μην είμαι μόνος εγώ που να έχω αυτή την ιδέα. Απόδειξέ μας λοιπόν ο δισμένος καλέ μου, ότι πλανόμεθα να προτιμούμε τη δικαιοσύνη από την αδικία. Και πώς θέλεις να σε πίσω απ' εκρίθεια αν δεν έξει πρισθή με αυτά που σου είπα. Τι θες παραπάνω να σου κάνω, ή να αφέρω μέσα στην ψυχή σου να σου βάλω το λόγο. Όχι μάτο θεό δεν έχω αυτή την αξίωσή, αλλά πρώτον με θέλω να εμένεις εις εκείνα που λιέγεις ή αν μεταβάλεις τίποτα να το κάνεις φανέρα και να μην μας εξαπατάς. Διότι τώρα βλέπεις τρασιμαχία διά να επανέλθουμε εις τα προηγούμενε εκείνη εγώ καταρχά σώρισες στον πράγμα τιάτρων. Δεν νόμιζες ότι έπρεπε να φιλάξεις στην αυτή ακρίβεια και στον ορισμό του αληθινού βοσκού, αλλά νομίζεις ότι οτι έργο να έχει αυτός, εφόσον είναι βοσκός, να απαχίνει τα πρόβατα χώρις, να αποβλέπει καθόλου διά το καλό των προβάτων, ώστε να έτω μάλλον κανείς πανηγυριστής που τα προωρίζει δια καμία αιστείας ή εβοχία ή κανένας επιχρηματίας που τα έχει προσκερδοσκοπίαν. Ενώ πραγματικός υπημενικοί, κανένα άλλο σκοπό δεν είχε παραναφροντίζει δια το καλύτερο νεκίνου που της είναι υπιστευμένοι, επειδή όσον αφορά την ειδική τελειότητα είναι αρκετά βέβαια αφοδιασμένη, ώστε να μην χρειάζεται τίποτα για να είναι πραγματικός υπημενικοί. Αυτό λοιπόν νομίζω εγώ ότι το ανάγκη να παραδεχθώ με διά κάθε δίκηση, οτι δηλαδή εφόσον είναι αυτική και ιδιωτική είναι η δημοσία, κανένα άλλο σκοπό δεν είχε παραναφροντίζει δια το καλύτερο νεκίνου που έχει υπό τη δικαιοδοσία της. Εσύ δεν φαντάζεσαι ότι οι άρχοντες στον πόλεον και νότις πραγματικός άρχοντας με ευχαρίστηση να τον κυβέρνουν. Όχι το φαντάζομαι, είπε, αλλά είμαι τελείως πρεπισμένα. Και πώς τρασιμάχε, δεν παρατηρήσω ότι οι τασάλες δημοσίες υπηρεσίας κανείς δεν θα σαναλαμβάνει με ευχαρίστηση του, αλλά απαιτούν μισθόδι αυτάς, οι υπόλοιοι από αυτάς οι ίδια, αλλά μόνο είναι εκείνοι δια τους οποίους θα ξασκούν. Και τόσο μόνο σε παρακαλώ υπέ μου δεν λέγω με πάντο το ότι κατά τούτο είναι έκαστη τέχνη διαφορετική από μία άλλη ότι έχει διάφορο δύναμη και σκοπόν. Μόνο μήμα απαντήσει βλογημένο άλλο από τη σκέψη σε διά να φθάνω με επιτέλους και είσαι ένα τέλος. Πραγματικός μου, άνπε κρίθη, διαφέρουν κατά τούτο. Επόμενος και κάθε μία τον μας παρέχει και διετέρα οφελία και όχι κινήν. Παραδείγματος χάρη, η ιατρική την υγεία, η κυβερνητική την ασφάλεια στα ταξίδια και ούτο καδεξής. Ανάφη γόλος. Λοιπόν και η μιστοτική δεν είναι για να μας πορίζει μισθών, διότι αυτή είναι η δυναμίστης. Ή λέγεις εσύ το ίδιο πράγμα την ιατρική και τη κυβερνητική ή αν επιμένεις στον ακριβή καθορισμό τον πραγμάτον όπως θέλεις εξαχείς ότι η ιατρική είναι λάχη ένας κυβερνητής να αποκτήσει την υγεία του επειδή τον οφελούν τα θαλάσσια ταξίδια. Όχι βέβαια, είπε. Ούτε επίσης την τέχνη του εκμιστοτού εάν ένας που εξασκέφει την τέχνη έχει την υγεία του. Ούτε. Και επομένως μπορούμε να νομάσουμε εκμιστοτική την τέχνη, την ιατρική, αν κανείς εξασκών να αυτοί λαβάνει μισθών. Όχι, είπε. Αυτή η φέλεια κάστης τέχνης, έστω. Εάν λοιπόν υπάρχει κάποια κοινή οφέλεια δυόλους που εξασκούν μια τέχνη, εφαναίρουν ότι αυτή που έρχεται από κάτι την κοινό πράγμα έξα από την καθαυτό τέχνητον. Έτσι φαίνεται. Αυτή λοιπόν η κοινή δυόλους οφέλει αυτός ο μισθός που λαβάνουν για την τέχνητον, που έρχεται επειδή έκαστος η σκάθαυτό τέχνη, προσθέται και την εκμιστοτική. Η φέλεια η αποδοχή μισθού δεν προέρχεται από την εξάσκηση του κυρίου εις ο επαγγελματος, αλλά αν θέλουμε να ορίζουμε ακριβώς τα πράγματα, η μένια τρική παρέχει την υγιάντη, τον δε μισθόνια εκμιστοτική. Επίσης η αρχιτακτονική κατασκευάζει τα σικία στο μισθόν όμως τον παρέχει εκμιστοτική και ούτε ο καθεξής. Ωστε κάθε τέχνη εξασκή το έργο της και παρέχει το επαγγελματον τέχνη του, τίποτε καθώς φαίνεται. Επομένως ούτε οφελεί τότε όταν εξασκείται χάρισμα. Έτσι νομίζω. Το το λοιπόν έγινε φανερό θρασίμα και ότι καμία τέχνη και εξουσία δεν παρασκευάζει εκείνο που της είναι οφέλει μοναυτής, αλλά καθώς έλεγα με απαρχή σε εκείνο που υπάγεται στη δικαιοδοσία της και το επιβάλει αυτό, αποβλέπωσαν στο συμφέρον αυτού, δι' αυτό λοιπόν είναι που έλεγα και προ λίγο φίλοι μου θρασίμα έχει ότι κανείς δεν αναλαμβάνει μια αναρχή με ευχαριστία του ούτε παίρνει πάνω του ξένες έγιες στα καλά καθομένα, αλλά πετύμηστο επειδή ένας που πρόκειται να εξασκήσει μια τέχνη καθώς πρέπει δεν έχει να περιμένει τίποτα άλλο καλόν για τον εαυτό του, απόσα πράγματα και διατάση, αλλά όλα γίνονται δι' εκείνο που έχει στην εξουσία του. Δι' αυτό καθώς φαίνεται να έτοιμε ή ακόμα και τη μορία τους αρνούμενος να την αναλάβουν τέλος του κεφαλαίου. Η πολιτεία του πλάτονα, αυτή είναι μια χογράφηση της LibriVox. Όλες οι χογραφίες της LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυριότητα για περισσότερες πληροφορίες για να συμμεριτέχετε αθολοτικά, απευθεθείται στη σελίδα LibriVox.org κεφάλαιο πέμπτο. Πώς το είναι εις αυτός ο κράτη υπογλάφκον, τα δύο ίδια μυβόν που είπες, δεν είναι όμως και τη δημορία που λέγεις ως ένα τριτοέδος αμμιβής. Δεν γνωρίζεις λοιπόν την αμμιβή των αίστον οι οποία τους κάνουν και αποφασίζουν να λάγουν καμία αρχήν. Όταν την αναλαμβάνουν ή δεν γνωρίζεις ότι τον αγαπά κάνεις την αρχή δια τα εξαυτής κέρδι θεωρείται και είναι τότε η πράγμα από νίδης των. Το γνωρίζω είπεν. Διατού το λυπόν οι άρσεις ούτε τι θέλουν για να οφελυθούν εξαυτής χρήματα διότι δεν επιθυμούν είτε λαμβάντας φανερά μισθών διά την αρχήν ανομάζονται μισθωτή είτε κρυφά σφετισμένοι τα δημόσια να λέγονται κλέπτε ούτε πάλι την επιζητούν διά τη δημήν διότι δεν είναι φιλόδοξη. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάποια επιτακτική ανάγκη και ο φόβος τημορίας στην νόσ για να αποφασίσουν να λάγουν κουσίως μία αρχή όθα κατά να νομίζετε σχρόν πράγμα το να αναδέχεται κανείς κουσίως μία αναρχήν χωρίς να το επιβάλλει κάποια ανάγκη ή δεν με γίνει στη τιμωρία δια αυτόν όταν δεν θέλει να κυβερνήσει ο ίδιος είναι να κυβερνάται από άλλους χειρότερους του και είναι κα αυτού του φόγου μου φαίνεται ότι αναλαμβάνουν την αρχή άρστη όταν την αναλαμβάνουν και όχι διότι την επιζητούν ως πράγμα καλό δια αυτούς είναι να τα καλοπεράσουν απαθείν αλλά διότι θα τα ανάγκην την αναδέχονται αφού δεν έχουν να την αναθέσουν οι άλλους καλυτέρους τον και ο ομιούς τον ούτος όστα αν είναι το δυνατό να ευρεθεί μία πολιτεία όλο από ανθρώπους τελείωστα ή το πράγμα περιζήτητο να έμεινε κανείς έξω της αρχής όπως τώρα όλοι επιζητούν να την έχουν και τότε θα απεδικνεί το προφανέστα ότι το φυσικό του πράγμα όχι στο συμφέρον το δικό του αλλά των υπικών και κάθε άνθρωπος να γνώσει θα προτείμαν να αφελείται μάλλον αυτός, υπό ενός άλλου παρά να μοχθεί και να βασανείς δεν διατερροφέρει για τον άλλον κάθε άλλο λοιπόν παρά να συμφωνήσω σε αυτό με το θασίμαχο ότι δίκον είναι το συμφέρον το σχειρωτέρο αλλά αυτό θα το εξητάσω με και άλλον πολύ όμως που δεότερο μου φαίνεται αυτό που λέγει τώρα ποιος από το δικαίου εσύ δε γλαύκον ποιον από τους δυο σπροτιμάς και τι νομίζει οτι είναι άλλη θέστερον το να είναι κανείς δίκος μου φαίνεται οτι είναι ο φελημότερον να απίδεισε ο γλαύκον είκουσες όμως πώς αγαθά μας απαραίθμισε προλίγο ο θρασίμαχος ότι