 Parx, trigesima septima, operis de civitate dei, he che transcriptio a societate Libri voce facta, bono publico usiu est. Caput decimun quentum, dei ministerio Santorum Angelorum, cuo providencia dei serviunt. Sik ita quë, divine providenciae plakuit ordinare tempurun cursum, ut quem ad modum diksi et inaktibus apostolorum legitur, leks inedictis Angelorum da retur dei unius veri dei cultu, in quibus et persona ipsius dei, non quiden persuam substanziam, quë sempre korruptibili bus oculis invisibili spermanet, sed certis indicis persubiektam creatori creaturam visibiliter apparëret, et sullibatim per transitorias tempurun morulas humane lingue vocibus loquëretur, quë in sua natura non korporaliter sed spiritaliter, non sensibiliter sed intelligibiliter, non temporaliter sed utitadicam eternaliter nec incibit loquë nec desinit, quë apudillum sincerius audiunt non korporis aure sed mentis ministri eius et anunci, quë eius veritate incomutabili perfruuntur immortali terbeati, et quë faciendum modis inefabilibus audiunt et usquë inista visibilia et quë sensibilia perducendum incuntanter et quë indificultereficiunt, hek autem lex, distributioone temporum data est, quë prius haberet ut diktum est promissa terreina, quibus tamen sinficarentur eterna, quë visibilibus sacramentis celebraret multi, intelegerent pauci, unius tamen dei cultus apertissime ilic et vocum et rerum omnium contestatione precipitur non unius deturba sed quë facit celum et terram et omnium animam et omnium spiritum quë non est quadipse, ille enim fecit hek factasunt, atque utsint et bene sehabiant eius indigent aqqo factasunt. caput sextum decimum, an de promerenda beata vita his angeles sit credendum, quë se coli exigunt honore divino an vero illis, quë non sibi sed unideo sancta praecipiunt religione serviri. quibus igitur angeles debeata et sempiterna vita credendum esse cemsemus, utrum eis quë se religionis ritibus coli volunt sibi sacra et sacrificia flagitantes amortalibus exiberi, an eis quë hung omnium cultum unideo creatori omnium deberidikunt, ei quë redendum vera pietate praecipiunt, kujus etipsi contemplatione beati sunt et nos futuros esse promittunt. il lananque visio dei, tante pulcritudinis visio est, et tanto amore dignissima, utsine haqq quibus libet alis bonis pareditum atque abundantem, non dubitet plotinus infelicissimum dicere. quë mërgo adhung unum quidam angeli, quidam vero adhse ipsos latria colendos sigis mirabilibus exitent, et hok ita ut illi istos coli proibëant, isti autem illum proibëre non audiant, quibus potius sit credendum, respondiant platonici, respondiant quikunque filosofi, respondiant theurgi velpotius periurgi, hok enim sunt omnes ille artes vocabulo digniores, postremo respondiant homines, si unus nature su eisensus quod rationales creati sunt, ex alico aparte, vivit in eis, respondiant inquam eisne sacrificandum sit diis vel angeles, qui sibi sacrificare iubënt, an illi uni, qui iubënt hi, qui et sibi et istis proibënt, si nekisti, nekilli, ulla miracula facerent, sed tantum preciperent, ali quidem ut sibi sacrificare iubënt, alii vero id vetarent, sed uni tantum iubërent deo, satis debëret pietas ipsa di cernere, quid horum de fashtu su perbje, quid de vera religione descenderet. Plus etiam dikam, si tantum hi mirabilibus apactis humanas animas permoverent, qui sacrificia sibi ekspetunt, illi autem, qui hok proibënt, et uni tantum deo sacrificare iubënt, ne quakwam ista visibilia miracula faceret digniarentur, profecto non sein su korporis, sed ahthione mentis preponinda eorum esset autoritas. Cum vero deus id egerit ad commendandam e loquia veritatis sue, ut peristos imortales annunzios, non sui fashtum, sed majestatem illius predicantes faceret mayora, certiora, klariora miracula, ne infirmis piis illi, qui sacrificia sibi ekspetunt, falsam religionem facilius persuaderent, eo quod sensibus eorum quedam stupenda monstrarent, quem tantum ita desipere libeat, ut non vera eligat quë sectetur, ubi et ampliora invenit quë miretur, illa quippae miracula deorum gentilium, quë commendat historia, non ea dico quë intervallis temporium occultis, ipsius mundi causis, verum tamen sub-divina providencia constitutis et ordinatis monstrosa contingunt, quales sunt inusitati partus animallium et celo terraque rerum insolita pacies, sibi tantum terrens, sibi ethiam nochens, quë procurari aque mitigari demonicis ritibus fallacissima eorum astucia peri ventur, sed ea dico quë vi aque potestate eorum fieri satis evidenter aparet, ut est quod effigies deorum penatium quas detroya eneas fugiens advexit, deloq in loqum migrasse referuntur, quod kotem tarquinius novacula secuit, quod epidaurius serpens esculapio naviganti romam comes adesit, quod navim quas simulacrum matris frugie vehevatur, tantis hominum bounque conatibus immobilem redditam, une mulircula zona alligatam adesue pudicitie testimonium movit et atraxit, quod virgo vestalis de cuius corrupzione questio vertebatur aque inpleto cribro de tiberi neque perfluente abstulit controversiam, hek ergo atue cuius modi neco acuam illis quë in populodei facta legimus virtute aq manitudine conferenda sunt, quanto minusea quë ilorum cuoque populorum qui tales deus coluerunt legibus judicata sunt proibenda aque plectenda, magica silicet vel theurgica. Quorum ple raque specietenus mortallium ansensus imaginaria ludificatio ne decipiunt quale est lunam deponere doneka supositas ut ait luqanus propior despumet in herbas. Quedan vero et si non nullis piorum factis videantur opere co ecuari, finis ipse cuo dishernuntur incomparabiliter aq nostra ostendit excellere. Illis enim multi tanto minus sacrificis colendi sunt, quanto magis haq ekspetunt, hiis vero unus commendatur deus, qui se nullis talebus indigere et scripturarum suarum testificatione et eorundem posthea sacrificiorum remotione demonstrat. Si ergo angeli si bi ekspetunt sacrificium preponendi aeis sunt, qui non si bi seddeo creatori omnium cui serviunt, hiinq enim ostendunt quam sincero amore nos diligant, quando per sacrificium non si bi seddei nos sudde revolunt cuius et ipsi contemplatione beati sunt, et adeum nos pervenire aq cuo ipsi non recesserunt. Si autem angeli, qui non uni sedde plurimis sacrificia fieri volunt, non si bi seddeis dies volunt cuorum deorum angeli sunt, ethyam asic eis preponendi suntilli, qui unius deei deorum angeli sunt, cui sacrificari sic juvent ut ali cui alteri vetent, cum eorum nullus hui kevetet, cui unii isti sacrificari juvent. Porro, si, cuod magis indikat eorum superba fallacia, neq boni, neq bonorum deorum angeli sunt, sed demones mali, qui non unum solum aq sumum deum, sed se ipsos sacrificis coli volunt, cuod maius quam unius deei contra eos eligendum est presidium, cui serviunt angeli boni, qui non si bi sed illi juvent uta sacrificio serviamus, cuius nos ipsi sacrificium est sedebemos. Capus septimum decimum, dei arca testamenti mirakulisque signorum, qui ad commendandam legis aq promisionis autoritatem divinitus facta sunt, proinde lexdei, qui inedictis data est angelorum, in qu'a unus deus deorum religione sacrorum jusus est coli, ali vero qui libet prohibiti, in arca erat posita, qu'a arca testimoni nun kupata est, qu'onumine satis significatur non deum, qui per illa omnia colibatur, qu'circum cludi solere vel contineri loco, cum responsa eius et qu'a edam humanis sensibus darentur signia ex ilius arke loco, sed voluntatis eius hing testimonia periberi, qu'a ediam ipsalex erat intabulis conscripta lapideis, et in arca