 Dzień dobry. Moje nazwisko, Martel, jestem kuratorką festiwalu, ale również wspólnie z projektem E-PAP, Wschodnia Europejskiej Platformy Sztuk Performatywnych, kuratorką nowego projektu, który powstaje w ramach festiwalu, ale także w ramach E-PAP-u, są ze mną również kuratorzy, którzy są w projekcie E-PAP od samego początku, także tutaj Nagorana Imiacja i bardzo się cieszę, że są tutaj z nami. To jest projekt Centrum Performatywne, który z założenia jest laboratorium badawczym, mającym otworzyć tutaj w Lublinie, w Centrum Kultury, warunki, stworzyć ramy dla pracy badawczej, dla zarówno teoretyków i praktyków. Bardzo ważna jest dla nas łączenie teorii i praktyki sztuk performatywny, jesteśmy przekonani, że tylko właśnie na tym łączeniu praktykowanie procesu może się rozwijać, natomiast dzisiaj mamy właśnie w tej chwili jedno z pierwszych wydarzeń, otwierających Centrum Performatywne i bardzo jestem szczęśliwa, że jest z nami Bojana Kunst, która w tej chwili prowadzi wydział choreograficzne w instytucie teatrologii stosowanej glisem i której książkę artysta w pracy wspólnie z Instytutem Teatralnym i obecną tutaj Agatą Adamiec Gąsitek, którą serdecznie witam, wydaliśmy w tym roku książka właśnie do nas przeszła z drukarni. Zaraz po spotkaniu będzie można ją nabyć, później zostanie wprowadzona do sprzedaży w księgarniach i w Centrum Kultury i w Instytucie Teatralnym i w całej Polsce. Dlaczego ta książka w naszym przekonaniu jest absolutnie kluczowa propozycja do rozmowy o tym zarówno co dzieje się w tej chwili w polskim teatrze, jak i o tym co dzieje się z kulturą, w jakim kierunku i w jakich warunkach sztuka jest rozwijana, jak powstaje w naszym przekonaniu, książka zwraca uwagę na podstawę, to znaczy na to, że trochę nie można uprawiać teatru krytycznego, politycznego, bez bardzo krytycznego przyjrzenia się warunkom produkcji i metodą własnej pracy, ale pokazuje też, że samo to spojrzenie nie wystarcza. Książka bardzo psuje nastrój, ale bardzo mocno też otwiera nowe perspektywy myślenia o tym, jak można uczciwie być dzisiaj krytycznym. Spotkanie będzie przebiegało następująco, bo Jana Kunst teraz opowie nam w krótkim wykładzie o tym, jak pracowała nad książką i dlaczego ta książka powstała, a zaraz po wykładzie, wspólnie z Agatą Adamicką-Sitek porozmawiamy z bojaną o tym, dlaczego, to jest jeszcze, ta książka jest tutaj ważna, które zadane te pytania wydają nam się najistotniejsze i otworzone dyskusje z państwem. Bardzo zapraszam. Dziękuję bardzo, Marta, za introdukcję. Jestem naprawdę, naprawdę szczęśliwa i cieszy się, by być tutaj, na festiwale, żeby mieć tę niesamowite okazję, żeby rozmawiać o książkę i prezentować, i zobaczyć na pierwszy raz to polska wersja, i wcześniej dałem wam taką krótką introdukcję do bardziej kontekstu tego książka o tym, jak to było wrześlenie i dlaczego, naprawdę chciałabym naprawdę podziękować ludziom, którzy są odpowiedzialni i którzy bardzo zauważyli, że ta książka przyjechała do Marta Kajl, initiatorem, a teraz powiedzmy, już dłużej kolaborator, żeby otworzyć tą książkę w Polsce, i bardzo, bardzo bardzo dziękuję Agata Adamiecka od Teaterka Instytutu żeby być kolaborator tego książka i naprawdę pracować i przejść do tekstu i mówisz do mnie, że wiesz teraz, jak myślałam, więc jestem bardzo biorona. Ale naprawdę bardzo, bardzo dużo. Chciałabym podziękować, bo myślę, że to naprawdę jest naprawdę prawo dla mnie, żeby zobaczyć książkę w polskim języku. To są te translatorze z książką, które wytrzymałam i to też będzie trudne dla