έχει ο άδικος είκουσα είπε αλλά δεν μείνω συμφωνός θέλεις λοιπόν να δοκιμάσουμε μήπως έβρομαι κανένα τρόπο αν όμως εις το μακρόν λόγο που τέτοσε αυτό σε την παρατάξο μου και εμείς κάνω ένα αναλόμιο για να απαραθμίσω με τα γαθά της δικοσύνης και πιτά άλλον αυτός και εμείς πάλι άλλον θα γίνει η ανάγκη να μετρήσω με ένα προσένα και να ζηγήσω με τα γαθά της δικοσύνης και της αδικίας και στο τέλος θα χρειαστούμε δικαστά για να βγάλουν την απόβαση ενώ όπως έκαναμε ώστε τώρα προχωρούμε στην εξέταση και θα δικάστε μαζί και δικοί γωρίοι είναι αλήθεια είπε τι σου αρέσει λοιπόν καλύτρα τα δύο έτσι καθώς είπε εμπρός λοιπόν τώρα θα σήμαχε απάντηση αν μου εξαρχείς του είπα λέγεις ότι η τέλεια δικαίω θέλει περισσότερα από τη τέλεια δικαιοσύνη και το λέγω και σας είπα και τους λόγους έλα τώρα να σε ρωτήσω κάτι άλλο δεν ονομάζεις αλήθεια το ένα από αυτά τα δύο αρετίν και το άλλο κακιαν φιβόλος και βέβαια τη με δικαιοσύνη θα ονομάζεις αρετίν τη δεκακία αδικίαν κακίαν ναι είναι φυσικό αλήθεια εγώ που λέγω ότι δικαιοφελί και δικαιοσύνη όχι αλλά τι λοιπόν όλος διόλου το ένα δύο δηλαδή τη δικαιοσύνη τη ονομάζεις κακίαν όχι αλλά μεγαλοπρεπή ευήθειαν και την αδικία λοιπόν κακουήθειαν όχι αλλά φρόνηση η αδικία εκείνοι τουλάχιστον που δεν μπορούν τελείως να κάνουν και να κάνουν υποχήρειες πολίτες και έθνην εσύ όμως φαντάζεσαι ίσως πως ο μιλόδιας τους βάλλα διωτόμους όχι ότι δεν έχει και αυτή η τέχνη τασοφελία της εφόσον τουλάχιστον εξασκείται με επιτιδιότητα αλλά δεν αξίζουν και πολύ πράγμα εμπρός εις αλλά εκείνα που έλεγα πρών λίγο πολύ καλά είναι ό,τι θες να πεις όμως μη παρεξενύει πως παραδέχισε την αδικαίωσα ρετή και σοφία τη διδίδικη οσύνη του ενατίον ναι το παραδέχομαι αυτος δα είναι τώρα ως ταιριότερο συσχεσμό σου και δεν είναι εύκολο να έβρυ κανείς τα μέσα διά να τον ανατρέψει διότι αν έλεγες απλώς οτι αδικαίω χελεί παραδέχισε όμως η χρόνος όπως κι άλλοι θυνές ότι είναι κακία και σκρό πράγμα θα υπορούσαμε κι εμείς να πούμε κάτι σήφωνα με όσα νομίζουμε τώρα όμως είναι φανερό ότι δεν θα διστάσεις να την ονομάσεις και πράγμα ναι και σχυρών και όλα στα σάρας ιδιότητας να τις αποδώσεις στα σοφία σημείς αποδίδομαι συνήδωσης στη δικοσύνη αφού ετολήμουσες να την κατατάξεις μεταξύ της αρετής και της οφίας πράγματι ορθώ τα ταματεύεις και όμως όλα αυτά δεν πρέπει να διστάσω να ανάλαβω και όμως εφόσον τουλάχιστον πιστεύω ότι λέγεις το βαρό σε εκείνα τα οποία και σκέφτησε διότι πράγματι μου φαίνεται θρασίμα και ότι δεν υπάρχει ουδέσκια ηρωνία στους λόγους σου και λέγεις αληθινά κι να αποφρονίσεις και τι συνδυαφέρεται τα φρονίτε όχι και δεν κοιτάσεις απλώς να τα ανερέσεις καλά λέγεις το απάντησα κάνε μου μόνο τη χάρη να μου αποκρυθείς ακόμα σε αυτό ένας δίκος νομίζεις και εις βάρος ενός άλλου επίσης δίκαιου ούτε βέβαια διότι αλλιώς δεν θα είτε καλόβολος και βηθείς όπως το παραδείχο με τώρα και πώς ούτε ακόμα αν έπροκει την περιδικαίου πράγματος ούτε βέβαια εις βάρος όμως ενός αδίκου ανθρώπου θα είχε την αξιωσή τάχα ότι μπορούσε να το κάνει και θα το θεωρούσε δίκαιον ή όχι θα το θεωρούσε βέβαια αλλά δεν θα είχε την ικανότητα να το κάνει ούτε θα είχε αυτή την αξιωσή ούτε τη θέληση εις βάρος όμως ενός αδίκου θα την είχε μάλιστα θα την είχε ενώ ένας άδικος άνθρωπος θα είχε άραγη την αξιωσή να φιλείται αυτός εις βάρος του δικαίου ανθρώπου καταπατώνει δικαιοσύμη πώς όχι αφού είναι η υπερισχή από όλους τους άλλους ώστε λοιπόν θα θέλει να επικρατήσει και από έναν άλλον άδικον εις την αδικία και θα βάλει τα δυνατά του για να έχει αυτός περισσότερο από άλλους έτσι βέβαια λέγομαι λοιπόν ότι ο Μέδικος δεν θέλει να έχει παραπάνω από το νομιό του αλλά μόνο από το νομιό του ενώ ο άδικος και από το νομιό και από το νομιό του θα βμάσια τα λέγεις είναι διακόμημένο ο άδικος φρόνιμος και αγαθώς εννοδίκος τίποτα από αυτά και αυτό σωστόν και ο Μιαζη λοιπόν είπα εγώ ο Μέδικος με το φρόνιμον και πώς να μει Ένας βέβαια που είναι αιτύουτος κατά να κυθωμηάζει με τους τυούτος και των αινάτιων Πολύ καλά ο καθένας το λοιπόν είναι αιτυούτος όπως εκείνοι με τους οποίους ο Μιάζη Άι ναι σου είπανε Έστος το θρασί μαχη τώρα άκουσαι με λέγεις διέναν άθρωπο τι είναι μουσικός και διέναν ανότι δεν είναι Ποιον από τους δύο νομιόνμες φρόνιμον και ποιον το αινάτιον και επόμενος καθό ο φρόνιμο θα τον υπείς καλόν και κανόν τον αντίον δεν τον άλλον. Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον ιατρόν. Βεβαίως. Λοιπόν, νομίζεις ότι ένας μουσικός όταν κουρδίζει την κυθάρα θα είχε την αξίωση να τεντώσει ή να χαλαρώσει τα σκορδάς περισσότερα από ένα άλλο μουσικό. Όχι βέβαια. Από ένα όμως άλλο που δεν είναι μουσικός, κατά ανάγκη. Και ένας ιατρός όταν πρόκειται να διαγράψει την αφάγκη, την αεπγένα σαρός, θα ήθελα να το κάνει αυτό παραπάνω από έναν άλλον επίσης ιατρόν. Όχι εννοείται. Από έναν άλλο νόμος που δεν είναι ιατρός, ναι. Κοίταξε λοιπόν, διαπάσσανε πισθήμινα, αν σου φαίνεται ένας επισθήμον. Ότιδήποτε θα ήθελε να έχει το παραπάνω και εις ό,τι λέγει και εις ό,τι πράτει από έναν άλλον επισθήμον και να μην προτεί να κάνει και να λέγει τα ίδια με τον νομό τεχνό του. Ίσως πράγματι να είναι κατανάγκινο όπως το λέγεις. Ενώ απεναντίας ο επισθήμος θα ήθελε να έχει ένα λόγο παραπάνω και από τον επισθήμωνα και από τον ανεπισθήμωνα. Ίσως, αλλά επισθήμον είναι σοφός. Είναι και ο σοφός καλός και κανός, μάλιστα. Λοιπόν ο καλός και ο σοφός δεν θα θέλει να είναι παραπάνω από τον νόμιο του, αλλά μόνο από τον ανόμειό του και του αντύθητλον του. Ενώ απεναντίας ο καλός και ο άσοφος και από τον ανόμειο του. Μάλιστα. Μάλιστα, ο μοιάζει λοιπόν ο Μέν Δίκαιος με τον σοφόν και με τον καλό νοδέ, άδικος με τον κακόν και τον άσοφόν, φαίνεται. Αλλά εμείς συμφωνήσαμε ότι και ο ένας και ο άλλος είναι αιτιούτι όπως και εκείνοι με τους οποίους ομοιάζουν. Πραγματική συμφωνήσαμε, λοιπόν, που μας αποδείχθη φως φανερά ότι ο Δίκαιος είναι σοφός και καλός, είναι ο άδικος, αμαθείς και χακός. Ο θρασίμακος είναι εγκάστημα ένας συμφωνής σε αυτά, όχι όμως τόσο εύκολα όσο το δείγει με εγώ τώρα, αλλά μόλις και με τα βίας, με το τράβα από εδώ, τράβα από εκεί ενώ έτρεχε ποτά με η δρόστου, διότι είδο και καλοκαίρι. Τότε τον είδα εγώ δια πρώτη φορά και να κουκινίζει πράγμα που δεν έπαθε ποτέ πριν. Αφού λοιπόν το τρόπο σε μήνα με σύμφωνο τιμή δικαιοσύνη είναι αρετική σοφία, ιδέα δικία, κακία και αμάθεια, ας το θεωρίσουμε τώρα αυτό λευμένο ζητήμα είπα, λέγαμε όμως ακόμα ότι η αδικία είναι και πράγμα σχιλόν, ή δεν το εθημείς σε θρασίμαχη. Το εθημούμε, απάντησε εκείνος, αλλά δεν μου αρέσουν τα αυτά που λέγεις τώρα και μην νομίζεις ότι δεν έχω τι να υποάνθελεις, όμως να το κάνω ξένω καλά ότι θα μου είπεις πως δικηγόρο ή λοιπόν αφησέμαι να πως θα θέλω ή αν επιμένεις να ρωτάς, ερώτα και εγώ θα περιστώ να λέω καλά ασύνη και να κουνώ το κεφάλι μου όπως κάνουν τις γδιές που διηγούνται παραμύθια καθόλου δε θα θέλω αυτό να γίνεται παράδεισης περιπηθήσεις σου, διά να μην σε δυσαστού τουλάχιστον, αφού δεν με αφήνεις να με ελισωτία, άλλο θέλεις να σου κάνω παραπάνω. Τίποτα άλλο με την αλήθεια μόνο να θέλεις να κάνεις αυτό που σου λέγω, κάνουμε το και εγώ θα σε