ut diksi posita, qu'am tempore peregrinationis in heremo, cum tabernaculo qu'a similiter appellatum est tabernaculum testimoni, cum debita sacerdotes veneratione portaband, sigium qu'erat qu'a per diem nubes apparebat, qu'a sicut ignis nocte fulgebat, qu'a nubes, cum moveretur, castra movebantur, et ubistaret, castra ponebantur. Reddita sunt autem illi legi, mani miraculi testimonia preterista qu'a edixi, et preter voces qu'a ex ilius arke loco edabantur. Nam cum terram promissionis intrantibus e adem arca transiret, yordanes fluvius eks parte superiore subsistens et ex inferiore de currens, et ipsi et apopulo sicum prebuit tranzeundi locum. De indecivitates qu'a prima hostilis occurrit more gentium deus plurimus colens, septiens e adem arca circumacta muri, repente ceciderunt, nulla manum opuñati, nullo ariete percusi. Post aek etiam, cum yam inetherra promissionis essent, et e adem arca propter eorum pecata fuyset ap hostibus capta, hi qu'i ceperant, intimplo eam deisui, qu'em pre-ceteris kolebant, honorifice colocarunt, abeuntesque clauserunt, apertoque postridies simulacrum, qu'i suplikabant invenerunt colapsum de formiterque confractum, de inde ipsi prodigiiis acti, de formiusque puniti, arkam divinii et testimoni i populo, unde ceperant rediderunt. Ipsa autem redidio qualis fuyt, imposuerunt eam aplaustru, eicoe juvenkas, aquibus vitulos sujentes abstracterant, subjunxerunt et eas, covelent ire siverunt, etiam hic vim divinam explorare kupientes, athile sin educe homine, atque rektore, ad ebreos viam pertinaciter gradientes, nec revocate mugitibus ezurientium filiorum, manium sacramentum suis cultoribus reportarunt. Ipsa autem huyus modi, deo parvasunt, sed mania terrendis salubriter erudiendisque mortalibus. Si enim filosofi precipu ecque platonici, rektius cetiris sapuise laudantur, sicut paulo ante commemoravi, quod divinam providentiam hec quoque rerum infima aque terrena administrare dokuerunt numerosarum testimonio pulcritudinum, què non solum incorporibus animallium, verum in herbis etiam afeinocque ginjuntur, quanto evidentius hec attestantur divinitati, què ad horam predicationis eius fiunt, ubi e a religio commendatur, què omnibus celestibus terrestribus infernis sacrifica rivetat, unideo tantum yubens, quì solus diligence et dilectus beatus facit, e orunquem sacrificiorum tempora imperata prefinians, e aque per meliorem sacerdotem, in melius mutanda predicens, non ista se apetere, sed per hec alia potiora significare testatur, non utipse his honoribus sublimetur, sed uttanos adeum colendum, eique hoerendum inge amoris eius accensi, quod novis, non illi bonum est excitemur. Caput duo de vigesimum, contra eus, quì de miraculis quibus dei populus eruditus est, negant ecclesiasticis libris esse credendum. An dicet aliquis ista falsa esse miracula, neg fuis se fakta, sed mendacit escripta. Quisquis hoq dicit, si de his rebus negat omnino ulis literis esse credendum, potest etiam dicere neg deus ulos curare mortalia. Non enima se aliter colendus esse persu aserunt, nisi mirabilium operum effectibus, quorum eti histori agentium testis est, quorum di se ostentare mirabilis potius quam utilis ostendere potuerunt. Un de hoq operenostru, cuius hunk jam decimum librum habemus immanibus, non eus susepimus referendus, quì vel ulam esse vim divinam negant, vel humana non curare contendunt, sed eus, quì nostro deo conditori, sancte et gloriusissime civitatis, deus suos preferunt, necientes eum ipsum esse etiam mundi huius visibilis et mutabilis, invisibilim et incomutabilim conditorem, et vitae beate non deis què condidit, sed dese ipsu verisimum largitorem. Eius enim profeta veracissimus ait, mihi autem aderere deo bonum est, define boni nankwe inter-philosophos quairitur, adquod adipishendum omnia officia referenda sunt. Nek diksit iste, mihi autem divitiis abundare bonum est, aut insignirii purpura et sceptro, vel dea demate excellere, aut quod non nuli etiam philosoforum dicele non erubu verund, mihi voluptas corporis bonum est, aut quod melius velut meliores dicere visisunt, mihi virtus animi mei bonum est, sed mihi incil aderere deo bonum est. Hok eum ondo cuerat, cui uni tantum modum sacrificandum santi cuoque angili eius miracolorum etiam contestatione monuerund. Unde etipse sacrificium eius factu serat, cuiu signe intellegibili correptu sardebat, et ineius inefablem incorporeumque complexum santo desiderio ferevaturu. Porro autem si multorum deorum cultores, qualescunque deus suos esse arbitrentur, abeis facta esse miracola, vel civillium rerum historie, vel libris magicis sieve, quod honestius putant theurgicis credunt. Quid causa est, kur illis litteris nollint credere ista facta esse, quibus tanto maior debetur fides, quanto superhomnes est manius, cui uni soli sacrificandum esse precipiunt? Caput unde vicesimum, quee raziosit visibilis sacrificii, quod uni vero et invisibili deo oferri docet vera religio. Quid autem putant theg visibilis sacrificia, diis alis congruere, illi vero, tantquam invisibili, invisibilis et maiora, maiori, meliorico e meliora, qualia sunt pure mentis et bone, voluntatis officia? Profecto nesiunt hek ita signia esse illorum, sigut verba sonantia signia sunt rerum. Quod cirka, sigut orantes atque laudantes adeum dirigimus significantes voces, cui res ipsas incordes quas significamos offerimus, ita sacrificantes non alteri visibile sacrificium offerendum esse noverimus, quam illi, cuius incordibus nostris invisibile sacrificium nos ipsi esse debemus. Tung nobis favent nobisque congaudent atque adoq ipsum nos prosuis viribus adjuvant angeli quicoe virtutesque superiores et ipsa bonitate acapietate potenziores. Si autem illis hek exibere voluerimus, non liventer accipiunt, et cum ad homines ita mituntur, ut eorum apresenzi assenziatur apertissime vetant, sunt exempla in litteris santis, putaverunt quidam deferendum angeli's honorem vel adorando, vel sacrificando, qui debetur deo, et eorum sunt admonisione prohibiti, jusicque hoq ei deferre, cui uni fas esse noverunt. Imitati sunt angelos santos etiam santi homines dei, nam paulus et barnabas in lucaonia facto quodam miraculo sanitatis putatis sunt dii, eisque lucaoni victimas imolare voluerunt, quod ase humili pietate removentes, eis in quem crederent anuntia verunt deum, nec ob aliud falace illi superbe sibi hoq exigunt, nisi quia vero deo deberi shiunt. Non enim re vera ut ait purfirios et nonulli putant, kadaverinis nidoribus sed divinis honoribus gaudent, copiam vero nidorum manjam habent undique, et si amplius velent, ipsi sibi poterant exibere. Qui ergo divinitate mesibi arroganta spiritus, non cui usli bet corporis fumo sed suplicantis animo delectantur, cui decepto subiectoque dominentur intercludentes iter addeum verum, nesit homo illius sacrificium, dum sacrificatur, cuipiam preter illum. Caput vigesimum. Desumo veroque sacrificio, quod ipsi dei et hominum mediator efektus est. Un de verus ille mediator, inquantum formam servi accipians mediator efektus est dei et hominum, homo Christus Jesus, cum in haq forma dei sacrificium cum patre sumat, cum cuo et unus deus est, tamen informa servi sacrificium maluit esse quam sumere, nevela haq ocasione, quis quam existimaret, quilibet sacrificandum esse creature. Per hoc et sacerdus est ipsi oferens ipsi et oblatio, cuius rei sacramentum cotidianum esse voluit ecclesiae sacrificium, què qum ipsiius capitis corpus sit, se ipsam per ipsum dişito ferre. Huius veri sacrificii multiplicia variacque signa eranta sacrificia