 Μέρος το 8. και 10. γζενοφόντος Κιούρου Αναβάζεως, χέδε, χέγχο, γραφέ, χουπότες, λίβριβοξ κοεινωνίας, πεπωγεμένε, χουπάρχει το κοεινό εκτέματι. Διατάωτες θέες χώρας, χωηγέλενες, διάτε θέες πολεμίας και θέες φιλίας, επορεύθυσαν οκτώστας μους και αφεκνούντας εις χαλυβας. Χουτοι ολίγκοι τεέζαν και χουπέκοοι τόν μοσινόικον, και χοβίως ένα τόις πλαίστοις αυτον από σιδερέας. Εντεύθεν αφεκνούντας εις τιμπαρρενούς. Έδε τον τιμπαρρενό χωρόρα πουλού εν παιδινοτέρα, καηχωρία έκεν επί θαλάταε, έτον ερυμνά. Καηχώι στρατεγόι έχραις τον προσταχωρία προσβάλλειν, καητέ ένα στρατιάν ο νεθέναιτι, καηταγζένια χαχέ και παρά τιμπαρρενόν ουκαιδέχοντο, αλλεπημέναι και λεωσαντές, αιστεβού λεωσαντός εις τιωντο. Καηπολά καταστιουσαντών τέλος απαιδέξαντος χωριμάνταις παντες γνώμην χωτι ουδαμαία προσβιωντος χωριθαίωτον πολεμον. Εντεύθεν δε ταξένια εδέξαντο, καηχώς διάφυλειας πωρεομένοι διουοχεημερας αφηκοντο, εις κοτειορα πόλιν ελλενιντα, σινοπέον αποϊκον, ούζαν δένται τιμπαρρενόν χωρα. Μέχρι εντάωθα επέσδευζεν χέες στρατιά. Πλέθος τέες καταβάζεως τέες χωδού από τέες εμπαμπιλόνι μαχέες, αχρη εις κοτειορα σταθνόι χεκατών είκουζι διουο, παρασάγκαι εγγζακώζιι και είκουζι, στάδιοι μυρειοι και οκτοκυσχυλιοι και εγγζακώζιοι, χρόνου πλέθος οκτωμένες. Εντάωθα εμέναν χέμερας τεταράκον τα πέντε. Ενδετάωθα εις πρώτον μενατώις θεώις ειχθιούζαν, καηπούμπας επόγεζαν κατά έθνος, χεκάστοι τόν γελένων και αγώνας γυμνικούς, τ'αδεπιτέδε ελάμβανον τ'αμεν εκτές παφλαγονίας, τ'αδεκτον χωρίον τόν κοτειοριτών, ουγάρ παρέχον αγοράν, ουδέις τωτέχος τους ασθενούντας εδέχοντο. Εντουτώ ερχοντά εκασινοώπες πρέσβαις, φοβούμενοι περίττον κοτειοριτών ατές τεπόλεως, εν γαρ εκείνων και φόρων εκείνων εφερών, και περίττες χωράς, χωτιέκουν δαειουμένεν. Κι ελθοντές εις τω στρατόπιδον έλεγον, πρωεγωρέι δε χεκατόνιμος, δεινος νομισδόμενος αινάι λέγειν. Επιμπσεν χεμάς ο άνδρες αστατιώται, χε τόν σινόπεων πόλεις, επαινέσοντας τε χυμάς, χωτι νικάται ελαινες ούντες μπαρβάρους, επίτα δε καί γρυνές θεζομένους, χωτι διάπολων τε καί δεινών, χως χεμαίς εγκουουσάμεν, πραγμάτωνα σε σωσμένοι παρέστε. Αξιούμεν δε ελαινες ούντες καί αυτοι, ουφμόν ούντον ελαινον αγαθον μεν τυπασχειν, κακόν δε με δέν. Ουδε γαρ χεμαίς χυμάς, ουδέν πόποτε χουπεέρξαμεν κακός πωιούντες. Κοτουορίται δε χουτοι εισι μεν χεμαίτεροι αποικοί, καί τέν χωραν χεμαίς αυτοις τωτεν παραδεδοοκαμεν μπαρβάρους αφελωμενοι. Διω και δασμον χεμιν φερουζιν χουτοι τεταγμένον και χερασουοντιοι και τραπεσδουοντιοι. Χωστε χωτι ανταουτους κακόν πωιεσέτε, χε σιδοπεονοπολις νομις δε ηπασχειν. Νιν δε ακουομεν χυμας ειστε τενοπολιν μπια παραλληλουθωτας, ενιους σκενουν εν τάι σοικιαις, και εκτον χωριον μπια λαμβανειν χωνον αν δε αιστε, ολ παιηθοντας. Τα ον ουκ αξιουμεν, ειδε τα οταποιεσέτε, αν αγχε χεμιν και κορυλαν και παφλαγωνας, και αλλον χοντιναν αν δυνοομεθα φιλονποιειςθαι. Προσταουτα αν αστας ξενοφων χιουπερ τον αστρατιωτον αιπεν. Χε μεις δε ο ανδρες σινοοπεης, χε κομμεν αγαποοντες χωτιτα σοοματα διε σοοσαμεθα και τα χοπλα. Ουγαρ ειν γυνατον χαματε χρεματα αγειν και φερειν και τω εις πολεμιου εις μαγεσται. Και νιουν επει εις τα σχελενιδας πωλεις ειελθομεν ενα τραπεσδοντιμεν παραιχον γαρ χεμιν αγοραν, ο νοομενοι ειχομενα τα επιτεδεια, και ανθον ετοιμεζαν χεμας, και ξενια εδω καναθαι στρατια, αντετιμομεν αωτους, και ειτις αωτωις φιλος ειν τω ονα μπαρπαρον τω τον απειχομεθα, τως δε πολεμιου αωτων εφους αωτωι χε γοιντω κακως εποιουμεν χωζον εδυναμεθα. Ερωτατε δε αωτους χοποιον τενον χεμον ετοιχο. Παραιζι γαρ ενθαδε χους χεμιν χε γεμονας, διαφιλιαν χε πολις γζουνεπεμπσεν. Χοποι δαν ελθοντες αγοραν με εχομεν, αντε εις μπαρπαρον γεν, αντε εις χελενιδα, ουχυυυυυυραι αλλα ανανκαι λαμπανομεν τα επιτεεδεια. Και καρδουχους, και ταωχους, και χαλδαιους, και περ βαζιλαιος ουχυπε κοους οοντας, χωμος και μαλα φοβερούς οοντας πολεμιους εκτεσάμεθα, διατω ανανκαι ειναι λαμπανομεν τα επιτεεδεια, επαι αγοραν ου παρέχον. Μακρονας δε και περ μπαρπαρους οοντας, επαι αγοραν χοιαν εδουναντο παρέχον, φιλους τε ενομισδομεν ειναι, και μπια ουδεν ελαμπανομεν τον εκεινον. Κατου ορειτας δε χους ουμετερους φατεειναι, ειτι αωτον ειλαιεφαμεν αωτοι αιτιοι εισιν, ουγαρχος φιλοι προσεφεροντο χεμιν, αλλα κλαιζαντες τα σπιλας ουτε ειςο εδεχοντο, ουτε εξοαγοραν επεμπον, αιτιοντο δε τον παρφιλμον χαρμοστεν του ουτον αιτιον ειναι. Χοδε λεγεις μπιαε παρελτοντας σκενουν, χε μεις εξι ουμεν τους καμνοντας εις τα στεγας δεξασται, επει δε ουκ ανεοιγον τα σπιλας, χαι εμας εδεχετο ουτο το χωριον, τα ουτε εις ελθοντες αλλωμεν ουδεν μπιαιον εποιεσαμεν, σκενουζι δε ενταις στεγαις χαι καμνοντες, τα ουτον δαπανοντες, και τα σπιλας φρουρουμεν, οπωσ με επιτω ει χυμετεροι χαρμοσθει, ουσιν χαι καμνοντες εμον, αλλεχεμιν ειν κομισασθαι, χωταν μπουλοομεθα. Χοιδε αλλωι χωσ χωρατε, σκενουμεν χουπαιθριοι ενται ταξαιι, παρεσκευασμενοι, ανεμενατης ευποιει, αντευποιειν, ανδε κακος αλεξασθαι. Χα δε επει λες ας χωσ ειν χυμιν δοκαε, κορυλαν και παφλαγγωνας γζουμαχος, πωιεζεσθαι εφημασ, χαιμεις δε εμμεν αναγκαι ει, πολεμεεσομεν και αμφωτερωις. Εε δε γαρ και αλλωις, πωλα πλαζιωις χυμον επολεμεεσαμεν. Ανδε δοκαε χαιμιν και φιλον, πωιεις τωνα παφλαγγωνα, ακουωμεν δε αωτον και επιθυμεν, τες χυμετερας πολεως, και χωριον των επιθαλατειον, πευρασομεθα γζουμ πρατοντες αωτοε, χωον επιθυμει φιλωι γυγνεςθαι. Εκτουτου μαλα μεν δελωι εζαν, χοι γζουμ πρεσβαιις τω εχα τω νυμωε, χαλεπαινοντες τω ειραιμενοις, παρελθον δαωτον αλλος ειπεν χωτι οου πολεμον, πωιεζομενοι εκογεν, αλλα επιδεξοντες χωτι φιλωι εις ει. Και γζενιωις ειν μεν ελθαιτε πρωστεν σινοπαιον πολιν, εκει δεξομεθα, νυν δε τους ενθαδε κελευσομεν, διδωναι χαγυνανται. Πρωμεν γαρπαντα αλλεθαι οντα χαλεγεται. Εκ του οου του γζενιατε επεμπον χοι κοτι ορειται, και χοι στρατεγωι, τω αγελεενον εγγενις δων τους των σινοπαιον πρεσβαιις, και πρωσ αλλεελους πολατε και φιλικα διελεγοντο, τα τεαλλα και περειτες λοιπαις, πωρευας ανεπιουσανοντο, ον γεκατεροι εδεοντο. Τα τεαμιν τα εγεμερα, τω τω τελος εγγενιτο. Θει δε χιυστεραια, γιζονελεξαν χοι στρατεγωι τους στρατιωτας, και εδωκαιι αωτοις, περειτες λοιπαις, πωρευας, παρακαλεσαντας, τους σινοπαιας, μπουλευσται. Ειτε γαρ παις δαι, δε οι πωρευσται, χρεςιμωι ανεδωκουν ειναι χοι σινοπαις. Εμπαιγρωι γαρ εζαν ταις παφλαγονιας. Ειτε καταθαλαταν προς δαιν εδωκαιι σινοπαιον. Μονοι γαρ ανεδωκουν, εικανοι ειναι πλωια παρασχαιν, αρκουντα ται στρατιαε. Καλαιζαντες ουνα τους πρεσβαιις γζουν μπουλευοντο, και ει γζιουν ελαινας οοντας, ελαιζει τουτοι πρωτον καλος δαιχασται, τωαι εωνους ται ειναιι, και τα καλυστα γζουν μπουλευαιν. Αναστας δαι χεκατονιμως, πρωτον μεν απελογιασαντο, περει χου ειπεν, χω στων παφλαγωνα φιλον πωιασαντο. Οτι ουγ χω στω εις ελαιζει πωλε μεζοντον σφον ειπωι, αλχωτι εξωνα τω εις μπαρπαρωις φιλους ειναι, τους ελαινας χαι ρεσονται. Επι δι γζουν μπουλευαιν εκελευον, επι εξαμενος ειπεν χω δαι. Ει μεν γζουν μπουλευαιν, χα απελτιστα μωι ειναι δοκει, πωλα μωι και αγαθαγενοιτω. Ει δε με, ταναντια. Αωτε, γαρ, ε, χιερα, γζουν μπουλευαιν λεγωμεν ειναι, δοκει μωι παρειναι. Νιουν γαρ δαι αν μεν ειν γζουν μπουλευαις ασαφανω, πωλευαιν εσονται χω επαινουν τες με. Ανα δαι κακος, πωλευαιν εζεστε χω ει καταροωμενωι. Πραγματα μεν ον οιδ χωτι πλου πλοιω εξωμεν, ειν καταθαλταν κομιζτεστε. Χα εμας γαρ δαι εζει τα πλοια πω ριζτειν. Εν δε καταγεν στελεστε, χιουμας δαι εζει τους μαχωμενου σαιναι, χωμος δαι λεκτεα χα γυγνωωσκο. Εμπευρος γαρ ει μικαιτες χωωρας, ταις παφλαγγωνον και ταις γυναμεως. Εχει γαρ αμφωτερα, και παιδια καλυστα και ωρε ουψελωτατα. Και