 این معرفی پورشور نازم جلسه منو بیاده یک درسهی که از خود حضرت هرم شنیده بودم و ام داخته. حضرت روحی خانم در عزار و نوه سد و پنجا و سی برای اولین بار بعد از از دواجه شون ارز اخدس رو تک کردن و تنها تشیف بودن به امریکا برای افتتاه مشرول از کار. فرمودن اون قدر خود شن حالت از سبی داشتن. نمیدون استن چه توربد از شمس ده سال که بکلی از جامعه یه جمامه باهای دور بودن. حالا میخصنن برن و در بین دو هزار مستمین قرار بود صحبت کنن. فرمودن در جلسه اومومی نازم جلسه خیلی همین تورمسته خانم امروز خیلی کلماته بالا و البته در مورد ازراد خانم اغراغامیز نبود ولی خیلی زیبا. اون قدر گفت ازراد خانم فرمودن هر چین مرد بزورگوار هرفزت من احساس کردم کچی کتر شدن. وقتی تشرف بردن بالا یه پودیوم فرمودن که با این معرفی من نباید اینجا بیستم. باید از آسمان با پر بارد بشه. و واقعا خیلی موت شکر هم از بایانات شما. حرچه به من نگفتن که باید دم چه معزوی امروز سوابت کنن. ولی من مطمئن هم که همه دستان ازیز به هیچ معزوی اون قدر الاقن ندارن. که به معزوی زندگی و شخصیت و وجود ازراد خانم الاقم انتستن. این از که چون همه ما ایرانیها هستی منجا بکردم بشتر امروز برای شما از تماس از ازراد خانم با زبان فرسی با آداب و رسوم ایرانی و با سلیغی ایشان نرستبت به هم وطنان ایرانی خودشون که همیشه این ترمی فرمودن سوابت بشه. در این کتاب کچه که من به یاد ازراد خانم نبشتم بشتر از قصحای توفولیت و تولود ایشان الواه هم بارک از تبدولبها در مورد ایشان بعد از تولود. این هر همار نبشتم. ولی فکردم به هم چین این خیلی راجب زندگی ازراد خانم در مدت بیسالی که در کنار ازراد ویلی امرولا به ختمت ایشان مشکل بودن. راجب این معزو هم خیلی سوهبت شده. هلا این روز یه مختصر این مخام ازراد خانم رو به شما از در چه ایشم خودم معرفی کنم. چون اهبا بیشتر ازراد خانم رو اون شخصیت بزورک و ملکهی که بودن به بالای سهنمی است دادن. یه حالت ایشان رو از نزدگ نمیتونم بگم ترس ولی یک حالت ای از خانم دور بودیم. ایشان رو از نزدگ نمیشناختی. نمیدونستیم که شخصیت ایشان چه شخصیتی. مخام برای شما تحریف کنم که این ازراد خانم نازنین با این جلال و زیبائی و کمالی که داشتم واقعا جوهر خلوس و فروطنی بودن. خیلی سخ بود این رو از دور بینیم. ولی اگر خانم رو از نزدگ نمیشناختید میدید که تمام لطف و تمام ستایش اهبارو که قبول می کردن هیش فخ برای خودشون قبول می کردن. بفرمودن این هارو من برای حضرت شغی افندي قبول می کنم. اولین سفر بولند و بزوجگی که من در ختمت حضرت خانم بودن. سفر ایشان به هندوستان بود. در اولین جلسه بزوجگی در هندوستان برای حضرت خانم گرفتن نزدگه هزار نفر در این جلسه حاضر بودن. نازم جلسه ایک آگای هندوی بود که تازم باهای شدو بود ولی بی نهایت پوشور بود. و این بولند شدی ایک معرفی بی نهایت زیبای به قدری معرفی این معصر بود که همه ما بی اختیار اشکز شما من سرازی شد. و جوهاری کلام اش این بود که من در زمان حیات هزارت ولی امرولا ایشان رو نمیشناختن و مومن نبودن. و چه قد این معایه تأسور من هست. که نتونستم از نزدگ حضور ایشان مشرف بشن. ولی امروز دارم من نگاه میکنن بسورتی و به چشمانی. که مددت بیس سال این چشمان هزارت ولی امرولا رو دیدو بودی و ختمت ایشان رو کردو بودی. خیلی با ایسا سا تحرسن. وقت هزارت خانو بولند شدن که صحبت بکنن خیلی تحت تأسیر واقع شدو بودن. این طور صحبت شن رو شروع کردن. این رو اول این شیر سدی رو به فارسی خودشن خندن. و بعد خودشن این رو ترجم کردن به این گلیستی برای شن واندگن. به این شیره گلی خشبوی در همام روزی رسید از دست محبوبی بدستم بدو گفتم که مشگیا عبیری که از بوی دلاویزه تو مستم بگفتا من گلی نا چیز بودم. ولا کن مدتی با گل نشستم کمال هم نشین در من اصر کرد وگر نمن همان خا کم که حستم. این واقعا جو هر وجود حضرت خانون بود. و اون چی که در خودشن میدیدن این رو از تراوشات هم نشینیه هی کل مبارک میدر مستم. و این خیلی معصر بود. این رو من به کرات دیدم در حضرت خانون. اگر که از اهبا اهدرام قبول می کردن این رو یک جا به هیکل مبارک تحویل می دادن. برا خودشن هیچینی مخستم. یادم ایک سالی رفتیم سفری بی ایک مملكت خیلی کوچیکی. منزل ایک خانواده جوان کوچیکی بچه چار ساله داشتن مهمان دید. این بچه پسر بچهی بود. خیلی پرحرف و شیطانو قبل از برود خانوم مادر پدر بش گفته دن که ما حالا این مهمان خیلی بزورگواری داریم ساکت باش هف نزن معدب باش. بچهی خیلی معدبی بود ولی دوستا شمشه از هاره نظر بکنه. این نشست گوشه اوطا و چشماش رو دوخ بسورت از از از خانوم. چی اینش با یک حالت آشغانی به خانوم نگاهم کرد. از از خانوم فرمدن چی داری فکر مکنی این تور به من نگاهم کرد. چی فکر مکنی. یاده شمات که مادرش گفته بود حف نظرن ساکت میکنی. خانوم دو باره پرسیدن فرمدن بیا بیا بیا پلو من بشین به من بگوشن نمتو داری چی فکر مکنی. این دیگه نتونس جلو خوز چونه یه داره. برگرش گفت خانوم شمات چی رن قد مهم هرسی. من یادم مادرش توی عشبس خونه بود. زب توی سرش بای بچه من چی بیاده بیگه. ولی به قد ری جوابه حضرت خانوم به این بچه زیبا بود با پورمانا بود. فرمدن بیا اینجا من برا تومیگم چرا من مهم هرسا. فرمدن توم میدانی که ما یک حضرت شغی فندی داشتی. گفت بله. فرمدن این حضرت شغی فندی فقط یک عیال داشت. گونه من هستن. چون من یکی هستن تک هستن برا این مهم هستن. پدر این بچه در اقتصاد بود. فن اقتصاد. وقتی ان شبا من از از خانوم بش فرمدن که من این شب به بچه تو اولین درس اقتصاد رو دادن. که هر چیز کم هست مهمی. ولی در این حال این نشون میدان. که حضرت خانوم چه حالت فروتنی داشتا. این برای خودشون هیچ اهمیت قائل نبودن. برای حضرت ولی امرولله خدا نکنه که کسی کترین بی احترامی می کرد. که این نرسبتش به هکل و مارک مرسید. و وقت در اون ماغه حضرت خانوم مثل ایک شیری تمبلی می کردن. این عشق و محبت و این حالت هیفسی که برای حضرت ولی امرولله داشتا. تا آخر حياتشون از درس ندد. من همیشه بیشور می گفتم خانوم. این بتبختهای که در امر نقز احت کردن. در زمانه هیکل و مارک. حالا هر بلای سرشونومت ولی خدای از شما چی کشیدن. برین که واقعا ان حضرت خانوم همی چیز رو حاضر