 Πολιτία του πλάτωνα. Αυτή είναι μια εγγωγράφηση της LibriVox, όλες οι οικογραφίες LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυριότητα. Για περισσότερες πληροφορίες είχε να συμμετέχετε θεωρητικά. Απευθυθείτε στη σελίδα LibriVox.org. Βιβλίο δεύτερο, κεφάλαιο τετάρτο. Ναι, αλλά σκέψω ότι θα έτω αδύνατος και εδώ να κτήσω με πόλη σε ένας μέρος τιού, ότι το νοστεραμείν έχει ανάγκηση, αγωγή σε έξωθεν κανενός πράγματος. Πραγματοί είναι αδύνατο, νοστε θα χρειαστεί και άλλους ακόμα, για να κομμίζουν από άλλα μέρη όσα τις αναγκαίων και θα χρειαστεί. Εάν αυτός που πρόκειται να αξιπρεθήσει την αναγκαίτη αυτή η αληθημάδια, χέρια χώρες να αφέρει τίποτα πόσο χρειάζονται και με άδεια, χέρια θα πανέρθει σε εκείνους, από τους οποίους προμηθέβονται τα αναγκαίοντα ή όχι. Έτσι φαίνεται, πρέπει λοιπόν εγκά στη πόλη σε να μην παρασκευάζει μόνο όσα θα υπάρχουν διατάσεις, ειδικά μας ανάγκες, αλλά και όσα χρειάζονται σε εκείνους που έχει και αυτή την ανάγκητον. Βεβαίως πρέπει, όσο θα χρειαστούμε επομένως για την πόλη μας, μεγαλύτερον αριθμό Γεωργών και των άλλων εργένων τεχνητών. Μεγαλύτερον βεβαία. Θα χρειαστούμε ακόμα και περισσότερες από εκείνους που θα αναλάβουν, την εξαγωγή και την εξαγωγή κάθε πράγματα, και είναι αυτή που ονομάζομαι μπόρους ή όχι. Θα χρειαστούμε βεβαία. Και από αυτούς περισσότερους, εάν δεν προσέτει το μπόριο δεν εξάγεται κατά θάλασσα, θα χρειαστούμε και ένας ροάλος, που να γνωρίζουν από την εργασία της θαλάσσης, πραγματικός ενας ορρών. Αλλά και δώς αυτής της πόλης, πώς θα αναλάσουμε ταξίδους το προϊόντα της εργασίας, το οποίο ακριβώς είναι και ο κυριότατος λόγος για τον οποίο προέβημε εις τη σύσταση της κοινωνίας, της αποτελούσεις στην πόλη, αγοράζοντας βεβαίως και πολλούνται σε αυτά να μεταξύ τον, ώστε θα χρειαστούμε ακόμα και μια αγορά και νόμισμα, ως σύμβολο αξίας των αντελασσομένων πραγμάτων. Αναμφυγόλως. Αλλά αν ο γεωργός ή και από τους άλλους τεχνίδες κανείς φέρει στην αγορά τα προϊόντα της εργασίας του, όσοι θέλουν να τα αλλάξουν με τα εδικά των, θα διακόψει τα άχα την τέχνη του και θα καθίσει αργόσους στην αγορά, καθόλου, διότι υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι βλέπονται στο άτοπον τούτο, αν έλεγα να εξπαιρετήσουν αυτή την ανάγκη και αυτοί, είστε τα σπόλεις, είστε καλός δαργαναμένα, σύνοια στενές, θερισωματικός, και ανήκαν οι διάλειργασία μείνουν, λοιπόν, κατανάγκη στην αγορά και από άλλους με να αγοράζουμε χρήματο, ότι έχουν προσπόλεις ή εις άλλους δεν πάλι πολλούν, ό,τι τους χρειάζεται. Αυτός πραγματιολόγος, είπα εγώ, εδημιουρίσε την ανάγκη των μεταπολητών εις τα σπόλεις, ή μήπως δεν είναι αυτό το όνομα που δίδομαι εις εκείνους που μείνουν επιτόπω και εξυπαιρετήσουν την αγοραπολησία, κατά τη δίδη σε εκείνον που γυρίζουν, από πόλη σε πόλη και τους ονομάζουμε μπόρους. Ακόμα δεν υπάρχουν και άλλοι, μου φαίνεται, οι οποίοι δεν είναι πολύ χρήσιμη, ιδιαμευτικός στην κοινωνία. Άλλοι, οι οποίοι με το σώματον είναι οι κανοί, διά τους βάλετε ρότερους κόπους, πολλούν λοιπών, ή στους άλλους που τη χρειάζονται αυτή τη δυναμή των και λαβάνουν απέναντι οι μισθόν, όπως το λέγουν και ονομάζονται διά τούτο μισθωτή, ή όχι, βεβαίωτα τα. Είναι λοιπόν συμπήρωμα Λοιπόν, αδύμανται, έλαβεν, αρκετή άξη, πολύ μας ώστε να θεωρεθεί, τελειά, ίσως. Και που τα είχαν να υπάρχει μέσα σε αυτήν η δικοσύνη και η αδικία, και με τι άραγε από αυτά που αναφέραμε να γίνει η θύμαζη, εγώ αλήθεια δεν το βλέπω, σοκράτη, εκτός αν είσως με καμία από τα σαμμιβέας ανάγκας που έχουν οι πολίτε. Πιθανόν να έχεις δίκον και πρέπει να το ξετάσω με δίχως άλλον. Και πρώτα να σίδομαι κατά ποιο τρόπο θα ζουν αυτοί που τους ελάβαν με οσκατήκους της πολεόρμας. Τι άλλο βέβαια θα έχουν να κάνουν παραναφρωδίζουν να έχουν την τροφή το κρασί τον τα φορεματά τον τα υποδίματα και μια κατοικία. Και το μενθέρος θα εργάζονται σχεδό γυμνοί και αν υπόδει το δίχει μόνο καλά φορεμένοι και ποδεμένοι. Θα τρέφονται με άλλες βρακρυθείς και εσύ του από τα οποία θα ζημώνουν και θα πλάθουν τις καρδιάς των ψωμνιά και