 Είμαι η Χαράφωκά, φυτός στο γυμνάσιο Δροσκιά στη Λάρνακά και έχω πετύχει την πρώτη θέση στο Διεθνή Διαγωνισμό της Παγκόσμια Σταχυδρομικής Ένωσης. Προς οργανισμό εινωμένον εθνόν. Είμαι μια επιστολή, όχι μια οποιαδήποτε επιστολή. Ήταν ηρυμικά και αρμονικά στη μικρή πόλη. Ξαφνικά ένα μεγάλο χέρι με πήρε και ετοιμάστηκε να γράψει πάνω. Μεγάλο χέρι με κρατούσε τόσο σφιχτά που αν κρατούσε τον κόσμο θα γινόταν θρίψαλα. Έγραφε πάνω μου τις πιο κρυφές σκέψεις του, τον φόβο και την αγωνία του. Το μικρό χέρι που με κρατούσε άφηνε πίσω του γονείς, αδέλφια, φίλους. Εκεί μας περίμενε μια μικρή, παλιά βάρκα, ξέχει για βανθή. Το μικρό χέρι ένιωσε τον τρόμο μου. Γι' αυτό με έβαλε σε μια αγιά λυμικά. Το μεγάλο χέρι με έβαλε σε ένα φάγγελο και με έστηλε σε ένα ταχυδρομί. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και περήφανοι για την επιτυχία της βαθήτριας μας, της Χαράς Φοκά. Τόσο για την τιμάτι μικρή μας Κύπρον, αλλά διότι είναι μια πανκόσμια ανοίκη. Και τιμάκαιτο γυμνάσιον της Ρωσιάς. Χαρά μου, συγχαρητήρια. Είμαστε όλοι πολύ περήφανοι για σέναν. Και χαίρομαι πάρα πολύ που σώζει και η ευκαιρία να δουν και οι ανθρώποι έξω από την Κύπρον. Ταλέντον που έχεις να εξωτερικέβεις στα συνεστήματά σου στο χαρτήρι. Δούλεψες πολύ σκυρά για αυτό το βραβείο και σου άξιζε. Μετά από πέντε χρόνια που σε γνωρίζω είσαι ένα ήρεμο και πάνω απ' όλα τα λαντούχο άτομο. Θυμάμαι το μου χιλεφόνισες να μοιραστείς μαζί μου τα χαρμόσινα αυτανέα. Χάρηκα κι εγώ με τη σειρά μου και πάλι σου εύχομαι συγχαρητήρια για την πακόσμια αυτή η διακρισή σου. Θυμάμαι μια απλή επιστωλή που ταξίδεψα στο χρόνο. Σαν εμένα ταξίδεψαν πολλές στο διάβατο χρόνο. Μακάρι σε καθιά ψυχοχαρτή οι άνθρωποι να έχουν στο μέλλον να γράφουν πια μονάχα συνεστήματα χαράς, ελπίδας και αγάπης. Μακάρι με αγάπη γράμμα μιας ώρα της ζωής.