 Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van auteursrechten. Ga voor meer informatie of als je vrijwillige wilt worden naar LibriVox.org. Vorige lezen door Karola Jansen. Onder moedersvleugels door Louise May Elkert, hoofdstuk 5, Goede Buuren. Wat de wereld ga je nu doen, Joe vroeg Meta op een sneeuwachtige middag toen haar zuster de gang door kwam stappen, Met overchoenen aan, een oude mantel om, een versleten hoed op het hoofd, een bezem in de ene hand en een schop in de andere. Buiten wat bewegingen nemen, antwoordde Joe met van onderhoudheid flikker in de ogen. Ik zou denken dat twee lange wandelingen per dag genoeg waren, het is koud en akelig buiten en ik raad je liever warm en droog bij het vuur te blijven zoals ik van plan ben, zijn meta huiverend. Ik volg nooit iemand's raad op, ik kan niet de hele dag stil zitten en omdat ik nu helemaal geen poes ben houd ik er niet van bij het vuur te zitten dommelen, ik hou van avonturen en ik ga ze opzoeken. Meta ging weer in de kamer om haar voeten te roosteren en Iveno te lezen en Joe toog met grote ijver aan het werk. De sneeuw lag niet hoog en met haar bezem had zij gauw en pad schoongeveegd, de hele lengte van de tuin zodat Beds als de zondor kwam zou kunnen wandelen, want de ziekenpoppen hadden behoefte aan frisse lucht. Het huis, de familie March, grensde aan dat van de heer Lawrence, beide lagen een daar buitenwijken waar het nog landelijk was, met bosjes en laantjes, grote tuinen en stille straten en een lage hech scheiden de twee eigendommen. Aan de ene zijde stond een oudbruin huis dat er wel wat kaal in haar moedig uitzag, nu het berof was van de dichte wijngaard blaren die in de zomerse muren bedekte en van de bloemen die het dan omgaafde, aan de andere zijde een staatig, stenen gebouw dat duidelijk de kentekne droeg van gemak en wilde, van het grote koetshuis en de goedonderhoude tuin af tot de seren toe, terwijl man hier en daar tussen de zware gordijnen door en kijk je kon nemen van de wilde daar binnen. Toch scheen het een eenzaam uitgestorven soort van huis, want geen kinderen stoeden op het grasveld, geen moederlijk gelaat glimlachten ooit achter de vensters en zijde gingen iemand in of uit, behalve de oude heer en zijn kleinzoon. Voor Joe's levendige verbeelding scheen de mooie villa een soort van betoverd paleis, volheerlijke, wonderlijke dingen waarvan niemand genoot. Zat er al lang na gehunkerd deze verborgen prachtigste zien en die jongen van hiernaast leren kennen, die er wel naar uitzag als of hij kennis wilde maken, als hij maar wist hoe te beginnen. Sedert de partij was er begierigder dan ooit geweest en had zijn menig plan gemaakt om vriendschap met hem te sluiten. Maar in de laatste tijd scheen hij nooit voor de dag te komen, zodat Joe al begon te denken dat hij weg was, toen ze op zekere dag voor één der boven vensters een bruind gezicht zag verschijnen, dat met verlangende ogen naar hun tuin tuurde, waar Betts en Emil Kander met sneeuwballen gooiden. De jongen snak naar gezelschap en vrolijkheid zij ze tot zichzelf. Zijn grootvader weet niet wat goed voor hem is en houdt hem eens hem opgesloten. Hij heeft behoefte aan een troep jongens om mee te spelen of aan iemand die jong en vrolijk is. Ik heb grote lustes over te wippen en dat aan de oude heer te gaan vertellen. Dat denkbeeld vat de post bij Joe die graag wagensstukken volbracht en meten altijd ergden door haar wonderlijke bedenksels. Het plan om over te wippen werd niet vergeten en toen de sneeuwmiddag kwam, besloot Joe eens te proberen wat ze kon doen. Zodra ze meneer Lawrence zich wegheide, stapten ze naar buiten om een pad tot aan de heg te maken, waar ze even rust hield en eens rondkeek. Alles was stil, de gordijnen beneden waren neergelaten, de