ερωτώ. Ερώτα λοιπόν, αυτό λοιπόν σε ερωτώ πάνω για να εξακολουθήσουμε την συνέχεια της συστησίας μας. Τι πράγμα είναι η δικοσύνη αν σχέση προς την αδικία, διότι οι έλεγες μου φαίνεται ότι η αδικία θα είναι ταχα και σχυρότερο και δυνατό το πράγμα από τη δικοσύνη ενώ τώρα αφού είπαμε ότι η δικοσύνη είναι αδικησοφία, εύκολα θα κατηδηθεί ότι είναι και σχυρότερο πράγμα. Η δικοσύνη από την αδικία αυτή είναι αμάθεια και κανείς δεν είναι που να μην το παραδηθεί αυτό. Εγώ όμως δεν επιθυμώνω αρκεστό, έτσι απλώς αυτό, αλλά ας κάνουμε και έναν άλλος λεγό. Δεν παραδείξω ότι υπάρχουν πολλοί σάδικοι οι οποίοι επιβουλεύονται αδίκως στην ελευθερία αλλοπόλιο και κατορθώνουν μάλιστα να κέφτας ευποδολιώνουν και να σκάμουν υποχύριούς των, πόσο όχι είπε. Και αυτό μάλιστα το κατορθώνει μόνο η Άρστη και που είναι στον τελειό το δοβαθμό ναδικος. Το καταλάβανο ότι είναι η δική σου υπεπίδησης αυτή. Όμως εξετάζω το ζήτημα κατά αυτόν τον τρόπο νέα, δηλαδή η πόληση η οποία καθηποτάς η μία άλλη ανευδικιοσύνης αποκτά αυτή τη δύναμη είναι η κατανάγκη μετά της δικαιοσύνης. Εάν μεν όπως παραδέχθησε εσύ η δικαιοσύνη είναι σοφία τότε κατανάγκη μετά της δικαιοσύνης. Εάν όμως το πράγμα είναι όπως τελεγαγότοτε μετά της αδικίας. Είμαι πολύ θυσιασμένος στα σήμα και διότι δεν περιορίζεσαι μόνο να κινήσω την κυφαλή σου και πολύ καλές αποκρίσεις διότι δεν θέλω να σε δισαρεστήσω. Τέλος του κεφαλαίου. Πολιτεία του πλάτωνα. Τι βιβλίο πρώτο. Αυτή είναι η μία έχω γράψη της LibriVox. Όλες οι συγχωραφίες LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυριότητα. Για περισσότερες πληροφορίες είχε να συμμετέχετε αθολοτικά. Ρευθείτε στη σερίδα LibriVox.org. Κεφάλαιο έκτο. Πολύ καλά κάνεις το απάντησα. Αλλά κάνουμε ακόμα αυτή τη χάρη και λέγε μου. Νομίζεις ότι μια πόλη ή ένα στράτευμα είναι μια συμμορία λιστώνι, κλεπτώνι ή οποιαδήποτε άλλη ομάς από εκείνας που αναλαμβάνουν από κοινού μια άδικο επιχείρηση θα μπορούσαν ποτέ να καταρθώσουν τίποτε άρτα μελίοι που την αποτελούν να εφέρουν το αδίκος με ταξίτων. Όχι βέβαια. Ενώ αν εφέρονται δικαίως δεν θα πετύχει να περισσότερουν και πολύ μάλιστα. Διότι βέβαια, τρασίμα έχει αδικές για να μήσει και δικονίας και πολέμους με ταξίτων. Ενώ η δικαιοσύνη ομώνια είναι και αγάπη. Δεν είναι έτσι. Αυτό παραδεχτό είπε. Διανάμη φιλονικό μαζί σου. Και καλά κάνεις φίλε μου, λέγε μου τώρα, αφού είναι το έργο της αδικίας να μήσει και δικονίας, όπου εισχωρήσει. Δεν θα έχει τα αυτά αποτελέσματα και όπου προσιάζει. Δεν γίνει με ταξίτων ανθρώπων, και δεν θα καθιστά δύνατον πας από κοινού επιχειρήσιντων και πολύ μάλιστα. Τι είδε, αν παρουσιαστεί με ταξίτων ανθρώπων, δεν θα αναπτυχίμε με ταξίτων έριδες και διαφορέ και μύση και δεν θα γίνουν εκθρίο ένας με τον άλλον όπως είναι με τους δικαίους. Θα γίνουν. Και αν τέλος του ενταχτώμενε υπάρκουσαν εις ένα μόνο άνθρωπο μήπως θα χάσει τάχα αυτή την ιδιότητα που έχει ή και πάλι θα την διατηρήσει. Ας ήμπομαι ότι θα την διατηρήσει. Τι αυτή είναι λοιπόν επομένως φαίνεται ότι είναι η φύση της αδικίας ως το όπου προσιάζεται ή της, πόλη ή της, τρατόπεδο ή της οποιοδήποτε άλλο άθρησμα ανθρώπων πρώτον μεν να το καθιστανοίκαν να ανάλαβει καμία επιχειρήσι, ένα κατ' οδηγιών και των ερίδων τα σοπίες γεννα, έπιτα δεν το αναπτύσεις την έγρα και προς τον εαυτόν ζω και προς κάθε τίπο δεν είναι ομοιόντω μάλιστα και εις ένα λοιπόν μόνο είπαμε όταν υπάρχει τα αυτά θα έχει αποτελέσματα σύμφωνα με τη φύστηση πρώτον με θα το κατάστησε ανήκαν διακάθετικής ήδη θα βρίσκεται πάντα εις διάσταση και δηγουρομία με τον εαυτόντω έπιτα θα το κάνει εκθρό και με τον εαυτόντω και με τους δικαίους. Ναι ή όχι ναι, η Θεή όμως φιλή μου παραδέξε βέβαια ότι είναι δίκαιη ας τον παραδεχθόμεν γιατί στους θεούς εμπομένους εκθρός θα είναι ο άδικος ενώ δίκαιος θα είναι φίλος τον χώρθενε όλοι την ιδονή της συζητήσεως είπε τότε ο θρασίμακος χωρίς κάνουν αφόβο διότι εγώ τουλάχιστον δεν είναι ο νάσος ότι διακόψω μήπως και τα χαλάσω με αυτούς εξακολούθησε λοιπόν να δεικνεί σε αχτήσου η πυσικά τάβαση και εις τα επίλυπα και απάντα μου όπως το έκαμε σε ως τώρα. Ήδο με νοτιδεί και εφαίνεται και σοφότερη και κανότερη και δυνατότερη στότη πράττων από τους αδίκους. Η διάδικη απεναδία σου δεν αναλαμβού καμία κοινή επιχείρηση με άλλους είναι οι κανοί και όταν όμως ακόμα παραδεχθώ μεθα ότι μπορούσε να αφέρνεις πέρας μια κοινή επιχείρηση επιτυχώς και πάλι λέγω ότι δεν θα είναι το αλυθένο αυτό διότι αν ήταν πράγματι όλος διόλου άδικη δεν θα είναι ο δυνατό να μη στραφούν το άλλο αλλά είναι πρόδειλον ότι θα είμαι έναν ακόμα και μέσα τον κάποιο έγκρος δικοσύνης ο οποίος εμπόδιζε τουλάχιστο να δικούνται και μεταξύ των καθόν χρόνου επιχείρου να αδικήσουν κάποιους άλλους και μόνο κατά αυτόν τον τρόπο θα κατώρθω σαν νέαν, κατώρθω σαν τίποτε μια άδικη επιχείρηση που ανέλαβαν διότι ήδη θα είσαν εξολοκλήρου ίσως αλλά μόνο εξημισίας και τελείωση και τελείωση άδικη είναι και τελείωση ανήκαν να κατοφέσουν τίποτα ότι ο τρόπος εγώ αντιλαμβάνω με τα πράγματα και όχι όπως τα έδισης εσείς κατά πρώτον μας υπολείπετε να εξετάσουμε το οποίον το αφήσαμε και εις τελεύτερον εάν ζουν και καλύτερα ειδίκαι από τους αδίκους και αν είναι ευτοικιέστερη και νέ μεν αυτό είναι εφανέρον και αυτά αποδείγτον όπως νομίζω και εξόσο είπαμε ο Χριτούδας εξέντασε το λοιπόν μου είπεν αυτό κάνω τώρα παραδέξεις ερωτώ ότι ο ίπος έχει κάποιος ορισμένον εργον έχει και τούτο μόνο παραδέξεις ότι είναι το εργο του ίπου ή οποιοδήποτε άλλο ζωο το οποίο θα δει να τον εκτελεστε υπα αυτού ή του λάχιστον υπομόν αυτού καλύτερα δεν σε ενώ να παραδείγματος χάρη μπορείς να είδεις αλλιώς παρά με ψοχαλμούς δεν μπορώ βέβαια και να ακούσεις αλλιώς παρά με τα ότασο για να μεθα να είπω με δικαίωσο για αυτό είναι το εργο τον μάλιστα τι δε θα υπορούσεις να κλαδεύσεις ένα κλήμα με το μαχαίρι ή με το μιλάρι ή με πολλά άλλα τέτοια εργαλία και πως όχι αλλά με κανόναν άλλο νομίδι δεν θα το έκαμε τόσο καλά όσα με το δρέφανο το οποίο επίπεδες κατασκευάστη προς αυτό το σκοπό είναι αλήθεια αυτό που λέγεις δεν θα είπω με λοιπόν τώρα λοιπόν υποθέτε θα είναι στις καλύτερα αυτό που σε ρώτησα πριν δηλαδή δεν είναι εργορικά στο πράγματο σε εκείνο το οποίο ή μόνο αυτό μπορεί να εκτελέσει ή τουλάχιστο καλύτερα από κάθε άλλο αλλά ναι τώρα σε νό και αυτό παραδέχομαι πως είναι το εργορικά στο πράγματος πολύ καλά λοιπόν παράδειγες ακόμα ότι έχει και μια διάσορα γιατί κάθε πράγμα στο οποίο είναι ανατεθημένη μια λειτουργία και σε πανέλθομενείς τα ίδια παράδειγματα έχουν λοιπόν και μια αιρετή η οποία προσδιορίζει η σαφτουσμό προσυδιάζει οι σαφτουσμόνων επίσης θα οτα και αυτά και όλα τα άλλα πράγματα καθώς τρόπον επίσης τώρα με στιγμή θα μπορούσαμε να εκτελέσω καλά το εργοτονάδο δεν είχαν την προσυδιά αλλά την αντίθετο κακία και πως είναι διάτον δηλαδή ενώ είσαι αν είχαν τάχα τη φλότα κάνοντας το οραν διότι δεν είναι αυτό που θέλω τώρα να μάθω αλλά αν με την διάο σαρετήν του εκτελεί ένα πράγμα καλό στο εργοτο με την αντίθετο δεκακία κακός είναι βέβαια έτσι όπως το λίκης λοιπόν κοιτάω όταν στερεθούν την αιρετή που τους προσυδιάζει δεν θα κάνουν καλά το εργο που έχουν να