πίτες. Θα τα απλώνουν εμπρός των πάνω σκλαδιά και καθαρά φύλλα και ξαπλωμένες εστρωμένες στύβης από σμιλάκια και μερσίνες. Θα χορτενούν και αυτή και τα παιδιά τον. Θα πίνουν από πάνω και το κρασάκι τον και με στεφάνια ή στην κεφαλή θα ψαλουν ήμουνε στις τους θεούς και θα περούν ευχάριστα μεταξύ τον. Παιδιά θα αποκτούν όσα τους επιτρέπει για να αποφόβω τη στόχεσή του βολέμου. Ναι, αλλά μου φαίνεται διέκοψε ο γλάφκον ότι τους έκαμες να τρώγουν ψωμί δίχως προσφάγει. Αλήθεια οι υπονοιλισμόνεις ότι θα έχουν προσφάγει. Άλλα, στις δηλαδή και αιλές και τυρί και βολβούς και λάγανε και τα άλλα αυτά που βγαίνουν εις τους αγρούς θα τους παραθέσουμε ακόμα και τα επιδορπιά των σίκα και ρεβίθεια και κουκιά και κάστανα διά να τραβούν και από καμία και κατά αυτόν τον τρόπο αφού περάσουν τη ζωή τον μεγειρήνη και υγεία και αποθάνω, φυσικά στο βαθυγύρι θα αφήσουν πληρονομία ή στατέκνατον ένα παρόμιο βίον και αν κατασκευάζεις ο κράτη μια απόλυ χείριο πώς αλλιώς θα τους έβαζε να τρώγουμε παρά όπως είπες. Αλλά πώς έπρεπε λοιπόν γλάφκον όπως τώρα συνηθίζεται αν ήθελες να μην τα λεπωρούνται όπως τραπές για ξαπλωμίνει η σκλίνας και ένας τους παραθέσεις όσα προσφάκια και πιδόλπια μετακριζόμεθα σήμερα. Ακάλα εννοήσα. Δεν εξετάζομαι φαίνεται απλώς πώς γεννάται μια πόλη σαν να τεθένω να με αναπλέει και μέσα στην καλοπέραση ίσως να μην είναι άσχημα και ίσως μέσα η σμία τιά αυτή πόλη να μπορέσομαι να είδομαι όπως και να έχει το πράγμα μου φαίνεται ότι αληθινή πόλη είναι αυτή που επενειγράψαμε πριν διότι είναι υγηής αλλά θέλετε πάλι να εξετάζομαι μια πόλη την οποία κατέχει ο περιετός και αρόφτια τίποτε δεν μας εμποδίζει διότι πράγματα αυτός ο τρόπος της ζωής δεν είναι διά να ευχαριστεί ολούς αλλά θα χρειαστούμε διά αυτούς και κλίνας και τράπεζας και άλλα επιπλέον και οροκτικά και αρρώματα και θυμιάματα και λοιπόν δεν θα θέσουμε πλέον όστις πρώτης ανάγκης εκείνα που λέγαμε στην αρχήν αλλά θα βάλουμε η σενεργία η σενεργία και τη ζωγραφική και το γρυσσό και τον ελέφατα και όλα τα διά αυτά πρέπει να τα αποκτήσουμε ναι, δεν πρέπει λοιπόν σε χρόνος να κατασκευάσουμε και μεγαλύτερα την πόλη διότι εκείνη η πρώτη μας υγηής δεν θα υπάρχει πλέον αλλά θα πρέπει να τις δώσουμε τώρα όγκον και να τις γεμίσουμε με ένα ποιό τους ανθρώπων οι οποίοι δεν είναι και τις πρώτης ανάγκης της της πόλης καθώς οι διάφοροι κοινιγή όλοι όσοι εξασκούν τα σμιμητικά στέχνα είτε με τα χρώματα είτε με τα σχήματα είτε με 20 επίσης υποιητέμε όλη την ακολουθία τώρα ψωδή, υποκριτέχο, ρευτέργο, λάβε κατασκευαστεί παντρυοϊδόν πραγμάτων και προπάτων του κοινικού στολισμού ακόμα θα λάβω με την ανάγκη και περισσότερον υπηρεττών είδε παραδέγεις ό,τι θα μας χρειαστούν και η πεταγωγή τροφή, κομμότε, κουρίζ, μάγκυρη και ζαγροπλάσθε μέσα εις όλο θα χρειαστούμε ακόμα και οι κερογωσκούς διότι αυτό το πράγμα δεν υπήρχε στην πρώτη μας εκείνη πόλη ή το τελείο σαν χρειαστούν αλλά εις αυτή τώρα να τους παραλύψω με ένα φού και άλλα πάπολα ζώ ακόμα θα χρειαστούμε και όσους δεν θα έχουν όρεξη να τρώγουν δεν είναι έτσι, βεβαίως αλλά λοιπόν και ατρό θα λάβω με πολύ μεγελτερον ανάγκη που θα διατώ με θατόσο διαφορετικά από πριν είναι αλήθεια και η χώρα επομένωση η οποία υπήρχε ως τώρα εις τη διατροφητών πρώτον εκείνον κατοικό της θα είναι πλέον πολύ μικρά ή όχι θα είναι βεβα θα γίνει λοιπόν ανάγκη να καταπατήσω με μέρα της χώρας στο γητόρνο μας αναθέρεμε να έχουμε και οι ει των εις μας πάλι θα κάνουν το ίδιο ανά υπερβαίνοντας και κίνει τα ωραία το απολύτως αναγκαίο ρυφθούν εις την εικανωπίηση το ακόρος του πλεονεξίας ανάγκη Πάσα κατά συνέπεια θα περιέλθαμε εις πόλεμο γλακονί τι άλλο εις πόλεμο μάλιστα και ας μην κάμενον λόγο ακόμα δεν τα καλάει τα κακά που μπορεί να προξενεί ο πόλεμος ας αρκεστούμε εις αυτό κακά με την γέννηση του πολέμου ο οποίου προέρχονται τόσο κακά και στο κράτος και στους ιδιόντας όταν προέρχονται ακόμα λοιπόν φιλέ μου χρειάζεται να αυξήσω με την πόλη μας όχι ο λίγο να λαμελώ κλειροστράτεβα το οποίο θα εξέλθει η συνάδηση του εχθρού και δι' να υπερασπιστεί