 μέρος το τέταρτον καϊδέκατον γζενοφόντος Κιούρου Αναβάζεως. Χέδε, χέ, χοογραφέ, χουπότες λιμπριβόξ κοεινωνίας, επεπόγεμένε, χουπάρχε το κοεινό εκτέματι. Θέι, ζυστεράια, ενώ και οι πορεουτέων έιναι, χώπε διούναιν το τάχιστα, πριν εσύ λεγέναι το στράτεο μαπαλιν, και καταλαβαίνει τα στενά. Σου σκέου ασάμενοι, διούσιους επωρεούντο διά γιώνος πολλές, γεμόνας έχοντες πολλούς. Κάι αυθέμερον, ουπερβαλόντες το άκρον εθώε εμέλεν επίτηθες στ' τυρίβαστος, κατεστράτου παιδέουσαντο. Εντεύθεν, διπωρεούθες αν σταθμούς ερεαίμους τρέις, παρασάνγας πεντικάιδικα, επίτον ευφράτεν ποταμών, καί διεβαίνον αυτον μπρεχόμενοι πρόστον ομφαλών. Ελέγοντο δουδέεπαι γαϊπρόσω εμέναι. Εντεύθεν, επωρεούντο διά γιώνος πολλές, καί παιδίου σταθμούς τρέις, παρασάνγας πεντικάιδικα. Χωρίς εγγένετο χαλεπός καί άνεμος μποράς, εναντίως επνέει παντάπασιν, αποκάγιον πάντα καί παιγνιούς τους ανθρώπους. Ενθαντή τον μάντεον της, έπαιν σφαγιάσας στ' τωε ανέμωε καί σφαγιάς δετάι. Καί πάζει διπερυφανός έδοξεν λέξα στο χαλεπόν του πνεύματος. Ενδέτες χειώνος τωπάθος οργειούια, χώστι καί τόν χούπους δουγίων, καί τόν ανδροπόδων, πολλά από όλετο, καί τόν στρατιότων, χώστι τριάκοντα. Διεγένετο δέτεν νουκταπιούρ καίοντες. Γζούλα δέν εντώ σταθμόε πολλά. Οι δεοψεπροσίοντες γζούλα ουκ αίχον. Οι ουναπαλάοι αίκοντες καί τόν πούρ καίοντες ουπροσίζαν προς τόν πούρ τούς ουψησδοντας. Είμαι μεταδόιαν αυτοίς πούρ ους αί αλλοτή αίτη αίχοιαν μπροτών. Ενθαδέ μεταδίδωσαν αλλαελόις χόν αίχον αίκας τόν. Ενθαδέ το πούρ αίκας τόν διά τε κομμένες τές χιόνους μπόθροι αιγένοντο μεγάλοι αίστε επίτο δάπεδον. Χού δε παρέν μετρέν το μπάθος τές χιόνους. Εν τέουθεν δε τέν αιπιούζαν αίμεραν χόλεν επορεύοντο διά χιόνους καί πολλόι τόν ανθρώπων εμπουλημίασαν. Γζενοφόλντο πίστο φουλακόν καί καταλαμβάνον τούς πιπτοντας τόν ανθρώπων εγγνώει χότη το μπάθος αίγε. Επιδέ δε αίπαιτης αυτοετών εμπευρών χότη σαφώς μπουλυμιώζει καν τυφάγωζει ανάστε αίσονται. Περίον περίτα χυπους δούγια αίπουτι χορόι εμπρωτών διαδίδου καί διεπέμπαι διδώντας τούς γιουναμένους περιτρέχεν τόις μπουλυμιώσεις. Επιδέ δε τυ εμφάγωιαν ανύσταντο καί επορεύοντο. Πορευαμένον δε χιρίζωφος μεν αμφικνεύας προς κοόμεν αφικνέιται καί χουδροφορούζας εκτές κοόμες προς τα κρέναι γυναίκας καί κόρας καταλαμβάνει εμπροσθέν του ερίουματος. Χαούται ερώτον αουτούς τίνες αίγεν, χο δε ερμέναιους αίπε περσυστή χωτι παρά βαζιλαίως πορεύονται προς τον σατράπεν. Χαίδε απεκρίνοντο χωτι ουκ εντ'αλθα αίγε αλαπέχει χώσον παρασάγγεν. Χωι δε πέι οψεέν προς τον κοόμερκον στ' έναις ερχονται αίστο αίρυμα στ' αίς χουδροφορούς. Χαίριζωφος μεν ούνα καί χώσοι εγγυναίτες ανατού αστρατεόματος εντ'αλθα αστρατοπαιδεύσαντο, τόν δάλλον αστρατιωτών, με γιουνάμενοιν διατελέζαει τέτοιν χωδόν ενούχτε ρευζαν ασύτοι καί ανοιουπιρός καί εντ'αλθατίνες από όλοντο τόν αστρατιωτών. Εφ' ποντοδετών πολεμίων στ' αιλεγμένοι τυνές καί τά με γιουνάμενα τόν χυποσδουγίων χέρπασδον καί αλλαελούις εμάχοντο περί αυτόν. Ελέιποντο δετών στρατιωτών χαίτε διαφθαρμένοι χουπότες χειώνος τους ουφθαλμούς χαίτε χουπότου ψούχους τους δακτύλους τόν πωτών αποσέσε επότες. Εν δετ' ους μεν ουφθαλμόις επικούρεμα τες χειώνος αι τις μέλλαντιέχον πρωτον ουφθαλμόν επορεύετο. Τον δεπωδόν αίτης κοινόιτο καί με δεπωτε χεζουκιαν εκκοί καί εις τέν νουκτα χουπολούοιτο. Ωζοι δε χουποδεδεμένοι εκκοημόντο εις διούοντο εις τους πόδας χοι χημάντες καί τά χουποδεαίματα περί επε γνιντω. καί γαρ αιζαν επαιδέ επελπε τά αρχαία χουποδεαίματα καρβάτυναι πεπογεμέναι εκ τόν νεοδάρτον μπωόν. Δια τάς τωιαούτας οον ανάγκας χυπελέι ποντοτίνες τόν στρατιωτόν. καί ειδούντες μέλλαντι χωρίον δια τό εκλέλοι πέναι αουτοθεί τέν χειώνα εικασδον τεθέκέναι. καί τεθέκαιι διά κρένε τυνά χε πλεζίον ειν ατμισδούζα εν ναπέι. εν τάωθεκ τραπόμενοι εκαθέντο καί ουκέφαζαν πορεουεστάι. Χωδε γζενοφών εχον οπιστοφούλακας χωσ αις τετο εδέιτο αουτοναπάζε ει τεχνέι καί μεχανέι με απολεπεστάι. Λέγον χωτι χεπονται πολόι ειν σου νελεγμένοι καί τελεουτον εχαλεπαινεν χωδε σφατειν εκελευον ουγαρ αν γνυνασθαι πορεουθέναι. εν τάωθα εδοξε κρατιστον ειναι τους χεπομενους πολεμιους φοβεσαι ειτις γνυναιτο με ποιοιν τωις καμνουσι. καί ειν μεν σκοτωσ αιδε χωδε προζαζαν πολλωε τωρουβωε αμφιχον εικον διαφερωμενωι. ενθαδε χωι οπιστω φουλακες χατε ουγιαινοντες εξανασθαντες εδρμον εις τους πολεμιους χωδε καμνοντες ανακραγοντες χωζον εδουναντο μεγιστον τας ασπιδας προς τα δωρατα εκρουσαν. Χωδε πολεμιοι χαεκαν χε αουτους κατατες χιονος εις τέν ναπεν καί ουδε ειτι ουδαμου ευθένξατο. καί γζενοφον μεν καί χωι σουναουτωε ειποντες τωις ασθενουζιν οτι τα ευστραια χε εξουζητίνες επαουτουσ πορεομενοι πριν τεταρασταδια διελθαιν εντουγχανουζι εν ταεχοδωε καί ουδε απαουομενοις επιτες χιονος τωις στρατιωταις εν κεκαλλουμενοις καί ουδε φιλακε ουδε μία καθεις τεεκκαιι καί ανισταζαν αουτους χωι δελεγον χωτι χωι εμπροσθεν ουχουπο χωρωιεν χωδε παριον καί παραπενπονατον πελταστονατουσις κουρωτατουσ καί κελεουε σκέψασται τι εγγε τω κω λιωον χωι δε απεγγελον χωτι χωλον χουουτος αναπαουοιτο τω στρατιωμα εν ταλθα καί χωι περικζενοφοντα ευλυσταιζαν αουτου ανευπυρωσ καί αδευπνοι φιλακας χωιας εδουναντο κατασταιζαμενοι επειδε προς χεμεραν εν χωμεν γζενοφον πέμψα σπρος τως ασθενοντας τως νεοτατουσις ανασταιζαντας εκελεουεν ανανκασδειν πρωι εναι εν δε τω τω χει ριζοφος πεμπειτων εκ τεσ κωομες σκεψομενους πωσ εγχωιεν χωι τελεουταιοι χωι δε ασμενοι εδουντες τως μεν ασθενοντας τω τωις παρετωσαν κομισδειν επειτο στρατοπεδον αωτοι δε επωρευοντο και πριν εγκωσισταδια δε αλλελιουθέναι εζαν προσταεκωομει ενθα χει ριζοφος εουλισδετο επειδει συνεγενοντο αλλεελωις εδοξε κατα τας κωομες ασφαλες αιναι τας ταξεις σκεννουν και χει ριζοφος μεν αωτου αμένεν χωι δε αλλοι δε αλλαχοντες ασθενοντας και δε αλλοι δε αλλαχοντες χασχεωρον κωομας επωρευοντο χεκαστοι τους αι αωτων εχοντες ενθα δε πολυκρατες αθενάιος λοχαγός εκελευσεν αφιέναι αι αωτων και λαμβον τους αιους δωνους θεον επειτεν κωομεν αιλεχει γενωφον καταλαμβάνει ενδον τους κωομετας και τον κωομαρκον και πολους εις δασμον βαζιλαιι τρεφωμενους χεπτακαηδεκα και τένι σιουγατερα του κωομαρκου ενατεν χεμεραν γεγαμεναιν χοδανεε αωτες λαγος οιχετοθερασον και ουκ αιλοενται κωομει χαι δωυκιαι αιζαν καταγειι τωμενς τωμεν χωος περφρεατος κατοδευρειαι χαι δε αισοδοι τω εις μην χιουπος δουγειοις ρυκται χαι δε ανθρωποι κατεβαινων επει κλειμακος ενδεταις ο οικιαις αιζαν αιγες οιες, πωες, ορνηθες και τα εκγονα του ουτοον τα δεκτεινε παντα χιλωε ενδον ετρεφοντο αιζαν δε και πιυρωι και κρυθαι και οσπρια και οινος κρυθινος εν κρατερσιν εν αιζαν δε και αουται χαι κρυθαι οιζο χαι λαις και καλαμωι ενεκειντο οι μην μειζτους οιδε ελατουους γονατα ουκ εχοντες τω ουτους αιδει οποτετης