κάνουν πράγματι όχι το τρόπος και όλα τα άλλα δεν μπορούμε να τα θέσουμε σε αυτή την κατηγορία μου φαίνεται έλα λοιπόν τώρα και ακολούθησα αυτό το συλλογισμό έκειτάχα και ψυχή κανένα ορισμένον εργοτο οποίο με κανένα άλλο πράγμα δεν θα μπορούσαι να εκτελέσεις παραδείγματος χαρετώ να σκεπτόμεθα το να κυβερνόμεν, το να αποφασίζομεν θα εμπορούσαμε δικαίως να τα αποδώσουμε εισαυτήν και να λέγουμε ότι αυτά είναι το εργορπής μάλιστα είπε ώστε παραδεχόμεθα το η ψυχή έχει μια αρετή ο οποία της προσυδιάζει το παραδεχόμεθα όμπο τέτοι θρασίμα έχει ψυχή να εκτελέσει καλούς εργοτης εάν στααιρείτε την προσυδιάωση σε αυτήν αρετήν, αδύνατον κατανάγκη λοιπόν η κακή ψυχή κακώς θα σκέφτεται και κακώς θα κυβερνά ενώ από εναδίαση καλή ψυχή όλα αυτά θα εκταλεί καλός ανάγκη πάσα δεν παραδέχει με μόνο όμως ότι η αρετή της ψυχής είναι η δικαιοσύνη, η δεκακή αρθιαδική είναι το παραδέχθημεν ότι ο άνθρωπος θα ζει καλά το εναδίον δε ο άδικος φαίνεται είπε συμφόνος με αυτά που λέγεις, αλλά εκείνος που ζει καλά είναι ευτυχής και δέμον το εναδίον δε, εκείνος που ζει κακά πώς όχι λοιπόν ο μεν δίκαιος είναι ευτυχής ο δεάδικος άνθρωπος και διστυχής ας είναι και εσύ αλλά όμως δεν τον οφελει βέβαια κανένα να είναι διστυχής όχι εννοείται πάρε την τώρα σοκράτη αυτή τη συζήτηση ως ημπόσιον το οποίο σου παρετέφει για τη σημερινή ορθή το 22 και το χριστό σας είσαι σε ένα θρασίμα και διότι πάρε εκείνη την αγριότητα και μου έριξες καταρχά καταρχάς και έγινε στο σωή ήρεμος δεν είτε όμως και τελία όπως θα την ήθελε άγιες θείαζεις όχι από ο φτέξημο ειδικό σου αλλά από ειδικό μου μάλλον επειδή την έπαθα όπως οι κυριόδουλοι αν πακτικά εσκάθε νέο φαγητό που σε βήρεται πριν να απολάβουν απολάψουν όπωςδήποτε το προηγούμενο έτσι και εγώ πριν να γρούμε εκείνο που συζητούσαμε πρώτον τι πράγμα δηλαδή είναι η εδικιοσύνη, το πάρε της αυτό εις τη μέση και βάλτε κανένα ξετάσω αν είναι κακία η αμάθεια ή η σοφία ή η ερετή και επειδή έτσι εννοείται να παραπέσει άλλος λόγος ότι η αδικαίη είναι ο φιλότητον πράγμα από τη δικιοσύνη να συγκρατήσω τον εαυτό μου και να μην περάσω από τον πρώτον εις αυτόν τον άλλον ώστε εις το τέλος καθίδισα να μην μάθω τίποτε από αυτή τη συζήτηση διότι όταν δεν γνωρίζω τι είναι αυτή η ουσία της δικοσύνης πώς θα μπορώ να εξεύρω αν είναι αρετή ή όχι και αν είναι ευτικής εκείνος που την έχει ή των αντίων τέλος του κεφαλαίου Πολιτεία του Πλάτονα βιβλείο δεύτερο Ανήκω στη δημόσια κυρίοτα για περισσότερες πληροφορίες για να συμμετέχετε θεωρητικά απερθυθείτε στη σελίδα LibriVox.org Και εγώ μεν λοιπόν αφού είπα αυτά επίστευσα ότι είχα γλειτώσει πλέον από τη συζήτηση ή το όμως καδοφαίνεται το προήμιο μόνο αυτό διότι ο Γλάφκονο ο οποίος πάρτοται και εις όλα στα σπεριστάσεις είναι πραγματικός ανδριότατος δε του εκαλοφάνι που κατέδεσε τότο τα όπλα τότο λόγων θέλεις είπε στον κράτη να αφαίνεται πως μας έπιζες ότι κατά πάντα τρόπον είναι προτιμότερον ειδικαιοσύνη από την αδικία ή θέλεις και πραγματικός να μας πίσεις Αυτό βέβαια θα προτιμώσαι κι εγώ ανήτω εις την εξουσία μου Δεν κάνεις λοιπόν τότε εκείνο το οποίο θέλεις διότι λέγε μου παραδέξεις ότι υπάρχει ένα δος αγαθών τα οποία θα ευχόμεθα να έχουμε να πω βλέποτες όχι εις τα αποτελέσματάτον Ενώ δι' αυτά τα ίδια όπως παραδείγματος χάρη η χαρά και η αυλαμπής ηδονε και που καμία άλλη συνέπεια δεν έχω κατόπιν παρά μόνο μας δίδον την ευχαρίστηση να τις απολαμβάνουμε Μάλιστα υπάρχει ένα διούτο ήδος αγαθών Δεν υπάρχει και ένα άλλο το οποίο αγαπώμεν και δι' αυτό το ίδιο και οι αποτελέσματά του όπως είναι η ευθικρυσία η δράση, η σιγεία μάλιστα Δεν βλέπεις δε και ένα τρύτο ήδος αγαθών όπως είναι η εκείμναση στους σώματος ιδια της κληραγωγίας, θεραπεία αυτού η εξάσκηση στις θεατρικής και κάθε άλλου προσοδοφόρο επαγγέλματος διότι αυτά είναι μερικοπιαστικά μας οφελούν όμως και τα επιζητούμε όχι δι' αυτά τα ίδια αλλά δι' τα κέρδι και τα σάλας οφελειάς που μας παρέχουν αλλά προστεία αυτές οι ερωτήσεις εσπείω από αυτά τα ίδια κατατάσεις στη δικαιωσύνη εγώ εις το καλύτερο βέβαια από τα τρία εις εκείνα δηλαδή τα αγαθά που πρέπει να τα επιζητούν και δι' αυτά τα ίδια όσοι θέλω να είναι πραγματικός ευτυχής Δεν το νομίζει όμως έτσι και ο κόσμος αλλά κατατάσουν τη δικαιωσύνη ήστα κοπιαστικά αγαθά τα οποία μόνο δι' τα κέρδι όπου παρέχουν ή μπορεί κανείς να τα αντιζητήσει και που πρέπει να τα αποφέγει καθαυτά επειδή είναι αλυθώς αφόρητα το γνωρίζω είπα εγώ ότι αυτή είναι η ιδέα του κόσμου και δι' αυτό και ο θρασίμακος της έψελε πριν τον εξάψαλμα της δικαιωσύνης εγώ όμως φαίνεται να είμαι βαρικέφαλος στάσου λοιπόν να είδομαι να έρθει η μήνυση στη γνώμη σου αφού ακούς και εμένα πώς τον εγείτεψες πολύ γρήγορα σαν το φίδι εγώ όμως δεν μου εγγέμισα το κεφάλι όσα είπετε δι' τη δικαιωσύνη και την αδικία ανεπιθυμό να ακούσω ποιεν η φύση ο καθενός ποιοι αδύναμη έχουν καθαυτά όταν είναι υπάρχει στην ψυχή αν εξαρτήτως από τα σαφελίες και τα αποτελέσματα που μπορεί να έχουν είδω λοιπόν πως εννοώ να επιληθώ τους επιτήμασεως αν μου τα επιτρέπεις θα αρχίσω να γνωρίζω να πω τι πράγμα είναι η δικαιωσύνη κατά την γυνή αντιλήψη του κόσμου και πει είναι η αρχή της έπειτε θα αποδείξω ότι όλοι όσοι την εξασκούν το κάνουν κατανάγκη και όχι διότι είναι πράγμα καλών τρίτον ότι έχουν πολύ δίκιο να αφρονούν τίωτο τρόπος διότι είναι πολύ πρωτοιμότερος οβείως το αδίκο από το δικαίου καθώς σου λέω εξ τον λεγουσύν εγώ εγώ εσείς και να μην το παραδέχομαι αυτό δεν ξέρω όμως και καλά καλά την αποφασίσω καθώς μου έχω γεμίσει στα αυτιά θρασίμακοσ και χίλια άλλοι επαναλαγβάνονται στα αίδια ενώ κανένα ακόμα δεν άκουσα να αναλαγβάνει καθώς θα ήθελα την υπεράσπιση της δικαιωσύνης διότι να αποδείξω ότι είναι προτιμοτερά της αδικίας και θέλω να την άκουω να εγκομιάσεις διότι τον εαυτόν της μόνον και να σου πω από σένα είναι που περιμένω και εγώ θέλω να εκταθώ στον έπενον το αδίκου βίου για να σου υποδείξω πώς ενώ και εγώ να ακούσω από σένα την κατηγορία με της αδικίας τον παγγυρικό δέτης δικαιωσύνης από σένα τώρα εξαρτάτε να συμμορφωθείς με την επιθυμία μου με όλοι μου την εφαρίστηση διότι διά πιο άλλο πράγμα θα προτιμμούσα ένας άνθρωπος μενούν να ομιλεί και να ακούει συχνότερα πολύ λαμπρά λέγεις άκου λοιπόν τώρα εκείνο το πρώτο που έλεγα πως στα υπόπια είναι η εφήσις και πια είναι η αρχή της δικαιοσύνης τον αδική κανείς λέγον είναι καλό πράγμα ενώ τον αδικήτε είναι κακόν και μάλιστα πολύ περισσότερο κακόνω από τι είναι καλόν τον αδική ώστε οι άνθρωποι αφού έδω και είμασαν και τα δύο αδικούτες και αδικούμενοι μεταξύντον όσοι δεν είχαν τη δύναμη ούτε να αποκρούσουν τα αδικία στον άλλον και οτι τους είναι συμφερότερο να συμφωνήσουν μεταξύ των μητεν αδικούν μητεν αδικούντε και από τότε άρχισε να βάζουν νόμους και να κάνουν συμβάση μεταξύντον και ο νόμος αν δίκειων και νόμους εκείνα που διατάσε ο νόμος και αυτό είναι η γέννηση σκεωσία της δικαιοσύνης η οποία είναι το μέσω μεταξύ του καλιτεύου πράγματος δηλαδή η ανδική κανείς αδημολπή και του χειροτεύου δηλαδή να έχει κανείς τη δύναμη Εκτικείται αδικούμενος το δίκο λοιπόν το οποίο κείται εις τον μέσω να φωτεροντούν τον τιμάται όχι διότι είναι αγαθό