 Hofdstuk 8 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van houtteursrechten. Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II. Hofdstuk 8. Tom sloopt voort door straten in stegen, totdat hij uit het vaarwater der terugkeerende schooljeugd was en gaf zich toen aan zijn somberige moedstemming over. Hij stak een paar malen met een schuitje een smal strokje der rivier over, omdat er onder de jeugd een overlevering bestond dat het overstekken van water voor vervolging bewaard. Een half uur later was hij achter het huis van de wedewerd Douglas dat op Cardiff Hill stond verdwenen en het schoolgebouw was nauwelijks meer in de verlei achter hem te onderkennen. Hij krat een dicht woud binnen, kroopd door struiken en ongebaande wegen voort totdat hij het midden bereikt had waar hij zich op een mosachtig plekje onder een breed gedakte eik nederzetten. Er was geen zuchje in de lucht. De drukke middaghitten scheen zelfs de zingende vogels tot rust gebracht te hebben. De natuur lag in een staat van bewusteloosheid welke door geen geluid werd verbroken dan bij weilen door het verwijderd gehamer van de boomspecht en dit scheen de allesdoordringende stilte nog stiller en de eenzaamheid nog eenzamer te maken. De ziel van Tom was erg bedroefd en zijn gevoelens waren in voorkomen overeenstemming met het hem omringend toneel. Met de ellenbogen op de knieën gesteund en de handen onder de kin bleef hij in gepijns verzonken zitten. De aarde scheen hem op zijn best een tranendal en hij bedijde bijna Jimmy Hodges die daaruit was verlost. Het moest zo vreedzaamwezen dacht hij om voor eeuwig in droomen verzonken onder de aarde te liggen terwijl de wind door de bomen ruist en het gras en de bloemen kusten en er niets meer was om zich over te quellen en te bedroeven. In dienis 30 goed getuigschrift van de zondagschool kon meekrijgen zou hij volgarne willen optrekken en met dit leven niets meer te maken hebben. En wat nu dit meisje betreft? Wat had hij gedaan? Niets. Hij had het goed met haar voor gehad en was als een hond behandeld, ja, als een hond. Eén zou het haar berouwen, welicht wanneer het te laat was. Oh, in dienis leerden tijden het mocht sterven. Doch het veerkrachtig gemoeten der jeugd blijft niet lang in een kunstmatig opgeschroefde staat van droevheid en moedeloosheid. Weldraa werd Tom onmerkbaar tot de bemoeyingen van dit leven teruggevoerd. Als hij de wereld is ter rugtoekeerde en geheimzinnig verdween. Als hij eens heen ging, ver, ver weg, in onbekende landen over de zee, en nooit terugkwam. Hoe zou hij zich dan wel gevoelen? Het denkbeeld van Clown te worden kwam hem ook weer voor de geest, toch alleen om hem met afschroeten vervullen. Want was het zich moeten bezighouden met grappen en kluchten en met gouden sterkjes bezuin de trikoos niet een belediging voor een geest die onhoog gestegen was naar het onbestemde verheverrijk van het onbegrijpelijke? Nee, hij zou soldaat worden en na jaren en jaren van krijgvoeren het strijde moe met roembeladen wederkeren. Nee, nog beter, hij zou zich bij de indianen en buffeljagers voegen en het oorlespad betreden in de bergen, in de onmetelijke ongebaande vlakte van het Verre Westen. En later terugkeren als een groot opperhoofd, dooid met schitterende vederen en afzichtelijk met verf besmeerd. En hij zou op een zomerse sabbat morgen met een hoge borst de zondagschool binnen treden en daar een krijgsgescheel aanheffen dat zijn makkers het bloed in de aardere deed stonden en hen doen verterende van jaloezie. Ook dat niet. Er was iets nog grootste dan dit. Hij zou zeer over worden. Ja, dat was het. Nu lag de toekomst duidelijk voor hem schitterend van ontenkbare pracht. Zijn naam zou de aarde vervullen en de volkeren doen beven. Hoe roemrijk zou hij de woedende zee en ploegen met zijn snelvarend zwart gekleurte rofschip, de geest van de storm, welks schrik aanjagende vlag grimmig van de voorplecht zou wapperen. En wanneer hij het toppunt van Roemad bereikt, zou hij opeens in het oude stadje terugkomen en de kerk binnenstappen met een doorstorm en onweergebruimde huid in een zacht fluvelen wanbuis en wijdebroek met hoge kaplazen, donkerode scherp en met zware pistolen gevulde gooidel en een in misdaad geroesde hartspanger aan de zijde. En zijn hoofd zou bedekt zijn met een diep in de ogen gedrukte hoed, met een wuivende vederbosch getooid en in de hand zou hij dragen zijn ontplooide baneer die met een schedel en gekruisde doodsbeneren beschilderd zou zijn en met nameloze verrukking zouden zijn oren het gefluis te vernemen. Zijn plan stond vast, zijn loopbaan was aangewezen. Hij zou van huis weglopen en zo spoedig mogelijk zijn nieuw beroep ter hand nemen. Hij zou mooiern vertrekken en daarom ogenblikkelijk met het maken van de nodige toeverijtselen aanvangen en zijn bezittingen bijeenverzamelen. Ter dien einde liep hij naar een verrotte houtmijd welke in de nabijheid stond en begon die met zijn mes aan de ene zijde te ondergraven. Spoedig stoot hij op een stuk hout dat hoolklok, legde zijn hand erop en sprak met nadruk het volgende toverformulier uit. Wat nog niet hier is komen, wat hier is blijven. Toen schrijpte hij de aarde weg en er kwam een steen voor de dag. Deze werd weg genomen en daar vertonen zich een keurig schatkamertje, welks bodem en zijwanden vanop een gehoopte steentjes gemaakt waren en waarin een knikker lag. Verbaasd sta de tom de knikker aan. Hij krabbe het hoofd en zij, wel is het mogelijk. Toen duwde hij de knikker gemiddeld weg en bleef in gedachten verzonken staan. Wat was er gebeurd? De zaak was deze. Tom bemerkte dat hij zich in iets, het geen hij en zijn makkers steeds als een onfeilbare zekerheid hadden beschouwd, bedrogen had. Hij geloofde dat wanneer een knikker met de nodige bezweringen werd begraven en dan een dag of 14 rustig in de schoot te aarde gelaten en daarna met de toverwoorde die hij juist had uitgesproken, weer opgegraven werd met al de knikkers die men ooit verloren had, daar in die tussentijd bijeen gekomen zou vinden, hoe wijt ze ook over de wereld verspreid mochten zijn. Tom's vertrouwen in dit bijgeloof was tot op zijn fondamenten geschokt. Hij had menigbaar gehoord dat deze proef gelukt, maar nooit dat ze mislukt was. Het kwam niet in hem op dat hij het verschijt in de malen tevoren beproefd had, maar dat hij de plaats waar hij de knikkers had verborgen nooit had kunnen vinden. Hij dacht zich half surf over de zaak en kwam eindelijk tot het besluit dat er een hex tussen beide was gekomen die de betovering verbroken had. Toch wilde hij zich op dit punt overtuigen en zocht totdat hij een klein zanderig plekje met een terechtervormig indruksel gevonden had. Hij legde zich naast dat plekje op de grond met de de mond vlak bij het indruksel en riep. Kevertje, kevertje, zeg me wat ik weten moet. Kevertje, kevertje, zeg me wat ik weten moet. Het zand begon te werken en voor een ogenblik kwam er een zwart kevertje voor de dag dat echt er spoerig, doodelijk verschrikt, weghouden. Hij zegt niets, dus was het een tovernaar die het gedaan heeft. Ik dacht het wel. Tom wist wel hoe weinig het baten tegen hexen te strijden en gaf het plan ontmoedigd op. Toch, daar schoot hij hem in de gedachten dat hij de knikker die hij juist had weggeworpen toch wel gaande terug zou hebben en ging hem dus geduldig zoeken. Helaas, hij kon hem niet meer vinden. Toen keerde hij naar zijn schatkamer terug en zette zich behoedzaam neer in dezelfde houding als toen hij de knikker had weggedoeld. Daarop nam hij een andere knikker uit de zak, slingende die eveneens weg en riep, Broedig, ga uw broeder halen. Hij zag waar de knikker zou stil houden en ging derwerks om hem na te kijken, doch het speeltuig was niet ver genoeg of te ver gerot, dus wende hij een tweede poging aan. Deze laatste werd met een goede uitslag bekroond, want de beide knikkers lagen omtrend in duim van elkaar af. Juist op dat ogenblik verhief zich, door het goede gewelf des wouts, het geschol van een tinnetrompet. In een ogenblik had Tom buis en broek uitgetrokken, van zijn pretels een gooidel gemaakt, enige takken achter de meid bijeen vergaard, een roepeil, een boog, een houten zwaart en een trompet voor de dag gehaald. Het was, met deze zaken beladen, blootbeens en in een vladderend hemd weggeuild. Onder een grote ollenboom hield hij stil, beantwoorden het trompetgeschal en begon op centenen lopende, omzichtig in alle richtingen rond te kijken. Toen riep hij zacht tot een denkbeeldige makker, hout grappenmaker, hout u schuil tot ik blaas. Daar vers geen Joe Harper, even luchtig gekleed en zwaar gewapend als Tom. Deze riep hout, wie komt hier in de wouden van Sherwood zonder vrijgeleiden? Givangies Bourne heeft niemand vrijgeleiden nodig. Wie zei hij dat hij dus durft spreken, vond het om aan, want de knapen waren bezig in plaats uit een boek op te zeggen. Wie zei hij dat hij dus durft spreken? Ik? Wel. Ik ben Robin Hood, zoals uw schaafvuiten geraamte spoedig zal bemerken. Dan zei hij waarlijk de beruchte Bandit. Zeer aangenaam zal het mij zijn, met u over de vrije doortocht door deze wouden te twisten. Pas op! Ze trokken hun houtenswaarden, wierpen hun andere wapenen op de grond en begonnen een ernstig en bedaard twee gevecht. Kom ze, Tom, als jij goed slaatstijd geraakt, zet het dan met kracht door. En ze zetten het met kracht door, totdat zij heigde en zweten van inspallen. Eindelijk zei Tom, val, val, waarom val je niet? Ik doe het niet, waarom val je zelf niet? Jij bent er het ergst aan toe. Wel, dat behoort zo niet, ik kan niet vallen, dat staat niet in het boek. Het boek zegt, toen viel hij Gidegie Bourne van achteraan en sloeg hem neer. Nu moet jij u omkeren en mij u in de rug laten treffen. Tegen dit gezag viel niet te twisten en jokeren zich om, ontving de slag en viel. Nu, zei hij, toen hij wil opstand, nu moet jij mij u laten doodmaken, dat is eerlijk. Wel, dat kan ik niet doen, dat staat niet in het boek. Zo, dat is gemeen. Oer is Joe, je mocht tuk de monnik of muck de zo van de molen daar zijn en mij met een knupper afrossen, of ik zal de serf van Notcom zijn en jij Robben Hoed, dan zul je mij doodmaken. Dit werd goed gekeurd en deze tafrede uit het boek werden vertaald. Toen werd Tom weer Robben Hoed en de verraderlijke non liet hem doodbloeden door zijn wond te verwaarlozen. Joe, die een gehele bende rovers voorstelde, trok hem onder het aanheffen van klaagliederen voort, legde hem zijn boog in de zwakke hand en Tom zei, waar deze pijn zal vallen, begraaf daar de arme Robben Hoed onder de groene boom. Toen werd de pijn afgeschoten en Robben Hoed viel op de rug en zou gestorven zijn, in die hij niet op een brandnedel terechtgekomen en voor een lijk wat al te vlug opgesprongen was. Daarop kleden de klaarpen zich weer aan, boogen hun zondelingenwapen rustig weer op en gingen naar huis. Voorspijdt dat ze geen wezenlijke rovers waren, terwijl ze zich verbaasd afvraagden in welk opzicht toch de moderne beschaving het verlies van de rovers vergoedigd. Het eindresultaat was dat zij verklaagden liever een jaar lang bandieten in de Wouden van Sherwood dan voor altijd president van de Verenigde Staten te willen zijn. Einde van hoofdstuk 8. Hoedstuk 9 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain. Hoedstuk 9. Tom en Zit werden die avond als gewonek om half tien naar bed gezonden. Ze zijn hun avond gebed op en Zit was spoedig in een zoete slaap verzonken. Tom lag met kortzachtig ongeduld het midden dachtelijk uur af te wachten. Toen hij dacht dat de dag wel haast aan de hemel moest zijn, hoorde hij het 10 uur slaan. Dat was wanhopig. Hij was zo zenuwachtig dat waren hij niet bang geweest Zit wakker te maken, hij grote lust gehad zou hebben met de voeten te gaan stampen. Toch hij bleef rustig liggen en staarde in de duisternis. Eerst was het akkelijk stil. Toen schenet dat de angstige stilte door nauwmerkbare geluiden afgebroken werd. De klok begon door haar getikt zijn aandacht te trekken. Het oude kabinet ging geheimzinnig aan het kraken. Ook de trappen lieten een flauge krikrak horen. Blijkbaar werd er een geest eron. Aan Tante Polis Kamer werd in geregeld half onderdrukt gestorgen vernomen. En nu begon het eentonige piep van de krikkel die geen menselijk vernuft kan doen verstommen. Bij dit alles kwam nog het spookachtige getikt van een houtwarm in het beschot bij het hoofdeinde van Thomas Bett dat hem deed sidderen. Immers, het betekende dat iemands dagen waren geteld. En dan nog werd door de adem van de nachtkoelte het geluid voortgedragen van een verwijderde hond die uit de verte door een nog droeviger gijang beantwoord werd. Tom stierde thuis een doden. Eindelijk schenend als ook de tijd niet meer was en de eeuwigheid een aanvang had genomen. Ondanks zichzelf begon hij in te slaaneren. De klok sloeg elf uren maar hij hoorde het niet. Opeens vermengden zich onder zijn verwagde dromen een doodzomber katten