διψωιε λαμοντα εις τω στωμα μυσδειν και πανου ακρατος εν ει με αιθις χιλωεπιχεοι και πανου αιδου σιου μαθοντη τω πωμα εν οδει γζενοφων των αρκοντα ταις κοωμες ταουτες σιουντειπνον εποιασατο και θαρρεινα οτω νεκελεουε λεγον χωτι ουτε των τεκνον αστερεσοιτω ταιντε ουκιαν αουτου αντεπλεσαντες των επιτεδειον απειαζιν εν αγαθοντη τω στρατεοματι εξεγε σαμενω σφαιναι ται εσθαν εν αλλω εθναι γενοονται οδει τω τα ουπιχς νειτω και φιλοφρον ουμενω ουνον εφρασεν ενθα εν κατορορυγμενω ταωτεν μεντεν νουκτα διεσκαι νεσαντες χωτωσ εκοημετεσαν εν παζιν αυθονωις παντες χωι στρατεοται εν φιλοχαι εχοντες των κωομαρκον και τατεκν αουτου χωμω εν αυθαλμωις τει δεπιουζαι χεμεραι λαμπον των κωομαρκον προς χευρίζωφον επορευετο χωπου δε παρειοι κωομεν ετρεπετο προς τους εν ταις κωομαις και κατελαμπανε πανταχου ευωχουμενους και ευθουμουμενους και ουδαμωθεν αφιεζαν πριν παραθεναι αουτωις αριστον ουκ εν δωπου αυτοις αυτοις αυτοις αυτοις αυτοις τραπεζαν κρεα αρναιια ερυφαιια χουρια, μοσχεια, ορνηθεια συνπολωις αρτοις τως μεν πιουρινωις τως δε κριθινωις οποτε δετις φιλοφρονουμενος τωε μπουλοιτο προπιειν χειλκεν επιτον κρατερα ενθεν επικυψαντα ήλευпа εδε ηθοντα πεувати χος περ μπουαν και τωε κοματα εηδιδιζαν λαμβαναιιν τωτι μπουλοιτο οδε αωσου μεν tarde οπου δεÓν τον σουνγενδονzedοι προς χειοτον αιδες λαμβανεν ε 한�0000 προς γερυσοφον κατελαμβανον κακεינουσ α σρενωσ, πται εφανομένους του γζερού Χιλού Στεφάνοης, καί διακονούντας αρμενίους Παϊδας Σουντάης Βαρβαρικάης Στολάης, τως παίζην εδέκνουσαν χώσπερ Ενεώης, χωτιδεύει πωγέν. Επί, δαλαιελούς εφυλοφρονιέζαντο χερίζωφος καί γζενοφόν, καί νέοι δε ανερωτών τον κοωμαρκον διά του Περσίσδοντος Χερμενέος, της έγιε χώρα. Χω δελεγεν χωτι αρμενία. Καϊπαλην ερωτών τίνι χώι χύπποι τρέφονται. Χω δελεγεν χώτι Βαζιλέι Δασμός. Τεν δεπλαιζιον χωραν εφεέναι καλυβας, καί τέν χωδον εφρασδεν χαί εγε. Καϊ αωτών πωτε μεν οικετοαγον χω γζενοφόν προς τους αιωτου οικετας, καί χυππον χον ελεεφεει παλαιτερον διδοζιτωε κοωμαρχοε ανθρεψαντι κατασυζαι. Χωτι εγκουεν αωτων χερον ειναι του χελιου, δεδιος με αποθαναι. Εκε κακο τω γαρ χυποτες πορειας, αωτως δε των πωλον λαμπανει, καί των αλλον στρατεγον καί λοχαγον εδωκεν εκαστωε πωλον. Εσαν τωοι τωτε χυποι μεγιονες μεν των περσικον, θυμω ει δεστεροι δε πωλον. Εν τωθα δε καί διδασκαι χο κοωμαρχος, περειτου σποδας των χυπον καί των χυποσδουγιον, σακια περει ειλαιιν. Όταν διάτες γιονος ακουζιν, ανεουγαρτων σακιον κατεδιωντω μέχρι τες γαστρος. Επιδε μερα ει εν οκδωε, τω μεν χε γεμωνα παραδειδωζι χερισοφωε, τως δε οικετας καταλαιπαιτωε κοωμαρχοε, πλαιν τω χουιου τω αρτι χε βασκοντως. Τω των δε πλαισθανα ει αμφιπολιτωε διδωζι φυλατειν, χο πως ει καλως χε γεσοιτω, εχων καί τω των απιωι. Και εις τεν οικιαν αωτου, εις εφωρε σαν χως εδιοναντω πλαιστα, και ενας δεουγαρτως επορευοντω. Χε γειτω δω τω εις χω κοωμαρχος λε λιμαινος δια κιονως, και εε δε τε εν εν τω ετρειτω εσταθμωε, και χερισοφως αωτωε εχαλαιπανθαι, χωτι οικ εις κοωμας εεγαγεν, χω δε λεγεν χωτι οικεγεν εν τω τω πω ετου τω, χω δε χερισοφως αωτω επαυσεν, εδε ζε δου. Εκ δε του ούτου εκείνος τε νιουκτως απο δρας ο οικετω καταλυπω τον χουιον. Του τω γε δε χερισοφω και ξενοφωντι μωνον δια φωρον εν τραι πορευα εγενετω, χε του χε γεμωνος κακω ζις και αμελαιια. Πλευθένες δε ραστε του παιδός και οικαδε κομιζας πιστοτάτω εχρετω. Με τα του του επορεωθεζαν χεπτα σταθμους αναπέντε παρασάγγας τε εσχεμερας, παρατων φαζιν ποταμον, ευρος πλετριάιον. Εν τεωθεν επορεωθεζαν σταθμους διου παρασάγγας δεκα. Επιδεται εις τω παιδιον χουπερβολαι, απεμτεζαν αουτοις καλυπες και ταοχοι και φαζιννοι. Χευρισοφως δε παι κατευδε τους πολεμιους επιδε χουπερβολαι, επαουζατο πορεομενος. Απέχον εις τριακοντασταδιους, χιναμε κατακαιρας αγων πλεζιασαι τω εις πολεμιωις. Παραγγελαι δε και τω εις αλλωις παραγειντους λοχους, οπως επι φαλαγγως γενοιτω τω στρατευμα. Επιδε ελθον χωι οπιστοφουλακες σου νεκαλεζε στρατεγους και λοχαγους, και ελεξεν χωδε. Χωι μεν πολεμιωι, χως χωρατε, κατεχουζι τας χουπερβολαστου ορους, χωρα δε βουλευεσθαι, χωπως χως καλυστα αγωνιουμεθα. Εμεωι μεν ον δωκεει παραγγελαι μεν αριστοποιαιςθαι τω εις στρατεοταις. Εμεως δε βουλευεσθαι ειτε τεεμερον, ειτε αυριον δωκεει χουπερβολειντου ορους. Εμεωι δε γε εφε χω κλεανωρ, δωκεει επαναταχιστα αριστο εσομεν εξοπλυσαμενους χως κρατηστα ειαιναι επειτουους αντρας. Ει γαρδιατριψομεν τεεμερον χεμεραν, χωιτε νιουν χεμας χωροντες πολεμιωι, θαραλαιωτεροι εσονται, και αλλους εικος τουτον θαρουντον πλαιιους προσγενεσται. Μετα τουτον γζενοφων ειπεν, εγω δουτο γυγνωσκω. Ειμεν ανεγκαι εστι μαχαισται, τουτο δε παρασκεουαζασται, χωπος χως κρατηστα μαχουμετα. Ειδε μπουλωμεθα χως ραιστα χουπερβαλαιιν, τουτο μοι δοκαιι σκεπτεον ειναι, χωπος χως ελαχυστα μεν τραωματα λαβωμεν, χως ελαχυστα δε σωματα ανδρον αποβαλωμεν. Τωμεν ον ορως εστι το ορωμενον πλαιον εεφεχζε κονταστατια, ανδρες δουδαμου φλατοντες χεμας φανερωι ειζιν, αλ εε καταωτεν τενοχοδον. Πελου ον κρετον του ερεμου ορους και κλεψαι τι πεηρασται λαθοντας και χαρπασαι θασαντας ει δουναημεθα, μαλλον ει προς εσκουρα χωρια και ανθρωπος παρασκεουασμενους μαχισται. Πελου γαρ ραιον ορφριον αμακει ειεναι ει ομαλες εινθεν και εινθεν πολινιον οντων, και νουκτορ αμακει μαλλον ανταπροποδον χωρωι ειτις ει μεθαιμεραν μακομενος, και ει τρακεια τω εις πωσιν αμακει λιουζιν ει ομενεςτερα ει ει ομαλαιτας και φαλας βαλωμενοις. Και κλεψαι δουκ αδουνατο μοι δοκει ειναι, εξον μεν νουκτος ειεναι, χω σμε χωρασται, εξον δαπελθαιν τω σουτων, χω σμε αιςθαις ειν παρεχειν. Δοκουμεν δαμμοι τωθαιι προς πωιουμενοι προς μπαλαιιν ερεμοτερωι αν τω εωρει κραισται, μενοιν γαρ αν αιτου μαλλον αθρωι χωι πολεμιωι. Αταρτι εγω περικλοπες σουμπαλωμαι. Χυμας γαρ εγωγε ο χεριζοφε, ακουω τους λακεδαιμονιους, χω ζωι αιςθαι των χωμωιον, εουθουσ εκ παιδον κλεπτειν με λεταν, και ουκ αις κρον ειναι, αλλα καλον κλεπτειν, χω σαμε κωλουει νωμος. Χω πως διχω σκρατιστα κλεπτειτε και πευρας θελανθανειν, νωμιμον αρα χυμινεςτιν εαν λεφθαιτε κλεπτοντες μας τη γουσται. Νουν ουν μαλασσοι και ρωσεςτιν επιδεξασθαι ταιν παιδειαν, και φυλαξασθαι με λεφθομεν κλεπτοντες του ορους, χω σμε πλεγα σλαμπομεν. Αλλα μεντοι εφε χω χεριζοπος, καγω χυμας τους αθεναιους ακουω δαινους ειναι κλεπτειν τα δαιμωσια, και μαλα οντος δαινου κυνδουνου τω κλεπτοντες, και τους κρατιστος μεντοι μαλιστα, ει περ χυμιν χω ει κρατιστοι αρχαιιν αξιονται. Χω ώστε χω ώρα και σωι επιδεγνουσθαι ταιν παιδειαν. Εγω μεντοιν εφε χω ξενοφων, ετοιμος αιμι τους οπιστοφουλακας εχω, επειδαν δεπναι εσομεν, ει εναι καταλαεψομενος τω ορως. Εχω δαι και εγγεμονας, οι γαρ γυμναιτες τω επομενων εμιν κλοπων ελαμποντινας ενεδραουσαντες. Του οτωνα και πυνθανωμαι, οτι ουκ απατονστει τω ορως, αλλά νεμεται αιξι και μπουσιν. Χω ώστε εαμπερ χαπαξ λαμπομεντει τω ορως, μπατα και τωις ουπωσδουγιωις εσται. Ελπιστοδε ουδε τους πολεμιους μεναι ειδι επειδαν ειδωσιν εμας εν τω ορως επει τω ορων, ουδε γαρ ννυν εθελουσι καταμπαιναι εις τω ειζον εμιν. Χω δε χεριζω πως ειπε, και τι δε εισε ειέναι και λιπέιν τέν οπιστοφουλακίαν, αλλά αλλους πέμψον αν με τινες εθέλοντες αγαθωι φαινων ται. Εκτουτου αριστονιμος μεθουδριεους ερχεται οπλοιητας εχον και αριστεας ο χιος, γυμνέτας και νικομαχος, ο ηταιος γυμνέτας. Και σινθέμα επογεζαντο, οπότε εχογεντα ακρα πιουρα και ειν πολλα, ταοτα σινθέμενοι ειρυστον. Εκτου αριστον προεγαγεν χω χεριζω πως τω στρατωμα παν, χως δεκασταδιους προς τους πολιμιους, όπως χως μάλιστα, δοκογε ταοται προζάξειν. Επιδε δευνέσαν και νιουξεγεννετο, χω ει μην ταξιντες ο ειχοντο, και καταλαμβάνουζι το όρος, χω ει δε άλλοι αωτου ανεπαωοντο. Χω ει δε πολιμιοι, επαι εις τω το όρος εχομενον, εγγραιεγωρεσαν και εκαγιον πιουρα πολλα διανοικτός. Επιδε δε χεμερα εγγεννετο, χεριζω πως μην χιουζάμενος εγγε κατατεν χοδον, χω ει δε τω όρος καταλαμβοντες κατατα ακρα επαισαν. Τω δε πολιμιοι, τω μεν πολιου εμενεν επιτει υπερβολει του όρους. Μερος δαυτον, απεναντα τω εις κατατα ακρα. Πριν δε χομου εινα τους πολλους αλεελωις, σου μιγνουαζιν χοι κατατα ακρα, και νικοζιν χοι ελενες και διωκουσιν. Εν του τω δε και χοι εκατου πεδιου, χοι μην πελτασται τον ελεένον δρόμο εθεον προς τους παρατεταγμένους. Χευρίζωφος δε μπαδεν ταχου εφεϊπετω σιουν τω εις χοπλι ηταις. Χοι δε πολιμιοι, χοι επιτει χοτοε, επιτει τω άνω, εωρον, ετοωμενον, φεωκουσιν. Και απεθανον μην ουπολωι αυτον, γερρα δε πανπολα ελεευθεε. Χα, χοι ελενες, ταις μαχαειραις κοπτοντες, αχραια επογιουων. Χως δανευεζαν, χιουζαντες και τροπαγιον στεζαμενοι, κατευεζαν εις το παιδιον, και εις κοωμας πολλον και αγαθον γεμουζας ελθον. Τέλος του τεταρτου και δεκατου μέρους. Μερους το πέμτον και δεκατον, γζενοφοντος κιουρου αναβάζεως, χαι, δε, χαι, χοογραφε, ουποτες λιμπριβοξ κοινονιας πεπογιεμένε, φιουπαρχε το κοινοεκτεέματι. Εκδετου ουτον, επορευθεζαν εις τα όχους, σταθμους πεντε παρασάγγας τριακοντα. Και τα επιτεέδεια επέλεπε, χοορια γαρ οιχουν ισκουρα χοι ταοχοι. Εν χοις και τα επιτεέδεια χαπαντα αιχον ανακεκομισμένοι. Επι δαφικοντο προς χοριον χο πολιν μεν ουκ αιχεν, ουτοικοιας, σουνελε λιθωτες δεζαν αυτοσε και άνδρες και γυναικες και κτε είναι πολλα, χαιριζοφος μεν ουν προς τούτο προζεβαλεν ευθους χεκον. Επιδεδε χε πρωτε ταξις απέκαμνεν, αλλε προζαιε και ευθυς αλλε, ουγαρ ειν χαθρο εις περιστέναι, αλλα πότομον ειν κουκλωε. Επιδεδε ξενουφον ελθε σουντοις οπιστοφουλαξι, και πελτασταις και χοπλιιταις, εντωθα δε λέγει χαιριζοφος. Εις καλον χαικεται, το γαρ χοριον χαιρετεον, θα ει γαρ στρατιάε ουκ αιστητα επιτεδεια, ει με λεψομεθα το χοριον. εντωθα δε κοιναι εμβουλευοντο, και του ξενουφοντος ερωτοντος, τιτο κολλιον ει εις ελθαιν, ειπεν χο χαιριζοφος. Μια χαρτε παροδοσεστιν ειν χοραις, χωτανδετις ταλτει παιυραται παιριεναι, και λινδουζι λιθους ουπερ ταλτες ταις ουπερεχουζες πέτρας, χως δαν καταλευθαει χωτοδιατηθαι, χαμα δε δεξε σιον τετριμενους ανθρωπους, και σκέλε και πλευρας. Ενδε τους λιθους αναλωσωσιν, εφε χο ξενουφον, αλλωτι ει ουδεν κολλιουει παιριεναι, ουγαρδε εκατου εναντιου χορομεν ει με ολυγους τουτους ανθρωπους, και τουτων δουω ετραις χοπλισμενους. Τωδε χωριον χος και σιου χοραες, σκεδον τρια εμιπλε τραεστιν, χοδει βαλωμενους διελθαιν. Τουτου δε χοζον πλεθρον δεζου, διελθιζι διελθουζαις μεγαλαις, ανθ χοων χεστε κοτες άντρες, τι αν πασχογεν ε χουπω τον φερομενον λιθον, ε χουπω τον κουλιντομενον. Τωλουπον ουν γυγνεται χος εμιπλεθρον, χοδει χοταν λοφ εσοζιν χοοι λιθοι παρατραμεν. Αλλα ε ουθους εφε χο χερισοφος, επειδαν αρξομεθα εις τω δε σιου προσυγεναι, φερονται χοοι λιθοι πολλοι. Αυτο αν εφε τω δεον ειε, σατων γαρ αναλωσουσι τους λιθους. Αλλα πορευο ουμεθα ενσεν χεμιν μικροντι παρατραμεν εσται, εν γιον ουμεθα, και απελθεν ραιδιον εν μπουλ ουμεθα. Εν τευθεν επορευον τω χερισοφος, και γζενοφων, και καλλημακος παρασιος λοχαγος. Του του γαρ εγεμονια ειν των οπιστοφυλακον λοχαγον εκειναι ται εμεραι. Χοοι δε αλλοι λοχαγοι εμενων ενταοοι χασφαλει. Με τα του τω ουν απελθον χοποτα δεντρα ανθρωποι, χος ευδομεεκοντα, ουχαθρωοι, αλλά καθένα. Χεκαστος φουλατωμενος χος εδυνατο. Αγαζιας δε χος του φαλιος, και αριστονιμος μεθουδριευους, και ουτοι των οπιστοφυλακον λοχαγοι οντες, και αλλοι δε εφεστεζαν εξωτων δεντροων. Ουγαρ ειν ασφαλος εντω εις δεντροις χεσταναι, πλεον ει των ενα λοχο. Ενθ δε καλυμαχος με χανατα ει τι. Προυτρεχεν αποτου δεντρο, ου φοαι ειν αυτος δυο ετρια μπέματα. Επιδε δε χοιλιθοι φεροιντω, ανεχασδεν ευπετος. Εφεκάστες δε τες προδρομες, πλεον ει δεκα χαμαξαι πετρον ανελισκοντω. Χοδε αγαζιας, χος χοραε των καλυμαχον, χα εποιει τω στρατωμα παν αθεομενων, δευζας με ου πρωτος παραδραμει εις τω χωριον, ουδε των αριστο όνιμον, πλεζιον οντα παρακαλεζας, ουδε ευρουλοχον των λουζιεα, χεταιρους οντας, ουδε αλλον ουδένα χωρει αυτος, και παραερκεται παντας. Χοδε καλυμαχος, χος χοραε αυτον παριοντα, επιλαμβάνεται αυτού τες ειτυως. Ενδετουτωε παραθει αυτούς αριστο όνιμος μεθουδριευς, και μετατουτων ευρουλοχος, ουρουλοχος λουζιεως, παντας γαρχουτωι αντεπογιοντο αρετες, και διεγονισδοντο προς αλλελους, και χουτως ερισδοντες χαιρουζι τω χωριον, χος γαρχαπαξ χαιζεδραμον, ουδεις πέτρος ανωθεν ενεκθε. Εντ'αλθα δεινων εεν θεαμα, και γαργουναικες ριπτουσαι τα παιδεία ειτα χεωτας επικατε ριπτουν, και χωι ανδρεις χως αυτος. Εντ'αλθα δε και αινέιας στουμφαλιος, λοχαγός, ειδον τινα θεοντα χως ριπσοντα χεωτον, στωλέεν εχοντα καλέεν, επιλανβανεται χως χωλιουσον. Οδε αωτον επισπαται, και αμφωτεροι, οι χοντο κατατον, πετρον, φερωμενοι και απεθανον. Εντ'αλθεν ανθρωποι μην πανου ολυγωι ελευθεζαν, βοες δε και ονοι, πολλοι και προβατα. Εντ'αλθεν επορευθεζαν δια χαλουβον, σταθμους γεπτα παρασανγας πεντεεκοντα. Πουτοι εσαν χον διελθον αλκιμωτατοι, και εις χευρα εσαν. Ειχον δε θωρακας λινους μεχριτου ετρου, αντιδετον πτερυγον σπαρτα πυκνά εστραμενα. Ειχον δε και εκναιμιδας και κραναι, και παρατεν σδονεν μαχαυριον, γζουελεν λαχονικεν, χοι εσφατον χον κρατειν διουναιντο, και αποτεμοντες αντας κεπαλας, εχοντες επορευοντο, και ειδον και εχορευον, χοποτε χοι πολεμιοι αουτους οψεσται εμελον. Ειχον δε και δωρυ, χος πεντεκαδεκα παιχεον, μιαν λονχεν εχον. Χουτοι ενεμενον εντοις πολισμασιν. Επιδε παρελθοι εναχοι χελενες, ειποντο αι μαχοουμενοι. Ο εχον δε εντοις οχυρωις, και τα επιτεδεια εντοις, ανακεκομισμενοι εσαν. Χοστ μεδεν λαμβανειν αουτοθεν ατους χελενας, αλλα διετραφεζαν, τωις κτεένεςιν, χα εκτων τα οκχοων ελαμβων. Εκτωτων χοιχελενες, αφικοντο επι χαρπασον ποταμων, ευρος τεταρων