καθαυτό αλλά διότι η αδυναμία πολλών να αδικούν το κάμνι να το θεωρούν Τιούτο διότι ένας που μπορεί να το κάμνει και είναι άδες πραγματικός είναι αδύνατο να έχθει με κανένα εξ Τιούτον συγεβασμόνωστε μητε να αδικεί μητε να αδικείται διότι θέτο τρέλε αυτό εκμέρις το αυτό λοιπόν είναι σοκράτη η φύση της δικοσύνης και αυτό είναι τα στοιχεία το οποία καθ είπαμε πρόληθεν και για να ενοήσουμε ακόμα καλύτερα ότι και όσο εξασκούν τη δικοσύνη από αδυναμίαν το επειδή δεν είναι κανείς να αδικούν το κάνουν όχι με ευχαρίστης είτον ας κάνουμε την εξής υπόδεση δίδομαι και εις τους δύο και στον δίκαιο και στον άδικο εξουσίαν να κάνουν ό,τι θέλει και εμείς τους παρακολουθούμε για να είδουμε πού θα οδηγήσω καθένα επιθυμία του είναι αδύνατο να μην συλλαγούμε από αυτοφόρο το δίκαιο να βαδίζει επειταίχνει το αδίκ από τη φυσική πλονεξία την οποία επιδιώκει με μπασάτροπος εξανακάζεται όμως διαδυσβείας του νόμου να σέβεται την ισότητα και να είναι μάλιστα η εξουσία που ο ελέγω να τους δώσω με τέτοια όπως είτε η δυνάμιση που έλαβε λέγον μια φορά ο Γηγής ο πρόγονος του Λιδού δηγούνται δηλαδή ότι αυτός είτε ο Πινήν ή στην υπηρεσία του τότε βασιλεώσεις της Λιδίας και ότι μια φορά κατοπη μεγάλης βοχές κυσισμού ο οποίος επακολούθησε, ενάγκη συνειγή και σχημάτησε να χάσουμε στο μέρος ακριβώς που έβλεπα Αυτός από περίεργα κατεύει και μέσα που βλέπει καθώς δηγούνται και άλλα θαυμαστά πράγματα και ένα χάρκενο νίπομ που είχε στα σκρυβράστου κάτι παραθυράκια σκύφτη λοιπόν από αυτά και βλέπει μέσα ένα νεκρόνο καθώς εφαίνεται αλλά πολύ μεγαλύτερον από τους κινούς ανθρώπους και ο οποίος τίποτα άλλο δεν εφορούσε παρά μόνο να έχει σώδα χυλίδι ή στο χέρι το παίρνει λοιπόν από το δάχτυλο και βγαίνει έξω όταν κατά πριν μετά από μερικές μέρες συναιθρίστησαν επιμένες όπως συνήθιζαν κάθε μήνα, δεν αφαίνει στον βασιλιά την κατάσταση, στον πιμνίον ήρθε και εκείνες από το δάχτυλί δείς το χέρι καθώς λοιπόν κάθε το με τους άλλους έτσι και να στρέψει την πέτρα του δάχτυλίβιου από το μέσα μέρος και αμέσως έγινα άφατος εις τους άλλους που εμπρίσκονται εκεί και άρχισα να ομβιλούν διααυτόνος να είχε φύγει και να μην μην το εμπρός εκείνος υπαξηγήθηκε ψηλαφητά, έστρεψε πάλι το δάχτυλίδι προς τα έξω μέρος και αμέσως έγινε φανέρος αφού λοιπόν ενώ στις ειβένει θερήσει να επιβεωθεί με η πανελημένα ζεκιμάση αν έχει αυτή τη δύναμή το δάχτυλίδι όταν τους τρέψει προς τα μέσα να χάνε ταρταμάτια των άλλων και όταν προς τα έξω να προσιάζεται πάλι αφού το εβεβαιώθι ενήριξε ένα σταλί και αυτός με τους άλλους ποιημένας οι οποίοι πρόκειται να δώσουν του λογαριαγμούς εις το βασιλεία έρχεται πραγματικός, κατοορθώνει και ταψίνει με τη βασιλή, σαφωνεύουν και οι δύο μας το βασιλεία και λαβάνε αυτός το θρόνο υπήρχουν δύο τέτοια δάχτυλίδια και φώσισε τον αδίκος και το άλλο άδικος κανείς δεν θα εμπρίσκεται ο χαρακτήρας τόσο να δαμάτινου ώστε να διατηρηθεί στη δικοσύνη και να έχει τη γυναιότητα να κρατήσει το χέρι του και να μην εγκύσει το δίκιο των άλλων ενώ θα έχει την εξουσία και από την αγορά να παίρνει χώρης φόβο ότι θα έθελε και μέσα στα ξένα σπίκανες έρχεται και να κάνω τη θέλη και να λειτρώνει τον άλλον από τα σίδερα και να έχει πραγματικό σεισό θεωγήνα μεταξύ των ανθρώπων και ενηγένει τίποτε διαφορετικό δεν θα έκαμε από τον άλλο τον άδικο αλλά και οι δύο τον ίδιο δρόμο θα έπερναν τίποτε λοιπόν δεν μπορούσε να αποδέξει καλύτερα από αυτό το παράδειγμα ότι κανείς δεν είναι δικαιώς με την ευχαριστησή του αλλά από ανάκη επειδή δεν είναι πράγμα αγαθών καθ' αυτό και όπου κανείς νομίζει ότι είναι κανείς να δικήσει το κάνει διότι πας άνθρωπος πιστεύει και δικαιώς όπως θα ήμουν οι παραδεχόμενοι το λόγο του τον ότι πολύ περισσότερο τον οφελεί η αδικία από τη δικαιοσύνη και αν κανείς σώσεις θα ελάβανε τη άρθινη εξουσία δεν θα ήθελε ποτέ να δικήσει με δένα βαληχαίρι εις ξέναν πράγμα αυλειότατος και ανοητός θα το σταθεωρείτο από εκείνους που έχουν κρίσει το πολύ να τον επενούν ή στα φανερά και να γυλούν έτσι να τον άλλον αποφόβω μήπως αδικηθούν και ήδη όσον αφορά το βίο των δύο τύων των ανθρώπων διά τους ο οποίους ομιλούμε θα είμαι θα εις θέση να εκφέρω με ορθή την κρίση μας εάν πάρω με και εξετάσω με κοριστά ένα δικαιότατο και ένα αδικότατον, αλλιώς όχι και πώς θα το κάνω με αυτό ως εξής τίποτε να μην αφαιρέσουμε το αδίκου από την αδικία του μητε του δικαίου από τη δικαιοσύνη του για να λάβομαι και τον ένα και τον άλλον τέλειο νηστοίους του βιού που ακολουθεί πρώτον μεν ο άδικος όπως ένας τελειότατος κυβερνή της παραδείμματος χάρη ή ένας περυφημότατος γατρός ο οποίος με ένα βλέμμα τη λαβάνεται αμέσως πια είναι τα δυνατά και πια είναι τα δύνατα εις την τέχνη του και εκείνα μην τα επιχειρίζεται παρετείτε δε από τα άλλα ακόμα δε και αν υποπέσει κανένα φορά εις κανένα λάθος ή το τρόπος λέγω και ο άδικος θα πρέπει με τόσο δεξιόταν αδεξάγειτας αδίκος επιχειρής του ώστε να είναι αδύνατο να αφοραθεί και αν αφήσει να τον πιάσουν δεν θα είναι πλέον ο τέλειος άδικος που τον εδέχθημαν αλλά άξιος πάρεις σε περιπρονήσεως επειδή το άκρονο άτο της αδικίας είναι να θεωρείτε κανείς δίκειος χώρος να είναι ας δώσουμε λοιπόν στο τελείο σάδικο την τελειότα διαικίαν και να μην το αφαίρεσουμε αν και διαπράτον τα σαδικές αδικές να αποκτήσει τη μέγιστη υπόλοιψη ανθρώπου δίκαιο και αν αποτυχικά που είναι κανείς να επανορθώ στο λάθος του να έχει δε αρκετή εμβλωτία ώστε να πείθει υπελτισαθότητα σου τους δικαστάς αν το είχε και οδηγηθεί εμπρός τον διαταδικοί ματά του και ακόμα αν η χρειατοκαλίαση και τη βία να μπορέσει να μεταχρηστεί διότι και ο ίδιος θα έχει τη τόλημη και τη δύναμη τώρα, απλάγει σε αυτό να στέλω κατά την υπόλοιψή μας τον άλλο τον άνθρωπο, τον άκακο και ηλικρινή ο οποίος καθώς λέει και εσχύλος θέλει να είναι και όχι να θεωρείται Ανδρίος Ας το αφαίρεσουμε λοιπόν, το να θεωρείται δίκαιος διότι αν παίρνει να διατέτειος θα το φορτώνουμε κατά συνέπεια με δώνα και με τιμάς και δεν θα είμαθα πλέον, βέβαια, αν θα είναι δίκαιος για τα δώνα και τη στιγμάση για από την αγάπη της δικοσύνης Ας τον απογυμνώσουμε λοιπόν από όλα τα άλλα και τόσο από τη δικοσύνη και ας τον κάμωνομε να είναι όλος διόλοι το αντίθυτο από κίνο τον πρώτοντι στο τρόπο χωρίς να έχει ποτέ κάνει την παραμικρότηρη αδικία σε ορίτι και πως είναι χειρότερος κακούργος για να περάσει η αρετή του από τα σμεγίστας δοκιμασίας δίχως να πηρεάζει η κακή ιδια του κόσμου και όσα προέρχοντα από αυτήν και ας μην παρασαλεύσει από το δρόμο του αυτό μέχρι τάφου θεωρούμενος καθόλυτη ζωή του άδικος ενώ αυτός είναι ο δίκιος καταυτό λοιπόν τον τρόπο έχοντας υπόψημα στα δύο αυτά πρώτη πατσισιλιότητα της δικοσύνης το ανένα και της τσιλιότητα της αδικίας τον άλλο θα κρίνω με την ουσοβίωση είναι ευτυχαίστερος πω καλέ μου ουλά αύκονομε πόσο μεγάλη ακρίβεια και τέχνη τους καθόλυζεις ώστε να είσαι ένα γάλεμα και τους δύο από το καθετή όσον μπορώ καλύτερα να είπε και αφού τους ελέβαμε τιού τους δεν είναι καθόλου δύσκολυφρονο να εκθέσω με τη ζωή που περιμένει για καθένα τους μόνο σε παρακαλείς ο κράτη αν τα λέγω κάπως χωδράμη τα παίρνεις προς τα λέγω εγώ αλλά εκείνοι που προτιμούν την αδικία από τη δικοσύνη