 De oude deel 2 van Louis Coupérez. Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domijn. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorgelezen door Bart De Leeuw. De oude deel 2 door Louis Coupérez. 9. Nu de Wallen niet weer verlaten. Die overwinding uitgekomen door de heer Routen golfde de benigte. Dijnde uit 1, maar Calerioë liet zich niet meeslepen. In tegendeel, ze maakte zoveel zijn vermoord baan naar de Balustrade. De zon was over de middag heen en de gouden allomenschijn stroomde in brede klarenvakken over Heuvel, Thal, Tempel, Stadion, Wallen, Mensen en Beelden, glansende over het grou en geel, guldende over de blankgloeiende over het beweeglijke blondbruinevlees ter duizenden langzaak kreodende aangezichten. De kleuren der feestkledij velden hel op en smotten in en weer uit elkaar. Het gebombte rondom, olijven zilvergrijs, cipressen donkergroen, steenijken zwart, doorvlamde de zon met brede bundelstralen en schichten en die vreemde geur als van rozen, maar waarvan dan? Calerioë pijnzde niet langer over, blijde dat zij nu in de opengelatende leegte de Balustrade bereikend zou, waar wij ze straks beter zou zien. Tot zij bebekte, de Elische Priesteres wat de meter, Pindaroche, de Siciliaanse koningssonen, allen waren opgestaan. Er was een algemeen wegbeweeg. Wat? Alled verdient in het stadion. Natuurlijk bezond de heteren zich, ze gingen naar het grote gymnasium. Daar zou de plaats vinden, het vuistgevecht en de worstelwedstrijd. En zich slaande op het voorhoofd, boos op zich, op haar domheid, wenden zij eilings. Was nu bij de achterste, maar drong zich door, drong mee. Drong mee als drinkt een jongen, een jongen van 16 jaren, slipte hierdoor, glijdt daar langsheen, de trappen af, de portieken door, de feestplaats over, langs het steeds smokende, steeds geërediende offer op het altar van Zuis, langs het Pelopéon en de Oerouden Hera-tempel. Wat een mannen. Was daar nog één vrouw meer tussen dan zijzelf, zoals die Kero had verzekerd? Ze kon het niet geloven. Zij was de enige, de enige vrouw hier, de enige vrouw van liefde. En zij was gekomen op Xenofon van Corrente. Ook bij de springwedstrijd had hij overwonnen. Driemalen, die korte dag, had hij reeds gezegervierd in het Petathlon, het gewijde Petathlon. De held was hij reeds van het ogenblik. Zou hij de held worden van de dag? Nu drong zij met de steeds rustig, maar stadig dringende menigte de brede propilaien binnen. Voet ging het voor voet, en ze zag Pindaroche, de koningssonen, de priesteres van de meter. Ze werden geleid naar zetels in de portiek om het gymnasium, van waar zij het strijdperk konden overzien. Maar de menigte, in haar stagendrang, ging de trappen tussen de zuilen door. Op, over de vlakken daken der portieken, krieelde zij reeds toen Calirioë met de drang mee boven kwam. Een plaats zoeken, en die plaats nu behouden, zich niet meer wegdringen laten door al die mannen. Al die mannen, waar tussen zij toch steeds, trots aangenomen dristijd, zich te veel vrouw gevoelden om het zekerheid weerstand te bieden. Maar gunstig was haar het toeval. Hier vond zij een plaats op een bank voor de balustrade, waarover zij in het gymnasium zag. Zij zat neer, en om haar, achter haar, drong, roelde, golfde de menigte op. De menigte der mannen. Nooit onheus, maar zo strevende sterk, de menigte der duizenden mannen, die hier samedrongen om het vuistgevecht te zien. Te zien, de vijf atleten. Twee hunnen, de koppen omgoten, met de nauwsloutende bronzenhelm, de amfotus, en de kestels om de vuisten, de beveledere handschoenen van Riemen met koperen knoppen. Maar verder naakt, als roze bronz en marmergoud getint tussen de omzuiling der vierkante ruimte op het goudglinstere zand geplant in de stand van aanval, getast de ronde ruggen, geplant de nervige voeten, gedrongen de nek in de schouders, welvend de dijen, gebogen de knie. Vechtens gereed de twee, terwijl de drie anderen tussen de helanodieken afwachten hun ne beurt om zich volgens getrokken nummer met de overwinnaar te meten. Toen was het aanval en verweer van paar naar paar. En tussen de zuinen, in het licht, op het zand, werd de wedstrijd een schoonheid te meer voor die middag om het spier gespeeld dat eerst als een ritme was. Voor bereidende, de harttochterlijke schokken der plotsche vuistslagen, die sloegen uit en die sloegen af. En wat niets dan ruwe dierelijkheid had kunnen worden, werd bijna, over het menselijke heen tot een strijd van goddelijke heroen, omdat de strengheid der regels heerste. Der willekeur Paal was peikgesteld, omdat trots overgeweld van wie de ander sloeg, zelfs tot sploedens toe, het ritme bleef segeveren, die maat, die zelfs de menselijke drift te willen overweldigen, lijn en gratie bleef geven. Die tot schoonheid verwerden, schoonheid van kracht, schoonheid van overgeweld, schoonheid van strijd tussen opanserde, vuistuit zwijende mannen. Olympia, dit was Olympia, dit was van de Groden, van Heracles en van Saars. Tien. Maar het schoonste van die zonderdag was zeker, in het vuurige uren van zwaar goud neerzijgend middagsdicht, in van Callerioë en voor de duizenden die haar omringden, de worstelwedstrijd, daar dezelfde plaatsen gestreden. Want zoals de vijf worstelaars, beurt om beurt, de een tegen de ander, op zouden worstelen, zo naakt als hij eerst die mooie verschenen waren ten wetloop, zonder helm, koperbeslagen, handschoenen, zonder discos, zonder springstok, zo en niet anders hadden Groden geworsteld en half Groden toen zij nog de aarde van Hellas betraden. Callerioë, haar plaats niet afgestaan, gebleven zij daar de lange pauze, die de atleten gegund werd voor de worstelwedstrijd, die het Pentathlon beslisten en besloten, zag opnieuw de