gekrol dat door het open schuiven van des buurmans raam verstort werd. Een geschil van voort tuivelse kat en het rinkelen van een lege fles die tegen de muur van Tantes houtschuur geslingerd werd maakte hem klaarwakker en in een ogenwenk was hij gekleed en uit het raam en kroop op handen en voeten langs de dak. Voorzichtig bijhouden hij nog een paar malen, sprong toen op het dak van de schuur en vandaar op de grond. Daar stond Huckleberry Finn met zijn doden kat. De jongens maakten zich weg en verdwenen in de duisternis. Een half uur later doorwaarden zij het lange gras van het kerkhof. De dood uit de wetsengodzakken lach op een heuvel omtrend anderhalve mijnen van het stadje verwijderd. Hij was omrastigd door een vervallen houtenhek dat op sommige plaatsen binnenwaarts, op andere buitenwaarts leunde, maar nergens rechtop stond. Onkruid en gras groeide er in milde overvloed. Al de grafplaatsen waren verzakt, geen enkele zerk was er tussen. Ronde, wormstekige naanboorden wachtelden over die graven, alsof zij naar een steun zochten die ze nergens vonden. Eens had erop gestaan ter gedachtenis van die of die, maar die woorden waren tans bij de meeste, zelfs op klaar lichte dag, onleesbaar. De wind ruiste zachtjes door de boomtoppen en Tom meende in dat geluid de geesten der afgestorvenen tooren, die zich beklaagden dat zij in hun rust gestoord werden. De jongen spraken weinig en alleen op vluisterende toon, want de tijd, de plaats en de aangrijpende plechtigheid en stilte joegen hen vrees aan. Ze vonden het vers gedolven graf dat zij zochten onder drie grote ollenbomen die op een paar voetafstands van die plek een klein bosje vormden. Daar bleven zij hun na hun scheen ontzettend lange tijd wachten. Het zuchten van de nachtaar was het enige geluid wat de dodelijke stilte verbrak. Duizenden akelige gedachten hoopten zich in Tomsbrein op een waar hij ten laatste lucht moest geven. Hucky, zei hij angstig, denk je dat de doden mensen het prettig vinden dat we hier zijn? Huckleberry vluisterde, ik wou dat ik het wist, het is akelijk stil vind je niet? Ja, er volgde een lange pauze gedurende welke zij dit onderwerp in hun binnenste bepijnsten. Eindelijk zei Tom, nou hoorbaar, denk je Huck dat Hoss Williams ons hoort praten? Natuurlijk, tenminste zich geest. Na een pauze zei Tom weer, ik wou dat ik gezegd had, meneer Williams, maar ik bedoel er geen kwaad, iedereen noemt hem Hoss. Een mens kan anders niet te beleefd zijn als hij over doden mensen spreekt Tom. Dit antwoord was niet opwekkend en het gesprek begon weer te kwijnen. Op een schep Tom zijn kameraad bij de armen zei, st! Wat is er Tom? En de twee klemden zich met klopende harten aan elkaar vast. Daar is het weer, hoor je het niet? Wat? Daar, hoor je het nu? O, helemaal Tom, daar komen zij, wat zullen we doen? Dat weet ik niet. Denk je dat ze ons zullen zien? O, Tom, ze zien in de donker als katten, ik wou dat ik nooit gekomen was. O, wees niet bang, ik geloof niet dat ze ons zullen plagen, wij doen geen kwaad. Als we ons doodstil houden, zullen ze misschien niet op ons letten. Ik zal mijn best doen, Tom, maar o, hebel, ik beef als een rit. Luister. De jongens hielden hun hoofden bij elkaar en haalde ter noue nood adem. Een bedekt geluid van stemmen werd aan het andere eind van het kerkhof vernomen. Kijk, kijk daar! Vluisterde Tom, wat is dat? Het is duifersvuur, Tom, het is vreselijk. Door de duisten dus heen, werden nu enige figuren zichtbaar, die in ouderwetselantaren heen en weer bewogen, welke de grond met onttellbare lichtspranken bezijde. Zitterend vluisterde Huckleberry. Het zijn de duifers, dat is zeker. Drie! O, God, Tom, het is met ons gedaan, kun je binnen? Ik zal het proberen, wees maar niet bang, ze zullen ons geen kwaad doen. Ik ga plat op de grond en ik geslapen, ik, ik. Wat is er, Huck? Het zijn duifers in mensen gedaan. Eén van hen, tenminste, heeft de stem van Muff Potter. Het is toch niet waar. Wedder van wel? Blijf zo stil als een muis liggen, beweeg je niet. Hij ziet niet scherp genoeg om ons te ontdekken, zeker dronken, zoals gewoonlijk, dat gemeene ouder vloekbeest. Goed, ik zal me niet bewegen. Nu houden ze stil, ze kunnen het niet vinden. Daar komen ze weer, nu zijn ze warm, nu weer koud. Alweer warm, ze branden zich. En nu gaan ze er recht op af. Zeg eens, Huck, ik herken nog een stem, het is Injun Joe. Ja, ja, dat is zo, die filterige kleurling. Ik houd ervoor dat de duifers bang voor hem zijn. Het gefluisde hield op, de drie mannen hadden het graf bereikt en stonden op een paar voet afstands van de schuipplaats der jongens. Hier is het, zei de derde stem, en de persoon aan wie deze toe behoorde hield de laltaren op en die dit gelaad van de jonge dokter Robin zal zien. Potter en Injun Joe toegen een burri waarop een touw en een paar schoppen lagen. Ze legden hun last dier en begonnen het graf open te maken. De dokter plaatste de laltaren aan het boveneind van de kou en zette zich met de rug tegen één der ollenbomen. Hij was zo dicht bij de jongens dat hij hen had kunnen aanraken. Maak haastbanden, zei hij met gedempte stem. De maand kan elke ogenblik opkomen. De gravers bromde ten antwoord iets tussen de tanden en ging hem met delven voort. Een tijdlang werd er geen ander geluid gehoord dan het eentonige kraster spaden die hij vracht zand en aarde opwirpen. Eindelijk stoot er één der schoppen met een doffe holle klank op de doodkist en een minuut daarna hadden de mannen haar uit de kou gehesen en op de grond gezet. Zij lichte er met een spade het deksel af, namen het lijk eruit en weerpen dat met ruwe hand op de grond. Juist kwam de maand tussen de wolken te voorschijn en weerpaar schijnsel op het lood kleurig gelaten. De draagpa werd gereed gemaakt. Het lijk erop gelegd, met een deken overdekt en met het touw vastgebonden. Potter haalde een groot snoemes voor de dag en steent er het bijhangend eindtouw af, zegende. Zie zo, het vervloekte werk is gedaan, meneer de Willer en nu dadelijk vijf donders of het lijk blijft hier. Dat zeg ik ook, zei Incent Joe. Wat betekent dit, zei de dokter. Je hebt gedwongen dat ik jullie vooruit zou betalen. Ik heb je betaald. Ja, en je hebt meer gedaan dan dat, zei Incent Joe. En ging vlak voor de dokterstaat die opgereden was. Vijf jaar geleden heb je op een avond dat je vaders keuken weggejaagd. Toen ik om een stuk brood kwam vragen en zei je dat ik nergens verdeugde en ik s'woer dat ik het je betaald zou zetten al was het over honderd jaar. En toen liet je vader me als een bedelag in de gevangenis stoppen. Denk je dat ik dat vergeten ben? Het Bloeter Injuns stroomt me niet voor niets door de aarderen. Nu heb ik je en nu zullen we eens afrekenen. Hoor je? Hij ballende vuist en hield die dreigend de dokter voor het gezicht. Maar deze pakte opeens de booswicht bij de kraag en wirp hem op de grond. Potter hield zijn mes op en zei je zult mijn camera niet slaan. In een ogenblik was hij met de dokter handgemeen en de twee mannen vochten met kracht en geweld terwijl ze het gras vertrapten en de grond met hun hielen open scheurde. Incent Joe sprong op met vlammende ogen, geef potters mes en kroop als een kat loerende op haar poei om de strijdenden heen. Opeens rukte de dokter zich los, vatten één der zware planken van Williams gaf en velde er potter mee ter aarde. Toen nam de kleurlings een kans waar en dreef de jonge man het mes door aan het heft in de bost. Deze wachtelde, viel op potter neer en overstromde die met zijn bloed. De gelijkertijd ontrokken wolkenvloers dit vreesdoctoneel aan het gezicht en de jongens eindde in de duisternis weg. Toen de maan weer voor de dag kwam, stond Incent Joe over de twee gestalte heen gebogen en aanschouden die aandachtig. De dokter bompelde enige ons samenhangende woorden, gaf een paar snikken en bleef toen roerloos liggen. Die schuld is Godverreffend, riep de kleurling uit. Vervolgens plunderde hij het lijk en stak het doodlotte gemes in potters open rechterhand en zette zich toen op de ledige doodskist neer. Drie, vier, vijf bedoeltigingen voorbij en potter begon zich te bewegen en te krönen. Hij klemde het mes dat hij in de hand had vast, hief het in de hoogte, keken er naar en liet het vol huiver in vallen. Toen richtte hij zich op, weerp het lijk van zich af, staarde het met verglaasde ogen aan en keek verwacht in het rond. Zijn ogen ontmoeten die van Joe. God, wat is dit Joe, zei hij. Het is een gemene geschiedenis, zei Joe, met een kalm gelaten. Waarom heb je het gedaan? Ik, ik heb het niet gedaan. Kijk eens om je heen. Dat laat zich niet logenen. Potter beefde en werd doodsplek. Ik dacht dat ik nuchterig geworden was. Ik had vannacht niet moeten drinken, maar ik voel het nog in mijn hoofd. Ik vroeg erger dan toen wij hier heeg gingen. Ik ben helemaal in de wacht. Ik kan me er nauwelijks iets van herinneren. Zeg eens eerder Joe, oude jongen. Heb ik het gedaan? Het was mijn bedoeling niet. Zeg eens hoe ik het gedaan heb Joe. Oh, het is ontzettend zo jonger, beste man. Wel, jullie vroegt samen en hij sloeg je met een plank en je viel plat op de grond. En toen stond je wachelend op en geef het best. Als je een slag wou geven, stak je hem door het lijf. En daar heb je dit tot nu toe zo dood als pieren gelegen. Oh, ik wist niet wat ik deed. Ik wil op deze ogenblik sterven als ik het wist. Het is alles de schuld van die je never en de opgewondenheid geloof ik. Ik heb nog nooit in mijn leven een wapen gebruikt, Joe. Gevochten heb ik wel, maar nooit met wapen. Dat zal iedereen moeten zeggen. Joe, vertel het aan niemand. Beloof je me dat je het nooit vertellen zal, Joe? Ik ben altijd voor je in de breast gesproken, dat weet je. Zou je het nooit zeggen, Joe? En de armbaman viel voor je de verstokte woorden daarop de knieën en vrong smekend te handen. Nee, je hebt altijd als een eerlijk man met mij gehandeld, Miff Potter. En ik zal je metgelijk hem in betalen. Me duens. Mooier kan ik het niet zeggen. Oh, Joe, je bent een engel. Ik zal er je voor zegenen, zo lang ik leef. En Potter begon te schrijven. Kom schrijver uit, zij Joe. Het is nu geen tijd om te janken. Ga jij deze kant uit, dan zal ik de andere weg gaan. Volg nu en laat geen sporen van je achter. Potter liep weg op het draf die Weldra in een hollende pas overging. De kleur links stond hem na te kijken en moppelde. Als hij maar zo duizelig van de val is zo donker van de brandenwijn is als hij eruit ziet, zal hij niet aan het best denken totdat hij te ver weg en te bar is om naar een plaats als deze alleen terug te keren. Dat kuiker. Een paar minuten later was de baan de enige die het in de deken gewikkelde lijk, de dekseloze doodkist en het opengraf aanschouden en eerst er weer een vol maakte stilte op het kerkhof. Einde van hoofdstuk 9 hoofdstuk 10 van de Notgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II, hoofdstuk 10. De beide knapen eilden sprakeloos van ontzetting de weg op naar de stad. Van tijd tot tijd zagen zij angstig om als vreesden zij achter volg te worden. In elke boomstronk die zich op de weg vergief meenden zij een vijand te zien en dat deed hun de adem inhouden. En telkens wanneer zij in eenzame naar bij de stad gelege hut voorbij renden, scheen het geblafd en opgeschikte kettinghonden hun voeten vleugelen aan te binden. Als we het bij tot de oude loeierij kunnen brengen voordat we het afleggen, vluisterde Tom en hijgde bij ieder woord de adem. Ik kan het niet langer uithouden. Hun cobertie antwoorden met een zware zucht en de knapen vestigde hun ogen op het doel wit hun hoop en spannen alle krachten in om dat te bereiken. Ze naderden het hoe langer hoe meer. Stormde eindelijk, hals overhoofd de openstaande deur binnen en viel het dankbaar en uitgeput in de donkere schuimplaats neer. Langzamerhand beduinde het kloppen van hun gracht en Tom vluisterde Hun cobertie, wat denk jij dat erop staat? Als Dr. Robinson sterft, doopt het op hangen uit. Denk je dat wezenlijk? Wel, ik weet het zeker, Tom. Tom dacht een oogblik naar en zei, wie zal het vertellen? Wij? Wat verzeer je nou? Verbeeld je dat er eens iets gebeurde waardoor Injun Joe niet opgehangen werd? Dat zou hier ons op een goede dag vermoorden. Dat dacht ik juist te bedenken. Als iemand het zeggen moet, laat me even potteren tam doen, indien hij er al tans niet te gek of te droken toe is. Tom antwoordde niet zijn ging voortbedenken. Eindelijk zijn hij zachtjes. Huck. Maar verpotten weet het niet. Hoe kan hij het vertellen? Waarom weet hij het niet? Omdat hij juist die plank op zijn kop heeft gekregen toen Injun Joe het deed. Denk je dat hij iets kan gezien hebben? Denk jij dat hij iets weet? Pijmen zolen, dat is waar ook Tom. En bovendien, wie weet of die plank hem niet gedoot heeft? Nee, dat geloof ik niet Tom. Hij was dronken, dat kon ik wel zien. Dronken, net als altijd. Wel, als pop zat is, kun je wel een kerk op zijn hoofd laten invallen zonder dat het hem deert. Dat