τα υπάρχοντα γαθά και διά τα άλλα εκείνα που είπαμε και πώς δεν θα είναι αυτοί οι ίδιοι κανοί όχι αν τουλάχιστον εινωρθεί όπου παραδέχεις και εσύ και όλοι εμείς όταν εχαράξαμε το αρχικό σκίδιο της πόλειος παραδέχθημε δηλαδή ο εκαθώς θα θυμίσε βέβαια ότι είναι αδύνατον ένας και ο αυτος να ασκηκαλώσεις πολλάς τέχνας αλήθεια λέγηση δι' λοιπόν υπερτομπόλεμων ενασχόλησης δεν σου φαίνεται ότι είναι έργο εδικής τέχνης και πάρα πολύ μάλιστα ή τα χαχρειάζει σε περισσότερον επιμέλεια υποδηματοποίη από την πολεμική τέχνη καθόλου και όμως δεν εδώσαμε την άδεια στον υποδηματοποίη να αναλαμβάνει άξαφνα και τενεργασία του γεωργού στην χρόνωση του υφαντρουγού ή του οικοδόμου δι' ανακτελείται καλώς εργασία του επαγγελματός του επίσης και η σέκα στο τον άλλον αναθέσαμε μία μονοεργασία δι' την οποία έχει και φυσική κλίση δι' ανακτελεξασκή καθόλή να αναμυγνείται καμία άλλη και παραμελύτει ο τρόπος στην δική του και λοιπόν η ακριβής και τελεία εξάσκηση της τέχνης του πολεμού δεν έχει μέχρις της πουδεότητα ή είναι τόσο εύκολη στον υποδηματοποίη στον υποδηματοποίη ο οποίος τίποτε άλλος τεχνίδης να είναι συγχρόνος και πολεμιστής η σταπερνίδια των κύβων και των παισών δεν είναι δυνατό να διακρυθεί κανείς να δεν εξακολουθεί να καταγίνει δικαιγόριζη διάκοπη από την παιδική του ηλικία και έπιτα θα ήθελε να πάρει κανείς στα χειραστου, την ασπίδα ή οτιδήποτε άλλο, τα πολεμικά όπλα και ο όργανα διαναγίνει αυθημερόν δεξιός χειριστής των όπλων ή υπηρους κάθε άλλο ήδους της πολεμικής αλλά κανένα άλλο εργαλείο δεν μπορεί να το πάρει κανείς στα χειραστου δηλαδή να το κάνει αμέσως τεχνήτην και δεξιών χειριστήτου ούτε θα του είναι χρήσιμο αν δεν μάθει καταβάθος στη χρήστου και καταγίνει με όλη του την επιμέλεια αν είτο βέβαια έτσι θα είχαν μεγάλη αξία τα εργαλεία, τέλος του κεφάλαιο Πολιτεία του πλάτων αυτή είναι μια χογράφηση της LibriVox όλες οι εποράφεις της LibriVox ανήκουν στη δημόσια κυρίοτα για περισσότερες πληροφορίες είχε να συμμετέχετε θερουτικά απευθυθείται στη σελίδα LibriVox.org βιβλίο δεύτερο κεφάλαιο πέμπτο το τρόπο σώσο σπουδιό τώρα είναι το έργο το φρουρό της πόλεος τόσο είναι ανάγκη να μην περίσπατε από καμία άλλη να σκολλήσει αλλά να γίνεται με όλη τη σπουδί και την επιμέλεια και αυτό εγώ νομίζω δεν πρέπει να ακούμε και κατάλει ο φυσική προδιάθρωση για αυτό το επάγγελμα πόσο όχι η σημάζει λοιπόν ανήκει τώρα εάν μπορούμε να εκλέξουμε και τι είδους φύσεις για την κατάλη προσφρούτηση της πόλεος πράγματι μά την αλήθεια επιφορτιζόμαστε με όχι αξιοκαταφρόνητο υπηχύριμα ας μην αποδηλειάσουμε όμως και εμπρός όσο μας θα επιτρέπει από δυνάμεις μας εμπρός λοιπόν όσον αφορά τη φρούβηση βρίσκει ότι υπάρχει διαφορά φυσικής προδιαθέσεις όλοι τα ξένος κύλου και ενός νέο καλής καταγούγεις και τον δύο τι εννοείς δηλαδή δηλαδή θέλω να αποδεικω ένας και ο άλλος πρέπει να έχει οξία την έσση προς ανακάλυψης το εθρούου ελαφρότητα προς καταδύο ξύτου και δυναμηδιανά τον καταβάλει όταν ήθελε τον προφθάση πράγματι να παρέτα όλα αυτά ακόμα πρέπει να έχει καδρία για να πολεμάνω γενότητα πόσο όχι αλλά μπορεί ποτέ να είναι γενναί ως ένα σύπωση ένας κύλος ή κυλιοσύκο και τίποτα άλλο ζωή ήδη έχεις παρατηρήσει ότι ο θυμός είναι ένα πράγμα κατά δάμαστων και το οποίο καθιστά την ψυχή άμβοβόν και ανήκανον να αποχωρήσει πρόσωπο πιοδήποτε κύβηνο μάλιστα, τέχω παρατηρήσει αυτά λοιπόν είναι προφανώς στα σωματικά προτερήματα που πρέπει να έχει ένας φουρυρώσης πόλιος ναι φανερών επίσης ότι και ψυχή του πρέπει να είναι ομοίος θυμοίδης και αυτό λάυκομαι αυτόν τον κύριο χαρακτήρια που τις απεδώσαμε δεν θα είναι άγρι και μεταξύτων και προς τους άλλους πολίτας δύσκολο είμαι αλήθεια να το αρνηθεί κανείς και μόνο αυτά πρέπει να είναι ημέροι προς τους συμπολίταστον και άγρι μόνο απέναντι των εχθρών οι δεμί δεν θα είναι ανάγκη να περιμένουν άλλους να αρνηθεί να τους χαλάσουν αλλά θα προλάβουν να το κάμουν ήδη να μεταξύτων αλήθεια πώς να κάνουμε λοιπόν που να έμπρομαι ένα χαρακτήρα που να είναι συγχρόνος και υπερός και εθυμονηδείς αφού αυτά είναι