vijf. Geselfd, gekneden, stonden zij prachtig in het zware goud van de nog nauwelijks schuinende zon en scheen hun nobelen jeugd ter nauwernoodzicht te heugen van lopen en werpen en springen, van vuistgevecht zelfs niet. In het moment schenen ze te verschijnen voor het eerst die dag en mocht in de ziel van 400 wellicht wijfelen de eerste opgewektheid omdat ze geen overwinnaar van vijf strijd meer konden zijn. Hun glimlach verboigde spijt en ze zouden hun geborensteden en familiestammen toch eren met te worstelen nog, te worstelen deze Olympiade, zo geweldig nog als zij vermochten. En het eerste paar grepelkanden aan en om de heroenworsteling om die wisselende schoonheid van fors konkelende lichaamslijnen van godelijven bleef als een ronde golf rondom het ritme. Wat was het schoon? Wat was het zuivere schoonheid? Alle die standen en grepen alle die wisselende beeldgroepen die de worsteling zelf verbodsten de een naar de andere. Wat was het schoon? Wat was het zuivere schoonheid de tweede strijd? Wat was het zuivere schoonheid toen opkwam de oligethide Xenophon van Corintë die reeds gezekerviert had in de loop, in de warp, in de sprong, in de vuistzwij. Als een jonge Olympiëer zelf, zoon der Goden zagen hem hellers duizenden zag hem Calerioë de overwinnaar der drie reeds roepen volgelegde worstelaars aangrijpen en zijn Goden glimlach bleef. Zijn rug vroong nauwelijks glimmend en niet meer dan glansgepolijs marmer. Der armen spierbunnel spanden, ontspanden der dien spierbunnel strekten, onstrekten het gehele lichaam rekte en veranderde telkens van breed uitbeelden de schoonheid over, onder, boven het mede beelden de lichaam des nobelen tegenstanders. De ademen heigten ook die der duizenden ook van die ene vrouw Calerioë toen, met de inspanning die op een machtig bleek Xenophon wentelde het brede lichaam van aangrijken Silas op beide schouders en hijzelf onveriekbaar nu over hem heenboog verwinnaar en zijn naam in de glorie van zonnenschijn goud omhoog jubelde nog voor de helanodieken nog voor de herouten hadden gegaan Xenophon van Corintë elf de zon ging onder in een glorie van rode gluks Calerioë door het opgewonde gedrang der duizenden mannen werd meer gedrommen, gedragen, gestoed dan zijzelf bewust haar voeten voelde gaan het duizelde haar van vermoeidheid en nauwelijks beheelde zij de ingeving in de overgolfing op de grote feestplaats daar het huis van Magyra terug te willen de Begierige man had zij verloren toen zij thuis kwam wankelde zij binnen in de armen der herbe Gierster die op de drempel het gewoel stond te aanschouwen zij stortte neer op haar bedden gebrokken als naar een eindeloze nacht van liefde zij trilde over haar leden het zwom en zwierelde haar voor haar ogen van een orgie in Corintë de stad er blijde genietingen zou zij minder uitgeperkt thuis zijn gekomen dan van deze kuisse olympische dag dag der gode dag dat onder Zuis en Hieracles blikken Xenophon van Corintë over Winnaar gelauwerd was van het pentathlon der 79e olympiade en achterover gegooid op haar kussen als hun vrouw die verkracht was de arm met haar zij de slap hangende langs het nauwe bed lag zij de ogen gebroken de mond open en viel in zware slaap die bijna bezwijming was Magyra angstig was om de deur twee, drie malkomen kijken liep dan haar gasten weer te bedienen overal in Olympia voor de herbergen op de pleinen, op de feestplaats langs de oefens der rivieren zaten met druk gebaren heftig dagensprek over de wedstrijd de duizenden feestgenoten aan de eenvoudige dis kort echter slipcalorie oeien haar zwijmslaap toen Magyra tussen al haar drukte voor de vierdemaal om de deur kwam kijken, opende de hitteren de ogen maar zij gevoelden zich gebroken onmachtig op te staan Magyra bracht haar te drinken te eten dwom haar te eten te drinken en zij deed het nu, gulzig zit het op haar bed en de wijn deed vloeien haar bloed door de adren van buitenwirklonken zingende stemmen, gasten riepen Magyra spoede zich heen Kalirioë wezenlos bleef zitten en staard nu wist zij dat ze hem beminden niet had gedacht te kunnen beminden nu wist zij dat zij niet van vermoeidheid alleen ook van aandoening om zijn zegen zich zo gebroken gevoelden oh, het geluk dat hij gezegeverd had hoe was haar zil niet die gehele dag als door Bastens gespannen gebleven in de binnen de verwachting dat hij zou zegeveren zij heegde nu zachtjes zij glimlachten van in haar wellende zaligheid het werd donker in het kamertje en door het open, hoge, kleine raampje schen een vierkantstukje blauw van de nacht en begon wit de maan te schuinen volle maan eerste volle maan na nachtevening lieveke, ben je beter? het was Magyra stem aan de deur Kalirioë lag te zalig noden haar binnen te komen verzekerde dat zij beter was de oude vrouw was blij toen ze Kalirioë glimlachen zag plotseling stond Kalirioë op streek zich over het voorhoofd als streek ze haar het verwezenheid weg ben ik niet te laat, voeg ze angstig te laat, waarvoor, voeg de oude ik heb geslapen, ik was zo moe ben ik niet te laat te laat om hem te horen huldigen hem? glumte de oude vrouwelijk hij is het dus natuurlijk Xenophon Xenophon van Corinthen winsnaam door heel Olympia klinkt wie zou het ook anders zijn nemen duifelken, je bent niet te laat de maan reis nog nauwelijks aan de laagste kim van de Kronosheuvel de oude heeft zich daar het hoge raampje waar de witte schijn binnen schuimde en de straat en het plein weer moedden nog van de feest genoten maar toch, het uur nadert en te lang talmen zou niet raadzaam zijn voor wie goed wil zien en horen voor de oude had uitgesproken stond Callerioë reeds op de drempel ze keek naar buiten Olympia, in de nog jonge manenschijn schende witte schuidoe van wat zij die