 Zacznę moją prezentację od filmu krótkiego wideo z roku 2001. Jest to praca fanfuty, czy fanfuty żowa, która polega na tym, że użyłam filmu z bardzo znanego filmu rosyjskiego, w brzulawie Michaiła Kutuzowa. Zastąpiłam postać głównej bohaterki swoją postacią, to znaczy zagrałam to samo, co ona gra w tym filmie. Zrobiłam to z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że uznałam, że właściwie wszystkie historie miłosne, czy historie w kinie zostały nakręcone i wystarczy już tylko posługiwać się obrazem, który został już stworzony. Wszystkie historie były już powiedziane w filmie i to, co chciałeś, jest już wystarczająco używać tego filmu, który został już skończony. Na tym jasnym piękny, agresywny, formalnie rosyjski film wybrałam z tego powodu, że był to film, który towarzyszył mi w dzieciństwie. Jestem z Polski, a więc byliśmy bombardowani w czasach mojego dzieciństwa, byliśmy bombardowani kulturą rosyjską, np. chodziliśmy na wycieczki. Były takie organizowane wycieczki do kina jako dziecko właśnie oglądałam ten film w kinie. Ten szczególny fragment jest ważny dla mnie, dlatego, że jest to z pozoru Scena Miłosna, wydawał się Scena Miłosna, a to jest to Scena Gwałbu. Ten szczególny fragment jest bardzo ważny dla mnie, dlatego, że jest to z pozoru Scena Miłosna, wydawał się Scena Miłosna. W tym szczególnym scenie, a to jest zazwyczaj zniszczona sytuacja, w którym ona jest zbyt podekscytowana. I to w czasie musko-bombardów, w czasie pracy. ponieważ była manipulowana historią swojego kraju, a też socjalizacją, ona musiała, jej prawdziwa miłość poszła na wojnę. To jest skomplikowana historia, ale uwikłana właśnie w historię Jokawa. Wsparcie nika jest bardzo skomplikowana, ale to, co mnie interesuje, jest, że ona... Nie wiemy jej prawdziwości i dlaczego ona to zauważyła i nie jest z drugiej decyzji, ponieważ ona jest w tym, że ona jest w tym, że ona jest manipulowana przez historię i przez moment w historii, ale w samym czasie przez socjalizacją, a także wojnę i socjalizacją w Rosji. I ona pokazywala kronologicznie praca 2001 do 2007 roku. I moja następna praca jest Will Be Sculpture. I to jest praca, którą zrobiłam... Zrobiłam, jakby inspirując się swoim życiem, ponieważ ta druga figura, którą widzicie ta pierwsza, to jestem ja, a drugą figurą jest moja córka. Tę szczególną pracę jest inspirowana przez swoim własnym życiem. Pierwsza figurę, którą widzicie, to ja, a druga figurę, którą widzicie, to ja, a druga figurę, to ja, a druga figurę. Tak, jak widzicie, mamy tu piękne ślubne stroje, w których zawieramy przysięgi małżeńskie. Ja zawieram i być może ona zawrze, może nie. I co jest ważne na tej pracy, mamy stworzawione stopy, czyli mamy, jak to się mówi, tak chrystusowe stygmat. I teraz pokażę wam drogę, jaką przebyłam, jakie są, jak gdyby szkice na tej pracy. To jest ten cały czas ja z córką. Następną pracą, którą chciałabym pokazać, są ekstatyczki, historyczki inne święte. To druga jest ekstatyczka, historyczka i inne święte, czy inne święte. Które jest pokazane w tej ekscytacji. Zacznę od szkiców. Ten film jest kolekcją dziwnych, wydawałoby się graniczących z normalnością zachowań kobiet. Tak jak cięcie się wszystkie zachowania anorektyczne, waleni głową w stół na przykład. Przyładowując się do tej pracy, prowadziłam taki research w swoich przyjaciółach, znajomych, internetowych. Zastanawiałam się na tym, jak powszechna jest autoagresja wśród kobiet. W związku z tym, ja mam research w swoich przyjaciółach i też na internetach. W związku z tym, jak jest popularne, jak jest widespread autoagresja wśród kobiet. Okazało się, że kobiety, które świetnie funkcjonują w społeczeństwie, zajmują wysokie stanowiska, w domach oddają się tym dziwnym, tajemniczym rdłałom. W związku z tym, że kobiety, które funkcjonują całkowicie dobrze w społeczeństwie, mają lepsze pozycje, którzy mają lepsze pracę, które są akceptowane w domu i w priorytetach, są dowodowane do tych dziwnych rytmów. Właściwie dla siebie samych, bez widzów. Myślałam, że z dwóch angielstw, z których możesz się odwiedzić, z jednej strony wygląda to naprawdę bardzo dangerous action. Z drugiej strony jest to sorty teatralne performacje, które kobiety performują dla nich samych z niej nie ma audiencji. Bez publiczności powiemy o nich wariatki. Znamy też przykłady mistoryczek świętych XIX wierszy, które również ale w obliczu Boga dokonywały przedziwnych aktów agresji. I były uznane przez kościół, ponieważ, myślę, że dlatego były uznane przez kościół, ponieważ robiły