bediende niet te zien en nergens iets te bekennen, behalve een donker hoofd voor één daarboven rame. Daar is hij, dacht Joe, arme jongen, helemaal alleen en ziek op zo'n zonbere dag. Het is schande. Ik zal een sneeuwballen naar boven gooien, dan zal hij wel eens kijken en dan zal ik hem eens een vriendelijk woordje toe roepen. Een stevige bal vloog de lucht in en het hoofdkeerde zich dadelijk om en vertoonde een gezicht dat onmiddellijk begon te glimlachen. Joe knikte, lacht er terug en riep, zwaaien het met haar bezig. Hoe gaat het? Ben je ziek? Lawrence schoof het raam op en riep met de schorenstem. Wat beter, dank je. Ik ben geweldig verkouden geweest en heb een week huisrest gehad. Dat spijt me, wat voel je uit? Niks, het is hier zo stil als in een graf. Lees je niet. Niet veel, ze willen het niet hebben. Kan niemand je voorlezen? Groot papa doet het soms, maar hij vindt mijn boeken vervelend en ik heb er een hekel aan, het altijd aan broek te vragen. Is er dan niemand die is opkomt zoeken? Er is niemand die ik graag zou willen zien. Jongens maken zo'n kabaal en ik heb erg hoofdpijn. Is er niet het ene van de aardig meisje dat je zou willen voorlezen in gezelschap houden? Meisjes zijn stil en spelen graag voor ziekenoppaster. Ik ken er geen een. Ik heb mij toch, begon Joe lachend en zweegdoen. Dat is waar, wil jij komen, riep Lori. Ik ben toevallig niet stil en aardig, maar ik wil wel komen, als moeder het goed vindt. Ik zal het haar even vragen. Doe het raam nu weer dicht als een braver jongen en wacht tot ik kom. Met die woorden nam Joe de bezem op haar schouder en wandelde naar huis in nu scherige afwachting wat de anderen wel tegen haar zouden zeggen. Lori, wat opgewonden bij de gedachte dat haar bezoek zou krijgen, vloog rondom alles in orde te maken, want hij was, zoals mevrouw Marchet uitdrukte, een heertje en ter ere van de verwachte gast borstelde hij zijn haar glad, deed hij een schoon borst om en begon hij de kamer op te ruimen, die er ondanks een half doezijn dienstboden alles behalve netjes uit zag. Na een poosje werd haar haastig aan de bel getrokken en een flinke stem vroeg naar meneer Lori, waarop een verpaasde dienstboden naar boven liep om een jonge dame aan te dienen. In orde, laat haar maar boven komen, het is je vrouw Joe, zei Lori, en ging Joe tot aan de deur van zijn kleine zitkamer tegemoet. De bezoekster zag haar blozend en vriendelijk uit en was vormaakt op haar gemak. In de ene hand hield zijn dek schaaltje en in de andere, Bets, drie kleine katjes. Hier ben ik met pakken en zak, zei ze vrolijk. Moeder laat je vriendelijk goed en was heel blij dat ik iets voor je kon doen. Mee te wou dat ik wat Blanc Marchet meenam. Ze heeft ze zelf zo lekker klaar gemaakt en Bets dacht dat je haar katjes wel aardig zou vinden. Ik wist wel dat je erom lachen zou, maar ik kon het haar niet weigeren. Ze wou zo graag iets voor je doen. Er toevall wilde dat Bets pleegkinderen juist van pas kwamen, want Lori vergat al lachende om de jolige, de jonge poesse zijn verlegenheid en was dadelijk heel gezellig. Dat ziet er te lekker uit om op te eten, zei hij glimlach en toen Joe het deksel van het schaaltje nam en de Blanc Marchet vertoonde, omgeven door een krans van groene bladjes en de vuurrode bloemen van Emi's lievelingsgeranien. Het is niet veel bijzonders, maar ze waren allemaal evenvriendschappelijk gestemd en wilden dat ook graag tonen. Zeg aan de meid dat ze het bewaard voor vanavond bij de thee. Er is niet scherps in zodje je gerust van kunt eten. Het is een echt zieke kostje en glijdt makkelijk naar binnen zonder je pijnlijke keelzeer te doen. Wat is dit een gezellige kamer? Dat zou wij kunnen zijn als het hier maar wat netter was, maar de meiden zijn lui en ik weet niet hoe ik het