 hoofdstuk 12 van Sherlock Holmes de Agra's gat deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein opname door Peter Zinn Sherlock Holmes de Agra's gat door Arthur Conan Doyle hoofdstuk 12 de zondelingengeschiedenis van Jonathan Small die inspecteur in het rijtuig was een zeer geduldig man want het duurde buitengewoon lang neer ik mij wederbij eenvoegde zijn gelaad verduisterde toen ik hem de ledige kist toonde daar gaat de beloning zijde hij verdrietig waar niet cis heeft de keizer zijn recht verloren Mr. Thaddeus Scholto is een rijk man trooste ik hij zal uw moeite wel niet onbeloond laten de inspecteur schudden moedeloos zijn hoofd het is in ergeteleurstelling zuchte hij dat zal mr. Anthony Jones ook wel zeggen zijn voorgevoels geen juist te zijn want de detectief keek lelijk op zijn neus toen ik in Baker Street terugkwam en hem de ledige kist vertoonde zij waren zo even eerst aangekomen Holmes de gevangenen en hij want zij hadden in zover hun plan gewijzigd dat zij onderweg op een politiebureau het rapport had opgemaakt mijn metgezel lag met zijn gewoon lusteloos gelaad in zijn armstoel terwijl small tegenover hem zat toen ik de ledige kist vertoonde wie op deze siglaat lachend achterover in zijn stoel dat is uw werk smal zij ethanie Jones woedend ja ik heb me ergens opgeborgen waar ga je hem nooit zot vinden riep hij op zarende toon het is mijn schat en als ik hem niet bezitten mag dan zal ik wel zorgdragen dat een ander dat ook niet doet ik zeg u dat geen stervelingen recht op heeft behalve de drie mannen die zich in gevangen schap op de ander man eilanden bevinden en mijn persoon ik weet nu dat nog ik nog zij er gebruik van zullen kunnen maken ik heb even goed voor hen als voor mij zelf gehandeld het teken er vier heeft altijd tussen ons bestaan wel nu ik weet dat zij mijn daad zouden goed keuren en ook de schat liever in de team zouden werpen dan hem aan een naakomeling van Scholten of Morsten in handen te spelen wij vermoorden acht met niet om hen rijk te maken gij kunt de schat vinden waar de kleine tonga en de sleutel zijn toen ik zag dat u bood ons moest inhalen wiep ik de inhoud in de rivier er valt deze keer niets voor u te verdienen geen mis leidt ons smol zei de athronitians ernstig in diengeid een schat in het team zat willen werpen dan waar het gemakkelijker voor u geweest kisten al weg te werpen makkelijker voor mij om weg te werpen en ook makkelijker voor u om haar terug te vinden antwoorden hij met een boze aardige blik de man die slim genoeg was om mij op te sporen is zeker slim genoeg om een ijzeren kist op te vissen nu de kostbaarheden echt er over aan lengte van ongeveer vijf meilen verstrooit zijn zal er wel niets van terecht komen het ging mij wel aan het hart ik was half waanzinnig toen hij ons achterop kwam maar nu trurre ik er niet meer om ik heb voor en tegenwint in het lever haat maar ik heb geleerd dat gedaan aan zaken geen keer nemen dat is zeer ernstig voor u smol zei de detectief indien grijde juistitie behulpzaam waar het geweest in plaats van uit de dwarsbomen zo dit bepaald van gunstige invloed op uw vannes zijn geweest juistitie grijnste de exbandeling een fraaie juistitie wie ne anders dan ons behoorde deze rijkdom welke juistitie kan mij dwingen om hem af te staan aan hen die er geen voet voor verzet hebben luistert wat ik ervoor gedaan heb 20 lange jaren in dat koorts verspreidende moeras elke dag aan de arbeid in de mijngroeven elke nacht geketend in de volge prop te hocken gebeten door de muskieten geslagen met een zweep en behandeld als een hond door elke verwensde zwarte bewaaker die zich vol verreugde aan een blanke te goed deed zo verkreeg ik die aangraas gehad en gij spreekt op mij van juistitie en rechtvaardigheid omdat ik de gedachte niet kon verdragen dat ik er deze prijs voor betaald heb op dat een ander hem zouden bezitten ik zou liever een poos hangen of een van tonga door nemen huid hebben dan in de gevangenis te zitten met de gedachte dat een ander met het geld dat mij toe behoort in een paleis woont smool had zijn masker van onverschilligheid afgelegd en dit alles sprak hij op woeste toon terwijl zijn ogen vlammen schoten en de boeie tegen elkaar rammelde door de heftige beweging zijn er handen toen ik de woede van de man gade sloeg begreep ik dat het geen ongegronden of onnatuurlijke angst was geweest die major shotto bevangen had toen hij voor de eerste maal vernam dat de getergte galijboef zijn spoor gevonden had gij vergeet dat wij niets van dit alles weten zij ons kan wij hebben uw geschiedenis niet gehoord dan kunnen dus niet oordelen in hoe ver het recht aan uw zijde is geweest wel nu ser hoe wel ik het daar nu te danken heb dat ik deze armbanden wederom mijn polse draag heb het gemijd toch steeds wat zoenlijk toegesproken en draag ik u geen vrok toe in dien gij mijn geschiedeniswens te vernemen verlang ik u die niet te onthouden elk woord dat ik tot uw spreek is volkomen waar dank u hij kunt het glas hiernaast mij neerzetten dan kan ik er als mijn lippen droog worden met mijn mond bij komen ik ben geboortig uit woestesher in de omtrek van persor in dien gij daar een onderzoek zou het instellen zou het gij er nog een menig de smalls vinden ik heb er dikwijls aan gedacht om er eens wederheen te gaan maar de waarheid is dat ik nooit erg bij mijn familie in gunst stond en ik betwijfelde het of mijn kind wel zo buitengewoon verheugd zouden zijn mij te zien het waren alle rustige welvarende mensen kleine boeren wijtensheid geacht en bemind terwijl ik altijd meer op een rover gelijk ten laatste echter toen ik om straks 18 jaar oud was veroorzaakte ik hun geen last meer want ik kwam in ongelegenheid wegen zijn meisje en kon mij nog juist bij tijd zijn uitreden door het handgeld ter koningin op te strijken en dienst te nemen naar indië ik was echter niet voor het soldaten leven geboren ik had nauwelijks de pas leren houden en mijn geweer behandelen toen ik dwars genoeg was om in de gangers te gaan zwemmen gelukkig voor mij was de sergeant van de compagnie tegelijkertijd in het water en een de beste zwemmers van het leger juist toen ik het midden van de rivier bereikt had greep mij een krokodeel en hapte mij het rechterbeen boven de knie zo glad af dat het hem geen dokter kon verbeteren door schrik en bloedverlies verloor ik mijn bewustzijn en zou gewis verdronken zijn indien holder mij niet gegrepen had en met mij naar de oeverwaren gezwommen ik lag er vijf weken door in het hospital en toen ik er eindelijk met een houten plaatsvervanger