zei hij zelf. Zo is het natuurlijk precies met mev potter. Als de man doodnuchteren geweest was zou de plank hem wel gemold hebben. Maar nu niet. Na een ogenblik pijnzend zei de Tom. Huckie, weet je zeker dat je je mond kunt houden? Tom, we moeten de mond houden. Die duivel van een Injun zou wel geen benen zien ons als katten te verdrinken als we van de moord repten en hij niet gehangen werd. Oors hier, Tom, laat ons elkaar met een eet beloven dat we geen woord zullen spreken. Dat is goed huck, dat zal het beste zijn. Zullen we onze handen opsteken en sweren dat we, oh nee, dat is niet voldoende voor zoiets als dit. Dat is goed voor wisselwashes, vooral onder jongens die de boelverklappen zodra ze neidig worden. Maar bij zo groot ding als dit behoort schrift en bloed. Tom juigde dit denkbeeld van Ganser harde toe. Er was iets geheimzinnigs en ijzing wekkends in. Het nachtelijke uur, de tuistelis, de omgeving. Alles was er mede in overeenstemming. Hij raapte een witte tegel op, haalde een stukje roodkrijt uit zijn zak en krabbelde bij het licht van de maandeschijn met moeite de volgende woorden op de tegel. Huck Finn en Tom Sawyer zweren dat zij zullen zwijgen over deze zaak en verklaren dat zij liever op de plaats zelf zullen tootvallen dan ooit de waarheid te verklappen. Ruckelberry was verbaasd over de gemakkelijkheid waarmee Tom schreef en over de prachtige woorden. Hij nam dadelijk een speld uit zijn lomp en wilde zich in de vinger prikken toen Tom zijn. Hou op, doe dat niet. Die speelt dus van koper en mocht dus kopergroen aan zijn. Wat is kopergroen? Dat is vergif. En als je dat inslikt, begrijp je? Daarop nam Tom het garen uit een van zijn naalden en de jongens prikten zich in de duim en drukte er een droppel bloed uit. Na langperste gelukte Tom de voorletters van zijn naam de tegel te betekenen en gebruikte erbij zijn pink als pen. Toen wee zijn Ruckelberry hoe hij een H en een F moest maken en hiermee waren de formaliteiten der eetsaflegging voltooid. Ze begroeven de tegel vlakbij de muur met de nodige griezelige plechtigheden en onder het spreken van toverformulieren en beschouden van nu aan hun geheim als heilig en onschendbaar. Onderwijl was, zonder dat we gemerkt hadden, hun gedaamte door een opening aan de andere zijde van het vervallige bouw naar binnen geslopen. Tom, vluisterde Ruckelberry, mogen we het nu nooit verklappen? Nee, natuurlijk niet. Wat er ook gebeuren, we mogen er geen woord van spreken, want als we dat deden zouden we dood op de grond vallen. Begrijp je? Ja, dat begrijp ik. Ze bleven nog enige minuten staan streeks tien stappen van de plek waar ze stonden, een hond zijn lang zonberge janken aanhief. De knapen klemden zich doodelijk ontsteld aan hoekanden vast. Wie van ons beide zou erom koud zijn, bracht Ruckelberry naar arm snakkend uit. Ik weet het niet. Kijk maar eens door deze schuur in de muur. Nee, doe jij het zelf, Tom? Ik? Ik kan het niet doen, Ruc. Oh, alsjeblieft Tom, dan vind het weer. Oh, hemotje, wat ben ik blij, vluisterde Tom. Ik ken z'n stem, het is harmison's hond. Oh, dat is gelukkig. Zal ik eens wat zeggen, Tom? Ik was zo bang dat het een verdwaalde hond zou zijn. De hond begon weer te huilen en weer ontsomt de jongens de moed. Oh, we, het is harmison's hond niet, vluisterde Ruckelberry. Kijk nog eens, Tom. Bevende van Schrik bracht Tom zijn oog nogmaals voor de opening. Noudig verstaan maar, vluisterde hij. Oh, Huc, het is een verdwaalde hond. Gauw, Tom, gauw. Wie van ons bedoelt hij? Huc. Ik denk ons allebei. Oh, Tom, het is met ons gedaan. Waar ik naartoe zou gaan is niet twijfelachtig. Ik ben altijd zo slecht geweest. Ik ook. Dat komt van het uit school blijven en van het ongehoorzaam zijn. Als ik gewild had, zou ik wel even goed hebben kunnen zijn als zit, maar nee, dat zou ik toch niet. Natuurlijk niet. Breng ik het er nu deze keer goed af, dan zal ik mijn best doen om vertaan op de Zonderschoon op te passen. En Tom begon aanstander te maken tot schrijm. Jij is slecht. En Huckelberry begon ook te schrijm. Bewaar me, Tomsoyer. Als jij niet een brave jongen bent geweest in vergelijking van mij. Oh hemeltje, hemeltje, hemeltje. Ik wanneer ik de helft van jouw kansen had. Tom viel hem in de reden en fluisterde. Kijk eens, Huc. Kijk eens. Hij staat met zijn rug naar ons toe. Huckelberry keek verheugd door de opening. Zappeloot, het is waar. Heeft hij altijd zo gestaan? Ja, maar ik ben zo gek geweest het niet te zien. Nu, wie zou hij tallens op het oog hebben? Het gehuil hield op. Tom splitste de oren. Wat is dat? Fluisterde hij? Een geluid als als het knorren van een varken. Nee, toch niet. En ligt iemand een snorke Tom? Ja, dat is het. Waar komt dit vandaan, Huc? Ik geloof van kindse kant. Zo klinkt het tenminste. Pop slaapt hier wel eens met de varkens, maar zijn snorke is een heel ander geblaas. Bovendien geloof ik dat hij niet meer in de stad durft komen. De lust tot het zoeken van avonturen ontwaakte weer in het hart der knapen. Huckey, durf jij aan langs lopen als ik vooruit ga? Ik heb er niet veel lust in, Tom. Voor onderstel eens dat het Ancient Joe was. Tom stond een ogenblik in tweestand. Door de verzoeking werd te sterk en de jongens besloten het te doen met die de verstanden dat zij hun biezen zouden pakken als het snorken ophilt. Zo slopen zij op de tenen, achter ookander naar het andere einde van het gebouw. Toen zij zo wat een pas of 5 van de snorker af waren, trapte Tom op een stok en brak die met een harde krak. De man steund, keerde zich om en zijn gelaten werd in de maand schijnzichtbaar. Het was Muff Potter. De knapen waren als we steend blijven staan, toen de man zich bewoog. Maar hun vrees was nu geweken. Ze slopen naar buiten langs de vermolmde schutting en hielden daar stil om elkaar goede dag te zeggen. Daar klonk weer het somberge huil door de nachtlucht. De knapen keken om en zagen de vreemde hond staan, vlakbij de plek waar Potter lag hielten zijn helemaal waartsgekeerde kop naar de tronkaart gericht. O, Jamie, nee, het geld hem riep de knapen in één adem uit. Hoe rist Tom? Ze zeggen dat de dag of 14 geleden een hond huilende tegenmiddellacht langs John Mildershuis gelopen heeft en dat toen een wipper wil op zijn dakjes gaan zingen. En toch is daar niemand gestoven. Dat weet ik wel, maar is Greysmiller niet de zaterdag in de keuken op het vuur gevallen en heeft zij zich niet schrikkelijk gebrand? Ja, maar zij is niet dood en wat steker is, zij wordt beter. Kan wel wezen, toch wacht maar, zij is zo zeker omkoud als Muff Potter. Dat zeggen de negenzaltans en die weten al die soort van dingen. Daarop namen zij pijnzend afscheid van O'Kander. Toen Tom het raam van zijn slaapkamer insprong had de dag zijn vent voor de nacht plaatsgemaakt. Hij kleden zich behoedzaam uit en vied in slaap, zich geluk wensen dat niemand iets van zijn uitstapje bemerkt had. Maar hij wist niet dat de zacht snorkende zit al een uur wakker had gelegen. Toen Tom ontwaakte was zit al verdwenen. De zon zag er uit alsof zij redelijk lang geschenen had en ook de atmosfeer gaf de indruk dat het al laat was. Verschrikt sprong hij het bed uit. Hij groepen. Hij die anders altijd uit zijn bed getrokken werd. Dat was een slecht voorteken. Binnen 5 minuten was hij gekleed en stapte hij met een loom en slaapre gevoel de trap af. De familie zat nog rondom de tafel maar had het ontbijt gebruikt. Er was geen bestraffende stem toch er waren ogen die zich afwenden en er was iets stils en plechtigs dat de schuldigen een rilling door de leden jog. Hij ging zitten en tracht de vrolijk te kijken toch dat was echter zwaar werk want zijn glimlach werd niet beantwoord zodat hij eindelijk diep verslagen de ogen op de grondsloeg. Na het ontbijt nam Tante hem onder vier ogen en de hoop dat hij slaag zou krijgen maakte Tom bij kans vrolijk. Toch niets van dat alles. Zijn tante begon te schrijden en vroeg hem hoe het mogelijk was dat hij er bij haar geinschepte haar oud hard te breken en eindigde met hem te zeggen dat hij maar voort moest gaan met zichzelf oogelijkig te maken en haar ingrijze haren met kommer te graven te doen dalen want dat zei het met hem opgaf. Dat was erger dan 1000 zweepslagen en Tom voelde iets in zijn hart dat zwaarder te dragen was dan lichamelijk leiden. Hij schrijde, smeekte om vergiffenis, en werd toen weggezonden met het gevoel dat hij snert tenhalve vergeven en tenhalve vertrouwd werd. Hij vaniet de kamer in een staat te ellendig zelfs om vraag tegen zittenkoesteren zodat de laatste zich onnodig achter de tuindeur ging verschuiden. Neerslachtig en zwaarmoedig drentelde hij naar school en ondergingde hem en Joe Harper wegen zijn schoolversuim van de vorige dag toepedeelde klappen en hij stond op zijn wiens hart onder veel zwaarder leed gebukt gaat en die aan zulke beuzelingen afgestorven is. Vervolgens zette hij zich op zijn plaatsdeer met de ellenbogen op zijn lessenaar en de handen onder de kin en turen op de blinden muur met die mattenblik welke van een leiden getaard dat zij topunt bereikt heeft. Daar stoot plotseling zijn ellenboog tegen een hartvoorwerp. Langzaam en droevig verandert hij van houding en neemt het voorwerp op. Het was in een papier gewikkeld. Dit papier werd ontrold en een lang gerekte zucht ontsnapt in zijn borst. Zijn kopere schelknop staat voor hem. Dit laatste venertje brak des chemo's rug. Einde van halfstuk 10 Halfstuk 11 van de lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. En door Mark Twain, halfstuk 11. Voordat de klok dieborgen negen had geslagen verspreiden het aakelige nieuws zich plotseling door de gehele stad. Zelfs zonder de toenig onbekende telegraaf vloog het verhaal met meer dan telegraafvisiespoed van mond tot mond, van groep tot groep van de huis tot huis. Natuurlijk gaf de schoolmeester vakantie. De Sint-Petersburgers zouden niet geweten hebben hoe ze het met hem hadden en was, zo luidde het gerucht, een bebloed mes vlakbij de verboden man gevonden en dat mes was door iemand herkend als aan Muff Potter toe te behoren. En, werd er verder verteld, een man die laat in de nacht op weg was geweest had om twee uur na midden nacht potten zich aan een beek zien staan wassen en toen opeens wegslapen. Altimaal verdachten omstandigheden vooral het wassen dat volstrekt niet dat Potters gewoon te behoorden. Men wist ook dat de ganze stad was doorzocht om deze moordenaar op te sporen. Het publiek heeft in de regel spoedig te bewijzen bij de hand en het vond is klaar maar dat hij nergens te vinden was. Men had op alle wegen en in allerlei richtingen mannen te paard gezien en de scherf hield zich verzekerd dat hij voor de nacht gevat zou zijn. De gehele stad liep uit naar het Kerkhof. Tom vergaat ook voor het ogenblik zijn hartzeer en vroegte zich stoot, niet omdat hij niet duizend maar liever overal elders zou zijn heen gegaan maar omdat een huivering wekkende onwierstaanbare betovering hem voortreef. Bij de akelige plaats gekomen drong hij met zijn klein lichaam door de menigte heen en aanschouden het afgrijsselijk toneel. Het was hem alsof er een eeuw was voorbij gegaan zodat hij daar geweest was. Opeens werd hij in de arm geknepen. Hij keerde zich om en zijn ogen ontmoeten die van Huckaberg. Daarop keken de knapen dadelijk de andere kant uit en hun hart klopte bij de gedachte dat iemand diep lich van verstandhouding wordt bemerkt hebben. Doch iedereen was aan het praten en verdiept in het vreselijke schouwspel dat zich voor het oog vertonne. Die arme man. Het is een goede les voor lijkendieve. Muff Potter zal er voor hangen als ze hem krijgen. Dit was zo ongeveer de loop van het gesprek op het Kerkhof en die domineer maakte de opmerking dat er niet veel was en dat des herenhand hier kennelijk werd gezien. Plotseling begon Tom van het hoofd tot de voeten te beven want zijn oog viel op het verstokte gelaat van Ancient Joe. Op dit ogenblik ontstond er een kleine opschudding onder de menigte en verschijnde de mensen riepen daar is hij. Daar is hij. Hij komt zelf. Wie? Wie? Haalde tweede stemmen. Muff Potter. Hij wordt tegengehouden. Kijk, hij keert terug. Laat hem niet weglopen. Een paar mannen die in de bomen geklommen waren boven Tom's hoofd riepen dat hij volstrekt geen pogingen deed om weg te lopen en dat hij er achter toch dicht en verschrikt uitzag. Kuivels onbeschaamd zijn een de omstanders. Zeker wou hij eens rustig in kijkje van zijn werk komen nemen en verwachtig geen gezelschap. De scharen maakten u plaats voor de scherf die met veel praalvertoon Muff Potter bij de arm leidende in haar midden ging staan. De arme man zag er verwilderd uit en zijn ogen verrieden de doodsangst waarin hij verkeerde. Toen hij tegenover de verslagende stond was het alsof hij door een beroeg te getroffen werd. Hij verborgs zijn gelaten in zijn handen en barste in tranen uit. Ik heb het niet gedaan, vrienden snikte hij op mijn woord van eer. Ik heb het niet gedaan. Wie