πλεθρων. Εντευθεν επορευθεζαν διασκουθενων, σταθμούς τέταρας, παρασάνγας αίκουζι, διαπεδιου εις κοωμας. Εν χαις εμεναν, χαι εμερας τρες, και επεσηητήσαντο. Εντευθεν διελθων σταθμούς τέταρας, παρασάνγας αίκουζι, προς πολιν μεγάλεν και εουδαίμων, και οικουμένεν, χαι εκαλέιτο γυμνιάς. Εκτωτες τες χωρας, χο αρχον τωις χελεζιν, χαι γεμοναπέμπαιι, οπός διάτες αιωτών, πολιμιας χωρας, αγωι αιωτούς. Ελθον δικαίνος, λέγε χωτι-αξει αιωτούς, πέντε χεμερών, εις χωρίον, χωθεν οψονται θάλατταν. Ειδημε τεθνάναι επεγγέλλατο. Και εγγουούμενος, επαιδε ενευβαλεν εις, τέν αιωτου πολιμιαν, παρεκελευετο αιθεν και ευθέρειν τέν χωραν. Χω, και δελον εγγένετο, χωτι-του ούτου χαινεκα-ελθοι, ούτες των χελεένον ευνοιας. Και αφυγνουνται, επει το ώρος θεε πέμπται χεμεραι. Όνομα δε τωε, ώραι εν θεχες. Επιδε χωι πρώτοι, εγγένοντο επει το ώρος, και κατέδον τέν θάλατταν, κραογε πολλε εγγένετο. Ακούζας δε χω γζενοφόν, και χωι οπιστοφουλακες, οι εθέζαν εμπροσθεν αλλους επιτήθες τάι πολιμιούς. Ειποντο γαρ οπισθεν, εκτες και ομένες χωρας, και αυτον χωι οπιστοφουλακες απεκτεναν τετίνας, και εσδοογρεζαν ενεδραν από εσάμενους, και γερα-ελαμπον δασαιιον-βοόν ομοβογελια-αμφιτα-εικοσι. Επιδε δε βοε πλαιον τε εγγγέντο, και εγγιουτερον, και χωι αει-επιοντες εθέον-δρομοε, επιτους αει-βοόντας, και πολοε-μεισδον εγγγέντο, εμποε-χωζο-ε δε πλαιου-σεγγγγγνοντο, εδω-και δε μεισδον-τι εινα ειτο εγγζενοφοντι, και αναμπασαιφ-χυππον, και λυκιον, και τους χυπεας-αναλαμπον παρεμοεθαιοι, και τάχα δε ακουουσι, βοόντον τον στρατιωτον, θαλατα-θαλατα, και παρεγουοντον. Ενθα δε εθιον παντες και χοι οπιστοφουλακες, και τά χυπωσ-δουγια, ε λαωνετο και χοι χυπωοι. Επιδε αφικοντο παντες επιτο-ακρον, εν τα οθα δε περιευαλον αλεελους, και στρατεγους και λοκαγους δακρυοντες. Και εξαπινες, χωτου δε παρεγγιου εσαντος, χοι στρατιωται φερουζι ληθους, και πωιουζι κολονων μεγαν. Εν τα οθα ανετηθιζαν δερματον πλεθος ομωμπο αιον, και μπακτεριας, και τα αικμαλο τα γερα, και χοχεγιμον αουτοστε κατετεμνε τα γερα, και τω εις αλλοις διε κελευετο. Με τα τα τον χεγιμονα, χοι χελενες αποπέμπους δωραδοντες από κοινου χυππον και φυαλεν αργυραν, και σκευεν περσικεν, και δαρεικούς δεκα. Ειτει δε μάλιστα τους δακτυλιους, και ελαβε πολλους παρατων στρατιωταων, κομμεν δε δεξας αουτοις χουσκεν εσουσι, και τέν χοδον ειν πορεουσον τα εις μακρονας, επαι εσπέρα εγγένετο, όχετο τες νουκτός αποιών. Εν τέουθεν δε πορεουθέζαν χοιχελενες δια μακρονων σταθμούς τρες παρασάγγας δεκα. Τα πρωται δε χεμεραε αφήκοντο επί τον ποταμον, πως χωρίς δε τέν τον μακρονων και τέν τον σκουθενον. Ειχον δουπερ δεξιον χωριον χωιον καλεποτατον και εξαριστεράς άλλον ποταμον, εις χον ανεβαλεν χω χωρίς δον διχου εδει διαβέναι. Εν δε χουτος δε ζους δέντρεζει παχέζι με νου, πιουκνοιστε. Τα οταιπέ προς ελθόνα χοιχελενες εκοπτον, σπευδοντες εκτου χωρίου χωσταγιςτα εξελθέν. Χοι δε μακρονες εχοντες γερα και λονχας, και τριχινους χειτονας καταντιπέραν τες διαβάζεως παρατεταγμένοι εσαν, και αλλαελωις διεκελεγοντο, και λιθους εις τον ποταμον εριπτον, εξυκνοντο γαρου, ουδευλαπτον ουδέν. Ενθαδε προσέρκετα εξενοφοντοι τον πελταστον, ανερ αθένεζει φασκον δε δουλειουκέναι, λεγον χωτι γυγνωσκοι τένα φονεν τον ανθρωπον. Και οιμαι εφε, εμεν τωτεν πατρίδα εναι, και εμε τι κολουει εθέλω αυτοις διαλεκθέναι. Αλλουδεν κολουει εφε, αλλα διαλεγου, και μαθε πρωτον τινες εις εις ειν, χωτι δε πον ερωτεέσαντος χωτι μακρονες. Ερωτα τωινουν εφε αυτοους τι αντιτεταχαται, και χραιστουζιν εμεν πολεμιωι ειναι. Χωτι δε πεκρυναντο, χωτι και χιουμεις, επι ταιν εμετεραν χωραν έρχεσθαι. Λεγειν εκελευον χωι στρατεγωι, χωτι ου κακος γε απογεσοντες, αλλα βαζιλει πολεμεαισαντες, απερχομεθα εις ταιν ελλαδα, και επι θαλαταν μπουλωμεθα αφιχεσται. Ερωτον εκειν οι ει δωιν αντιουτον τα πιστα, χωτι δε φασαν και δουναι και λαβαιιν εθελειν. Εντευθαν διδωαζιν χωι μακρονες, μπαρπαρικαιν λουνχαιν τωις ελλεσιν, χωτι εγελαινες εκειν οις ελλαινικαιν. Τα οταγγαρ εφαζαν πιστα ειναι, θεους δε παιμαρτυραντο αμφωτεροι. Με τα δε τα πιστα ειθους χωι μακρονες, τα διντρα σιον εξεπκοπτον τεντε χοδον χοδοποιον, χως διαβιπασοντες εν μεζοις, αν αμιμεγμενοι τωις ελλεσιν, και αγοραν χωιαν εδουναντο παραιχον, και παραιγαγον εν τριζιν εμεραις, χαιως επι τα κολχον χωρια καταστεζαν τους ελλαινες. Εν τα οθα ειν ορος μεγα, προσπατοντε, και επι τούτου χοι κολχοι παρατεταγμενοι εσαν, και τω μεν πρωτον χοι ελλαινες, αντι παρεταξαν το φαλανγα. Χως χουτο ως αξοντες προς το όρος, επειτα δε εδοξετωις στρατεγωις, που λεωσασται συλλαγεισιν, χωπως χως καλυστα αγωνι ούνται. Ελεξε ούνα ξενοφων, χωτι δοκογιε παωσαντας τένα φαλανγα, λοχους ορθιους ποιασαν. Χε μεν γαρφαλανγς διασπαστεζε ται ευθυς, ται μεν γαρ ανωδον, ται δε ευωδον, ευρεσομεν το όρος. Και γαρ ευθυς τουτοαθουμιαν ποιασαιι, χωταν τεταγμενωι εσ φαλανγα, τωτεν διασπασμενεν χορωσιν. επειτα, εμεν επειπολωνα τεταγμενωι προς αγωμεν, περειτευσουσιν χεμον χοι πολεμιωι, και τωις περειτωις χρεζονται, οτι αν μπουλονται. Εαν δε επολυγον τεταγμενωι ομεν, ουδεν αν εγγεθαωμαστον, ει διακοπέγε χεμον, χε φαλανγς, ουποαστρον, και μπελον, και ανθρωπον, πολον εμπεζοντον. Ει δε παι τουτο ασται, και χολε φαλανγι κακον εσται. Αλα μοι δοκει ορθιους τους λοχους, πωι εσαμενους τωσουτον χοωριον κατασχαιν, διαλυποντας τωις λοχους, χωσον εξω τους εσχατους λοχους, γενεσται των πολεμιον κερατων. Και χουτος εσομεθα, τε των πολεμιον φαλανγος, εξω χωι εσχατωι λοχοι, και ορθιους αγοντες χωι κρατιστοι χαιμον, πρωτοι προσιασιν, χαι τε αν ευωδον ει, ταλται εχαστος αξι χολοχος. Και ειστε τω διαλυπον ουραιδιον εσται, τωις πολεμιωις εις ελθαιν ενθεν, και ενθεν λοχοον οντων, διακοψαι τε ουραιδιον εσται, λοχον ορθιον προσιαοντα. Αντε της πιες δε ται των λοχοον, χοπλαισιον βοεθαις ει. Εντε εις παι δουνεθαι των λοχοον, επιτω ακρον αναπέναι, ουδαις με κετιμειναι των πολεμιον. Ταωτα εδοξε, και εποιον ορθιους τως λοχους. Γενωφον δε απιον επιτω ευονιμον, απο τω δεξιου ελεγετωις στρατιωταις. Ανδρες χουτοι εις ειν χους ορατε μονοι ειτι εμιν εμποδον τω με εδε ειναι ενθαπαλα εις παιδομεν. Τουτους ειν πως δουνωμεθα, και ομους δε καταφαγειν. Επιδεν τα εις χωραις εχαστοι εγγενοντο, και τους λοχους ορθιους επογεσαντο, εγγενοντο μεν λοχοι των χοπλι των, αμφι τους οκδωεκοντα. Οδε λοχος εχαστος σχεδον εις τους εχατον. Τους δεπελταστας και τους τοξοτας, τριχα επογεσαντο, τους μεν του ελωνομου εξο, τους δε του δεξιου, τους δε καταμεζον σχεδον εξακοσιους εχαστοους. Εκ του ούτου παρευγιου εσαν χωι στρατεγωι ει οχεσται. Ει ουξαμενοι δε και παιανισαντες επορεύοντο. Χαι χαιριζοφος μεν και ξενοφων, και χωι στους αωτοις πελτασται, τι εστον πολεμιον φαλανγος εξογενομενοι επορευοντο. Χωι δε πολεμιον χως ειδον αωτοις, αντιπαραθεοντες