to dla czegoś większego niż one same, czyli dla Boga. Natomiast te kobiety, jak gdyby robią to po nic, czyli w moim niebaniu jest to taki gest artystyczny. To jest artystyczne. Oczywiście można to interpretować również taką drogą genderową, i droga gender mówi nam o tym, że jest to rodzaj donosu na kulturę, że kobiety w ten sposób krzyczą o miejscu, o sposobie jakich są represjonowane. Zrobiąc tą pracę w Polsce, spotkałam się z zasadą trudną sytuacją, ponieważ miałam bardzo mały odzech medialny, to znaczy gazety, nawet gazety kobiece nie chciały o tym pisać. Może właśnie dlatego, że te kobiety, również terrorystkami, podważały system, w którym żyją, nie wiem, jak po prostu zamachnęły się, na ciała, a ciała przecież są nie ich własnością, tylko własnością społeczeństwa, w którym żyją. I tu właśnie możemy się odwołać do poprzedniego filmu, dlaczego wybrałam tamtą bohaterkę, tamta bohaterka też miała obowiązek, rodzic, synów dla Rosji. I tutaj możemy wrócić do filmu, który pokazałam, i to jest dlaczego wybrałam charakterystyczne bohaterki, które czuły się odwołać obowiązek. Tutaj widzimy też bohaterki, jedną z bohaterki, które wybrałam tamtą bohaterkę, tutaj widzimy też bohaterki, jedną z bohaterów moich filmów w bardzo dziwnej pozycji, która przewołuje dziewiętnastowieczne historyczki, czyli tzw. łuk historyczny, tak było to rozpoznawane przez teoretyków historii w XIX wieku. Bąbowniczka, tak brzmi tytuł mojej następnej pracy, która tak zostacze tłoczana angielski. Widzimy tu kobietę w ciąży, ubraną w barwy mojego kraju, z maską zwierzęcia, konkretnie świni na twarzy. Oczywiście jest to praca, która wynika z moich rozważań, z poprzednich rozważań, z tego, o czym mówiliśmy, mówiliśmy o macierzyństwie, o powinności i o tym, jak może się znaleźć, i o tym, jak może się znaleźć. To jest bardzo istotne możliwości, z reparподstworzenia,வதko odmoczone na technikach pochodzenia, oddycha odbywania, od vocabularyczny w to, to jest bardzo istotny temat teraz w moim kraju, ponieważ w tej chwili dyskutuje się nad prowadzeniem takich konkretnych zmian konstytucji, które nie pozwolą kobiecie wybierać między tym, czy chce być matką, czy nie. Wyjeżdżając w kraju, przeczytam w no i codziennej gazecie, że czerwono z czosnę chciałabym się to z Państwem podzielić, że grupa policyjna wpadła do gabinetu zabiegowego do szpitala, w której kobieta już była pod wpływem narkozy przed zabiegiem i w ten sposób unimożliwi ten niecny w moim kraju proceder. Chciałabym się zazwyczaj zazwyczaj zrozumieć, że zazwyczaj w moim kraju, na moją drogę, w New Yorkie, że to już się stało, że kobieta, która była już podpływała do zabiegania na szpital w narkozy, due to police action, the whole treatment was stopped, actually. All the time I am between the victim and aggressor, this is the territory in which I exist in my works and I'm interested in relation between both and also how a victim can become an aggressor and opposite. By obiegły cały świat, myślę, że to też były znane, wieźniów torturowanych w Abu Ghraib. This work was inspired by photographs that you also know very well published all over the world of victims of Abu Ghraib. Starting with this work I now tackle with representing the media image of the victims. To zdjęcia obiegło cały świat, też objeżdżam to zdjęcie przy mojej poradnej kawie i co ciekawe, ta kobieta ma dziwną maskę, więc wpisuje się jakby w maskę, która jest oczywiście opatrunkiem na jej twarze. Z tyłu też jakby są białe, ponieważ mogę tylko wyobrazić sobie, jak one wyglądają, właściwie one nie istnieją. My też tylko widzimy w prasie tą pierwszą stronę i ta druga, czyli tył, żeby po prostu rzeczywiście człowiek nie istnieje, w istnieje pomeska. To jest bardzo dla mnie interesujące, jak w swoim bezpiecznym mieszkaniu, przy śniadaniu, raptem jestem bombardowana z zdjęciami, które zawłaszczają moją wyobraźnią, budzą lek, zresztą myślę, że to dotyczy też większości osób, ludzi. W moich bezpiecznych mieszkańczeniach, w dzisiejszym życiu, jestem bombardowana z całej zdjęcia, które efektywują mnie, z moją wyobraźnieniem, z moją wyobraźnieniem kontrolu i bezpieczeństwa. Myślę, że to są wszystkie określenie. Jest to historia kobiety, dziewczynki właściwie, też ostatnio jest, porwanej i wiedzionej, chyba dziesięć lat przez swojego porwacha. Ten wizerunek przedstawia ją zaraz po uwolnieniu, kiedy to chciała skryć się przed fotoreportorami i została ukryta w takim oto kocu. Tutaj jest zdjęcie z pracowni, jak ona powstawała. Dziękuję Państwu za uwagę.