mnie po polsku, ale ja wiem, że zrobiły bardzo duże pracę. Pola Sobasz Mikolauczyk, Dominika Gajowska i Johanna Jopek. Więc myślę, że bez tego rodzaju inwestycji i pracę na książkę, to nie będzie możliwe. Więc myślałam, jak wytrzymać książkę dzisiaj i zdecydować na bardziej nieoficjalne prezentacje z różnych topików, które pojawią się w książkę i może też zacząć z niej czemu ja wróciłam i jak wróciłam bo myślę, że to jest bardzo ważne dla metodologii żeby się położyć tych topików. Więc ja kiedy zaczęłam wrócić na książkę, która spowodowała się i myślę, że najważniejsze zasady były spowodowane od 2010-2011. To sytuacja, w której pracowałam w tej chwili, była całkiem różna z sytuacją, w której teraz pracowałam na długi czas jako wytrzymańczyk independentny, dramaturg, powiedzmy, jakby mały nauczyciel od festiwalu do festiwalu, od akademii do akademii do pracowania, ale też pracować dużo z artistami zwłaszcza od kontemporaryjnych performanów i dramaturgii. Byłam bardzo interesowana w procesach o rethinking i pracować razem. Byłam bardzo interesowana w różnych instytucjach, które wydarzyły się w ostatnich latach i zawsze było bardzo cieszyło się podczas statyki i procesów statycznych i pytania politycznej. I nie tylko pytania politycznej w sensie, jak artystycznie opłacić polityczne systematyki, ale szczególnie jak polityczna rewestia i jak pracować razem i jak pracować. I co dla mnie było bardzo ważne i także, ponieważ moja background przyjechała z Slovenia i została bardzo interesowana z magazinem i produkcją maska przez kilku lat. To było w porządku, że może było naprawdę generacyjne, ale w samym czasie to jest bardzo aktualna kwestia teraz, że to było w porządku, czy w porządku między nas, żeby naprawdę pracować na rady, co dzisiaj możemy producjąć i myśleć o relacjach artystycznej i politycznej, żeby zawsze osiągnąć w porządku o artystyczną freedom i tak dalej. To było w porządku, co mogliśmy teraz w porządku między artystyczną i polityczną. I to, co dla mnie było bardzo interesujące, jak w porządku było wiele projektów, żeby myśleć o produkcji politycznej, reflektywnych a w samym czasie pracować w kontekstach, w tej sytuacji, które są krytystyczne. Co to znaczy, w jednej stronie, było pewne oznaczenie, żeby zrobić polityczną artystyczną i tak dalej, ale w samym czasie, to było bardzo w porządku, w porządku sytuacji artystycznych, kolaboratorów, dramaturgów, produceni, więc dużo porządku, fleksibą pracę oznaczenie między pracą czasem, prywatnym, kontynuować eksploatację, strukturą nomadki, od rezydencji do rezydencji, etc., etc. I co dla mnie bardzo interesujące było, jak na jednej stronie jest w porządku symbolicznie i efektywne w porządku do naszej aktywy, więc czekamy, aby być częścią komunitety artystycznej i kulturą pracą, ale w samym czasie, to symbolicznie i efektywne w porządku produceni bardzo problematyczne subjektywy od naszych egzystemów, od więcej i więcej egzostycznych przyjaciółów i kolegów, z żadnej porządku, między prywatnym i profesjonalnym żywą, bardzo głodą pracą, więc, właściwie z naszym krytywnym pracem, byśmy też w porządku naszej sytuacji. I to jest naprawdę bardzo personalne powietrza, dlaczego wtedy byłem z tym bookiem i dlaczego byłem właściwie bardzo interesowany w porządku w porządku tych paradoków i w porządku tych paradoków w sensie, że nie tylko jesteś krytywującym czy w porządku w porządku w porządku sytuacji artystycznego czy w porządku, że nie jest polityka artystyczna, ale w porządku innego powietrza do produkcji, do