aan moet leggen om te maken dat ze het boel onderhouden. Het is vervelend. Ik zal het binnen een paar minuten in de orde brengen, want er meer krijgt niets aan dan dat het om de haard wat aangestof moet worden, zo. En nu de ornamenten recht op de schoorsteen, zo en de boeken hier en de flesjes daar en de kanapé met de rug naar het licht en de kussen zijn een beetje opgeschut. Zie zo, nu is het prettig. En dat was waar, want al lachend en pratend had Joe de ding op een plaats gezet en de kamer een heel ander aanzien gegeven. Lori keek een eerbiedige stilte naar haar en toen zij hem uitnodigde op de kanapé te gaan zitten, zette hij zich met een zucht van voldoening neer en zij dankbaar. Dank je wel. Ja, dat ontbrak er aan. Neem nou als het je blieft de grote stoel en laat ik iets doen om mijn gast te amuseren. Nee, ik wou me juist om jou te amuseren, zal ik iets voorlezen. En Joe keek verlangend naar een stapeltje uit lokkende boeken in de nabijheid. Dank je, ik heb ze allemaal al gelezen en als je het goed vindt zou ik liever wat praten, antwoordt Lori. Heel goed, ik kan de hele dag wel praten als je me maar aan de gang brengt. Bets zegt dat ik nooit weet op te houden. Is Bets niet het meisje met de rode wangen, dat veel thuis blijft en soms uitgaat met een manje, vroeg Lori belangstellend? Ja, dat is Bets, ze is mijn lievelingetje en een echte dot. De mooie is Meta en de kleine met de krullen Amy, is het niet? Hoe ben je dat te weten gekomen? Lori bloosde me antwoorden oprecht. Oh, zie je, ik hoor jullie dikwijls elkaar roepen en als ik hier boven alleen ben, kan ik niet nalaten naar je huis te kijken. Jullie schijnt altijd zoveel praten hebben. Neem niet kwadijk dat ik zo gegluurd heb, maar je vergeet soms wel eens het gordijn te laten vallen voor het raam, waar de bloemen staan. En als de lamp dan aangestoken is, lijkt het precies een plaatje. Het vuur en jullie allemaal om de tafel met je moeder. Ze zit met haar gezicht hier naartoe en ze ziet het zo vriendelijk uit achter die bloemen dat ik niet kan laten ernaar te kijken. Ik heb geen moeder zoals je weet. En Lori poogte in het vuur om een lichte trilling van zijn lippen die hij niet kon bedwingen te verbergen. De droefgeestige, hongerige blik in z'n ogen vond rechtstreeks de weg naar Joe's Warm Heart. Ze was zo invoudig opgevoed dat er geen oogbliktwaasige dachten in haar hoofd kwamen en ze op 15-jarig leeftijd even onschuldig en open was als een kind. Lori was ziek en eenzaam en gevoelende hoe rijk zij was aan huiselijk geluk en onderlingen liefde, wilden ze die schat graag met hem delen. Haar donkere ogen keken heel vriendelijk en haar scherpe stem klonk ongevoend zacht toen ze zei we zullen dat Godijn nooit meer dicht doen en ik geef je permissie zoveel te gluren als je wilt. Maar ik zou veel liever willen dat je in plaats van naar ons te zitten kijken ons eens kwam opzoeken. Moeder zou zo hartelijk voor je zijn en beds kon voor je zingen, als ik het haar vroeg en Amy dansen, met en ik zou die aan het lachen kunnen maken met onze gekke vertoningen en zo konden we samen een dolprettige tijd hebben. Zou je grootvader het goed vinden? Ik denk het wel als je moeder het hem volgt. Grootprap is heel aardig, al ziet hij er niet naar uit en dan laat me vrij wel doen wat ik wil. Hij is alleen maar bang dat ik lastig zou zijn voor vreemde zij Lori opgevolkt. Hij zei geen vreemde, wij zijn buren en je hoeft nooit te denken dat het ons lastig zou zijn. Wij verlangen haar nadat je komt. Ik heb al zo vaak geprobeerd kennis te maken, we wonen hier nog niet lang, maar we kennen toch al onze buren, behalve jullie. Ja, zie je, Grootpapper leeft in zijn boeken en geeft niet veel om de buitenwereld. Meneer Brooke, mijn gouverneur, woont hier niet in huis en