بودن. خشن بجوز نقز احت. این تمسوک حضرت خانوم با احت و می ساق یکه از بزرکترین سفات عالی زاتیه ایشون. از اول توفولیت شون مادر بزرگوار شون دو چیز دو سفت رو در وجود این حضرت خانوم کاشت با پرورش دا. یکه ایمان به جمال و مارک و این که حضرت با حالا شخص اول در زندگی شما هستن. که هر تسمیمی می گرید هر چی می کونید در دونیا هر کی رو دوست دارید هر جو می خواید بیرید بجای خودش ولی اول جمال و مارک هستن. بعد از جمال و مارک دیگه هر کاری می خواید بکنید. این همیشه در بوجود خانوم بود و بعد از این همین تمسوک با احت و می ساق. و تحت شما نگاه مکنید به زندگی از رو در خانوم می ده که از رو دخانوم تا سین نی از دست سالگی در زل مارکز می ساق بودن. مادر ایشن یکی از هواریون از رو تم عبدالبها بودن. این اشخ و علاقی که مادر ایشن به از در عبدالبها داشتن ایشز فغولاد ایس. این شاید در و دود شست شست و پنج الواه هست. از رو در عبدالبها ختاب به خانوم مکسور المادر خانوم. و این خانوم همین که می گیم شیفته حضرت عبدالبها بودن. و این ایش رو در قلد به دختر خود شن گزشتو دن. تا سین نی از دست سالگی خانوم می فرمودن من مناجات همو که شب و سب می خودن همیشه ختاب به حضرت عبدالبها بودن. و فرمودن از کتش اکترین از وقتی یادم یاد. از اولین خاطرات زندگی من این بود. که هر کاری می کردم اگه اشتباق بود مادر هم می گفت که فکر می کنی حضرت عبدالبها خوشی شون آمد از این کارتو حضرت عبدالبها از تو راضی هستن. این بود که نکتی توجه حضرت خانوم تا سین نی از دست سالگی حضرت عبدالبها بودن. در این سین که سود مارک واقع شود و سود مارک یک سدمه بسیار شدیدی سیحت مادر ایشونزد بطوری که یک سال این خانوم مریش و بستری بود بکلی زمینگیر شده بودن این توجه آنم من اکس شود به هکل مارک حضرت فالی امرولا. و علبت دوری سی و شش سال ولایت هکل مارک تمام استلاح خوشی این خانوم حضرت وری امرولا دن ایک نامه های از حضرت خانوم هست به پدر مادر خودشون در یک از نامه ها در همون سال شاید اول و دو و من از دواجشون در یک از نامه ها شون مینه و سن که اگر یک از من بپورسه که ناکته مرکزی زندگی من چی هاست میگم حضرت شوبی افندی بود تا آخر احیات خانوم یک همچین تواجه و اشخ و محبتی که به هیکل و مارک داشتن نتنها برای اینکه هیکل و مارک همسری اشان بودن همیشه میفرمودن هیکل و مارک از از از شوبی افندی اول ولی امرمن بودن بعد همسرمن من در تمام این سالهای که در حضرت خانوم بودن با اقیار سوحبت می کردن یا با روز لامندگاران سوحبت می کردن هیچ وقت از لسان خانوم نشنیدن که نرسبات به حضرت والی امرولا ختاب هم سری بکنن همیشه میفرمودن مای گاردین ولی امرومم و این یه همچین حالت تواجه و تمسوکی به حضرت والی امرولا داشتن و وقتی شما فکم کنید سود که خودش در حالا موزرو این که این سود چه سدمی شخصن به وجود حضرت خانوم بکنار که اینو بگزاریم این چه سدمی روحی بود برای این که یه مرتبه این ولی امرشان از این عالم رفتن همون سدمی که همه اهبای عالم کشیدن حضرت خانوم شاید به مراتب بشتر تا این که بیتعاد لعظم تصیص شو من واقعا این یک این یک این از شاخ کارها زندگی حضرت خانوم بود که بدون کوچه اکترین مکسی در همون روز اولی که اسامی اعزای بیتعاد لعظم در اون کانونشن به اینو الملالی اول خوند شو این حالت خوزو و خوشو حضرت خانوم بیتعاد لعظم یک نمونی بود برای احل حالم و یک از آخرین براز احساسات حضرت خانوم باز نسبت به بیتعاد لعظم که یک ما قبل سود ایشان ازای بیتعاد لعظم هن نوح نفر آمدن حضور خانوم باقعا برای خداحفزی آمدن حضور خانوم او بودیت بکنن و وقت که اینها از وزور خانوم مرخص جدند و رفتن تنها بودن خانوم چشما شونم بست بود با یک حالت اشبی فرمودن اینها از از از دوستان من هستندر این حالا فرمودن آمدن اینها در این اتاق اتاق رو روشن کرد برای من یک همچین حالت اشبی داشتن نکتی اهد و میساق در و این باید باقعا این یک در سی باشی برای همه معاهب با اگر کسی خرار بود شک و سوش شبهی داشت باشی اگر که خرار بود کسی سعالی داشت باشی ایش کسی دمیتون بیش از از از خانوم داشت باشی و ایشون میگم برای ما یک نمونی بودن از از سود از از از و در دوری پنچ سالونی میگه ایادی امرو لا و امرو در در دستشتن از از از خانوم پیشروه همه بودن به همه راه رو میگادن راه نمائی نتن ها اهبای عالم بودن فنظر حقیر و بندر راه نمائی هیهد ایادی هم بودن همه به ایشون تأسیم کردن و این حالت از از از قطاعت تامه در امر حضرت خانوم خیلی احساساتشون بسیار رکنی و لتیف بود این گاهی بخود خیلی تو فکر هستم یعنی وقت نیس که نبوشن شبین نیس که من بخوابن با این نرم در فکر این از از خانوم چی بودن ما با ما زندگی کردن و از ولی امرولا با ما بودن بلی باقا هن ما ایشون رو نشناختی الان نگاه کم کنم با ای وقت بن ازان هم این جومجه هستم میشه از از از خانوم مثل یک زرف بلوری زیبای هستن که تراشای زیادی در ایشون و این تراشای بقیدری کامل و زیبای شما این زرف رو جلوی هر نور که نگه دارید هنگی تلعلوم کنی این شخصیت حضرت خانوم خیلی این تور بود همی چیز در ایش بود خانوم هم شائر بودن با پورز احساسات هم پا هاشون رو سروی زمین بود و هر کاری که می کردن با فکرو دققتو تسمیمو هم خیلی امیق بودن واقعاً در امری که از ادبای امر بودن در این حال پورز شوخی و مزاه و همی کزاشتن که زیاد سنگین بشه جلسات اشون اگر شما یادتون باشه و هازر بودید در همیشه ممزوجی بود از مطالب خیلی جدی و امیق و شوخی و خند باش همیشه ممزوج بود از در خانوم خود اشون همیشه می فرمودن فرمودن که مخزمن مثل یک سحرایست که هر از گاهی برش یه تک زمین پر آب و علاف بیدامشه مزور شون این بود که خانوم هیش وقت مدرسه بتوری که مهار افتیم بنده که چرس کنن ولی بقی همه اهبای که در این مجلس حاضر هستن مشالله همه جوز و ادبا و علما هزارت خانوم هیش وقت تحسیلات مورد طبی نکرده بودن ببخشید من سینم یک امی خرابه یکی دو سال بتوره آزاد تشف بودن هیجر مدرک تحسیلی به این صورت ندشنن ولی به نظر من یکی از ادبای از رو خوده شن بودن نتنها در متالب امر در همی چیز این قد خانوم استدادات زیادی دشنن بخدی ما کتاب خونه هزارت خانوم رو جم می کردیم که به فرسیم به کتاب خونه بیت ادلازم نزدی که حش