kon uitstrompelen was ik ongeschikt voor de dienst evenals voor andere werkzaamheden gij kunt u licht voorstellen hoe ongelukkig ik mij gevoelde als een gebrekig en nutteloos schepsel op nog geen 20-jarige leeftijd maar mijn ongeluk nam spoedig een gunstige keer een man met name abel white die zich als indigo planter gevestigd had verlangde een opzicht erover de naarwijd zijn er koolies hij was toevallig een vriend van onze kolonel die mij sedert het ongeval zijn de belangstelling betoond had kortom mijn kolonel beval mij ten zeerste voor de betrekking aan en daar het werk vele al te paard moest geschieden was mijn houten been geen bezwaar omdat ik mij goed in het zadel kon houden mijn werkzaamheid bestond in het rondrijden der plantage om te zien of de slaven wel aan het werk pleven het loon was goed ik had een goed verblijf en alles te samengenomen was ik tevreden met het vooruitzicht om mijn gansel even op deze indigo plantage door te brengen mr abel white was een vriendelijk man en dikwijls kwam hij in mijn kleine hud een pijp met mij roken want in de oosten west zijn de blanken veel eigener met elkaar dan dit in europa het geval zouden zijn maar mijn geluk was nooit van lange duur plotseling en zonder de minste waarschuwing brak de grote opstand uit de ene maand was indie uiterlijk zo stil en eenzame surrey of kent en de volgende brak er tweemaal honderdduizend zwarte duivels los en gelijk het gehele land een hel hij weet daar zeker alles van heren gewist zelfs meer dan ik omdat ik geen liefhebber van lezen ben ik weet slecht wat ik met mijn eigen ogen gezien heb onze plantage lag op een plaats muttra genoemd dicht bij de noordwestelijke provincie nacht op nacht was het gansen uit spansel verlicht door de brandende bungeloos en dag op dag trokken er kleine gezelschappen europeanen door onze plaats met hun vrouwen en kinderen op weg naar agra waarom ze troepen in garnizoen lagen mr. abel white was een onverzettelijk man hij had zich in het hoofd gezet dat de zaak overdreven werd en dat het opgoer even snel zou de eindigen als het begonnen was zo zat hij rustig onder zijn veranda zijn wiskiedrinkende en charoutes rookende terwijl rondom hem het land in lichte laaien stond het spreekt vanzelf dat wij bij hem bleven ik en dolson die met zijn vrouw als boekhouder een huis had te vergeerden wel nu op zekere dag paste de bom los ik was naar een afgelegen plantage geweest en reed des avonds langzaam naar huis toen mijn oog op een ineengedoken gedaamte op de bodem van een stijl afgrond viel ik reed na daarbij om te zien wat het was en de schrik sloeg mij om het hart toen ik zag dat het in stukken gesneden lichaam van dolsens vrouw was reed half verscheurd door jakhalsen en inlandse honden een weinig verderop lag dolsen zelf dood op de weg met een ongeladige wolver in zijn hand en vierste poys doodgeschoten tegenover hem ik hield mijn paard in niet weten de welke richting ik zouden nemen maar op dat ogenblik zag ik dikke kronkelende rook opstijgen uit de bungelo van abelwhite en daar stond daarop de vlammen uit de dak slaan toen begreep ik dat ik mij meestal niet meer te hulp kon komen en alleen nog mijn eigen leven in gevaar kon brengen vanaf de plaatswerk stond kon ik honden van de zwarte duivel zien dansen en horen huilen rondom het brandende huis enig een wezen naar mij en onmiddellijk vloot er een paar kogels langs mijn hoofd ik snelde dus voort door de paddyvelden en bevond mij laat in de nacht in veiligheid te agra toch spoedig bleek het dat de veiligheid ook daar veel te wensen overliet het gehele land gelijk op een bijeswerm daar de engelse zich in kleine troepen konden bijeenvoegen beheelden zij juist zoveel als hun geweren rijkte overal elders waren zij hopeloze vluchtelingen het was een gevecht van miljoenen tegen honderden en het vreedste van de zaak was dat de mannen die wij bevochten met voetvolk ruiterij en kanonnen onze eigen opgerichte troepen waren die wij onderwezen en afgericht hadden en die tans onze eigen wapens gebruikten en onze eigen kogels op ons afschoten. De agra lag het derde regiement benchaalse fusiliers, een afdeling 6, 2 skadrons ruiterij en een batterijartillerie. Er had zich een korpsvrijwilligers uit schrijvers en kooplieden bestaande gevormd en daarbij voegde ik ook mij met mijn houten been in het begin van juli trokken wij uit om de oproelingen te shagong te ontmoeten en sloegen hen voor enige tijd terug toch ons kruid raakte op en wij waren genootzaakt op de stad terug te trekken. Van alle zijde vernamen wij het ergste wat niet te verwonderen was want als jij op de kaart ziet zult je zien dat wij ons in het hart van het oproer bevonden. Lucknow ligt meer dan honderd meilen verder oostwaard en Kangpor even ver naar het zuiden. In elke richting heersten niets dan marteling, moord en brandstichting. Agra is een grote stad vol met twee psychen en gevaarlijke duivel banners van allerlei soorts. Onze handvol volk ging bijna verloren in de nauwe kronkelende straten. Daarom trokken ze aan voor de rivier over en koos zijn stelling in het oude fort van Agra. Ik weet niet of één uur ooit omtrend dit oude fort gehoord of gelezen heeft. Het is het grootste dat ik ooit gezien heb. Ik denk dat er ruimte vele morgen land beslaat. Er is een nieuwe gedeelte dat meer dan genoeg ruimte aanbod voor ons ganser garnizoen, vrouwen, kinderen, provisie en allerlei bijbehorende zaken. Maar dit gedeelte betekent niets in vergelijking met de omvang van het oude dat door niemand bezocht wordt en dat overgelaten is aan de schorpioenen en slangen. Het is vol grote verlaten zalen, kronkelende gangen en lange corridors zodat men er gemakkelijk in verdwalen kan. Om deze reden ging er ook zelfde iemand alleen heen, hoewel van tijd tot tijd een gezelschap met brandende toortse op onderzoek uitging. De rivier stroomt langs het oude fort en beschermt het, maar op zijde en aan de achterkant bevinden zich een menigde deuren en deze moesten zowel in het oude als nieuwe gedeelte dat door onze troepen bewoond werd bewaakt worden. Wij kwamen handen tekort met nauwelijks manschappen genoeg om de hoeken van het gebouw te bezetten en de kanon wat te bedienen. Daardoor was het ons onmogelijk om bij ontelbare porten genoeg samen wachten te plaatsen. Deswege organiseerden wij een centraal wachthuis in het midden van het fort en stelden wij elke port onder de bewaking van een blanke en twee of drie inboorlingen. Ik werd uitgekozen om gedurende enige uren van de nacht de wachten houden bij een kleine afgelegen deur aan