και λοιπόν θα υπούνω αυτοί ο διοδίκιος όσο θα μας τυγωθεί θα αρευθεί στα σύδερα, θα τη βλοθεί και έτσι θα αμάθει ότι δεν είναι ανάγκη να θέλει να είναι κανείς δίκιος, αλλά να θεωρείται τίουτος και ο στέχος εβγουμένων στο ισκύλο ορθότερο θέτο να εφαρμόζεται δια το άδικον ούτος το όντι επειδή κινηγά ένα πράγμα που έχει αληθινή υπόσταση και δεν σίδη για την υπόλυψη του κόσμου αλλά θέλει όχι να θεωρείται άδικος αλλά να είναι τίουτος βαθεί καρπολογόντας μέσα στο νού του αυλάκι που μέσα θέτου υπάνσω φεσβουλές μλαστένου και πρώτης επειδή θα περνά διαδίκαιος, θα έχει τα ανότατα αξιώματα της πολιτιάς θα παίρνει γυναίκα από το όποιος που την θέλει, θα αποκαρδιστε κατά αυτόν τον τρόπο και τα παιδιά του, θα γίνεται μέτοχος της όσας επιχείρησης θέλει και σε όλα αυτά θα βγαίνει πάτα κερδισμένος διότι βέβαια δεν θα δυσκολεύειται διόλου να εκμεταλλεύειται τους άλλους τρόπον και εις δικαστικούς αγώνας αν περιπληκθεί εις διδετικούς εταιδημοσίους θα ταξεκεφαλώσει μια χαρά με ζημία των αντιπάλων του κεφελίαν ειδική του με τη μεγάλη παιδοσία που θα αποκτήσει αφέχτος με την εσχροκέρδια άντου θα είναι η στέση τους φίλους τους να ευργετεί, τους εχθρώους τους να βλάπτει, μεγάλο πρεπί στη σία σκεπλούση, αιφαιρώματα να κάνουν στους θεούς και βεβαιότερα παρότι μπορεί να το κάνει ο δίκαιος ώστε κατά φυσικών λόγων και πολύ θαοφιλιέστερος το ανοίκει να είναι από το δίκαιον πιού το ζημόνου βίωση λέγουν έχουν ετοιμαστεί και εκ μέρους των θεών και εκ μέρους των ανθρώπων για τον άδικο, πολύ βέβαια ευτυχές στο σωτοβείο του δικαίου Αφού είπα αυτά ο Γλάβχον εγώ μεν κάτι γραστόν μου να το απαντήσω αλλά αδελφός του ο Αδήματος για να έχει αναμπτυχθεί επαρκώς το θέμα και διάτι όχι εγώ λέω ότι παρέλειθε ακριβώς το Ιωσιοδέστερο Λοιπόν, όπως λέγει και η παρεμία αδελφός, αδελφό μου βοηθά ώστε και εσύ αν αυτός παρέλειψε τίποτα ελέγης βοηθιάν του αν και αρκούν και όσα είπε να με θέσουν εμένα εκτός μάχης και να με καταστήσουν, ανήκανο να επεραστιστώ τη δικαιοσύνη άφηνε τα αυτά γιατί πρέπει να εξετάσω με το ζήτημα και από την αντίφητη ο ψήτητο και να ακούσω με και τα επικαιρήματα εκείνων οι οποίοι παίρνουν το μέρος της δικαιοσύνης σε ένα δύο της αδικίας δι'ανακαταλυθείς αφαιρστώ τον εκείνο το οποίο μου φαίνεται πως ήθελε ο Γλάφκον τέλος του κεφαλίου Πολιτεία Τουπλάτονα Αυτή είναι η μία εγγράφηση της LibriVox Όλες οι εγγγραφείς της LibriVox ανήκω στη δημόσια κυρίοτα Δεύτερο βιβλίο Δεύτερο κεφαλαίο Συνηστούν λοιπόν γενικώς και συμβουλεύουν οι πατέρες στα τέχνατον και όλοι όσοι αναλαμβάνουν την πρωτείδα της ανατροφής των νέων ότι πρέπει να είναι κανείς δίκαιος όχι διαδίμα αυτό θέλει να επενέσσουν αυτή τη δικαιοσύνη αλλά τα σοφελίας που παρέχει ούτως ώστε να κατορθώ σηθείς να θεωρείται δίκαιος να αποκτάμε αυτή την υπόλυψή αξιόματα και γάμους όλα όσα απερίθμισε προ μικρού ο γλάφκον ότι κερδίζει ο άδικος προχωρούν όμως και παραπέρα αυτοί και προσθέτουν τα άφθον αγαθά τα οποία θα έχουν εξεσφαλίζοντας την ευμένεια των θεών όπως λέγει και ο καλός μας Ισίοδος και ο Όμυρος διότι κατ' το πρώτο νηθεί έκαμα να τσιβλιανιδιές διά τους δικείους διά τους οποίους έχει κορυφίδους τον καρπό και έχει ο κορμός με λίσχια και άλλα παρόμοια αγαθά τα ίδια δέκο δεύτερους διότι λέγει διά κάποιον ότι όταν το καλό το βασιλιά που σαν Θεός μοιράζει τη δικαιοσύνη στους λαούς υπάρχει αγή του φέρνηση τάρ και γενήματα πλήθει ο σκαρπούς στα δέντρα παντού πάντα φτουρούν οι στάνες του ψαριαγάλοι τον βγάζουν ο δεμουσιός και η ώστον ακόμα γίνει ότε αγαθά επόσχονται στους δικαίους εκμέρες στο Θεόν τους παρακαθίζουν η συμπόσιο των ευσεβών το οποίο παρασκευάζουν εκεί και τους παριστάνουν να περνούν όλοι τον καιρόν το οποίνοντες και διασκεδάζοντες στεφανωμένοι ως να είτε η καλύτερη αμμυβή για την αρετή των η Ιονία Μέθη άλλη πάλι ποιητέ δεν πήρε ορίζονες εκεί μόνο τα σεκμέρες στο Θεόν αμμυβάθη γιατί λέγουν ότι η ευσεβής και η ευορκή αφήνουν απίσω των παιδιά, των παιδιών αλλά ότι αυτά εγκομιάζουν τη δικαιοσύνη τους διασεβείς πάλι και τους αδίκους τους χώρουν στον άδυρ, μέσα εις μία λάσπη ή τους αναγκάζουν να κουβαλούν νερό με το κόσκινον και όσο είναι ακόμα στη ζωή τους φορτώνουμε όλους τους εξευτελισμούς και τα σπεριφρονίσεις και τους υποβάλουν σε όλα τα βασανιστήρια τα οποία διεξτραγώδεις ο γλάφχονον το υφίστητα διεκίνη ενώ είναι δίκαιι θεωρούνται αδίκοι αυτά λέγουν διά τους αδίκους και άλλα δεν έχουν να προσθέσουν αυτός δεν είναι ο έπαινος και η κατηγορία του δικαιο και του αδίκου εκτός όμως αυτόν άκουσε τώρα στο κράτη και ένα άλλο ίδος λόγων πέλη δικαιοσύνης και αδικίας τους οποίους λέγαμε λέγουν και εκείνοι άνθρωποι και οι ποιητές όλοι δηλαδή με ένα στόμα κυρίτον ότι είναι με ένα ωραίο πράγμα στο φροσύνη και η δικαιοσύνη ενώ οι αδικές και ακολασία είναι με ευχάριστα και δεν στιγχίζουν τίποτε να τα αποκτήσει κανείς είναι όμως επονίδιστα μόνο κατά την ιδέα του κόσμου και επειδή έτσι το θέλει ο νόμος ότι όμως είναι τα άδικα αφελοιμότερα από τα αδίκια κανείς λέγουν δεν μπορεί να το αρνηθεί και οι περισσότεροι δεν δυσκολεύονται να μακαρίζουν και να τιμούν και κατηδίαν και δημόσια τους φαύλους εκείνους που έχουν τα πλούτοι σε ελεοινολογούν και περιφρονούν τους άλλους όταν τίχει να είναι αδύνατοι και πτωχή όσον και αν παραδέχονται πως είναι καλύτερη από τους αδίκους αλλά από όλους αυτούς τους λόγους οι πλέον παράξενοι είναι εκείνοι που λέγονται σχετικός με τους θεούς και με την αρατίνη ότι τα χακεοί ήδη οι θεοί παρέχουν πολλά άκης όλα τα κακά και τα δυστιχεία στις ζωής τους ενάδειτους ανθρώπους ένας τους κακούς επιφυλιάτων κρούονται σιχνάκι στα στήρα στον πλουσίον το σπίδινο ότι έχουν τη δυναμή καταθία παραχώρηση αν υπέπεσαν ισκανία μαρτία ή αυτή και η προγονή το να την εξιλεώσουμε δισίες και με διαβάσματα με τελετάς και άλλα τεάφτα και αν θέλω να βλέπσω κανείς να εκθρώνω τον δίκιο ιάδικο να διάφορω με μικρά δαπάνη μπορώ να το πετύχουν διότι αυτοί με μαγικούς εξορκισμούς να ώστε να τους εξηπερετούν η θέη όλο δε αυτόν τον λόγον μάρτυρας εφέρουν πάλι τους ποιητές δει να αποδείξουμε πόσο εύκολο πράγμα είναι η κακία διότι γιατί μπορείς με το σακή να πάρεις την κακία εύκολα ή σχέ η στράτα της δεν κέγεται δια αλάγου με αν πρόστη να ρετήθει έχουν ιδρώτα βάλι και ένα δρόμο μακρόν και ανηφορικών άλλοι δεν εφέρουν μαρτυρια των νόμυρων ότι μπορούν οι άνθρωποι να στρέψουν γυρνά εγνώμη και αυτούς μπορούμε με προσευχές και ευπρός δεκταστησίες με κνύσια και με δυσπουδές οι άνθρωποι να λυγίζουν παρακαλώντας αν κανείς καμία μαρτία κάνει ακόμα δεν παρουσιάζω ένα σωρό βιβλία του Μουσέου και του Ορφέωσου οι οποίοι λέγουν ότι κατάγονται από τα σμού σας και από τις Ελληνίου που περιέχοντας ιδιοτελεστίες σε αυτόν τον θεσίον και πίθουν όχι μόνο τους ιδρώτας αλλά και ολόκληρος πόλης ακόμα τη μηθυσίες και με τερπνά παιγνίδια μπορούν να επιτύχουν τον εξαγνισμό και την άφηση των αμαρτυμάτων όχι μόνο τον ζωντανόλανα και τον αποθαμένουν ονομάζονται δετελετάς όλα αυτά τα μέσα με τα οποία μας απαλάτων από το βασανιστήρια του άλλου κόσμου που δεν θα τα διαφύγουν όσοι τα σπαραμελούν όλα λοιπόν αυτά αγαπητέ μου στο κράτη τα οποία λέγονται δι' αυτά είχε εκεί άνθρωποι