 Ik open deze zitting met gebetverzoekte heren van onder de hoogleraar hun barret af te nemen. Morgen de geest van wijsheid en barmhachtigheid in ons allen groeien en tot volle wasdom komen. Gaat u zitten? Meneer de burgemeester, mondseigneur, andere bijzondere gasten, dames en heren en uiteraard onze studenten. Goed dat jullie in grote getalen zijn gekomen. Van harte welkom hed ik u bij de opening van het academiesjaar 2013-2014. Onder welk gesternte start dit nieuwe academiesjaar? Ik zou zeggen, helaas nog steeds, hoe komen we uit de crisis? Hoe komen we sterker uit de crisis? En uiteraard op ons eigen werkgedicht. Welke bijdragen kan het hoger onderwijs en het wetenschappelijk onderzoek leveren? En wat is het perspectief voor dat onderwijs en onderzoek voor de komende jaren? Er staat veel op het spel. Investeer in de toekomst van ons land. En ruimer in de toekomst van Europa. Beteekend investeren in onze jonge, talentvolle mensen. Die immers de leiders en ondernemers van de toekomst zijn. Talentontwikkeling is cruciaal. Investeren in hoger onderwijs dus. En in onderzoek dat de basis vormt voor innovatie. Technologische en sociale innovatie. Die gelijk op moeten trekken. Maar helaas moet ik vaststellen dat dergelijke investeringen in Nederland achterblijven. Dat is niet goed voor onze economie, voor onze kenneseconomie. Nederland dreigt de slag te verliezen. In tal van Europese landen wordt aanzienlijk meer gedaan. Een ander punt van zorg is de Haagse regelsucht die drukt op het hoge onderwijs. In haar recente beleidsbrief Verstelking Bestuurskracht onderwijs breekt de minister van OCW de lands voor minder regels en minder bureaucratie. Dat klinkt goed. Maar de realiteit van dit moment is een andere. We zijn buiten gewoon veel geld en tijd kwijt met rapportages, inspecties, acreditaties, visitaties. En gaan ze allemaal door. Ik zou daarom zeggen geen woorden, maar daden. Er moet nu serieus werk worden gemaakt van de dereguleerding en ontbureaucratiseerding van het hoge onderwijs. Dat komen ons zomaar tientallen plaatsen voor nieuwe docenten en jonge onderzoekers opleveren. Zo kunnen we het verschil maken en niet door elkaar maar voortdurend bezig te houden met verantwoording en controle. Wat mag van onszelf worden verwacht op het vlak van valorisatie, het verzilveren van onze kennis en wat is daarvoor nodig? En hoe kunnen we de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt versterken? Dames en heren, we komen er niet door het aflopen van de gebaande paden. Het is tijd voor een nieuw geluid.