zonnemorgen geweest was blauwe geschimmend schenende mannen die langs de muren daar al te sliepen reeds hevig gebaarend en praatend en die de feestboord binnenslipten Callerioë van de oude vrouw wilde wel een korte witte mantel aannemen die zij zich omsloeg voor kielte en dauw en ze haasten zich, haasten zich met de andere mede de feestplaats, de tempels, de zuilenhallen blankten als hun stad in de maan zelf hadden geblankt een witte schemer van schijn dreef over de gebouwen en verschitterde naar het hoger geboom te toe op de helingen van de kronosheuvel stonden dissipressen donkere vakkels gelijk tegen de nachtblauwe lucht vakkels die zo aanstond zijn zuiver een glansend schijn te zullen ontvlammen nog spookte het offer op het altar van Zuis maar de walm veruilde zilverde mede in mist en in manenschijn de menigte bewoog in een stagedrang terug naar het grote gymnasium dat zij verlaten had na Xenophons overwinning en de propilaien zogen de menigte in en over de vlakken daken verspreiden zij zich Callerioë, het was nog vroeg en groepen wandelden op en neer stelden zich nog niet op had zich aan de balustraden een goede plaats veroverd vlakbij verief zich een troon gestoelten met trappen bereikbaar vanuit gymnasium zelf langzamerhand, naastaar kwamen wie begiering waren goed te horen, goed te zien en stelden zich op en het voorbeeld dit volgen langs de gehele balustraden rijden zich de begierigen de overdadige schijn vroeger reisden de man baden allen en al in het kalme klaren licht het scheen dat de drukke gesprekken en zelfs zich in verkamden alles wachten af en nauwelijks hier en daar klok nog een opgewondende stem die van kansenspraak voor overwilders in een volgende olympiade over vier jaren beneden in de vierkante gymnasiumruimte was de stoet door de partiek billen gekomen het was bijna niet anders maar op de grotere kalmte om de blauwe schadeoen om het witte gelicht was het indrukwekkender nog allen te zien verschijnen de helanodieken de vijvatleten zelfen de prijzen, drievoeten en bekers die hen nagedragen werden de elische priesteres van de meter met haar priesteressen de sissiliaanse koningssonen en de mannen van het gezag en het waren allen de zoonheid en waardigheid ze traden de trappen op en de menigte van boven verkamden bijna verzwegen met nauwelijks een murmeling aan zoveel duizenden monden volgde het optreden met zoveel duizenden ogen Pinarosh kwam, het laatst hij droeg het lange wijdplooiende witte feestgewaad en de lauwarkans op de lokken en verjeugdigt in de witte kalmte van de nacht als zou feest die nacht zijn oloon Kitaroidos zoals hij de trap opkwam boven menselijks geen hij Kilirio heet toe wat wist zij op dit ogenblik dat de dichter geen groot was, arm was als een dichter altijd is hoe ook gehuldigd door hielen volk wat wist zij dat hij lichtdenken kon aan benijderen, vijanden, kritikasters die schouden zeker tussen die dichter duizenden op dat ogenblik zag zij en zagen de duizenden hem bijna niet menselijk meer maar goddelijk Apollon Kitaroidos het vision van een niet grijzende meer maar zilverblonde zangergot die opsteeg de treden naar het troon gestoten een knap droeg hem de grote lier na boven ontvingen hem de anderen als geboden er over hem geen priesteressen in koningszoden geen olympische helanodieken zelfs 12 toen besteg Pinarosh de bronse dichter troon die ronde hoog de rug als tegen de blauwe dacht zelfe met de duizenden heuvel waar de pijnen als feestvakkels zich beurden het witte manenlicht was om hem heen en hij stond en de anderen zaten vier atleten er vijf zaten, twee aan twee terzijde zijn stron maar Xenophon van Corinthe zat alleen op zijn erezetel de prijs drie voet naast zich werd warmde de wirok heen Rokalirioë als een roze van maar plotseling klonken als een akkoord van manestralen zelfe Pinarosh uit de skrapsarmen had de lier tegen zich aangenomen en met het plektron de staaf de staren getikt een heilige stilte heerste de zanger stond bezieldeens klapsen het als heilige door de godige roeide hoofd en een trots verprachtigde zijn een wit oplooide gestalte toen volgden de volle zachtsilveren akkoorden okander naar de lidische wijze op en Pinarosh zijn blik zinkende doen over de stille, vroomgebogen kop van Xenophon van Corinthe zong hem de oude toe, met een stem waarvan de klank zo hoog vol als diep en prachtig klonk dertien ik wil loven de Stam drieweeg seegevirende te Olympia wilderig Corinthe zal vieren mijn sang Xenophon, o edele oligetide grote dingen zal ik herdenken u doen een rilling ging de duizenden door een rilling als van Kurt juch door Calirioe een rilling zag zij sidderen over de sterke held die daar, vlakbij, gezeten was stil en vroom Xenophon van Corinthe Corintheer zong de zanger de overwinnaar toe wel vaak prachtig de Olympische dagen verstoen buren de horen ter zegen palmen en uwe edele deugden die in de gewijde peiken triumpheerden gij dus, o opperste god machtige zuis van Olympia Xenophon zing nu hij op de Olympische velden overwinnaar bleef in de vijfkamp zegen nimmer nog door sterfling behoud twee malereeds bekransten Xenochron zijn jeugde gehoofd en Teneimea was zij de glorie nog niet overstraald Zijn vader Tessalos met de voeten erop leefde in onstervelijke herinnering voort en de afeerse oeferen zijn zoon Xenophon gij te Delfi zegen vierde reeds in de loopwedstrijd en triumpheerden bij Palazatele's fest zeven malen maar er zijn maat in mijn zang en alle Xenophons overwiddingen wil ik niet melden om matig te zijn veertien de volle akkoorden klaterden van de snaren en het was of de maanden schijn de lichtende schuidel was van het straalend geluid Kalirioë naar Xenophon zat te staren en ze zag hem plots zich en zijn