χωι μεν επειτοδεξιον, χωι δε επειτο ευωνομον, δι εσπαστεζαν, και πλου τι εστον φαλανγος εντοε μεσοε κενον εποιασαν. Χωι δε κατατο αρχαδικον πελτασται, χων ερχεν αισχινες χω αρχαναν, νομισαντες φευγεν ανακραγοντες εθεον, και χουτοι πρωτοι επειτοωρος αναμπαίνουσι. Σου νεφευπετο δε αωτοις και το αρχαδικον χωπλυτικον, χων ερχε κλαιανορ χω ορχομενιος. Χωι δε πολεμιωι, χω σε ερξαντοθαιν, οικε τι εστεζαν, αλλα φουγαι, αλλος, αλλαι ετραπετο. Χωι δε χελενες, αναμπααντες, εστρατοπεδευοντο, εν πολλαι σκοωμαις, και τα πιτεδεια πολλα εχουουζαις. Και ταμεν αλλα ουδεν χωτι και εθαωμεσαν, τα δε σμεναι, πολλα εεν αωτοθι, και των και ριον, χωζοι εφαγων των αστρατιωτων, παντες αφρονστε εγγυγνοντο, και εμουν, και κατο διε χωρει αωτοις, και ορθος ουδαις εδουνατοχηστας θαι. Αλλα χωι μεν ολυγον εδε δοκοτες, σφωδρα μεθουζιν εω οικεζαν, χωι δε πολλου μαινομενωις, χωι δε και αποθναιις κουσιν. Εκεντο δε χουτο, πολλοι χωσπερ τροπες γυναιμενες, και πολλα εεν αθιουμια. Τα ει δουστεραια απεθανε μεν ουδαις, αμφι δε ταιν αωτεν, πως χωραν ανεφρονουν. Τρυται δε και τεταρται, ανισταντο χωσπερ εκεφαρμα κοποσιας. Εντευθεν δε πορευθες εν διωσταθμους παρασανγας γεπτα, και ελθον επιθαλα ταν εις τραπεσδοντα πολιν χελενιδα οικουμενεν εν τω ειουγσαινω ποντοι, σινω παιον αποικιαν, εντα ει κολκχον χωρα. Εν τω τω εμεναν χεμερας αμφιτας τριακοντα, εν τα εις τω ενα κολκχον κοομαις. Καντευθεν χορμοωμενοι, ελα εις δοντο τένα χολχιδα. Αγοραν δε παρεικον τω εστρατοπεδοε, τραπεσδοντιοι, και εδεξαντο τετους ελαινας, και ξενια εδωσαν μπους, και αλφιτα, και όνων. Σουν διε πρατοντο δε και χιουπερ τω ενα πλευζιον κολκχον, τω εν τω ει παιδιωε, μαλιστα οικουντω. Και ξενια και παρεκαινον ελθον μπωες. Μεταδετουτω τε νετουζιαν εχεν ει ουξαντο, παρεσκαι βασδοντο. Ελθον δω τω εις χεκανω ει μπωες, αποθιουζαι τω ει, τω ει σωτερι, και τω εχερα κλαι, ει γεμωσιουνα, και τω εις αλλω εις θεω εις χα ει ει ουξαντο. Εποιαζαν δε και αγωνα γιουμνικον, εν τω ει ορει, ενθαπερ εσκαινουν. Χειλον τω δε δρακοντιον ασπαρτιατεν, χως εφυγε παις οον οικοθεν, παιδα αγωνα κατακανωνα, ζουελαι παταξας, δρω μου τε επιμελεθέναι, και τω αγωνος προστατεσαι. Επει δε δε χε θιουζα εγένετο, τα δερματα παρετωζαν τω εδρακοντιον, και χε γεις τω εκελεον, χω που τω νδρομον, πεποιε κω ειε. Χω δε ειξας χουπερ, εις δε κωτες ετουγανον, χου τως χω λωφος εφε, καλυστος τρεχειν, χω που αντις μπουλαιται. Πως ουν εφαζαν, δουνεζονται παλλαγειν ενας κλερωε και δαζει χουτος. Χω δειπαι, μαλοντι ανοιασαιται χω καταπεσον. Εγω νησδοντο δε παιδες μεν σταδιον των αιχμαλω των χω ειπλαιστοι. Δωλικον δε κρετες, εις εγγζεεκοντα αιθαιον. Παλεν δε και πιγμεν, και πανκρατιον χετερωι, και καλαι θεα εγγεννιτο. Πολοι γαρ κατεβαιζαν, και χατε θεωμενον των χεταυρον, πολαι φιλονικια εγγυγνιτο. Αιθαιον δε και χιπποι, και εδει αωτους κατατου πρανους ελασσαντας, και θαλατει αποστρεψαντας πάλιν προς των μπομον αγγειν, και κατω μεν χοι πολοι εκαλινδουν τω. Αν ο δε προς τω εις χουρος ορθιον μόλις μπαδεν επορευον τω χοι χιπποι. Ενθα πολλαι κραογε και γελος και παρακέλευσης εγγυγνιτο. Τελους τω πιμπτου και δεκατου μερους. Μερος τω χεκτον και δεκατον γζενοφοντος κιουρου αναβαζεως. Χε δε χε εγχογραφε, χουπο τες λιβριβοξ κοινονιας, πεποι εμέναι, χουπαρχει τω εκοινοεκ θέματι. Κιουρου αναβαζεως τω πιμπτον. Χωσα μεν δε, αναβαζεως τω μετα χιουρου επραξαν χοι Hellenes και ενθα υποραια τω μέχρι επιθαλανταν τέν ενθω εγγζενοε ποντοι. Και χως εις τραπεσδοντα Hellenida Apollin aficonto και χως απεχιουζαν H. Σοωτερια θουειν ενθα πρωτον εις φιλιαν γένα αφικοντο ενθω επροσθαιν λογοε δε δε λοται. Εκ δε του οτου γζυνελθοντες εβουλευοντο περειτες λοιπαις πωρειας. Αν αιστε δε πρωτος λεωνθουρειος και ελαξενχοδε. Εγω μεν τωινουν εφε, ο ανδρες απευρε καεδε σιουσκευας δωμενος, και βαδισδον, και τρεχον, και ταχοπλαφαερον, και ενταξαιον, και φυλακας φυλατον, και μαχομενος. Επιθυμω δε εεδε παωσάμενος του ούτων τον πονων, επαι θαλαταν εχομεν, πλειν τω λοιπον, και εκταθαις χω σπερ ογιουσαιους αφικεσθαι εις τεν Hellada. Τα οτα ακουζαν τες χωι στρατιωται ανες ο ριβεζαν χω σε ουλεγει, και αλλος τω τελεγε, και παντες χωι παριοντες. Επιτα δε χαιριζοφος ανέστε, και αιπενχοδε. Φιλος μοιαστιν ο άντρες αναξιβιος, ναυαρχον δε και τουγανει. Ενουν πέμψε τε με, οιωμαι ανελθαιν, και τριερεις εχον, και πλωια τα χαιμας αξοντα. Χυμεις δε αιπερ πλειν μπουλεστε, περιμενετε εσθαν εγω ελθο. Χαιεξο δε ταχαιος. Ακουζαν τες τα οτα χωι στρατιωται εσθαιζαν τε και εψεφιζαν τω πλειν αυτον χω σταχιστα. Με τα τουτων γζενοφων ανέστε, και ελεξενχοδε. Χαιεριζοφος μεν δε επι πλωια στέλται, χαιμεις δε αναμενουμεν. Χωζαμωι οονδοκαιι και ρος ειναι πωιαιιν εντ' αιμοναι τα οτα ερω. Πρωτο μεν τα επιτεαιδεια δε υπορισδες τα εκτες πολεμιας. Ούτε γαρ αγορά εστιν χικανε, ούτε χωτου, ο νεσομεθα αιουπορία ειμε ολυγωις δισιν. Χαι δε χωρα πολεμια. Κινδιουνος οον πολλους απαλιουσθαι εν αμελος τεκαι αφουλακτος πορεουεστε επι τα επιτεαιδεια. Αλλα μωιδοκαιι σουν προνομαις λαμπανει τα επιτεαιδεια. Αλλος δε με πλανασθαι χω σωωις δεστε χαεμασ δε τουτον επιμελαιυσθαι. Εδοξεταοτα. Ετοι τωινουν ακουζατε και ταδε επι λειαν γαρ χιουμον εκπορεουσον ταιτινες. Οιωμαι ουνα μπελτιστον αιναι χαεμιν ειπαιιν τον μελλοντα εξιεναι φρασδειν δε και χοποι και τοπλεθος ειδομεν τον εξιοντον και τον μενοντον και γζουμπαρας και ουασδομεν. Εαντι δει καν βοεθες αιτιζι και ρωσ αι ειδομεν χοποι δε εζει βοεθαιν και εαντι τον απευρωτερον εγχευραι πωι γζουμπολευομεν πευρωομενοι ειδέναι τειν γυναμιν εφχους ανοιωσιν εδοξε και ταοτα εννοιτε δε και τοδε εφε σχολετοις πολεμιωις λαις δεσται και δικαιος εμιν επιβουλευοζιν εχομεν γαρτα εκεινον χουπερ καθενται δε εμον φουλακας δε μοι δοκει δειν περειτο στρατοπεδον ειναι εαν οον καταμερος μερισθυντες φλατομεν και σκοπομεν χετον αν δουναιν το χεμας θεεραν χοι πολεμιωι ετοι τωινουν ταδε χορατε ειμεν επισταμεθα σαφως χοτι εξαιι πλωια χεριζοφος αγων η κανα ουδεν ανεδει χοων μελλολεγειν νον δε πεει τουτο αδελον δοκει μοι πεειρασθαι πλωια συμπαρασκευασδειν και αυτοθεν ειν μεν γαρ ελθαι χουπαρχοντον ενθαδε ειν αυτονοτεροις πλαιουσομεθα ειν δε με αγει τωις ενθαδε χρεζομεθα χωρο δε εγω πλωια πολακεις παραπλαιοντα ειν αιτε σαμενοι παρατραπεσδον τιον μακραπλαιοια καταγωιμεν και φλατοιμεν αοτα τα παιδαλια παραλειομενοι χεος αν γικανατα αξοντα γενειται ειζος αν ουκ απορεζαι μεν κομιδαιες χωιας δεομεθα εδοξε και ταοτα ενοεζατε δεφε ει εικος και τρεφειν αποκοινου χωους αν καταγωμεν χωσον αν χρονον χεμον γενεικεν μενωσι και ναυλον γζονθεςται οπος οφελοντες και οφελονται εδοξε και ταοτα δοκει τωινουν μοι εφε ειν αρα και ταοτα εμην με εκπεραινεται χωστε αρκαιν πλωια τας χοδους χας δυσπορους τα εις παραθαλαταν οικουζαις