ik heb niemand op met mij te lopen dus blijf ik maar thuis en breng zo goed en zo kwaad dat kan mijn tijd door. Wat saai! Je moet het maar eens wagen om overal waar je gevraagd wordt de visite te gaan maken dan zou je massa vrienden krijgen en gelegenheid hebben om uit te gaan. Je moet je niet aanstoren of je wat verlegen bent, dat zal wel overgaan als je maar veel uitgaat. Lori kreeg weer een kleur, maar werd toch niet boos dat hij zo van verlegenheid beschuldigd werd, want Joe scheen zo wel gezind dat het niet mogelijk was haar rondborstige verklaringen anders op te nemen dan ze bedoeld waren. Ga je op een prettige school vroeg hij van onderwerp veranderen naar een kleine pauze waarin hij in het vuur had zitten staren en Joe voldaan had zitten rondkijken? Ik ga niet naar school. Een man van zaken, een meisje van zaken, bedoel ik. Ik houd met Tante gezelschap een lieve, krippige oude ziel, antwoordde Joe. Lori opende zijn mond om nog een andere vraag te doen, maar zich bij tijds herinnerende dat het niet beleefd is te veel naar iemand's omstandigheden te informeren, deed hij hem weer dicht en keek min of meer verlegen voor zich. Joe vond zijn bescheidenheid heel aardig en had er niets tegen Tante March tot onderwerp van het respect te maken. En ze gaf hem dus een levendige beschrijving van de oude dame, haar vettenpoedel, de papagei die Spaan sprak en de bibliotheek waarvan ze genoot. Lori had er veel plezier in en toen ze hem vertelden van de deftige oude heer die Tante March eens het hoofd kwam maken en hoe Paul hem in het midden van een teder vol zin tot zijn grote ontzetting zijn puik had afgerukt, viel de jongen achterover en lachte tot dat de tranen langs de wangen liepen en de meid haar hoofd binnen de deur stak om te zien wat er aan de hand was. Prachtig, je maakt me helemaal beter. Vertel nog meer als hetje blijft, zei haar rood en straalend van pret uit de kanapheekussen zijn opduikenden. Opgewonden door die bijval vertelde Joe verder over hun spelen en plannen, hun hoop en vrees voor vader en de belangrijkste gebeurtenissen uit de kleine wereld waarin de zusjes leefden. Toen begonnen ze over boeken te praten en bemerkte Joe tot haar verrukking dat Lori evenveel van lezen heelt als zij en nog meer gelezen had. Als je zoveel van boeken houdt, kom dan eens mee naar beneden om onze bibliotheek te zien. Grootpapen is uit dus je hoeft niet bang te zijn, zei Lori, opstaande. Ik ben nergens bang voor, antwoordde Joe, trots het hoofdoprichtend. Dat geloof ik ook, riep de jongen haar bewonderend aanzienden. Hoewel hij bij zichzelf dacht dat ze toch al reden zou hebben bevreesd te zijn voor de oude heer, als ze hem in een van zijn boze buien aantroffen. Daarin in het hele huis een zomerse temperatuur heersten, leiden Lori haar van kamer tot kamer rustig alles bekijken wat haar aandacht trok tot ze ten laatste bij de bibliotheek kwamen, waar Joe in de handen klapt en stond trippelen van plezier zoals ze altijd deed wanneer ze bijzonder opgetogen was. De muren waren bezet met boekenkasten, er hingen mooie platen, hier en daar stonden statuette en alle liefste kleine kastjes met munten en curiositeiten en heerlijke gemakkelijke stoelen en aardige tafeltjes en bronzoornementen en het best van alles was met zijn tegels gevoerd. Wat is het hier mooi, zegt de Joe en zonk in een uitlockende armstoel neer met een uitdrukking van de grootste voldoening om zich heen te zien. Theodore Lawrence, jij moet wel de gelukkigste jong op de wereld zijn, voegen ze er met nadruk bij. O, je kunt niet van boeken alleen leven, zei Lori, terwijl hij op een tafel tegenover haar wipte. Eer hij er nog meer kon bijvoegen, werd er gescheld en Joe sprong op, verschikt uiter op een, daar is je grootpapa. Nou, wat zou dat? Je bent