 Hoogstuk 23 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van actueursrechten. Voor meer informatie of als je vrijwilliger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louisa May Elcott. Hoogstuk 23. Tante March brengt de zaak tot een beslissing. Net als de bijen achter een koningin aanswermen, zweeft de moeder en dochters de volgende dag rondom meneer March en verzuimde alles om de pas aangekomen herstellende te zien, te horen en te bedienen, zodat hij gevaar liep door overmaat van verzorging weer ziek te worden. Zoals hij daar omringt van kussens in de grote stoel naast Betts Kanapé zat, met de andere drie dicht om hem heen, terwijl Anna nu en dan het hoofd heen zonder deurstak, om eens even de lieve man te zien, scheen het alsof er niets meer aan een geluk ontbrak. En toch ontbrak er iets, en de ouders voelden het, hoewel niemand erover sprak. Meneer en mevrouw March zagen elkaar onrustig aan en volgde Meta met de ogen. Jo had plotselingen aanvallen van somberheid en werd erop betrapt dat zij nu en dan met haar vuist brokst parapluë dreigde die in de gang was blijven staan. Meta was afgetrokken, verlegen en stil. Ze schrikte wanneer een gebeld werd en bloosde als iemand John's naam noemde. Amy zei, het is net of iedereen op iets wachten en niemand tot rust kan komen, en dat is toch vreemd, nu vader weer goed en wel thuis is. En Betts verwonnerde er zich in haar onschuld over waarom de buren niet als naar gewoonten kwamen overlopen. Smiddags ging Lori voorbij en scheen, toen hij Meta aan het fenster zag staan, plotseling door een teatrade bui overvallen te worden, want hij viel op één kninerende sneeuw, sloeg zich op de borst, trok zich aan het haar en hief zijn handen smekend op, alsof hij om de een of andere gunst pad. En toen Meta hem zei dat hij zich niet zo gek moest aanstellen en doorlopen, Frong hij denkt beeldige tranen uit zijn zakdoek en wankelde de hoek om, alsof hij der wanhoop ten prooi was. Idyoot, wat zou hij daarmee menen? vroeg Meta lachende, en deed haar best om er uit te zien, alsof ze er niets van begreep. Hij deed maar eens voor hoe jouw John zichs al aanstellen. Roerend, he? antwoorden Jo overachtelijk. Zeg alsjeblieft niet mijn John, want dat is onzin en niet waar. Maar Meta sprak de woorden langzaam uit, alsof ze haar bijzonder lief toe klonken. Toe plaagt me niet, Jo. Ik heb je immers gezegd dat ik niet veel om hem geef, en hij heeft immers van niets gesproken, dus moeten we allemaal maar gewone vriend schappelijk zijn en net doen als vroeger. Dat kunnen we niet, want er is iets gezegd, en Lore is onhebbelijkheid heeft je voor mij bedorven. Ik zie het best, en moeder ook. Je bent heel anders dan vroeger. Ik weet niet hoever je wel van me af lijkt. Ik ben niet van planje te plagen, en hij zal het dragen als een man, maar ik wou dat alles nu meer bepaald was. Ik heb een hekel aan dat wachten. Als je het dus ooit denkt te doen, haast je dan wat, dan is het gauw voorbij, zei Jo knorrig. Ik kan toch niet zeggen of doen ik hij ervan spreekt, en dat zal hij niet, omdat vader gezegd heeft dat ik te jong was, begon Meta, terwijl ze zich met een ongeloove glibnag je over haar werk heenboog, alsof ze het op dit punt niet geheel met haar vader eens was. Als hij begon, zou je niet eens weten te antwoorden, je zou maar schrijden, en blozen, en hem zijn zin geven, in plaats van beslist nee te zeggen. Ik ben niet zo kinderachtig en zwak als je denkt. Ik weet precies wat ik zeggen zal, want ik heb er een uitvoerig plan voor gemaakt, om niet onverwachts te worden verrast. Je kunt nooit weten wat