πολεζιν εν τελας ται χοδοπογειν παιησονται γαρ και διατω φοβαιησται και διατω μπουλες ται χεμον απαλλαγεναι εν ταλθα δε ανεκραγον χωσ οουδεοι χοδοι πωρειν χοδε χωσ εγνοτεν αφροζινεν αυτον επεψεφιζε μην ουδεν τας δε πολεις εγχουζας επειζεν χοδοπογειν λεγον χωτιθατον απαλλαξονται εν ευποιροι γενονται χαι χοδοι ελα ποντε και πιντε κοντορων παρατον τραπεζδοντιον χαι επεσθεζαν δεξιπον λακονα περιοικον χουτος αμελεζας του ζουλεγγειν πλοια αποτράς ο εγχετο έξω του ποντου εγχον τεναων χουτος μεν ουν δικαια έπαθεν χυστερον εν τραιχε γαρ παρασεουθαι πολλου πραγμονόντι απεσθεζαν εγχουπο νικαντρου του λακονος ελα ποντε και τριακοντορον χαι επεσταθε ο ελουκρατες αθενάιος χως οπόζα λαμβάνοι πλοια κατέγεν επίτος τρατοπεδον και τα μεν αγωγημα ειτι αιγον εξαιρουμενοι φυλακας καθισταζαν οπός σωια αιε τως δεπλόιως εχρεζαντο εις παραγωγέν εν χοαι δε ταοτα εν επιλεγγεν εξαιρουμενοι χοει ελαινες και χοει μεν ελαμβανον χοει δε και ου κλαιάινετος δε ξαγαγγον και των χαι αωτου και αλλον λοχον προς χωριον χαλεπον αωτος τε απεθανε και αλλοι πολλοι των σιον αωτοι επειδε τα επιτεδε ουκέτη εν λαμβάνιν χως τε απεθανε λαμβάνιν χως τε απαωθε με ρυσδειν επι το στρατόπεδον εκ του ούτου λαμβον γζενουφον γεμονας των τραπεζ δουν τιον εξαγγει εις δρυλας τω χεμιζου του στρατέοματος τωδε χεμιζου κατέλιπε φυλατεν τω στρατόπεδον ουγαρ κολχοι χατε εκπεπτοκοτες των ουκειον εζαν χαθρωι και χουπερε καθεντο επιτον ακροον ουδε τραπεζ δουν τιον χωποθεν μεν τα επιτεδεια ραδιον εν λαμβεν ουκέγον φυλωι γαρ αυτοις εζαν εις δετους δρυλας προθυμωος εγον ουφον κακος επασχον εις χωρια τε ουραινά και γιουσπατα τροπους πολεμικοτατους των εν τωε ποντω επιδε εζαν εν τα ει ανο κοχωρα ουγε ελληνες χωποια των χωριον τω εις δρυλαις αλωσιμα ειναι εδωκαιι εμπιμπραντες απευσαν και ουδεν ειν λαμβενειν ει με γιους εμπιμπραντες απευγως ειν δε ειν χωριον με τροπολις αωτων εις τουτοπαντες γγιουνερου εγκαισαν περειδε τουτο ειν χαραδρα εις κουρος βαθαιια και προσοδοι χαλεπαι προστο χωριον ουδε πελτασται προδραμοντες σταδιαπιντε ει ει εξ των χωπλιτων και χαραδραν χωροντες προβαταπολα και αλλα χρεματα προσευαλον προστο χωριον γγιουνευποντο δε και δωρυφωροι πολλοι χωι επιτα επιτεδεια εξορμεμενοι χωωστε εγγενοντο χωι διαβαντες πλαιιους ει δισχυλειοι ανθρωποι επει δε μαχωμενοι ουκ εδουναντο λαμβεντο χωριον και καρταφρος ειν περει αυτο ειουρεια αναπευλεμενοι και σκολοπες επιτες αναβολες και τυρσες πιυκναι γζουλιναι πεποιεμεναι απιέναι δε επεχαιρων χωι δε επεκαιντο αυτοις χωστε ουκ εδουναντο αποτρεχαιιν ειν γαρ εφαινος χε καταβαζις εκτου χωριου ειστεν χαραδραν πεμπουζι προς γζενοφοντα χωδε χε γειτο τωις χωπλιηταις χωδε ελθον λεγει χωτι εστι χωριον χρεματον πολον μεστον τουτο ουτε λαμβαιιν δυναμεθα εισκουρον γαρ εστιν ουτε απελθαιιν ραιδιον μαχονται γαρ επεξελε λιθωτες και χε αφωτος καλεπαι ακουγουζας τωτα χω γζενοφον προς αγαγον προς τέν χαραδραν τους μεν χωπλιητας θεσται εκελευζε τα χωπλα αυτος δε διαβας σουντωις λοχαγωις εσκουπαιτω πωτερον ειε κρειτον απαγαγειν και τους διαβεκοτας ε και τους χωπλιητας διαβιβασδαιν χως αλλοντος αν του χωριου εδω και γαρ τω μεν απαγαγειν ουκ ειναι ανευπολον νεκρον χελειν δαν οωιον τω και χωι λοχαγωι τω χωριον και χω γζενοφον γζουνε χωριζε τωις χερωις πιστευζας χωι γαρ μαντεις απο δεδεγμενοι εζαν χωτι μαχαι μεν εσται τω δε τελος καλων τες εγζοδου και τους μεν λοχαγους διαβιβασοντας τους χωπλιτας αυτος δεμενεν αναχωριζας χαπαντας τους πελταστας και ουδένα ειια ακροβολης δεσται Επι δεκον χωι χωπλιται εκελευζε των λοχον χεκαστων ποιαζε των λοχαγον χως αν κρατηστα ουεται αγωνιευσται εζαν γαρ χωι λοχαγωι πλαιζιον αλλεελον χωι παντατο χρονον αλλεελωις περει αν δραγαθειας αν τεποιουντω και χωι μεν τω τεποιουν χωδε τωις πελταστας παζι παραιγγελε διεν κυλωμενους ειεναι χως οποτανασαιεμεναι ακοντισδειν και τους τοξοτας επι βεβλεσται επι ταις νεουραις χως οποτανασαιεμεναι τοξευειν δε εσον και τους γυμνετας λιθον εχειν μες τας τας διφτερας και τους επιτεδειους επεμψε του ούτων επι μελεθέναι Επι παντα παρεσκευαστο και χωι λοχαγωι και χωι χουπολοχαγωι και χωι αγζιοντες του ούτων με χειρους εναι παντες παντες παρατεταγμενοι εσον και αλεελους μεν δε γζουνεωρον μενοι δε σγαρδιατο χωριον χε ταξισεν Επι δε παιανισαν και χε σαλπινς εφθενξατο χαματετωε νουαλιωε ελελικσαν και εθαιονδρομωε χωι χωπλυται και ταπελε χωμου εφερετο λογγκκκκκκκκκ λογγκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ99 λογγκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ deswegen τσοκματεθω κάτιγα relevant εισα soul τσοκματεθει τσοκματεθει κλπiltλανθον ταπουμερορυθο κρατοδοσκοchat και άλλους άλλων χαίλκες και άλλους ανεβεύκες και χελόκες τω χωρίων χώσ' εδωκές. Καί χώι μην πελτάσταει καί χώι ψηλόι, εσδραμμόντες χέρπασ' τον χωτιχεκάστος εδύνατο. Χώδε γζενοφόνς τάς κατά τάς πιούλας, χωπόζους εδύνατο κατέ κόλλουε τόν χωπλί τόν έξω, πολέμειο γι' αλλούς εφάινοντος επάκρος της ειςχυρός. Ού πολλού δε χρόνου μεταξύ γενωμένου, κραογέται εγένετο έντον, καί εφεύγον χώι μην καί εχοντες χαέλαμβον, τα χαδετής καί τετρωμένος, καί πουλούς εν οθισμός αμφιτά θύρετρα, καί ερώτο όμενοι χώι εκπύπτοντες, έλεγον χώτι άκρατε εστιν έντον, καί χώι πολέμιοι πολλούς, χώι πάιουζιν εκδέδραμε κότες τους εντων ανθρώπους. Εντάωθα ανέπαιν εκελεύζε τολμίδεν τόνα και έρουκα, ιένα έξω τόνα βουλόμενοντι λαμπάνειν. Καί χιένται πολλούς έξω, καί νικώζι τους εκπύπτοντας, χώι εισοθούμενοι, καί κατακλέγιουζι τους πολέμιους πάλιν εις τέν άκραν. Καί τα μεν έξω τές άκρας πάντα διερπάστε, καί εξεκομισαντώ χώι Hellenes, χώι δε χωπλίται έθεντο τα χώπλα, χώι μεν περίτας τα ορρώματα, χώι δε κατα τέν χωδόν τέν επί τέν άκραν φερούσαν. Χώι δε ξενοφόν καί χώι λοχαγόι, εσκοπουν ει χωιον τε ειε τέν άκραν λαμπέν. Εν γαρχούτως σωτερία ασφαλές, αλλος δε πανιουχαλεπον εδοκαιι εναι απελθέν. Σκόπου ουμένοις δε αωτώις εδοξε παντάπαζιν ανάλοτον εναι τω χωριον. Εν τάλθα πάρες και ο άστον τω τέν άφοντον, καί τους μεν ασταωρούς εκαστόι, τους καθαωτούς δε αιρούν, καί τους αχρέιους καί φορτία εχοντας τε εξεπέμποντο, καί τόν χώπλι τόν τω πλέθος, καταλυπώντες χώι λοχαγόι, χώις εκαστός επίστευεν. Επέι δε ερχσαντο από χωρέιν, επεξέθεον ένδωθεν πολόι γέρα καί λούγχας εχοντες, καί κνεεμίδας, καί κρανέ παφλαγγονικά, καί άλλοι επίτας οικίας ανεβαίνον, τάς είνθεν καί είνθεν, τάς είνθεν άχραν φερούζες χωτού, χώστε ούτε διόκαιν ασφαλές είν' κατά τάς πύλας, τάς είνθεν άχραν φερούζας. Καί γέρξηλα μεγάλα επερρύπτουν άνοθεν, χώστε χαλεπών είν' καί μέναιν' καί απιέναι, καί χέι νουξ φοβερά είν' χέ' επιούζα. Χωμένον δε αωτών καί από ρουμένον, θεών της αωτώης με χανέν σωτερίας δίδωσην, εξαπίνες γάρ ανέλαμψεν οικία τόν ενδεξιά, χώτου δε ενάψαντος. Χώσ' δάω τε