immers voor niemand bang, antwoordde Lori ondeugend. Ik geloof toch dat ik een beetje bang voor hem ben, al zou ik niet weten waarom. Moeder zei dat ik mocht gaan en ik geloof niet dat jij erger door bent geworden, zei Joe op bedaarde toon, hoewel ze haar ogen op de deur gefestigd hield. Ik voel me veel beter en ben er heel dankbaar voor, als jij door al dat praten maar niet moe bent geworden, maar het was zo prettig dat ik je niet kon laten ophouden, zijn Lori hartelijk. Daar is de dokter jongen heer en de meid wenkte hem terwijl ze sprak. Mag ik je een ogenblikje alleen laten? Ik moet even naar hem toe, zei Lori. Bekomen je niet op mij, ik ben hier zo gelukkig als een krekel, antwoordde Joe. Lori ging heen en zijn gast vermaakte zich op haar eigen wijze. Ze stond voor een mooi portret van de oude heer toen de deur weer open ging en ze zonder zich om te keren op beslissend toon zei. Ik geloof nu zeker dat ik niet bang voor hem zou zijn, want hij heeft heel vriendelijke ogen, maar zijn mond is streng en hij ziet eruit of hij een ontzettend vaste wil heeft. Hij is niet zo knap als mijn grootvader, maar hij lijkt me hardig. Dank u je vrouw, zei een barse stem achter haar en zich omkerende zag ze tot haar grote schrik de oude heer Lawrence voor zich staan. De armen Joe bloosde tot achter de oren en haar hart begon geweldig te kloppen toen ze bedacht wat ze gezegd had. Eén ogenblik overviel haar een aambare begeerde weg te lopen, maar dat was laf en de meisje zou daar uit lachen. Ze bloed sloot dus te blijven en zich zo goed mogelijk uit de verlegenheid te helpen. Een tweede blik overtuigde haar dat de levendige ogen onder de dikke grijze wenkbrouwen nog vriendelijker waren dan de geschilderde en er speelde een lichte flickering in die haar vrees voor een groot deel weg nam. Maar de barse stem was barse dan oud toen de heer na een vreeselijke pauze kort af vroeg voor mij. Niet erg meneer. En je vindt me niet zo knap als je grootvader. Niet precies meneer. En ik heb een ontzettend vaste wil, niet waar. Ik heb alleen maar gezegd dat ik dat dacht. Maar ik lijk je toch wel aardig. Ja meneer. Dat antwoord beviel de oude heer. Hij lachte, gaf haar een hand en haar bij de kind neemende lichte hij haar gezicht op, bezag het ernstig en liet haar toen weer losseggende na je grootvader. Ook al lijkt je dan ook uiterlijk niets op hem. Hij was een knap man, beste meid, maar wat nog beter is, hij was een braaf en een eerlijk man. En ik was er trots op zijn vriend te wezen. Dank u meneer, zei Joe en voelde zich vanaf nu af volkomen op haar gemak. Want zo iets viel juist in haar smaken. Wat heb je met die jongen van mij uitgevoerd, zeg, was de volgende vraag op enigszins scherpe toon gedaan. Er was alleen geprobeerd hem wat op te beuren, meneer. En Joe vertelde hoe ze er toegekomen was hem op te zoeken. Je meent dus dat hij wat vrolijkheid nodig heeft, is het niet zo? Ja, meneer, hij voelt zich wat eenzaam geloof ik, en jongens van zijn leeftijd zouden hem misschien goed doen. Wij zijn maar meisjes, maar we zouden hem graag helpen als het kan, want we zijn het heerlijke kerstprocent nog niet vergeten dat u ons gezonden hebt, zei Joe levendig. Dat was het werk van de jongen. Hoe gaat het met die arme vrouw? Dat gaat nogal, meneer. Joe stak in zee en sprak heel snel en vertelde alles van de hummels voor wie haar moeder de belangstelling van een paar rijke vrienden had opgewekt. Dat is juist dezelfde meneer waarop haar vader wel deed. Ik zal uw moeder eens komen bezoeken, zeg haar dat. Daar gaat de bel. Wij drinken vroeg thee om Teddy. Ga mee naar beneden en zet de kennismaking voort. Als u goed vindt dat ik blijf, meneer. Anders zou ik het niet vragen. Zijn meneer Lawrence en boter haar tijd zijn arm. Wat zou meta