δυο πράγματα εναντάκια συμπύβαστα κι όμως είναι αδύνατο να θευρεθεί καλος ουρός εστερείτε ή το έννοι το άλλο από αυτά και επειδή είναι τον αδυνατον κατανάκι πρέπει να παραδειφούμε ότι είναι και αδύνατον να ευρεθεί καλος ουρός εκεί καταντά Αφού σταμάτησε ο λίγο, εσκέφθηκαμε μέσα με πάνω σε αυτό που είπαμε πριν, δικαίωση βαφιλεία μου εσκοντάψαμε διότι απομακρίθημε από το παράδειγμα που είχαμε ελάβει. Πώς αυτό δεν ελάβαμε επόψημα στο ότι υπάρχουν πραγματικό στιάφτε φύσης που εινείς τα σεφανταζόμεθα αδύνατος και που συνδυάζουν αυτά στα δύο αντιθέδωση ιδιότητας και που υπάρχουν υπορεί κανείς να τα συναντήσει και σε άλλα ζώα, αλλά προπάντωνε σε εκείνο ακριβώς προς το οποίο εινείς παρεβάλλαμε το φουρρό της πόλειος, διότι γνωρίζεις βέβαια ότι ενός κύλο αποράτσα αυτό είναι το φυσικό του να είναι ημερότατος με εκείνος που γνωρίζει και έχει συνηθήσει το αντίδο δεν με όσους δεν γνωρίζει. Το εξέβυρο είναι λοιπόν καθώς βλέπεις δυνατόν και δεν ζητούμε τίποτα φύσικο πράγμα να είναι επιούτος και ο φουρός, όχι πράγματι. Δεν συμφαίνεται όμως ότι λείπει ακόμα κάτι από το φουρό μας και ότι εκτός του θυμωεδούς πρέπει να είναι και εκφύσος ο υλιάσοπος. Πώς δηλαδή δεν σε εννοώ καλά θα παρατηρήσεις τους κύλους και αυτό ακόμα το φυσικό το οποίο πραγματικώς αξίζει κανείς να θαυμάσει. Το οποίο όταν βλέπει κανένα που δεν γνωρίζει αμέσως αγριεύει αν και δεν του έχει ακόμα κάνει κανένα κακό, ενώ απεναδίας όταν είδει κανένα γνώριμον είναι όλος χαρά και περιμπήσεις και χωρίς να πει ότι έχει κάποτε καλό ή δεν εθάβαν στις ποτέ αυτό το πράγμα. Δεν έδωσε και μεγάλη προσοχή αλλά πράγματι είναι όπως θα λέγεις. Και όμως είναι πολύ αξιοθάβαν στον αυτό το ιδιωμά του και μαρτυρή φυσιαλιτός χειροσοβικοί. Και πώς παρακαλώ, καθώς δεν διακρίνει αλέωσαι ένα πρόσφαρ είναι φύλλος ήχος, παραμόνω το ότι τον ένα μετοκτορίζει το δε άλλο όχι. Δεν μπορεί να μην το αποδώσει με ένα φυλλομάθι αφού ως όρον διακρύστος του οικείου και του ξένου έχει τη γυμνώση και την άγγυτη. Πραγματικώς δεν μπορεί να είναι αλλιώς αλλά όμως δεν είναι το ίδιο φυλλομάθι και η φιλοσοφία, το ίδιο. Λοιπόν, μετά πεμπηθήσω σε σάς είπω και με το ανθρώπου ότι η διάνα είναι ειναιρός. Προς τους οικείους και τους γνωρίμους πρέπει να είναι εκφύσες φυλλόσοφος και οι φυλλομαθείς. Έστω, όσονται φιλόσοφος και θυμονεδής κοιτακής και δυνατός πρέπει να είναι εκφύσος για να υπάρξει καθόλα τέλειως φορός της πόλειος, χωρίς καμία φυβολία. Τι ούτως λιβόν θα είναι ο χαρακτήν το πολεμιστόν μας. Τώρα, κατά ποιον τρόπο θα τους αναθρέψουμε και θα τους εκπαιδεύσουμε και άρα και θα συντείνει αυτή η εξέταση, για να έμπρωμε να εκείνουν στο οποίο αποβλέπουν όλες μας αυτές οι έρευνες πώς δηλαδή γεννάται δικοσύνη και αδικοίες σας πόλεις, για να μην την παρετήσουμε αν πρόκειτε να μας βοηθήσεις τούτο ή αλλιώς να την παρατρέξουμε. Και ο αδερφός του Γλαύκονος εγώ είπε φρονώ ότι και πολύ μάλιστα θα βοηθήσεις αυτό που ζητούμε και μην την παρετήσουμε λοιπόν φίλε μου αδίματε και αν ακόμα αυτή η εξέταση στην πρόκειτε να μας φέρει πολύ μακριά. Βεβαίως ας αρχίσουμε λοιπόν με όλοι την άρεσή μας και από το κείπο απλήση την αλέξιος και να εκπαιδεύσεμε τους ανθρώπους μας. Έτσι πρέπει να κάνουμε. Ποια λοιπόν θα είναι αυτή η ανωτροφή. Εγώ νομίζω ότι θα είναι δύσκολο να έβρωμε ένα άλλο καλύτερα από αυτή που είναι καθηρομπήνη από μακρού χρόνου και οποία συνήσατε στη κυμπραστική δια τα σώματα και στη μοσική δια την ψυχή. Πραγματικός. Και δεν θα αρχίσουμε να εκπαιδεύσετε η μοσική μάλλον παρά από τη κυμπραστική. Πώς όχι. Και η μοσική όταν λέγεις δεν θεωρείς μέρες αυτής και τους λόγους μάλιστα. Λόγων πάλι δεν υπάρχουν δύο ήδη αληθείς και ψευδείς. Ναι. Και με τα δύο λοιπόν αυτά ήδη θα εκπαιδέψω με τους νέους και μάλιστα με τους ψευδείς πρώτα. Δεν σε νότι θες να επείς. Δεν γνωρίζεις ότι πρώτα-πρώτα διγούμεθα στα παιδιά μίδους, οι οποίοι συνολούν δεν είναι τίποτα άλλο παραψεύδος, αν και επεριέχουν και μερικά αληθίας. Πρώτο λοιπόν αρχίζομαι τα παιδιά με μίδους, πριν θα αρχίσουμε τη κυμπραστική. Είναι αλήθεια. Για αυτό