er gebeuren zal, en ik wil op alles bedacht zijn. Jo moest lachen om het gewichtige er, dat Meta onbewust had aangenomen, en dat daar heel goed stond. Even als het aardig plosje dat telkens haar wangen kleurde. Zou je me niet eens willen vertellen wat je zou zeggen? Voeg Jo meer eerbiedig. Met plezier. Je bent nu zestien, oud genoeg om aan een vertrouweling te zijn, en mijn ondervinding kan jou misschien met haar tijd te pas komen in een dergelijke aangelegenheid. Ik ben niet van plan die ooit te hebben. Ik vind het ontzettend grappig andere mensen het hoofd te zien maken, maar ik zou me bespotterlijk voelen als het mezelf overkwam, zei Jo, verschrik bij de gedachten. Dat geloof ik niet, als je veel van iemand hield, en hij van jou. Meta zei hij dat tot zichzelf, en tuurde naar de laan, waar ze zo dikwels geancageerde paardjes in de schemering had zien wandelen. Ik dacht dat je me je redenvoering zou gaan opzeggen, zei Jo, de domenrij van haar zuster onbarmhartig verstorend. O, ik zou alleen heel calm en beslist zeggen. Dank u, meneer Brok, u is wel vriendelijk, met mijn vader, dat ik te jong ben om me al te engageren. Wees dus zo goed er niet meer over te spreken, maar laat ons vrienden blijven als vroeger. Hm, stijf een kool genoeg. Ik geloof niet dat je dat ooit zult zeggen, en ik weet dat hij er niet mee tevreden zal zijn. Als hij aanhoudt, zoals gelukkige minnaars in boeken, zul je hem aannemen, liever dan hem te kwetsen. Nee, dat zal ik niet. Ik zal hem zeggen, dat ik vast besloten ben, meta stond op, toen ze dit zei, en was juist van plan haar indrukwekkende uitocht voor te stellen, toen een stap in de gang haar na haar stoel terug deed stuiven en op haar nijwerk aanvallen, alsof haar leven ermee gemoed was, zodat zo hem niet in een bepaalde tijd af kwam. Jo, bedoond en lag bij de plotseling en verandering, en toen iemand bescheiden aan de deurt dikte, opende zij die alles behalve gastvrij met een baks gezicht. Dag je, vrouw March, ik kom om mijn parapleuer te halen. Eigenlijk ook om te zien hoe je vader zich vandaag voelt, begon Broek een beetje verlegen, terwijl zijn oog van het ene, veelzeggende gezicht naar het andere vloog. Best, hij is heel wel. De parapleuer staat in de standig, ik zal hem even krijgen en zeggen dat u er is, zei Jo, en wepte de kamer uit om meta de gelegenheid te geven, haar redenvoering in alle waardigheid af te steken. Maar zodra ze weg was, begon Meta naar de deurt te schuiven. Moeder, ik zal zeker blij zijn u te zien. Ga zitten, ik zal haar hopen. Ga niet weg, ben je bang voor me, Meta? En Broek keek zo gegrieft dat Meta vreest iets heel roes gedaan te hebben. Ze bloosde tot onder haar kreletjes, want haar had haar nog nooit bij haar naam genoemd en ze was verbaasd dat het zo natuurlijk en prettig uit zijn mond klonk. Onvriendelijk en kan te schijnen, straks haar hand vertrouwelijk uit en zij op dankbare toon. Hoe zou ik bang voor u kunnen zijn terwijl u zo goed voor vader geweest is? Ik wou maar dat we u voor konden bedanken. Zal ik je zeggen hoe je dat kunt? Voortbroek, die Meta's hand in zijn twee grote handen vastgreep en haar aanzag met zoveel liefde in zijn bruine ogen dat haar hart begon te bonzen en ze wel had willen weglopen maar toch ook graag wou blijven om het verder te horen. Ogné als tuplift niet, liever maar niet, zei ze, terwijl ze tracht haar hand weg te trekken en haar heel schuw en verschrikt uitzag, al had ze beweerd niet bang voor hem te zijn. Ik zal je niet plagen, ik wou alleen weten of je een beetje van me houdt. Ik heb je al zo lang liefgehaald Meta, voeg de