πρωτομεν οιδα ειουθους, χα ει ταιν εις μπολαιν αναγχε πω ειςθαι, ουγαρ εστιν αλλαι ει τα κερατα του ορους, ταις χωδου καθεκατερα εστιν ουψελα, χα κρατειν κατεχοντες, και πανου ολυγοι δυναιν ταν. Του τον δαι κατεχομενων, ουδαν χωυπαντες ανθρωποι δυναιν ταν διελθαιν, τωτα δαι και δεξαμι αν, ει μοιτινα μπουλωις θε γζουν παιμσαι. Επιτα δαι οιδα και παιδια ουντα και χυπαιιαν, ειν αυτοι χοι μπαρβαροι νομισδουσι κρετω ειναι, χαπαζες ταις βασιλεως χυπαιιας, και νιν ουτοι ου παρεγεννοντο βασιλει καλουντι, αλλα μειςδον φροναιι χο αρχον αυτοων. Εν δε και δυναιν θε τα ται ωρε κλεψαι, ει φθαζαι λαμποντες, τω επαιδιω κρατεζαι μαχομενοι τους τε χυπαιας του ουτον, και παισδον μουριάδας πλέον ει δωόδεκα, ει έξετε επίτους ποταμους, πρώτο μεν τον θερμοόδοντα. Ευρος τριον πλεθροον. Χαλεπον οιμαι διαβαινεν, αλλος τε και πολεμιον πολλον εμπροσθεν οντον. Πολον δε οπισθεν επωμενον. Δευτερον δε ειριν, τριπλεθρον χος αωτος. Τριτον δε χαλιν, ου μειον δωοιν σταδειοιν, ουκ αν δυναις θε ανεουπλωιον διαβαιναι, πλωια δε τυς εσται χο παρεκον, χος δαωτος και χο παρθενιος αβατος. Εφχον ελθοιτε αν ειτον χαλιν διαβαι αιτε. Εγω μεν ου χαλεπεν χιουμιν εινα νομις δω τεναπορειαν, αλλα πανταπαζιν αγιουνατον. Αν δε πλε αιτε, εστιν ενθενδε μεν εις σινοοπεν παραπλαιοζαι, εις σινοοπες δε εις χερακλαιιαν. Δε ουτε πες δε ουτε καταθαλταν απορία, πολλα γαρ και πλωια εστιν εν χερακλαιια. Επιδε τω τελεξεν, χοι μεν χοποοπτευον φιλειας αινικα τε σκορυλα λεγειν, και γαρ ειν προξενος αωτοε. Χοι δε και χος δωρα λεψωμενον διατεν, χοι δε χοποποπτευον και τωτου χενικα λεγειν, χος με πες δε ειοντες, τεν σινοοπαιον τι χωραν κακον εργασδοιντω. Χοι δουν χελενες, εψεφιζαντο καταθαλταν τεν πωραιιαν πωιαιςθαι. Με τα τω τα γζινοφων ειπεν, ο σινοπαις, χοι μεν ανδρες χαυρεν τα υποραιιαν, ειν χοι μες ζυμβουλευεται. Χοτο δε χεγχει. Ει μεν μελλοι πλοια εζεσθαι, χοι κανα, χος αριθμωε, ενα, με καταλεπεςθαι, ενθαδε, ει μες αν πλεοι μεν. Ειδε μελλοι μεν, χοι μεν καταλεπεςθαι, χοι δε πλεοζεσθαι, ουκ αν εμπαιε μεν εις τα πλοια. Γυγνώσκο μεν γαρχωτι, χοπου μεν αν κρατωμεν, δουναι μεθαν και σωις δεσθαι, και τα επιτεδεια εχειν. Ειδε που χε, τους των πολεμιον λευθε ζωμεθα, ευδελον δε χωτι, εν ανδροποδον χωραε ζωμεθα. Ακουζαν τεσταοτα, χοι πρεσβαις, εκελευον παιμπαιιν πρεσβαις, και παιμπουζι καλυμαχον αρκάδα, και αριστονα αθενάιον, και σαμόλαν αχαιον, και χοι μεν οωιχοντο. Ενδε του τω ετω χρονοε, ξενοφωντι, χορωντι μεν χοπλοιθα σπολους των ελενων, χορωντι δε πελταστα σπολους και τοξωτας, και σφενδονετας, και χιπεας, δε και μάλα αεδε, διά τέν τριπέν χικανούς, οντας δέν τω εποντω, ενθα οκαν απολυγον χρεηματων, τω σωτε γνωνοις παρεσκευασθαι, καλων αωτοε, εδωκαι ειναι, κοωραν, και γνωνοιν ται χελαδι, προς κτεσας, και πολιν κατοικησαντας, και γνεςθαι αν αωτοε, εδωκαιι μεγαλε, καταλογις δωμενω, τωτε αωτον πλεθος, και τους περιοκουντας των ποντων, και επιτουτοις εσουετω, πριντινι ειπεν τωνα στρατιωτων, σιλανων παρακαλαισας, των χιουρου μαντιν γνωμενων, των αμπρακειωτεν. Χωτε σιλανος, δαι διωος με γενεται ταοτα, και καταμειναι που εστρατια, εκφαρεει εις το στρατομα λογων, χωτι γζενοφων, μπουλεται καταμειναι ταιν στρατια, και πολιν οικησαι, και εαωτοε ονομα, και γνωνοιν περυποι εσασται. Αωτος δω σιλανος, εμπουλετο χωτιταχυστα, εις ταιν γελαδα αφικασται. Χους γαρ παραχ γουρου, έλαβε τρεις χιλιους, δαραιχους, χωτε τας δεκαεμερας, ελεεθεουζε, θουωμενος γουρου, διεσαι σωκαιι. Των δαι στρατιωτων, επαι εκουζαν, τως μεν εδωκαιι, βελτιστον ειναι καταμειναι, τως δαι πολωις οου. Τι μαζίον δαι χω δαρδαναιους, και θωραξ χω πολιωτιος, προς εμπορους τινας παροντας, τον χερακλαιοτων, και συνοοπεον, λεγουζιν χωτι ειμε εκποριουζι, τα ει στρατιαε μισθον, χωστε εχεντα επιτεδεια, εκ πλεοντας, χωτι κυνδυναιουσαι μειναι, τωσαωτε γυναμις εντωε ποντωε. Βουλεται γαρ ξενοφων, και χεμας παρακαλαιι, επειδαν ελθαι τα πλοια, τωτε ει παιιν εξαυφνες τα ει στρατιαε. Ανδρες, νιουν μην χωρωμεν χιωμας, απορους οοντας, και εντωε, αποπλωε εχεντα επιτεδεια, και χως οικαδε απελθοντας, ο νεζαι τι τους οικοι. Ει δεβουλεστε τες κουκλοε χωρας, περίτων ποντων οικομενες, εκλεξαμενοι, οποι αν μπουλεστε κατασχεν, και τον μην εθέλοντα απιέναι οικαδε, τον δε θέλοντα μεναιν αυτού, πλοια δυρμιν παρεστιν. Χωστε οποι αν μπουλεστε, εξαυφνες αν επιπέσωητε. Ακούζαντες τωτα, τωτοι εμποροι απεγγελονταις πόλεση. Γζουνεπέμψε δωτοις τιμαζιον δαρδανεους, ευρυμαχοντε τον δαρδανεα, και θωρακα τον βοηωτιον, τωτα ερουντας. Συνοπεης δε και χερακλαιοται, τωτα ακουζαντες, πεμπουζι προς τον τιμαζιοντα, και κελεουζι προστατεουσαι λαμπουντα χρεματα, οπος εκπλαιουζε η στρατιά. Χοδε ασμένως ακουζας εν γιουλογωε τωνα στρατιω τωνα οντων, λεγει ταδε, ουδε προζεχειν μοναι, ουδε τε θελαδος, ουδεν περει πλαιονος πογευσται. Ακου οδετίνας, θυεσται επιτουτοι, ουδ χιουμιν λεγοντας. Χυπισχνουμαι, δε χιουμιν αν εκπλαιτε, απο νουμενίας, μυστωφωραν παρεξεν, κυσδικένον, γεκάστοε του μενος, και αξο χιουμας εις τεν τροειαδα, ενθεν και ει μιχουγας, και χουπαρξει χιουμιν, εμε πόλισ, εκοντες γαρμε δεξονται. Χε γεζομαι, δε αουτος εγω, καχρεματα λεεψεστε, εμπευρος δε αιμι, τες αιολιδος, και τες φρουγειας, και τες τροειαδος, και τες φαρναβάσδου, αρχαις παζες. Τα μην δειατω εκειθεν ειναι, τα δε δειατω γζουνε στρατεουσται, εν αουται, γζουν κλαιαρκοε, τε και δε κουλιδαε. Αναστας αουθις, χομποιωτιος, χοσπερει στρατεγειας, γζενοφοντι εμαχετο, εφε ει εξελθοιεν εκτουπουντου, εσαι στ' αουτος χερονεζον χωραν, καλαινα και εουδαιμωνα, χωστε τω εμπουλομένοι, εν οικαιν, τω δε με μπουλομένοι, απιέναι οικαδε. Γελωιον δε ειναι, τα εχελαδι οουζες χωρας, πολες και αυθονου, εν τα ει μπαρβαρον μαστευ ειναι. Εστε δαν εφε, εκει γενεστε, καγω καθαπερ τυμαζιον, χιουπικς νωμαι, χιουμιν τεν μιστοφοραν, τω τα δε ελεγεν, ει δω σχα τυμαζιονι, χοι χερακλαιοται, και χοι σινοοπεις, χιουπικς νουντο, χωστε εκπλειν. Χο δε εγγενοφον εν του τω εσυγα. Αναστας δε φιλεεζιος και λιουκον, χοι αχαιωι ελεγγον χωσ δεινων, ειε, ειδια μην εγγενοφοντα, παιθιν τε καταμενιν, και σιουσται, χιουπερ τες μονες, με κοιν νουμενων τε στρατιαε. Εις δε τω κοινων, με δε εγγωρευειν περει του τω. Χωστε εγγενοφον ανασταιν, και ειπαιιν ταδε. Εγω, ο Ανδρες, σιουμαι μην χωσ χοραται, χοποζε λιουναμαι και χιουπερ χιουμον, και χιουπερ εμαουτου, χοποζ τωτα τουγκανω, και λεγον και νοων, και πρατον, χοποια μελε χιουμιν τε καλυσται, και αρισται εζεσται, και εμοι. Και νιον εσθουομεν περει του του του, ει αμεινων ειε αρχαισται λεγειν εις χιουμας, και πραταιν περει του τον, ει πανταπαζι με δε χαπτεσται του πραγματος. Σιλανως δεμοι χομαντις, απεκρίνατο τω μεν μέγιστον, τα χερα καλαέναι. Ει, δε γαρ, και εμμε, ουκ απευρον οοντα διατω αι παραιναι τωις χιερωις. Ελεξαι δε χωτι εν τωις χιερωις, φαινοι τωτις δωλος, και επιβουλε εμοι. Χω σαρα γυγνωσκον χωτι αωτος, επιβουλεουε, διαβαλλαιν με προς χουμας. Εξαιναιν και γαρ, τω λογον χως εγω πραττειν τωτα, διανοοι μεν εεδε, ουπ εις ας χιουμας. Εγω δε ειμεν χεωρον απορουντας χιουμας, τω ταν εσκοπουν αφχου ανγενοιτο, χως δε λαμπουντας χιουμας, πολιν τω μεν μπουλωμενον, αποπλειν εεδε. Τον δε με μπουλωμενον, επεικτεεζαι το χικανά, χως δε και τους χεωτου οικειους, οφελεζαι τι. Επειν δε χωρον χιουμαν, και τα πλωια πεμποντας, χερακλαιοτας και συνοπεας, χως δε εκπλειν, και μισθον χουπις νουμενους, χιουμαν ανδρας, απο νουμενιας. Καλον μοι δω και ειναι, σω εις δομενους, ολθα ομυλωμεθα μισθον, τες σωτεριας λαμπανειν, και αωτος τε παυομαι, εκείνες τες διανοιας, και οπωζοι μπρος εμε προσευιαζαν, λεγοντες χως χρε τωτα πραταιιν, αν απαω εσθαι φεμι χρεναι. Χουτογαρ γυγνωσκο. Χομου μεν οοντες πωλοι χως, περ νιουνι δοκειτε, μόι και εντιμόι έναι και εγχέιντα επιτείδια, ενγαρτώ κρατέιν αίστοι καίτο λαμβάνειν τ' τόνον. Δι' ασπασθέντες δάν καί κατά μικρά γενωμένες τες γινάμεως, ούτ αν τροφέν γινάισαι λαμβάνειν ούτε χαίροντες αν απαλάξαιται. Δωκέι ουνμόι, χαπερχυμίν, εκπορεύεσθαι εις τέν γελάδα, καί εαντισμεντωις απολυπών λευθέι πριν εν ασφαλέι ειναι παν τω στρατεωμα, κρίνεσθαι ούτ τόνος ο αδικούντα, καί οτ τότος δωκέι εφεταύτα, αράτω τέν γεγρα. Ανέτειν αν χάπαντες. Χοδε σιλανός εμποα, καί επεχαίρει λεγειν χασ δικαιον ειε απιέναι τόνο μπουλωμενων. Χοδε στρατεωται ουκ ενοικοντο, αλ επειλουν αυτοε, χωτι ει λεψονται αποδυδρασκοντα τέν δικαιν επηθεσοιν. Εντεύθεν επέι γνωζαν χωι εερακλαιοται, χωτι εκπλειν δεδογμενων ειε, καί ξενοφόν αυτος επεψευφικός ειε, τα μεν πλωια πέμπουζι. Τα δε χρέμετα χαχουπεσχοντο, τη μαζίονι καίθο όρακι, επσεωσμένοι έζανατες μισθοφοράς. Εντλθαδε εκπλεγμενων εζαν καί εδε διεζαν τέν στρατιαν χωι τέν μισθοφοράν χουπεσχεμενων. Παραλαμβοντες ουνα χουτοι καί τους αλλους στρατεγούς χωις ανεκκοινων το χαπροσθεν επρατον, παντες δεζαν πλέν νεονος του αζινάιου, ως χαιριζοφοε χουπεστρατεέγει, χαιριζοφος δε ούπο παρέν ερχοντα υπρος γζενοφόντα, καί λεγουσιν χωτι μεταμελωι αουτοις καί δοκογε κρατιστον ειναι πλέν εις φαζιν επει πλωια εστι, καί κατασχειν τέν φαζινων χωραν. Αγετου δε χουιδους ετουκανε βασιλευον αουτον, γζενοφον δε απεκρίνατο χωτι ουδεν ανατουουτων ειποι εις τένα στρατιάν, χιουμεις δε ζουλεξαντες εφε, ει μπουλες δε λεγεται. Εν τα οθα αποδεκνιουται τη μαζιον χο δαρδανεους γνωωμεν ουκ εκλαισιασδαιιν, αλλα ατους χαουτου χεκαστον λοχαγους πρωτον παιυρασται παιυθαιιν, και απελθοντες τα ο τεπωιον, τέλος του οκτωου και δεκατου μερους. Μερος το ένατον και δεκατον γζενοφοντος κυρου αναβάζεως, χαι δε χαι ειχογραφε χουποτες λιβριβοξ κοεινονιας απεπογεμενε, χουπαρχε η τωε κοεινοεκ θεέματι. Τα οτα ουνα χοι στρατιοται ανεπιουθοντο ταρατομενα, και χοναιον λεγει χος γζενοφον αναπεπαιικος τους αλλους στρατεγους, διανοεηται αγεινε τους στρατιοτας εξαπατεεζας παλιν εις φαζιν. Ακουζαντες δωι στρατιοται χαλεπος εφερον, και γζιουλογωι εγγυγνωτο και κυκλωι γζιονισταντο, και μαλαφοβερωι εζαν με ποια εζαιιαν χοια και τους τον κολχωον κεερουκας επογεζαν και τους αγορανομους. Χοζοι με εις τεν θαλαταν κατεφυγον κατελεουσταζαν. Επιδε εις στρανετο γζενοφον, εδοξεν αωτοε χωσαταχυστα γζιουνα καγειν αωτοον αγοραν, και με εαζαι γζιουλεγεναι αωτοματους, και εκελεουζε τον κερουκα γζιουλεξαι αγοραν. Χοι δεπεει του κερουκος εεκουζαν γζιουνεδραμον και μαλαχετοιμος. Εντ'αλθα γζενοφον τον μεν στρατεγον ο κατεγωρει, χωτι ελθον προς αωτον, λεγει δε χωδε. Ακουω τινά διαβαλλειν ο ανδρες εμε, χως εγω αρα εγζαπατεεζας χυμας μελο αγειν εις φαζιν. Ακουζατε οον μου προς θεον, και εαν μεν εγω φαινο μαι αδικαιν, ου χρε με ενθενδε απελθαιν πριν αν δω δικαιν. Αν δουμιν φαινον ται αδικαιν χωι εμε διαβαλλοντες, χουτος αωτοις χρεστε χως περ αξιον. Χυμαις δε εφε, εις δε που χωθεν ελειος ανησχει, και χωπου διουεται, και χωτι εαν μεν τις εις τεν ελαδαμελαιι εναι, προς εσπεραν δε πωρεου εσθαι. Εν δε τις μπουλται εις τους μπαρπαρους, του ουμπολιν προς χεω. Εστιν οον χωστις τουτο αν διουναιτο χυμας εγζαπατεζαι, χως ελειος ενθαι μεν ανησχει, δουεται δε ενθαλθα, ενθα δε διουεται, ανησχει δε ενθαλθα, αλλά μεν και τιουτογε επίστασθαι χωτι μπορεας μεν εξω του ποντου εις τεν ελαδαφαρει. Νότος δε ειζω εις φαζιν, και λεγεται, χωταν μπορας πνεε, χωσ καλωι πλωι εις τεν ελαδα. Του τοον εστιν χωπος της αν χυμας εγζαπατεζαι, χωστε εμβάινειν χωποταν νότος πνεε, αλλά γαρ χωποταν γαλεένεε ει εμπιβόρο. Ο κουν εγώ μεν εν χενι πλωιω πλαιουσομαι, χυμες δε του λαχιστον εν χεκατον. Πώς αν ουν εγω εε, μπιαζάιμεν χυμας γζουν εμώ ει πλαιιν, με μπουλοωμένους ει εγζαπατεζας αγωιμη. Πολιω δυμας εγζαπατεθεντας και γωιετε οθεντας χυπεμου, χεκ ειν εις παζιν, και δε απομπαίνωμεν εις τεν χωραν. Γνωζεστε δε που χωτι οκανται ελλαδιεστε, και εγω μεν εσομαι χω εγζαπατε κως εις. Χυμες δε χω εγζαπατεμένοι, εγγυς μυρειον εγχοντες χωπλα. Πως αν ουν ανεερ μαλλονδοι ει δικεν, ει χουτο περει χωτου τε και χυμον μπουλο ευωμενος. Αλ χουτοι εις ειν χωι λογι, ανδρον και ει λιθιον καμω ει φθον ουντων, χωτι εγω χυμον τυμωμαι. Και τω ει ου δικαιος καμω ει φθονοιεν. Τι να γαρ αωτον εγω κω λιω ει λεγειν ειτις τι αγαθον δουναται ειν χυμιν, ει μαχισται ειτις εθελει χυπερ χυμον τε και εαουτου, ει εγγρεγωρεναι περειτες χυμετερας ασφαλειας επιμελουουμενον. Τι γαρ αρχοντας χαιρουμενον χυμον εγω τινι εμποδονειμη. Παριαιμι, αρχαιτω, μονον αγαθοντι πωιον χυμας φαινεςθω. Αλλαγγαρ εμποι μεν αρχαι περει του ούτων τα ειραιμενα. Ειδετις χυμον εαουτως εξαπατεθαναι αν ογεται ταοτα, εαλλον εξαπατεζαι ταοτα, λεγον διδασκετω. Όταν δε του ούτων χαλις εχεται, με απελθατε πριν ανακουζεται, χωιον χωρο ενται στρατιαε αρχομενον παραγμα. Χω ει επαισι και εσθαι χωιον χυποδεγνισιν, χωρα χαιμιν μπουλεο εσθαι χυπερ χαιμον αουτων, με κακυστοι τε και αισχυστοι ανδρες αποφαινομεθα, και προς θεον, και προς ανθρωπον, και φιλον, και πολεμιον. Ακουζαντες δε ταοτα χωι στρατιωτει εθαωμαζαντε χωτι αιε, και λεγειν εκελευον. Εκτουουτου αρχεται αιπαλιν. Επιστας δε που χωτι χωρια εν εν τωις ωρεσι μπαρπαρικα, φιλια τωις κερασιοντιωις, χωθεν κατιοντες τινες και χιερεια επο όλων εμιν, και αλλα χον αιειχον. Δω κουζι δε μοι και χυμον τινες, εις τον εγκουτατω χωριον τω ούτων ελθοντες, αγωραζαντες τι πάλιν απελθαιν. Τω ούτω καταμαθον κλεαρε τω σχω λοχαγος, χωτι και μικρον αιε και αφυλακτον, δι' ατω φιλιον νομις δειν ειναι, ερχεται επαωτους ταις νιουκτος, χω σπορθεεσον, ουδενι χιεμον ειπον. Διαιναι νοε τω δε, ει λαμποι τω δε τω χωριον, εις μεν τω στρατοιμα με κετιελθαιν, εις μπας δε εις πλοιον, ειν χωε ετουνχανον, χωι γζιουσκαινοι αωτου παραπλεοντες, και ειν θεμενος ειτι λαμποι, αποπλεον οιχεσται εξωτου ποντου, και τω τε γζιουνομολογεζαν αωτου, χω ειχτου πλοιου σιουσκαινοι, χω σ' εγω νιουν αισθανωμαι. Παρακαλεζας ουν χωποζους επαυθεν, εγγεν επιτοχωριον. Πορευομενο δωτων φθανει χεμερα γενομεναι, και γζιουσταντες χωι ανθρωποι από εις χειρον τωπον, μπαλοντες και παιοντες, τω τε κλαιαρετων αποκτεινουσι, και των αλλον σιουκνιους. Χωι δετινες και εις κερασουντα αωτων αποχωρουσι. Ταωτα δεν εντει χεμεραι, χεμεις δευρω εξωρμωμεν παισδαι. Των δεπλαιον των ειτιτινες εις ανεκερασουντη, ουπο ανεγμενωι. Μετατωτο χως χωι κερασουντιωι λεγουσι, αφικνωνται των εκτου χωριου τραις ανδρες, των γεραιτερων, προς τω κοινον τω χεμετερων, χρειζοντες ελθαιν. Επι, δεεμας ου κατελαμβον, προς τους κερασουντιους ελεγον, χωτι θαυμαστοιν, τι χεμειν δοξαιιν ελθαιν επαωτους. Επι, μεντωις φαις λεγαιιν εφαζαν, χωτι ουκ από κοινου γεννοιτο το πραγμα, χαιδες ται αωτους και μελαιιν ενθαδεπλαιιν, χως χεμειν λεξαι τα γενομενα, και τους νεκρους κελευαιν αωτους, θαπτειν λαμβοντας, τονταποφιγοντον τινας ελαιινον, τιχαιν ετοι οντας εγγερασιοντι. Αις τωμενοι δετους, μπαρβαρους, χωπωι ειωιν, αωτωι ται ετολμεζαν μπαλαιιν τωις λιθοις, και τωις αλλοις παρεκελευοντο. Και χωι ανδρες αποθναισκουσι, τραιις οντες, χωι πρεσβαιις καταλαιουσθαιντες. Επιδετου το εγγένετο, ερχοντα υπρος χαιμας, χωι κερασιοντιοι, και λεγουζι το πραγμα. Και χαιμαις, χωι στρατεγωι, ακουζαντες εεκθομεθα, τετοις γεγενεμενουις, και εμπουλευομεθα, γζιοντοις κερασιοντιοις, χωπωις ανταπέγεζαν, χωι των ελαιινον νεκρωι. Συν καθαίμενοι δεξορθεν των χωπλον, εξαιφνες ακουωμεν θρουβου πολλου, πάγε, πάγε, μπαλλε, μπαλλε, και τάχα δε χωρωμεν πολλους προς θεοντας, λιθους εχοντας εν τάι σχερζι, τους δε και