 Bu priztanı ilk dəfə nə vaxt və hansı şəra et deşiddiyimi xatırlamıram. Onun qəhramağını hər birimiz olabilərik. Oradaki dəniz sözünü də hərkəs öz arzladığı ilə əvəzləyə bilər. O cümlədən azallıq çəlməsi ilə bir gezi uşaq yuxuda dəniz görür. Səhər onu axtarılmaq üçün ailəsindən ayrılıp yola çıxır. Dört yol ayrıcına çatır. İstiklaməklərdən birini tutub gedir. Kəlib bir kəndə çatır. Orada hamı xoş bəxtdi. Uşaq bir nisi, şat hürrəm, orada qalıb böyür. Bir gezə gənzi oğlan yenə yuxsunda həmin dənizi görür. Səhər təzdən kəndi tərk edip, dənizi axtaramağı yollanır. Dört yol ayrıcına gəlir. İkinzi istiqaməti sesib gedir. Kəlib bir şəhərə çatır. Şəhərin böyüçlüyü, həyatın cürluğu onu həyazanlandır. Qalıb yaşayır, işləyir, varlanır. Bir nisi el beləcə kedir. Bir gezə kişinin yuxsuna yenə həmin dəniz girir. Səhər şəhərə tərk edip yola çıxır. Yolların ayrıcına çatıb, üçüncü istiqaməti sesir. Kəlib bir evə çatır. İçəri kedir. Bu evdə o sevdiyi qadını və ailə xoşbəxtliyini tapır. Dənizi yenə umudulur. İllər keçib gedir. Çişi övladılar böyüdür. Qadını ilə xoşbəxt olur. Qocaq olur. Bir gezə qocanın yuxsuna yenə dəniz girir. Səhər qalqır. Anlayır ki, ömrünün qrup çağında da dənizi tapmasa bütün həyatını mənasız sayacaq və son nefəsində peşman olacaq. Ailəsini tərk edip yola arıcına gelir. Dördüncü, sonunuzu istiqaməti sesir. Yol, dağlara parır. Zəhərləmiş ayaklar, xəste ziyərlər və naraha türək. Ona nə qədər mane olsa da attım attım. Təstizdayanaraq zirvəyə qədər qalqır və zirvədən aşağı baxır. Nə görür qocaq yolların ayrıcını? Uşaqlıqı kəsən kəndiyi? Cənzliyini əriktiyi şəhəri? Qadını ilə xoşbəxt dolduq evi? Və onların hamsının arxasında sonsuz, mavi, tərtəmizdənizi? Qocanı kədər və peşmansılık bir yür? Onun indiyə dəkcətdiyi yolların hamsı dənzə parırmış. O isə yolların hizbiri ilə sona dəkcətməmişdi. İnsan həyatının görünən tərəfləri, cündəliç qayıqları və yer istəkləri ilə bərabər, hər kəsin ürəyinin dərinliyində uşaqlıdən bəslədiyi, dəyəri həs nə ilə ölçülməyəcək? Nə qədər müvəqqəti olaraq unundu olsa da, yenə qaydıb cərəzək yarın müfik arzusu var? O soxlu rəncə bəlanım. En şirin yuxulardan da dətlə, ən böyük cündəliç uğurlardan da dəzəlberizidir. Yəyikinci bu arzu azadlıq istəydir. Hərənin uşaqlıqdan bir formada, bir istək şəklində izizlədiyi, zəmiyyətin və başqa insanların təsiri altında şuurdan qovlarak, şuur altını ötülürsə də insan ölməyinizi ölməyən sərbəslik müstəqirlik arzusu. Bu azadlıq istimai planda deyil. Fərdidir və heç biri sonu dəkədilməyən yollar ömrün grubunda anladır ki, ələ bilinizi istəkdə ona çatma olarmış. Sadəcə sonu dəkətmək lazımdır. Zəmiyyətə inanmayaraq, o qoca yer nəyəmətləni dətti. Anca xoşbəxt oldu mu? Kədərli adam xoşbəxt olabilməz. Var yol, dayanmam alsan. Dənizi görəcəksin.