πήγαινε δι'ποση νομίζω ότι θα έχουν επιθυσσή στον νέο νόσο εκτίσεως είναι επεπρικισμένη με την ικανότητα να μπορούν να εξάγουν συμπαεράσματα εξόσο να ακούουν εν σχέση με αυτό το ζήτημα ο οποίος της πρέπει να είναι ο άνθρωπος και πήγαινο δω να ακολουθήσει δι'αναίνει επιθυσή στη ζωή του δεν είναι υπιθανόνο ότι θα υπήρουν προς εαυτόν το εκείνο που λέγει ο πίνδαρός για να ανέβω στον πύργο ψηλά και ποιο ψηλά της δικαιοσύνης στον ίσιο ή τη λοξή γυροβολιά και αφού ανέβω και κυστώ εκεί μέσα και δι' έλθα ασφαλής στη ζωή μου διότι απ' όλα όσα ακούω να λέω τίποτε δεν θα με αφελήσει να είμαι δικαιός αν δεν θεωρούμε και τιούτος ζημιάζεται μόνο και βάσαν αφανένα θα έχω επειδή λοιπόν αρκεί να θεωρείτε μόνο επειδή λοιπόν αρκεί να θεωρείτε μόνο και αυτό είναι ανώτερο από την αλήθεια και το μόνο που δίδει στον άνθρωπο την ευτυχία προς αυτό λοιπόν και εγώ θα στραφώ εξολοκλήρου θα περιμβλήθω λοιπόν ο λογειρά μου με όλα τα προσχήματα και την επιφασή της αρεθής και θα σερνώ από πίσω μου την πονηράνε κίνη και πανούργανα άλλο πέκα που λέγει ο Σοφάτατος Αρχίλογος θα μου πει ίσως κάποιος ότι δεν είναι εύκολο είναι να κάνεις πάντα κακό αλλά και όλα τα μεγάλα πράγματα έχουν τα δυσκολεία στον θα του απαντήσουμε και αν είναι αν θέλουμε να αυτοιχήσουμε ας πάρουμε αυτό το δρόμο το οποίο τα έχνοι τα χαράζουν αυτή η λόγη που ακούω άλλο στέδια να μήνομαι να σύλληθεί θα συγκεντρώσω με γύρω να μας μάθουν πώς να εξαπατώμεν και τα πλήθη και τους δικαστάς με την τέχνη της δρητορικής και το τρόπος άλλο τε με την απάτη άλλο τε με τη βία θα κατορθώνομαι να μείνουμε ατιμόρτη για τα δικοί ματά μας ναι, τους τους όμως δεν μπορούμε ούτε να τους διαφύγουμε ούτε να τους εκβιάσουμε αλλά αν δεν υπάρχουν θεοί ή αν δεν ενδιαφέρεται δυόλοι διά τους ανθρώπους τι μας μελεί και οι μας αν μας νιώσουν δεν μας νιώσουν αν πάλι υπάρχουν και ενδιαφέρεται γνωρίζουμε την υπαρξή των εξακουοείς αλλά ήδη πάλι υποιητεί μας δάσκουν ότι τους θεούς μπορούμε να τους εξιλεώσουμε και να εξεπαινήσουμε την οργή των μεθυσίας και με ευπρός δεκταταξύματα και με προσευχάς ή λοιπόν πρέπει να τους πιστεύουμε να τους πιστεύσουμε εις όλα όσα λίγουν ή στήποτα από αυτά και αν επομένως τους πιστεύσουμε ας είμαι θάδικη δεν έχουμε παραναπροσφέρει μεθυσίας και στους θεούς από τους ουκαρπούς της αδικίας μας είναι αληθές ότι είμαι θα ότι αν είμαι θα δίκαιη δεν έχουμε να φοβόμαθε τίποτα κμέρες ο Θεός θα παρνηθούμε όμως οι χρόνους και όλα τα κέρδη που προέρχονται από την αδικία ενώ αν είμαι θα άδικη πρώτον δεν θα χάσουμε αυτά τα κέρδη έπιτα εξαγωράζοντας τα κρήματα μας με προσευχάς και δυσίες θα την περάσω με ένα τιμόρετη ναι αλλά θα πληρώσω μιστονάδυν ή ειμής ή ήδη ή τα τέκνα μας όσα σαμαρθεί σε κάμμα μεν σε αυτή τη ζωή ή υπάρχουν όμως πάλι εξαγνισμοί και τελετές που έχουν μεγάλη δύναμη διατουστέρω στο κατοκόσμο όπως το παραδέχοδη και ολόκληρη πόλης και όπως το διακυρίτον οι ΠΙΤΑΙ οι οποίοι είναι τέκνα και προφήτες γνώρινος στο Θεό με οποία λιπολογική θα υπολύσουμε πλέον να προτιμήσουμε τη δικαιοσύνη από τη μέγιστη αδικία την οποία αν περικαλύψουμε εύμορφα με το κύβδιλον πρόσχημα της άδετης όλα θα μας έρχονται κατεύχοι και εκμέρους στο Θεό και εκμέρους των ανθρώπων και σε αυτή τη ζωή και στην άλλη κατά τη κοινή ομολογία και των πολλών και των σομφών τέλος του κεφαλαίου Πολιτεία του πλατωνα αυτή είναι η μία έχω γράφηση της LibriVox όλες έχω γράφηση τη LibriVox ανήκουν στη δημόνια Κυρειότητα για περισσότερες πληροφορίες είχε να συμμετέχει τεθλωτικά αν παευθυθείτε στη σελίδα LibriVox.org Από όλα λοιπόν όσα είπαμε πόσοι μπορεί ποτέ σοκράτη να προτιμήσει τη δικοσύνη ένας άνθρωπος με ανώτερα ψυχικά και σωματικά προτερρήματα με καταγωγή με επερουσία και να μην την περιγελά απ'ναντίας όταν ακούει να την εκουμιάζουν αφού μάλιστα και αν η μπορεί ακόμα να αποδείξει κανείς ότι όλα αυτά που είπα είναι ψέματα και είναι τελείως προπισμένοι ότι τη δικοσύνη είναι το καλύτερο πράγμα προς τους αδίκους και να τους ηχωρεί εν μέρη διότι γνωρίζει ότι εκτός ίσως εκείνων ή τυνές πρικισθέντες με εξαιρητική τυνά και θεία αφήσει η γνώση να αποτροπιάζονται την αδικία κανείς άλλος δεν είναι δίκη ως οκουσίος αλλά είτε από ανδρία είτε από γυραντιά είτε από άλλη καμία δυναμία κατηγορεί την αδικία επειδή δεν υπορεί ο ίδιος να δικήσει και είδου οι αποδείξεις πρώτος από αυτούς και όλων αυτό καμία άλλη αδερνή είναι παρακίνη ακριβώς από την οποία ορμήθηκε συζητήσεις μας του γλάφκονος και εμού μαζίσω δηλαδή κανείς από εσάς που παρσιάζεται εξυμνητές της δικαιοσύνης αν αρχίσω με από τους παλαιότα τους ήρωες των οποίων λόγια έχουν διασωθεί στη μήμη των ανθρώπων εωσύμερα κανείς λέγω δεν κατηγότησε την αδικία ούτε εγω μιας στην δικαιοσύνη αλλά ως πώς παράδεδες δόξασ κανείς όμως εως τώρα δεν εξύτασε τη δικαιοσύνη και την αδικία όπως είναι υπάρχουν κάθε αυτά εις την ψυχή των ανθρώπων και με την ιδιαίτερα των εκείνων εις την άγνωστον και εις τους θεούς και τους ανθρώπους και κανείς ακόμα δεν επραγματέφει επαρκώς είτε διαδισπηήσεως είτε εμπεζό λόγω ότι η μενθική οσύνη είναι το μέγιστον αγαθόν από όσα έχει μέσα της ψυχή η διαδικία το μέγιστον κακόν διότι αν το εκάμνεται αυτό απαρχείς και μας επίθεται από νεαράς ηλικίας δεν θέλει το ανάγκη να φυλάτει ο ένας τον άλλον ή πως αδικήσει αλλά έκαστος θα είτε ο φίλιαξτον αυτού του διότι θα εφοβεί το να πρέπει μέσα στην ψυχή του το μέγιστον αυτό κακό την αδικίαν τα αυτά και άλλα στις περισσότερα από αυτά θα είχαν να λέγουν ο θρασίμακος και όποιος άλλος περί της δικαιοσύνης και της αδικίας συγχείοντες βέβαια και το λίγο βιβιασμένο στη φύση της μοιάς και της άλλης εγώ όμως και δεν έχω καμία ανάγκη να στο κρύψω δι'αυτό ακριβώς εξέτηνα τόσο πολύ το λόγο μου διότι επιθυμώ να ακούσω εσένα πως θα τα αντικρούσω λαυτά, μη περιοριστής λοιπόν μόνο να μας αποδείξω ότι η δικαιοσύνη είναι προτιμοτέρα της αδικίας αλλά να μας εξηγήσεις πως ενεργεί καθ' αυτήν επί της ψυχής του ανθρώπου ώστε να είναι αγαθών η μία και κακόνη άλλη και ο άλλος όπως το εσείς της σεκογλάυκων διότι αν δεν αφαιρέσεις με να έχεις το κεταλυθεί και δι'αυτήν προσθέσης απεναντίας στα ψευδή θα είπουμε ότι δεν επενείς τη δικαιοσύνη ούτε την κατηγορή στην αδικία αλλά εκείνο το οποίο θεωρεί τη δικαιοσύνη και αδικία και ότι μας επιτρέπει σεπομένως να δικούν όταν μόνο να μην μας παίρνουν η ιδησή και ότι στο τέλος της εσύ μπορεί να το θρασίμαχω η δικαιοσύνη δεν είναι αγαθών δι'ακείνο που την έχει αλλά είναι τους συμφέρων, τους ισχυρωτέρων ενώ απεναντίας ιαδική είναι πράγμα οφέλιμα και συμφέρων δι'αυτήν μόνο διά των ασθενέστερων ασύμφωρων αφού λοιπόν παραδεχθείς ότι η δικαιοσύνη είναι από τα μεγκηστά γαθά τα οποία αξίζει να αποκτά κανείς δι'αποτελέσματά των αλλά και πολύ περισσότερων διά αυτά τα ίδια πως είναι η ώρα και όσα άλλα γαθά είναι γόνημα από αυτήν τη φύση τον και όχι διότι θα θεωρούν ότι αυτά οι άνθρωποι εγκομίας ειλυπώνουν τη δικαιοσύνη δι'αυτήν οφέλιαν, την οποία παρέχει αυτοί καθαθείς τον άνθρωπο και κατηγώρησε την αδικία διατιουλάβινης Τα σδέα τα μυβάση και τα συδέα στον κόσμου περιαυτόν άφεσαν να τα επενούν επειδή εγώ θα μπορούσα να ανεχθώ καθέρον και να κατηγορώ την