λοιπόν έλεγα ότι πρωτείτερα πρέπει να αρχίσω με τη μοσική να πω τη κυμπραστική. Σωστά. Αλλά γνωρίζεις βέβαια ότι η αρχή παδοσέργου έχει η μεγή στη σποδεότητα. Όταν μόλις θα πρόκειται περί Ιουδί ποτέ πράγματος νεαρού και τρυφερού, διότι τότε πω πάντο διαπλάσαιται και μορφώνεται ο τύπος, τον οποίον θα επιθύμη της να εχαράξει η σέκα στον. Αν να αφισβήτητος αλήθεια. Θα επιτρέψουμε λοιπόν έτσι εύκολα, να ακούν τα παιδιά ό,τι λάχη μίδους που της έκαμε ο πρώτος τυχών και να δέχονται στα ψυχά, στον διπώσεις, ως επειτοπολή εναντίας προς τα σηδεία στα οποίες τονίζω ότι πρέπει να έχουν όταν γίνουν τέλοι άντρες. Δύο λου μάλιστα δεν θα το επιτρέψουμε. Πρέπει λοιπόν να επισθύσουμε την προσοχή μας ή στους μυθοποιούς και να ακρύνουμε με νότι καλό θαέβρομενης αυτούς, να μπορύψουμε δε όλα τ' άλλα, τους δέγκριφθεντας μύθους, θα υποχρεώσουμε τα στροφούς και τα σμιτέρας να τους διηγούνται στα παιδιά να διαπλάτρουν με τους μύθους τους, τα ψυχάστρον με περισσότερα φροντίδα ή η ίση καταβάλουν προς διάπλαση των σωμάτων, εννοείται τους περισσότερους από τους μύθους που τους διηγούνται, σήμερα θα τους αποσκορακίσωμε. Ποιους δηλαδή, από τους μεγαλύτερους θα καταβάλ, θα καταλάβουμε και τους μικρότερους, διότι κατά να γυνόνει πρέπει να είναι χειμένη στον ίδιο τύπο να πάνω και να έχουν την ίδια δυνάμη Πολύ καλά, αλλά δεν εννοώ ούτε ποιοι είναι αυτοί οι μεγαλύτεροι που λέγεις. Εκείνοι τους οποίους μας διηγούνται ο Ισιλόδος και ο Όμιρος και οι άλλοι πείτε, διότι αυτοί συνέθετρον και εξακολουθούν να σηθένουν προσταίωση των ανθρώπων μύθους τους εβδείς. Ποιους νύθους και τι έχεις δράδωσης κατηγορήσεις με αυτά που λέγεις. Εκείνοπο αξίζει πρώτα, πρώτα και παρά κάθε άλλο να ακούσει κανείς, που δεν ορίζει κανά, λέγει, εμμορφά ψέμματα. Τι θες να πεις. Όταν δεν απεικονίζει τι σε επιτυχώς και όπως πραγματικώς είναι τους Θεούς και τους Ιρές, καθώς άξεραν ένας ογράφος, ο οποίος δεν αποδείδει την ομιότητα το απεικονιζομένο προσώπου, δίκαιε βεβαίως θα είτε αυτή η κατηγορία, αλλά πώς και κατά τι εφαρμόζεται εις τους ποιητάς. Εμπρότηση δεν είναι από τα μεγαλύτερα και βαρύτερα ψέμματα που μπορούν να γίνουν εκείνα που δηγεί το εισιόδος, ότι έκαμε τάχα ουρανός και πως πάλιν τον εξαιδική θεοκρόνος. Τα όσα δε έκαμε ο τελευταίος ούτως προς το νιόντου και όσα ακολούδος έπαθαν από αυτού και αληθινόν ακόμα και ανήσαν, νομίζω ότι δεν πρέπει να λέγονται τόσο εύκολα προς τους νέους εστερημένους κρίσεως. Εάν δείει το ανάκοποσδήποτε να γίνει λόγος περιαυτόν να τα ακούσουν, τό και υπααυστηρώτα τη χεμήθεια και κάτω πιθυσίας και πλέον χύρου αλλά του πολιτιομωτάτου και σπανιωτά του θύματος για να περίσδει όσο το δυνατόν ο λυγής τους αρθυμών στον ακουόντο. Πραγματικός υπαδίβατος τη άυτη δηγείση είναι επικίδικη. Τέλος του κεφαλαίου. Πολιτεία του πλάτονα, βιβλίο δεύτερο. Αυτή είναι η μία εγγράφηση της LibriVox. Όλες έχουν γράφει την δημόσια κυρίοτητα και περισσότερες πληροφορίες ή για να συμμετέχετε αιθλωτικά περθεθείτε σε λίδα LibriVox.org Βιβλίο δεύτερο. Έκτο κεφάλαιο. Και δεν πρέπει να ακουστούν ποτέ στην ειδική μας πόλη ούτε θα επιτραπεί να λέγεται τη Πορσία το νέο, ότι κοιταμένει στα κακουργήματα διαπράτη κανείς και το πατέρα το ακόμα αν υποβάλει στα σκριρότρα βασανιστία προσατεκδίκηση. Αλλά πράγμα το οποίο έκαμπαν και η πρώτη κημένη στη το Θεό. Και εγώ είμα την αλήθεια φρονώ ότι θα είναι διόλιο επικοδοπιτικές τιά αυτές διηγήσεις για τους νέους. Και ούτε λάξη τους λόγους εννοείται, δεν θα γίνει διά τους πολέμους και τα σύμπυβουλάς και τα σμάχα στο Θεό προς αλήλους διότι δεν είναι και αληθία αν τουλάχιστο θελεύουν οι μέλλεδες υπερασπιστετής πολεώσμα να αποστρέφονται κατά τους κρότερων των πραγμάτων τας μεταξύ των διαφοράς και έκτρας. Καταμίζω να λίγον απαγορεύεται να δηγούμεθα και να αξιστορούμε οι στους νέους, τας γηγαντομαχίας και τα σάλια σφατοεδίση έκτρας στο Θεό και τον Ηρώ προς τους οικενείς και τους οικίους αυτόν. Αλλά ο σκοπός μας είναι να τους πίσω ότι ουδέποτε υπήρξει διχόνια και έκτρα μεταξύ των κατοικοραθείς Αν υπάρχει πρέπει να