beschuldigt u? donderde een stem. Dit schot scheen doel te treffen. Potter hief het gelaten op hoog en zag met roeren de helpeloosheid in het rond. Toen hij Injun Joe zag, riep hij uit Oh Injun Joe, jij beloofde het, dat jij het nooit. Is dat uw mes? En het bebloed werktaag werd hem door de scherf voorgehouden. Potter zou op de grond gevallen zijn in die men hem niet aangegepen had. Toen sprak hij iets in mijn binnenste zij mee en kwam hij terug om het te halen. Sitterend hield hij op en wuifte met de machteloze hand als wilde hij te kennen geven dat hij zich overwonnen achter. En zij, zeg het mij zo, zeg het mij, het helpt toch niet meer. Huckleberry en Tom waren sprakeloos van ontzetting. Toen zij de verstokte moordenaar kwam zijn verklaring worden afleggen. Zij verwachten elk ogenblik dat God een bliksemstrouw uit de heldere hemel op hem zou doen neerschieten dat hij straf zich voortdurend liet wachten. En toen Incigno uitgesproken had en nog levend en gezond voorhand stond, verdwenen uit hun hart de aandrouw om hun eet te breken en het leven van de armen bedroge gevangenen te redden, want deze ellendeling die er zo goed afkwam had zich ongetwijfeld aan de duivel verkocht en het zou gevaarlijk wezen zich met het eigendom van een macht als deze in te laten. Waarom zij het geniet weggebleven? Want behoeft het geen hier terug te komen, vroeg een daar amstanders? Ik, ik kon niet anders, kerm de potter. Ik zou zo gaar in een weg gelopen zijn maar ik werd naar deze plaats als gedreven en er begon weer te snikken. Een paar minuten later bij het gerechtelijk onderzoek herhaalde Incigno met dezelfde kanten als de eerste keer zijn verklaring onder Ede en de omstandigheid dat hij nu weer niet door de bliksem schicht getroffen werd versterkte de knapen in hun geloof dat Joe zich aan de duivel had verkocht. Hij werd als in hun ogen het vreselijkste en belangwekkendst te wezen dat ze ooit hadden aanschoud en hij boeide hen in zulke mate dat ze hun ogen niet van hem konden afhouden. Bij zichzelf besloten zij om zodra de gelegenheid zich voor deed hem de snacht te bespieden in de hoop dan iets van zijn vreselijke meester te zien te krijgen. Incigno helpt het lijk van de vermoorde optillen en ten vervoer het leggen en onder de sidderende menigde werd het gemompen gehoord dat de wond een weinig bloedde. De jongens dachten dat deze gelukkige omstandigheid het vermoede in de juiste richting zou wenden, maar ze werden teleurgesteld want iemand maakte de opmerking dat Miff Potter op drie treden afstands van het lijk gestaan had toen het gebeurde. Het vreselijk geheim en zijn knagend geweten vervolgde Tom van de morgen tot de avond en verstoorde zelf zijn nachtrust. Tom beidt zijn zid. Tom je woelt tegenwoordig de ganse nacht door en je praat zo in je slaap dat je m'n uren wakker houdt. Tom verbleekte en sloeg de ogen neer. Dat is een kwaad teken, zei Tom de poli ernstig. Je hebt toch niets op je geweten Tom? Niet dat ik weet, antwoordde de knap. Door zijn hand bevde zo dat hij zijn koffie op het tafelblad stortte. En je praat zulke onzin zijn zid gisteren een aardriepje, het is bloed, het is bloed, dat is het. Dan heb je wel twintig keer gezegd en je zei ook, plaag me niet zo, ik zal het vertellen. Vertellen. Wat zal je me toch vertellen, vroeg Tante? De gehele kamer draaide voor Tom's ogen in het rond en de hebel weet wat er gebeurt zou zijn indien de onrust niet uit Tantes gelaten verdwenen en zij zonder hetzelfde te weten hij neefte hulp was gekomen. O, dat komt van die vreselijke moord. Ik droom er ook elke nacht van. Soms wel, dat ik hetzelfde gedaan heb. Ook Marie verzekerde dat het haar evenins ging en zit scheen bevredigd. Tom echter snoop zo spoedig weer aan zijn kom en van die dag af klaarde hij over kiespijn en deed nachts de doek om zijn gezicht. Weinig vermoedde hij echter dat zit hem urenlang lach te bespieden de doek werd trok op zijn elleboog geleund ging liggen luisteren en het verband weer hander op zijn plaatschoof. Langs zijn behand begon Tom's angst te verminderen en werd de kiespijn afgedankt en de initiatie het wekelijker op aanlegde om iets uit Tom's onszame hangend gemompel op te maken hield hij het toch zo vuldig voor zich. Er is geen in Tom's oog geen einde te komen aan het spelletje zijn er schoolmakkers om lijkschouwing van dode katten te houden en dus doen de aanhoudend zijn kwelling te verlevenigen. Zit meekte dit, dat bij deze instructies Tom nooit weer lijkschouwing wilde wezen of scherder vroeger bij elke nieuwe uitvinding altijd haintje de volgster was. Het viel hem ook op dat Tom nooit getuigen wilde zijn. Ja, zelfs in het ooglopende afkeer van vermerkelijkheden als deze verkregen had en zo zoveel mogelijk vermet. Zit verwonderden zich daarover maar zijn niets. Gelukkig gingen deze lijkschouwingen eindelijk uit de mode en hielden dus op Tom's geweten te peinigen. Gedurende dit komen voor de tijdpekszijnslevens ging Tom om de andere of om de twee dagen. Zo dik was als hij wist dat niemand hem bespiede voer het kleine getraili de vensten van de gevangenis staan en stakt daardoor dan de moordenaar al de verquikkingen en lekkernijen toe waarvan hij zich kon meestermaken. De gevangenis van Sint-Petersburg was een klein, stenen gebouw dat in een moeras vlak buiten het stadje lag en waarvoor geen schildwachten worden. Zij was zelde bezet en Tom kon er dus veilig heen gaan om Muff Potter de overhanden te schenken waarmee hij zijn geweten weer enigszins tot rust zocht te brengen. De bewoners van het stadje zouden zeker anders het gebruik gevolgd hebben om Injun Joe, peteerd en met vieren beplakt in een kooi rond te rijden. De gewone straf van lijkendieven. Maar hij was zulke berucht en gevreest persoon dat niemand de leiding van deze neeming op zich durf te nemen. Injun Joe, van zijn kant, had wel opgepast bij beide zijn getuigenissen alleen van het gevecht te spreken en de voorafgegarde diefstal te verzwijgen. Vandaar dat de zaak vooralsnog niet bij het Hof aan hangig werd gemaakt. Einde van hoofdstuk 11 Hofstuk 12 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. Tom Sawyer door Mark Twain. Hofstuk 12. Eender oorzaken waardoor Tom's geheime kwalligend meer op de achtergrond geraakten, was te vinden in een nieuwe en gewichtige zaak die zijn gemoet vervulde. Becky Thetscher kwam niet meer op school. Hij had een dag of wat met zijn trots strijd gevoerd en getracht te doen alsof hij niet bestond, maar het was hem niet gelukt. Van liever leden begon hij weer langs zijn vaders huis te slenteren voelen. Als hij in stierf. Die gedachte was genoeg om hem kankzinnig te maken. Hij had geen liefhebberij meer in oorlog spelen zelfs niet in het zeeroverspel. De bekoorlijkheid van het leven was verdwenen en niets dan ellende was overgebleven. Hij borg zijn hoepel en zijn koofstok want al de pret van hoepelen was voorbij. Zijn somberheid wekt het al dus onrust en zijn begon allerlei zochten van geneesmiddelen op hem toe te passen. Juffer Pony behoorde tot die lieden welke verzot zijn op huisbiddeltjes en dwepe met alle pas uitgevonden metodes tot verbetering en onderhoud de gezondheid. De lust om van al die dingen de proef te nemen was haar als ingroost. Zodra hij er op dit gebied iets nieuws op het tapijt kwam, rusten zij niet eerlijk aan haar huis was toegepast. Niet op haarzelf, want ze was nooit ziek, maar op ieder ander die zij onderhanden kon krijgen. Ze had ingetekend op alle mogelijke tijdschriften over de gezondheidsleer en op alle dwazenvertoogschriften over de gedeeskunde. En de hoogdraven, de artikelen waarmee deze waren opgevuld, werden door haar met gejuich ontvangen. Al de onzin die er werd uitgekramt over ventilatie en de voorschriften die gegeven werden over het opstaan en naar bed gaan, het gebruik van spijs en drank, het nemen van lichaamsbeweging, de stemming waarin men moet verkeeren, over de soort van kleding die men dragen moet, was evangelietaal voor haar. En ze bemerkte nooit dat haar gezondheidsjournalen van de lopende maand gewoonlijk tegenspraken wat zij in de vorige met veel ophef verkondigd hadden. Zij was het eenvoudigste en oprechtste schepsel dat er leefde en werd daardoor gemakkelijk om de tuin geleid. Zij verzamelde al de kwakselverachtige tijdschriften en geneestbiddelen om zich heen en geeft het dan in de overtuiging dat zij een engel in mensen gedaan te was die de balsum van Gilead aan haar leidende naast hem kwam brengen. Op dat tijdstip waarvan we spreken begon de koudwaterkeur aan de oorde te komen en Tomstroefgeestigheid kwam haar tot de toepasse van de keur verbazend in de hand. Voor dag en dag werd hij uit zijn bed gehaald en in de houtschuur gesleept en met een stortvloed van koudwater oversteld. Dat water werd met een harde handdoek gedroogd en vervolgens werd de jongen in natte lakens gewikkeld en onder de dekens gestopt tot tot hij zo ging zweten dat zijn ziel zoals hij zei door zijn porien kwam kijken. Niet tegenstaande al die geneestmiddelen werd de knap hoe langer hoe neerslachtiger bleker en slapper. Toen kwamen de hete baden, zild baden, stortbaden en douches. De knap was en bleef droefgeestig. Daarop werd aan de waterkuren een diet toegevoegd van dunne haverkortpap en werd er spaanische vliegen toegepast. Tante Podi toch berekende de inhoudsruimte van haar neef naar die van een kruik en wilde hem op totdat hij vol was. Langzamerhand geraakte Tom door al dat wasse en plassen in de staat van verdoofing en onverschilligheid. Dit verschijnt zo vervulderde oude dame met schrik en dan moest een einde aangemaakt worden het kosten wat het wilde. Dan leest zij in de courant van een nieuw zenormiddel. Dadelijk werd er een fles besteld, beproefd en goed bevonden. De waterkuur werd opgegeven en alles van het zenormiddel verwacht. De telepontje vol werd de knap ingegeven maar van het resultaat in angstige spalling werd tegemoet gezien. Reed bij de eerste proef en keerde de kalmte in haar ziel terug. Immers de onverschilligheid was op eens verdwenen. Als ze hem op een groei in de plaat gezet kon niet schilder, woest en luidruchtig zijn. Wat was hij van de reden? Tom voelde dat het tijd werd weer wakker te worden. Het leven, het welke tals leiden, mocht in zijn treurige toestad iets romantisch hebben Het was te saai en tegelijk te volakelige afwisseling om lang zo te kunnen blijven. Daarom zon hij op allerlei middelen om er een eind aan te maken en besloot verzod hij het op voor te wenden. Hij vroeg er zo dik was om dat de tante begon te vervelen en ze eindigde met hem te zeggen dat hij maar leren moest zelf in te nemen en haar niet meer meer lastig vallen. Waren het zit geweest, zij zouden die verbereid in het geneesmiddel niet mis trouwt hebben, maar op Tom moest heimelijk een oogje gehouden worden. Tot haar geruststellig echter bemerkte zij dat de inhoud wezenlijk verminderde, toch het kwam niet in haar op te vermoeden de drank, niet op zijn eigen lichaam beproefde, maar op de vloer de huiskamer en het vocht in de spleet onder het kapit uitgood. Op zekere dag was hij daar juist mee bezig, toen Tantes gele kat, kopjes gevende en spinnende naar het teleportje kwam kijken, blijkbaar vol lust om ervan te snoepen. Dat is verboden waar voor jouw poesje, zij Tom tot de kat, toch de poes maakte in gebaar als als zij er anders over dacht. Dan raak er een niet aan. De poes hield echt er vol. Nu als je het al volstrekt wilt hebben, zal ik het je wel geven, want mij helpt het geen zeer, toch als het je niet goed bekomt kan ik het niet helpen. Poesje stemde stilswijgend toe en Tom spaukte haar de bek open en goot er een hoeveelheid van de drank in. De kat sprong een paal in de lucht, heeft toen een jammerlijk geschil aan, danste de kamer rond sloeg tegen de meubels, en hij kon er ongeveer en gooide alles het onderste boven. Vervolgens ging zij op de achterpoten staan, draaide met de kop en mijouwde van angst. Daarna liep ze weer als in razende het huis door en bracht overal verwarring en vernieling met zich. Juist toen Dante Potti de kamer binnenkwam, was zij bezig een paar kostbare planten te vernielen en met een hels geschil door het open raam te springen, in de haast nog de rest van de bloepotten met zich slepende. De oude dames stond versteend van schrik over haar bril te staren, terwijl Tom op de grond lacht de gillen van het lachen. Wat in Seymels naam schildte kat Tom? Ik zou het niet kunnen zeggen, ging ik te de knap. Wel, ik heb er nog nooit zowit gezien, hoe komt zij zo? Ik weet het wezenlijk niet, Dante Potti, kan het doen altijd zoals ze schik hebben. Toen ze dat. Tom vrees aan Joch. Ja, Dante, zei hij iets minder bouwt, dat geloof ik tenminste. Geloof je dat? Ja. De oude dame bugte zich en Tom verbijden met angst de afloop. Toch heb ik gegeven haar bedoeling te laat. Daar lag het verklappen de telerbordje achter de franjes van het petgordijn. Dante Potti nam het op en hield het hem voor de neus. Tom dijnsde