broek er teer bij. Dit was het ogenblik voor de kalme, gepaste redervoering, maar Meta sprak die niet uit. Zoals alles vergeten, keek op de grond en antwoorden. Ik weet het niet. Zo zag je's, dat John zich pukken moest om het kleine, twaze antwoord te verstaan. Het scheen hem toch nog altijd voldoen, want hij glumlacht hem in een straalend gezicht, trakte Meta's handje en voeg op zijn meest overredenen toon. Zou je willen proberen om het te weten te komen? Ik zou het zo graag van je horen en kan niet met lust aan het werk gaan, eerlijk weet of ik in het eind mijn beloning zou krijgen of niet. Ik, ik ben nog te jong, verstaande Meta, de verbaasd dat ze zo over stuur raakte en dat ze toch eigenlijk niet naar vond. Ik zal wachten en intussen kun je misschien leren van mij te houden. Zou het een erg moeilijke les wezen, Meta? Niet, als ik hem graag wil leren, maar... toe, hoe wil het maar, Meta? Ik hou van onderwijs geven en het is veel gemakkelijker dan Duits. Riep John, haar andere hand grijpende, zodat ze haar gezicht niet kon verbergen toen hij zich bukte om haar in de ogen te zien. Zijn toon was gepast smekend, maar Meta keek hem eens van terzijde schichtig aan en zag dat zijn ogen niet alleen teedig, maar ook vrolijk stonden en dat hij tevreden glimlachtte als iemand die niet twijfelt aan zijn succes. Dit prikkelde haar. Zij herinnerde zich en die moffets te waze lessen in coquaterie en de zucht naar macht die in het hart ook van de beste jonge meisjes sluimert ontwaakt het plotseling in haar en maakte zich van haar meester. Ze voelde zich zenewachtig en vreemd en niet weten wat anders ze doen volgde ze een opkomende griel. Trok haar handen los en zij heftig. Ik wil niet. Ga alsjeblieft weg en laat me alleen. De arme broek keek als of zijn dierbaar luchtkasteel op hem neertuimelde, want hij had Meta nooit in zo'n stemming gezien en hij raakte er door in de war. Meen je dat werkelijk? Voeg hij dreend, haar met zijn blik volgend terwijl ze de camera uit liep. Ja, ik meen het. Ik wil niet met die dingen geplaagd worden. Vader zegt dat het niet hoeft. Het is te vroeg en ik wil niet. Maar mag ik niet hopen dat je langzamerhand van plan veranderen zult? Ik wil wachten en niet zeggen totdat je tijd hebt gehad. Speel niet met me, Meta. Dat had ik niet van je gedacht. Denk maar in het geheel niet meer aan me. Ik wou liever dat je het niet deed, zei Meta, die een ondeugende opwelling het geduld van haar minnaag en haar eigen macht in zo'n proef wilde stellen. John was heel ernstig en bleek geworden en leek nu ongetwijfeld veel op de romanhelden die ze tot niet hoe bewonderd had. Maar hij sloeg zich toch niet voor het voorhoofd en stampvoeten niet op de grond, zoals zij deden. Hij stond maar stil naar haar te kijken. Zo verlangend, zo teder dat ze bijna berouw kreeg. Het is moeilijk na te gaan wat er gebeurt zou zijn als op dit hoogst belangwekkend ogenblik tante Marge niet binnengestrompeld was. De oude dame kon het verlangen haar neef te zien niet bedwingen, want ze had Lori ontmoet op haar wandeling en wanneer Marge vernemende reed ze ter stond uit om hem te bezoeken. De hele familie was juist achter in het huis en ze was stilletjes binnengekomen om hem te verrassen. Ze verraste twee anderen zo dat Meta schrikte als op z'n geest zag en John Brooke in de studeerkamer ontsnatte. Zeg, wat betekent dit alles? riep de oude dame met een slag van haar wandelstok terwijl ze van de bleke jonge man naar de vuurrode jonge dame keek. Van vader, ik ben zo verrast u te zien, stamen de Meta overtuigd dat haar tante les zou worden gelezen. Dat