de zuidwestelijke zijde van het gebouw. Twee siks werden onder mijn bevel geplaatst en mijn instructieluiden om bij het minste onraad mijn geweraf te vuren opdat men mij uit de centraal wacht om middelijk te hulp zou komen. Daar mijn wacht echter ruim 200 passen daarvan verwijderd was en de ruimte tussen ons door sneden was met een dolhof van gangen en corridors betwijfelde ik het tenzeerste of men bij een overvalling wel spoedigenoeg ter plaatse zou kunnen zijn. Wel nu, ik was aardig trots op het mijgegeven commando, weil ik slechts vrijwilliger en nog wel heen met een houten been was. Reeds twee nachten hield ik de wacht met mijn punjabis. Het waren slanken flink uitziende kerel. Mohamed Singh en Abdullah Kaan geheten, beide oude gediende die de Chilean Wallah de wapens tegen ons gedragen hadden. Zij spraken tamelijk goed Engels, maar ik kon weinig van hun gewaar worden. Zij gaven er de voorkeur aan om de ganze nacht bij Alqandar te staan en hun lelijke sikse taal te spreken. Wat mij betreft, ik was gewoon buiten het hek te gaan staan en over de brede voorbijstromende rivier naar de lichten van de grote stap te staren. Het roffelen van trommen, het ratelen der tromptoms en het gesreeuwde oproelingen, dronken van opie en mijn woede, waren voldoende om ons gedurende de ganze nacht aan onze gevaarlijke buren aan genezijden van de stroom te herinneren. Om de twee uren was de officier van de wacht gewoon de ronde te doen langs de posten om zich te vergewissen dat alles in orde was. De derde nacht van mijn wacht was duister en mistig en er viel een lichte doordringende regen. Het was ondoenlijk om bij zok weder uren achtereen voor een hek te staan. Ik tracht er herhaaldelijk mijn sikse aan het praten te krijgen, toch zonder het gewenste gevolg. Om twee uren in de morgen kwam de ronde voorbij en bracht enige afwisseling teweeg. Ziende dat mijn metgezellen niet tot spreken te bewegen waren, nam ik mijn pijp en legde mijn gewere even af om mijn lucifer aan te strijken. In hetzelfde ogenblik vlogen de twee sikse op mij aan. Eén hunner richtte de loop van mijn geladige weer op mijn voorhoofd, terwijl de andere een groot mes op mijn keel zette en een eet deed dat hij bij de minste beweging die ik maakte zou toestoten. Mijn eerste gedachte was dat deze knapen in verbinding stonden met de oproelingen en dat dit het begin van een aanval was. Indien de deur die wij bewaakten in de handen van de sepoys viel, dan was de plaats verloren en zouden de vrouwen en kinderen behandeld worden gelijk de kanpor. Gij zou het kunnen denken, heren, dat ik dit te mijn gunsten vertel. Doch ik verzeker u dat ik, toen ik dit bedacht, hoewelk het punt van het mes op mijn keel voelde. Mijn mondopende met het voornemen om zo luid mogelijk alarm te schreeuwen, al moest het mij dan ook het leven kosten. De man die mij vasthield scheef mijn gedachte te raden, want toen ik mijn adem ophaalde om het te doen, vluivte er hij. Maak geen geraas, het wordt dus veilig genoeg. Aan deze zijde 34 zijn geen oproeren gehonden. Er klonk waaruit in zijn stem, en ik wist dat als ik mijn stem verhief, ik onmiddellijk sterven moest. Dat las ik in zijn ogen. Ik wacht er daarom instilte, om te zien wat zij van mij verlangde. Luister naar mij, Zahip. Zij de slangste en sterkste van het paar, die Abdullah Kaan genoemd werd. Gij moet het tans met ons eens zijn of voor altijd tot zwijgen worden gebracht. De zaak is voor ons van te groot belang om een ogenblik te aarzelen. Of gij verbindt u aan ons met hart en ziel onder Ede op het kruis ter Christen? Of uw lijk zal hiddenaar van de stroom geworpen worden en wij lopen tot de opstandelingen over. Er bestaat geen middenweg. Wat kiest gij, dood of leven? Wij kunnen u slechts 3 minuten bedenktijd geven, want de tijd gaat om. En alles moet geschiet zijn eer de volgende ronde komt. Hoe kan ik een besluit nemen, vroeg ik. Gij hebt mij niet gezegd wat gij van mij verlangt. Maar dat zeg ik u nu reed, dat ik, indien het iets is dat in strijd is met de veiligheid van het fort, er niets mede te maken wil hebben. Dus kunt gij in dit geval gerust toesteken. Het is niets tegen het fort, zeiden hij. Wij vragen u slechts datgene te doen waarvoor uw landgenoten naar dit land komen. Wij vragen van u om rijk te worden. Indien gij hiddennacht in der onze wild wezen, dan willen wij u op het ontblote zwaart en met de drievoudige eet die nog nimmer door aan sik geschonden werd, bezweren dat gij uw eerlijk deel van de waarders wilt ontvangen. Een vierde van de schat zal het uwe zijn. Peter kunnen wij niet spreken. Maar wat is dat dan voor een schat, vroeg ik. Ik verlang even zo zeer rijk te zijn als gij, als gij mij maar wilt aantonen op welke wijze ik dit woorden kan. Gij wilt dus sweren. Hij nam mij. Bij het gebeenten van uw vader, bij de eer u ermoer, bij het kruis van uw geloof om nu nog later een hand tegen ons op te heffen of een woord in ons nadeel te spreken. Ik wil het bezweren, antwoorde ik, op voorwaarde dat het fort er niet door in gevaar komt. Dan zullen mijn kameraden en ik zweren dat gij een vierde van de schat zal ontvangen die gelijkmatig onder ons vieren zal verdeeld worden. Wij zijn slecht met ons drieën, merkte ik op. Nee, Dost Akbar moet ook zijn deel hebben. Terwijl wij op hem wachten, kunnen we u de zaak mededelen. Mogen we hem het zing, ga gij voor de poort staan en let op als zij komen. Zie hier het geval, Sahib. Ik zeg het u, omdat ik weet dat een eet voor u verbindend is en dat wij u kunnen vertrouwen. Indien gij een logenachtige Hindu geweest waard, al had hij dan ook bij al de goden uit hun tempels gezwooren. Dan zou dit mesreed met uw bloed gekleurd zijn geweest en uw lichaam op de bodem der rivier liggen. Maar de Sikhs kennen de Engelsen en de Engelsen de Sikhs. Luister dus naar het geniku te zeggen heb. Er leeft in de noordelijke provincie een raja, die hoewel zijn land zeer klein is, grote schatten bezit. Veel daarvan heeft hij van zijn vader geerft en nog veel meer heeft hij opgestapeld, want hij bemindt niets dan goud. Toen het oproer uitbrak wilde hij zowel bevriend blijven met de leeuw als met de tijger, met een sepoi en met een rij van de compagnie. Spoedig echter bleek het hem dat de dagen van de blanke man geteld waren, want hij vernamd door het ganze land van niets dan hun het dood in Nederland. Maar, wél hij een zorgzaam man was, nam hij zodanige maatregelen dat, wat er ook mocht gebeuren, tenminste de helft van zijn schat voor hem bewaard zouden blijven. Het goud en zilver hielten hij in de kelders