prisca Santorum, cum hoq unum per multa figuraretur, tamquam verbis multis res una dicaretur, utsine fastidio multum comendaretur. Huic sumo veroque sacrificio, quuncta sacrificia falsa ceserunt. Caput vigesumum unum, de modo potestatis demonibus date ad glorificandos santos per toleranciam passionum, qui aerius spiritus non placando ipsos, sed in deo permanendo vicerunt. Moderatis altem prefenitisque temporibus etiam potestas permissa demonibus, ut hominibus quos posident exercitatis, enimicitias adversus dei civitatem durannice exerciant, si bicque sacrificium non solum ab oferentibus sumant et ab volentibus ekspetant, verumetiam abinvitis persequendo violentere extorkiant, non solum perniciosa non est, sedetiam utilis invenitur ecclesie ut martirum numerus impleatur, quos civitas dei tanto clariores et honoratiores cives habit, quanto fortius adversus impietatis peccatum etusque ad sanguinem certan. Hos multo elegancius si ecclesiastica lo quendi consuetudu pateretur, nostros heroas avocaremus. Hok enim numen a yunune dicitur tractum, quod grece yuno heera apellatur, et ideo necio quis filius eius secundum grecorum fabulas heroos afurit nun cupatus, hok videlicet veluti mistekom sagnificante fabula, quod aer yununi deputetur, ubi volunt cum demonibus heroas habitare, quo nomine apellant alicuius meriti animas defuntorum. Sed a contrario martures nostris heroes nun cumparentur, si utdixi usus ecclesiastici sermonis admiteret, non quo eis eset kum demonibus in aere societas, sed quod eos dem demones, ides aereas vinceret potestates, et in eis ipsam quid quid putatur sagnificare yununem, quhe non usque quaku inconvenienter apoetis inducitur inimica virtutibus, et acelum apetentibus viris fortibus invida. Sed rursus ei sucumbit infelicizer cedit que vergilius, uttokum aput eum illa dikat vincor abenea. Yuneneam admoniat Helenus quasi consilio religioso et dikat, yunoni cane vota libenz, dominanque potentem suplicibus superadonis. Eks qua opinione porfirios, quan vis non ex sua sentencia sed ex aliorum, dicit bonum deum velgenium non venire in hominem, nisi malus furit ante placatus, tan quan fortiora sint aput eos numina mala, quan bona, quando quidem mala impediunt adiutoria bonorum, nisi eis placata dent lokum malisque no lentibus bona prodesse non possunt, no cere autem mala possunt, non si bivalentibus resistere bonis. Non est ista vere vera citerque sante religionis via, non sic yunonem ho kest aereas potestates piorum virtutibus invidentes nostri martures vincunt. Non omnino si dici uzitate poset heroes nostri suplicibus donis, sed virtutibus divinis heram superant. Comodius quippe shipio africanus est cognominatus, quod virtute african vicerit, quam si hostes donis plakasset ut parcherent. Caput alterum et vigesimum, undesit santis adversum demones potestas et unde cordis vera purgatio. Vera pietate homines dei aeream potestatem inimicam contrarianque pietati exorcizando eiciunt, non plakando, omnesque temptaciones adversitatis eius vincunt orando non ipsam, sed deum sum adversus ipsam. Non enim aliquan vincit aut subiugat nisi societate peccati. Ineius ergo nomine vincitur, quì hominem asumsit eicu esine peccato, utinipso sacerdote a ca sacrificio fieret remissio peccatorum, idest per mediatorem dei et hominem, hominem christum iesum, per quem facta peccatorum purgatione reconciliamur deo. Non enim nisi peccatis homines separantura deo, quorum inhac vita non fit nostra virtute, sed divina miseratione purgatio per indulgentiam eilius, non per nostram potentiam, quia et ipsa quantula cumque virtus què dicitur nostra, eilius est nobis bonitate concesa. Multum alta nobis inhac carne tribueremus, nisi usque ad eius depositionem subvenia viveremus. Propteria ergo nobis per mediatorem prestita est gracia, ut polutii carne peccati, carneis peccati similitudine mundaremur. Hac dei gracia, qua innos ostendit maniam misericordiam suam, et inhac vita perfidem regimur, et post hancavitam per ipsam speciem incomutabilis veritatis ad perfecctionem plenissima perducemur. Caput vigesimum terthium, dei principis in quibus platonici purgationem anime esse profitentur. Dicit etiam perfirius divinis oraculis fuis responsum, nos non purgari lune teletis at quesolis, ut hink ostenderetur lullorum deorum teletis homine posse purgari. Quius enim teletè purgant si lune solisque non purgant quos interchelestes deos precipos habent. Denigwe, e odeman dicit oraculo expressum, principia posse purgare. Neforte, cum dictum esset non purgare teletas solis et lune, ali quius alterius dei deturba valere ad purgandum teletè crederentur. Què autem dicat esse principia tanquam platonicus novimus. Dicit enim deum patrem et deum filium quem grece appellat paternum intelectum vel paternam mentem. Despiritu autem santo aut nihil aut non aperte ali quede dicit. Quam vis quem alium dicat orum medium non intelectum. Si enim terthiam sicuto platinus ubi de tribus principalibus subestanzis disputat anime naturam etiam este velet intelectum non utique diceret orum medium idest patris et fili medium. Postponi quipe platinus anime naturam paterno intelectui este autem quem dicit medium non posponit sed interponit. Et nihilum hoca diksit utopotuit esse utovoluit quad nos sanctum spiritum nec patris tantum nec fili tantum sed utriusque spiritum dicimus. Liberis enim verbis locuuntur filosofi nec irrebus ad intelectum dificillimis ofesionem religiosarum aorium permiteskunt. Nobis autem ad acertam regulam locu fas est ne verborum licentia etiam de rebus quae his significantur impiam ginjat opinionem. Finis patris trijesime septime. Pars trijesima octava operis de civitate dei haek transcripsio asocietate libri voce facta bono publico usui est. Caput vigesimum quartum de uno veroque principio quod solum naturam humanam purgat atque renovat. Nos iteque ita non dicimus duo vel tria principia cum dedeo loquimur nec duos deos vel trias nobis licitum est dicere. Quan vis de unu quoku loquintes vel de patre, vel de filio vel de spiritu santo etiam singulum quenquem deum est se fateamur nec dicamus tamen quod hereticis sabeliani e undem est se patrem qui estet filius sedem spiritum santum qui estet patre et filius sed patrem est se filii patrem et filium patris filium et patris et filii spiritum santum nec patrem estse nec filium. Verum itaque dicim est non purgare hominem nisi principio quan vis pluraliter apudeos sint dicta principia. Sed sublitus porfurios invidis potestatibus dequibus et erubeshebat et eas libere redargure formidabat nolluit intelligere dominum Christum estse principium cuius incarnazione purgamur. Eum quipe inipsa carne contempsit quan proctor sacrificium nostre purgationis assumsit manium shilicet sacramentum ea superbia non intelligens quan sua il humilitate deyecit verus beniniusque mediator inea se ostendes mortalitate mortalibus quan malini fallacesque mediatores non habendo se superbius extulerunt miserisque hominibus adiutores deceptorium velut immortales mortalibus promiserunt. Bonus itaque verusque mediator ostendim pecatum estse malum non carnis substanziam vela natura quan anima hominis et sushipii sine pecato potuit et haberi et morte deponi et immelius resurexione mutari ne kipsa mortem quan vis estset pena pecati quan tamen pronobis sine pecato y persolvit pecando estse vitandam sed potius si facultas datur pro justitia perferendam ideo enima solvere potuit moriendo pecata quia et mortus est et non pro pecato hunk ille platonicus non cognovit estse principium nam cognosheret