αδικία από τα εξωτερικά των αυτά αποτελέγματα όχι όμως και εσένα εκτός άμουτο διέτασης αφού εσύ επέρασες όλην τη ζωή αποκλειστικός με αυτή τη μελέτη και την εξέταση ώστε μή μας αποδείξεις μόνο ότι η δικαιοσύνη είναι προτιμοτέρα την αδικία αλλά και πώς επενεργεί καθαθείν επει το ανθρώπου ώστε να ένα αγαθώ πράγμα στο γλάφκονο και τον αδήματο διά τα καλά φυσικά τώρα όμως που ήκουσα αυτά καταγορετέφην τελείως και είπα δεν είχε άδικον τέκνα κίνο του πατρός ο πηδιτής ο φίλος του γλάφκονος ο οποίος ήρθει σε εξής την λεγγία όπως σας έκανε όταν οι δραγαθήσατε στη μάχη των μεγάρων τέκνα το αρίστονο σπατρός ενδόξου θείον γένος και πολύ σωστά μου φαίνεται πως το είπε για να μην παραδέχεστε ότι είναι καλύτερο πράγμα από τη δικαιοσύνη ειδικία εννοείχεται η δυναμή να αναλαμβάνετε κατά αυτόν τον τρόπο της συνηγορίας της και αληθινά μου φαίνεται ότι δεν το παραδέχεστε και το συμπεριμένο από όλη την άλλη διαγωγή σας διότι από αυτούς τουλάχιστον τους λόγους που είπετε θα είναι το δικαιώμα να πιστώ αλλά όσο μάλλον το πιστεύω τόσο και εις μεγαλύτερα μηχανία τώρα πως να αναλάβω την υπεράσεις της δικαιοσύνης και ομολογώ ότι δεν αισθάνομαι παρκής της δυνάμεις μου προς τούτο και απόδειξεις ότι δεν σας ικανοποίησε να εσάς τα επιχειρήματα με τα οποία νόμιζα πως απέδειξες το θρασίμα ότι είναι καλύτερα πράγμα η δικαιοσύνη απ' την αδικία αφετώριω όμως πως να αφήσω πάλι ένα βοήθιο και αν υπεράσεις τον τη δικαιοσύνη διότι φοβούμε μήπως είναι και ασέβη ακμέρως μ' αντίχω εμπρός να κατηγορούν τη δικαιοσύνη και να αποδηλιάσω να αναλάβω την υπεράσεις της ενώ έχω ακόμα μέσα μου πρωί και μπορώ να μιλήσω το καλύτερο λοιπόν είναι να επιχειρήσω όπου μπορώ και πράγματι ο Γλάφκον και οι άλλοι συνήνωσαν τα σπαρακλείστον διαναλάβω με όλη μου τη δύναμη την υπεράσεις της και να μην παρετήσω τη συζήτηση αλλά να διευκρινήσω με μαζί την υφύση της δικαιοσύνης και της αδικίας και πια είναι η αλήθεια όσο να φορά τα σοφελίας που αποδίδονται στη μία και στην άλλη τους είπα λοιπόν μου φαίνεται ότι το ζήτημα περί ού πρόκειται δεν είναι το τυχόντος αλλά απαιτεί εξαιρετική οξιδέρκια πνεύματος κατά την ιδέα μου επειδή λοιπόν εμείς δεν είμαι θατιούτη μου φαίνεται ότι μπορούμε να κάνουμε το εξίσεις σε αυτή την εξέταση εάν κανείς έδιδε νησανθρώπους να αναγνώσουν από μακριά γράμματα πολύ μικρά και έπειτα κάποιες από αυτούς ανεκάλυψαν τα ίδια γράμματα βρίσκονται και κάπου αλλιούν με μεγαλύτερους χαρακτήριες νομίζω ότι θα τους εφαίνεται το έβριμα αφού αναγνώσουν πρώτον εκείνα να προσπαθήσω τότε να αναγνώσουν και τα μικρότερα αφού έτυχε να είναι τα ίδια πολύ σωστά απάντησε ο αδίματος αλλά αυτή η σχέση για αυτό με το ζήτημά μας θα σου το υπό πιστεύω ότι υπάρχει δικοσύνη ενός ανθρώπου και δικοσύνη ολόκληρου πόλαιος και μία απόλυση δεν είναι μεγαλύτερο πράγμα από ένα άνθρωπο ίσως υπάρχει και περισσότερα δικοσύνη στο μεγαλύτερο και επομένως να είναι εύκολότερο να μελετηθεί εις αυτό εάν λοιπόν θελετε λέγω να εξετάσουμε πρώτον εις τα σπόλεις πηγαίνει φύσης της δικοσύνης και έπειτα μεταβένουμε και εις ένα έκα στο άτομα και εις την περιοχή του μικροτέρου πολύ ορθά μου φαίνεται να το λέγεις εάν τώρα αφανταστώ με μία απόλυα αν το γίνεστε δεν θα υπορέσουμε να παρακολουθήσουμε και την γέννηση εν αυτή της δικοσύνης και ψαδικίας υποθέτω και θα υπήρχε τότε ελπής να έβρωμαι ευκολέτον να εκείνο που ζητούμε βεβαίωτο τα τι λέγεται λοιπόν δε κοιμάζομαι να βγάλω με πέρα την επιχείρηση αυτό, αποφασίστε λοιπόν αποφασίστε η υποαδίματοση και λοιπόν εμπρός υπόλοιση κατά την ιδέα μου γεννήθεια από την αδυναμία εις την οποία βρίσκετο άνθρωπος να υπαρκήσει μόνο στοιχτάς πολύ γης αυτού ανάγκας η νομή της ότι άλλη υπήρξε η αρχή της κοινωνίας καμία άλλη το τρόπος λοιπόν επειδή ανάγκαινος πράγματος υποχρένω τον ένα να καταφύγει στη σιδρομή ενός άλλο ανάγκαινος αμπολούς εις ένα κοινό συνηκισμό διότι αν άλλο βοηθούνται και αυτόν τον συνηκισμό τον ονομάσαμε πόλη δεν είναι έτσι μάλιστα ο ένας λοιπόν μεταδίδει στον άλλον ότι είναι εκείνο και παίρνει πάλι από αυτόν άλλο πράγμα επειδή βέβαια πιστεύει ότι είναι διότι καλό το αυτό που γίνεται εννοείται ας ανυδρήσουμε λοιπόν αλλά η πρώτη στιγμή στη ανάγκη μας είναι βέβαια αίτης τροφής από την οποία εξαρτάθει η ζωή μας και η παρξή μας μάλιστα δεύτερα η ανάγκη της κατοικίας τρίτη της ενδυμασίας και τάτι αυτά πράγματι ας είδομαι λοιπόν πώς θα υπάρκες οι πόλοι στην πλήρωση τόσο νοναγκών δεν θα χρειαστεί ένας να είναι και ο οργός ο άλλος οικοδόμος ο ένας τρίτος ηφαντής δεν θα προσθέσουμε και νέο υποδηματοποιό και όλον ακόμα διαταστείαφτα σανάκας του σώματος βεβαίως ώστε λοιπόν απαρετήτωση πόλη πρέπει να αποτελεστεί από 4 ή 5 ανθρώπους φαίνεται αλλά πως έκαστος εξαλθών πρέπει να καταθέτει την εγασία του εις τον μέσω προσκυνή χρήσι όλων ο οργός πραδδήμοτος χάρη να παρασκευάζει ένας αυτός την τροφή δια 4 και να εξοδεύει τέτορα πράζια ο χρόνον και κόπο δι΄αθουσάλιους ή αντί να φροντίζει και δια αυτούς να χρησιμοποιεί το τέταρτο μόνο του χρόνου για την παρασκευή της διδικής του τροπής. Τα δε άλλα τρια τέταρτα να κτήσει την εικαία του να κατασκευάσει τα δηματά του και τα υποδηματά του και το τρόπος χωρίς να σκοθείς δεν μετασηποθέσει τον άλλο να απασχολείται μόνος του και αποκλειστικός μεταστηκάς του. Κάδηματος είπε, αλλά νομίζω ότι θα είναι το εύκολο τώρα το πρώτον. Και μάτι είναι αλήθεια, δεν θα έχεις άδικο δοκιμού, δεν έρχεται και εμένα ειστονούν τώρα, ότι δεν είναι πάρα πολύ εκφίστος όμοιος ο ένας με τον άλλον, αλλά ο καθίς έχει και διαφορετική διοφία, διορισμένον έργο ήδη το παραδέχιστο και εσύ. Πώς, και τι θα είναι το καλύτερο όταν ένας άνθρωπος θα κάνει πολλές στραγασίες ή όταν περιρριζει τρεις μία και η μόνη. Όταν μίαν μόνη, αλλά ακόμα και τούτον εφανερόν, και αν μία εργασία παραλείψει σαν την κάμιση στον καιρό της, πάει χαμένοι. Πραγματικώς, διότι ποτέ μία εργασία δεν μπορεί να περιμένει τη διάθεση και να συμμορφώνονται μόλις στις απαιτήσεις στο έργο. Κατά ανάγκην. Εξού έπετε ότι και περισσότερα εργασία και καλύτερα, αλλά και ευκολοτέρα γίνεται όταν ένας μόνος περιοριζει, θα αποκριστικώσεις ένα έργο, διά το οποίο έχει και η διοφία ή αν και το κάμι στον καιρόν που χρειάζεται χωρίς από τίποτα άλλη να απασχολείται. Ούτε μία αφιβολία δυνατνά υπάρχει. Περισότερος λοιπόν πολίτας χρειαζόμε, θα αδύματε, από τους τέσσερας διά τα σανάκας που ελέγαμε, διότι ο Γιωργός δεν θα κατασκευάσει βέβαια μόνος το άρω-τρόν του, αν πρόκειται να αξίζει τίποτε, ούτε τη δικέλαν του, ούτε τα άλλαγερικά του εργαλία. Και τόσο αποχρειάζεται ο οικοδόμος το ίδιο και φαντής και ουποεδηματοποιός. Βεβαίως. Ήδου λοιπόν και η ξυλουργή και η συνδυουργή και πολλή άλλη τιού, τη τεχνίτε, η οποία κατά ανάγκυν προσλαμμανόμενη στην μικρά μας πόλη θα αυξήσει τον αρθόν των ανθρώπων της. Εννοείται. Αλλά δεν θα είναι εδώ και μεγάλη αύξηση, σαν επροσθέτα με ακόμα και βουκόλους και πειμένας και βοσκούς, οι θεοίδους για να έχουν και οι γεωργοί βόδια να ρωτριούν και οικοδόμη φορτικά ζώα προς μεταφορά του υλικού, κυφαντέκη, υποδηματοποιή, μαλλιά και δέματα. Δεν θα είναι το επικίνος μικρά πλέον υπόλεις που θα τα είχε όλα αυτά. Τέλος το κεφαλείο.