aandoening toch nog bedwingen een grote slik van tots die golf de onweerhoudbaar op uit zijn borst stil zat hij daar heel bleek in de blanke nacht en roerloos onverstelpt door te grote ere gebogen het hoofd hij herademde de zanger zong zijn stad Corinthen zong de Corinthische voorouderen hun wijsheid en uitvindingen en heroische deurden van schoonheid klonken kunstvol op van zijn lippen op de maat der van zelfwellende melodie terwijl vol akkoord na vol akkoord breed op golfde met telkens herhaalde golfen van begeleiding de herinnering aan de Corinthische mieten Sisyphos, Sluw en Kündig aan Hermes Gelijk Medea die de Argonauten redden Belaforon die Pegasos het ros met de zilveren vleugels in de onwillige mond verbreedde de vlucht der oude over het heden heen van Xenophons hulde naar de onvergetelijke dingen van het eeuwige verleden maar het heden zou het verleden worden Xenophon Seger zou hem en Corinthen de onstervelijkheid geven van nieuwe, jeugdigerom ook koning der Godenzaas gun dat de oligetide en zijn geslacht de levensbaan lopen met lichten als de overwinnaar liep de loopbaan en leer hun altijd de maat, de heilige maat tussen de gouden en gunsten van hun geluk de zangersstemverklonk helden schallend in het helle licht van de huldenacht en de klaatrende akkoorden volgden nookander aan het slot op of een houtvol starren, zilver en stralend neervielen uit de maandenlucht over Olympia Al een rezen, de duizenden er steeg nu in één stemmer plechtig gejaagd en allen de handgeheven tot huldigin zagen Pinarosh de treden afdalen van zijn dichter trouw en in zijn armen ontvangen en omhelzen de oligetide de overwinnaar Xenophon van Corinthen 15 koortsbevende van aandoening was Calerioë met wie haar omringden gerezen niet had zij bespoord maar verre van haar de begierige man zijn ogen niet van haar gericht had zij dronken nu met de menigte mede de vlakke daken over de trappen om neer de portieken door zijn wankerden geheel hun lichaam trilden van te grote ontroering en van liefde een liefde zo groot als zijn nimmer geweten had in de korte mantel, nauw omwikkeld deed zij nauwmoeite haar vrouwelijkheid meer te maskeren liefde, ontroering moeite beelden haar een mantelcilwet niet meer die van een jongen een jongen van 16 jaren maar in de stille halflichte wit, blauw, grijs soms bij de blanksilver waar het marmerkaatste de manig schijn was het voordoen niet nodig meer niemand lette haar op, meende zij allen de duizenden in drukgesprek met hevig gebaar na die rijke dag na die glorenvolle nacht de 72e olympiade gingen naar huis op de feestplaats zag kalorieoë de stoet Pinarosh, de priesteres de helanodieken de atleten zelfen xenofon er was afscheid, scheiding begeleiding als met blauwe geschimmen weemelden het uit okandergaan over de wittige plaats waar het offer op het altar versmokt was de atleten met geleiden van ere gingen terug naar het gymnasium waar ze huiswesten ontvinden en kalorieoë niet kunnen wenden de herblik van xenofon af zag hem naar zijn meende met de camaraden zich verwijderen toen zag zij dat hij zich als schijn los te maken met verontschuldiging en zijn zweeks ging hij ging vlug langs de Zuistempel verloor zich in de schade van het eikenbos dat als in park de tempel omringde waar ging hij heen met een ingeving volgden ze hem ze wist niet waarom en met welk doel ze zag hem zich bewegen naar de andere feestpoort naar de westelijke zijde ter plaats en zij wilde hem volgen plotseling liep de begierige man naast haar zij schikte ik ben je gevolgd begon hij laat mij riep ze ongeduldig waar ga je heen vroeg hij verbaasd ik meen dat je mij gezien had ben je gelegenheid gaf je te volgen laat mij riep ze heviger bij de heilige Zuis van Olympia in wie's bos wij zijn smeekte zij laat mij zij liep door ter zijde diep hij nog mede niet kunnen besluiten af te laten van wat hij een dag gehoopt had tot hij plot voor zich een man zich verwijderen zag door de feestpoort en Xenophon herkende Xenophon je volgt Xenophon ja, bekende zij Bevind van Kurt ga dan, zei de man ik wist niet dat je Xenophon volgde dat hij je wacht, misschien hij is de held, de god van deze dag met hem denk ik niet mee er was een eerbied een bewondering een trillende spijt ook in zijn stem dank, zei zij inig een ogenblik later had zij de man verloren in de eigen geschadel was hij verschemerd scheen hij als een nietwaardig sterveling verzwijmt in duister en niets maar gins buiten de feestpoort die Calerioë naderde zag zij als een god in het hellen maan ligt Xenophon staan hij stond hij scheen wijdte ademen breedmakend te borst en de arme had hij in een zwij als overstelte hem iets te zwaas of hij in last hoog van zich werp en zo zag Calerioë hem staan en bijna onbewust naderde zij niet weten de waarom zonder doel maar onweerstaanbaar iets van een kracht van haar voet over kiezel deed hem zich wenden en hij zag haar zij kon zich ongezien niet maken want dit was een openen wijde waar langs een weg werd aan verschillende oefenscholen grensten geen schaduw het was allemaal licht het dicht viel als met een vloed uit de ronde beker der maan op ditzelfde ogenblik dat Calerioë zich door Xenophon wist gezien, werd ze bewust dat in stralende, zilverachtige maanschijnmistige eenzaamheid zich om hen bij de strikte om hem die gins om gewend keek om haar die hier plotzazelend niet wist er vloeide tussen Hoogriet de Kladeos rustig met een kabelende rimpeling en weer spiegelde maanglans per maanglans en omdat de wind even opwoei zwoel plotzending een wolk van roosigeur aan van de rivier en bosende als een bezwijmling rondom Calerioë die zich heugde die morgen op de wallen van het stadion die zo vreemde onverklaarbare vleugen waar ene seconde waren