van zijn paleisgeborgen, maar de meest kortbare edelgesteenten en de zeldzaamste parelen laden hij in een ijzige kist en zond die door een vertrouwde diner die als koopman vermond was, naar het Fort de Agra, om die daar te verbergen tot de vrede hersteld zouden zijn. Zo doen de zouden hij indien de opstandeling het zouden winnen zijn goud en geld behouden, maar wanneer de compagnie het vond zouden zijn een juwelen in veiligheid zijn. Nadat hij op deze wijze zijn bezittingen gesplitst had, koos hij de partij der sepoys, omdat die in menigte bij zijn grenzen gelegerd waren. Door zo te handelen, ziet gewelse hip dat zijn bezittingen toekomen aan hen die hun vaandel trouw bleven. Deze vorige wende koopman, die reist onder de naam van Ahmed, bevindt zich dans in de stad Agra en wensd in het fort binnen te dringen. Hij heeft als reisgezel mijn zoogbroeder Dost Akbar bij zich, die met zijn geheim bekend is. Dost Akbar heeft beloofd, hem hele nacht bij deze zijpoort te brengen. Hij zal ter stond hier zijn en zal Mohammed Singh en mij op hem vinden wachten. De plaats is eenzaam en afgelegen en niemand zal zijn komst bemerken. De wereld zal nooit meer iets van de koopman Ahmed vernemen, maar de onmedelijke schat van de raja zal onder ons verdeeld worden. Wat zegt hij daarvan, Sahib? In Worcestershire schijnt een mensenleven iets groots en heiligs, maar het is geheel iets anders als er vuur en bloed allerweg om iemand heen is en wijn elk ogenblik de dood verogen ziet. Of de koopman Ahmed leefde of stierf, wog even zwaar voor mij als rook. Maar toen ik van die schat hoorde, sprong mijn hart op van vreugde en verlangen en dacht ik wat ik er in het oude vaderland mede zou aanvangen en hoe mijn familieleden zouden opkijken als zij hun deug niet terugzagen komen met zijn zakken vol gouden Moidoris. Ik had mijn besluit dus reeds genomen, maar Abdullah Khan, die dacht dat ik nog aarzolde, beschouwde de zaak nog van een andere zijde. Bedenk, Sahib, zei hij, dat wanneer die man door een commandant gefangen genomen wordt, hij gehangen of doodgeschoten zal worden en zijn in Juwelen door het Goevernement verbeurd worden verklaard zodat er geen sterveling beter van zal worden. Wel nu, daar wijzen ons toeeigenen, waarom zouden we dan het overige niet even goed doen? De Juwelen zullen bij ons even goed bewaard zijn als in de schatkist van het Goevernement. Er is meer dan genoeg om elk onzer, rijk en een groot opperhoofd te maken. Niemand kan niet zo'n trend de zaak vernemen, want wij zijn hier van de ganze wereld afgezonderd. Hoe kan het ooit beter komen, zegt dus Sahib, of hij voor of tegen ons zijn. Ik ben met hart en ziel voor u, zei de ik. Het is wel, antwoorden hij, mij mijn geweer teruggevende. Hij ziet dat wij u vertrouwen, want hij mocht even min als wij uw woord prikken. Wij hebben nu slechts te wachten op mijn broeder en de koopman. Weet u, broeder, dan wat jij doen wilt, volg ik. Hij heeft het plan ontworpen. Laat ons nu naar het poort gaan en met Mohammed Singh de wacht houden. Het regende nog steeds, want het was juist het begin van de natte moesom. Zware, donkere wolken dreven langs het uitspansel en hij kon nauwelijks meer een steenworp ver zien. Er lag een diepe gracht voor onze poort, maar het water was op verschijndende plaatsen opgedroogd en kon met gemak doorwaad worden. Het was een vreemde gewaarwoording voor mij, toen ik daar stond met deze twee wilde punjabis de wachten op de man die zijn dood tegemoet kwam. Plotseling ontwaarde ik de schijn van de lantaren aan de overzijde der gracht, in onze richting naderende. Daar zijn zij, riep ik. Gij moet hem als gewoonlijk aanroepen, sahib. Vluifte de Abdullah. Geef hem geen gelegenheid tot vrees. Zend ons met hem naar binnen, dan zullen wij de rest doen, terwijl gij hierop wacht blijft. Houdt een lantaren gereed op dat wij ons kunnen overtuigen dat het inderdaad onze man is. Het ligt naderde langzaam dat ik duidelijk twee donkere figuren aan de overzijde van de gracht kon waarnemen. Ik liet hem de glibberige oever afdalen door de modderplassen en halvewegen bij de poort opklouteren, alvorens ik hen aariep. Weer daar, riep ik op gedempte toon. Vrienden klonk het antwoord. Ik richtte mijn lantaren en liet het sterke licht op hen vallen. De eerste was een geusachtige sik met een zwarte baard die hem bijna tot aan zijn gordel rijkte. Ik had nog nooit zulk een lange man gezien. De andere daarop tegen was een klein, dik ventje met een grote gele turban en een in een schaal geknoopt pak in zijn hand. Hij is geen van angst te beven en zijn hoofdwinden zich onophoudelijk naar links en rechts, met zijn schitterende kleine ogen, even als een muis die het wagen wil zijn holt te verlaten. Uw bescherming sahiep, stamelde hij. Uw bescherming voor de ongelukkige kop man Ahmet. Ik heb geheel Rai Putana doorreist om een schuilplaats in het Fort de Agra te zoeken. Ik ben beroofd, mishandeld en beledigd geworden omdat ik een vriend van de compagnie geweest ben. Gezeegend zij deze nacht waarin ik en mijn geringen bezittingen weder in veiligheid ben. Wat heb jij daarin dien doek, vroeg ik. Een hijzige kist, antwoordde hij, die een of twee kleine familiestukken bevat, die voor anderen niet de minste waarde hebben, die het mij smarten zouden doen te verliezen. Toch ben ik geen bedelaar en ik zal u, jongen sahiep, en uw aanwoorden belonen, indien hij mij de schuilplaats waarom ik vragen wil verlenen. Ik kon mijzelf niet langer vertrouwen met de man in gesprek te blijven. Hoe meer ik zijn dik angstig alaad beschouden, desto harder viel het mij om hem in koele bloeden te laten vermoorden. Het was dus het beste er een eind aan te maken. Breng hem naar de wacht, zei ik. De beide siks namen hem in hun midden en de reus wandelde achter hen aan terwijl zij de donkere poort doorgingen. Nimmer was een mens zo aan alle zijden door hen ingesloten. Ik pleef met de lantaren bij de poort. Ik kon hun een gelijkmatige voetstappen door de corridoers vernemen. Plotseling hielde deze op en hoorde ik stemmen. Een geschuivel en het geluid van slagen. Een ogenblik later vernam ik de nadigende schreden en het heigen van een snellopend man. Ik keerde mijn lantaren naar de lange gang en daar liep de dikke man, snel als de wind met een straal bloedlangs zijn gelaat en dicht achter hem springend gelijk een tijger, de reusachtige sik met de zwarte baard, die met een groot mess in zijn hand zwijde. Ik heb nooit een mens zo hard zien lopen als die dikke koopman. Hij liet de sikker iets achter zich en ik zag dat