حزار جلت اینها کتابای خصوصی خود هزارت خانوم شما در هر رشتهی که میتونید فکنید هزارت خانوم علاقه من بودن خود شن می فرمودن یک دفه به هزارت ولی امرولا فرمودن یک با هم سفر می کردن فرمودن من چی خد به این چیز علاقه دارم هر ست ولی امرولا نگاه کردن فرمودن تو به چی علاقه نداری شما وقت این کتابا رو می دن در علوم علمی تبی جیر راهی در علوم حفر امروم چیزهای اتیغه در هر چیزه که شما بگین این هزارت خانوم علاقه دشتن در این موهیت زیست یکی از چیزهای بودی بین حایت بش علاقه دشتن امه این کتابا نتن ها این هار خوندن در هاشیه این کتابا تمام نظریات خودشن رو می بشتن یعنی واغان این قد علاقه به همه این شعب مختلفه ایل معدب داشتن هزارت خانوم بی نهایت به ادبیات فارسی علاقه دشتن هزارت خانوم قسی این که از هزارت خانوم چتور زبان فارسی ریاد گرفتن خیلی خیلی زیباس تریف می کنندگه خوز شن رسلن 20 ساله بودن 21 ساله بودن خیلی دلشن مخواست زبان عربی آد بگیرن و در منتریال در روزنامه یه بی آگهی گزاشتن که من یه معلوم عربی مخوا این هیش که پیدا نشتن دفعه دوفوم هفتی بعد دوارین رو گزاشتن یه تلفان آمد از یه نفر که من فارسی بلد نیستن من ایرانی نیستن لبنانی هستن ولی هزارم به شما بیم عربی آد بیدن و من که معلوم فارسی فیدانه که در موقع شما فکنی در منتریال یه نفر ایرانی نبوده فرمودن خیل خوب اینه استخدام کردن و دو سی ما هم این آمد و خانوم عربی آد داد هم قد شد که علفبار و یاد گرفتن فرمودن به معزرین که رسید به دستور زبان عربی و فعل و اینها آمد و سب دیگه من زدم زیرش دیدم ولی همین یاد گرفتن علفبار عربی این خیلی به هزارد خانوم کمک کرد و وقت که آمدن در بیتون بارک و فارسی رونجی آد گرفتن این کمک خیلی بزور گی بود برا شم خانوم به فرمودن فارسی من فارسی مبخ هیچ فک فارسی رو از روی دستور زبان یاد نگرفتن اصولن هزارد خانوم 4 زبان رو خیلی خوب میدنستن این زبان اینگلیرسی که زبان مادلیه خودشون بود هیچ کدو میین زبان هر از روی دستور زبان یاد نگرفتن خیلی هزارد خانوم گوش هستاسی داشتن به این زبان هر واقع همارا از طریق گوش یاد گرفتن این بود که اگر یه کلمی رو اشتباهن شنیده و یاد گرفتن مهال بود که اینه بشه عوضش کرد همیشه به من خیلی ناراحت میشدن بودن تو به من بگو از نمیگم اشتباه میگم به من بگو من هم می گفتن بلی فایدهی نداشمی دونن اگه اول رفتن بلی شیرینی هزاد خانوم در زبان فارسیم بود که خودشون یه قامو سی داشتن برای خودشون که خیلی زیبا بود و مثلا یاد هم هست یه شبی همه دور هم بودیم یه دی هزاد خانوم سخبتن فرمودن رجو بی نفا تریف می کردن این شخص خیلی بادان هست همه ما یکی همی خنددی دیم نا فمنا چرا می خندی من چه اشتباهی کردن گفتن خانوم بادان در زبان فارسی هم چی چیزی ما نداریم گفتن چرا باید داشتو باشیم شما نادان داریم اونی که زد نادانیم شه بادان هیلی خیلی شیرین بودن هایل فارسی شون هم یکی همی مخلود شده بود فارسی که در بیت و مبارک شه صحبت می کردن اصولن فق داشت با فارسی که ما در ایران حرف می زدیم چون مخلود توش خیلی مخلود بود از عربی و از ای کمی ترکی و همه با هم خاتی شده بودن خیلی خیلی شیرین بود دادم هم هست جناب فوروطن ای قصی خیلی شیرینی خودشون تریف می کردن گفتن یه روز حضات خانوم داشتن خیلی جدی حرف می زدن خیلی موزو جدی بود از از ایران جناب فوروطن بندن تنوره می گدر بیتون بارک تنور هست بعد ها فرمودن تنوره به زبان محلی یعنی دامن چطور شدو بودن دامن از کجا بنا بود بیام جناب فوروطن شفق فراموش نکدن خیلی شوی مقدار زیادی از این کلمات حضات خانوم بودن ولی قشنگ تیداد لغاتی که حضات خانوم به فارسی می دونستن شاید می تونستن بیش مورید خیلی زیاد نبود دامنه نداش بوزت نداش ولی اون قد خوب می دونستن که چی می خان بگن چه بس آمن یادم هست در خیلی از جلساتی که به فارسی برای اهب با سوفبتن کردن مثل مثلان یک جلسی در لسانجلسی دفه بود در از جلسی در هرزان نفر اهبانش هست دو دن مترجم ام خیلی عالی قدر بود و زبان فارسی خیلی خوب می دونست حضت خانوم یه مطلع بیر فرمودن این مترجم ترجم اگه از خانوم برگشن می گا کنم تن من اینو نا گفتن و اینو صحیم کردن و اجیب بود که در هر زبان این تور بود یه جلسی اهبای عربستان در لندن یک وقت داشتن مترجم ایشان بودن باز در وصد ترجم صحیلی مطلع بیر و گوف و زبان خانوم فرمودن نا نا نا صحیل تو اشتباه کردن اینو نا گفتن و همیشه ایشان سهی بودن می دونستن اون کلماتی رو که می خواستن نظریه خوزشون در اون قالب بریزن کاملن می دونستن این کلمت چی با هستی باشی و ماحال بود قبول کنن کاملن خواستن در همه زبان های انتو بودن خانوم خیلی بگول اینگلیسا پرسائس بودن چی با دقت اشار ازرد خانوم بینهایت زیباز شما می دونین نمونای شو الحم دولا که قبل سعودشون این رو بچابر سندن این اشاری که بعد از سعود هی کلم بارکن بشتودن و اینها واقعن یک تراوشاتیست زین و شکسته ایشان بعد از سعودون بارکن من خیری آدم هست وقتی که از در خانومی مرده به تصمیم گرفتن که این اشار و بچاب برسونن خیلی ما تعجوب کردیم برین که این رو گاهی خیلی به ندرد این بسته به حالت ایشون داش موقعیت ایشون بسته به این بود که مهمان ایشان که بود که گاهی دفه خیلی به این اشار و برای و بستنن بزی از مهمی خوندن ولی من هیش وقت خوابش رو نمیدن که از در خانوم بخان اینها رو چاب کنن بلدی این غد اینها احساسات خصوصی و شخصی از در خانوم بود و از در خانوم خیلی به چیزی که به این احساسات شخصیه خودشون یک حالتی داشتن هیش وقت ابراز نمی کردن نمی دید که در جم مثلن گیریه کنن ذکر هزاته ولی امرولله رو گمی کردن همیشه سمگدن وقت با احب با حسن اون متالی بیرو ذکر بکنن که اصباب تشویق و سرو راحب با بشی هتا بلا فاصل بعد سود و باره اگه دو ما بعد سود و باره وقت از در خانوم تشفا ووردن به کنفرانس به این الغارات در افریغا که واقعا همه همه ما که فقط احبا خواک پا یه کلوم بارک بودیم در چه حالت قم و قصده بودیم دیگه چه برسه به هزرد خانوم اولن هزرد خانوم که مدت ایک سال سیاخ پوش بودن برای این کنفرانس وقت وارد شدن از تحیاره که آمدن بیرون دهت این کنفرانس یک دفل باس سیاخ و این کنفرانس فرمود ان که من این کنفرانس جشن هزرد ویلی امرولا این جشن فته و