 Ik ga namelijk nu de krant lezen met Ilya van Beest en jij houdt je bezig met onderzoek naar koalitievorming, dan kan ik me alles bij voorstellen dat het op dit moment smullen is. Het is zeker smullen en ik denk dat we dan allemaal meteen denken aan de politiek en ook vandaag of deze week gaat Tjenk Willink weer bij alle mensen lang om te kijken wat iedereen nou wil. Maar om daar meteen even een uitstapje te nemen, ik denk dat ik een ander voorbeeld dat deze week op eens speelde, ik nog wel misschien wel grappig vind en dat is gewoon voetbal. Daar heb je gewoon allemaal teams die van alles willen en nu heb je een aantal clubjes die hebben we opeens bedacht weet je wat wij vormen samen een koalitie en wij stappen in een nieuw avontuur en wat zeggen de andere partijen die zeggen dat is heel mooi als jullie in een nieuw avontuur stappen maar daarmee stap jullie dus ook uit ons huidige avontuur. Wat zo mooi vonden ze het helemaal niet. Uiteindelijk zie je dus dat we vandaag gehoorden volgens mij dat de meeste partijen zich alweer hebben teruggetrokken en zo iets gebeurde natuurlijk ook met die koalitie onderhandelingen van onze regeringen, de partij zei nou we hebben verloren, we trekken ons eventjes terug. Je zag allerlei tactieken, daar werd onder meer gezegd dat bijvoorbeeld het CDA hard to get zou spelen. Is dat nou bijvoorbeeld ook een handige tactiek als het gaat om het vormen van een koalitie? Nou ja wat je dus ziet eigenlijk in koalitie vorming als ik het gewoon nadenk over de psychologie van koalitie vorming dan is eigenlijk zou ik zeggen een fout die mensen misschien maken is dat ze zeggen van nou ik ben de belangrijkste, ik wil het meeste hebben en iedereen vindt dat ook. En wat je dan eigenlijk ziet is dat de meeste mensen dan ook zeggen nou die wil inderdaad dus heel veel hebben daar gaan we dus geen koalitie mee sluiten want dat levert ons dus dan heel weinig op en dit zogenaamde grote is een zwakte effect dus dat de grootste partij minder vaak meedoet aan een onderhandeling dan je eigen zou mogen verwachten is een van de belangrijkste inzichten eigenlijk in de in de in de theorie van van koalitie vorming. En stel dat Cenk Willink nou hier meekijkt wat zou je gouden tip aan hem nog zijn in die koalitie vorming die nu bezig is. Nou wat ik wat ik denk dat Cenk Willink heel goed doet nu is dat hij dus eigenlijk probeert te zeggen van nou denk nou is allemaal na wat wil het volk. Wat zijn de thema's die het volk wil dat we oplossen en laat we daar dan nu eerst eens op inhoud is over nadenken wat we daarvan vinden en daar ontstaan dan mogelijkheden door waar vervolgens dan de poppetjes bij verzonden kunnen worden. Kijk en jij gaf van tevoren sprake elkaar even. Jij gaf mij ook nog een tip mee. Ja, is dat wel belangrijk. Kom nooit thuis met douchen kroes en dat gott ook van Cenk Willink geloven. Ja, de man is volgens mij gelukkig. Nou, dat is er een die vaak thuis moet komen met douchen kroes en dat is haar man. Maar het voorbeeld wat ik daar eigenlijk bij wilde geven was van dat in koalitie vorming is er soms een soort verbazing of verrassing over van hoe je dat nou moet doen. Als je nou denkt als een Nederlandse over Nederland over Nederland, dan denk ik dat de mensen die gestemd hebben ergens misschien zouden zeggen hoe meer partijen het land besturen, hoe beter, want hoe meer mensen er vertegenwoordigd worden. Het naval alleen is dat elke individuele partij dan aanzijn of haar achterband moet uitleggen dat ze een stuk van de buit van hun beleid weggegooid hebben om dat ze met een ander wilde samenwerken. Dus hoe meer je vertegenwoordigt, hoe meer water je bij de wijn moet doen. En dat verhaal met douchen kroes was dan eigenlijk zeg van ja, een oneindig grote coalitie, dat is makkelijk uit te leggen dat het niet werkt. Als je het hebt over een huwelijk wat van mij betreft ook een soort coalitie is. En daar ziet iedereen in dat als je dan thuis komt van we hebben vandaag de coalitie vergroot, dat dan de andere partij zegt. Ja, maar waarom dan precies? En tot slot, dat is uiteraard ook een goede tip voor alle huwelijken van iedereen die kijkt. Je zei ook nog, transparantie is niet altijd goed. Ja, nou, vandaag ook in de krant dan groot stuk over die toeslagen af en toe van dat de transparantie dus ver te zoeken was en dat de minister raad kennelijk graag dingen niet wilde vertellen. En dat is natuurlijk de taak van de Tweede Kamer om dat allemaal dus wel boven tafel te krijgen. Maar toch wil ik een tip geven van waar probeer toch niet te transparant te zijn, want transparant uiteindelijk is ook de doodslag van elke onderhandeling. Dat op het moment dat je thuis komt en moet uitleggen wat je allemaal al niet hebt gezegd, kan het veel verstandiger zijn dat je soms gewoon in de luwte tot een deel kan komen. En pas als de deel er is, ja, dan transparant zijn over waarom je die deel hebt gemaakt. Af en toe mag transparantie ook wel terug in de doofbod. Tot zover de krant lezen met Ilya van Beest.