αναιρουμενους. Και χωι μεν κερασιοντιοι, χωος αν και αιωρακώτες, το παρχεο τωις πραγμα, δευζαντες αποχωρουζι προς ταπλωια, εζαν δε νεδια και εμον χωι εδευσαν. Εγω γε μεν ελθον προσαουτους, και ερωτων, χωτι εστι τω πραγμα. Τον δε εζαν μεν χωι ουδεν ειδεζαν, χωμος δε λιθους εχον εν τάι σχερζιν. Επιδε ειδωτι τινι επετυχον, λεγει μοι χωτι χωι αγορανομοι, δεινοτωτα πωιουζι τω στρατευμα. Εν του τω ετις χωραε τον αγορανομονς δε ελλαρχον, προς τεναθαλταν αποχωρουντα, και ανεκραγεν. Χωι δε χως εεκουζαν, χως περ ει σιως αγριου, ει ελαφου φανεντως, χιενται επαωτων. Χωι δαω κερασουντιοι, χως ειδον χορμοντας καθαωτους, σαφως νομιζοντες επι σφας χιεσθαι, φεγγουζι δρόμω, και εμπιπτουσιν εις τεναθαλταν. Γζιν εις επεσονδε και χαιμον αωτοντινες, και επνιγετω, χωστις νειν με ετυγκαινεν επισταμενος. Και του οτους τι δοκειτε, εδικουν μεν ουδεν, εδικαντε με λιττατις χοσπερ, κουζιν χαιμιν εμπεπτοωκοι. Ειουν τωτα τωιαωτα εσται, θεαζαστε, χοια χαι κατασταςι, χαιμιν εσταις τες στρατιας. Χιυμεις μεν χοιπαντες, ουκ εσαιςθαι κυριοι, ουτε ανελεσθαι, πολεμον χοι αν μπουλαισθαι, ουτε κατελυσαι. Ειδια δε χο μπουλωμενος, αξαιι στρατευμα, εφχωτι αν θελαει. Καντινες προς χιυμας, ουζι πρεσβαιις, ειραινες δεομενοι, ει αλλουτινος, κατακτειναντες του οτους χοι μπουλωμενοι, πωγεζουσιν χιυμας, των λογον, με ακουζαι των προς χιυμας, γιοντον. Επιτα δε χους, ειναι αν χιυμαις παντες χελες δε αρχοντας, ειναι ουδεμια χωρα εσονται. Χωστις δε αν αιωτων, χελαιται στρατεγων, και εθελαιι λεγειν, μπαλαι μπαλαι. Χουτος εσται χικανος, και αρχοντα κατακανειν, και ιδιωτεν, ον αν χιυμον, εθελαιι ακριτον. Ειν οζιν ου πεζομενοι αυτοι, χωσπερ και νιν εγενετο. Χωια δε χιυμιν, και διε πεπραχαζιν, χωι αυθαιρετοι χουτοι στρατεγων, σκεψαστε. Σδελαρκος μεν χω αγορανομος, ειναι αδικει χιυμας, οικεται αποπλαιον, ουδους χιυμιν δικαιν. Ειναι με αδικει, φευγει και του στρατεοματος, διεδειζας με αδικος ακριτος αποθάνει. Χωι δε καταλευσαντες τους πρεσβαιις, διεπραχσαντο χιυμιν μονοις μεν τον γελενον, εις κερασσοντα, με ασφαλαις ειναι. Αν με σιον εις κιουι αφυγνεςτε, τους δε νεκρους, χους προσθεν αουτοι, χωι κατακανοντες, εκελευον αθαπτειν, του τους διεπραχσαντο, με δε γιν κερυκέιωε, ειτι ασφαλαις ειναι ανελεσται. Τις γαρ εθελευσαιι, κερυκς ειναι, κερυκας απεκτονος, αλχαιμεις κερασσοντιον, θαψαι αουτοις, εδεεθαιμεν. Ειμεν ουνα τωτα καλος εχει, δοξατο χουιμιν, χινα χως τωιουτων εζομενων, και φιλακαιν ειδια εποιαζαιτις, και τα ειρυμνα, χιουπερδεξια, πευράται εχον ασκενουν. Ειμεντοι χιιμιν, δοκαι θερυον, αλλα με ανθρωοπον ειναι, τωιαοτα εργα, σκοπειτε, παουλαντιν αουτον. Ειδε με, προς διος, πως ει θεοις θουζομεν, πιουντες εργα ασεβε, ει πολεμιωις πως μαχουμεθα, ειν αλλαελους κατακαινωμεν. Πολις δε φιλια της χαιμας δεξεται, χαιτις αν χωραι, τως αωτοιν ανωμιαν ειν χαιμιν. Αγοραν δε της αξειθαρρών, ειν περυτα μεγισταν, τωιαοτα εξαμαρτανοντες φαινοωμεθα. Χου δε παντον ο γιωμεθα τεοξες θαι επαινω, τις αν χαιμας τω γιουτους οντας επαινέζειν. Χαιμαις μεν γαρ οι τωτι, πονερους αν αφαιε μεν ειναι, τως τα τωιαοτα πω γιουντας. Εχτου γιουτου ανισταμενοι παντες, ελεγον τως μεν τω γιουτων αρξαντας, δουναι δικαιν. Δε λοιπου με κετι εξαιναι ανωμιας αρξαι, εαν δε της αρξαι αγεσται ο τως επιθανατοε. Τως δε στρατεγους εις δικας παντας καταστέσαι, ειναι δε δικας και ει τυ αλλο της εδικαιτο εξ χου κυρος απεθανε. Δικαστας δε τως λοχαγους επογεσαντο. Παραινουν τως δε ξενοφοντως και των μαντεων σουμβουλεουοντω, εδοξε καθαραι τω στρατευμαι, και εγγενε τω καθαρμως. Εδοξε δε και του στρατεγους δικαιν χυπωσχαιν του παρελελιθωτως χρονου. Και διδοντων φιλεεζιος μεν οφλε και ξανθηκλες τες φιλακες τω μειωνα εικουζι μνας, σωφαινε τως δε χωτι χαιρεθαις κατε μελει δεκα μνας. Γενοφοντως δε κατεγωρε σαντινες φασκοντες παιεσθαι χυπαωτω και χω χυπρισδωντως τεν κατεγωριαν επογιντω. Και χω ξενωφον εκελευζεν ειπαιιν των πρωτον λεξαντα που και επλεγε. Χοδε απεκρυνατω, χοπου και ρυγει απο ελυμεθα, και χιον απλειστε ειν. Χοδε ειπαιν, αλλα μειν χαιμωνος γεοντως, χωιου λεγεις, σιτου δε επιλελοϊπωτως, οινου δε με δω σφραινες θαιπαρων, σιπω δε πωνον πολον απαγωρευοντω, πολεμιον δε επωμενων, ειν τωιουτω και ροε χυπρισδων, ομολογω και των ονον χυπρις τωτεροσαιναι, χωις φαζιν χιποτες χυπριως κοπον ουκ εγγυγνεςται. Ωμως δε και λεξον εφε εκετίνος επλεγες. Πωτερον αιτουν τυσαι και επειμωι ουκ εδειδους επαιον, αλ απα αιτουν, αλα περει παιδικον μαχωμενως, αλα μεθιον επαρωινεςα, επει δε τωτων ουδεν εφεζεν, επερετω αυτον ει χοπλητευωι. Ουκ εφε, παλειν ει πελτασδωι, ουδε τω τεφε, αλα αιμιον ελαων ειν ταξεις χιποτων σιουσκενων ελευθερος οων, ειν τα οθα δε αναγυγνωσκαιι αυτον και ερετω. Ε, σιου ει χοτων καμνον τα αγαγων, ναιμα δι εφε. Σιουγαρ ει ενανκασδες, τα δε των εμον σιουσκενων ασκευε διεριψας. Χαλχε μεν διεριψης εφε χορ γζενουφων τω η αυτε της εγένετο, διεδω κα αλλω εις αγγειν και εκελευζα προς εμε απαγαγειν, και απολαμβον χαπαντασοια απεδω κασοι, επει και σιου εμον απεδειξας τον άντρα. Χοιον δε τω πραγμα εγένετο ακουζατε εφε, και γαρ αξιον. Ανερ κατελευπητο διατω με κετι γινεςθα υπορευεςθα, και εγω τον μεν άντρα τω σωτων εγγυγνωσκον, χωτι εις εμον ειε. Ενανκασα δε σε τω τον αγγειν, χος με απολοιτο, και γαρ χος εγω ουμαι, πολειμιω εμιν εφε ποντο. Σιουν εφε τω τω χο ανθρωπος. Ο κον εφε χο γζινοφον, επαι προυπεμψα σε, καταλαμβάνω αλθις σιον τω εις οπιστοφυλαξι, προσιον πωθρον ρυπτοντα, χως κατερρυξοντα τον ανθρωπον. Και επιστας επαινουν σε. Επαι δε παρεστε κοτων εμον, σιον εκαμψε τω σκέλος χαναιερ, ανεκραγων χω υπαρωντες, χωτι σδεε χαναιερ. Σιου δε υπας. Χο πωζα γε μπουλεται, χως εγω γε αυτον ουκαξο. Εν τα οθα επαισα σε, αλε θε, λεγεις, εδοξα σγαρμωι ειδωτι εοικεναι χωτι εσδε. Τι ουν εφε, χε τω τω απεθανε, επαι εγω σωι απεδεξα αυτον, και γαρ χε με εις, εφε εγω ξενοφων, παντε σαποθανου μεθα, τω τω ουν εγε νεκα σδοντας, χε με ας δε κατω ριξέναι, τω τω μεν, ανεκραγων χω σω λιγας παιζειεν, αλλους δε κελεουε λεγειν, διωτι, χε καστος επλαιγε. Επι δε ουκανισταντο, αυτος ελεγεν. Εγω, ο ο ανδρες, ο λογω παιζαι, δε ο ανδρας, εγε νεκεν αταξιας, χω σωις σωις δε στ'αι, μεν εερκαιι, διει χυμον ενα ταξει, τε, γιοντον και μακομενον, οπου οδεοι. Αυτοι δε λιποντες, τας ταξεις, προθεοντες, αρπασδειν, εεθελον και, χυμον απλαιο νεκτειν. Ει δε τω τω παντες, εποιουμεν, απαμπαντες, αν απολόμεθα. Εδε δε και, μαλακης, δωμενον τινα, και, ουκ, θελοντα, ανηστας, αλλα, πρωι, εμενον, αυτον, τω εις, πολεμιωις, και, επαιζα, και, εμπιαζαμεν, πορεουεσθαι. Εγγαρ τω εις, χυροε, χυμονι, και, αυτος, πωτε, χρονον, κατεμαθον, αν αστας, μολις, και, τα σκέλε, εκτεινας. Εν, αυτο ε, ον, παιυραν, λαμπον, εκτουου, και, αλλον, χωποτε, ει, εμενον, και, μλακευοντα, εε, λαμνον. Τω γαρ κυναι εις, και, ανδρυσθαι, παρειχε, θερμαζιαν, τινα, και, και, εχειν, χεωρον, χυπουργον, ον, τω, ετε, αποπεγνυσθαι, τω, χαημα, και, τω, αποσαιεπεσθαι, τους, τω, ποδον, δακτουλους, χαπερ, πολλους, και, χι, μεις, εις, τε, παθοντας. Αλλον, τε, γε, εις, τε, μας, τους, οπισθεν, πορευσθαι, επαιζε, πυξ, όπως, με λονχαι, χι, τω, πολλημιον, παιωητω. Και, καρ, ον, ννυν, εξεστιν, αου, τω, σω, θειζιν, ει, τι, χι, μου, επαθον, παρα, τω, τω, δικεν, αν, εξιον, λαμβάνειν, χα πλούς μου, εφε, ο λόγος. Ει, μεν, επαγαθώε, εκόλα ζατίνα, αξιώ, χιπέχεν, δικεν, χωιαν, και, γονέις, χιωης, και, διδάσκαλω, παισι, και, γαρ, χωητω, και, γιουσι, και, τεμνουσιν, ατρε inm, ειν σ ήμω ευσεται, χα collaborativement, νιουν εγω, στρό τως, τω, μ το τε μαλι, τω, και, sre zy, τερ , νιουν, τω, και, οινωνα, πλαιεο, αλχομος, ο Denapaiowo! εν ε really, γαρ, χω vraiment. χα