purgatorium neque enim caro principium est aut anima humana sed verbum per quod fakta suntomnia non ergo caro persi ypsa mundat sed per verbum aqo sushepta est factum est et habitavit in novis nam de carne sua manducanda mystice loquens cum hi qui non intelexeront ofensi recederent dicentes durus est hixermo qui se un potest audire respondit manentibus ceteris spiritus est qui vivificat caro autem non prodest quicquam principium ergo sushepta anima et carne et animam credentium mundat et carne idio cuerentibus yudeis qui est set respondit est se est se principium quod utique carnales infirmi pecatis obnoksi et ignoransi et tenebris obvoluti ne quacquam apercipere possemus nisi abeo mundaremur acquesanaremur perok quod eramos et non eramos eramos enim homines sed justi non eramos inilius autem incarnatione natura humana erat sed justa non pecatrix erat hec est mediatio quam manus lapsis yacentibusque porrecta est hoc est semen dispositum perangelos in quorum edictis et lex dabatur qua et urus deus coli jubebatur et hic mediator venturus promittebatur caput vigesimum quintum omnes santos et sublegis tempore et subprioribus seculis in sacramento et fide Christi justificatos fuisse huyus sacramenti fide etiam justi antiqui mundari pie vivendo potuerunt non solum ante quam lex populo hebreo daretur neque enim eis predicator deus velangeli defuerunt sedipsius quocque lexis temporebus quam vis infiguris rerum spiritalium habere vidaretur promissa carnalia propter quod vetus dicitur testamentum nam et profete tung erant per quos sicut perangelos e adem promisio predicata est et exilorum numero erat cuyus tamanyam divinanku et sentenciam deboni humani fine paulo ante conmemoravi migi autem aderere deo bonum est incuo plane psalmo duorum testamentorum quedicuntur vetus et novum satis est declarata distinxio propter carnalis enim terrenasque promisioones qum eras impis abundare perspicaret dicit pedes suos pene fuisse comotos et effusos in lapsum propemodum gresus suos tan quam frustra deo ypseserviset qum era felicitate quam de illo espectabat contemsores eius florere perspicaret seque in rei huius inquisitione laborase volentem kur ita estet apreendere donek intraret in sanctuarium dei et intelliget in novissima eorum qui felices videbantur erranti tuk eos intelexit in eo quod se extrulerunt sicut dicit fuisse deyectos et defecisse a ca perisse propter iniquitates suas totunque illud culmen temporalis felicitatis ita eis factum tan quam somnium evigilantis qui se repente invenit sui qua somniabat fallacibus gaudis destitutum et quonium in haca terra vel incivitate terrena manisibi videbantur domine inquit incivitate tua imaginem eorum at enigilum rediges quid huic tamen utile fuerit etiam ipsa terrena non nisi ab uno vero deo cuerere in cuius potestate sumtomnia satis ostendit ubiait velut pecus factum sum apute et ego semper tecum velut pecus diksit utique non intelligens ea quipe ate desiderare debui qua emiki qum impis non possunt esse comunia quibus eos qum abundare cernerem putavi me incassum tibi servisse quando et illi hec aberent tibi servire no luissent tamen ego semper tecum quia etiam intallium reerum desiderio deos alios non quesivi akpe roc seqitur tenuisti manum destere me involuntate tua deduxistime et qum gloria assumpsistime tankuam a desinistram cunta illa pertiniant quae abundare apudimpios qum vidisset pene colapsus est quid enim mihi est incuit in celo et ate quid volui superterram repreendid seipsum justeque cibi displiquit quia qum tammanyum bonum aberet in celo quod post intelexit rem transitoriam et quodam modu luteam felicitatem a suo deo quaisivit in terra defecit incuit quormeum et caromea deus cordis mei defectu uti qubono abinferioribus adda superna unde in alio psalmo dicitur desiderat et defecit anima mea inatria domini item in alio defecit insalutare tu anima mea tamen qum de utroque diixisset idest de corde et carne deficiente non subiecit deus cordis et carnis mei sed deus cordis mei per cor quip pe caro mundatur unde dicit dominus mundate quae intus sunt et quae foris sunt munda erund partem de indensuum dicit ipsum deum non aliquid abeo sed ipsum deus incuit cordis mei et parse mea deus in secula quod intermulta quae abominibus eliguntur ipse illi plakurit eligendus quia ecce incuit qui longe se faciunt ate peribunt perdidisti omne qui fornicatur abste ho kest qui multorum deorum vult esse porostibulum unde seguitur illud propter quod et acetera de odem salmo dicenda visa sunt mei chi autem aderere deo bonum est non longe ire non perplurima fornicari aderere autem deo tung perfecto merit kum totum quod liberandum est furit liberatum nunque vero fit illud quod secuitur ponere in deo spe mea spes enim quae videtur non est spes quod enim videt quis quidet sperat aet apostolus si autem quod non videmus esperamos per patientiam expectamos in ha cautem spes nunke constituti agamos quod secuitur etesimus nos quokue promodulo nostro angili dei idest nunci eius annunciantes eius voluntatem et gloriam gracianque laudantes unde kumd existet ponere in deo spe mea ut annunciem inquit omnes laudes tuas in portis filia esion hek est gloriosissima civitas dei hek unum deuma novit et colit hank angili santi annuncia verunt quinos ad eius societatem invitaverunt civesque suos in illa esse voluerunt quibus non plaachet ut eius colamus tankam nostros deos sed kumeis et ilorum et nostrum deum neg eis sacrificemus sed kumipsis sacrificium simus deo nunlo itaque dubitante quie hek deposita malinia obstinazione considerat omnes imortales beati qui novis non invident neque enima si inviderent essent beati sed portius nost diligunt ut et nost kumipsis beati simus plus novis favent plus adioant quando unum deum kum illis colimus patrem et filium et spiritum santum quam si eos per sacrificia coleremus capot vigesimum sextum de inconstancia porfirii inter confesionem veri dei et cultum deumonum fluctuantis nexio quomodo quantum mici videtur amicis suis theurgis erubeshebat porfirius nam ista ut kumquem sapyebat sed contram multorum deorum cultum non libere defendebat et angelos qui pe alios ess sedixit qui deorsum descendentes hominibus theurgis divina pronunzient alios autem qui interris eaque patrisunt et altitudine meius profundita temque deklarent num ijitur hos angelos quorum ministerium est deklarare voluntatem patris credendum est velle nos subdi nisi ei cuius novis annunziant voluntatem unde optime admonen etiam ipse platonicus imitandos eos pocius quam invokandos non itaque debemus metuere imortales et ebeatos uni deo subditos non eis sacrificando ofendamus quod enim non nisi uni vero deo deberixiunt cui etipsi adearendo beatisunt prokuldubio neque perullam significantem figuram neque peripsam rem coe sacramentis edificatur sibi exiberi volunt demunum est hek arrogancia superborum atque miserorum a quibus longe diversa estepietas subditorum deo nek aliunde quam ili coerendo beatorum adequodobonum percipiendum etiam novis sincera benignitate oportetut faviant neque sibi arrogen coe eis subiciamur sed eum anunthiant subo coe eis inapace sociemur quid aduc trepidas o filosofe adversus potestates etveris virtutibus etveri dei muneribus invidas habere liberam vocem iam distingsisti angelos patris anunthiant voluntatem a beis angelis qui adtheurgos homines necio qua deducti arte descendunt quid aduc eos honoras utdikas pronuntiare divina coe tandem divina pronunthiant qui non voluntatem patris anunthiant nempi ili sunt precibus invidas alligavit