is duidelijk, antwoordde tante Marge en ging zitten. Maar wat zei die vriend van je vader, dat je zo porporoot gemaakt heeft. Er is iets niet in de haak hier en ik eist dat je me vertelt wat er gebeurd is. We waren maar wat aan het praten. Meneer Brooke kwam om zijn paraplu te halen, begon Meta, die meneer Brooke nu veiligde deuren uit wensen. Brooke? De gouverneur van die jonge. Ach, nu begrijp ik het. Ik weet er alles van. Je overspakt zich toen ze mij een boodschap bouw voorlees uit een der brieven van je vader en ik heb haar laten opbichten. Je hebt hem toch niet geaccepteerd, kind? riep tante Marge fontwaardigd. Stil toch, hij zal u horen. Laat ik moeder gaan roepen, zijn Meta. Heftig ontsteld. Nog niet. Ben je van plan, die broek tot trouw? Als je dat doet, krijg je geen cent van me. Denk daar maar aan en wees een verstandig meisje. Sprak de oude dame dreigend. Nu bezat tante Marge in hoge mate de kunst, zelfs in de zagste mensen, een geest van verzet op te wekken en ze had haar plezier in dat te doen. De beste onder ons hebben iets van koppigheid in zich, vooral wanneer zij jong en verliefd zijn. Als tante Marge Meta verzocht had John Brooke aan te nemen, zou ze een kist hebben gewijgerd, maar nu haar perfolen werd niet van hem te houden, besloot ze ter stond het wel te doen. Genegenheid, zowel als koppigheid, maakte dit besluit gemakkelijk en in haar opgewonde toestand, verzette Meta zich tegen de oude dame met ongewoon vuur. Ik zal trouwen met wie ik wil, tante, en je kunt u geld geven aan wie u wilt. Zij zijn met een vast beraden knikje. Wel, nu nog mooier. Is dat de manier waarop je mijn raad volgt, brouwen als je de liefde in een hutje hebt leren kennen en je die is tegengevallen. In een hut is Dick wel veel meer liefde dan in sommige grote huizen, antwoorde Meta. Tante Marge zette haar bril op en staarde haar knikje aan. Ze herkende haar niet in deze stemming. Meta begreep zichzelf nauwelijks. Ze voelde zich zo dapper en onafhankelijk, zo blij dat ze John kon verdedigen en haar recht kon handhaven om hem liefde hebben als zij dat verkoos. Tante Marge zag in dat ze de zaak verkeerd had aangepakt. Na een poosje deed ze dus een nieuwe aanval en begon zo zachtzinnig als haar mogelijk was. Meta, lieve, wees nu eens verstandig en volg mijn raad. Ik meen het goed en zou je niet graag je hele leven zien bederven door één misstap aan het begin. Je behoort goed te trouwen en je familie te steunen. Het is je plicht en rijk huwelijk te doen en dat behoorde je ingepremd te zijn. Vader en moeder denken er anders over. Zij houden van John, al is zij arm. Je vader en moeder kind lief hebben niet meer wereldwijzheid dan een paar zuigelingen. Dat doet me plezier, riep meta brutaal. Tante Marge deed alsof ze het niet hoorde, maar ging voort met haar les. Die broek is arm en heeft geen enkel rijk familielid, wel? Nee, maar heel veel hartelijke vrienden. Daar kun je niet van leven. Probeer dat maar eens en zie hoe goud die hartelijkheid bekoelt. Heeft hij een betrekking? Nog niet, meneer Lawrence zal hem helpen. Dat zal niet van langer duur zijn. James Lawrence is een lastig oud man op wie je me niet kan rekenen. Dus je bent van plan iemand te trouwen zonder geld, zonder positie of betrekking en harder te gaan werken dan je nu gewoon bent terwijl je een gelukkig leven tegemoet kon gaan door mijn raad te volgen en een beter huwelijk te doen. Ik dacht, je verstandiger was meta. Ik zou geen beter huwelijk kunnen doen, al wacht ik levenslaan. John is goed en flink en knap. Hij is begaafd en verstandig. Hij wil werken en zal stellig