zij zo blijven staan ongeveer van elkaar toen deed hij enige schede terug toen naderde hij toen vroeg hij wat is er? zij gevoelde zich stom wie ben je? ze wist niets te zeggen volg je mij, vroeg hij verder Fronsen de Brauw wé ligt dacht hij even aan benijder en veijans, waarom zou hij er niet hebben ze begreep dat hij haar verdacht en nu stamelde zij ik volgde je Xenophon, vergeef me ik ben een vrouw en ik volgde je waarom? vroeg hij ik weet niet, zij zei en sprak bijna de waarheid ik volgde je onbewust vergeef me, ik eerst terug wie ben je? trong hij weer zij glimlacht er even in verlegen op hij zag haar nu in de mantel toch verbond als een jongen een jonge jongen ik ben heel zacht ik ben Calirioe Calirioe van Corinthen Calirioe herhaalde hij zeer verbaasd werkelijk, ik herken je Calirioe, Calirioe van Corinthen Calirioe die ik eens bezocht in haar woning van Wilde tijdens hun feest wat doe je hier? in Olympia vermoemd vermoemd als een ondeugende jongen wat doe je hier? in de nacht buiten de altis bij de oefens van de cladeos ik zei het reeds ik volgde je onbewust en te Olympia kwam ik om je te zien om mij te zien om je te zien overwinnen in de vijfkamp dat geen stervening ooit nog deed en je zag het mij ik zag je het was de grootste schoonheid ook celofon die ik ooit zag ik zag je zegen vieren vijf malen ik zag je huldigen door de zakker en ik was gelukkig gelukkig je zag het Olympia ja en ik zag celofon ik was ook gelukkig gelukkig Calirioe mijn geluk overstelde mij en ik verliet de makkers en ik ging naar buiten ik wilde ademen hier ik ga, blijf je bent gekomen om mij om mij te zien overwinnen je deelde in mijn geluk ja, celofon blijf nog, zie hoe stil is het na de dag van Roem en overstelpende eer aan dit water ze liepen samen de stroom toe een zware roze geur woei aan als een zwellende wolk wat geurde toch zo vreemd zoet, vroeg Calirioe reedste deze mooigen op de wallen van het stadion celofon lachte en wees zie zij hij, gins aan de boorden van de rivier woekeren de rozerstruiken zie je de grote bloemen rozen genouwelijks op in de bleke manenschijn maar ze geuren ze geuren buiten Olympia buiten de muren der altes ze zijn te ver om ons atleten te verweken en de Hellenoodieken laten ze daar laten ze daar uit achterloosheid ik rook ze nooit in Olympia maar hier hier wel ze geuren zoet ook Calirioe ik ga blijf toch nog wat volg je me dan als je gaan wilt zo ben je ons samenzacht celofon zou gevaarlopen de olicatine Roem nee Calirioe zo spoedig loopt die Roem geen gevaar blijf nog en laten we de verre rozen niet vrezen hij glimlachte zo goed en groot zag op haar neer zij beefde het was haar of zijn misdadig was Olympia dit was toch nog Olympia maar gins geurde de rozen zie, zei hij, naast haar voortlopend ik heb vandaag niet aan vrouwen gedacht ik wil dat eerlijk bekennen zijn dagen Calirioe hij zweegeven bevende liep zijn naast hem in de richting van de woekeren de rozen die avond Calirioe die ik bij je kwam een ogenblik op je feest die avond had ik aan vrouwen gedacht die avond heb ik aan jou gedacht je huis straalde als een paleis er brandde geuren er slingende bloemvestoen en de arom der weinen was als een offer aan Dionysos er waren mooie vrouwen je slavinnen die dansten er waren mijn vrolijke vrienden die wilde aanleggen ten maal en Calirioe, er was jezelf ja, ik herken je nu je bent dezelfde al gelijk je nu een jongen naast mij toen was je de vrouw ik herinner het me je was prachtig bij de naakt die je groutgasing peplos die droppelden van je hoofd langs je slapen over je bocht het terwijl je prachtig was op Calirioe was je bekoorlijk en heel tijdig weet je toen heb ik geaarzeld maar ik was er dat leed ik bereide mij voor voor de isthmische spelen waren weinen geuren vrouwen voor mij ik dronk één beker en ging en toen ik gegaan was Calirioe kom, laat het mij eerlijk bekennen in deze heile gedacht van Olympia terwijl de goden ons horen achter de zilveren hemelen toen ik gegaan was, gevoelde ik bij Bittig ik was Xenophon die reed zoveel malen te Delphie te Nemea 3 voet en bekerwon ik behoorde tot de edelige slag de ordiëntieden ik was jong, rijk, sterk en ik was alleen tussen mijn makkers, verwant hem ik gevoelde een gemis ik miste de vrouw in mijn leven en ik was daarna in mijn leven, Calirioe heb ik die isthm geproefd tussen al die gloerie die mij overstelt laat bij je nu alles zeggen Calirioe van Quarente die Xenophon van Quarente naarreisde en volgde om hem te zien overwinnen ja maar ook op een andere gevoel de serigheid alleen laat mij je alles zeggen toen binnen Roismeij zijn oude toe zong toen proefde ik tussen mijn groot overstelpend geluk die alsum die alsum van bitterheid hij stond stil zag op haar glimlach het neer langs zijn vloerde de cladeos en uit de rozenboslen roe je de adem aan van Afrodite die niet eerst de binnen Olympias muur ze zag op hij was zo groot, zo sterk en zijn glimlach was zo rustig zo klaar als van de jonge god die zich bewust was van zijn menselijkheid en haar aannam zonder verdere ontkenning en strijd hij zag hem zijn armen langzaam openen terwijl zijn glimlach bleef stralen als een glans goudener dat het baan ligt dat haar scheen te zwijmen bijna schuchter voegde zij zichs in zijn omhelzin ik wil van het leven niet de glorie alleen zei hij ik wil ook van het leven de liefde hun monden ontmoeten elkaar in de zoen lang begeert hun ogen ontmoeten elkaar in de blik en bijzij een komend geluk in Ocandus Silen zagen niet hier, staamelde zij bijna zwijmend van geluk niet hier te Olympia nee, schrikte hij en slaakte de klem zijn haar armen en vroom herhaalde hij heel rustig en steeds met die rustige gouden glimlach niet hier, niet hier te Olympia zij