τάν, worriedly, χα γλί, χα βγολεσ πη, εη, και, ού χωράτε, χώτη, καί νέοματος μόνον χένεκα, χαλεπάνε μην προηρέους τόις εν προόηρα, χαλεπάνε δε κυβερνιέτες τόις εν πρινέ. Χικανά γάρ εν τόε τόιου τόε, καί μικρά χαμαρτεθέντα πάντα συνεπιτρίψα. Χώτη δε δικάει ως έπαγον αουτούς, καί χοιμέις κατεδικάσατε. Έχοντες ξύφερ ού ψεύους παρέστατε, καί εξέν χοιμήν επικουρέιν αουτοις ει εμβούλεστε, αλλά μ' αδεία ούτε τούτος επεκουρέιτε, ούτε σύν αιμόι τόν ατακτούντα επάγεται. Τόι γαρούν εξουσίαν επογέζατε τόις κακόις αουτον χυμρίς δέν, εόντες αουτούς. Οι μάγκαρ ει εθέλετες κοπέιν, τούς αουτούς αιωρεαίσετε καί τούτε κακίστους καί νιούν χυμρίς τότατους. Μ' ο Ισκος γούν, χω πυκτες, χω θεταλός, τούτε μην διαιμάχεται, χω σκάμνον ασπίδα με φαίρειν. Νιούν δε χω σακούω, κοτουοριτών πολλούς αίδε αποδέδιουκεν. Εν ούνα σοφρονέτε, τούτον ταναντίαπογέζεται, ει τούς κυνάς απογιούς η. Τους μην γαρ κυνάς τους χαλεπούς τάς μην εμέρας διδέσει, τάς δε νιούκτας αφιάσει, τούτον δε εν σοφρονέτε, τέν νιούκτας μην δε έσετε, τέν δε εμέρας αφαίσετε. Αλλαγγάρ έφε, θα ομάζονται ότι ει μεν την χειμόν απεεκθόμεν μεμνέστε και ουσιοπάτε, ει δε τωε, ει χειμόν απεκούρεσα, ει πολέμιον απεέρυξα, ει ασθενούντι, ει απορούντι σιον εξεπόρισατι, τούτον δε ουδέις μεμνέταει, ουδέιτίνα καλώς τι πολιούντα επαϊνέζα, ουδέιτίνα άντρα ούντα αγκαθών ετήμεζα, ως ει δυνάμεν, ουδέν τούτον μεμνέστε. Αλλαμεν καλόνται και δικαίον, και χώζιον, και χαίδιον, τόν αγκαθών μάλλον ετών κακόν μεμνέσται. Εκ του ούτου μεν δε ανυσταντο, και ανεμιμνέισκον, και περιεγένετο χώστε καλώς έχειν, τέλος του ενάτου και δεκάτου μέρους, μέρος το εϊκοστόν ξενοφόντος κιούρου αναβάζεως, ειδε, ειχογραφε, χουπότες λιμπριβοξ κοεινωνίας, πεπωγεμένε, χυπάρχει το κοεινόεκ θέματι. Κιούρου αναβάζεως το χέκτον, εκ του ούτου, δε ενναντάει διατριμπέ, χωιμιν απότες αγοράς εσδόν, χωιδε και λαϊσδόμενοι εκτες παφλαγονίας. Εκλοοπευον δε και χωι παφλαγονες ειου μάλα τους αποσκεδε νιουμένους, και τες νιουκτος τους πρόσω σκένουντας επευρώντο κακουργέν, και πολεμικο-οταταπρος αλλαελους ειχον εκ του ούτων. Όδε κορυλας, ως ετουγανε τότε παφλαγονίας αρχον, πέμπαιοι παρά τους έλενας πρέσβαις, εχοντας χυπους καιστολάς καλάς, λεγοντας χωτι κορυλας έτοιμος ειε τους έλενας με αδικαίν, με αδικαίσται. Οι δε στρατεγόι απεκρίναντο χωτι περί μεν του ούτων σιοντας στρατιάς μπουλαιουσοντος, επί ξένια δε εδέχοντο αυτούς, παρικαλεζαν δε και τον άλλον ανδρών, χους εδοκούν δικαϊοτάτους εινας. Θιουζαντες δε μπουλς τον αιχμαλοώτων και αλλα χυρεια ευωχιαν μεν αρκούσαν παρέχον, κατακεημένοι δε ενας κυμποζιν εδεπνων, και επινον εγκακερατίνωνα ποτερειον, χωτις ενητουγανων ενταιχωραε. Επιδε σπονταιτε εγκαίνοντο και επαϊανισαν ανεςτεζαν πρωτον μεν τραικες και προς αυλον ορχεζαντο, σιοντοις οπλωις και χελλοντο, χυψελατε και κουφος και ταις μαχαυραις εχροντο. Τελος δε χοχετερος τον χετερον παγγει, χοσ παζιν εδοκαιι πεπλεγέναι τον άνδρα. Χο δεπεζε τεχνηχος πως, και ανεκραγων χοι παφλαγγονες, και χομεν σκουλευζας τα χοπλα του χετερου εξαιγειε χαϊδον τον σιταλκαν, αλλοι δε τον αθραϊκον τον χετερον εξεφερον χοσ τεθναικοτα, ενδε ουδεν πεπονθος, μετα ατουτο αινιανες και μαγνετες ανεςτεζαν. Χοι ορχοντο τεεν καρπαιαν καλουμεναιν εν τωις χοπλωις. Χο δε τροπος τες ορχεζεως εν, χομεν παραθέμενος τα χοπλα σπαϊραιι καις δευγελατει. Πουκνά δε στρεφωμενος χος φοβουμενος, δα η στες δε προσερχεται. Χο δε παιδαν προειδεται, απανταε αρπασας τα χοπλα και μαγεται προ του σδευγους. Και χουτοι τω τεποιουν εν ρυθμωε προς τον αυλον, και τελος χο λεις τες, δε εσας τον ανδρα και το σδευγου σαπαγει. Εννοιωτε δε και χος δευγελατες τον λαις τεν, ει τα παρατους μπους δευγσας οπισω τω χευρε δεδεμενον ελαυναιι. Με τα τουτο μιουζος ει ζελθεν εν χεκατερα εται χευρι εχον πελτεν, και τωτε μεν χος δουω αντιτατομενον μιμουμενος ορχειτο. Τωτε δε χος προς ενα εχρε το τα ει σπέλταις, τωτε δε διναι τω και εξεκιουμισταρα εχον τα σπέλτας, χος δε οψιν καλεενα φαιναις ται, τελος δε τω περσικον ορχειτο κρουον τα σπέλτας, και οκλασδε και εξανιστατο, και τω τα παντα εν ρυθμωε εποιει προς τον αυλον. Επι δε τωτοε εποιοντες χοι μαντιναιις και αλλοι τιναις των αρκαδον, ανασταντες εξοπλυσαμενοι χος εδιουναντο καλυστα αι εζαντε εν ρυθμωε προς τον ενοπλιον ρυθμον αυλουμενοι και επαγιανιζαν και ορχειζαντο χος περενταις προς τως θεους προσοδοις. Χοροντες δε χοι παφλαγγονες δευνα εποιουντο παζας τας ορχειζαις εν χοπλωις ειναιι. Επι τωτοις χορον χο μυζως εκ πεπλεγμενοις αυτοις, πεζας των αρκαδον τιναι πεπαμενοις, ορχεις τριδα ει ζαγει σκεουαζας χος εδιουνατο καλυστα και ασπιδα δους κουουφεν αυτει. Χαι δε ορχειζατο πιουριχεν ελαφρος, εν ταλθα κροτως ειναι πολυς, και χοι παφλαγγγονες εεροντο ει και γυναικες σιναιμακοντο αυτοις. Χοι δε λιγον χοτιχαουται και χαι τρεψαμεναι ειναι βαζιλαια εκ του στρατοπέδου, ται μεν νουκτι ταλθαι, τουτο τωτέλος εγένετο. Τα ει δε χυστεραια, προσεγον αυτοις εις τω στρατοιμα, και εδοξετοις στρατιωταις με αιτε αδικαιν παφλαγγγονας με αιτε αδικαις θαι. Με τα τουτο χοι μεν πρεσβαιις ο οιχοντο. Χοι δε χελενες, επαιδε πλωια χικανα εδοκαιι παρειναι, αναβαντες επλαιον χεμεραν και νουκτα πνευματικαλωε ειν αριστεραι εχοντες τενα παφλαγγγονιαν. Τα ει δαλαι, αφυκνοονται εις σινοοπεν και χορμισαντο εις χαρμεναι εις σινοοπες. Σινοοπες δε οικουζι μεν ενθαι παφλαγγγονι χαι, μιλαιζιον δε αποικοι ειςιν. Χουτοι δε ξενια πέμπουζι τωις χελεζιν αλφιτοον με διμνους τρεις χιλιους, οινου δε κεραμια χιλια και πεντακωσια. Και χεριζοφος εν τα οθα ελθαι τριερε εχον. Και χοι μεν στρατιωται προσαιδοκον αγοντατι σφυζιν χεεκαιιν. Χο δε γε μεν ουδεν, απεγγελε δε χωτι επαινοιε α οθους και αναξιβιως χο ναουαρχος, και χοι αλλοι, και χωτι χιουπιχς νειτο αναξιβιως ει αφυκοιντο εξο του ποντου, μις τωφοραν α οθοις εσαις ται. Και εν ταωται ται χαρμενοι, εμεινα χοι στρατιωται χε μερασπιντε. Χος δε ταις χελαδος εδωκον ειν γιους γυγνεςται, εε δε μαλλον ει προσθεν, ει ζαιαιι α οθους οπωσαν και εχον τστι οικαδε αφυκοονται. Χε γεζαν τω οον ει χαναελοιντο αρχοντα, μαλλον αν ει πολιουαρχιας οουσες, διουνασθαι τον χαναχραισθαι τω εστρατεωματι, και νιουκτος και χεμερας, και ει τυ δε οι λανθαναιν, μαλλον αν κρυπτεσθαι, και ει τυ αω δε οι φθαναιν, χε τον αν χυστερις δειν. Οι γαρ αν λογον δειν προς αλλελους, αλλα τω δοξαν τω εχαινι, περαινες τσαι αν. Τον δεμπρος τσεν χρονον εχτες νικοωσες, επρατον παντα χω εστρατεοι. Ως δε τω τα διένω οντω, ετραπον τω επι τωνα ξενοφωντα, και χω ελοχαγω ελεγον προζιοντες αω τω ε, χω τι χε εστρατεοα, χω τω γυγνωσκαιι, και εινωιαν ενδευκνιουμενος, χε καστος επευθεν αω των, χυπω στεναι τέν αρχαεν. Χω δε ξενοφωντα εμεν εμπουουλε τω ταωτα, νομιζδον και τέν τυμεν μειζδο χω τω σχε αω τω εγγυγνωσθαι, προς τους φιλους, και εις τέν πολιν του ονομα μειζδον αφιξεσθαι, χω τω. Τι χον δε και αγαθουτινος αν αιτιος ταε στρατεοα εγγενεςθαι. Ταμεν δε τωιαοτα εν σιουμε αιματα, επαιριν αω τω, επι σιμειν, αω τω κρατοραγγενεςθαι αρχοντα. Χω τε δαω εν σιουμεοι τω, χω τι αδελων μειν παντι ανθρωποε, χω τω μελλον χεξαιι, δι' ατου τω δε και κυνδιουνος αιε, και τέν προεργασμεν εν δοξαν απομπαλαιιν, επορεητω. Διαπορουμενοι δε αω τω, δι' ακρυναι εδοξε κρατης τον ειναι, τω εις θεω εις ανακοινωσαι. Και παραστεζαμενος δω χερεια, εθω τω τω δι, τω ει βαζιλαιι, χω σπερ αω τω, μαντεω τω σεν εκ δελφον. Και τω ονορ δε απο τω, τω τω θεω, ενομις δε χεωρακέναι, χω ειναι, χω τε εερ και τω, επι τω, σιναι πι με λειςθαι, ταις, στρατιας, καθιστασται. Και χω τε εξεφέζω χωρ μάτω χιουρωε, σιου σταθεζωμενος, αγετων ανεμιμναι εις και τω, αω τωε δεξιον