neporestar entanime purgationem nec abono utdikis purgare copiente abillis vinculis solvi etesue potestati reddi potuerunt aduc dubitas haek malinia eis sedemonia vel te fingis fortas enesire dum non vis teurgos aqibus curiositate deceptus ista perniciosa et insana promagio beneficio deducti audes istam invidam non potentiam sed pestilentiam et non dikam dominam sed quad tu fateris ancillam potius invidorum isto aere transcenso levare en celum et inter deus vestros etiam sederios collocare vel ipsa quacu seder his obrobis infamare caput vigesimum septimum de impietate perfuri quad etiam apulei transcendi terrorem quanto humanius et tolerabilius concectanius tus platonicus apuleius erravit qui tantummodo demones aluna et infraordinatos agitari morbis passionum mentisque turbelis honorans eus quidem sed volens nolens quhe confessus est deus tamen celi superiores adeteria spazia pertinentes sieve visibles quos conspicuos lucere cernabat solem aclunam et acetera ibidem lumina sieve invisibles quos putabat abomni labe istarum perturbationum quanta potuit disputazione se crevit tu autem hoke didicisti nona platone seda caldeis vagistris atherias vel impurias mundi sublimitates et firmamenta celestia extolleris vitia humana ut possent di vestri theurgis pronunciare divina quibus divinis te tamen per intelectualem vitam facis alti orem ut tibi videlicet tanquam filosofo theurgice artis purgationes ne quacuam necesarie vidiantur sed alias e astamen impurtas ut hank veluti mercedem reddas magistris tuis quod eos qui filosofari non possunt ad istas seducis quetibi tanquam superiorum capaci esse inutilia confiteris ut videlicet quicunque a filosofie virtute remoti sunt quet ardu animis atque paucorum est te auctore theurgos homines a quibus non quidem inanima intelectuali verum saltem inanima spiritali purgentur incuirand et quonium istorum quos filosofari pijet incomparabiliter maior est multitudu plures ad secretos et illicitos magistris tuis quam adascolas platonicas venire co-gantur hoq en imtibi imundisimi demonis deos eterios se esse fingentes quorum predicator et angelus factus es promiserunt quod inanima spiritali theurgica arte purgati ad a patrem quidem non redeunt sed super aerias plagas interdeos eterios habitabunt non audit ista hominum multitudu propter quos a demonum dominatu liberandos ristus advenit in illo enim habent quodisimama purgationem etementis ete spiritus ete corporis sui propteria quippetotum hominem sinepecato ille susepit uttotum quo constat homo apecatorum peste sanaret quem tu quo quem ultinam coñovisses e iqe te potius quam veletua e virtuti qua humana fragilis et infirma est vel perniciosissime curiositati sanandum tuttius con misisses non enim te decepisset quem vestra uttotu ypsescribis oracula santum immortalenque confessa sunt de quo etiam poeta nobilissimus poetice quidem quia in alterius adumbrata persona veracitertamen si adipsumreferas diksit te duce si quaman entesceleris vestigia nostri irita perpetua solven formidine terras e a quippet diksit qua etiam multum proficiencium in virtute justitie possunt propter huius vitae infirmitatem et si non shellera shellerum tamen manere vestigia quen non nisi abillo salvatore sanantur de quo iste versus expressus est nam uttike non hoc ase ipso se diksisse vergilius in necloge ipsius quarto ferme versu indikat ubiait ultima kumei venit yam karmini setas un de hoca humea sebilla diktum esse incuntanter apparet theurgi vero illi velpotius demones deorum specium figurasco effingentes inquinan potius quan purgant humanum spiritum falsitate fantasmatum et deceptoria vanerum alludificazione formarum quomodo enim purgent hominis spiritum qui in mundum habent proprium alioquin nullomodo karmini bus invidi hominis ligarentur ipsunquem inane beneficium quod prestaturi videbantur autometu premerent aut simili invidentia denegarent sufficit quod purgatione theurgica neque intelectualem animam hoqest mentem nostram dicis posse purgari etipsum spiritalem ides nostre anime partem mente inferiorem quam tali arte purgari posse asseris immortalem tamen eternanque nonposse hak arte fieri confiteris ristus autem vitam promittita eternam unde adeum mundus vobis quidem stomacantibus mirantibus tamen stupentibusque concurrit quid prodest quia negare nonpotuisti errare hominis theurgica disciplina ed quam plurimus fallere percecam incipientenque sententiam aqque esse certisimum errorem agendo et supplicando ad principes angelosque de curere et rursum quasi ne operam perdidisse videaris ista dicendo mitis homines adateurgos utpereos anima spiritalis purgetur illorum quinon secundum intelectualem animam vivunt caput duodetrigesimum quibus persuasionibus porfuirius obcecatus nonpotuirit veram sapienciam quades cristus anniosere mitis ergo homines inerrorem certisimum neque hoctantum malum teepudet cum virtutis et sapiencie profiteari samatorem quam sivere acafideliter amasses cristum dei virtutem et dei sapienciam cognovises nec abeius saluberrima umilitate tumore inflatus vane sciencie resiluises confiteris tamen etiam spiritalem animam sinetheurgicis artibus et sineteletis quibus frustra dicendis elaborasti posse continentii virtute purgari alli quando etiam dicis quadetelete nonposta mortem elevantanimam uteiam nec eidem ipsi quam spiritalem vocas alli quid posto huius vitae finem prodesse videantur et tamen versas hek multis modis et repetis atnenihil alliud quantum existimo nisi ute talium quo quererom quasi peritus apareas et placeas ilicitarum arthium curiosis vel adeas facias ipsi curiosus sed bene quod metuendam dicis hank artem vel legum periculis vel ipsiius accionis aque utinam hoq saltem abste miseri audiant etinde ne ilicabsorbeantur abscedant aut eopenitus non accedant ignoranziam certe et propteiam multa vitia per nulas teletas purgari dicis sed persolum patricon nun id est paternamentem sive intelectum qui paternae est concius voluntatis hunk artem cristum esse non credis contemnis enim eum propteer corpus ex femina acceptum et propteer crucis oprobrium exceltam videlicet sapientiam spretis aque abiectis infimis idoneus de superioribus carpere atile implet quod profete sankti de illo veraciter predixerunt perdam sapientiam sapientium et prudentiam prudentium reprobabo nonenim suam ineis perdit et reprobat quam ipsedonavit sed quam sibi arrogant qui non habentipsius onde comemorato isto profetico testimonio secuitur et dicitapostulus ubi sapiens ubi scriba ubi conquisitor huius seculi non estultam fecit deus sapientiam huius mundi nam quoniam ineis sapientia non coniovit mundus per sapientiam deum plaquit deo per stultitiam predicationis salvos pacere credentes quoniam quidim quoniam quidim judei signapetunt et grecis sapientiam coerunt non saltam inquit predicamus christum crucifixum judeis quidim scandalum gentibus saltam stultitiam ipsis vero vocatis judeis et grecis christum dei virtutem et dei sapientiam quoniam stultum dei sapientius est hominibus et infirmum dei forthius est hominibus hoq quagis stultum et infirmum tankum sua virtutem sapientes fortesque contemnunt sed hec est gracia quae sanat infirmus non superbe yactantes falsam beatitudinem suam sed humiliter potius veram miseriam confitentes finis partis finis partis trigesem e octave parsum de quadragesima operis de civitate dei hec transcripsio a societate libri vocefacta bono publico uso est caputum de trigesimum de incarnazione domini nostri jesu christi quam confiteri platonicorum e rubeshiti impietas predicas patrem et aeius filium