hij, als hij mij voorbij in de open lucht zouden zijn, zich nog zou redden. Ik kreeg deernis met hem, maar ter stond versteende de gedachte aan zijn schat mijn hart. Ik wirp mijn geweer tussen zijn voeten, terwijl hij langs mij heilde en hij rolde als een aangeschoten haast tweemaal over zijn hoofd. Eer hij weder op de been kon komen, had de sikken bereikt en stak hem het mess tweemaal in de zijde. De man uit een nog kreeg, nog zucht en verroerde geen spier, toch bleef onbeweeglijk liggen waar hij gevallen was. Ik denk dat hij bij de val de nek gebroken had. Gij ziet heren dat ik mijn belofte houd. Ik verhaal u elk woord omtrend te zaken, juist zoals het gebeurde of het in mijn voordeel is of niet. Hier zweeg hij en strikte zijn geboeide handen uit naar de whisky met water die Hans voor hem had gereed gemaakt. Wat mij betreft, ik moet zeggen dat ik nu de grootste afschuw voor de man gevoelde, niet alleen wegens de koelbloedige moord waarbij hij betrokken was geweest, maar nog meer wegens de onverschillige en ongevoelige wijze waarop hij het verhaalde. Welke straf hem ook te wachten stond, ik gevoelde dat hij van mijn zijde geen sympathie zou ondervinden. Sherlock Holmes en Jones zaten met hun handen op de knie, met grote belangstelling, toch met dezelfde afkeer op hun gelaad naar zijn verhaal te luisteren. Hij merkte dit waarschijnlijk op, want daar klonk verwachting uit zijn stem toen hij vervolgde. Het was alles gewist zeer slecht, zei de hij. Maar ik zou er zullen weten hoeveel jongens in mijn plaats geweigd zouden hebben om een deel van die schat aan te nemen, met de wetenschap dat men hen, als zij enig bezwaar zouden maken, de keel zouden afsnijden. Bovendien goalt het, toen hij eenmaal het voortbinnen was, mijn leven of het zijnen. In die na hier uitgekomen waren, dan zouden gehele zaken aan het licht gekomen zijn, en mensen al korte met hem met mij gemaakt hebben, en mij als een hond hebben doodgeschoten, want de lieden waren in die tijd niet erg lang gradig. Gafoort met je geschiedenis, zei Holmes kort af. Wel nu, Abdullah, Akbar en ik, wij troegen hem met ons drie naar binnen. Hoe kort hij ook was, woog hij toch zeer zwaar. Mohamed Singh werd achtergelaten om de poort te bewaken. Wij brachten hem naar een plaats die de Sikersreeds vooruit bepaald hadden. Zij was enigszins ver af, waar een kronkelende gang naar een grote, ledige zaal voert, waarvan de roodstenen muren geheel afgebroken waren. Op ene plaats was de aarde vloer ingezonken, en vormde een natuurlijk graf. Dus legte wij Ahmed daarin, en bedekte de opening met puinen en stenen. Dit gedaan zijn de begraven wij ons naar de schat. De schat lag nog waar hij hem, toen hij de eerstemaal werd overvallen, had neergeworpen. De kist was dezelfde die tans voor u op tafel staat. Er hing een sleutel aan een zijdekoord aan het uitgewerkt handvat van boven. Wij opende haar, en het licht van de lantagen viel op een collectie edelgesteente, waarvan ik als kind wel eens de Persior gelezen had. Het was een verblindend gezicht. Toen wij onze ogen te goed hadden gedaan, namen wij ze alle eruit en maakte er een lijst van op. Er waren 143 diamanten van het eerste water, met inbegrip van één, die naar ik geloof, de Grote Mogel werd genoemd, en als de tweede der grote stenen der wereldwerk beschouwd. Dan waren er 790 buiten gewoon fijne smaagten, en 170 robijnen, waarvan enkele echter zeer klein waren. Nog waren er 40 carbonkels, 210 sappieren, 61 agate, en een groot hoeveelheid berrels, oniksen, kattenogen, ter kooise en andere stenen, die namen mij destijds onbekend waren. Hoewel ik mij sederdien tijd beter op de hoogte ervan heb gesteld. Daarin boven waren er omstreeks 300 zeer fijne parelen, waarvan er 12 in een gouden kroon gezet waren. Na verloop van tijd moeten deze eruit genomen zijn, want ik vond ze niet weder toen ik mij van de schat had meester gemaakt. Nadat wij onze rijkdom berekend hadden, legten wij de kostbaarheden weder in de kist, en begaven wij onze mede naar de poort, om ze ook door Mohamed Singh te laten bewonderen. Daarop herhaalden wij plechtig onze eet, om al kan erbij te staan en ons geheim te bewaren. Wij kwamen overeen, om onze schat op een veilige plaats te verbergen, tot er rust hersteld zou zijn, en hem als dan gelijkmaatig onder ons te verdelen. Het had geen nut dit dans te doen, omdat, als men zoek een kostbare steen in ons bezit mocht vinden, dit achterdocht zou wekken, en er in het voortgeen gelegenheid bestond, om ze te bewaren. Wij brachten de kist deswegen naar dezelfde zaal, waar wij het lijk begraven hadden, en maakte daar een holte in de stevigste muur, waarin wij onze schat plaatsten. Wij tekende de plaats nauwkeurig aan, en de volgende dag tekende ik vier schetsen van het vertrek, voor elk onder één, en plaatste ons teken der vier eronder, want wij hadden gezwooren, dat één altijd voor de overige zou handelen, zodat niet één meer recht had dan de andere. Dat is een eet waarom trend ik met de hand op het hart kan getuigen, dat ik hem nimmer geschonden heb. Wel nu heren, het is overbodig u te verhalen, hoe het met de indiaanse opstand is afgelopen. Nadat Wilson Delhi bemachtigde, en Sir Colin Lucknow ontzettend, was de kracht er onderneming gebroken. Er werden verse troppen ingevoerd, en Nana Sahib vluchte over de grenslinie. Een vliegende kolonnen onder Colonell Greathead, kwam naar Agra en joggerde pandies uit. De vrede scheen in het land teruggekeerd, en wij vieren begonnen reeds te hopen, dat de tijd aanstaande was, dat wij ons met onze schat uit de voeten zouden kunnen maken. In één ogenblik werd onze hoop echter vereideld, doordien wij als de moordenaars van Achmed werden gevangen genomen. Ziet hier hoe dit zich heeft toegedragen. Toen de Raja's zijn een juwelaar aan Achmed toevertrouden, deed hij dit omdat hij wist dat deze een vertrouwd man was. De Oostalingen zijn echter zeer achterdochtig. Wat deed deze Raja dus? Hij stelde een tweede, nog meer vertrouwd persoon aan om de eerste te bespieden. Deze tweede had in last Achmed geen ogenblik uit het oog te verliezen, en dus volgde hij hem als zijn schaduw. Hij ging ook in diennacht achter hem aan en zag hem de poort binnen gaan. Bij gevolg dacht hij dat hij een toevluchtsoord in het voortgevonden had, en verzocht de volgende dag ook te worden toegelaten. Doch kon geen spoor van Achmed ontdekken. Dit scheen hem zo vreemd, dat hij hem met een sergeant oversprak, die het er oor gebracht van de commandant. Onmiddellijk werd er nauwkeure onderzoek ingesteld, en het lijk