زفر برای هزرد ویلی امرولا من نمخم که با سیاخ پوشه این رو تبدل به سوگ واری بکنه این هزرد خانوم نسبت به مرایا و احساسات ویلی امرولا وفادار بودن هزرد نبودن که چکترین همید نداشکه قلب خودشون در چه حالتی بود چه قد شکسته بود چه قد محظوم بود نمخصدن این هزرو با احبا بودن و من یادم هست در اون کنفرانس و اخنی وارد شدن و این جمعیت احبا نوصد نفر احبا چارسد نخر احبای سیاپوست با ورود هزرد خانوم بودن بخوندن آوازه اللا خب ها که یک حالت اجیبی بود در احساساته همه اشکا سرازیم این تنها مغی بود که من دیدم هزرد خانوم در جر بیرستن محال بود که بیزارن احبا بیبینن که در قلب هزرد خانوم چیم چه بود چه جومی سخت این قد که مراعات احساسات همارم کردن ده خیلی حالت شخصی داشتن به حساساته خودشون این بود که وقت این اشار رو هزرد خانوم تسمیم گرفتن به چاب برستونن برای من خیلی اجیب بود خیلی خوش حال شدن برای این قد این هاشار زیبایی خیلی خوش حال شدن بودیم همه ولی ده تجوب کنم چتور شد که هزرد خانوم یه مرتبه فکر شون اواز شون این اشار رو یه دفیدی که خودم شروع کردن بخوندن دم این این واقعا این یکی دیگه از نشانهای محبت هزرد خانوم به اهبا بود با این اشار سای کردن که سود خودشون رو تحتو شای سود هزرد ولی امرو لاخراردن که اهبا برای خانوم سوگا واری نکنن اگر میخان که یاد سوگا واری بکنن این تو رو هزرد خانوم خودشون رو فدا و تحتو شای هزرد ولی امرو لاخراردن خیلی زیبا تریف می کردن از این که چه تو رو زبان فارسی رو یاد گرفتن فرمو دن وقت ازار نوستد سی و هفت برای سب وومین بار برای زیارات برای زیارات برای زیارات وanchain و gettinشف بردن اونجا واته هم این سفری بود که بعد هکل مارک عشان رو به این الفتخار نا�ل کردن وحرم مارک شدن ولی در دوره زیارتی شون خانوم بفرمو دن که تنها زائر خودشون بودن مادرشون بیشتر ایام تنها بودن ومفرمو دن حضرت ولی امرو لاخ فرات رشمیم گفدن بیشن برا شو مشق خط می نبیشتن، بمی دادن این ها شاید الان در حدود ای همچین، شاید 3، 4 جیلت هست. از این کتاب چهای از روط خانوم که این خبت هی کلوم بارک بالای صفین نبیشتی شده و از روط خانوم زیرش مشق نبیشتن. و خود چون همشه می فرمودن که ببین من چه خر بی استداد بودن که این یک همچه خبت زیبای از روط ولی امرو رو من یاد مگرفتن. از از خانوم در اینگیلرسی هم می دونیت خیلی بزور که هم ایه روف رو می نمیشتن. در فارسی هم بفرمودن اگر جومله از ازات ویلی امرو اللہ این قد بود، مالی من این قد می شو. خیلی از این قزیق گستم یخوردن. که چیرا نتونستان خط می سهی کلوم بارک می شید. ولی معلوم خط تیشون هی کلوم بارک از ازات ویلی امرو اللہ بودن. و در این دوره فرمودن من اجتعجوب می کردن. هر شب یا هر چند شب یک باری یک حدیه یا برای از از از خانوم می بودن. از جومل هدایاتی که از از از خانوم داشتن و این هایلبت تمام این هایلان حضور بیطولر لعظم دادشده و خیلی شیس های نفیسیس. مثلن یک جبهی داشتن که در این تمام مثلی کارتای این قدری بود و این خطوت مشکن غلم خطوت اصل مشکن غلم در شکست نستالیخ و سنو خط از مشکن غلم همه این تانی بشته بود و این همه کلومات مکنونی. این رو هی کلوم بارک دادن به خانوم فرمودن این مشک رو از روی اینها بکن. و البته از خانوم فرمودن خیلی دوست داشتن اینها رو بلیش ادمی ترشتنم دس بزنم و این گنات تمام خطوت اصل و سیار چیزای نفیسی بود و این کتابی رو که در آلمان چاب کردن از خطوت مشکن غلم اگر یاد تم باشه یه مقدار زیادی شروح از خانوم دادن از هم این خطوت مشکن غلم که خود شن داشتن. و پرمودن ولی این دوری تدریسی که از هی کلوم بارک داشتن خیلی کتاخ بود. از دواجه اشان که صورت گرف دیگه وقت و فرستت نشستن و مشکن کردن و اینها نبود. و پرمودن هی کلوم بارک چم بار به ایشان فرمودن که من شاهد هستن که ان چه تو فرصی میدونی خودی خودی و خودی اد گرفتی. معلومی نداشتی. بی فرمودن در بیتون بارک اون ماقی که هنوز خاندان بارک بودن در بیت خاہر هی کلوم بارک ماده و پرمودن به هر کدوم این آمن التماسم که دن بیانین به من فرصی آد بیدین. هیش کس حسله اینه نداش که به خانوم درست بیدن. اینه که هم این از راه گوش این فرصی رویاد گرفتن. بلی چون فرصی بیتون بارک و فرصی این کلوم بارک فرصی بسیار عالی و بالای بود. اینه که کلماتی که خانوم میدونستن خیلی فرصی زیبای بود. فرصی دم پا افتاده اینه بود. میفرم بودن فرصی مدبخ ولی واقعا این خیلی خیلی و قاموس ایشان نسبتن امیگه خوب بود. اما آشگه چون خود شایر بودن. آشگه شیر و ادبیات فرصی بودن. و بنظر من یکی از بزرکترین خدماتی که جناب فیزی بشخص حزارت خانوم کردن. همین نزدیکی ایشان با اشار حافز و سدی و اینها بود. خانوم خیلی از اشار حافز رو از هیبس میدونستن. و خیلی ام دوست داشتن. باقعا من یادم نیست که سفری با ازرد خانوم کردن باشه ام که یک جلد حافز با خود چون نداشتن. و اگه فرصتی میشود گا یدفه مثلن اگه یه چیز ناملومی در پیش بود. و گفن یه فالی بگیره میم چی. یک از اشار خیلی زیبای ازد خانوم رو اگر یادتون باشه یادم هزار اقبل از این این شریکه خیلی خانوم دوست داشتن. و از اول تا آخر این هیفس بودن. و اینو جناب فیزی با اون سدای زیبا و ملکوتی خودشون این رو میخودن. ازد خانوم ام ایک امی یاد گرفتو دن. که با همون لحن جناب فیزی گا این رو میخودن. خیلی غشین بود. این شهره فی صدیق هافیس که ای هود هوده سبا بسبا میفرستمت. این رو ازد خانوم خیلی با خودشون چیز میدادن. از تلاق احساس می کردن که این برای خود ایشان بوده. و بندن بیمون منو از کجا با کجا فرستان. من کی بودن و با کجا من رو فرستان. خیلی این شهره دوست داشتن. و اغلب میخودن. زمزمم می کردن زیر لبشون. خیلی این شهره که خودشون یادتون هست. الآن جناب جابرین رو جباری جناب جبارین رو بفرسی ترجم کردن. این شهره جلوه ایمان. چی قد ریشان این رو زیبات ترجم کردن. این باقعن یک نشون میده. این قفوه ایمان احساد خانوم رو. که چی قد نم دونم. این رو شما داری دیدید این شهره یا نه. اگر بخواید برا تون میخونم. ولی اگر که شما شلی دید که بخد تون رو نمیگیرم. حضرت خانوم از جمله خصایل اخلاقی ایشان یک شجاعت اجیبی داشتن. از هیچی نمی ترسیدن حضرت خانوم. باقعن اجیب بود. بنظر من از تنها چیزی