stonden nu los van elkaar na de gesloten bond te Corinthen vroeg zij nu als een vrouw maar niet als een heteren en heel haar een grote liefde klonk in die twee woorden hij zag haar zalig van een nieuw geluk de boeriging worden dieper in de ogen aan en zijde toen rustig en vast ja, mijn zoete liefde ja, Calerioë, te Corinthen ga nu ga mij voor in de nacht die wentelt die zal zijn te Corinthen ga, en achter je zal ik komen en wij verlangen je nazenden met deze roze geur mee van Afrodite ze zijde niets meer, zij gehoorzaamde ze liep vooruit ze haasten zich naar Olympia terug naar de poort toe voorzij de poort binnen trat keek zij om zij wuifde de slip van haar mantelhem bij geen stoevende tegen als een blij afscheid vol zoete beloften vol zaligst toekomst in de schemer van de maandenacht zag zij zijn hand zich heffen zag ze hem breed uit wuiven tot een blij afscheid vol zoete beloften vol zaligste toekomst te Corinthen einde van de oude door Lovico Peres de zoeker van Lovico Peres dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox opname behoren tot het publieke domein kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org deze tekst wordt voorgelezen door Marcel Koeders de zoeker door de Wico Peres door de blakende middagson liepen ze de rijstvelden de man de witte weg af die voerde van de stad aan de blauwe vloed naar het donkere woud de heilige bomen zij donkerten gins aan de horizon als een verre geheimzinnige laag en langs de weg waren de rijstvelden als liquide spiegels die lagen in terrassen gestapelt wijd uit tot over de weg waazende helingen der turkwaaskleure gebergen het azuur van de lucht het geelgrond de halmen in het zilver de overwater de velden de witte stof de zwarte bomen de gins en de waasblauwe bergen om rond trelden allen in de al-omme ziddering van het wit blakende middaglicht de man bloot zijn lang gelokte hoofd de mantel grijs van stof een wolk van stof om warrelde emmer zijn gaan hij zelf als alle dingen en kleuren rondom trelde in de lichtziddering als lief hij door dun cristallijn als lief hij door cristallen klaar water naarmate de zon in haar zinken geloor de waterklaren lichtziddering herschiep naderde de man het wout de violette vaalte lag over de vlakte toen hij het duister wout binnen trat nu vloeiden de jongemaan langs de reuzige stammen de reuzige takken de reuzige wortels en de man ging door tot één der reuzigste bomen die hol was en waarin woonde een kluizenaar de man zag de kluizenaar in de schaduw der nacht in het schijnsel der maan naakt en maag er de lendenen ombladert staan in de holte des boms hij verroerde zich niet zijn haren waren vergroeid tot over zijn schouders zijn ogen staarden omlaag naar zichzelfen op het midden zijn maag er een lijfs en hij scheen niet menselijk meer maar één vergroeid en verwoorden met de boom geworden hij scheen stam en tak en gebladerd dezelfde om zijn ontfleestige beenten de ribben zichtbaar de ribben zichtbaar om zijn door één verkronkelde locken waarin half slaaprug de vogels scherpten heilige navelstaarder zeiden de man geef mij raad welke raad vroeg de holler stem van de kluizenaar die de ogen niet bereurde zeg mij waar ik zoeken moet wat wat mij levens nodig is te doen en te zijn als ik moet wat deed ge tot nog toe ik dichte ik schakelde de schone woorden te samen tot rijmen en de versen vielen voor mij neer als paarlsnoeren zij vielen als een schat om mij heen ik zeiden in mijn versen de strijd tussen goden en duifelen en ik zeiden in mijn versen mijn eigen lief en eigen leed als ik mijn schone woorden te samen had geschakeld vingende begerige mensen ze blijden op en genoten er de schoonheid van en zij jubelden met wat mijn geluk was geweest en zij leden mijn eigen leed maar heden voldeed mijn kunst mij niet en ik ging op weg om te zoeken zoek niet zeiden de kluizenaar maar blijf hier in het heilige woud naast mijn boom is een holle boom leeg sedert de kluizenaar die hem bewoonde Brahma is ten hemel gewenkt dwing uw lichaam in de holte en staar op uw navel meer is er niet om te zijn en te doen als schijmoet de zoeker was moe en de holle boom scheen hem een koningspalijs en des kluizenaar zijn raad Brahma's woord zelfe hij sloeg zijn mantel af en voegde zich in de holle stam en staarde op zijn navel hij staarde de gehele nacht de volgende morgen brachtende vroomen enkele rijstkorrels den kluizenaars die huisden in de holle boomen des heiligen wouds en zij strikte de handen uit en voedde zich met de rijstkorrels de zoeker staarde drie dagen en drie nachten lang toen zuchte hij heel diep en bewoog zich voor het eerst zei dat hij gestaard had vader zei de hij ik heb drie dagen en drie nachten gestaard op mijn navel en zij werd voor mij een lotusbloem en uit haar spiraalde de wijsheden op als bedwelmingen maar nu weet ik de wijsheden niet meer ik voel mij verstijft van zo lange roerloosheid de rijstkorrels hebben mij weinig gevoed ik versmacht van dorst en daarbij zou ik verder willen zoeken naar wat mijn levens nodig is te doen en te zijn als ik moet de zoeker vrong zich uit de boomstam los raapte zijn mantel op sloeg die om en verwijderde zich hij wandelde weemoedig het woud uit buiten het woud waren de altijd bloeiende roze tuinen de lagen als een donker scharlaken vuurt te gloeien een gouden dag en tussen de scharlaken roze tuinen zij stroomden geurwolken uit die hingen zichtbaar en roze kleurig in de straalende zonnenschijn stond het paleis van maja de koninklijke lichtekooien zij lag tussen haren duizend vrouwen op het terras dat streepte het reden tussen de scharlaken rozen en tussen zoveel bloeiende naaktheden was zij naakt maar gekroond en haren geschilderde ogen stiervend van lust en zij wenkte de