terug en sloeg de ogen neer. Hij heeft een beetje gewone handvatsel, zijn oor en knippen die gaan stil zo dat men zijn hoofd hoorde kraken. Nu jongen heer, waarom moest dat stommer die zo mishandeld worden? Ik deed het uit medelijnen met haar omdat zij geen tante heeft. Geen tante deug niet? Wat heeft dat ermee te maken? O, heel veel. Omdat als zij erin had, deze haar gebrand zou hebben en haar de ingewande haar zei een mens geweest. Dante Potti voelde plotseling een knagende gewetensvroeging. Het geen vreed was voor de kat kon ook vreed voor een jongen wezen. Haar hart werd verteederd. Ze kreeg spijt en haar ogen begon er vochtig te worden. En haar hand op Tom's hoofd legende zei zijn vriendelijk. Ik deed het om best wil Tom en jongen, het heeft u in best goed gedaan. Tom keek haar aan en zij, terwijl hij een knip opgemaakte. Ik weet dat u het voor mij om best wil gedaan hebt en ik deed even eens met de poes. Het heeft haar ook goed gedaan, want ik heb haar nooit zo net je syndansen. O, maak dat je wegkomt voordat ik weer boos word, riep dat eruit. En doe nu eindelijk je beste eens om een brave jongen te worden. Medicijne boefje voorlopig niet meer te nemen. Tom ging die middag vroeg naar school te spelen. Hij verklaarde zich voor ziek en zag er ook niet heel goed uit. Schijnbaar keek hij naar alles behalve naar hetgeen waarop hij wezenlijk zijn oog gericht hield namelijk naar de weg. Daar kwam Jeff Zetsche aan en Tom's gelaad klaarde wat op. Hij begon een gesprek met hem en zocht op allerlei manieren iets om Trent Beckie te weten te komen door de lozen jongens geen niets van te merken. Zodra hij ontdekte dat het draagste van het jeugdje niet de rechte persoon was sloeg hij zijn vertriet dichter. Eindelijk kwamen geen japonnetjes meer voorbij en hij verveel in een hopeloze neerslachtigheid. Hij trad het leke schoolgebouw binnen en gaf zich aan zijn vertriet over. Maar opeens ontdekte hij weer een jeugdje en zijn hart klopt te hoorbaar. Geen minuut later was hij de school uit en als een clown aan het kunst te maken. Hij wilde, lachte, zat de jongens achter daar, spon met levensgewaar over het hek, ging op zijn kop staan en verrichte al de heldendaten die hij maar kon uitdenken tezelder tijd voortdurend hemelijk blikken werpend op Beckie's stature om te zien of zij het wel merkte. Toch, ze schedden niet op te letten en kiek steeds een andere kant uit. Was het mogelijk dat zij niet zag dat hij daar was. Toen ging hij zich gymnastische maar onmiddellijk naar bijheid uitvoeren. Lief met vele wij tussen de jongens door, geep er een pet van het hoofd, slingende die over de dak van de school en danste en sprong totdat hij vlak voor Beckie stond en bijna tegen haar aantliep. En zij? Zij keerde zich om en Tom hoorde haar zeggen BAH. Sommige mensen verbeelden zich dat ze ijzerlijk grappig zijn. Ze doen altijd kunst om gezien te worden. Tom werd gloeiend rood en ze verslagen af. Einde van hoofdstuk 12 Hofstuk 13 van de Lotgevallen van Tom Soyer. Deze lieblievoksopname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain Hofstuk 13 De belediging van Beckie stature bracht bij Tom Soyer een besluit tot rijpheid. De knap was aan de uiterste grens van wanhoop. Hij was, zo sprak hij bij zichzelf een verlaten jongen, zonder vrienden. Niemand hield van hem. Wanneer de mensen de enige tijd ontdekten waar toen ze hem gebracht hadden zouden zij misschien spijtgevoelen over hun koelheid. Hij had getracht te doen wat goed was en had het pad der deugd willen bewandelen, doch zelfs daarin had men hem gedwaarspond. Aangezien men toch niets wensen dan van hem af te zijn zou de mensheid haar zin hebben en zij mochten er de gevolgen van toerekenen. Waarom zou ze dat niet? Wat recht had hij de verlatenen om zich daarover te beklagen? Ja, zij had er maar toe gedwoord. Hij zou een misdadig leven gaan leiden maar had hem geen andere keus gelaten. Inmiddels was hij onder deze alleen spraken eind buiten de stad gekomen en hoorde in de verte het geklingel der bel die de kinderen naar school riep. Hij snikte bij de gedachte dat hij nooit nooit meer dat oude zelfde geluid zou horen. Het was zeer hard, maar hij kon niet anders. De koude wereld had hem er toegebracht en hij moest zich in zijn lot schikken. Toen begon hij bitter te schrijven. Juist op dat ogenblik kwam hij zijn boezemvriend Joe Harper tegen ook met behuide ogen en blijkbaar met plannen gewichtig en somber als designen. Kennelijk waren deze beide zielen van één en dezelfde gedachte vervuld. Tom maakte terwijl hij zijn ogen met zijn mouw afweegde, om de veel stikken zijn besluit bekend om ten einde de slechte behandeling en het gebrek aan sympathie te huis te ontvluchten naar buiten in de weide wereld gaan rondswerven en nooit terug te komen en eindigde met de wens dat Joe Harper hem niet vergeten zou. Maar daar kwam het uit dat Joe juist dat zo de verzoek aan Tom had willen gaan doen om deelgenootmaken van een dergelijk voornemen. Zijn moeder had hem geslagen omdat hij Rome zou gestoept hebben die hij nooit geproefd had en waarvan hij niets afwist. Het was duidelijk dat zij haar zoon moeder was en van hem ontslagen verlangde te zijn. Als dat zo was, had hij niets anders te doen dan voor die wild te bukken. Hij hoopte dat zij gelukkig zou wezen zonder hem en dat het haar nooit berouwen zou haar arme jongen uitgedreven te hebben in een ongevoelige wereld om daarin te leiden en te sterven. Terwijl de beide knapen droevig voortwandelden, slootten ze samen een nieuw verbond om ulkander als broeders bij te staan en nimmer meer te scheiden totdat de doodherden van hun verdriet zou verlossen. Toen begonnen zij plannen te maken. Joe was er voorom kluizenaar te worden in een afgelegen grot van water en brood te leven om een gemak en verdriet te sterven. Toch na Tom aangehoord te hebben kwam hij tot de overtuiging dat er aan een misdadig leven grote voordelen verbonden waren en dus stemde hij erin toe zeerover te worden. 1,5 uur ten zuide van Sint Petersburg, waar de Mississippi zeer smal was, lag een klein bosrijk eiland met een ondiepe land in plaats en dit werd een zeer geschikt toevluchtsoord geacht. Toevluchtsoord over tegenover een dicht en eenzaam woord. Daarom werd Jacksons Island gekozen. Wie het bigpunten zijn overrijen zou zijn, was een zaak die hun niet ingedachte kwam. Toen zochten zij Huckleberry Finn op en hij voegde zich dadelijk bij hen daar alle baantjes die vergebond hetzelfde waren. Voor het ogenblik scheiden de vrienden en spraken af dat ze elkaar op een weinig bezochte plek aan de oever der rivier zouden ontmoeten en wel te middennacht der knapende lieveningsuur. Daar lag een klein houtflot dat ze hoopte te bewachtigen. Zij zouden alle drie vishaken en hengels meebrengen en zoveel tearkost als er sterks op de meest geheimzinnige wijze konden buitmaken zoals dat er rovers pasten. En nog voordat de zon ter Kimme daalde hadden zij zich reeds een kleine vreugde bereid door uit te strooien dat de stad eerlang van iets horen zou. Alle die deze vage mededeling ontvingen werden verzocht te zwijgen en te wachten. Zeg jongens, zei Tom, ik wou dat de jongens ons nu eens konden zien. Tegen middennacht kwam Tom ter bestemder plaatse met een gekookte ham en enkele andere levensmiddelen van minderen omvang. Hij hield stil bij een dicht begroeid kreupelbosje op een kleine hoogte van waar men de plaats daar bijeenkomst kon overzien. De lucht was met sterren bezuid stil. De machtige rivier lag kalm tussen haar oevers als een oceaan. Daar heeft hij gestoom. Tom luisterde een ogenblik bij de stilte werd door geen geluid verstoord. Toen begon hij zacht te fluiten en dit geluid werd onder het kreupelbosje beantwoord. Tom vloot nog eens en het signaal werd weer op dezelfde wijze herhaald. Toen riep een gedempte stem Wie nadert daar? Tom Soyer, de zwarte Zee, noemt uw enamen. Huck Finn met de rode hand en Joe Harper de schrik van de oceaan. Tom had deze titels uit zijn lievelingsboeken geleverd. In orde, geef het contrastsignal. Twee schorrenstemmen vluisterden gelijk tijdig het volgende schrikkelijke woord in de stik donkere nacht. Bluts. Toen wierp Tom zijn ham over de schrikkel en klommerden haar zelf af terwijl hij onder het afdalen zich nu en dan het vel opereed en zijn kleren scheurde. Er was wel een geschikt en gemakkelijk pad langs de oever om van de hoogte af te dalen maar dat miste het voordeel van moeite en gevaar door een zeerover zo gewaardeerd. De schrik van de oceaan had in zij de spek meegebracht en was onder het dragen van die last bijna bezweken. Finn had een koekenpang gestolen gezorgd. Het was maar jammer dat hij de enige der drie rovers was die de kunst van roken en pruimen verstond. De zwarte roven der Spaanse zee maakte de opmerking dat het gevaarlijk was zonder vuur op tochten te gaan. Dat was een verstandige opmerking. Lucifers waren in die tijd nog onbekend maar op enige elle afstands zagen zij op een groot vlot een vuurspeulen. Dadelijk slopen ze daarheen en namen een koeltje weg. Van die kleine dieverij werd in verbaasend avontuur gemaakt. Telkensreepen zij stond er stil met de wijsvinger op de lippen. Grepen uit dekbildige doog gevesten en gaven de fluisterende schrik wekkende bevelen om de vijand als hij hen mocht overvallen de dolk tot aan het gevest in het lijf te steken om dat lijken niet naar vertellen. Zij wisten wel dat de bemanning van het vlot in het stadje aan het houtstapelen was of in de herblijk zat. Doch die wetenschap ontstoeg hen niet van de verplichting het geval op séroverswijs te behandelen. Daarop staken zij met hun vlot van wal. Tom nam de bevelhebbers plaats in het posteerde zich bij de achterriemen en Joe op de voorsteven. Tom stond midden in het vaartag met gevronste wingbrauwen en over elkaar geslagen armen en gaf zijn bevelen met een ondertrukte barse stem. Laveren en het schip onder de wind brengen. Ja, ja, kapitein. Vooruit. Vooruit. Het gaat vooruit, kapitein. Zet het iets naar voren. Het is geschiet, kapitein. Daar de knapen steeds in dezelfde richting midden in de stroom de rivier afzakten was het niet twijfelachtig of deze bevelen werden maar voor de leus gegeven en had ik geen bijzonder doel. Welke zeilen voert het in top? De boeglijnseilen de topsseilen en de fokken, kapitein. Hij is de voormaarsseilen maak bovenaan de stengen stuk of 6 lijnen los. Pas op, nu. Ja, ja, kapitein. De topsseilen reven. Toe dan, jongen. Ja, ja, kapitein. Het roer tegen de wind. Naar de bakboord. Houd je je goedballen? Voorwaarts. Het gaat voorwaarts, kapitein. Het vlot dreven weinig naar de kant af. De knapen roeiden weer naar het midden en legden toen de riemen neer. Het water was laag en de stroom dus niet sterk. Gedurende de eerste drie kwarteen werd het nauwelijks in woord gesproken. Toen gedeed het vlot langs de opeilige afstand liggen de stad welke richting door enkele vlikkerende lichten werd aangewezen. Daar lag zij in diepeslaap verzonken, ver van de onmetelijke watervlakte waarin duizenden sterren zich spiegelden onbewust van de vreselijke gebeurtenis die juist plaatsschrijpt. De zwarte rover stond nog met over elkaar geslagen armen op het dek en laatste blik werpen op het toneel van geluk en leiden vervuld van de begeerden dat ze hem zien mocht terwijl hij daar buiten op de onstuimige wateren met een onverschokken geboed gevaar en doodtrotseerde en met een koele glimlach op de lippen zijn lot tegemoet ging. Hij verbeelde zich zonder veel moeite dat Jackson's Island oneindig ver van Sint-Petersburg verwijderd was en daarom weerp hij bij de gedachte aan die afstand een laatste blik op de stad met een gebroken, maar toch bevredigd hart. De andere zeerovers stonden ook laatste blikken te werpen en allen keken zo lang er bijna uit de koers van het eiland treven. Toch ze bemerkte het gevaar bij tijds en beijverde zich om het af te wenden. Tegen twee uur in de morgen landen het vlot een paar honderd ellen boven de aanlegplaats van het eiland en de knapen waarden door het water om hun lading te ontschepen. Tot de kleine uitrusting van het vlot worden ook een oud zeil. Dit werd over een uithoek in de struiken gespannen om als tent de beschutting van de profijant te dienen. Toch zelf hebben ze besloten bij gunstig weer in de open lucht te slapen zoals dat banditen betaapt. Daarop legden zij in vuurtje aan tegen de kant van een hoge houtmijd diep in het zonbare wout en begonnen wat spek in de koekenband te bakken terwijl zij hier bij de helft verorberden van de voorraad brood die ze hadden meegebracht. Het was een ontzagelijk genot om daar hun feestmel te houden als wilde in een maartelijk wout op een onbewoond eiland ver van de verblijfplaatsen der mensen. Al etende lichten zij dan ook de geloften af om nooit weer tot de beschafde streken terug te keren. De stijgende vlammen verlichten hun aangesicht en wirpen een rode gloed op het glinsteren groen enden zich sierlijk om de boomstammensliggeren