φθενγωμενον. Καθέμενον μεντω, χω μπερ χωμαντις προπέμποον αω τω, ελεγεν χωτι μεγασμεν οιονως ειε, και ουκ ιδιωτικος, και ενδοξος, επιπονος μεντω. Τα γαρ ορνεα μάλιστα, επιτυθασταιθωε, αγετωε καθέμενοε. Ου μεντω ει χρεματιστικον ειναι των οιονων, των γαρ αιετων πετωμενον μάλων λαμπανει τα επιταιεδεια. Χω τω δε σου ομενοε αω τωε, διαφανωως χω θεως σε μάιναι, μετε προσδευσθαι τες αρχες, μετε ει χαϊρωιντω αποδεχεσθαι. Τω τω μεν δε χω τω σε γενετω. Χαι δε στρατια συνελθαι, και παντες ελεγων γενα χαϊρωιςθαι, και επιτω τω εδωξε, πρου μπαλλοντω αω των. Επιτω δε εδωκαιι δελον ειναι, χωτι χαϊρωιζονται αω των, ει τυς επιψε φυσδοι, ανοιστε και ελεξεταδε. Εγω ο Ανδρες χαι δω μαι μην ου φυμον τυμωωμενος. Ει περ ανθρωποσέμι, και χαριν εχω, και ευκομαι δυναι μοι τυς θεους αιτιον τυνος χιμιν αγαθου γενεσθαι. Τω μεντω εμε προκριθέναι χυ φυμον αρχοντα, λακεδαι μονιου ανδρος παροντως, ουτε χιμιν μοι δωκαιι συμφερον ειναι. Αλχετων ανδιατουτω τυγχαναιιν ειτι δεωιστε παρ αω των, εμοιτε αυ ου πανουτι νομις δω ασφαλες ειναι τουτω. Χορρο γαρχωτι και τε πατριδι μου ου προσθεν επαωσαντο πολεμοντες πριν εποιζαν παζαντεν πολιν χομολογιν λακεδαι μονιους και αω των εγεμονας ειναι. Επιδετουτω χομολογεσαν ει ουθους επαωσαντο πολεμοντες και ου και τι παρα επολιορκεζαντεν πολιν. Ει ουν τωτα χορων εγω δωκογιν χοπου γινάι μεν ειν τωτα ακιυρον πωγιν τω εκεινων αξιωμα, εκεινω ενοω με λιναν ταχιουσοφρονισταιιν. Χοδε χιουμεις ενοειτε, οτι χετων ενασταζις εγεγεγενος αρχοντος επολον, ει ου ειστε οτι αλλω μεν εγγελωμενοι ου γεωρεζεται εμες τασιαστοντα, νομις δωγαρ χωστις ενα πολεμοντε ονας τασιασδαιι προς αρχοντα, τωτον προς τεν εωτου σωτεριαν τασιασδαιιν. Εαν δε εμε γελωστε, ου καν θαωμασαιμι ειτινα ευρωιτε και χιουμιν και εμωι αξωμενον. Επι τωτα ειπαι, πωι λιου πλαιιονες ανοισταντο λεγοντες χωσδαιοι αωτον αρχαιν. Ακασιας δε στυμφαλιος ειπαιν χωτι γελωιον ειε ει χουτος εχοι. Ε οργιοντα ελακαιδαιμονιοι και εαν σιονδαιπνοι σιονεθοντες με ελακαιδαιμονιον σιονποσιαρχον χαϊρονται. Επι ει χουτο γε τουτο εχοι εφε, οδε λοχαγεν εμιν εξεστην χωσ εωικεν χωτι αρχαδεσες μεν. Ειντα ουθα δε χωσ εω ει ποντος του ακαζιου ανεθροι μπαιζαν. Και χοξ ενοφων επι ει χεωρα πλαιιονος ενδαιον παρεθον ειπαιν. Αλλο ο άνδρες εφε, χωσ πανου ειδεται ομνουο χιμιν θεους παντας και πασας, ει μεν εγω, επειτεν χιυμετεραν γνωμεν εις τανωμεν, εις τουωμεν ει βελτιον ει χιμιν τε εμωι, επι τρεψαι ταωτεν τεν αρχαιν και εμωι χιποστεναι. Καιμωι, ο ει θεωι χωτος εντω εις χιερωις εσέμεναν, χωστε και ειδιωτεν αναγνωναι, χωτι τες μοναρχιας απεχεσθαι με δει. Χωτο δε χαιρισοφων χαιρουνται. Χαιρισοφος, δε παιι χαιρεθαι, παρελθον ειπαιν. Αλλο ο άνδρες του τωμεν ειςτε, χωτι ουδαν εγωγεν εστασιασδον ει αλλον χαιλεσθαι. Γσενοφονταμεντω εφαι ο νεζατε ουγχελωμενοι. Χωσ και νιουν δεξιπος ειδε διεβαλεν αωτον προς αναγξιβιον, χωτι εδιουνατο, και μαλα εμω αωτον σιγασδοντος. Χω, δεφαι, νομις δειν αωτον τυμαζιονι μαλλον αρχαιν σουνε θελεζαι, δαρδανει οντι του κλεαρχου στρατεωματος ει αωτοε λακονι οντι. Επαιημεντω εμε αιλεσθαι, εφαι, και εγω παιι ρασομαι, χωτι αν γνωομαι, χιυμασ αγαθον πωιειν. Και χιυμαις, χωτο παρασκευας δεσθαι, χωσ αωριον εαν πλουσ ει αναξομενοι. Χωδε πλουσ εσθαι ει εις εερακλαιιν. Χαπαντας ουνα δει εκειζαι παιι ρασται κατασχαιιν, τα δαλα επειδαν εκειζαι ελθομεν, μπουλεουσομεθα. Εντευθεντα ει χιυστεραια, αναγωμενοι πνευματι επλεον καλωε, εμερας δυο παραγέν. Και παραπλέοντες εθεωρουν τέντε γυασουνιαν ακτέν, ενθαχαι αργολεγεται χορμισασται. Και τον ποταμον τα στόματα, πρώτον μεν του θερμοόδοντος, επιτα δε του ήριος, επιτα δε του χαλιος, μετα τούτον του παρθενιου. Τον δε παραπλέωσαντες αφικοντο εις χαρακλέιαν, πολιν χελενιδα μεγαραίαν αποικον, ουσαν δέντε μαριάν γυννών χοραε. Και χορμισαντο παρατε αχαιρουσιαδι χερονιζοε. Ενθαλεγεται χο χαρακλέες, επιτον κερβερον κυνακαταμπέναι, εινουν τα σεμεια δευκνιουζι της καταβάζεως, το μπαθος πλέον επι δυοσταδια. Ενθαλθατοις χελεζιν χο η χαρακλέοται, γζενια πέμπουζιν αλφιτων με διμνιους τρις χιλιους, και οινου κεραμια δις χιλια, και μπουλς αίκουζι, και οις χεκατων. Ενθαλθα διατου παιδιου ρε υποταμως λουκος ονομα, ευρος χος δουοπλεθρον. Χο η διστρατιωταις, στους λαγιντες εβουλευοντοτεν λοιπεν πορευαν, ποτερον καταγέν, ει καταθαλαταν χρε πορεουθέναι εκτου ποντου. Αναστας δε λουκον αχαιος αιπε, θα ομάς δομίνω ο άνδρες τω αναστρατεγων, χωτι ου πευρώνται χεμιν εκπορίσδειν σιτερεσιον. Τα μεν γαρκζένια ου με γενε τα αιταε, στρατιάε τριων χεμερών σιτία, οπόθεν δε πισει τι σάμενοι, πορευσόμεθα ουκ αίστην εφεε. Εμώ ουν δοκι αιτειν τους χερακλεοοτας, με ελατον ε τρις χιλιους κυσδικαίνους. Αλλος δε υπε με ελατον ε μυρίους, και ελωμενους πρεσβαιις αωτικα μάλα χεμον καθεμενον, πεμπεν προσθεν πολιν, και ειδέναι χωτι αν απαγγελωσι, και προσταοτα μπουλεουσται. Εν τελθεν προυβαλλοντο πρεσβαιις πρωτον μεν χεριζοφον, χωτι αρχον χεριζοφον, εστι δωι και ξενοφοντα. Χωτι δε εισχυρος απεμάχοντο, αμφω εγγαρ τωτα εδοκαιι με αναγκασδαιιν, πολιν ελαινιδα και φιλιαν, χωτι με αωτοι εθέλοντες διδωιεν. Επι δουτοι εδωκον απροσθιου μοι ειναι, παιμπουσι λουκονα αχαιον και καλυμαχον παραγιον, και αγαζιαν στουμφαλιον. Χωτοι ελθοντες ελεγοντα δε δογμενα, τον δε λουκονα εφαζαν και επαπαιλαιιν, ει με πωι εζοι εν τωτα. Ακουζαντες δωι χερακλαιοται μπουλεουσται εφαζαν. Και ειθουστατε χρεματα εκ τον αγρον σιουναιγον, και τον αγοραν εζο ανεσκευασαν, και χαι πιουλαι εκεκλαιιντω, και επι τον τειχον χωπλα εφαινετω. Εκτουτου χωι ταραξαντες τωτα τους στρατεγους, ει τιοντο διαφθαρειν τεν πραξιν. Και σιουνισταντο χωι αρκαδες και χωι αχαιωι. Πρω εις δε και δε μαλιστα αωτον καλυμα χωστε χω παραζιος, και λουκον χω αχαιος. Χωι δε λογωι εζαν αωτοις, χως αι σχρον εγιε αρχαιν αθεναιον πελοπον εζιον, και λακεδαημονιον. Μιν δυναμιν παρεχομενον εις τεν στρατιαν. Και τους μην πονους σφασ εγχαιν, τα δε κερδε αλλους, και ταλτα τεν σωτεριαν σφον κατεργασμενον. Ειναι ειγαρ τους κατεργασμενους αρκαδας και αχαιους, τωταλω στρατευμα οδεν ειναι. Ειναι δε τε αλληθαια, εις υπερχεμις του στρατευματος αρκαδας και αχαιος. Ειναι σωφρονοιν αωτοις συσταντες και στρατεγους ελωμενονι, χαι αωτον καθαι αωτους, ειναι τεν πορεγιαν, ποιωιντο και περωιοντο αγαθον τι λαμπανειν. Τα οτ εδοξε. Πολυποντες χερησοφον ειτινες ειζαν παρ αωτοι αρκαδας ει αχαιος, και γζενοφοντα, συν αιστεζαν και στρατεγους χαιρουνται αωτον δεκα. Του τους δε εψεφισαντο εκτες νικοωσες, χωτι δοκογιε του τοπογιειν. Ειμιν ουναι του παντος αρχε χερησοφοε, κατελιουθε, χεμεραι χεκτε, ει χεπδομει, αφιες χαιρεθε. Γζενοφον μεντοι εμπουλε το κοιναι, μετα οτ τον τεν πορεγιαν, πογιεινθαι, νομις δον χουτος ασφαλεστεραν ειναι, ει δεκα στον στελεσται. Αλλα νεον, επειθεν οτ τον καθαοτ τον πορευεσθαι, ακουζας του χερησοφου, χωτι κλαιαντρος, χω εν μπουζαντιωε χαρμοσταιες, φαιε τριερεις εχον, χεεξεν εις καλπαις λιμενα. Ωπωσ ον με δεις μετασκοι, αλ αουτοι και χοι αουτον στρατιωται, εκπλευσεν επει τον τριεερον, δια τωτα συνεβουλεου, και χερησοφος, χαμα μην ασυμον τω εις γεγεννε μενοις, χαμα δε μιζον εκτουτ τω στρατευμα, επει τρεπει αουτοι επογειν χωτι μπουλεται. Γυνοφον δε ειτι μην επειχευρευσεν, απαλλαγεις τες στρατιας εκπλευσαι. Σουω μενο δε αουτοι τω εχε γεμονι, χερα κλαιι και κοι νου μενοι, ποτερα λοιον και αμεινον ειε στρατευσθαι, εχοντι τους παραμειναντας τωνα στρατιωτων, ει απαλλατεσθαι, εσέμενοιν χωθεως τω εις χερωις σι στρατευσθαι. Χουτο γυγνεται τω στρατομα τριχα, αρκαδεσμεν και αχαιωι πλευσαι τετρακις χιλιωι, χωπλίται παντες, χεριζοφωε, δω πλίται μεν εις τετρακωσιους και χιλιους, πελτασται δε εις