quem vocas paternum intelectum seumentem et horum medium quem putamus te dicere spiritum santum et morevestro apellas tres deus ubi et si verbis indisciplinatis sutimini videtis tamen qualiter cunque et quasi per quedam tenuis imaginationi sumbracula quo nitendum sit sed incarnationem incomutabilis filii dei qua salvamur utatilla quae credimus vel ex quanto la cunque parte intelligimus venire possimus non vultis agnoshere itaque videtis ut cunque et si de longinqo et si acce caligante patriam in quamanendum est sed via quae e undum est non tenetis confiteris tamen gratiam quando quidem addeum per virtutem intelligentia pervenire paucis dicis esse concesum non enim dicis paucis placuit, vel pauci voluerunt, sed cum dicis esse concesum prokuldubio dei gratiam non hominis suficientiam confiteris uteris etiam hoque verbo apertius ubi platonis sententiam sequens neq ipsedubitas in haque vita hominem nullo modo ada perfeccionem sapientia pervenire secundum intelectum tamen viventibus omne quod gratia post haque vita posse completi o si cognovisces dei gratiam periesum christum dominum nostrum ipsanquem eius incarnatioonem quah hominis animam corpusque susepit sumum estse exemplum gratia videre potuisces sed quid faciam shio me frustra locu mortuo sed quantum ada te attinet quantum autem adeos qui te manipendunt et te vel qualicunque amore sapientia vel curiositate artium quas non debuisti disere diligunt quas potius intua compelazione allo cuor fortasse non frustra gratia dei non potuit gratius comendari quam utipse unicus dei filius in se incomutabili termanes induaeretur hominem et spiritum dilektione sue daret hominibus hominemedio quah adillum abominibus veniretur qui tam longe erat immortalis amortalibus incomutabilis acomutabilibus justus abimpis beatus amiseris et quia naturaliter indidit nobis ut beati immortalisque esse cupiamus manes beatus sushipiensque mortalem ut nobis tribueret quod amamus perpetiendo doqit contemnere quod timemus sed huike veritati ut posetis ad quiesere humilitate opuserat quae cervici vestre difficilime persuaderi potest qui denim incredibile dicitur presertim vobis qui italia sapitis qui bus ad hoq credendum vos ipsus admonere debeatis qui incam vobis incredibile dicitur cum dicitur deus vos certe tantum tribuitis anime intelectuali quae anima utique humana est ut eam consubstanzialem paterne ilimenti quem dei filium confitemini fieri posedicatis qui dergo incredibile est si aliqua una intelectualis anima modo quodam inefabili et singulari pro multorum salute suscepta est corpus vero anime coherere uto homo totus eta plenus sit natura ipsa nostra teste cognoshimus quod nisi usitatisimum estet hoq profecto estet incredibilius facilius quipe infidem recepien dumest et si humanum divino et si mutabile incomutabili tamen spiritum spiritui aut utverbis uter quae in uso habetis incorporeum incorporeo quam corpus incorporeo coherere anforte vos ofendit inusitatus corporis partus exvirgine neque hoq debet ofendere imo potius ad apietaten sushipiendam debet aduchere quod mirabilis mirabiliter natus est anvero quod ipsum corpus morte depositum et imelius resurexione mutatum jam incorruptible neque mortale insuperna subvexit hoq fortas secretere recusatis intuentes porfirium in his ipsis libris quibus multa posui quos de regresu anime scripsit tam crebro precipere omne corpus esse fugiendum ut anima posit beata per manere kum deo sed ipse potius ista sentiens corrigendus fuit prezertim kum de anima mundi huius visibilis et tam ingentis corporee molis kum illo tam incredibilis sapiatis platone quipe autore anima esse dicitis mundum et anima al beatisimum quod vultis esse etiam sempiternum quomodo ergo neq unquam solvetura corpore neq unquam carebit beatitudine si ut beata sit anima corpus est omne fugiendum solem coquem istum et cetera sidera non solo mil libris vestris corpora esse fatemini quod vubis kum omnes homines et conspicere non cung tantur et dicere verum etiam alziore utputatis peritia hek esse animalia beatisima peribetis et kum hisa corporebus sempiterna quid ergo est kum vubis fides cristiana su adetur tung oblivisimini aut ignorare vos fingitis quid disputare aut docere soleatis quid causa est corpropter opiniones vestras quas vos ipsi opuñatis cristiani esse nolitis nisi qui a Christus humiliter venit et vos estis qualia santorum corpora in resurexione futura sind potest aliquanto scrupolosius interchristianarum scripturarum doctissimos disputari futura tamen sempiterna minime dubitamus et atalia futura quale sua resurexione cristus demonstravit exemplu sed qualia kum quem sind kum incorruptibilia prorsus et immortalia nikiloku anime contemplationem qua indeo figitur impedientia predicentur vosque etiam dicatis esse in celestibus immortalia corpora immortaliter veatorum quid est quod ut veatisimus omnes corpus fugiendum e opinamini ut fidem christianam quasi rationabiliter fugere videamini nisi quia iludest quod iterum dico cristus est humilis vos superbi anforte corrigi pudet et hoc vitium non nisi superborum est pudet videlicet dotos homines ex-disipulis platonis fieri disipulos christi qui piscatorem suo spiritu docuit sapere acedicere imprincipio erat verbum et verbum erat apud deum et deus erat verbum hoc erat imprincipio apud deum omnia peripsum factasunt et sine ipso factum est nikil quad factum est in ipso vita erat et vita erat lux hominum et lux in tenebris luxet et tenebre eam non comprenderunt quod in itium santi evangelii cui nomen est secundum ioannem quidam platonicus sicuta santosene simpliciano qui poste a mediolanensis ecclesie presedite piscopus solebamus audire aureis litteris conscribendum e peromnes ecclesias illocis eminentissimis proponendum est dicebat sed ideo viluit superbis deus ille magister qui a verbum caro factum est et habitavit in novis utparum sit miseris quod erotant nisi se etiam in ipsa agritudine extollant et demidicina qui a sanari poterant e rubescant non enim hoc faciunt ut erigantur sed ut kadendo gravius afligantur caput trigesimum quanta platonici dogmatis porfirius refutavirit et disentiendo correxerit si post platonem a liquid emendare existi matur indinium cur ipsa porfirius non parva emendavit nam platonem animas hominum post mortem revolvi usque ad acorpora bestiarum scripsis certisimum est hank sententiam porfirii doktor tenuit et platinus porfirio tamen yure displequit in hominum san non su aco e dimiserant sed alia nova corpora redire anas animas arbitratus est puduit silicet illud creder ne mater fortasse filium in mulam revoluta vectaret et non puduit hoc creder ubi revoluta mater in puellam filio forcitan nubaret quanto creditur honestius quod sancti et veracces angeli dokuverun quod profete ei spiritu acti locuti sunt quod ipse quem venturum salvatorem premissi nunti predixerunt quod missi apostoli qui orbem terrarum evangelio repleverunt quanto inquam honestius creditur reverti animas semel ad acorpora propria quam reverti totiens ad diversa verum tamen dixi ex mania parte correctus est in hako opinione por furius ut saltem in solos homines humanas animas precipitari posse sentiret beluinos autem carceres evertere minime dubitaret dixit etiam ad hoc deum animam mundu dedisse ut materie cognoshens mala ad patrem curret neq alicuando jam talium poluta contagione teneretur ubi et si aliquid inconvenienter sapit magis enim data est corpori ut bona faceret non enim mala disheret si non faceret ineotamen aliorum platonicorum opinionem et non inreparva emendavit quod mundatam