که می ترسیدن. از این سوزکای بترکی بود. کاکروچ بود. و الان من ندیدم حضرت خانوم از هیچی بترسن. هم این قد کافی بود. که یکی بگی خانوم از این جاده نرین. این جاده خیلی بده. ده حتمان ما از اون جاده می رفت. خیلی این راحت تلبی. که در الان در دنیا این قد متوداول شده بدم میان. اگر در زندگی آدم یک همی سدمه و سختی ناکشه لزت حیات رو نمی برای. این اقیده یزد خانوم. این بود که در مثلان سفرحای ایشون. این نزیگه چهار سال که ما در نزیگه سفرحای افریغا و غیرد. نزیگه سی سالش در قاره افریغا با اتوموبیل. اون هم اتوموبیل مثل باری سفر کردیم. از اختی از از از خانوم می پرسدن که کی رانندگی می کنه. می فرمدن بندازه قد دمون. شس در سد. من می کنم چیل در سد بیولی. ولی اون شس در سد ایشون. تمام جاده های بسیار خراب بو. بمهزین که بیه جاده خوب می رسدیم بای می سدن. بکنر من حسل این جاده ها در ندرم تو بر. خیلی. هر چی بیشتر بنا بود فشار می آمد و سدن. می کنم بیشتر لزت می بردن. نزیگه خانوم. بفرمدن امروز همه خیلی در دونیا تنبل شدن. تنپرور شدن. می خستن به جوانان این رخیلی می گفتن. نبسر شما کجا هستیت جوانان. من در این سنم بیشتر این حالت سیاحت تلبیر دارم تو شما ها. ببا بیرین بیرون یا خود سختی بیکش این جیخی دنیا رو. از اون نظر اولیهی خود اشنگاه کنیت. تا یاد بگیریت چه جور زندگی کنیت. ولی این شجاعت خانوم. عرس کدن. هیچ وقت بدونه هکمت نبود. محال بود از رد خانوم تسمی بیرن یه کاری بکنن که بیحکمت به گدار بزنن. حالی یه قصده برای شما میگم نشوم بده این حالت خانوم رو. ما این سفر افریغاری که می خواستیم شروع بکنیم. مالا قسمت شرق افریغاره تمام کردیم. ولو می خوایم از وسط افریغار بیگرزرین بیرین بقار. این وسط افریغاری بارد بود از این مملكت کنگو. اون زمان بیشم گفتن زیر. وسط شدت جنگ های داخلیه خودش بود. و این اخبار کشت و کشتار و جنگ و اینها واقعا وحشت ناک بود. در کامپالا که بودیم همه از محفل ملی گرفت تا همه محاجرین که اونجا بودن. بزد خانوم گفتن این سفر خطرنا که شما نرین این رو با ماشین. از از خانوم فرمذر میدونی چی جمال بارکم فرمان که با اشخاصی که احل فن هستن مشفرت کنی. من حالا اینجا من در اسرائیل در هم زندگیم کنه. اینجا سفارت اسرائیل در این شهر هست. من میرم از سفیر اسرائیل. می پرسمنم خبر داره که این جاده ها قابل و بور هست یا نه. حالا سماره رفتیم کوبیدیم رفتیم پیش سفیر اسرائیل. سفیر اسرائیل ام که. سفیر اسرائیل دیگه از هیچی نمی ترسته. وقتی که خانوم این رو فرمدن که آیا قابل و بور هست. که هیچی نیست کنم دو تا جبون اسرائیلی هم این تازه رفتن. سه هفته بعدش ام اون وره زعیر رستیدن. هیچی ام نشدن خوب شدن. و بما گفت که شما یه کاری کنید. اگر در این میرین به این سفار به هر تلگراف خونه پس خونه پس خونه که رستیدن. یه تلگراف پر من به فرستن. که من به فهمم شما به کجا رستیدن. که وقت تلگراف نایمت به فهمم کجا نابودتون کردن. بعد ما از این سفارت و مدیم بیرون و... قبل از این که بیرین پیشی سفیر اسرائیل به بخشیر. رفتیم سفیر امریکا. هزود خانوم فهم رو دن که خوب بیرین من سفیر امریکا سعال کن. سفیر امریکا درست به اکسین. گاگه نا نا نا نا نا. هیچ طبعه امریکا به هیچ بج ما اجازون امیدیم. نرین خطر ناکی فلا. اومدیم بیرون. اون طرف خیابون سفارت اسرائیل بود. هزود خانوم فهم دن با با. این امریکا یا از امی چی میترسن. بیرین سراغ اسرائیلی بینیم اون چی میگه. اون ام که بود بیرین. خلاصه ما ام رفتیم. اون دولا به اون ورم رستیدیم چیزی نشد. ولی عبتر خیلی جاده های بدی بود. اما منظور همینی که خانوم هیچ فکر بیگودار با آب نمیز دن. اخر اگر یک تسنیم می گرفتن. از جادهی بعد نمی ترستیدن. ولی مثلا هیچ وقت. چون میدون از سن که خطر ناکی. که در مثلا هوتلی بمونن. ما هیچ فکر در هوتلها تو این مملكب نموندیم. می رفتیم توی این خونهای مباشرین مسیحی. اینها خیلی بیشتر بہتر بودو. اینها و سائل داشتنو. همه کسیم می رف هونجا می موند. قریبه می رف خونه اینها می موند. منظور همینی که از خانوم بیگودار با آب نمیز دن. ولی خیلی شو جاوا بودن. چی به سا اتفاق می افتاد که در هستو جاده می رفتیم. و من واقعن خیلی هم سفر بدی بودن برایشون. با اینگه نا از بچگیم هیش فخ آدهت به هیوانات داشتن. نا علاقه مخصوصی داشتن. دروس به ایک سا از از از خانوم. که همه هر چیزی که تکون مخود از از از خانوم دوستش داشتن. چه بسامی شد یه مرتبه وسط جاده مای می سودن. می آمدن پاین. یه جاکو جنوار اونجا ها بود. اگه می تو نستن می گرفتن اش می آمد تماشی. ما هیچ وقت بدونه یه هیوانی سفر نمی کرد. و این خیلی جالب بود. گای وقت خیلی از بوب زحمت بود. اگه من یه نقب می زادن. از از خانوم می فرمدن نگا کن. این سفر که به هر حال خیلی سخت. حاله یه زر سخت هر بشی. خاله ایب ندر. اگل دن یه لزت اخر شب من می برن. و این واقعن اگیده خانوم بود. یه خانوم یک شادابیه. روه و ذاتی داشتن. من مثل این در هیش کس نایدن. یعنی دنیا رو اون قد با چشم زیبای نگا هم کردن. تو ای سفرهای خودشون. همشی این مفهمدن. مفهمدن فکر شبو کن. ما این روز زنده هستی. ایش خبرداریم که فردار هستیم تو این دنیا هن یا نه. دیروس گزاش ترچی بود. فردارو که خبرن ندریم. بنا برین هر چی که میخوای موله همین امروز رو داشته باشیم. ما وارد مثلانه یه هوتل قرازه یک گوشه افرگامی شدیم. در ارز نیم ساعت هزد خانوم این اطاقه هوتل رو تبدیل کرده بودن به یک موزه. هر چه از در و دیوار بود ور می داشتهیم. می داشتهیم زیر تخ. همه این ماسکای افرگایی. پارچهای قشنگ افرگایی. هر چی داشتهن. رو این دیواره آفظر می کرده. اینو می کردن یک اطاق زیبای قشنگی. که در ارز مثلان دوست روزی که اونجا هسته. این از این لزت می برده. و زیبای واقعا جوز به وجود حزرت خانوم. می فرمو دن این دیانت جماعون بارک دیانت زیبایست. اسم جماعون بارک جماعون قدم هست. این زیبایی خیلی موضوعی مهمی در امرو باهای. و این رو از همه اتراف و اکنافش می گرفتن. نتن ها زیبایی روحانی حتى زیبایی جسمانی رو خیلی اهمیت می دادن. شما یاددون هست خوزشون چکه هت زیباها بودن. چکه هت قشنگ لباست می خوشنن. چکه هت قشنگ خوزشون رو آراست می کردن. واقعا ندم لزت می