te ranken. Toen de laatste knappe stukjes spek verdwenen waren en het laatste bokje brood was verslonden strikte de knapen wel behaagelijk hun leden op het postapijdaard. Ze hadden wel een kudderplekje kunnen vinden doch ze wilde zich het romantisch genot van een knetteren kampvuur niet onzeggen. Is het niet heerlijk voor Joe? Ja, het is verrukkelijk antwoorden Tom. Wat zouden de jongens nu al zeggen als ze onzagen? Zeggen? Wel, ze zouden goud geven om hier te zitten. Wat zeg jij, Hucky? Ik zeg, antwoorden Huckleberry dat het mij bevalt. Ik heb lang het nooit beter te hebben. Gewoonlijk krijg ik niet genoeg te eten en hier kunnen ze me niet komen schoppen en mishandelen. Het is ook juist een levendje voor mij, zei Tom. Je hoeft sporgers niet voor hulp te staan, je niet te wassen, niet naar school te gaan en allerlei onzin te doen. Zie je nu wel Joe dat een zeerover als hij aan wal is, niets te doen heeft, terwijl een kluisenaar moet bidden en nooit gekheid kan maken omdat hij altijd alleen zit. Ja, je hebt gelijk, zei Joe. Ik verwacht er niet veel goed van, dat weet je, maar nu ik het geprobeerd heb, vind ik het veel plezieriger om zeerover te zijn. Je ziet ook, zei Tom, de mensen geven tegenwoordig niet zoveel meer om kluisenaars als in de oude tijd maar voor zeerovers hebben ze altijd ontzag. En buiten die moet een kluisenaar op de hardste plaats slapen die hij maar vinden kan en zich in zakken kleden en as op z'n hoofd strooien en in de regen buiten staan en waarom moet hij zakken dragen en as op z'n hoofd strooien vroeg Huck? Dat weet ik niet, maar ze doet het allemaal. Als hij jij in kluisenaar was zou je het ook moeten doen. Ik zou je bedanken, zei Huck. Wat zou je dan? Dat weet ik niet, maar dat zeker niet. Wel, Huck, je zou het moeten. Je zou het niet anders kunnen. Wel, ik zou het niet verdragen. Ik zou op de loop gaan. Op de loop gaan. Nu. Je zou er mooi soort van heren niet wezen. Je zou het op schande maken. De rode hand gaf geen antwoord daar zijn brein vervuld was met iets anders. Hij had juist een pijpenkop schoongemaakt en een rieten steel aanvast geherkt. De kop werd tabak gevuld en was bezig bij behulp van een stukje brandende steenkool dat tegen de tabak gedrukt werd wolken van gierige rook uit te blazen. Hij baden zich in wilde en gedot en de andere zeerovers benijde hem deze heerlijke ondukt en besloot er bij zichzelf zich haar eigen te maken. Een ogenblik later zei Huck wat hebben zeerovers te doen? O, zei Tom, ze leiden een woedig leventje kapenschepen en verbranden die stelen geld en begraven dat op geheimzinnige plaatsen op hun eiland waar het door geesten en spoken bewaakt wordt. Voorts vermoorden zij de gehele bemanning van het schip. En ze nemen de vrouwen met zich naar het eiland. Zij zo, want vrouwen worden niet vermoord. Nee, antwoordde Tom toestemmend, ze vermoordde geen vrouwen, daarvoor zijn zij te edelmoedig. En de vrouwen zijn altijd mooi ook. En dragen zij niet klieren van beestenvellen. Nee, toch niet, antwoordde Joe voor geestrift, geheel van gouden, zilver en diamanten. Wie, vroeg Huck, wel, de zeerovers. Huck kreeg met een wanhopige blik naar zijn eigen plunje. Ik geloof niet dat ik geschikte kleren voor een zeerover heb, zij hij met een doelvig patel zijn stem. Maar ik heb geen andere dan deze. Doch Tom en Joe vertelde hem dat de mooie kleren spoedig zouden komen, wanneer zij op avonturen zouden zijn uitgegaan. Ze gaven hem te verstaan dat zijn lompen voldoende waren om te beginnen. Of schoon het bij rijke zeerovers de gewoonte was om de behoorlijke garderoben van walt te steken. Van lieve leden begon het gebabbel te verminderen en daalde de slaap op de oogleden de jeugdige vluchteling in neer. De pijp gelet de rode hand uit de vingers en hij sleept wel draad en slaapt desrechtvaardigen. De schrik van de oceaan en de zwarte roven der Spaanse zee sleepen niet zo gemakkelijk in. Ze zeiden hun avond gebet, zachtjes en liggend op, daar er niemand was die hen geboot te knielen en ze zouden haar hart spreken. Wel hadden zij veel lust het gebet achterwezen te laten, nog ze maakte zich bevreesd dat zij, wanneer ze zo gondeloos waren opeens een bliksemstraal van de hemel op hun hoofden zouden doen neerdalen. Juist toen zij in het rijk de dromen zouden gaan zweven kwam een kwalgeest hen storen die niet wilde wijken. Deze was het geweten. Eerst achter volgendei hen de zwarte roven waren en daarna met het verwijt dat zij vleesgestolen hadden. Ze trachten hem tot zwijgen te brengen door hem te herinneren dat zij toch dik was koekjes en appels hadden weggedomen toch hij liet zich door schoon schijnende reteneringen niet afschepen. Hij wilde over het onwilligbare feit niet heen stappen dat lekkers wegdemens niks snoepen was terwijl het onfremende van spek en dat dit in de Bijbel verboden werd. Daarop besloten zij hun binnenste om, zolang zij het door hem gekozen broep uitoefenden, hun ceroverij niet meer met de misdaad van steden te bezuddelen. Op die wijs werd er een wapesteelstand met het geweten gesloten en onze cerover is vielen gerust in slaap. Einde van hoofdstuk 13 Hofstuk 14 van de Lotgevallen van Tom Soyer door Mark II toen Tom de volgende ochtend wakker werd begrepen hij eerst niet waar hij was hij ging opzitten vreef zich de ogen en keek in het rond toevatten hij het de ochtendschemering had haar koele, grauwe sluier uitgespreid en de aangrijpende koomte en stilte van het woud gaf een heerlijk gevoel van rust en vrede geen beeld en vrede geen bladbewoog geen geluid verstoorde de overdenkingen de grote natuur diamant en doudroppels schitterden op de bladeren en het gras uit het met een laag witte as bedekte kampvuur steeg in dunne, blauwe rookwok recht daar boven Joe en Huck lagen nog te slapen daar deed ver achter in de bossen een vogel zijn roepstem horen die duidelijk door anderen beantwoord werd en tegelijkertijd vernam in het gehamer van de boomspecht langzamerhand ging de grijze mooi gedam in een witte nevel over en werd het minder koud van lieve leden vermenigvuldigden zich ook de geluiden en op een baarde zich het leven de wonderbare natuur schudden de slaap af en ontplooiden zich voor de ogen van de pijnzende knap een klein, groen warmtje kroop over een bedouwd blad van zijn lichaam op, snuffelde in alle hoekjes en gaartjes en ging toen weer voort volgens Tom was dat warmtje bezig opbetingen te doen toen het eindelijk uit eigen beweging naar hem toe kwam bleef de knap toodstil zitten en al na mate het beze hem naderte of een andere wegschijnt te willen nemen klom of taalde zijn hoop eindelijk bleef het gedurende enige voor de knap angstige ogenblikken het kopje onbewegenlijk opwaartsgericht houden en slotte op Tom's been neer om over het lichaam van de knap een reis te maken dat deed hem het hart van vreugde opspringen want het beduidde dat hij een nieuw pak zou krijgen zonder enige twijfel in zeeroofens uniform daarop verschenen zonder dat men zich in kon van waar een optocht van mieren die haar dagtaak aanvingen een van haar sleepte moedig een dode spin vijf maar groter dan zijnzelfde tussen haar poten voert die op een boom staan een bruin gespikkeld onze lieve heersbeestje beklomde duizenden wekken de hoogte van een grasgeurt en Tom boog zich over het diertje heen en zei lieve heershaantje, lieve heershaantje vlucht heen, vlucht heen uw huis staat in brand, uw kinderen zijn alleen en het diertje sloek de vleugeltjes uit en vloog weg om te zien of de knap waarheid sprak waarover deze zich in het minst niet verbaasde immers hij wist van oud dat het insect licht gelovig was op het punt van brand en hij had menigmaal de onnozelheid van het beestje verschalkt toen kwam er een steenmod die traag zijn rond lichaam mee sleepte er Tom raakte het diertje aan om het met opgetrokken poten te zien in één rollen en te doen alsof het dood was de vogels waren in tussen druk aan het zingen en kwelen gegaan een spotvogel zette zich op een boom boven Tom's hoofddeer en boodste doel van pret met trillende stem de geluidenaard de andere vogels toen streken schillen meerkool als een blauwe vlam naar omlaag en ging op een tak zitten bij kans binnen het bereik van de knap hij hield zijn kopje op zijde en keek de vreemdelingen verbaasd en nieuwsgierig aan een grijze eekhoorn en een grote vos sponken om hem heen en gingen af en toe opzitten om hem te bekijken en op hun manier tegen hem te praten deze bewoners der wilderenis toch niet tevoren een menselijk wezen gezien en wisten nauwelijks als zij er bang voor moesten zijn of niet de gehele natuur was klaarwakker en in beweging lange zonnestralen schoten door het dicht te loven en enkele kapellen verschenen vladderend op het toneel Tom schudde de andere zeerovers wakker juichend sponken zij op en binnen een paar minuten hadden de drie knapen hun kleren uitgegooid en speelden zij krijgertje en haastje over in het ondiepe, heldere water bij de witte zandbank ze dachten niet meer aan het stadje dat daar achter de majestueuse watervlakte lach te slapen een wisselzieke vloed of een lichte wassing der rivier had hun vlot meegenomen toch dit maakte hen niet bezorgd in tegendeel zij verheugden zich erover want het was hun alsof daarmee de band die hen nog aan de beschaafde wereld hechten voorgoed was verbroken toen konden zij verfrist naar hun kamp terug en weleraar sprijden het op geraak onder vuur lustig zijn vlammen in het rond huk ontdekte in de buurt een bron van heldig koud water en de jongens vervaardigd de kopjes uit grote eiken en walnoten bladeren en maakte de opmerking dat water gedronken in zulke boestoord en onder zulke romantische omstandigheden een uit muntend cirugaat voor koffies toen Joe het mes in de zijde spek wilde zetten om reepjes voor het ontbijt te stijden werd hij door de andere verzorgde daarmee enige minuten te wachten daar zij een veelbelovend plekje in de rivier ontdekt hadden om te vissen bijna onmiddellijk daarop eer Joe nog ongeduldig kon worden kwamen zij terug met een stuk of wat mooie forellen en een paar basis voorraad genoeg meenden ze voor een geheel huisgezin de vis werd dadelijk met spekvert gebakken en nooit scheen ze zo lekker te hebben gesmaakt ze wisten niet dat zoet watervis maakt wanneer zij dadelijk daadat zij is gevangen gekookt of gebakken wordt en dat slapen in de open lucht bade, erferbe honger de beste saus bij de maaltijd is na het ontbijt zochten zij een schadoerrijk plekje op waar zij zich neerlegden terwijl hucs en pijpje rookten en toen de vermoeidheid geweken was gingen zij het bos in op een verkenningstocht ze wandelden vrolijk voor het over stukken verbomd hout door dichte kreupelbossen en onderreuzachtige wout koningen van weer kruim tot op de grond zielijke kranzen van wilde wijlgaardsloof afhingen terwijl ze nu en dan verrast werden door alle liefste open plekjes bedekt met een gastapijd en met schitterende bloemen bezijd ze vonden een menig te zaken die hen in verrukking brachten toch niet dat hun bepaald verbaasde om het urenamen ze een zwembad en tegen het midden van de dag keerden zij weer naar het kamp terug ze waren te hongerig om ze te gunnen, toch niet te hongerig om zich met een maal van koude hap te ver genoegen en vleiden zich daarna op een schuiddoerrijke plaatsdeer om wat te babbelen hun praatlust begon echter al rast te kwijnen en verdween weldraag geheel de plechtige stilte van het wout en de dodelijke eenzaamheid gingen haar invloed op hen uithoeverden ze raakte aan het mijmeren een onbestemde lusteloosheid overviel hen die gaandeweg een bepaalde vorm aannaam namelijk het pijnigend heimwee zelfs Finn met de rode hand drobde van zijn stoepen en lege vaten toch ze schablen zich over hun kindrachtigheid en niemand had te moeten zijn gedachten uit te spreken reedsgedurig hadden zij gemeent in de verte een vreemd soortig geluid te horen iets als het verwijderd tikken van een klok maar nu werd dat geluid sterker en trok het bepaald de aandacht de jongens voelden zich niet op hun gemak keken elkaar aan en gingen zitten luisteren eerst hoorden ze niets meer en daarna een dof gerobbel als van naderende donder wat is dat riep Joe angstig uit ja, wat zou dat kunnen wezen vluisterde Tom het is geen donder zij hukkelberrie op alles behalve gerust te toon want donder stil zij Tom luister er spreekt geen woord ze wachten enige ogenblikken die een eeuw schenen en toen werd de plechte gestilte weer door het toffe gerommel verstoord laten ons hoogte gaan nemen ze sprong op, eilde naar de oever kropen onder het kruipel houdt door en staarde over de brede watervlakte daar zagen ze de kleine stormveerboot zowat een uur van de stad op en neervaren het dekseen zwart van mensen een aantal schuitjes en roeibootjes dreven om en bij de veerboot toch de knapen konden niet zien want de mannen die erin zaten uitvoeren plotseling reed een wolk van witte rook uit de boot op voor afgegaan door een harde knol en daarop liet