αναγκάσω και τους γέροντας και τας γρίας να δηγούνται οι μύδι σου στα παιδιά από αυτό το πνεύμα αναλόγους δεν ασυθέτουν και οι ποιητές. Τα δεσίματα δεν της σειράς από το νιών της και τα ρυψίματα του υφέρστο από το πατέρα του διότι θέλεις να παρέβεις το ξυλοκόβαν της βιτέριας του και όλα τα μαλλόβαν τον Θεό κοδηγεί το όμενο στάνε τελείωσαν παράδεκτα ούτε αν δεν υποκρύπτουν αλληγορίας αυτή η νύθη διότι το παιδί δεν είναι η στέση να διακρίνει ποιο είναι η αλληγορία και ποιοι δεν είναι αλλά ό,τι εντυπωθεί από αυτή την ουγική στο πνεύμα του δύσκολο είναι συνήδιος να εξαληθεί χωρίς να αφήσει η γύχνη ένα κατο οποίο ίσως παίρνει καθελεθεί με γύση της συμβασίας η πρώτη λόγη τους ο οποίους ακούει το παιδί να είναι όσο λιπορεί καταλυλότερη είναι λογικότατα αυτά που λες είπε ο Αδήματος αλλά αν κανείς μας ερωτούσε ο οποίοι είναι σπρέπει να είναι αυτή η νύθη τι θα απαντισόμενον δεν θα είμαι θαπητοί αδήματοι επίτου παρόντως εγώ και εσύ αλλά εκειστε της πόλαιος οι δέικιστε κρυάζοντα να γνωρίζουν μόνο τους τύπους επάνω στους οποίους θα συνθέσουν τους μήνθους τον υποιητοί και από τους οποίους δεν θα τους επιτρέβουν να αποκρίνονται Πολύ σωστά, αλλά αυτό ακριβώς ποιοί θα είναι η τύπη το μήνθετο σχετικό με τους Θεούς Τιού τι επάνω κάτω πάντοτε πρέπει να παρισθάνε το Θεός ακριβώς απαράλλακτο πως είναι είτε ίστα επικάποιοι είματε είτε ίστα στραγωδίας Βέβαια πρέπει αλλά ο Θεός δεν είναι πραγματικός αγαθός και δεν πρέπει οπομπημένος και να παρισθάνε τίουτος Ποιος αρυβάλει κάθε τίπου είναι αγαθώνει μπορεί ποτέ να είναι βλαβερών δεν μου φαίνεται και ένα πράγμα που δεν είναι λαβερών μπορεί να πραξερήσει μλάβε διόλου Επομένως κάνει ποτέ κακόν ούτε ή δίνατε ποτέ να γίνει αφορμή κακού ποτέ Το αγαθώνει οφείλυμων ναι επομένως δεν είναι η αφορμή όνος καλού που γίνεται ναι όστε λοιπόν το αγαθόν δεν είναι η αφορμή όλον σε ακίνονται αλλά μόνο το καλόν όχι δε το κακόν ο Θεός, αφού είναι αγαθώσει, μπορεί να είναι αφορμή όλων οπολέγουν κοινός, αλλά λίγο με πραγμάτων είναι έτοιος εις τους ανθρώπους που ολών δε ανέτοιος, διότι είναι πολύ λιγότερα τα καλά που έχουν οι άνθρωποι απ' τα κακά, και τα είμαι καλά εις καρέναν άλλο δεν μπορούν να αποδώσει ρεκτός του Θεού, το κακόν όμως πρέπει να αναζητήσω με ένα άλλα σαφορμάσκο όχι το Θεό. Ουφαίνεται ότι έξει πληρέστα τον δίκιο. Δεν πρέπει λοιπόν να δώσουμε επίσης το νόμερο μου, δούτε εις άλλο ποιητή όταν αν ο ίδος εξτονίζει αυτή τη λασιγνία περί το Θεό, ότι τάχα υπάρχει δύο ποιητή στο διάτο κεφάλι γεμάτου ένας με καλές κόλλες με κακές νύρες, και ότι εις όποιον ο ζεύσα ανακατώσει και δώσει και απ' τους δύο πότε το έχω δεξά και πότε ζερευά, πάλι εις όποιον όμως δώσει μόνο από τον ένα το δεύτερο πώς να ανέωσει και από τον πρώτο φάω σ' απ' την αλησιακή παντού στη γη στον διώκτη, ούτε ο Διωζέφς είναι διανομές το καλό και το κακό τους ανθρώπους. Αν δε είπη κανείς ότι κάθε υποκίνησε το διώσκο της Αθηνάς, παραβίασε τους όρκους ο οποίιδαρος και έγινα φωνή να πληθεί η ανακοχή. Δεν θα το παραδεχθούμε, ούτε επίσης την έργδα των Θεών, ο οποία διαηλύθει η διασπαρευάσσο στις θέμηδος και το διώσκο. Ούτε πάλι θα επιτρέψουμε εις τους νέους να ακούν αυτά που λέει ο εσκύλος ο πιτάχα ο Θεός, αφορμή βρίσκης αφέλει σύρυζα να ξεπατώσει σπίτι, αλλά αν ένα σπίτι διεκραγωδεί με τους Ιάμπους του ταπάτη της νιώδης ή των πελοπιδών, ή τα τροϊκά ή άλλα παρόμια δεν θα το αναφύρωμε να λέει ότι είναι έργα του Θεού αυτά ή τουλάχιστο, πρέπει να αναεβρεθεί ο λόγος που ζητούμε εινείς τώρα και να λέγουμε ότι δίκια και αγαθά είναι του Θεού τα έργα και ότι ταπα είναι προσωφέλια των δημορουμένων, ας λέγουν αθέλιδο ότι είναι άθλη κακή επειδή χρειάσης αντιβορία. Τι μπορεθέντες όμως αφελίδησαν υπό το Θεού, ότι όπως είναι δυστυχίσιν δημορουμένοι και της δυστυχίας των είναι παρέτειος ο Θεός, δεν πρέπει να επιτρέψουμε εις τον πιητή να το επαναλάβει και ενγένει να λέγουν εμπρός μας ο Θεός ώστες είναι αγαθός ή μπορεί να κάποιει κακόνες καλέναν. Αυτό πρέπει μόλια στα δυνάμεις βάζει να το αντικρούσουμε αν πρό καλός διοργανωμένην