برده زیدن حزرت خانوم. اما از مطالبی که خیلی برا هزرت خانوم اهمیت داشت. و در سفرهای خوزشونی رو در نوطهای خوزشون اقلب زکرم کردن. بفرمودن که... از جمله. بفرمودن این کلمی وزیفه. مثلی که از قاموس ایم روز ده کلی محف شده. جاوانان ما بچه ها من رو ما بزود نمی کنیو. به این که بدونن این منی وزیفه یعنی چی. ده هیش کس. هر کسی به گنه تنهاست در این آله. هیچ وزیفه این ارسبت به دیگران نداره. هیچ وزیفه به جامعی که در ایش زندگی میکنه نداره. حزرت خانوم به نهایت نرسبت به این وزیفه وزیفه اهمیت نداره. بفرمودن من تمام این اصفاری رو کمی کنه. این زحماتی رو کمی کشم. برای این که این وزیفه یمن هست. فرمان به هیکل و مارک به من فرمودن. بعد از من تو صفر می کنی و اهباره تشویق می کنی. لحظا این وزیفه یمن هست که این کارو بکنه. یکی دیگه از خصائل اخلاقی حزرت خانوم. این ترابوش تشویق و محبت نرسبت به همد. یعنی من خیال نمی کنم. هیچ کس با حزرت خانوم تماس داشت که این احساس رو از اشون نکر. این قد این محبت از خانوم نامهدود بود. که هر فردی فکر می که این محبت خانوم برای اوست فقط. ولی این برای همه بود. برای اون شخصم بود. در اون یینی که با اون شخص ازهار و محبند کنم. واقعاً برای اون بود. ولی این محبت خانوم نامهدود. برای همه بود. این تشویق ایشان از این یه چیز تبییی ایشان بود. یادم هست یک سفری ما در افریغای کم کردیم رفتیم و مملكت لسوتا. در جنوب افریغا. و وقت ملاغات برای حزرت خانوم با شاہ لسوتا گرفتن. این پادشاہ لسوتا یه مرد جوانی بود. خیلی خوش کیب بود. تحسیلات شو دار اینگلستان کرده بود. خیلی آقا. با آقاً پادشا. این وقتی که آمده از اتخانوم با شاوتا. از اتخانوم بش فرمودن که. من چخد از این مملكت شما خوش امامده. شما سی چیز داریم مملكت داریم. ما خیلی دوست دارن. ایش بدم نمیاد بیم اینجا مغرین بشن. این مرد. چشما شی کم باز چود گفت. چی این این چیزای که شما این قد علاقه داریم بیش. گفت. پرمودن که. اولن شما از پای خیلی خوبینجا داریم. من خیلی از سواری رو دوست داریم. این ایک این اولیش. سانی هن. قزای شما گوشت گوست فنده. و من از تمام گوشتا گوست فنده بشتر دوست داریم. سال سن. ساختو منها شما. خونها هنین کلبهای داتی. این قد قشنگه اینها در لرسوتو واقعا نمیش زیر خیلی زیبایی. این کفای اوطاق شون رو که با گل کف کردن. تمام نقاشیهای خیلی قشنگه کنن. فمن این قد من از این کلبهای شما خوشمیات. که بیام اینجا زندگی بکنم. دوست درم ایک این کلبها درست کنم و توش زندگی کنم. شما نیم دونیم. من رو خیلی از از خانم این حفظن. قیافی این فادشار نگاهم کردن بسورت این. این قد این تعجوب کرد. در این حال جو این شنها شاف شو. این حالت افتخاری نسبت به مملكت خودش بیدگه. که تا حالا این همچی خانم این. این که همچی شخصیت این. سفید پوست این. بیاد و به ایشون بیگه که مملكت تون قد عالیه که من. دوست درم این چیزار توش این. هیچ فخ به نظرش نرسیده بود. که این جور چیزار در مملكتش هستیان خود. این بی اختیار بودن. هزرد خانم برای تاریف و تمجید. این این این بیگه این قد طبیی بود. نقشه شو هیش فخ نمی کشده. هزرد خانم در هیچ چیزی. در هیچ کلامی که می گفتن قبلن نمی نشستن. نقشه به کشن که من. اگر این طور بگیم ممکنه نتیجش اون طور بودن. این حالت این زاوطن. این محبت و ایش که تشفیق از این جاری بود. یادم هست که. اختی آماده بودن در یکی از سفرها شون. یادم نیست. می شایدم. شما یادتون باشی یه جلسی بود. مگر نمی دونم این ماله. همین جلسی این. اصوصیشن بود. و یا اینکه جلسی. کنفرانس جوانان بود. یادم نیست روست. در آتوا. هزرد خانم تشفوردن. این در اون سالی بود. که در شدت این. هز جبون هال باسای اجیب قریب که می پوشیدن. اون موهای بولند. هیپی. ماله اون زمان. و حرد فکر از در خانم می مدن. خوبالبت همه های باب می از دادن تا ایشون بشیدن. یه روز در موقعی سالاد. یه جوانی از اون تح. با موهای دراز نشسته. دستشو بولند کردو. گف خانم. چی رو ما بعد بیستیم وقت شما وارد مجلس می شید. که قشنگ هز در خانم جواب این دادن. فرمو دن می دونید. هیش لازم نیست شما بیستی. چی که نگفتی. این هم چه قانونی نیست. که شما بیستید در مغابل می. نی می خواید بیستید. نیستید. ولی یه چیسی بخام به شما بگیدن. من که الان اینجانی شستم. اگر که شهدار شهر و اتواب. الان وارد این اتواق بشید. این شه من اولی خیسی هستم که در مغابل اون میستید. شما برای شخص نمیستید. شما برای مغامی که اون شخص داری میستید. این نظر به اون هست که شو اهبام میستید. ولو برای من که نمیستید. چون هزلد ولی امرولا به من مغام ایادی امرولا دادن. شما برای این مغام میستید. نیچه قد زیبا این سعاد جواب دادن به این جواب. هزرت خانون وقت شما می دیدن. میدید نمیستید تصور کنید. که این خانون ما ازیز اهلو باها. که این قد ازیز و از اولی کتفولیت شن واقعا دردانی بودن. این نور چشم این پدر مادر بودن. مادر از اتخانون چهل ساله بودن وقت از اتخانون دنيان بودن. و این تنها ازیز کرده ایشان بودن. در از سر دعای از دادو باها این تف به دنيان بود. خیلی عبالم عبامل مختلفی بود. از اتخانون رو یکی و محبور به همه کرده بودن. بلی همین از اتخانون خیلی در زندگیشم سدمه کشیده بودن. من مخام یک همی برای شما بگم از تربیت روحانی که این مادر از رو بچیگه. من چه قد وقت دارم از دیدم شما بودن. اگر تموم شده درشم ایبن. بلی شما فقط به من بگین بودن. حزود خانون بفرم دن که این قد همه در بچگی من. هر جومی رفتم همه از هار شوق می کردن و احمیدن. خیلی می گفتن مادر من از این قضی ناراحت بود. و همیشه این رو به من گوشزت می کرده. تو هر چه هستی از خودد داری. این تعلق تو و تمصق تو با احمید داری. کاری به هرف مردم نداشته بود. و می گفتن من پوز ده سالم بود مادر هم من و بود. برای دیدن این که از احبای خیلی ازیز و قدیمی امریکا. خانمی بود به اسمه حریت مادر بزور گه دارستی بیکر. این خانم خیلی از احبای قدیمی وزور از تبدول به هم و شرف شده بود. خیلی خانم ازیز بود. بیچر مادر بیچر اسم شود. گفتن مادر من من و می بود هر از چند در سال شهد یک بار. این مادر این بچه شو با می بود که این احبای قدیمی رو ببینی و آشنا بیشی باینا. گفتن داری دفعی