χεπτακωσιους, οι κλαιαρχου θραεικες, γενοφοντι δε χωπλίται μεν εις χεπτακωσιους και χιλιους, πελτασται δε εις τριακωσιους. Χιπικον δε μονος χουτος εχεν. Αμφι τετρακοντα χιπεας. Και χωι μεν αρκαδες διαπραξαμενοι πλωια παρατων, χερακλαιοτων πρωτοι πλαιουσιν, όπως εξαϊφνες επιπεζοντες τωις μυθουνοις, λαμβωγεν χωτιπλαιηστα. Και απομπαίνουσιν εις καλπαις λιμενα, καταμεζον πως τες θραεικες. Χαϊρίζοφος δε οις από τες πόλεως οτων, χερακλαιοτων αρξαμενος παισδαιι, επορευετο διατες χωρας. Επιδε εις τεν θραεικεν, ανεβαλαι, παρατεν θαλαταν ει. Και γαρ εις θαναι. Γζενοφον δε πλωια λαμβωγν, απομπαίνε επί τα χωρια τες θραεικες, και τες χερακλαιοτητος, και δια μεζογευας επορευετο. Τελος του εικοστού μερους. Μερος το πρωτον και εικοστον, γζενοφοντος κειουρου αναβάζεως. Χεδε, χε, χογραφε, χουποτες, λιμπριβοξ κοινονιας, πεπωιαμεναι, χυπαρχε ητοε κοινοεκ θεματι. Επαρξαν δαυτων εκαστοιτατε. Χοι μεν αρκάδες, χως απεπεζαν νιχτος εις καλπες λιμμένα, πορευοντα εις τας πρωτας κοωμας, σταδια απο θαλατες χως τριακοντα. Επιδε φως εγενετο, εγεν εκαστος χω στρατεγος, τον χαουτου λοχον επι κοωμεν. Χοποια δε μεις δον εδοκει ειναι, συν διω λοχους εγων χω στρατεγος. Συν εμπαλοντο δε και λοφον, εις χον δε οι παντας χαλις δεσθαι. Και χατε εξαυφνες επιπεζοντες, αντραποτα τε πολλα ελαμβον, και πρωπατα πολλα περιεμπαλοντο. Χοι δε θρααικες, χε θρωις δοντο, και διαφευγοντες, πολλοι δε διεφευγον πελτασται οντες, χοπλιτας εξ αυτον τον χευρόν. Επι δε συν ελεγεσαν, πρωτον μεν τω εσμικρετος λοχοε, γενος τον αρκαδον στρατεγον, αποιοντι εε δε εις τω συνκεημενον, και πολλα χρεματα αγωντι, επιτυθενται. Και τεως μεν εμαχοντο χαμα πορεομενοι χοι ελενες. Επι δε διαβάζει χαραδρας τρεπονται αυτος, και αυτοντε τον σμικρετα, αποκτυνιουασι, και τους αλλους παντας. Αλλου δε λοχο τον δεκα στρατεγον, του εγεσαντρου, οκτω μονους ελπον, και αυτος εγεσαντρος εσοθε. Και χοι αλλοι δε λοχοι, συνελθον χοι μεν συνπραγμασιν, χοι δε ανοιου πραγματον. Χοι δε θραεικες, επαι αιουτουχεζαν, τω τω αιουτουχεμα, συνεμοντε αλλεελους, και συνελεγοντο, ερρομενος τες νιουκτος. Και χαμαχεμεραι κυκλο, παίρει τον Λωθον ενθαχοι η χελαινας εστρατοπαιδευοντο, ετατως, και χυποι πολοι, και πελτασται και αι ο πλέονες σινερριον, και προσεβαλον προς τους χοπλοιτας αςφαλος. Χοι μεν γαρχελαινας ούτε τοξοτεν ειχον, ούτε ακοντισταιν, ούτε χειπεα. Χοι δε προσε условντς και προζελαωνοντές ε-κοντισδόν. Χωπότε δε αυτοις επίωγεν ρα' διω' απεφευγον, αλλούι δε αλλα' επετήθεντο. Και τόν μεν πολλόι ετιτροσκοντο, τόν δε ουδέης, χώστε κυνηθέναι ουκ εγιονέντο εκ του χωρίου, αλλα' τελεουτώντες και από του χιουδατός ειργον αυτούς χοιθραικες. Επιδε απορία πολλέεν, διελέγοντο περισποντών. Και ταμεν αλλα' χομολογέτο αυτοις, χωμερους δε ουκ εδιτουσαν χοιθραικες, αιτουν τόν ελαινον, αλλα' εντουτωε ισχετο. Ταμεν δε τόν αρκαδον χοουτος ειχε. Χεριζοφος δε ασφαλός πορευομενος παραθαλαταν, αφυκνεητα εις καλπαις λιμένα. Γζενοφοντοι δε δειάτες μεζογείας πορευομενοε, χοι χιπέις καταθέοντες, εντουγανουζι πρεσβιουταις πορευομενοις πωι. Και επαι ειχθες αν παραγζενοφοντα, ερωταε αωτούς ειπου αις θενται, αλλου στρατεωματος οντος ελαινικου. Χοιδε ελεγον πανταταγεγενεμένα, και νιουν χοτι πολιορκουνται επειλοφου, χοιδεθραικες παντες περικε κυκλοομενοι αιεν αωτούς. Εντουθατους μεν ανθρωπους τουτους εφιουλατεν ισχυρος, οπός εγεμονες εγγεν οπός ιδεοι. Σκοπους δε καταστεζας, ισουνελεξε τους στρατεωτας και ελεξεν. Ανδρες στρατεωται, τον αρκαδον χοι μεν τεθνάζιν, χοιδε λοιποι επειλοφου τυνος πολιορκουνται. Νομισδοδεγωγε ει εκείνοι απολουνται, ουδεμιν ειναι ουδεμιν σωτεριαν, χοιτο μεν πολλον οντων τον πολιμιον, χοιτο δε τεθαρρεκοτων. Κρατιστον ουν χοιμιν χοος ταχιστα, μποεθαιν τοι σανδρασιν, οπός ει ετει αιζι σωαιοι, σιον εκείνοις μαχομεθα, και με μονοι λευθεντες, μονοι και κοινδιουνευομεν. Χεμεις γαρ αποδραιε μεν αν ουδαμοι ενθεντε, πολε μεν γαρ εφε, εις χερακλαιιαν παλιν απιέναι, πολε δε εις χρουσοπολιν διελθαιν. Χοι δε πολεμιοι πλεζιον, εις καλπες δε λιμενα, εινθα χερισοφων ει κασδομεν ειναι, εις εσωσται, αχιστε χοδος, αλλα δε εκει μεν ουτε πλοια αιστινα χοις αποπλαιουσομεθα, μεν ουζι δε αωτου ουδε μιας γεμερας εστι τα επιτεδεια. Τον δε πολιορκουμενον απολομενον εις τωις χερισοφουο μονοις κακιον αιστι δε κοινδιουνευομεν, ει τον δε σωθεντων, εις τω τον ελθοντας, κοι ναι, δε σωτεριας εχεσται. Αλλα χρε παρασκευασαμενους τεν γνωμεν πορεουσται ουσνιν, ει ουκλαιος τελεουτεζαι εστιν, ει καλυστον εργον εργασασται ελαινας τωσουτους σωσαντας. Και ο θεως εις ο αγει ουτος, χω στους μεγάλι εγωριεζαντας, χω σπλεον φρονουντας τα πεινόζαι μπουλεται. Εμας δε στους από τω τεων αρχομενους εντιμοτέρους εκείνων καταστασταιζαι. Αλλα χεπεσται χρε και προζεχεν των ουν, χω σαν τω παραγγελωμενων, δυνες θεπογειν. Νιν μεν ουν στρατοπεδεου ζωωμετθα πρωελθοντες, χω ζων ανδοχει και ρωσ ειναι εις τω δεπνοπογειςθαι. Χεως δαν πορεωωμετθα, τι μαζιον εχω τους χιπεας πρωελαωνετω, εφορων χε εμας και σκοπεητω τα εμπροσθεν. Χω σμεδεν χε εμας λαθαι. Τω τε υπον χε γειτω. Παρεπεμ σε δε και τωνε γυμνετων ανθρωπους ειους δωνους, εις τα πλαγια και εις τα ακρα, χω πως ειπω τι πωθεν καθωρωιεν σεμαινοιεν. Εκελευε δε και ειν χαπανταχωτω ειν τυγχανοιεν καουζιμοε. Χοι δε χιπεας σπευρωμενοι εφοζον καλως ειχεν εκαιον, και χοι πελτασται ειπιπαριοντες καθατα ακρα, εκαιον πανταχωζα καουζιμα χε ορων. Και χε στρατια δε ειτινι παραλαιι πωμενοι ειν τυγχανοιεν. Χω στε παζα χω ώρα αιθες τα εδωκαιι, και τω στρατοιμα πιλειου ειναι. Επι δε χω ώρα ειν κατε στρατω παιδεωσαντω ει πιλοφων εγγαντες. Και τα των πολεμιον πιουρα χε ορων, απεικον δε χω στε ταρακοντα στα διους, και αωτοι χω σε διουνεντω πλαιις τα πιουρα εκαιον. Επι δε εδεπναιζαν ταχιστα παρ εγγελθαι τα πιουρα κατασπαινινα ει παντα. Και τε μεν νιουκτα φουλακας πωγεζαμενοι εκαθευδον. Χαμαδετα εχε μερα προς εξαμενοι τωις θεωις, σιοντα εξαμενοι χω εις μαγεν επορευοντο, χαι εγγιοναντω ταχιστα. Τι μαζιον δε και χω ει παιις εχοντες τους εγγεμονας, και προελαονοντες, ελανθανον χω τους επι τω ελοφωι, γενομενοι εινθα επολιορκοντο χω εγγελαινες. Και ούχο ροζιν ούτε φιλιον στρατευμα ούτε πολεμιον, και τω τα απαγγελουζι προς τωνα γενοφοντα και τω στρατευμα, γραηδια δε και γεροντια και προβατα ολυγα και μπους καταλελε εμμενους. Και τω μεν πρωτον σαωμα ειν τι ει ετω γεγεν εμμενον, επι τω δε και τω καταλελε εμμενον επι ουνθανοντο, οτι χω εμμεναθραικες αφεσπερας ούχοντο απιοντες, και τους ελαινας δε φαζαν ουχεσται, οπόι δε ουκαιηδέναι. Τω τα ακουζαντες χω εμφιγγζενοφοντα, επι ειρυστεζαν, σιου σκεου αζαμενοι επορευοντο, μπου λωμενοι χω στακιστα, σιου μειξαιτω εις καλπες λιμενα. Και πωρευομενοι, εωρον των στυμον των αρκαδον και αχαιον, κατατεν επι καλπες χωδον. Επι δε αφιγγοντο εις τω αυτο, ασμενοι τε ειδον αλαιελους, και εις πασδοντο χω σπερ αδελφους. Και επινθανοντο χω αρκαδες των περ ειγγζενοφοντα, τι τα πειρα κατασπεζαιαν. Εμμεις μεν γαρ εφαζαν, ο ει μεθα χιυμας τω μεν πρωτον, επειδε τα πειρα ουγχεωρωμεν, τες νικτως, χε εξαιν επιτους πολεμιους. Και χω υπολεμιοι δε, χω σγε χεμιν εδωκον, του τω δευσαν τες απελθον, σκεδον γαρ αμφιτουτων των χρωνον απευσαν. Επιδε οικαφικεστε, χω δε χρωνος εξαικεν, ο ει ομεθα χιυμας πιθωμενους τα παρ χεμιν, φοβεθεντας ουγχεσται, αποδραντας επιθαλλαταν. Και εδωκαιι χεμιν με απολεμπαισται χιυμον, χω ούτως ουν και χεμινς δευρω επορεωθαμεν. Ταω ταιν μεν ουν ταιν χεμεραν, αω του ευλισδοντο, επι του αγιαλου προς τωε λιμενι. Τω δε χω ριον του τω, χω καλαιται καλπες λιμεν, εστι μεν ενται τραυκαι, ται ενται αζιαι. Αρξαμεναι δε χε τραυκαι, χω ται εστιν απο