hier wel van zeggen dacht Joe, terwijl zij naast Lawrence grootvader voortstapte en haar ogen dansten van pret bij de gedachte hoe ze alles thuis zou vertellen? Hele? Wat de wereld bezielte jongen nu? riep de oude heer, toen Lawrence de trappen afkomst stormen en met een kreet van verbazing eens klaps bleef stil staan toen hij Joe gearmd zag lopen met zijn geveerse grootvader. Ik wist niet dat u thuis was grootvader, begon hij, toen Joe hem zegen vierend aanzag. Dat schijnt zo te oordelen naar de wijze waarop je de trappen af rendt. Kom, laat ons gaan teedrinken en gedraag je voortzoenlijk. En na de knap bij wijze van liefkozing aan het haar te hebben getrokken ging de heer Lawrence naar de andere kamer terwijl Lori achter hun rug allerlei dwazen gebaren maakte die Joe bij nadelen uit barsteen lachen. De oude heer zijn niet veel onder het uitdringen van zijn vier kopjes thee maar hij sloeg de jonge luigade die Weldra als oude vrienden zaten te keuvelen en de verandering in zijn kleinzoon ontging hem niet. Er was nu kleur, licht en leven op het gelaat van de knap. Zijn manieren waren levendig en zijn lach klonk echt vrolijk. Ze heeft gelijk, de jongen heeft het eenzaam. Ik zal eens kijken wat die kleine meisjes voor hem doen kunnen, dacht de heer Lawrence toeziende en luisterende. Joe trok hem aan, haar eigenaardige maar open manieren vielen in zijn smaak. En ze scheen zijn kleinzoon bijna zo goed te begrijpen als of ze zelf een jongen geweest was. Indien de Lawrence's geweest waren wat Joe, Steven Harkerig noemde zou ze niet met hen overweg hebben gekund want zulke mensen maakten haar altijd verlegen en onhandig. Maar toen ze zag dat ze vrij en gemakkelijk waren werd zij het ook en maakte een goede indruk. Toen ze van de thee tafel opstonden, stelde ze voor naar huis te gaan, maar Lori zei dat hij haar nog iets moest laten zien en nam haar mee naar de orangerie die ter haren-eren verlicht was. Joe voelde zich als in een veeperlijs en ze daar op en neer wandelde tussen al de bloemen en planten. Het zachte licht, de vochtig warme lucht en de zeldzame klimplanten en palmen hoog boven haar en intussen snijdt haar nieuwe vriend zoveel van de mooiste bloemen af tot hij ze niet meer houden kon. Toen bond hij ze bij elkaar en zij met de opgeruimde blik die Joe zo graag zag. Geef deze boeket als hetje blieft aan je moeder en zeg haar dat het geneesmiddel dat ze mij zond bijzonder in mijn smaak is gevallen. We hebben hier Lawrence voor het vuur staan in de zitkamer, maar Joe's aandacht werd aanstondst getrokken door een prachtige piano die open stond. Speel je, vroeg ze, met iets van eerbied in haar stem aan Laurie? Soms, antwoorden hij bescheiden. Oh, speel dan nu eens. Ik zou het zo graag eens willen horen om het aan bed te kunnen vertellen. Wil jij niet eerst? Ik zou niet weten hoe, te dom om het te leren maar ik houd dol veel van muziek. Laurie begon dus te spelen met zijn vreemde, haar neus begraven in heliotropen en tereozen. Haar achting en bewondering voor de jongen van hiernaast steren te top, want hij speelde bijzonder goed en dan volstrekt geen eerst aan. Joe wilde maar dat Betz hem konden horen maar ze zei er niets van en prees hem tot hij verlegen werd en zijn grootvader hem te hulp kwam. Genoeg, jongen, je vrouw genoeg, de wilzoetigheid is niet goed voor hem. Z'n spel is niet kwaad, maar ik hoop dat hij het in belangrijke zaken even goed zal maken. Ik ben je ten hoogste verplicht en hoop je een zwiger te zien. Mijn beleefde goed aan je moeder. Slaap wel, dokter Joe. De oude heer drukt haar hartelijk de hand maar zag het toch uit alsof iets hem niet beviel. Toen ze in de gang waren gekomen vroeg Joe en Laurie of ze iets verkeerds gezegd had, maar hij schudde zijn hoofd. Nee, dat was om