artystycznego w porządku artystycznego a może w porządku też w porządku, gdzie jest w porządku naszej praktywy i to może był jednym z najważniejszych głów, które w porządku jest jakby continuą req. od mojego, kiedy byłem bardzo zauważywany, krytywującym się w szczególnej sytuacji w, powiedzmy w kontemporarym prokzymacji wytwór w artystycznym i kapitalizm do cały czasu dać w porządku czy w porządku w porządku w której jesteśmy i może też też w porządku naszej praktywy w pewien sposób. Więc powiedzmy, że chcę jakaś zniszczyć się z różnych fenomenów w których byłam w ostatnich latach pracy i oczywiście jest bardzo ważny w tych praktyzach jak wiele performancji lub artystycznych praktyw które były instytucjonalnie krytywującym czy w porządku wytwór w porządku procesów, kreacji i tak dalej. Oczywiście, były bardzo atakującym, powiedzmy praktywą charakterystyczną pracę czy niektóre rolne, które były historycznie distributowane między rektorami i aktorami między koreograferami i dęsami więc są naprawdę ciężkie czy komunisty pracę czy praktywą artystyczną pracę i to oczywiście jest bardzo potrzebne z jednej strony, więc to jest pozytywne praktywę w tym sensie, że to też sklosi inersja czy rytmiczna struktura instytucjonalnie czy może to jest specjalny praktyw na przykład, że relacja między szczególnymi struktury pracującymi w porządku nigdy nie jest zaskoczona ale co jest interesujące to to jest prawdziwe, ale z drugiej strony musimy też zauważyć na koniec sytuacji taką ekonomiczną, historyczną i polityczną sytuacją w ostatnim roku, w której to się dzieje, ponieważ nawet jeśli praktywowe praktywowe były możliwe do rozwijać krytykę i self-refleksje to były wiele czasu produkowane dokładnie w sposób, który może być bardzo zadowolony w tym, co ja analizuję w książce to jest post-40-tym sposób pracujący w neoliberalizmie czy może powiedzieć, że to jest latem kapitalizm, nawet jeśli to nie jest latem i są bardzo spokojnie związane z produkcją subjektywy w latym kapitalizmie więc to wygląda jak to jest pewien produkcją relacji w której pracę jest generała z nową organizacją i dyscyplinacją laboratorium więc próbowałam zobaczyć, jak te nowe funkcje laboratorium są naprawdę głębsze w sposóbu jak kontemporaryne instytucje pracują i pracują dzisiaj i próbujemy zobaczyć, czy są koneksy między funkcją self-criticism i instytucjonalnym krytykiem i w sposób jak się produkujemy i robimy artyny jak są inne produkcje w kognitwie, efektywie i kreatywem kapitalizmu więc co jest bardzo ważne myślę, że umożliwia się o produkcji relacji w której pracę jest generała nie jest wystarczająco ale co musimy do tego wierności analizować krytykową refleksją i bardzo głębszy w laboratorium i to jest coś, co chciałam też zrobić w książce zaczęłam zacząć się o sposóbu jak i co rodzaj laboratorium są dzisiaj, szczególnie artystyczne więc co się będzie analizować jeśli próbujemy myśleć o artystach nie jako artystyczna persona czy kwestia autorszego co będzie jej modlę czy jego laboratorium więc teraz oczywiście jak mówiłam to jest dodatkowo trudne, ponieważ jest tak dużo symbolicznego i efektywnego w naszym laboratorium więc powiedzmy, że to jest już jak jesteśmy czy jak jesteśmy czy są artystyczne to jest bardzo głębszy w produkcji kontemporaryjnej artystycznej i mogę wam po prostu dać bardzo proste egzemplaty jak ten fenomena o rentryfikacjach czy fentycytów z wielu artystów i tak dalej nie to, co jest produkowane właściwie artystyczne ale w życiu artystycznego to jest bardzo głębszy i to było coś, o czym