zoeker en alle de vrouwen wenkte de zoeker naderde maja zeile de zoeker geef mij raad welke raad de maja de armerekkende haar spitsen nagelen waren als parelen naalden zeg mij waar ik zoeken moet wat wat mij levens nodig is te doen en te zijn als ik moet wat deed ge tot nog toe ik staarde ik vroeng mij in de holte eens booms en ik staarde op de wijsheden die aan mijn navel ontbloeiden zij waren 3 dagen en nachten schooner dan gij en alle uwe vrouwen maar toen volleden ze niet meer aan mijn heviger verlangen en ik ging op weg om te zoeken zeg mij maja waar moet ik zoeken zoek niet lacht de maja maar blijf hier tussen de stroomende rozen lig neer in mijn armen en aan mijn mond die koningen en godend kusten kus mij en lees koning en god meer is er niet om te zijn en te doen als ik moet de zoeker stortte zich in maja's kluisterende armen en de duizend vrouwen ze dansten zo schoon dat in de nacht alle de sterren naar beneden blikten om haren dans te zien tussen de dansende vrouwen stroomde de wijnen en stapelden de vruchten hoog er waren fontijnend van wijnen en torens van vruchten en er was een festijn van welust maar na 3 nachten en 3 dagen zeiden de zoeker o maja zolang als ik gefeest heb op de gulden terrassen tussen de scharlaken rozen ben ik koning en god geweest maar nu walg ik van zoveel genot en wens ik te gaan o nee laat mij bid ik u gaan want zelfs in uw armen vond ik niet wat het is nodig te doen is en te zijn als ik moet en de zoeker vroeng zich uit maja's armen als hij zich had losgevrommen uit de holte des heilige booms en vluchten van daar weg uit de scharlaken tuinen in de morgen stond breide ene vlakte zich uit en de zoeker zag in een wolk van stof een hevige veldslag woelen het waren mannen zijn eigen volks die streden tegen hun overweldigers een ros dat zijn ruiter verloren had rende de zoeker voorbij radeloos hinnekte toen klagelijk en stond stil en de zoeker raapte van het slagveld een zwaart greep de teugel en wierp zich op het ros ik zal niet zoeken dag de zoeker ik wil liever dan zoeken strijden met de mijnen en voor mijn land meer is er niet om te zijn en te doen als ik moet en hij street een dag en een nacht tussen de zijnen en toen de zon weer rees lag hij gewond tussen de vertrapte reistvelden en het water de zilverige spiegelterrassen zijpelde zijn wonden langs ik heb met bezieling gestreden dag de zoeker maar wat ik vinden wilde zonder te zoeken is mij ook in mijn daad niet gegeven alles is nutteloos alles is schijn alles is onbewustheid alles is niets en ik wil sterven ik zal sterven hij sloot de ogen en bezwijmde toen de zoeker tot zichzelf kwam lag hij op een mat voor de hut van een landsbouwer naar reistvelden spiegelden liquide terrassen rondom de kwaasblauwe bergen vernevelden in het wit trillende morgenlicht hier is het ver van de strijd zijde de landbouwer wij vonden u en brachten u hierheen in onze kar die de buffel strokken mijn dochter verpleegde u o held de zoeker zag naar de maagd die naderde de handen hij dronk dorstig het water en vroeg de landbouwer wilt gij overriend mij raden weet gij waar ik zoeken moet wat mij levens nodig is te doen en te zijn als ik moet wat deed ge tot nog toe vroeg de landbouwer ik zwolg in genot maar ik vond nog in die wellust nog in die daad wat mij zoekende ziel vol deed waar vind ik het wij ligt bij ons riep de landbouwer ons leven is wel in zijn eenvoud geluk wij planten de kostelijke rijst en plukken die maar zoeken niet verder blijf hier de zoeker bleef hij plant de rijst en oogste wat hij geplant had hij huwde de maagd en zij schonk hem 5 zonen en 3 dochteren zijn leven vervloeide gelukkig en kalm en het scheen dat hij niet meer zocht maar op een morgen dat de dreigende storm de wolken samenwoei over de hellingen der bergen haalde de zoeker diep adem en zijde hij tot zijn vrouw vrouw ik ben jaren lang gelukkig geweest ik heb je lief en mijn zonen en dochteren en de rijst oogste is gunstig geweest voor de storm rees aan de horizon maar heb ik wel hier in deze vrede in dit geluk gevonden wat ik zocht en het dumpt mij het beste te gaan overal van hier voor mijn ziel sleet verstoort je eigen geluk en vrede en dat mijn kinderen in de storm vertrok de zoeker trots de smekingen zijn er kinderen en zijn er vrouw tegen de lucht maar de zoeker ging in de orkaan de doorwaaide straten langs door de woeligen woelende menigte en bereikte zijn huis dat hij eenmaal verlaten had om te zoeken een oude dinaar opende hem de deur gij zei het wel dat hij eenmaal verlaten had om te zoeken een oude dinaar en de deur gij zei het wel lang weggebleven zei de oude dinaar maar zie hier zijn de rollen en banden die gij beschreeft met de versen die gij van schone woorden te samenschakelt ik heb ze bewaard als waren zij een schat van vele parelsnoeren het is goed zei de de zoeker en ik ben je dankbaar ik meen gevonden te hebben wat ik jarenlang heb gezocht hij wenkte de dinaar weg te gaan en zette zich aan tafel hij blikte door het raam naar de storm die buiten woede over de stad over de vloed en hij nam zijn stift en schreef hij dichtte de versen vielen voor hem neer als een parelsnoeren een schat en hij schakelde die gehele nacht de schone woorden te samen en toen de storm bedaard was had de zoeker de storm in dichterwoord weergegeven en wist hij dat er verder voor het te zoeken niet viel nog in het heilige woud nog in de scharlaken tuinen nog op het woelige veld van de strijd nog in de reistvelden einde van de zoeker de Lovi Cooperis opname van Marcel Kunders tussen de ionische zeltjes van Lovi Cooperis dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox opname behoren tot het publieke domein kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org