και δεν θα δώσουμε ποτέ την άδεια ούτε εις τους πρεσβύτερους ούτε εις τους νερότερους ούτε να λέγουν ούτε να ακούν ούτε τους λόγους είτε με στήγους είτε και χωριστήγους διότι και αν όσοι είναι περί του Θεού λεγόμενοι, αν λέγονται και οι δημάσεις επιβλάβεις, αλλά και μεταξύ των ασύμφων. Μου αρέσει αυτός ο νόμος και εδώ συνηπογράφω και εγώ, ο πρώτος μας λοιπόν νόμος και ο τύπος σύμφωρα με τον οποίον θα αριθμίζουν ότι λέγουν ή ότι γράφουν προς τη Θεού θα είναι ο εξής, ο Θεός δεν είναι ο έπιος όρος των πραγμάτων, αλλά μόνο τον καλόν και είναι πράγματι αναγειότατος. Τώρα τί λίγες περιάυτου του δεύτερου, πιστεύεις ότι τάγα ο Θεός είναι καλ ένας μάγος, όστο όπως το κατεβαίνει στη φαντασία να παρουσιάζεται υπό πολλάς και διάφορες μορφάς, καλωτομένα γίνεται και να μεταβάλλει το είδος το εισπολάς χείματα, άλλοτε δεν απατάτησε τα ζεστήσεις μας και να μας φέρνει τίουτος ή ότι απεναδίες είναι απλούς και από όλα τα όντα ο λιγότερος υπόκειται εσύ αδίποτε αλλιώς η της μορφής του, δεν μπορώ να σε απαντήσω έτσι εκ του προχήου τ όταν ένα πράγμα εμφίζεται μεταβολή της φυσικής του μορφής, δεν θα προερχείται κατανάγκινη μεταβολία αυτή από αυτό το ίδιο είναι από ένα άλλο κατανάγκιν, τα πράγματα όμως που έχουν την αρήστη κατασκευή δεν αλλιούνται και μετατρέπονται λιγότερο από τα σεξωτερικά σετίας, παραδείμμανος χάρτας όμπαντα τα γιέστατα και η σχυρότατα δεν αλλιούνται λιγότερο από τα στροφάς και τα πιοτάκια τους κόπους όπως επίσης και τα φυτάκια τους ανέμους και τους καύσσορνας και τα λιπά Πόσο όχι και ψυχή επίσης δεν τα αράσετε και αλλιούνται τόσο λιγότερο από τα σεξωτερικά σεπιδράσεις όσο γενεοτέρα και φρονιμοτέρα είναι, αλλά ακόμα και αυτά τα έργα της ανθρώπινης χύρως σκέβει και κοδομήματα κατά των αυτον λόγων όσα εμένα είναι καλώς κατασκευασμένα και από καλά υλικά λάξη τα αλλιούνται υπό του χρόνου και τον λοιπόν περιστάσω Έτσι είναι, ώστε και γενικός κάθε πράγμα που είναι τέλειο, είτε εκφύσεις είτε αποτέχνην είτε και από τα δύο μαζί υπόκειται σελάχιστοι μεταβολί και εξωτερικά σετίας, φαίνεται, ο Θεός όμως και ό,τι ανάγκεται στη φύση του Θεού είναι κατά πάντα τέλειος. Πόσο όχι, ώστε λοιπόν υπάθει την έποψη δεν θα είτε ο διόλυς δυνατό να λαβάνει αθεός πολλάς μορφας διόλου πραγματικός, αλλά μήπως θα είχα θα είτε ο δυνατό να μεταβάλει και να μοταμορφώνει ο ίδιος τον εαυτό του, φανερώνω ότι μόνο κατά αυτό το τρόπο θα μπορούσε να γίνει ανεγίνητο, και θα γίνονται αυτή η μεταβολή στο καλύτερο ή νίο στο χειρότερο, κατά ανάγκη στο χειρότερο, διότι δεν δυνάμεθα να υπομένω ότι λείπει από το Θεό καμία δυνατιώρη ότης και τελειώτης, είναι ο ορθότο των αυτοπολέγης και του το Θεθέντος φαντάζει σε ποτέ αδύματο ότι είναι δυνατό το Θεόσι ή άνθρωπος να κάνει ένα κουσίος τώρα αυτό το χειρότερο, όπως τίποτε, από τι είναι, αδύνατον. Αδύνατο λοιπόν είναι και να θύλε Θεός να μεταβάλει τον εαυτό του, αλλά έκαστος εξαυτόν κάτωχος πάσει στις δυνατής ωρεόντας και τελειόντας διατύριοι πάντοτε και να μεταβλείτος την ίδια αυτού μορφή, και μου φαίνεται ότι δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Κάνεις λοιπόν ποιηθείς σας, μην το λυμίσεις να μας λέγει, ότι ξένει η Θεή, παίρνουν μορφή σαντάχα, εξομερίτες και αλλιότηκη, λογισκοπής γυρνούν τις πολιτείες. Μητε να ψευδολογεί διάτας με τα προφόσεις του προτέως και της Θεθέντος, μητε να παρουσιάζει σε αστραγωδίας και σε άλλα ποιήματα την ίδια, υπογορφή η αιρίας, να μαζεύει, λεει και συγκρομπας, διότι τα ευθυγισμένα τέχναν το αργείο, ποταμούν, ηνάχου, μητε, εν γένει να μας αραδιάζουν πολλά διά αυτά ψευδολογήματα. Ας προσέξουν ακόμα και οι μητερες να μη γίνονται θύματα της ευπιστίαςτον και να εκφοβίζουν με τέτοια παραμύθια τα παιδιά τον, ότι ταχα πολύ θεύτερη γυρνούν την νύχτα ποιηδαφόρους ξένας μορφάς, διότι αυτά και βλασχημία κατά το Θεό να αποτελούν, κάμπουν δε και τα παιδιά συγχρόνος διλότερα, ας απογορέψουν λοιπόν. Αλλά δεν μπορεί ταχα αυτή ημένη θεοίνα, είναι πράγματι ανεπίληκτη, μεταβολής και αλλιώς ως άλλα να εξαπατούν ειμάς και να μαγεύουν τα σεστήσεις βάσος