mij, grootpappen hoort me niet erg graag piano spelen. Waarom niet? Dat vertel ik je wel eens op een andere keer. Ik wil je thuis brengen, ik kan het nu niet doen. Dat hoeft niet hoor, het is maar een stapje. Zullen je goed op jezelf passen? Ja, maar je komt toch terug, hoop ik. Als je beloofd bij ons te komen zodra je weer beter bent. Ja, dat zal ik doen. Dag Laurie, dag Joe, slaap wel. Toen alle merkwaardigheden van die avond verteld waren voelde de hele familie lust om gezamenlijke bezoek te brengen aan de andere zijde van de hech. Hij had iets wat er haar speciaal aantrok. Mevrouw March verlangde wat te praten over haar vader met de oude man die hem blijkbaar niet vergeten had. Meta zou graag eens in de orangerie wandelen. Beds smacht naar de prachtige piano en Amy wendste niet furiger dan de mooie platen en beeldjes te zien. Moeder, waarom zou meneer Laurie niet graag hebben horen spelen, vroeg Joe, die van een onderzoekende natuur was? Ik weet het niet zeker, maar dat zijn zoon, Laurie's vader, met een Italiaanse dame, een zangerestrouwde, waar de oude heer, die heel trots is, diepfrontwaardigd over was. De jonge vrouw was goed en lief en beschaft, maar hij hield niet van haar en zag zijn zoon niet weer na dat huwelijk. Ze stierde voorbij toen Laurie nog een klein kind was, waarna zijn grootvader hem tot zich nam. Waarschijnlijk is de jonge, die in Italië geboren werd, niet heel sterk en is de oude man uit angst hem te verliezen zo bezorgd voor hem. Laurie heeft een aangeboren talent voor muziek want hij lijkt op zijn moeder en ik veronderstelde zijn grootvader bang dat hij lust al krijgen zich aan de muziek te wijden. In elk geval herinnert zijn talent hem de vrouw van wie hij niet veel hield en daarom werd hij er zo warm over zoals Joe het uitdrukt. Stel je voor wat romantisch riep meta. Bespotelijk zei Joe, laat de jonge muziekers worden als zij dat verlangt en plaag hem niet dood door hem naar de academie te sturen als hij er een hekel aan heeft. Daarom heeft hij zulke mooie zwarte ogen en zulke aardige manieren. Italiaanen zijn altijd beleefd, geloof ik, zijn meta die wat sentimental was. Wat weet jij van zijn ogen en manieren? Je hebt nauwelijks twee woorden met hem gesproken, riep Joe, die niet sentimental was. Ik heb hem toch op de partij gezien en uit je verhalen blijkt dat hij zich goed kan voordoen. Dat was heel aardig wat hij zei over het genezenmiddel dat moeder hem zond. Hij meen zeker de blanche. Ben je toch nog een kind? Hij bedoelde jou, natuurlijk. Joe zet een grote oog op als of het iets heel nieuws voor haar was. Ik heb nooit iemand zoals jij gezien. Je begrijpt niet eens een complimentje als je erin krijgt, zijn meta, met het air van een jonge dame die er alles van wist. Onzin. Ik wou dat je niet mal was en al met een plezier bedier. Laurie is een aardige jongen. Ik hou van hem en ik verkies geen gekheden te horen over complimentjes omdat hij geen moeder heeft en hij mag hier bij ons komen, is het niet, moeder? Ja, Joe. Je vriend is van harte welkom en ik hoop dat meta bedenken zal dat kinderen zo lang mogelijk kinderen moeten blijven. Ik noem mezelf geen kind en ik ben toch nog niet eens dertien merkte Amy op. Wat zeg jij ervan, Bet? Ik dacht over onze pelgrimstocht antwoorden Bet, die niet naar het gesprek geluisterd had. Hoe we uit de wankels moed spul en door het struiklaarspoortje kwamen, door ons vast besluit om goed te zijn en ons best te doen de heuvel op te clouteren en dat het grote huis van Loris Grootvader met al die mooie dingen misschien ons pleist te gelukkiger zal zijn. Wij moeten eerst nog de leeuwen voorbij, zei Joe, op een toon alsof ze dat denkbeeld wel aardig vond. Dit is het einde van Hoogstuk 5. Een opname door Karole Jansen. Rotterdam www.karolejansen.nl