zich het toffe gerommel weer horen ik weet het, riep Tom uit er is iemand verdronken daar heb je het, zij huk dat hebben ze van de zomer ook gedaan toen Beeltenner verdronken is toen schoten ze ook een kanon op het water af omdat dan het lijk gewone kon boven drijven ja, en soms nemen zij broden en noem daar kwiksilver in en laten ze dan drijven en die broden dobberen naar de persoon die verdronken is toe en houden daar stil dat heb ik ook wel gehoord, zijt zo maar ik zou wel eens willen weten hoe het brood dan blijft stil staan oh, zijt Tom dat ligt niet zo zeer aan het brood als wel aan de woorden die erbij gesproken worden eer zij het te water laten maar ze zeggen het niet bij, zij huk ik zelf ben erbij geweest toen ze het deden en ze spraken geen woord wel, dat is grappig zijt Tom maar het is toch zeker dat ze er iets bij denken dat spreekt vanzelf, dat weet iedereen de andere jongens stemmen toe dat voor die bewering van Tom veel te zeggen was omdat een redeloze klomp brood die niet in toverformulieren onderricht was niet verwacht kon worden als een met reden begaafd wezen te handelen wanneer hij zo ook een ernstig werk te verrichten had sap halloot, ik kwam tot ik er bij was zij Joe ik ook, zij huk en ik zou goud geven als ik wist wie het is de knapen bleven luisteren en de boot bespieden opeens kreeg Tom een ingeving en riep uit jongens ik weet al wie een verdronken is wij zijn het in een ogenblik waren ze helder geworden ze hadden een schitterende zegen behaald want ze werden gemist en betruerd harde waren om hunnend wil gebroken tranen over hen geschrijd geweten zijn het knagen gebracht en verdriet en berouw gevoeld en wat nog het heerlijkst was van alles ze waren het onderwerp van gesprek van de Galse stad en werden dit tegen volgen door al die jongens benijds dit was verrukkelijk nu was het toch wel de moeite waard om zeer over te worden tegen licht en donker voelde veerboot naar haar gewone ankerplaats terug de zee rovers keerden weer naar hun kamp en jubelden van vreugde over hun folken nieuwe grootheid en de onrust die zij hadden doen ontstaan er werd weer vis gevangen en gebakken en toen deze verobert was ging men zich in gissingen verdiepen om tren te geruchten die er te sinds Petersburg over hen zouden verspreid worden en de schilderijen die zij over de algemeen rouw ophingen gaven van hun standpunt gezien reden tot de vretenheid toch na mate de schuidoen van de nacht hen bedekten werden de knapen stiller en ze eindigden met in het vuur te staren terwijl hun gedachte blijkbaar elders verwelden de opgewondenheid was voorbij en Tom en Joe konden het denkbeeld niet verzetten dat er thuis persoonen waren die niet zoveel plezier in deze grap hadden als zij ze begonnen zich angstig te maken en ongelukkig te gevoelen en onverhoeds ontsnapt hun een paar malen eindelijk waren de Joe het beschroomd te vragen wat de anderen ervan zouden denken als ze weer tot de beschaving terugkeerden nu niets maar Tom beantwoordde die vraag met een spotlag en Huck die hoogst vrijheid liefend was hield zich bij Tom en de wijverlaag palmde dadelijk in zeggende dat hij er niets van gemeent had en dat men volstrekt niet moest denken dat hij naar huis verlangde het ophoeren was al zo het ogenblik gedept bij het vallen van de avond begon Huck te dommeren en was kort daarna aan het snorken zo volgde zijn voorbeeld Tom bleef onbewegenlijk op zijn armen liggen en staarde hem enige ogenblikken strak aan eindelijk stond hij voorzichtig op en ging bij de weerschein van het flickeren kampvuur aan het zoeken in het gras en raapte enige stukjes van de witte bast van een vijgenboom op dus er twee die hem naar de zinschelen te zijn toen knielde hij bij het vuur neer en schreef met moeite met een stukje roodkrijt iets op elk van die beide daarna rolde hij er één op stak dat in de zak van zijn buis en legde het andere in de hoed van Joe die hij vlak bij de eigenaar neerzette verder vulde hij de hoed met enige schooljongen schatten van schier onmetelijke waarde als een stuk witkrijt een grommelastiekenbal drie vishaken en een zogenaamde echte glazen knikker vervolgens loop hij behoedzaam op de tenen tussen de bomen weg totdat hij buiten het gehoor was en liep toen zo gauw als zijn beden hem dragen konden in de richting van de zandbank gevoerd einde van hoofdstuk 14 hoofdstuk 15 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten oplamen door Bart De Leel de lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II hoofdstuk 15 enige ogenblikken later was Tom in de ondiepe rivier verdwenen eer hij met het halve lijf onder water was had hij reed de helft van de weg afgelegd daar de stroom hem nu niet langer veroorloven te waarden sloeg hij moedig armen en benen uit om de overziet in de 100L door te zwemmen hij zomt zoveel mogelijk met de stroom mee toch werd gedurig met meer kracht dan hij verwacht had toch bereikte hij eindelijk de oever en liet zich langs de kant voortrijven totdat hij een geschikt plekje vond om te landen aan wou gekomen bevoelde hij eerst zijn borstzak om zich te overtuigen dat de boomschochers nog op haar plaat zat en toen maakte hij zich met zijn druipelatte klederen steeds de oevervolgend door de borst en voort even voor 10 uur kwam hij aan een open plek tegenover de stad en kwam hij in de schaduw der boomen bij de hoge dijk liggen alles onder de flikkeren de sterren was rustig Tom kroop de dijk af loerde naar alle kansen liet zich in het water glijden en zwon met 3 of 4 slagen naar het bootje toe dat steepdienst deed bij de veerboot hij klommer in ging onder de roebank liggen en wachtte met een kloppend hart spoelig werd de oude bel geluid en een stem gaf bevel om de banker te lichten een minuut of wat daarna werd de voorsteven van het schuitje door de golven die de boot deed ontstaan om hoog geheven en de reis naar mijn aanvang Tom was syrens en schik dat hij nog juist bij het tijds was gekomen en was hij wist dat de boot die dag voor de laatste meldienstijd na 10 of 12 minuten stopte de boot wel op Tom overboord stopte en in de duisternis naar de oeverkroop hij ging echter voorzichtigheidshelven omstreeks 15L beneden het vaarwater aan Waal ten einde het gevaar van ontdek te worden te ontkomen toen sloop hij voort langs weinig bezochten Stegen en Stratum totdat hij voor de schutting aan de achterkant van Tantes huis stond na deze te zijn overgeklouterd stopte hij voort tot aan de Elseboom en turde naar binnen door het ruim van de zitkamer waar een licht brandde daar zaten Tante Polly zit Marie en de moeder van Joe bij Elkander ze hadden zich onom de tafel geschaard en het bed stond vlak bij de ingang Tom stapte behoedzaam naar de deur en liegte voorzichtig de klink op toen drukte hij zachtjes met zijn knie tegen de panelen en de deur week met een licht gekraak hij ging voorzichtig met due voort telkens bevende wanneer hij gerucht maakte totdat hij dacht dat hij aan zich op de knie wel door zou kunnen persen Reeds was zijn hoofd in de kamer toen hij Tante Polly hoorde zeggen hoe zou de kaas zo waaien ik geloof waarin want dat de deur open staat wel al mijn leven de wonderen staan niet stil kom, zit, ga haar sluiten Tom verdween van pas onder het bed hij bleef een oogemelijk stilleegend om adem te scheppen en kroop toen zover daarvoor dat hij bij kans Tante's voet raakte maar zoals ik zei de vervolgde Tante Polly eigenlijk slecht was hij niet alleen maar wat ondeugend een beetje lichtzinnig en wild, weet je het kind dacht geen kwaad en was de goed hartigste jonger van de wereld en ze begon te schrijven precies zo was het met mijn Joe altijd vol jongen streken en handig in allerlei kattenkwaad maar hij was de ombad zuchtigheid en vriendelijkheid zelfen en de hemel zijn mij genadig te moeten denken dat ik hem zweepslagen gegeven heb die ik zelf uit het raam heb geworpen omdat ze zuur was geworden en dat ik hem nooit nooit meer op deze aarde zal terugzien die armen miskende jongen en je van hart besnikte alsof haar hart zou breken ik hoop dat Tom in betere gewesten is zijde zit nog als hij hier wat meer zit Tom voelde het vonkelen van Tante's oog of schoon hij het niet zien kon geen woord te nadelen van Tom nu hij is heen gegaan God zal hem oordelen en jij behoeft u daar over niet moeilijk te maken jongen heer ach je vrouw Harper ik kan hem niet missen ik weet niet hoe ik het zonder hem stel hem moet hij was mij zo geen troost hoewel hem mijn arm hard en bloeden toe kon plagen de heer heeft gegeven de heer heeft genomen de naam des heren zij geloofd snikte je vrouw Harper en het is zo hard verleden zaterdag nog stak Joe vlak onder mijn neus een voedzoeker af en ik heb hem geslagen totdat hij op de grond lag te spachtelen weinig dacht ik toen hoe spoedig oh als het nog over te doen was ik zou hem voeren mijn hart drukken en zeggen ja, ja, ja ik begrijp voor komen wat je even voelen moet je vrouw Harper ik had hem me best voorstellen gisterenmiddag die Tom mijn arme kat van zijn drankje nemen en ik dacht dat mijn huis onderste boven zou keren en God vergeven mij ik knip met mijn vinger roed aan de vinger het kind in zijn oor dat het kraakte mijn jongen mijn arme gestorven jongen toch hij is nu uit zijn leiden en de laatste woorden die ik hem hoorde zeggen waren een vrijheid de gedachte aan dit feit was te bitter voor de oude juffrouw en zijn basten in tranen uit Tom voelde dat zijn ogen vochtig werden nog meer uit medeleiden met zichzelf dan met de anderen hij kon maar rie horen snikken en nu en dan een vriendelijk woordje over hem in het midden brengen meer dan ooit kreeg hij een hoge dunk van zichzelf toch was hij zo diep door de doelvrijd zijn er tante geschokt dat hij snakte om het bed uit te springen en zich in haar armen te werpen toch hij bedwong zich en bleef liggen al luisterend ving hij bij stukken en brokken op dat men eerst verondersteld had dat de knapen met zwemmen verdronken waren toen was het kleine houtflots vermist en was er door een paar jongens meegedeeld dat de verloren knapen voorspeeld hadden dat het stadje eerlangs iets horen zou de wijzin van St. Petersburg hadden het één met het ander in verband gebracht en waren tot het besluit gekomen dat de knapen met het houtflot van Walgestoken waren en bij de eerste volgende stad aan Wal gegaan waren toch tegen de middag was het houtflot aan de oefen van de Missouri enige uren van de stad teruggevonden en toen was de hoop verdwenen ze moesten verdronken zijn anders zou de hongeren bij het vallen van de nacht zowel niet eerder daar huis hebben gejaagd men geloofde algemeen dat het een wat hopige zaak was om de lijken te zoeken daar de knapen ooggetwijfeld midden in de rivier verdronken waren anders immers zouden zij die voor goede zwemmers bekend stonden het wel tot de oever hebben kunnen brengen deze dingen waren voorgevallen op woensdag en als de lijken voorzondag niet werden gevonden zou men de hoop opgeven en er die morgen een lijkdienst gehouden worden deze laatste mededeling deed Tom even sidderen tegen elf uren je vrouw Harpers snikkert op om heen te gaan en door een opwelling van wederzijdsmedeleider gedreven vloogen de beiden van kinderen beroevde vrouwen ookander in de armen en namend daarna afschijt Tante Polly zei dus zit en Marie die avond met een buitengewone hartelijkheid goede nacht en zit perste zich een paar tranen uit de ogen terwijl Marie luidsnikkend naar boven ging toen knielden de oude juffrouw neer en bad voor Tom zo vuurig, zo roerend en met zo'n oneindige liefde en haar oude stem beefde zo dat eer de laatste woorden van dat gesprek uitgesproken waren Tom in een bad van tranen lag hij moest zich dat de armenvrouwen aan het bed was gegaan nog lang stil houden want ze bleef geruimetijd wakker en gaf voortdurend in hartbreken de uitroepen aan haar troefheid lucht eindelijk na zich nu op de ene zijde geworpen te hebben was hij stil en kreunde alleen nog maar een weinig in haar slaap nu kroop de knap onder het bed uit richten zich langzaam op hield zijn hand voor een tacht dicht en keek zijn tante aan dachtig aan diep medelijden vervulden zijn hart er haalde zijn vijgenboom bast voor de dag en hield hij bij het licht plotseling schoten we iets grappigste binnen verhelden ze gelaten haastigd stak hij zijn boomschoos weer op boog zich over tante's aangezicht heen en drukte een kus op haar bleke lippen toen nam hij de terugreis aan en liet de deur in de klink vallen hij vond zonder door iemand ontdekt te worden op de tast zijn weg naar het veerbootje terug en stapte moedig aan boord immers hij wist dat de boot onbemant was behalve door de klepperman die er altijd in kroop en doorgaans als een os sliep hij maakt het schuitje van de voorsteven naar bood los sloop er in en roeide onzichtig strom op waarts toen hij omstreeks een mijl had voortgeroeid hield hij opeens schuins aan begon te werken zo hard als hij kon en bereikte handig de overzijde hij had grote lust om het