gevonden. Dienten gevolgen werden wij juist op het oog omlikt dat wij ons het veiligd waande, alle vier gevangen genomen, en onder beschuldiging van moord voor het gerecht gebracht. Drie van ons ontmoet wij dienacht op wacht waren geweest, en de vierde onder het bekend werd dat hij in gezelschap van de vermoorden was binnengekomen. Er kwam geen woord omtrend te schapen voor het gerecht aan het licht, want de Raja was het India gebannen geworden. Tij gevolg stelde niemand enig belang in hem. De moord werd echter zonneclaar bewezen, evenals dat wij er allebei betrokken waren. De 3-6 werden tot levenslang dwangarbijt, en ik ter dood veroordeeld, hoewel mijn vonders later in dezelfde straf als die er over gegeveranderd werd. Het was wel een verschrikkelijke toestand waarin wij ons toen bevonden. Daar waren wij alle met een ketting aan het been geboeid en met zeer weinig kans om ooit wedervrij te komen, terwijl elk onder een geheim bezat dat ons, indien wij het konden benutigen in een paleishap doen wonen. Het was voldoende om iemand razend te maken om stompen en stoten te verdragen van elke qua jongen in uniform, om reis te eten en water te drinken te krijgen, terwijl die onmetelijke voortuin gins op hem lachte wachten. Waar ik was altijd zeer volhardend geweest, en zo wacht ik ook nu mijn tijd af. Ten lange laatste scheen die gekomen te zijn. Ik werd van Agra naar Madras overgeplaatst en van daar naar Blair Islands in Andermans. Op deze plaats bevinden zich weinig blanken veroordeelde en daar ik mij voortdurend goed gedragen had, genoot ik spoedig enig voorrecht. Ik kreeg een hut in Hooptown, een klein plaatsje op de helling van Mount Harriet en werd tamelijk aan mijzelf overgelaten. Het is een akelige, zeer ongezonde plaats en behalve enige kleurlingen bevolkt met menseneters die je niet tegenop zagen, ons, als ze er kans toezagen, een vergiftigde doorn toe te blazen. De gantse dag moesten wij werken, alleen zavonds werd ons enige tijd voor onszelfen gelaten. Onder andere zaken leerde ik de ranken gereed maken voor onze geneesheer en dingde zits van zijn wetenschap op. Voortdurend zag ik uit naar een kans om te ontsnappen, maar het ligt honderden meilen van enig ander land verwijderd en er is bijna geen wind op deze binnenzeeën. Bij gevolg was het een verschrikkelijk moeilijke onderneming. De geneesheer, Dr. Sammerton, was een sterke jongenman. Een groot liefhebber van het spel, waarom de andere jonge officieren deze avond in zijn kamer bijeen kwamen om kaart te spelen. De apotheek, waar ik gewoonlijk de dranken bereide, grenste aan zijn zitkamer, zodat ik hun een gesprekken kon horen en hun spel gade slaan. Ik ben zelf een groot liefhebber van het kaartspel en het zien vermaakte mij bijna even goed als hetzelfde te doen. Daar waren dan de Major Sholto, Kapitein Morsten en Lieutenant Bromley Brown, die het bevel voerde over de inlandse troppen en de geneesheer zelf met nog twee of drie ambtenaren over de gevangenen, alle uitmuntende spelers. Wel nu, één zaak trof mij ritsepoedig en wel dat de militairen altijd schenen te verliezen en de burgelijke ambtenaren te winnen. Ik wil daar niet mede zeggen dat er volgens gespeeld werd, maar toch was het zo. De gevangenbevakers hadden vanaf dat zij op de andermans gekomen waren, bijna niets anders gedaan dan kaartspelen en zij kende ook aan de spel op een haar, terwijl de anderen slecht speelden om de tijd te verdrijven en meer onverschillig bij het spel waren. Avond aan avond gingen de militairen armer hing dan zij gekomen waren en hoe meer geld zij verloren, hoe meer verzot zij op het spel werden. Major Sholto had het het zwaarste verantwoorden. Hij placht in het eerst naar het banknoten en goud te betalen, maar als poedig kwam het tot wissels en wel voor grote sommen. Van tijd tot tijd won hij weder en weinig als om hem de moed niet te doen verliezen en daarna keerde het geluk en weer hard nekkig terug toe. De ganze dag liep hij vloekend en grommend rond en begon meer te drinken dan goed voor hem was. Op zekere avond volgde hij veel meer dan gewoonlijk. Ik zat in mijn hut toen hij en kapitein Morsten naar het kwartier terug strombelde. Zij waren boezemvrienden en altijd bijelkander. De Major raast de wegen zijn verliezen. Nu is alles op Morsten, zeiden hij, toen zijn mijn hut voorbij gingen. Ik zal mijn ontslag moeten aanvragen. Ik ben geruineerd. Onzin, Kameraad, antwoordde de ander hem op de schouders slaande. Ik heb het er zelf ook slecht afgebracht, maar... Dat was al wat ik kon horen, maar het was voldoende om mij tot nadenken te stemmen. Een paar dagen later sledde de Major Scholto langs de plek waar ik aan het werk was en ik nam mijn kans waar en sprak hem aan. Ik wenste uw raad wel in te winnen, Major, zeiden ik. Wel, Smo, wat is er? Vroeg hij, zijn sigaren uit de mond neemend. Ik wens u te vragen, sir, antwoordde ik, of u ook een geschikt persoon weet aan wie men een verborgen schat kan vertrouwen. Ik weet een plaats waar zich een half miljoen bevindt en daar ik er zelf geen gebruik van kan maken, dacht ik dat het misschien het beste zou zijn om het aan de autoriteit ter hand te stellen. Wij licht zou met straftijd dan wel verkort worden. Een half miljoen, Smo, stammelde hij, mij door dringend aanzienden, als twijfelde hij eraan of ik wel een ernstst sprak. Hij juist, sir, in juwelen en parlen. Het ligt daaronder het bereik van elk een en het ergste is dat de rechtmatige eigenaar geen aanspraak heeft op de bescherming van de wet. Dan is het het eigendom de regering, Smo, stammelde hij. Maar hij sprak deze woorden op een toon, waaruit ik afleide dat ik de rechte snaar getroffen had. Gij raad mij dus om de gouverneur generaal ermeden in kennis te stellen? Vroeg ik zo kalm mogelijk. Gij moet vooral niet overal te werk gaan, want dat zout geen later kunnen betreuren. Deel mij de zaak mede, Smo. Ik verhaalde hem de ganse geschiedenis, toch enigszins gewijzigd, zodat hij de betrokken plaatsen niet kon bepalen. Toen ik mij in de mededeling geëindigd had, bleef hij in gedachte verdiept voor mij staan, en kon ik aan het beven zijn naar lippen merken dat er een strijd in zijn binnenste plaats had. Dit is een hoogst belangrijk geval, Smo, zijde hij ten slotte. Gij moet er met niemand meer een woord over spreken, en ik zal u spoedig weer zien. Twee nachten later kwam hij en zijn vriend, kapitein Morsten, met een lantage een buizig in mijn hut. Ik wilde kapitein Morsten de geschiedenis die Gij mij verhaald hebt, uit uw eigen mond doen vernemen, Smo, zijde hij. Ik