ab omnibus malis animam et cumpatre constitutam nunquam jam mala mundi huius pasuram esse confesus est cua sentencia profecto abstulit quod esse platonicum maksime peribetur ut mortuos ex vivis ita vivos ex mortuis sem perfieri falsunque esse ostendit quod platonice videtur di exisse vergilius ine campos elisios purgatas animas missas quod omnine tanquam perfabulam videntur significari gaudia bea torum ad fluvium leteum evokari ochest ad oblivionem preteritorum silicetin memores supera ut connexa revisant, rursus et incipiant in corpora bel reverti merito displiquit hoca porfirio quoniam revera credere stultum est exil la vita quae beatissima esse non poterit nisi de sua furit eternitate certissima desiderare animas corruptibilium corporum labem et inde adista remeare tanquam hoca agat summa purgatio quineazio requiratur si anime quod perfecte mundantur hoca efficit utomium oblivis cantur malorum malorum autem oblivio facit corporum desiderium ubi rursus implicentur malis profecto erit infelicitatis causa summa felicitas et stultiti e causa perfectio sapienti e et immunditi e causa summa mundatio e in munditi e causa summa mundatio nek veritate ibi beata erit anima quam diokunque erit ubi oportet fallatur ut beata sit non enim beata erit nisi secura utautem secura sit falso putabit semper se beatan fore quoniam aliquando erit et misera cui ergo gaudendi causa falsitas erit quo modo de veritate gaudebit vidit hoq porfurius pur gatamque animam ob hoq revertid ixitat patrem ne aliquando jam malorum polluta contagione teneatur falso ijitur aque busdam est platonicis creditus quasi necesarius orbisile ab eizdem abeundi et ad eadem revertendi quod etiamsi verum estet quid hoq shire prodeset nisi forte inde se nobis auderent preferre platonici quia id nos in haq vita jam ne shiremus quodipsi in alia meliore vita pur gatissimi et sapientissimi furant ne shituri et falsum credendo beati futuri quodsi absurdissimum et stultissimum est dicere porfirii profecto eista preferenda sentensia hiis qui animarum circulos alternante semper beatitate et miseria suspicati sunt quod si ita est ece platonicus in melius aplatone dissentit ece vidit quod ille non vidit neq post talem mantum magistrum refugit correxionem sed homini preposuit veritate capot trigesimum unum contra argumentum platonicorum quod animam humanam deo aserum tesse co eternam cur ergo non potius divinitati credimus de his rebus quas humano ingenio per vestigare non posumus quae animam coquem ipsam non deo co eternam sed creatam dissit tesse quae non erat ut anim hoca platonici non lent credere ang uti que causam idoniam asibi vidibantura ferre quia nisi quod semper ante fuiset sempiternum de inceps ece non poset quan quam et demundo deos a deo factos scribit platon apertisime dikat eos ece cepisse et haver initium finem tamen non habituros sed per conditoris potentisimam voluntaten in eternum mansuros ece perhibeat verum id co modo inteligant invenerund non ece hoc videlicet nipuris sed subastituttionis initium si cutenim inqiunt si pes ex eternitate semper fuiset impulvere semper e subeset vestigium quod tamen vestigium a calcante factum nemo dubitaret nec alterum altero prius eset quan vis alterum ab altero factum eset siq inqiunt et mundus eco in illo di creati et semper fuerunt semper existente quifetit et tamen facti sunt nun quidergo si anima semper fuit etiam miseria eus semper fuiset dicenda est porro si aliquid in illa quod ex eterno non fuit eso cepit ex tempore cur non fieri potuerit utipsa eset ex tempore quae antea non fuiset deinde beatitudo quoco eus post experimentum malorum firmior et sinefine mansura siqut iste confitentur procul dubio cepit ex tempore et tamen sempererit cum ante non fuerit illa ejitur omnis argumentatio disoluta est qua putatur nigil esse posse sinefine tempores nisi quod initium non habet tempores inventa est enim anima e beatitudo quae cum initium tempores haburit finem tempores non habebit quapropter divine autoritati humana cedat infirmitas eis cu ebeatis et immortalibus de vera religione credamus quem non ekspetunt quem deo suo quae etiam nostre est debea risiunt necju bent uta sacrificium faciamus nisi eitantum cuius et nos cum illis et sepe ditzi et sepe dicendum est sacrificium esse debemus pereum sacerdotem oferendi quae in homine quem sushepit secundum quem etasacerdos esevoluit etiam uskui atmortem sacrificium pronobis dignatus est fieri caput alterum ete trigesimum de universali via anima e liberande quam porfirius male quarendo non reperit et quam sola grazia cristiana reseravit hek est religio quae universalem continet via anima e liberande quoniam nulla nisi hak liberari potest hek est anima quodam modo regalis via quae unha ducit adregnum non temporali fastigio nutabundum sed eternitatis firmitate securum cum autem dicit porfirius in primo yukstafinem de regressu anime libro nondum receptum in unam quandam sektam quod universalem continet via anima e liberande vel a filosofia verissim aliqua vel abindorum moribus acadiciplina aut inductione caldeorum autalia qualibet via nondumque in suam notitiam e andem via historiali cognitione perlata prokul dubio confitetur esse aliquam sed nondum in suam venisse notitiam itae non suficiebat quid quid de anima liberanda studiosissime didicerat sibique vel potius aliis nosse actenere via debatur senciebat anim aduc sibi de aliquam prestantissimam autoritatem quam dere tanta secui oporteret qumautem dicit vel a filosofia verissim aliqua nondum in suam notitiam pervenisse sektam qued universalem continet via anima e liberande satis quantum arbitror ostendit vel eam filosofiam ipse filosofatus est non esse verissimam vel ea non contineri talem viaam et quamodo jam potest esse verissimam qua non continetur aca via nam coe alia via est universali anima liberande nisi qua universal anima liberantur aca perok sine illa nulla anima liberatur qumautem adit et dicit vel abindorum moribus aca disciplina vel abinduktione caldeorum vel alia qualibet via manifestissimam voce testatur neque illis coe abindis neque illis coe a caldeis didicerat hank universalem viaam liberande anima e contineri et toti coe ser a caldeis orakula divina sumsisse quorum asigom comemorazzionem facit tachere non potuit quam volt ergo intelligi anima liberande universalem viaam non dum recetam vel ex ali qua verissima filosofia vel ex earum genzium doctrineis coe manie velut indiviniis rebus abibantur quia plus apudeas curiositas valuit quorumque angelorum cognoscendorum et calendorum non dunque in suam notissiam historiali cognizione perlatam quenam ista est universalis via nisicoe non su quicoe genti propria sed universis gentibus coe comunis est divinitus impertita est quam certe iste homo non mediocri ingenio preditus esse non dubitat providentiam quipem divinam sine ista universali via liberande anima genus humanum relinkere potuitse non credit neque anima ait sed hoca tantum bonum tantunquem adiutorium nondum receptum nondum in suam notissiam estse perlatum neque mirum tung enim porfiorius erat in rebus humanis quando ista liberande anima universalis via coe non est alia quam religio cristiana opuñari permitte batur ab idolorum demonunque cultoribus regibusque terrenis propter asserendum et consecrandum marturum numerum hoca est testium veritatis per cuoso stenderetur omnia corporalia mala profide pietatis et commendazione veritatis estse toleranda videba tergo ista porfiorius et per hujusmo di persecuciones citu istam via ma perituram e propteria