deze tekst wordt voorgelezen door Marcel Kunders tussen de ionische zeltjes door de Lovi Cooperis Achter de Baleca Julia waren in een nauwe doorgang de publiekletrinen voor mannen zij waren als een lange smelle kolonaden lage ionische zeltjes en de open marmeren zetels rijden er zich tussen die zeltjes meer dan een 20-tal naast Alcander bevloeit met een waterstraal en door de opzichter wie men zijn munstukje een kleine bronzenas rijkte reingehouden met de hulp van zijn drie slaven zo waren de zetels als kleine ronde openen marmeren tronen de een naast de ander en gescheiden door de ionische zeltjes en door die zeltjes min of meer onzichtbaar gehouden de ene troon voor wie op de zetel naast troonden daar was in de morgen als overvol het vorm weemelde van bezigen en van eidelaars een in- en uitgeloof zonder eind een eindeloze drukte een gewacht met benouden, strengen of gelegenheidsschappige gezichten als de meer dan 20 tronen tegelijkertijd allen waren bezet dan liepen in- en uitwaardige senatoren togaslip in de hand eventuinst de zitting de curia verlatend om een dringende behoefte daar liepen ook in en uit de winkeliers boekhandelaars geurwerkers en juweliers en de wisselaars die hun kleine winkeltjes hadden terzijde van de basilica in de viekes duskes en de viekes jugariës en daar liepen ook in- en uit de elegante jonge lui schuin oogende tuk op een avontuurtje en zelfs de straatjongens die de opzichter wegjoeg met zijn stok en de slaven voortgeselden met hun doeken omdat ze geen asbetalen konden en dus op de tronen niet mochten zetelen en daar was deze morgen wat kon de oorzaak zijn dat het drukker dan gewoonlijk nog was meende de opzichter zodat hij de straatjongens maar niet kon verjagen de straatjongens die overal op de muurvakken en de ionische zeltjes op zene woorden wisten te krabbelen of op zene tekeningen wisten te griffen van die woorden en primitieve tekening als straatjongens door alle even heen hebben gegrift en gekrabbeld daar was deze morgen een jonge man binnengekomen om zijn behoefte die dringend was maar de zetels allen bezet had de jonge man die een zeer elegante toga droeg gevronst pijnlijk een woord gewisseld van vraging aan de opzichter wie hij een zilverstuk drukte in de hand tot de opzichter boog en weerboog heel diep wanhopens beweging wijd uit van beide armen om te beduiden dat hij er letterlijk geen gat in zag en werkelijk was de opzichter heel wanhopig want hij had de elegante jonge man herkend zo als allen hem herkenden allen die zetelden en allen die wachten om te zetelen op hun beurt allen hadden de jonge man herkend allen fluisterden belangwekkend doende zijn naam Lucanus Marcus Ineas Lucanus geboortig uit Cordova de dichter van de Varsalia het Epos op Pompeys en Caesar talentvol maar eidel bekend dat hij zichzelf doorst met verguiljes vergelijken door Keizer Nero verbonden aan dienst verhevend persoon en tot questor benoemd en wiensgedichten in overdreven sierlijke en opgesierde boekrollen werden verkocht maar bekend was het ook en daarom fluisterden zij die troonden en zij die wachten nog meer tussen Caesar Nero die zelf een groot dichter was en de jonge Lucanus niet ging dat er ijverzuigd was tussen beide dat Nero alleen om Lucanus te ergeren midden in dienst voordracht eens de Senaat had bij een geroepen en zich ten Senaat had begreven toen zo was het een gefluister en gemompel en gelach terwijl de jonge elegante Lucanus steeds pijnlijker van gelaad wachten en wachten en het gelach en gemompel en gefluister maakte zeker dat allen die troonden vergaten hoed toch ieder recht op zijn beurt had om te troonen op zijn beurt want niemand verlieed zijn zetel en allen de hoofd langs de ionische zeltjes elkander toegestoken hadden elkander allerlei te vertellen en toe te fluisteren gehele anekdoten omtrend Nero en Lucanus Lucanus die gins wachten met alle de wachtenden ook al boogde opzichter in de wijd van hopige armen zich vernietigende in veronschuldigingen tot eens klaps tot een klaps de dichtere Lucanus des wachtens benoud het rechter been optrok en heftig knallende een zo luide windslaakte dat allen die daar troonden en wachten op de troonen de beurt kreentenslaakten van ironie en bewondering maar de dichter de arm uit de toga gestrekt liet zich niet van zijn stuk brengen en in tegendeel onvervaard ribluiden uit met verdragende stem subterris tonuise putes gij zou het menen dat het donderde onder de aarde dat was genoeg de paniek was algemeen allen die daar troonden en allen die daar wachten om te troonen op hun rechtmatig beurt storten van hun troonen af renden handen op in verwarring van toga en struiklend en zelfs vallend over de straat jongens die buitelden renden weg weg weg naar buiten om niet hier te zijn om niet hier te worden gezien op deze plaats de publieke latrinen op dit ogenblik van huiveringwekkende majestijdschennis want de dichter lukanas had heftig knallende slakend zijn wind een halve vers regel uitgesproken durven uitspreken van de sublime keizelijke dichterzelfen van neurozelfen en het was majestijdschennis op een plek als deze welke toespeling ook slechts te maken op de naam de heilige persoon en zeer zekerlijk op de onvergelijkelijke dichtkunst van de keizer de publieke latrinen plots waren leeg alleen verwezen stond in het midden de opzichter zijn breed gezicht plat geslagen in stupefactie open smols en om hem stonden zijn slaven de doekend slap wimpelend in de knuisten toen de lukkanis dat alle tronen vrij waren en de elegante toga slip in de hand naderde hij de middelste tron en zetelde een weinig bleek om zijn overmoed tussen de twee ionische zeltjes einde van tussen de ionische zeltjes de Louis Coupéres opname