volteet aan zijn verlangen. Het klinkt waar, is het niet, vroeg gij. Zou mij nog op kunnen vertrouwen? Kapitein Morsten knikte bevestigend. Luister, Smo, zijde de major. Mijn vriend en ik, wij hebben de zaak samen overlegd, en wij zijn tot de overtuiging gekomen dat uw geval in geen alleen opzicht een governementszaak is, maar in elk geval u zelf betreft, en gij gerechtig zij te handelen, zoals zoals u het best te lijkt. Nu is de vraag, welke prijs zou gij er voor vragen? Het zou kunnen gebeuren dat wij, een ding wij aan de gestelde voorwaarden konden voldoen, ons met de zaak zouden willen inlaten. Hij tracht er zo cool en onverschillig mogelijk te spreken, toch zijn er ogen schitterde van opgewondheid en begeerte. Wel nu, wat dit betreft heren, antwoorde ik, mijn best doen het om niet tegenstaan naar mijn opgewondheid even cool te blijven als hij. Er bestaat slechts één prijs die een man in mijn positie kan bepalen. Ik zal uw hulp nodig hebben om mij en mijn drie makkers de vrijheid terug te geven. Dan zullen wij u in ons bondgenoot schap opnemen en u een vijftig deel afstaan, om onder u beide te verdelen. Hm, zeiden hij, een vijftig deel, dat is niet zeer verleiderlijk. Dat zou toch vijftigduizend pont voor elk worden, zeiden ik. Maar hoe kunnen wij u in vrijheidstelling bewerken? Ga je weet zeer goed dat ge iets om mogelijks vraagt. In geen geval, antwoorde ik, ik heb alles tot in de kleinste bijzonderheden overdacht. De enige moeilijkheid om te ontsnappen is dat wij geen boot kunnen machtig worden die voor de reis geschikt is en geen voldoende mondvoorraad voor de tijd die ervoor vereist wordt. De Calcutta of Madras bevinden zich echt er genoeg jachten die zeer goed voor onze onderneming geschikt zouden zijn. Brengt hij daarvan één hierheen. Dan zullen wij ons hier bij nacht aan boord begeven en zo gaan hij ons aan de indische kust aan land wil zetten, dan zal de koop gesloten zijn. Indiener slechts sprake waren van één, zeiden hij. Geen of alle, antwoorde ik, wij staan onder een eet, wij handelen steeds met en voor ons vieren. Gij ziet Morsten, zeiden hij. Smoll is een man van zijn woord. Hij geeft zijn vrienden niet prijs. Ik geloof dat wij hem mogen vertrouwen. Het is een gevaarlijke geschiedenis, antwoorden de ander. Maar zoals hij zegt, het geld zal ons goed te staden komen. Wel nu Smoll, zeiden Major. Wij moeten, dank mij, de zaak overdenken en later met u bespreken. Zeg mij waar de kist verborgen is, dan zal ik verlof vragen en mij naar Indie begreven om de zaak naar haar te onderzoeken. Niet zo haastig, antwoorde ik Kalm. Ik moet eerst de toestemming hebben van mijn drie kameraden. Ik herhal u dat het ons vieren of geen van ons betreft. Onzin, riep hij. Wat hebben drie zwarten met ons overeenkomst te maken? Zwart of blauw, zeiden ik. Zij zijn het eens met mij en ik ga niet zonder hen. Wel nu. Het gevolg was dat er een tweede samenkomst plaats had, waarbij Mohammed Singh, Abdullah Kaan en Dost Akbar tegenwoordig waren. Wij bespraken de zaak opnieuw en kwamen tot een schikking. Wij moesten de twee officieren van een plan van het Fort de Agra voorzien, waarop de plaats was aangetekend waar de schat verborgen was. Major Sholto zou naar Indie gaan, om zich van de waarheid onze geschiedenis te overtuigen. Indien hij de kist kon vinden, zou hij haar daar laten en een klein jacht met genoeg samen provisie voor onze reis uitzenden, dat wij Rutland Island zou ankeren, al waar het ons zou opnemen, waarna hij zijn dienst weder zou hervatten. Daarna zou kapitein Morsten Volof aan vragen om ons de agra te ontmoeten, en daar zou de schat verdeeld worden, en hij zowel zijn eigen deel als dat van de Major in ontvangst nemen. Dit alles besvoren wij met de allerheiligste ede. Ik bleef de ganzen nacht bezig, en desmorgens had ik de twee schetsen gereed, ondertekend met het teken der vier, namelijk van Abdullah, Akbar, Mohamed en mijzelf. Wel nu heren, ik vervel u met mijn lang verhaal, en ik begrijp dat mijn vriend Mister Jones ongeduldig is om mij in een veilige haven te brengen. Daarom zal ik het zo kort mogelijk maken. De laaghartige Sholto vertrok naar Indie, toch keer de nimmer terug. Kapitein Morsten toon de korte naam met zijn naam op een lijf van passagiers van een der mailboten. Zijn oom was overleden en had hem een voortuin nagelaten om het welke hij zijn ontslag uit de dienst genomen had. Kort daarna vertrok Morsten naar Agra en bevond, zoals wij verwachten, dat de schat verdwenen was. De schurk had alles gestolen, zonder één der voorwaarden inacht te nemen waarop wij hem het geheim hadden verkocht. Vanaf diendag leefde ik enkel voor de vraag. Dit werd mijn overweldigende en verterende hartstocht. Ik gaf niets meer om wet of straf. Mijn enige gedachte was te ontsnappen, Sholto op te sporen en bij de keel te grijpen. Zelfs de Agra-schat was mijn minderwaard geworden dan Sholto te vermoorden. Wel nu, al wat ik mij in mijn leven heb voorgenomen, heb ik ook ten uitvoer gebracht. Het duurde echter vele verschrikkelijke jaren in mijn tijdaanbraak. Ik heb u verhaald, dat ik mij enigszins met de geneeskunde vertrouwd had gemaakt. Op zekere dag, toen Dr. Samerton leidende was aan koorts, werd door een troep kettingangers een kleine ambamanees gevangen. Hij was doodziek en had zich op een eenzame plek neergelegd om te sterven. Ik nam de zorg voor hem op mij en na enige maanden keerde zijne krachten terug. Daardoor vatten hij een zekere genegenuit voor mij op, wilde ongaanen naar de bossen terugkeren en zwier fort duurend in de nabijheid van mijn hut. Ik leerde een weinig van zijn taal van hem, en dit deed zijn genegenuit nog meer toenemen. Tonga, want zo was zijn naam, was een bekwaam schipper en was dat een grote, sterk gebouwde kanel. Toen ik overtuigd was van zijn genegenuit en dat hij alles zou doen om mij van dienst te zijn, sprak ik met hem over een ontvluchting. Hij moest zijn boot op zekere nacht aan een onbewaakte aanleg plaatsbrengen en mij daar opnemen. Ik gelasde hem te zorgen dat hij verschijt in een kruiken water en een grote menigde jams, kokosnoten en zoete potato's aan boord nam. De kleine Tonga was buitengewoon gezellig en trouw. Op de bepaalde tijd lag zijn boot gereed. Doch toevallig bevond zich een gevangenbewaarder, zekere ellendige patanese die mij altijd geplaagd en beledigd had, terplaatse. Tans had ik de gelegenheid om mij op hem te verreken. Hij stond aan de oever, met zijn rug naar mij toegekeerd en zijn karabijn aan de schouder. Ik keek rond naar een steen om hem de hersens in te