من و بود بود منزل مادر بیچر. و گفتن این خانمی پیر یه مرتبه من گفت ازیز ام تو بیو بیشید من بخون داره تو یک قسیم بگیم. و قسیم بود که یک نفر بود در جم در یک شهری مشألی در در سشداش. و با این مشألش شرو کرد بید دفیدن. مگاه کرد دید این از اتراف همه دنبال این دارن می دو. و این این قد خوشار شد. هی جم ایت که دنبال این می آمادن زیاد شد و زیاد شد و تمام احل شهر این رو در تقیب این داشتن می آمادن. ام این که این مشأل ام دو دستش بالا دستش خستش رو. با خودش فکرت که با با همه که اینها دارن پیروب من هستن دارن میان. من چرا به خودم زحمت بیدن. این مشألو پرت کرد. یک نفر از بین جم این رو گرفت. و از یک راه دیگه شرو کرد بید دفیدن. و این مرد یه مرتبه نگاه کرد دید. تمام جمعیتی که دنبال اومی آمادن. حالا دارن به دنبال اومی مشأل دار تازمیدن. ما در بیچار بخانم گفت که ببین ازیز امان این غسر برا تون خان بگم. تا مادامی که ما این مشأل اشق و محبت جمعون بارک رو در دست. داریم ازیز هستیم. و مورد ازدت هستیم. به محظه این که این مشأل از دست ما بیوفته هیچه نیستیم. و خانم فرم دن این یکه از درس های بزور گزندگیم ام بود. که از اون وقت با خودن فهمیدن که من هیچ هستیم. این مشأل تعالیم و اشق و جمعون بارک هستی اهمید داری و در دستم هستیم. این فرم دن که ما در اشون خیلی در تلیم و تربیت از در خانم. خیلی این یکه از نقاط خیلی جالبه. که اشاللا یک روزی در کتابه بیوجرافیه از رو تخانم و ما درشون باید نفشته بشه. که این ما در تلیم و تربیت این بچه شو باقعا در تحت نظر ازه تبدولبها داش. از اول توفولیت از مغی که خانم به دنیا آمدن این رغایم و علواح ازه تبدولبها. در هر یک از اینها یک علامتی بود از تربیت بچه. مثلا قبل از این که خانم تولد بشن یک لوه از ازه تبدولبها هست که به مادر شون فرمان خوب علم دولا تو دلد میخواست بچه دار بشه خدا حالا بده تو داره بچه میده. اشاللا این بچه رو خوب تربیت بکنی و در زل ام بزور بکنی. بعد خانم شیشف ماهه بوده یک ای که دیگه از علواح از تبدولبها خیلی مطلب مهم میتو شد. میفرمان که علم دولا که این بچه تو این بچه رو خداوان به تو داد و ارو در زل ام بزور بکنی ولی الان دیگه وقته این هست که خودت رو به اندزیب به خدمات امری. میفرمان بیوفت به تبلیق به ختمت. زیرا که این اهمیت این لوه این زیرا که اتفال روحانی به مراتب از زل سرز اتفال جیرس بست. دی این چقد این اهمیت داری و از خانم اخلاب ذکر این رو میفرمده. که این اتفال روحانی در تبلیق ما اشخاص ری گفت و سیلی تبلیق اون همشیم به این ها اولاد روحانی ما میشن. این ها برای ما خیلی به روه ما خیلی نزدکتر هتا هستن. از اتفال خودمون. هل باته اتفال خودمون میتونن همون تورگ از تبلبها مادر خانم فرمودن. ما میتونیم هم مادر جیس به هم مادر روه اتفال خودمون باشیم. و از اتفال خودمون به این بچر و آزاد بزورت کن. این بشانه مادر خیلی بچه شیطونی بودن از اتخانو. بشار میگه این به از اتفال خودمون بودن. با این چه جور من این بچر پس تعلیم بدم تربیت بکنن. اگه آزاد باشیم. فرمون هر وقت کار خوبی کرد با اونی بستلا پاداشی. اگر نکر دون رو محروم بدار از پاداشی. خانم فرمون که تربیت بستلا جسمانی من روی این دستور آمال آزاد ابزر باهاب. ولی تربیت روانی مطلبی دیکیب. فرمدن مادر من بقدری در تربیت روانی من. احمیت میداد. فرمون این جلسات تجزی و تحلیل. فرمون هر یه ماهی دفعی پنشش هفتی دفعی من از صدای مادر هم میفهمیدن. که این جلسات میخواد شروع بشید. فرمدن این نگاهی من می کرد. می گفتن بیا تو تا خواب من می خواب تو هرف بیزنن. و اون وقت شروع می کردن. می شمردن. که فلان روز تو هم چی کردی نسبت بچه هی هم سایه با صدای بولن هرف زدی. یا نمدن هم رسفت بکلفت ما بیادبی کردی. یا هر چی. کارهای رو که به نظر شون از لحاظ تربیت روحانی احمیت داش. دونه دونه تحویل می دادن بخانم. خانم فرمدن آخر این جلسات تجزی و تحلیل. من آب بشودن. اقلب و اغات می افتدن بگیریم. ایسا مادر تو اگه من بزنی خیل بہتره. خودن بعد مادر هم می گفت خلحو. حالا تموم شو. حالا بره صورته تو بشو. بعدم برمداش بچرمی بود بیرونی. یه هدی برش می خرید. بیفرمدن این دور تموم شو. ماحال بود مادر من راجبه اون کارهای رو که من در جلسه باب کردو بودن. دو باره از هاری بکنه. اینها رو گزوش کنار تموم شو. بعد یه ورق تازه یه چپتر تازه ایش روم شو. بیفرمدن یه وقتی. یادشون هست. یادشون بود که بچه خیلی کچیک بودن. دن 4-5 ساله بودن. دن با یه که دیگه با یه بچه دیگه بازی میکردن. با هنداشتن کراکه بازی میکردن. گوزن اول کار خیلی خانوم شخصیت از کچیکی شون پیدا وده خیلی شخصیت بسیار مقتدری داشتن. به اون بچه می گیا نگا کن. من مخام بازی رو ببره. تو نباری ها. نه این بد بخد بچه بورد. خانوم هم این چوبه را کراکه رو هم دن می زانن تو سرش. خلاصه خبر می رسه به مادر. گفتن این مادر من رفتاری که با من کردن. فرمدن در تمامه اومر هم چی چیز ناید. این یک بار از مادر هم دیدن. و البته از اون بباد هیش بخدم دست و روی هیش که بولم نکردن. فمدن این مادر من به من یه نگاهی کردن. بد به پرستار من گفتن اینو به برش. به برش تو تا خودش. به 24 ساعد نگزاش که من بیان نسر میزشان بشینم. نهار بشینم. گفتن تو از داعره انسانیت خارد شدی. چرا که دست تا روی کسی دیگه بولند کردن. و این تا روی شدیدن پربیت می کردن. و یا این که می گفتن یاده شن بود. هی روزی 11 دواز 10 سالی شن بودن. دن من رفتن توتاق مادر این یه سنجاق می خواستن با عجلی. این سنجاق بردشنم از توتاق که می مادن بیرون. مادرم از پلها داشتن می مادن بالا منه دیدن. گفتن توتاق من چکارم کردی. گفتن این سنجاق دستن. گفتن مادر رفتن این سنجاق بردن. فتن این مادری که حاضر بود جانش رو. ست بار در روز برای من بهده. هی چیز رو از من دریق نداش. گفتن بقدر جدی. به من نگاه کرد گفتن تو رفتن. در اتاق من بدون اجازی من. سنجاق من رو برداشتی. این کاش سحیه. هانو می رو گفتن من حاله جلزبله زوفتا دن. که با با این فقط همی سنجاق فهنم بلی. ولی این سنجاق مولو من بوده. مولو تو نا بوده. شما باور می کنین من در تمام این سفر ها. اگه گاهی با عجلی مخواستن بریم. هزد خانم یه سنجاق سر کم