bootje buiten maken daar hij het schip als wettig ceroversproei beschouden door hij begreepte gelijkertijd dat er overal naar gezocht zou worden en dat een ontdekking er het gevolg van kon zijn daarom stapte hij zonder buiten wel en ging het bos in hij zette zich op de grond neer om uit te rusten legde zich de machteling op van wakker te blijven en zocht eindelijk zijn oude verblijfplaats weer op de nacht was bijna voorbij en het was klaar dag toen hij voor de zandpak stond daar hield hij opnieuw halt en legde zich op de grond te slapen tot de zon aan de hemel stond en de grote rivier met haar glans vergulden toen dompelde de knap zich in de stromen blik later bij de ingang van het kamp stil juist toen Joe uitreep nee, Tom is een eerlijke jongen en hij zal terugkeren hij zal ons niet verlaten hij is er te trots voor want hij weet dat dit een schande zou zijn voor een zeerover zeker is hij op avonturen uit het zal mij benieuwen wat hij nu weer heeft uitgespakt goed, al wordt de huk maar als hij niet op zijn tijd past is hij ontbijt voor ons ja, als hij er niet is maar dat is nog niet zeker er stond immers op de boomschors geschreven als ik er niet ben is het ontbijt voor uw lieden wie is die hij riep Tom met een toneel stem uit terwijl hij met vieren houden het kamp binnen stapte spoedig was er een wilderige ontbijt van spek en vis opgedist waar aan de knapen zich daar hartelijst te goed deden onderwijl vertelde Tom met de nodige opsieringen zijn avonturen van die nacht toen het verhaal geëindigd was werden zij 3 snoevende, grotsprekende helden na het ontbijt verschoold Tom zich op een schoudelijk plekje op te gaan slapen en de beide andere zeerovers gingen op de vis vangst einde van half stuk 15 hoofdstuk 16 van de notgevallen van Tom Soyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de notgevallen van Tom Soyer door Mark Twain hoofdstuk 16 na het eten vertrokken de drie knapen naar de zandbak om schildpad eieren te zoeken zij stoten met stokken in het zand en wanneer ze een weken plek vonden legten zij zich op de knieën en groeven haar met de handen uit somtijds haalden zij 50 of 60 eieren uit één gat het waren witte, bolronde eitjes iets kleiner dan een walnoot die avond hadden ze een heerlijk mal van spiegel eieren dat vrijdagochtend nog in z'n haat werd na dat ontbijt van gebakken eieren begraven ze zich schreeuwend en jubelend naar de zandpak beelden krijgeltje ontdelen zich onderweg van hun kleren en liepen in adams kostium voort totdat zij midden in het ondiepe water stonden daarna sprong zij tegen de stijlen oefen op van welke zij gedurig tot grote vermedering der pret afsukkelden nu en dan hielden zij bij elkaar stand en gooiden elkaar met water terwijl zij, om het killen nacht te vermijden ookander gedurig met afgewend gelaad naderden en eindigden met het te grijpen en te worstelen totdat de sterkste zijn buurman onder water geduurd had en zij ten laatste alle in een warnet van witte armen en benen verdwenen om spoedig daarop blazend, spuwennd, lachend en na de adem heiligend weer boven te komen als de krachten hun begraven spartelden zij naar het droge hetersalt en legden zich daarop deer en dan sprong zij langzamerhand weer naar het water en vertonen dat spelletje voor de tweede baal eindelijk viel het hun in dat hun huid spreken op een vleeskleurig tricogelijk die ter gevolgen werd er in het zand hun cirkel getrokken en een paar de spel vertoond met drie klang want geen hunde wilde die schitterende rol aan de andere afstaan vervolgens werden de knikkers gehaald en werd de gestuid en gerold totdat ook dat spel verveelde tenna ging het Joe en Huck weer zwemmen maar Tom durfde zich daar niet meer wagen omdat hij bij het uittrekken van zijn broek het palingvel van zijn enkels gestroopt had en hij zich niet kon begrijpen dat hij zonder dit geheimzinnig voorbehoed binnen zo lang aan de kramp ontkomen was hij waagde zich niet weer eerder hij die talensband terug gevonden had en toen waren de andere jongens moeden en verlangden naar rust van lieve leden begonnen zij met loometred rond de dolen werden zwaar moedig en stalen verlangend over de brede rivier naar de plek waar zit Petersburg zich in de zon lacht te koesteren Tom bemerkte dat hij met zijn grote tenen het woord pekkie in het zand had geschreven hij wisten het uit en was poos op zichzelf om zijn zwakheid nog hij schreef het niet er min nog eens wisten het nogmaals uit en ontworstelde zich toen aan de verzoeking door de andere jongens op te halen maar de opgewektheid van Joe was voorbij en scheen niet terug te keren hij had zoek een heimwee dat hij het nauwelijks meer uithouden kon de traden stonden hem in de ogen ook huk was zwaar moedig even als Tom toch de laatste durfde het niet tonen hij droeg een geheim met zich om dat hij niet gaanen wilde oppumbaren toch waarmee hij, indien deze somberen oproeren gegeest niet werd gevluipt wel voor de dag zou moeten komen daarom zei hij, schijnbaar zeer opgewekt ik wet dat vroeger op dit eiland ook zeer over zijn geweest zullen we eens op verkeerding uitgaan ze hebben zeker hier of daar een schat begraven wat zou jullie hiervan zeggen als je daar eens een verrotte kist voor goud en zilver voor je zag liggen daar dit veruitzicht echter wekte geen de minste opgewonenheid en er werd niet eens op geantwoord een paar andere verleidelijke voorstellen vielen eveneens in het water dat was ontmoetigend Joe keek me straosig voor zich en krabbelde met zijn stok in het zand eindelijk riep hij uit oh jongens laat ons het opgeven ik moet naar huis ik voel me zo verlaten kom Joe dat zal langzaam aan het wel beter worden denk maar eens aan al die gelegenheden die je hier hebt om te vissen ik geef niet om visser ik vallag naar huis maar Joe, nergens is zo'n zwemplaats als hier wat kan mij het zwemmen schelen het is alsof het mij verveelt nu niemand het mij verbied ik wil naar huis oh hoe kinderachtig hij verlangt naar een moesje ja, ik verlang naar moedig en dat zou jij ook doen als je erin had ik ben niet kinderachtiger dan jij en Joe begon te schijden wel, dan zullen we het scheelpoppetje mij naar huis laten gaan niet waar ik? hij verlangt naar een moesje nu hij zal ook naar haar toe gaan jij vind het prettig hier aan Huck wij zullen blijven niet waar Huck antwoorden ja, maar het ging niet van harten ik spreek van mijn leven niet meteen jullie zei Joe en stond op daar nu en hij dreidde bij de jongens de rug toe en ging zich verder aankleden wie geeft wat om jou, zei Tom niemand heeft je nodig ga maar naar huis om uitgelachen te worden jij bent een mooie zeerover Huck en ik zei geen scheelpoppetjes wij blijven, niet waar Huck we laten hem stilletjes trekken we zullen het wel zonder hem stellen maar Tom voelde zich alles behalve prettig en was in ernst ongerust toen hij Joe mismoedig zag voortgaan om zich te kleden buiten dien was het onrust bijend te bemerken dat Huck met belangstelling Joe's toeverheidsde gadesloeg en stilzwijgen in Achterdam daar stapte Joe zonder een boer tot afscheid de kant op de zandbank het hart zonkt Tom in de schoenen hij keek naar Huck en Huck die hem niet durfde aanzien sloeg de ogen er en zei ik verlang ook zo Tom ik heb me hier nog meer verlaten gevoeld dan overal elders en nu zal het nog erger worden kom Tom, laat wij ook gaan dankjewel jullie kunt alle bij gaan als je je verkist ik denk te blijven Tom, ik wou liever gaan nu ga dan wie belid je Tom, ik wou dat jij ook meeging toe, denk er eens over we zullen bij de zandbank op je wachten dan zullen je verduiveld lang moeten wachten dat is alles wat ik je te zeggen heb Huck ging verdrietig heen en Tom stond hem na te ogen brandende van verlangen om hem te volgen en toch te trots om dat te doen hij hoopte dat de jongens zouden omkeren toch ze waren al uit het gezicht opeens voelde hij dat het ontzettend eenzaam en stil om hem heen was geworden nog eenmaal worstelde hij met zijn hoog hartig geboed einde zijn bakkers achterna en geelde, wacht ik moet je wat vertellen dadelijk hielden zij stil en keerden zich om ze in gehaald deelde hij hun een plannetje mee eerst hoorden zij hem gemelig aan maar toen ze eindelijk het punt ontdekten waar hij het hebben wilde werd zijn plan met een luid hurrabegoed een prachtig dentbeeld genoemd en werd er verklaard dat als hij het dadelijk had meegedeeld zij niet aan haar huis gaan gedacht zouden hebben Tom maakte over zijn terughoudendheid enige schoneschijnende verontschuldigingen de waren reden daarvan echt er was de vrees dat zelfs dit geheim daar mocht zijn en nog te doen blijven en hij had het daarom als het laatste noodschot bewaard de knapen keer de vroede terug en ging hem met opgewekt geboed weer uit het spelen niet uitgepraat over het heerlijk denkbeeld van Tom en vol bewonderingen over zijn vernuft na een smakelijk maal van ere en vis verkleidde Tom dat hij lust had om te roken Joe vond het een voertreffelijke inval en zei dat hij het ook eens wilde proberen hukbergte pijpjes en stopte die onze nieuwe lingen hadden nooit iets anders gerookt dan stroosigaren toch dat waren flauwe dingen te kinderachtig om meegeteld te worden nu strikte zij zich op het mos uit leunde wel behaagelijk op hun ellenbogen en begon het dapper te blazen de tabak was lang niet lekker en maakte hij een beetje dreierig toch Tom zei nu dat is gemakkelijk had ik geweten dat er zo weinig aan was ik ook zei Joe het beduit niets hoe menig keer zei Tom heb ik rookers aangekeken en gedacht he ik wist dat ik het kon en dan hield ik het ervoor dat ik het nooit zou kunnen leren heb ik dat niet gezegd huk heb jij het bij niet horen zeggen huk laat huk zeggen dat het niet waar is ja wel 20 maal zei huk nee zei Tom wel honderd maal eens nog toen we bij het slachthuis stonden herinner jij je dat niet huk Poptenner was er ook bij en Johan Hetser en Jeff Hetser weet je niet meer huk dat ik het zei ja zeker antwoorden huk het was op dezelfde dag waarom ik ben al baste knikker verloor nee het was de dag te voren heb ik het je niet gezegd zei Tom huk herinnert het zich nog ik geloof dat ik de gehele dag wel pijpen zou kunnen roken ik ben niets misselijk ik ook niet ik zou wel van de morgen tot de avond kunnen roken maar ik werd dat Jeff Hetser het niet zou kunnen Jeff Hetser wel hij zou bij de tweede trek al katterig worden laat hij het maar eens wagen dan zul je wat zien ik geloof het ook en Johnny Miller ik zou Johnny Miller wel eens met een pijp willen zien en ik zei Joe ik ben zeker dat Johnny Miller geen trek je kan doen als hij maar één pijpje rokt dan zou hij al ziek worden dat zou hij zeker Joe zeg ik wou dat de jongens ons nu eens konden zien ik ook zeg jongens zei Tom we moeten er niet van vertellen en als we dan weer eens bij elkaar zijn dan zal ik op je afkomen en zeggen Joe, kom, geef me pijp ik wou eens roken en dan moet jij zeggen, zo onversielig mogelijk alsof het niets was goed, ik heb een oude pijp en dan zal ik weer zeggen oh, dat doet er niet toe als ze maar zwaar is en dan moet jij met de pijpen voor de dag komen en we zullen ze kalmpjes opsteken en dan zul je ze eens zien kijken waaruit je dat zou grappig zijn Tom ik wou dat het nu al zover was ik ook en wanneer we hun vertellen dat we het geleerd hebben toen we zeer over zwaar waren zouden zij daar niet willen dat ze erbij geweest waren nee, dat geloof ik niet maar we zullen erom werden dus ongeveer liep het gesprek naar knapen langzamerhand echter begon het in weinig te verflouwen en wilde het niet meer flotten de grappige tussen het ene onderwerp en het andere werd groter en het spuwen verbazingwekkend elke portie in de wangen werd in spuiten de fontein en ze konden de kelders onder hun tong niet schielig genoeg uitschepen om een overstroming te voorkomen er kwamen, tegen wil en dank op welkingen in hun keel die gevolgd werden door aanvallen van misselijkheid de beide knapen zagen er blik en aakleg uit eindelijk viel Joe's pijp hem uit de krachteloze vingers daarop volgde die van Tom de beide fontein en sprongen met onstaumige woede en de beide pompen werden met kracht en geweld uitgeschept Joe zei flautjes ik heb me mes verloren, ik ga het eventjes opzoeken Tom zei brevende lippen en ingoude adem ik zal je helpen ga jij deze kant, dan loop ik langs de bron nee je hoeft niet mee te gaan huk we zullen het wel vinden huk ging weer zitten en wachten een uur toen begon hij zich te vervelen en ging zijn kameraden zoeken ze lagen ver van ookander diep in het woud bij de zeerbleek en vaste slaap maar uit een waarneming welke hij deed bleek hem dat zij van het geen verderde verlosd waren ze hadden die avond aan het soepé niet veel te vertellen en zagen verlegen voor zich toen huk na het avond eten zijn pijp voor de dag gehouden en er ook een voor hen wilde klaarmaken bedankten zij en verklaarde dat zij zich niet wel voelden omdat iets dat zij middags gegeten hadden hun nog in de maag zat einde van hoofdstuk 16