γζουνάπιπτεν, εφιούγον χωί από τόν ενδεξιά οικιών. Χώσ' δε έμαθεν χώγ' τόν φόν τούτο παρά τες τύκες, εναπτήν' εκελευε καί τάς εν αριστερά οικίας χάι γζουλίναι εσαν, χώσ' δε καί τάχου εκαίοντο. Εφιούγον ούν καί χώι από τόν τόν οικιών. Χώι δε καταστώμα δε αίτη μόνοι ελυπούν, καί δελωι εσαν χωτ' τάι εν τάι εξόδο, τε καί καταβάζαι. Εν τόθα παραγγέλαιοι φαίραιν' γζουλα, χώσ' ουετουγκανον' εξο, ούν τες τόν απελόν, εις τόν μέζον, χέω τόν, καί τόν πολεμιόν. Επέι δε χικανά, εε, δε αίν, εναίψαν. Εναίπτον δε καί τάς παρά τόν τόν χαράκομα οικίας, χώπος, χώι, εαρμένιώι αμφιτάφτα εχώιεν. Χουτ' μόλις απελθον' από το χωρίου πιούμ' εν μέζο εχωτ' καί τόν πολεμιον' πόι εσάμενοι. Καί κατεκαωθ τε παζά, χέ πόλισ' καί χάι οικίας, καί χάι τουρσής, καί τάς τά ορρωμάτα, καί τάλα πάντα πλέν τές ακράς. Τα' δε χιστεράια, χυστεράια απαίζαν χοηγέλλενες έχονται τα επητέδεια. Επίσης δε τέν κατάβαζειν εφωμπούντο τέν εις τραπεσδούντα, πρανες γάρ εν και στενέ, ψευδενέδραν επογέσαντο. Και ανερμιζος και τούνομα τούτο έχον, τον χρετον λαμπόν δέκα έμεινε εν λαζίο, χωρίο και προσεπογέιτο τούς πολεμιους παιυράσται λανθάνειν. Χαϊδεπέλται αυτον αλλοτε και αλλοτε διεφαίνοντο καλ και ουσάι. Χοημεν ουν πολεμιόι ταοτα διωροντες εφωμπουντο ο σενεδραν ουσαν, χαιδεστρατιά εν τούτο κατεβαίνεν. Επιδε εδοκαιι εεδε χικανον υπελλε λιουσέναι τωαι μιουζοε εσέμενε φευγειν ανακρατως. Και χως εξαναστας φευγει και χωι σουν αυτοε. Και χωημεν αλλοι κρετες χαλισκες ται γαρ εφασαντοε δρομω, εκπεζοντες εκτες χωδου εις χιλεν κατατας ναπας καλλινδουμενοι εσοθεζαν. Χομιζος δε κατατεν χωδον φευγον εμποα Βοεθαιν. Και εμποεθεζαν αυτοε και ανελαμπων τετρομενων. Και αυτοι επιποδα ανεχωρων βαλωμενων χοι Βοεθεζαντες και αντιτοξεωοντες τινες τον κρετον. Χουτος αφικοντο επιτος τρατοπεδον παντες σοειοι οντες. Τελος του Χεκτου και δεκατου Μερους. Μερος το Χεπδομον και δεκατων γυναφοντος κιουρου αναβάζεως. Χεδεχογραφε χουποτες λιμπριβοξ κοεινονιας πεπογεμένε, χιουπαρχε ητοε κοεινοεκ θεέματι. Επιδε ούτε χαιριζοφος Χεκεν, ούτε πλωια χικανά εν, ούτε τα επιτεδεια εν λαμπάνε ειν αιτι, εδοκαιι απιτεων ειναι. Και εις μεν ταπλωια τους τε ασθενοντας ενεβιβασαν, και τους χιουπερ τεταρακοντα αιτε, και παιδας και γυναικας, και τωνασκευον, χωσα με αναγκαι εν αιχειν. Και φιλαιζιον και σοφαινητον, τους προσβιουτατους τωναστρατεγον εις βιβασαντες του ούτον εκελευον επιμελαισται. Ποι δε αλλοι επορευοντο, χαι δε χοτος χοτοποιαμεναι εν, και αφικνουνται προευομενοι εις κερασσοντα τριταιοι, πολιν ελενιδα, επι θαλατε σινοπαιον αποικον, εντε κολχιδι κοραε. Εν ταλθα εμεναν χεμερας δεκα, και εξεταζις σιοντοις χοπλωις εγγυγνετο και αριθμος, και εγενοντο οκτακις χιλιοι και εγζακοζιοι, χουτοι εσοοτσαιζαν. Ποι δε αλλοι αποολοντο, χουποτε τωναπολεμιοντα, και κοιονος, και ειτις νοσοε. Εν ταλθα και διαλαμβάνωση τω από τω αιχμαλοωτω αργιουριον γενομενον. Και τέν δεκατεν, χένα τω εαποολονι εξελλον, και ται εφεζια αρθέμιδι, διελαμον χοι στρατεγοι το μέρος εκαστος φυλατειν τωις θεωις, αντι δε χευρισοφου νεον χο ασυναιος έλαβε. Γζενοφων ούνα τω μένα τω αποολονος ανάθεμα, πω εγεζάμενος, αντι θεζιν εις τω ενδελφωις τω αθενάιον αθέζα ουρών, και επεγραψε τω τε χαουτου ονομα, και τω προξένου, χω στσουν κλεάρχοε απεθανε. Γζενος γαρ ειν αουτου. Τω δε τες αρθέμιδος τες εφεζιας, χω τα παιει εις ειν αγεζιλαωε, ειν τες αζιας τεν εις βοιωτους χοδον, καταλευπει παρα μεγαμμυσδοε, τω τες αρθέμιδος νεοκορωε, χω τυ αουτους κυνγυνεουσον εδωκει εναι. Και επεστειλεν ειν μιν αουτός σωθαε, χαουτωε αποδουναε, ειν δε τι παθαε, αναθαίναει πω ει εζαμενον αν τα ει αρθέμιδι, χω τι οι οι τω χαριειςθαι τα ει θεωε. Επιδε δε φιουγεν χω γζινοφον, κατοικούντως ειδε αουτου ειν σκηλούντι, χου πω των λακεδα ημονιον, οι κυσθεντος παρα τεν ολουμπιον, αφυγνειται μεγαμμυσδος εις ολουμπιον, θεωρεεζον, και αποδηδοζι τεν παρακαταθεεκεν αουτωε. Γζινοφον δε λαμβον χω ριον ο νεηται τα ει θεωε, οπου ανελεν χω θεως. Ετουχε δε διαρεον διάτου χω ριου ποταμος γζελινούς, και ενεφέζωε δε παρατων τες αρθέμιδος νεων, γζελινούς ποταμος παρα ρει. Και εξουεστε εν αμφωτερω εις ενευζι και κονχαι, εν δε τωε εν ασκηλουντι χω ριω, και θεραι παντον χω πωζα εστιν αγρευομενα θεερια. Επογιζε δε και βομον και ναων αποτου χερου αργουριου, και τωλωυπον δε αι δε κατευοντα εκτου αγρου χω ραια, θιουζιον επογιζε τα ει θεωε, και παντες χω η πολιται και χω προσχωροι ανδρες και γυναικες με τεικον τες χεωρτες. Παραιικε δε χε θεως τω εις σκαινουζιν αλφιτα αρτους οινων τραγεματα, και των θουωμενον αποτες χερας νωμες λαχος, και των θερευομενον δε. Και γαρ θεεεραν επογιοντο εις τεν χεωρτεν χω τε ξενοφων τω σπαιδες, και χω των αλλον πολιτων, χω δε μπουλωμενοι και ανδρες γζουνε θεεερον. Και ελισκε τωτα μεν εξαουτου του χερου χωρου, τα δε και εκτες φωλωες, σιουες και δωρκαδες και ελαφοι. Εστι δε χω ώρα, χαι εκ λακεδαίμονος εις ολυμπιανα πορευονται, χω σ' εγκουζει σταδιωι αποτου ενολυμπια διως χερου. Ενηδεντω χεροε χω ώρα και λεμον, και ώρε δενδρον μεστα. Χικανασιους και αιγας και μπους τρεφαιν και χιπους, χω σ' δε και τα τον εις τεν εορ τεν ειοντον, χιπος δουγια ευωχαις ται. Περιδε αυτοντων, ναον, αλσος, χεμερον, δενδρον, εφιτευσε, χω σ' εστι τροκτα χω ραια. Χω δε να ως χω σ' μικρος μεγαλουε τω ειν εφεζο ει κασται, και τω ξωνον εοικεν χω σ' κουπαριτινον, γρουζω εοντι τω ειν εφεζω ε. Και στ' ελε, εστι και παρα τω ναον γραμματα εχουζα, χιερος, χω χωρος, τε ες αρτεμιδος, τω εχοντα και καρποωμενον, τεν μεν δε κατεν καταστου ειν εγκας του ετους, εκ δε του περιτου τω ναον επισκευασδειν, αν δε της μεποιαε ταοτα, ταε τεοε μελεζει. Εκ κερασσοντως δε καταθαλαταν μεν εκομισδοντο, χω υπερ και πρωσθεν, χω ειν αλλω ει καταγέν επορευοντο. Επιδε εσαν επιτω εις μωσινω ειχον χωριο εις, πεμπουσιν εις αωτους τι μεσυθεον των τραπεσδουοντιον, προξενον οντα των μωσινω ειχον. Ερωτωντες πωτερον χως δι' αφιλειας, ε δι' απολεμειας πωρευσονται τες χωρας. Χω ει δε ειπον χωτι ου δι' εσοιν, επιστευον γαρτω εις χωριοις. Εν τευθεν λεγει χω τι μεσυθεος, χω τι πολεμιω εις ειν αωτωις, χω ειχτου επεκεν. Και εδοκαιι καλαιζαι εκεινους ει μπουλωιντω εις ου μαγειαναποιασας ται. Και πενθαις χω τι μεσυθεος, επεκεν αγων τως αρχοντας. Επιδε αφικοντο, σουνελθον χωτε των μωσινωιχον αρχοντας, και χω ει στρατεγωι των ελαινον. Και ελεξε εγγενωφον, ερμενευε δετι μεσυθεος, ο ανδρες μωσινωικοι, εμες μπουλωμεθα διασωθεναι προς τεν ελλαδαπεσδει. Πλωιαγαρ ουκ εγχομεν, κωλιουζι δεχουτοι χεμας, χως ακουωμεν χιμιν πολεμιους ειν αι. Ειν μπουλαισθαι, εξεστιν χιμιν χεμας λαπειν ξουμαχους, και τιμω ρεζασθαι, ει τυποτε χιμας χουτοι εδικεσαν, και το λοιπον χουμον χουπεκοους ειναι τούτους. Ει δε χεμας αφιεζεται, σκεψασθαι πωθεν αουθις αν τω σαωτεν δυναμιν λαμποιτε