vooruit komen. Hij is sterk en goedhartig. Iedereen houdt van hem en acht hem en ik ben er trots op dat hij hem mij geeft. Of schoon ik zo arm en jong en dom ben, zei meta, dieren haar ernst liever uitzacht dan ooit. Hij weet dat je rijke verwanten hebt, kind. Dat is vermoed ik het geheim van zijn liefde. Hoe durf je zoiets te zeggen, Tante? John is boven zo iets verheven. Ik wil geen zoveel verheven. Ik wil geen zoveel verheven. Ik wil geen zoveel verheven. Ik wil geen seconden langer naar jou luisteren als u zo praat. Riep meta, in haar verontwaardiging alles vergetende behalve de onrechtvaardigheid van die verdenking. John zou even min om geld trouwen als ik. We zijn bereid te werken en willen wachten. Ik ben niet bang voor armoede, want ik ben gelukkig geweest tot nu toe. En ik weet dat ik het met hem ook zal zijn omdat hij van mij houdt en ik... Hier is weeg meta. Zeg plotseling herinnerend dat ze nog geen besluit genomen had. John had gezegd heen te gaan en dat hij misschien haar veranderde verklaringen hoorde. Tante Marsh was heel boos, want ze had het opgezet dat haar mooi nichje een goede partij zou doen en een zekere uitdrukking in het bezielden jonge gezichtje wekte een treurig en bitter gevoel op in de eenzame oude vrouw. Wel, nu, ik klik mijn handen van de hele zaak af. Je bent een koppig kind en je verliest meer dan je vermoed door deze dolle streek. Ik ben je teleurgesteld en heb geen lust je vader nu te zien. Verwacht niets van mij als je getrouwd bent. Die vrienden van je meneer Broek moeten je dan maar voor het helpen. Ik wil niets meer met je te doen hebben. En de deur voor hermeters neus dicht slaande verdween Tante Marsh in heftige toren. Twas of ze al de moed van haar nichje met zich meegenomen had. Want zodra hermeter alleen was stond zijn ogenblik in tweestrijd of ze zou lachen of schrijden. Eer ze een besluit kon nemen dat Broek zich van haar meester gemaakt die in één adem uitroep. Ik kon het niet helpen, ik moest luisteren meten. Ik dank je voor je verdediging en Tante Marsh voor het bewijst dat je al een beetje om me geeft. Ik wist zelf niet hoeveel tot ze kwaad van je ging spreken begon meten. En ik hoef niet weg te gaan maar mag blijven en gelukkig zijn. Hier bot zich weer een schoonige legenheid om de verpletterende speech uit te spreken om de aftocht te blazen. Maar meten dacht er niet aan een van beide te doen en verlaagde zich voor eeuwig in Jo's schatting door zacht te vluisteren. Ja, John. Terwijl ze haar lief gezicht tegen John's vest verborgen. Een kwartier na het vertrek van Tante Marsh kwam Jo sagjes naar beneden wachten even aan de kamerdeur en geen geluid hoerende knikten en lachten ze met een tevreden gezicht en zij bij zichzelf. En toen ze haar gesproken hadden, dat zaak is dus gezond. Ik zal maar eens naar binnen gaan om wat van de grap te horen en haar samen eens over te lachen. Maar de armio is nooit zo ver gekomen want ze versteende al op de drempel bij het aanschouwen van een toneel dat haar met open gesperde mond en ogen terug hield. Gekomen met het voornemen over een gevallen vijand te trimveren en een onverbiddelijke zuster te prijzen meegens de verbanding van een lastige aanbiddig en een schouwen, hoe boven genoemde vijand genoegelijk op de kanapé zat en de onverbiddelijke zuster op zijn knie met het meest onderworpen en gelukkige gezicht ter wereld. Jo heigte alsof zijn koud stortbad kreeg. Zo'n onverwachte omkeer benam haar de adem. Het rare geluid dat ze maakte deed het paar omzien. Meta sprong op met een mengeling van verlegenheid en trots op haar blozend