non estse ipsam liberande anima universalem putabat non intelligence hoca quod eum movebat et quod in eius elexione perpetit metuebat ad eius confirmationem robustio renque commendazionem potius pertinere hoca est ijitur anima liberande universalis via id est universis gentibus divina miserazione concesa cujus profecto notitia ad cuoscunque yam venit et ad cuoscunque ventura est necdebuit necdebebit ei dici quare modo et quare sero cuoniam mitentis concilium non est humano ingenio penetrabile quod sensis etiamiste quum diksit nondum receptum hoc donum dei et nondum in suam notitiam fuisse perlatum neque enim propteria verum non estse yudicavit quia nondum infidem suam receptum fuerat vel in notitiam nondum pervenerat hek est inquam liberandorum credentium universalis via de qua fidelis abram divinum acepit oraculum insemi ne tuo benedicentur omnes gentes quifuit quidem gente caldeus sedud talia promissa perciperet et exil propagaretur semen dispositum perangelos in manum mediatoris in cuo est liberande anime universalis via hoc est omnibus gentibus data yusus est discedere de terra sua et de cognazione sua et de domo patris sui tun kipse primitus a caldeorum superstitio nibus liberatus unum verum deum sequendo coluit cui hek promittenti fideliter credidit hek est universalis via de qua in sancta profetia diktum est deus miseriatur nostri et benedicent nos iluminet vultum suom supernos ut conioskamos interra viems tuom inomnibus gentibus salutare tuum un de tanto post ex abra e semine carne suscepta dese y ait ysalvatur ego sum via veritas et vita hek est universalis via de qua atanto ante profetatum est erit in novissimis diebus manifestus mums domini paratus in cacumine montium et textoletur supercolles et venient ad eum universe gentis et ingredientur esmulte et edicent venite ascendamus in montem domini et in domum dee yacum et annunciabit novis via suom et ingrediemur inea eksion enim prodjet leks et verbom domini ad Jerusalem via ergoista non est unius gentis sed universarum gentium et leks verbunque domini non in sion et Jerusalem remansit sed inde prodjesit ut se per universa difundret und ipsemediator post resurexion sum disipulis trepidantibus ait oportevat in pleri quescriptasunt in lege et profetis et psalmis deme tunga peruit illis sensum ut intelligent ascripturas et diksiteis quia oportevat Christum pati et resurgere amortuis terciodie et predikari in nomineius penitenciam et remission pecatorum per omnes gentis incipientibus abe Jerusalem hek est icitur universalis anime liberande via quam santi angeli et profete prius impauchis hominibus ubi potuerunt dey graciam reperientibus et maxime in hebrea gente cuyus e ratipsa quodam modo sacrata respublica in profetazionem et praenuntiazionem cibitatis dey exonibus gentibus congregande et tabernaculo et templo et sacerdotio et sacrificis significaverunt et locuis quibus dham manifestis ple risque mysticis predikxerunt presensautem incarne ipse mediator et beati eius apostoli yam testamenti novi graciam revelantes apertius indikarunt quae aliquanto occultius superioribus sunt significata temporibus pro etatum genis humani distributione sicut eam deo sapienti plaquit ordinare mirabilium operum divinorum quorum superioris pauca yam posui contestantibus signis nonenim apparuerunt tanto modo visiones angelice et celestium ministrorum sola verba sonuerunt verumetiam hominibus dei verbo simplicis pietatis agentibus spiritus in mundi de hominum corporibus acasensibus pulsisunt vitia corporis languresque sanati feranimalia terrarum etacuarum volatili aceli linia elementa sidera divina yussa fecerunt inferna ceserunt mortui revixerunt exceptis ypsius salvaturis propris singularibusque miraculis maksime nativitatis et resurectionis quorum in uno materne virginitatis tanto modo sacramentum in altru autem etiam eorum qui infine resurecturi sunt demonstravit exemplum haek via totum hominem mundat et immortalitati mortalem exomnibus quibus constat partibus preparat utenim non alia purgatio ei parti coereretur quam vocat intelectualem porfirius alia ei quam vocat spiritalem aliaqua ypsi corpori propteria totum sushepit veracisimus potentisimusque mundator atque salvatur preterhank viam que partim kum haek futura prenunciantur partim kum fakta nunciantur nunquam generi humano nemo liberatus est nemo liberatur nemo liberabitur quodautem porfirius universalem viam anime liberande suam notitiam historiali cognitione dicitesse perlatam quid haak historia vel ilustrius inveniri potest coe universum orbem tanto apice autoritates obtinuit vel fidelius incua itan arrantur preterita uta futura etiam predikantur quorumulta videmus e a coe restant sine dubio speremus inplenda nonen impotest porfirius vel quikunque platonici etiam in haak via quasi terrenarum rerum etatvitam istam mortalem pertinentium divinazione predikcionenque contemnere quod merito inalis vaticinantibus et quorumlibet modorum vel artium divinazionebus facium quod merito inalis vaticinantibus etatvitam divinazionebus facium negant enem haak vel maniorum hominum vel mani e sependenda etarecte nam vel inferiorum fionta presensione causarum sicut arte medicine quibusdam antecedentibus signis plurima eventura valetudinia predikantur vel imundi demones disposita fakta preenunciant quorum jus etin mentibus atque cupiditatibus ini quorum ad quakue congruencia fakta ducendis quod a modo si vivindikant et in materia infima fragilitatis humane non talia santi homines inista universali animarum liberandarum via gradientes tan quam mania profetare curarumd quan vis etista eos non fugerint etaveis sepre predikta sint adeorum fidem paciendam quae mortallium sensibus non poterant intimari nekad experimentum celeri facilitate sed alia erantave mania atque divina quae quantum dabatur quonita dei voluntate futura nunciabant Christus quippe in carne venturus et quae in ilo tam clara perfekta sunt atque in eius nomine inpleta penitencia hominum et ad deum conversio voluntatum remissio pecatorum gracia justitie fides piorum et per universum orbem divinitatem multitudo credentium culture simulacrorum demonunque subversio eta temptazionebus exercitatio proficientium purgatio et liberatio abom nemalo judici dies resurectio mortuorum societatis impiorum etterna damnatio renjunque etternum gloriosissime civitatis dei conspectu eius immortaliter perfruentis in huius vie scripturis predigta atque promissasunt quorum tam multa inpleta conspicimus utarecta pietate futura esse cetera confidamus huius vie rectitudinem usque ad adeum videndum e ique in eternum coherendum in santarum scripturarum quà predicatur acque asseritur veritate quicunque non credunt et obok neg intelegunt opugnare possunt sed expugnare non possunt quapropter indecem istis libris et siminus quam nonnullorum denobis expectabat intenzio tamen corundam astudio quantum verus deus et dominus adjuvare diniatus est satispecimus refutando contradiczio nes impiorum qui conditori santhe civitatis de quà disputare instituimus deus suos preferunt quorum decem librorum quinque superiores adversus eus conscriptisunt quipropter bona vitae huius deus colendos putant quinque autem posteriores adversus eus quicultum deorum propter vitae quà epostamortem futura est servandum existimant de inceps itaque utimprimo libropolicitisumus de duorum civitatum quasin hoca seculo perplexas diximus invicenque permictas exortu et procursu et debitis finibus quod dicendum arbitor quantum divinitus adjuvavor expediam finis partis unde quadragesime