ξουμαχον. Προσταουτα, απεκρυνατο, χω αρχον τω μοσισουνοικον, χωτι και μπουλωιν τω ταουτα, και δεχωιν τω τεν ξουμαχειαν. Αγεται δε εφε χω γζενοφον, τι χεμον δε εζεσθαι χρεζασθαι, αν ξουμαχοι χουμον γενομεθα, και χιουμες τι χωιωι τε εζεσθαι, χεμιν ξουμπραξαι, περειτες διωτου. Χοιδε ειπον, χωτι, χικανω εσμεν εις ταιν, οωραν εις μπαλαιιν, εχθου επι θατερα ταιν των χιουμιν τε και χεμιν πολεμιον, και δευρω χιουμιν πεμσαιν αουθις τε και αντρας, χωτιν ες χιουμιν ξουμαχονται τε και ταιν χωδον εγεζονται. Επι τούτω εις πισταδοντες και λαβοντες ο εγχοντο, και εχονται φυστεραια, αγοντες τρια κοζια πλωια μονοξουλα, και ειν χεκάστο τραις αντρας, χων χωιμιν δουο εγγμαντες εις ταξιν εθεντο τα χωπλα, χωδε εις εμιναι, και χωιμιν λαβοντες τα πλωια απεπλευσαν. Χωιδεμένοντες εξεταξαν το χωδε. Εστεζαν χως περ ανά γεκατων μάλιστα, χωιον χωροι αντιστοιχουντες αλλαελωις, εχοντες γερραπαντες λεουχών μποών δασαια, αι κασμένα κοιτου πεταλωε. Ενδετααι δεξιααι, παλτον χως εξπευχου, εμπροσθεν μεν λογγεν εχον, οπισθεντε του γζουλο σφαυρω ειδες. Χειτοονισκους δε ενδεδιουκεζαν χυπερ γονάτον, παχως χως λινου στροματοδεσμου, επίθααι κεφαλαιει δε κραναι σκουτυνα χωια περ τα παφλαγονικα. Κρεοβιλον εχοντα καταμεζον, εγγουτατα τυαρο ειδε, ειχον δε και σαγαρεις σιδερας. Εντελθεν εξερχε μεν αυτον χαις, οι δε αλλοι χαπαντες επορευοντος χαιδοντες εμρουσμωε. Και διεζοντες διατων ταξεων, και διατων χαπλων των ελλένων, επορευοντο ειουθιους προς τους πολεμιους επιχωριων, χω εδω και επιμαχωτατον ειναι. Οι κεητοδετουτο πρωτες πολεως τες μετροπολεως, καλουμένες αυτοις, και εχουζες τω ακροτατον των μοσινωικων, και περιτουτου χω πολεμος ειν. Οι γαρ αιτουτεχοντες εδωκων εγκρατεις ειναι και παντον μοσινωικων, και εφαζαντουτους ου δικαιος εχειν τουτο, αλλά κοινον ον καταλαβοντας πλεονεκτειν. Ειποντο δωτοις και των ελεενοντινες, ου τακθεντες ουποτων στρατεγων, αλλά χαρπαγεες γενεκεν. Χοιδε πολεμιωι προζιοντον τεως μεν αιεσοικαστον. Επιδεγιους εγγενοντο του χωριου εγκραμοντες τρεπονται αιτους, και απεκτειναν σχνους των μπαρβαρων και των γζουναν αβαντων ελεενοντινας, και εδιωκων μεχριχου ειδον τους ελενας βοηθοντας, ειτα δε αποτραπωμενοι ο οιχοντος, και αποτεμοντες τας κεφαλαστον νεκροστον. Επιδεγνιζαν τω εις ελεζι και τω εις αιωτων πολεμιωις, και χαμαεχωρευον νομοετινι χαϊδοντες. Χοιδε ελενες μαλα αιεικθοντο, χωτι τους τε πολεμιους επεποιακεζαν τραγιουτερους, και χωτι χωι εξελθοντες ελενες στους αιωτωις επεθεγγεζαν, μαλα οντε σιχνωι. Χω ουποπροσθεν επεποιακεζαν εν τα στρατεια. Γζενοφοντε σιουγχαλεζας τους ελενας ειπεν. Ανδρες στρατιωται, με εδεν αθιουμε εζεται ενα κατωνα γεγενεμένον. Ίστε γαρ χωτι και αγαθον ου μεγοντου κακου γεγενεται. Πρωτονμεν γαρ επισταστε χωτι χωι μελλοντες εμην εγγευσται, τω εωντει πολεμιου ειζιν, χωι σπερ και εμας αναγκαι. Επειτα δε και τον ελενον χωι αμελεζαντες τες γζουν εμην ταξεως, και χικανοι εγγεζαμενοι ειναι γζουντοις barbaros, τω τα πραταιν χαπερ γζουν εμην δικαιν δε δω καζιν, χωστε αωτις χετον τες εμετερας ταξεως απολευσονται. Αλχυμας δε η παρασκευασται, χωπος και τω εις φιλουις ουζι τωνα barbaron, δοξετε κρειτους αωτον ειναι, και τω εις πολεμιουις δε λωσετε, χωτι ουγχομοιωις ανδραζι μαχουνται νιουντει, και χωτε τω εις ατακτοις εμαχοντο. Ταωτεν μεν ουνατειν εμεραν χωτος εμεναν. Ται δε χυστεραια εις χυζαντες, επαι εκαλυερεεζαντο, αριστεζαντες, ορθιους τους λοχους πωγεζάμενοι, και τους barbarus επει τω ευόνιμων, κατά ταωτα ταξάμενοι, επορεύοντο τους τωξότας μεταξου τω λοχων ορθιων εχοντες, χωπολευπομενου δε μικρον τω στόματος τω χωπλει τω. Εζανγαρτων πωλεμιον χωι ευσδοννοι, κατατρακοντες τω εις λιθοις εμβαλλον. Πουτους ανεστελον χωι τοξοται και πελτασται. Χωι δαλωι μπαδεν επωρευοντο πρωτον μεν επει τω χωριον, αφχουτε πρωτεραια χωι barbaroi, ετρευθεζαν και χωι γζουν αωτοις. Εντ αλθαγαρ χωι πωλεμιον εζαν αντιτεταγμενοι. Τους μεν one πελταστας εδεξαντο χωι barbaroi και εμαχοντο, επει δε δε εγγιους εζαν χωι χωπλειται ετρεποντο. Και χωι μεν πελτασται ευσοις ειποντο διω οκοντες ανο προς τένα πωλειν, χωι δε χωπλειται εν ταξει ειποντο. Επει δε ανο εζαν πρωσταις μετροπωλεως οικιαις, εντ αλθα χωι πωλεμιον χωμου δε παντες γενομενοι, εμαχοντο και εξεκοντοις δον τωις παλτωις, και αλλα δωρατα εχοντες παχεα μακρα, χωζα ανερ ανοφερωι μωλεις, τουτοις επει ροντο αμμυνασται εγχευρος. Επει δε ουχ ουφιεντο χωι ελλενες, αλλα χωμοζε εχωρουν, εφιουγον χωι μπαρβαρωι και εντευθεν, λιποντες χαπαντες τω χωριον. Χω δε βασιλεως αωτων, χω εν τωε μωσιονι τωε επακρου ο οικοδομεμενοι, χωνα τρεφουζι παντες κοιναι αωτου μενοντα και φυλατουσιν, ουκ εθελεν εξελθαιν, ουδε χω εν τωε πρωτερον χαιρεθεντι χωριοε, αλλα οτου σουν τωις μωσιονις κατεκαουθεςαν. Χωι δε ελλενες δι' αρπασδοντες τα χωρια, χαιωρισκον τρεζα ορους εν ταις οικοιαις, αρτων νεμενον περουσινων, χως εφαζαν χωι μωσιονικοι, των δε νεον σιτων γζουν τε καλαμει αποκεμινων, εζαν δε σδειαι χαι πλαισται. Και δελφινων τεμαχε εν αμφορευσιν χαιωρισκητο, τεταρει χαιωμενα και στεαρ εν τεωχεζι των δελφινων. Χωι εχροντω χωι μωσιονικοι καθαπερ χωι ελλενες τωι ελλαιωε. Και ρουα δε επι των ανογεων, εν πολλα τα πλατεα ουκ εκοντα διαφουεν ουδεμιαν. Τουτων και πλαιστοι σιτωε εχροντω χεψοντες και αρτους οπτωοντες. Οινως δε χαιωρισκητο, χως ακρατω σμεν ογζους εφαιντω ειναι, ουποτες ουστεερωτετος, κεραστεις δε ευωδες τε και χαιδιους. Χωι μεν δε ελλενες αριστεζαντες εν ταωθα, επορευοντο εις τω πρωσο, παραδοντες τω χωριον τωις σωμαχεζι των μωσιονικοι. Χωπωσα δε και αλλα παραιζαν χωρια τωνογζουν τωις, τωις πολεμιωις οντων, τα ευπροζοδοτα τα χωι μεν ελευπον, χωι δε χαικοντες προσεχωρουν. Τα δε πλαις τα τωια δε εν των χωριον, απεικον χαιπολαις απαλαιελον, σταδια οκδωεκοντα, χαι δε πλαιον, χαι δε μειον. Αναβωοντων δε αλαιελον, γζουνεεκον εις τεν χετεραν εκτες χετερας πολεως, χουτος χουψελε τε και κοιλε, χαι χωρα εν. Επιδε, πορεομενοι εν τωις φιλωις εζαν, επεδεκνιουσαν αωτωις παιδας των εουδαιμονων, σι τεουτους, τεθραμενους καρυωις ευθρωις, απαλους καλιουκουσας φοδρα, και οου, πολλου δε οντας ειςους τωμεκος και το πλατος ειναι, ποι κυλους δε τα νοτα και τα εμπροσθενπαντα, αις τυγμενους ανθέμια. Ες δε τουν δε και ταις ετεραις, χας αιγουν χωι ελαινες, εμφανος γζουνγυναιις ται. Νομος γαρ εν, χουτος σφισι, λεουκοι δε παντες χωι ανδρες και χαι γουναιαι, τουτους ελαιγων χωι στρατεοζαμενωι, μπαρπα ροτατους διελθαιν, και πλαιστον των ελαινικον νομον και χωρις μενους. Εντε γαρ χοκλωε οντες, εποιουν χαπερ αν αντροποι εμ εραιμια εποιεζαιαν, μονοιτε οντες χομοια επρατον, χαπερ αν μεταλωον οντες. Διελαιγοντοτε χαουτοις και εγγελον εφχαουτοις, και ο ορχουντο εφυσταμενωι, χωπου τουχοιεν, χωσπερ αλωις επιδεικνυμενωι. Τελος του ευδομου και δεκατου μερουους.