gezichtje. Maar die man, zoals Jo hem noemde, was nog te lachen en zei bedaard, terwijl hij het verbaasde standbeeld kusten. Zester Jo feliciteer ons maar. Dat was belediging op belediging stapele. Het werd Jo te krass en een woest gebaarmakende verdween ze zonder een woord te spreken. Ze verloog de trappen op en verschrikte de zieken door de kamer binnen te stormen en heftig uit te roepen. Oh, laat het toch gauw iemand naar beneden gaan. John Brook doet zo onmogelijk en Meta laat het toe. Meneer en mevrouw March verliet de haastigde kamer en op haar bed neervallend brak Jo onder bitre trane in luiden jammer klachten los, terwijl ze Beds en Amy het verschrikkelijke nieuws vertelden. Maar de kleine meisjes vonden het een heel prettig en interessante gebeurtenis en hier ook al geen troostvindelen trok Jo maar naar haar toegvlugsoord op de Zolder en maakte de rattedeelgenoot van de ramp. Niemand kwam te weten wel, maar er werd veel gepraat en het dik wel zo stille Brook verbaaste zijn vrienden door de welsprekendheid en het vuur waarmee hij zijn zaak bepleiten tot hij al of naar zijn zin geregeld kreeg. De thee bij Luiden eereig geëindigd had met de beschrijving van het paradijs dat hij voor Meta dacht te verdienen en vol trots leidde hij haar naar binnen om te soeperen beide zo zichtbaar gelukkig dat Jo het niet van zich kon verkrijgen jaloers of verdedigd te zijn. Meta sticht door John's eerbiedige aanbidding en over de waardigheid waarmee Meta zich die lied wel gevallen. Bets zat hem in de verte glimlach aan te staren terwijl menier en mevrouw March met zoveel blijde tevredenheid op het jonge paar neerzagen dat Tante March blijkbaar gelijk had met hen zo onverstandig als een paar zuigelingen te noemen. Niemand gebruikt te veel maar iedereen keek even gelukkig en de oude kamer schenas vernieuwd nu de eerste roman in de familie er begon. Nu zal je niet meer zeggen meten dat hier nooit iets prettig gebeurt, is het wel? Rieb Emy, terwijl ze tot een besluit zocht te komen hoe ze het paar zou schikken voor een schets die ze van plan was te maken. Nee, zeker niet. Wat er zoveel gebeurt, zei dat ik dat zei. Het schijnt wel een jaar geleden, antwoorde Meta, die in verheven sfeeren verboven gewone dingen zoals brood en boter rondzweefde. De aangename dingen volgde deze keer al heel gauw op de trurigen en ik geloof dat er veranderingen hoe het nu begonnen zijn, zei me vrouw Marge. In de meeste familie komt er nu en dan zo'n gewichtig jaar. Dit is een voor ons geweest, maar het is gelukkig geëindigd. Hoop dat het volgende beter zal eindigen, mobbelde Jo, die het heel hard vond, Meta voor haar ogen helemaal in een vreemde te zien opgaan. Want de weinige personen die Jo lief had had zij heel inig lief en ze vreesden niets zozeer als hun genegenheid te verliezen of op maar in het minst te zien verflouwen. Ik hoop dat het derde jaar van nu afgereken te gelukkig eindigen mag en dat zal het ook als ik in leven blijf en mijn plannen ten uitvoer brengen kan, zei John, Meta toelachende, alsof hem nu niets meer onmogelijk scheen. Lijkt het je niet vreselijk zo'n tijd te moeten wachten? Vroeg Amy, die verlangde dat de trouwpartij nu maar voor de deur stond. Ik moet nog zo verleren, eerlijk er genoeg voor weet, dat het me kort zal toeschijnen. Antwoorden Meta met een zachte ernst tot nog toe vreemd was. Jij hebt maar te wachten. Ik zal het werk wel doen, zei John. Zijn taak beginnende door Meta's servet op te rapen, met een gezicht dat Jo oanleiding gaf haar hoofd te schudden en met een zucht van verlichting tot zichzelf te zeggen toen ze de voorder