دوشدن. مخواستن. هالا. هالا باستن من نبودم تو اتاق یا چی. می آمدن می نم منتظرن. مولود ممکنه یکی از این سنجاقات و من بیدیم. فم خانم این که اینا همون جاست بیفر من هر چی مخواستن. ده من بدون اجازی تو که برنم داره. من ندیدن. یک بار هزد خانم. دست بزنن. هتو به یه کاغزب کلینکس. که مثلن متعلق به من بوده. مهال بیدونی این که اول بپرسن. اجازی بیدیم. من اون قاعد خیجالت می کشیدن. هزد خانم. من اون چه دارم مالی شماست. چی خواهش برنم تو رو با خدا هر چی می خواید بردر. می گفتنتون نمی فهمی. من سدای مادرم تو گوشم هست. هرگس فرموش نم کردن. این که جمال باره می فرمان بدون اجازی دستتون به تو بارد نشین و در امواله و تصرف نفر نکنید. پر بردر این در همه چیز هست. اینی که فقط در کلمات مقنونه برا دعا و مناجاد که نفرمو دن. این در زندگی ما همیت درو باد اینی یاد بگیری. خیلی خیلی در این تربیت خان. هزد خانم از این لحاص فوقولاده بود. و این مادر چی اثری رو زندگی هزد خانم گوشته. که تا آخر اوم رو شون همیشه. هر چیزی که می گفتن برم گش به مادر شون. برم مادر من انتور گفته. مادر من انتور کرد. بفرم در مادر من اون که در زندگی داره. یا از مادرم که اصف کرده. یا از هزد فالی امرولله. از خودم هیچی نداره. خیلی از از از خانم یک حالت تورجوه و روحانیت خیلی امیغی داشته. واقعاً لزد داشه که در این مغامات و مقدسه عدم در خوزو رو هزد خانم باشه. یعنی در تمام این سالها که من هم سفر هزد خانم گدم. تنها خابهای کابوس هزد خانم از این اماکن و مقدسه بودی. یا اماکن و مقدسه کسیف بودی. یا این که خراب شده بودی. یا این که در ایش با سدای بولند حرف میزده. یه حالت اجیبی این حالت تورجوه هزد خانم در این مغامات و مقدسه. واقعاً این یا اوانیگ عالمی بود و اخبی عدم در حزور هزد خانم. یا دم هست که آخرین باری که یه دی از ما این سادت رو داشته بود در حزور هزد خانم در عزار نخصد و نبدو در سالی که سد سال سود جمال باره گزشته بود. و اختی که این مغامات و مقدسه هزد عالا و از تطور با ها. و عال خصوص روزه این باره که رو. هزد خانم با گول فرش گردن. تمام شب دیمان جا بیدیم. بنای میشه تصورش که. چی سکوتی. شهت شش ساعت. هف ساعت در این روزه این باره که. همه نشخول کار بودن. شما نفست بولند از هیس که از نمیشنید. این قد هزد خان با یک توجه و تزروه این مغامات و مقدسه تشفن بودن. می فرمدن که خیلی هزد خانم این را از مادر شون یاد گردن. خیلی همیت ندادن به این موضوعی که ما می تونیم شفاعت از رفتگان خودمون بتالبن. فرمدن از اقوام خودمون. از این فرمدن این ملعه عالا که ما را جو به این ها ان قد می خونیم و می شنویم و می دونیم که به کومه که ما میان. این ها کی هستن. این ها ارواه مقدسه هستن. که جماعا باره که فرمان این جو منتظرن. که ما این ها رو سدار کنیم و به کومه که ما بیا. فلی از از خانم این قد شیرین بودن. این ارواه مقدسه رو دست جامی هم تور قبولم کردن. این ها رو دستوشن تکتک بدونن کی ها. مثلن می شنویم که این کی رو سدار کنیم که بدرد بخوره در اون ماغه. این دفعه ما در افریغا که سفرم کردیم. ماشین خرابشن. دو تو بمون تکتن ها بودیم. دو را سر آبادی. نا گاراجی بودن. نا هیش میکانی که هم که هیش کدوم نا بودیم. ایک ورد ترس داش که چکار مخوایم بکنیم. خانوم در این جرما باقه همشی می افتدیم به دعا. پر فهم دن دعا کنیم و نا و شروع کردیم. پر دو به دعا کنیم. یه مرده به وسط دا. من فهم دن. نا این چیو فایده ندره. تو این میکانیک می شنستیون بالا. اگه این کسی که میکانی که خوبی بوده. اون و سدعا کنیم. بی خودی همین جوری نگیم. یا این که مثلن هر رخی بخاصن تشف ببرن. به دیدن مثلن ایک پادشاهی. یا رئیس جمهوری. این که اشخاص مهمی. همینش دعای از اتخانون به مرسرود. خیلی شیرین بودن. بفرم دن مرسا می دونست. چی جور. با این اشخاص صغبت بکنیم. این ایک دعا و طواجه اشان به مرسرود بود. که او شفا و ات بکنه. دامان از اتابل باها رو بگیر. و از اشان کمک بخوا. این قد از اتخانون. این حالت تواجه و اجی به از اتخانون داشتن. نسبت به این موضوعی دعا و مناجا. بفرم دن که... من وقت از این عالم می رم. تن ها چیزی که برا من اهمیت داره. اون نظر اولیس که از اتفالی هم رو لابه من بیندست. بخام بیرم در چشمای هی کلماره. آیا از من راضی هست. همیشی این و بفرم دن. بفرم دن وقتی من از این دونیا رفتن. رو قبر من دو کلمه بگنوست. سای خود شرو کرد. فرم دن من نمیون هم که آیا این سای من نتیجه موسبتی داشت یا نا. و این من سای امرو کرده. بیای که دیگه از... افکاری ویشان که این سالهای آخر آیاتشون اغلب زکم کرده. فرم دن من الان در این سینگ رسیده... به این نتیجه رسیده. ای اسم تازی برای جهنم پیده کرده. و اون ندامت. فرم دن هیچ جهنمی سختر و شدیترز ندامت نیست. فرم دن در این عالم اگر ما پشیمان بشیم... نادم بشیم... هنوز فرصت اینه داریم. که ایک امالی انجام بدیم... و اواز بکنیم. بلی وقتی رفتیم به اون دونیا دیگه نداریم این فرصت. این فرصت از دست ما رفتی. و برگردیم و نگاه کنیم... که چی فرصت های... برای تبلق و تبشیر ام در دست ما بود... و اینها را از دست دادیم. در ایک از که آخرین نامهای که ایک خازد خانم... به ایک از محافل ملی. محافل ملی اوسترالیان بشتن... همیرون موزورون بشتن. فرم دن چی قحتر در ناکه... که ما بریم از این عالم... ایک نگاه بکنیم... ببینیم... آه... چی فرصت های را از دست دادیم. چی تور این فرصت های گران با های... از دست ما رفت... و دیگه نمیتونیم که کاری بکنیم. روهشم شاد... من مطمئن ام که در این کنفرانس... از از از در خانم واقعا ان حاضر هستن. این مملكت... مملكت ایشان بود. آشق این کانادا بودن... و علال خصوص... این مردمان بومی... آهبا و قیر آهبا... این سرخوستان را از در خانم... بین های ات دست داشته. و همشته... شاید بزیه از شما در... کنفرانسای ایشان حاضر بودی... همیش آخرین... تمنانای از در خانم... با آهبا همی بود. و با آهبای ایرانی... علال خصوص... مفهم دن شما برید... در بین این آه... سرخوستا... زندیی کنید... ختمت کنید... حبلی غشن بکنید. اینو بخاطر از در خانم... انسان بیاد بیاره... و خدای نکرده... هیچ کده مما در اون جهنمه... ندامت نریم... بارمان بود.