του στωματου στου ποντου, μεχρι χερακλαιιας, επι δεξια εις τον ποντω εις πλεοντι. Και τριεραι, μεν εστιν εις χερακλαιιαν, εκ μπιουζαντιου, κοπαις χεμερας μακρας πλους. Εν δε τωε μεζωε, αλλαι μεν πολις ουδεμια ουτε φιλια, ουτε χελενις, αλλα τραυκαις μπιθιουνοι. Και χουλς αν λαβουζει των χελενον εκπιπτοντας, ε αλλος πως δευνα χυβρις δευν λεγονταει τους χελενας. Χω δε καλπες λιμαιν εν μεζωε μεν κεηται χεκατερωθεν πλουοντον, εξχερακλαιιας και μπιουζαντιου. Εστιν ται, θαλατε προκεημενον χωριον, τω μεν εις ταιν θαλαταν καθέκον αουτου πέτρα απο ροξ. Χυψος χοπει ελαχιστον ου μειον εικουζιν οργειον. Χω δε αουχεν χω εις ταιν γεν ανεκον, του χωριου μάλισταν τεταρον πλεθρον τω ευρος. Τω δε τως του αουχενος χωριον, ει κανων μυρειω εις αντρωπω εις οικεσαι. Λυμεν δυπα οται ται πέτρα, τω προς εσπέραν αιγιαλον εχω. Κρείνε δαι χαιδεως χιουδατος και αυθονος, ρεουζα επα οται ται θαλατε, χιουπα οται επικρατεια του χωριου. Γζιουλα δε πολλα μεν και αλλα, κανου δε πολλα και μαλα να οπε γεζιμα, επα οται ται θαλατε. Τω δε ορως εις με ζωγεγιαν μην ανεκ ει χωζον επι εικουζι σταδιους, και του τω γεωδες και αλληθον. Τω δε παραθαλαταν πλεον ει επι εικουζι σταδιους, δαχζιου πολλω εις και παντοδαπο εις και μεγαλω εις γζιλω εις. Χαι δε αλλη χωρα καλαι και πολε, και κομμα εις οται εις υπολα ει και οικουμεναι. Φερε γαρχεγε και κρυθας και πιουρους, και ωσπρια παντα, και μελίνας, και σεεσαμα, και σιουκα, αρκούντα, και αμπέλους πολλας, και εγιωινους, και ταλα παντα πλεον ελαών. Χαι μεν χωρα ειναι τωιαωτε, εσχε εινουν δεν τωε αγγιαλωε προς τεαι τσαλατει. Εις δε το πολισμα αν γενομενον ουκ εμπολοντο στρατοπαιδευεσται. Αλα εδωκαιι και τω ελθαινεν ταωθα εις επιβουλεες ειναι, μπουλομενον τινον κατοι κυζαι πολιν. Τον γαρ στρατιωτων, χωι πλαιστοι, εζαν ου σπανει βιου εκ παιπλεοκοτες, επι ταωτεν τέν μυστωφοραν. Αλα τέν κιουρου αρετέν ακουοντες, χωι μεν και ανδρας αγοντες, χωι δε και προσανελοκοτες χρεματα, και του ούτων χετεροι αποδεδρακοτες, πατερας και μετερας. Χωι δε και τεκνα καταλυποντες, χως χρεματα ουτωις κτεζαμενοι χεεξοντες παλιν, ακουοντες και τους αλλους τους, παρακιουρω, πολα, και αγαθα πρατειν. Τωιουτωι ουτωις εποθουν εις τέν χελαδα σωις δεσθαι. Επι δε δε χιυστερα, χεμερα εγεννητοτες εις ταωτον σινοδου, επεξοδω εις του ουτω γζινοφων. Αν αγκαι γαρ ειν, επι τα επι τεεδεια εξαγειν. Επι νω ει δε και τους νεκρους θαπτειν. Επι δε τα χερα καλαεγεννητο, χαι ποντο και χωι αρκαδες, και τους μεν νεκρους τους πλαιστους, ενθαπερ επεζον χεκας τους εθαψαν. Εδε γαρ εζαν πεμταιωι, και ουγ χωιον τε αναυρειν ετει ειν. Εν αιους δε τους εκτον χωδον σιον εναν κοντες, εθαψαν εκτον χουπαρχοντον, χως εγγυναντο καλυστα, χως δε με χεωρισκον, και νωταφιον αυτοις επογεζαν μεγα, και στεφανους επεθεζαν. Ταοτα δε επογεζαντες, και χωρεσαν επιτο στρατοπεδον. Και τωτε μεν δε υπναι εζαντες εκοι με εθεζαν, ται δε χυστεραια, σιον ελθον χωις τατιωται παντες, σιον εγε δε μάλιστα αγαζιας στε χως δυμφαλιος, λοχαγός, και χιερόνυμος ελαιιος, λοχαγός, και αλλοι χωι πρεσβουτατοι τον αρκαδοον. Και δογμα επογεζαντο, εάν της του λοιπου μναισται διχα το στρατομα πωγειν, θανάτοε αωτον σδεμιουσται. Και κατά χωραν απιέναι υπερ πρόσθεν εκετο στρατομα, και αρχαιν τους πρόσθεν στρατεγούς. Και χεριζοφωσμην εεδε ετετελευτεκαιι, φαρμακον ποιον πιουρετεον. Τα δικαίνου νεον ασυνάιος παρέλαβαι. Με τα δεταουτα αν αστας ειπαιγσενοφων. Ο άνδρες στρατιωται, τεν μην πορευαν χως εοικε, δελον χωτι παισδαιι πωγετεον. Οι γαρ εστι πλωια. Αν αγκαι δε πορευσται εεδε. Οι γαρ εστι μενουσι τα επιτεδεια. Εμεις ουν εφε, στου ζωμεθα. Χυμας δε δε υπαρασκευας δεσται, χως μαχουμενους ειπωτε και αλλωτε, οι γαρ πολεμιοι ανατεθα ρεεκαζιν. Εκ του ούτου εστι οοντοι χωι στρατεγοι, μαντις δε παρέν αρεξιον αρκας. Χω δε σιλανως χω αμπρακειοωτες, εεδε απεδεδρακει πλωιον μιστοζαμενους εξερακλεειας. Σιωμενοις δε επιτε αφωδοι, ου κε γυγναιτο τα χερα, τωτε μεν ουν τεν γεμεραν επαωσαντο. Και τυνες ετωλμον λεγεν χως χω γζενοφων, μπουλωμενος τω χωριον οικιζαι, πεπε και τον μαντιν λεγεν χως τα χερα, ου γυγναιτο τα επι αφωδοι. Εντεωθεν χε ριξασαθαι αωριον, παρέινα επιτε νεθιζιανα τον μπουλωμενον, και μαντις αιτις αιε, παραγγελας παρέινα η χως σινθεαζομενον τα χερα, έστωε, και εν τα ουθα παρέζαν πλωι. Στουωμενοις δε πάλιν εις τρεις επιτε αφωδοι, ου και γυγναιτο τα χερα. Εκ του ουτου χαλαιπως αιχον χωι στρατιωται, και γαρτα επιτε αιδεια επελυπεν χα εχον τες αιλθον, και αγορα ουδαιμια πω παρέινα. Εκ του ουτου ζινεθον τον επε πάλιν γζενουφον. Ο άντρες επι μενθαε υπορέαε, χως χωράτε τα χερα ουπω γυγναιται. Τον δεπιτε δειον χωρο χυμας δεωμενους. Αν αγκε ουν μωιδοκαι ειναι θυεσται περει ουτου του. Ανασταστης ειπε, και ει κοτως αρα χεμιν ου γυγναιται τα χερα. Χως γαρ εγω απο του ουτοματουκ θες χεκον τω σπλωιου εε κουζατίνος, οτι κλαιαντρος χω εκ μπιουζαντιου χαρμοσταις με λε χε εξειμπλωια και τριερεις εκον. Εκ του ουτου δε αναμεναιιν μεν πάζιν εδοκαιι. Επι δε τα επιτεαιδεια αναγκαι ειν εξιέναι. Και επι του ουτωε πάλιν εσθουετο εις τρις, και ουκε γυγναιτο τα χερα. Και εδε και επι σκαιναιν γιοντες τεν ξενοφοντος, ελεγον χωτι ουκ εχογιν τα επιτεαιδεια. Χω δουκ αν εφε εξαγαγειν με γυγνωμενων των χερον. Και πάλιν ται χυστεραια εσθουετο, και σκαιδοντι πάζα χε στρατια δια τω μελειν χαπαζιν εκυκλοουντο περει τα χερα. Τα δε σιυματα επελελοιπαιι, χωι δε στρατιγοι εξεγον μεν ου, σιναι καλαιζαν δε. Ειπεν ουν ξενοφον, εις ος χωι πολεμιωι σιναι λεγμενω ειςι, και αναγκαι μαγεσται. Ει ουν καταλυποντες τα σκαιουε, εντω ει ρυμνωαι, χωριωαι, χως εις μαγεν παρεσκευασμενω ει ουμεν, ειςος αν τα χερα προχωρωαιε εμιν. Ακουζαντες δωι στρατιωται αναγκραγον, χως ουδεν δε ον εις τω χωριον αγειν, αλλα τσουεσται χως ταχιστα, και πρωπατα μεν ουκαιτει ειν, μπους δε ουπω χαμαξες πριαμενω ειςι οντω, και εξενοφων κλαιανωρος εδεεθαι του αρχαδος προς ουμεισται, ει τι εν τω τω ει αλ ουδεχος εγγενοντω. Νεον δε ειν μεν αστρατιγως κατατω χερισοφου μερως, ει πει δε χεωρα τους αντρωπους, χως εικον δεινωσται ενδεεια, μπουλωμενος ουτοις χαρισται, χεωρον τινα αντρωπον χερακλαιωτεν, χως εφε κοωμας εγγιους ειδέναι, χωθεν ειε λαμπειν τα επιταιδεια, εκερουξε τωνο μπουλωμενον, ειεναι επιται επιταιδεια, χως εγγεμονως εσομενου. Εξερχονται δε στους δωρατειοις, και ασκοης, και θυλακοης, και αλλοις αγγειωης, εις δισκηλιους αντρωπος. Επι δε δε εσαν ενταις κοωμαις, και διεσπευροντω, χως επιτω λαμπανειν, επιπιπτουσιν ουτοις, χωι φαρναβασδου χιπεης πρωτωι, μπιβωεθε κοτες γαρ εσαν τωις μπιθουνοις, μπουλωμενοι συντωις μπιθουνοις, ει δυναιντω, αποκοη λιουζαι του σχελαινας με ελθαιν εις ταινε φρυγεια. Χουτωι χαι χιπεης, αποκτεινουσι των αντρων, ου μεγιον πεντακωσιους. Χωι δε λοιπωι, μπιπτω ορος ανεφυγον. Εκτουουτου απαγγελαιι της τωτα των αποφευγοντων εις τω στρατοπεδον. Και χω γζενοφων, επαι ουκ εγεγεννη τω τα χιερα τωται ται χεμεραι, λαμπων μπουν χουπω χαμαξες, ουγαρ ειν αλλα χιερεια, σφαγια σαμενος εμποεθαιι, και χωι αλλοι χωι μεχρι τριακοντα ετων, χαπαντες. Και αναλαμβοντες τως λοιπους ανδρας, εις τω στρατοπεδον αφυγνονται. Και εδεμεν αμφιγελαιιου διουσμας ειν, και χωι εγγεννης μαλαθουμος εχοντες εδεπνοπογιοντο. Και εξαπινες δια των λαγιον, των μπιθονον τυνες επιγεινομενωι τω εις προφυλαξι, τους μεν κατέκαινων, τους δε διωξαν μεχρι εις τω στρατοπεδον, και κραουγες γενωμενες εις τα χωπλα παντες εδραμον χωι ελαινες. Και διωοκαιιν μεν και κυναιιν τω στρατοπεδον νιουκτος ουκ ασφαλες εδωκαιι ειναι. Δαζεα γαρ ειν τα χωρια. Εν δε τω εις χωπλωις ενοικτερευον, φυλατωμενοι χικανοις φυλαξι. Τελος του πρωτου και εικοστου μέρους.