hoorde dicht slaan. Daar komt Lori gelukkig. Nu zullen we weer eens verstandig kunnen praten. Maar Jo overgiste zich, want Lori kwam binnenstoren met een groot engagement boeket voor mevrouw John Brooke. Ik wist wel dat Brooke zijn zin zou krijgen. Dat lukt hem altijd. Als hij zich eenmaal voornemt iets te doen, gebeurt het ook. Al zou de hemel erbij invallen, zei Lori, nadat hij zijn gelukwens en de bloemen had aangeboden. Zeer verplicht voor je gunstig opinie. Ik neem die aan als een goed voorteken voor de toekomst en vraag je nu reeds bij voorbeeld op onze bruiloft, antwoorde Brooke, die op het ogenblik een vrede verkeerde met het hele mensdom, zelfs met zijn lastige leerling. Ik kom, al zat ik ook aan het einde de aarde, want alleen Jo's gezicht bij die gelegenheid zal de moeite van de reiswaard zijn. Je ziet er niet feestelijk uit, maar je vrouw, wat scheelt eraan? Vroeg Lori, haar volgende in een hoek van de Kamer, toen allen waren opgestaan om de oude Heer Lawrence te begroeten. Ik keur het huwelijk niet goed, maar ik heb me voorgenomen, het te dragen en geen woord over te zeggen, zei Jo plechtig. Je kunt niet begrijpen hoe hard het voor mij is, mee te af te staan, kwam met bevende stem achter. Je staat haar niet af, je deelt haar maar, zei Lori, troostend. Het kan nooit meer hetzelfde zijn. Ik heb mijn beste vriendin verloren, zucht hij jo. Maar je hebt mij nog, ik ben wel niet veelwaard, dat weet ik wel, maar ik zal je trouw blijven jo, al de dagen van mijn leven, op mijn woord, dat zal ik, en Lori meende wat hij zei. Daar ben ik heel dankbaar voor, je bent altijd een grote troost voor met Teddy, zei Jo, hem dankbaar de handdrukgende. Wel, er is nu niet zo somber meer beste jongen, alles is immers in woorden, meta is gelukkig, broek zal wel in een oog omlik een betrekking hebben, laat dat maar een goop op haar over, en het zal allerleukst zijn, meta in haar eigen huisje te zien. Als ze weg is, zullen we nog een hoop plezier hebben, want dan duurt het niet lang meer, of ik ben klaar aan de academie ? Misschien wel, maar je weet nooit wat er in drie jaar gebeuren kan, zei Jo pijnzend. Dat is waar, zal je niet wel eens in de toekomst willen zien, om te weten waar we dan allemaal zullen zijn? Ik wel, zei Lori. Nee, ik niet, want misschien zou ik iets treurig zien, en nu ziet ieder er zo gelukkig uit, dat ik niet geloof dat het veel beter worden kan. En Jo liet langzamer haar ogen door de kamer gaan, ondanks zichzelf glimlachend, want het was een allergenoegelijkst toneeltje. Vader en moeder zaten naast ook ander, en doorleefden nog eens weer het eerste hoogstuk van hun roman, die een jaar of twintig geleden begonnen was. Amy tekende de geliefde uit, die in een aparte wereld leefden, met zulke straalende gezichten, dat de kleine kunstenares ze wel niet op het papier zou kunnen teruggeven. Bets lag op haar kanapé verodelijk met haar oude vriend te praten, die haar handje vast hield, want ook hem kon leiden op de weg des vredes, die Bets zelf bewandelde. Jo zat in haar geliefkoost gemakkelijk stoeltje, met de ernstig rustige blik die haar zo goed stond, en Lori op de rug van haar stoel geleund, zodat zijn kin op een hoogte was met haar krullenboel, knikt haar vriendelijk toe in de grote spiegel, die hun beide beeld weerkaatste. En terwijl ze zo zitten, valt het gordijn Vermeter, Jo, Bets en Amy. Het zal weer worden opgehaald als we het eerste deel van het huiselektrama getiteld Onder moeders vleugels vervolgen onder de titel Op eigen weekend Einde van hoogstuk 23 Einde van Onder moeders vleugels van Louisa May Elcott