τραβαταζόμε, θα οτι παρουσιάζονται μπρόσμας υπό πολλές και διαφορές μορφάς. Ίσως και αυτό, αλλά πώς, θα ήθελε ποτέ ένας θεός να εξαπατήσει ή με λόγον ή με έργον και να προσιάζει φαντάσματα αντί του εαυτού του, δεν γνωρίζω, δεν γνωρίζεις ότι το αληθινό ψεύμα, αν επιτρέπεται το ψήμορον, το αποστρέφονται όλοι και θεοί και άνθρωποι, τι είναι ο ειζιβεντούτο, ενώ ότι κανείς την επιτρέπεται που σίγουζε να εισερκείται το ψεύδος εις την ευγενεστήρα με έργδα του εαυτού του και αναφορικός που άλεισταν μετασφοδιότερα το μπράγματολ, αλλά παρά κάθε άλλο φοβείται να το έχει εκεί, ούτε τώρα ενώ εσά περισσότερον. Διότι φαντάζεις ηλίσως ότι πρόκειται για τίποτα μυστήρια της αποκαλύψειος, ενώ εγώ λέω απλώς ότι να εσχωρήσεις την ψεύδος όσο να αφορά την ουσία των όντρων και να δετελεί, επόμενες αυτή ένα πάτη και αγνία είναι πράγμα που κανείς ποτέ δεν θα δέχεται. Και ότι τίποτε δεμισούν όλοι περισσότερον, παρά να έχουν ενθρονισμένον ένα τύτο ψεύδος μέσα σε τύτο μέρος. Πολύ σωστά. Το λοιπόν ορθόδο δάβος έλεγα και πριν θα καλεί το αληθινό ψεύμα ή την ψυχή άγνιονός πράγματος υπατημένου, διότι αυτό το οποίο λέγω παισίλος ψεύμα είναι οι δυαλόγων εξοντερί και φυσίστου εμψυχή εστήματος και όχι καθαρό ψεύμα, αλλά ούτως υπήν ήδωλον το οποίο γεννάται κατόπι ή δεν είναι έτσι, είναι μάλιστα. Το αληθινό λοιπόν και πραγματικό ψεύμα το αποστρέφονται όχι μόνο εθελή αλλά και οι άνθρωποι. Το πιστεύω. Τώρα το διάτο λόγο ψεύδος πότε και σπίω είναι χρήσιβο, ώστε για να μην είναι και αυτό άξιο απίστος και αποστροφής, μή προστάγα προς τους εκθρούσεις και προς τα σφίλους, όσοι από μανήαν ή παραφροσίλοι ή αντιμενακάμουν καρά κακόι μπορεί, να είναι χρήσιβο, να σφάρμαχο προλυπτικό ή και στα ημεθολογή βανταδία τα οποία μιλούσαμε πριν επειδή, δεν γνώριζομαι πόσο έχει ακριβώς αλήθεια προκειμένο περιπραγμάτω τόσο παλαιών, μήπως ή μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε το ψεύδος δίδωδες σε αυτό όλοι την επιφασία της αληθίας. Έτσι η πράγματι θα είναι. Αλλά διαπίωνα από τους λόγους θα είναι το χρήσιβο το ψεύδος, μήπως τάχα από άγγενα τον παλαιό πραγμάτωρ θα κατέφερε και αυτός η στωψεύδος στο οποίο θα έδειε την επιβίωση της αληθίας. Γελείο θα είτε με τον φαδαστόμεν. Δεν είναι λοιπόν ο Θεός πιητής ψευδολόγος. Δεν μου φαίνεται. Ή μήπως τάχα μανεία ή παραφροσίτη χίλιο θα τον εναγκαζε να καταφύγει η στωψεύδος, αλλά κάνεις παράφρον ότι η μανιακός δεν μπορεί να είναι φίλος του Θεού. Δεν υπάρχει λοιπόν κανείς λόγος για να ψευθεί ποτέ ο Θεός. Δεν υπάρχει. Όστο είναι ο Θεός όλος διόλου, απλούς, καληθυνός και στα έργα και στους λόγους και ούτε ο ίδιος που τα βάλετε, ούτε τους άλλους και σαπατά, είτε με λόγια, είτε με σηδία που τα άγαπους στέλνει, είτε στον ύπνο, είτε στον ψύπνο, και εγώ είμαι σύφορος όπως θα λέγεις. Όστο επιδοκιμάδεις και αυτό το δεύτερο τύπο σύφορο είμαι να μιλούμε και να γράφω με περιτοθεώνω, ότι δηλαδή ούτε αυτή είναι μάγη, ούτε να μεταμορφώρονται, ούτε και η μάση ξεπατούμε ψευδείς λόγους οι πράξεις. Επιδοκιμάζω. Ωστε, αν και πολλά άλλα έχω πεν να επενήσω με το μύρου, δεν θα επενήσω μάμος και εκείνα που δηγεί την περιτολή, είναι το οποίο να έστειλει ο ζεύσης των αγαπέμνων, ούτε το σχίλο εκεί που λέγει η θέτηση, που στο απόλαιο της έψαλενε στον γάμπος της, μάνα παιδιούν αυτοικησμένη που αρρώστηκε, δεν θα δούρει και χρόνια πολλά θα έχουν, η αγάπη του Αθόν θα αποχαρίζει πάντα μύρα, αμπούπε, χρησί και έκουξε τον παιάννα και γόμουν σε χαρά καιλπίδεση την ψυχή μου, γιατί δεν πιστεύω ποτέ, πως θα βίψε με από το στόμα του Θεού της Μαντοσύνης, με αυτός ο ίδιος πόψαλε, αυτός ο ίδιος που ήταν στο τραπέζι, θα του γυρίσω με την πλάτη και δεν θα του δώσω με τα ψαντικά του, ούτε η σύρυς διδασκάλους θα επιτρέψουμε να τα πεταχειρίζονται διέτερα να τροχθεί τον νέον, εάν θέλουμε μια ημέρα να έχουμε πολεμιστά στεωσευής και ομιούς με τους Θεούς, όσον τουλάχιστον είναι δυνατό δια τον άνθρωπο, επιδοκιμάζω καθόλια και εγώ τους τύπους αυτούς και τη λαγάνω ως νόμους. Τέλος του δεύτερου βιβλίου. Τέλος της πολεδίας του πλάτονα, τόμος πρώτος.