slaan, toch kon geen enkele vinden. Toen kwam een vreemde gedachte bij mij op, hoe danig ik mij Tans van een wapen kon voorzien. Ik zette mij in de duisternis neder en deomdeed mij van mijn houten been. Met drie sprongen was ik achter hem en sloeg hem met één enkele slachteraarde. Tans snelde wij nog onze boot en binnen een uur waren wij in volle zee. Tonga had al wat hij bezat met zich genomen. Zowel zijn de wapenen als afgrotsbeelden. Onder meerdere voorwerpen had hij een lange spier van bambu en wat Andermanse kokosmatten, waarvan ik een soort zeil vervaardigde. Gedurende tien dagens weerverwij op goed geluk rond, en op de elfde werden wij opgepikt door een koopvaarder die op weg was van Singapore naar Jedda, met een lading maar leise pelgrims. Het gelukte ons spoedig ons in hun midden te doen opnemen. Het zou u gewist te lang duren als kuil mijn avonturen ging verhalen. Lijst weer voor de ganze wereld rond, toch hielde ons steeds op een erbiedige afstand van Londen. Gedurende al die tijd verloor ik echt aan mijn doel niet uit het oog. Ik droomde elke nacht van Xolto. Reeds honderde keren had ik hem in mijn slaap gedood. Ten laatste echter, nu ongeveer vier jaar geleden, waagten wij ons in Engeland. Het viel mij niet moeilijk de woonplaats van Xolto uit te vinden, en ik zette mij aan het werk om gewaar te worden of hij de schat tegelde gemaakt had, of dat hij hem nog in zijn bezit had. Ik maakte mij bevriend met zeker iemand die mij behulpzaam kon zijn. Ik noem echter zijn naam niet, want ik wil geen ander achter slot en grendel helpen. En vernam als spoedig dat hij de juwelen nog bezat. Toen tracht ik op allerlei wijzen tot hem door te dringen, maar hij was zeer sleuw en hij had altijd twee bekende voorvechters, behalve zijn zonen en een kietmoedkar om hem te bewaken. Op zekere dag echter vernam ik dat hij stervende was. Ik snelde onmiddellijk naar de tuin, als waanzinnig van vrees dat hij mij zouden ontsnappen. En toen ik door het vensterloerde zag ik hem te bed liggen, terwijl zijn zoon zijn zijden stonden. Ik stond op het punt, om naar binnen te klimmen en hem te overvallen. Toch juist op dit ogenblik zag ik dat hij sterv. Toch drog ik nog dezelfde nacht zijn kamer binnen, en onderzocht zijn de papieren om te zien of ik eruit zou kunnen gewaar worden, waar hij de schat verborgen had. Ik vond echt er geen woord daarom trent, en moest dus van hopen getruggeren. Al voor het zich heen ging, bedacht ik, dat indien ik ooit mijn sikse vrienden weder mocht ontmoeten, het ene voldoening voor hen zouden wezen, te weten dat ik een teken van onze haat had achtergelaten. Daarom schreef ik het teken er vier op een kaart en bevestigde het op het lijk. Al het overige is ureeds bekend, en dat ik u het geheel maar de zuivere waarheid heb verhaald, geschieden niet om u te vermaken, toch wel omdat ik geloof dat mijn beste verdediging bestaat om niets terug te houden, toch bekend te maken hoe laag hartig ik door Major Sholto behandeld ben, en hoe ontschuldig ik ben aan de dood van zijn zon. Dit is een hoogstperkvaardig verhaal, zei Sherlock Holmes. Het overige is mij zeker bekend, behalve dat het uw eigen taal was waar langs hij uw weg in de sterfkamer vond. Tevens had ik gehoopt dat Tonga al zijn adornen verloren had, maar het gelukte hem er toch in in onze boterblazen. Hij had ze ook alle verloren, sir, behalve deze ene die nog in zijn blaaspijp was achtergebleven. Oh ja, zei Holmes, daar had ik niet aan gedacht. Wetste u mij nog om trend het ene van me te ondervragen? Ik dank u, antwoordde mij met gezell. Wel nu, Holmes, zei de Athlonij Jones. Gee zei het iemand met wie men geduld moet oefenen, en we weten al dat jij een kenner van misdaden zei't. Maar plicht blijft plicht, en ik ben eigenlijk wel wat te ver gegaan met het doen wat Gee en uw vriend mij verzocht hebben. Het ruiten staat nog te wachten, en daar zijn twee inspecteurs beneden. Ik ben u beide wel verplicht voor uw bijstand. Men zal u gewist nog naderbij het rechtsgeding nodig hebben. Goedenacht. Goedenacht, heren, zei Holmes Laconique. Gee eerst, Smoll, sprak nu de Jones tot zijn gevangenen, toen zij de kamer verlieten. Ik zal wel zorgdragen dat Gee mij niet knepelt met je houtbeen, wat je ook aan dienheer op de Andermaan-eilanden mocht gedaan hebben. Wel nu, dit is dus het einde van ons klein drama. Merkte ik op nadat wij een poos zwijgend hadden zitten roken. Ik vrees dat het het laatste onderzoek zal zijn geweest, waarbij ik het geluk had uw methoden te bestuderen. Miss Morstan heeft mij de eer bewezen mij als haar een aanstand echtgenoot aan te nemen. Hij maakte een ontevreden gebaar. Ik had dat gefreesd, zei de hij. Ik kan nu waarlijk niet feliciteren. Ik werd een weinig ontstempt. Heb jij enige reden om niet ingenomen te zijn met mijn keuze? Vroeg ik. In geen geval. Ik denk dat zij in de bekoorlijkste jonge dames is, die ik ooit ontmoeten, en zeer me toch zouden hebben kunnen worden voor onderzoekingen, zoals wij het tamzeen hebben ingesteld. Tenkbaar hoe zij voor alle andere papieren die schets van het agafort bewaarde. Maar liefde is een zaak die invloed heeft op het menselijk gevoel, en al wat dit doet is in strijd met de ware coole reden die ik boven alle gewaarwoordingen stel. Ik voor mij zou nimmer huwen of het moest mijn gevoelens verlogenen. Ik hoop dat mijn oordeel het uur zal overleven, zei de ik lachend. Maar hij ziet er verdrietig uit. Ja, de reactie is gekomen. Ik zal gedurende een week zo boos als een spin zijn. Vreemd, antwoordde ik, hoe zaken die ik bij een ander man lusteloosheid zou noemen, in strijd zijn met uw geestkracht. Dat is zo, hernam hij. Ik bezit tegelijkertijd de gegevens van een suffer en die van een gezellig mens. Ik denk vaak aan deze regels van Goethe. Schade dat die natuur nur einen mens als die er schoef, den toen wilde ik een man waar, und zum schelmen der Stoff. Apropos, wat die Norwood geschiedenis betreft, ziet gij dat zij zoals ik voor onderstelde een bondgenoot in het huis hadden, die geen ander kon zijn dan de huisknacht Lal Raal. En werkelijk heeft Jones het genoegen een flinke vissgevangen te hebben. De verdeling schijnt mij niet eerlijk, merkte ik op. Gij hebt al het werk verricht. Ik verwerver een vrouw door. Jones de eer, wat blijft er nu voor u over? Voor mij, zei de Sherlock Holmes, blijft nog de kokken in de fles. En hij strekt er zijn lange, witte hand naar uit. Einde van hoofdstuk 12, opname door Peterzin, de Utrecht, december 2010. Einde van Sherlock Holmes, de Agra's gat, door Arthur Condeil.