próbowałam tak dużo analizować co rodzaj laboratorium są artystyczne i jak to naprawdę wchodzą z tych różnych form laboratorium i wiemy, jak to też zinfluenie politycznego dimensionu artystycznego czy gdzie ta dimensiona została totalnie mocna z tej perspektywy laboratorium i dlatego też to, co jest zrobione jak z kolekcji osiągnięcia które były zrobione na bardzo wielkie okazje zwłaszcza dla nauczycia i lektury w formie tak więc w artystycznych festiwach pracujący z artystów i tak dalej i to było bardzo informowane przez odpowiedni artystyczny który widziałam w ostatnim roku i i to jakby nie było zrobione w spokojnym miejscu gdzie będę miała dużo czasu i miejsca, żeby wprawić to ale myślę, że to było bardzo ważne ponieważ to też było w porządku z wielu pytań które były na mojemu w tym czasie i w rozmowach z ludźmi teraz po prostu bardzo krótkowo przez trzy różne streamy które są w porządku nie będę pójść przez wszystkie zapytań i tak dalej, ponieważ to będzie za dużo ale po prostu w porządku co się interesowałam kiedy wracałam pierwsza zapytań to jest nazwana produkcja subjektivity tak więc to, co próbowałam jest analizować, co jakby produkcja jako laborer i pierwsza to produkcja subjektivity gdzie byłem egzaminować przede wszystkim relacje między produkcją subjektivity i porządku i tutaj byłem bardzo interesowana w dynamiku między tak powiem radykami coś, co w książce jest nazwana radyką konsumpcją która wytrzymała historię porządku i produkcja subjektivity w kapitalizmie i noc na produkcji subjektivity przyjeżdżał z filozofa Maurizio Lazarato który położył taką produkcję w korze kapitalizmu mówił, że kapitalizm nie jest tak dużo o produceniu obiektów ale właściwie o subjektivności i jest coś bardzo interesującego w tym sensie ponieważ to jest też bardzo łącznie do apropriacji życia do kapacitów ludzkich i tak dalej i co się interesowałem jest na to, jak refleksować o produceniu obiektów z tą perspektywą i wytrzymać nową światę na jej pracę szczególnie z perspektywy neoliberalnej w której wiemy, że to jest jakaś progresja z projektywami obiektów ludzkich więc moja kwestia jest, jak myśleć o produceniu obiektów w niej neoliberalnej sytuacji gdzie wszystko idzie czy w niej neoliberalnej akcesie i co bardzo interesowałem jest szczególnie jak producenie do approaches i instytucjonalizacji w ostatnich latach została taka globalna wartość więc to była całkowalna polityczna praktyka a z tym, że jest w pierwszej części to jest bardzo konkretne w której próbowałem też analizować trochę na roniczny i spokojny sposób w tym takim rynku między Marina Abramowicz i jej audicją w San Francisco Mooma i Iwon Reynner nie wiem, czy jesteś z tego zrozumiałam ale jest to bardzo fajny uchwal gdzie Iwon Reynner jest faktycznie zauważywając Abramowicz i tak dalej i jest to bardzo ważna debata w którym myślimy, że to producenie obiektów Besides, it's a work of art, that is especially the work of art which is very much related to participatory art projects. I was very much interested in participatory art projects and performances which are happening in museums in the last decade. interesujący się w uczestnicy projektu artystycznego i propozycji, które się dzieje w muzeum w ostatnich latach, a zwłaszcza w rodzaju eventualizacji. Nie wiem, czy możesz to powiedzieć, ale rodzaj muzeum i artystyczne są becoming more and more spaces for events, for social events, where people can participate, exchange, and so on. I ja myślałam, że powinniśmy w jakiś sposób wydać się na temat uczestnicy, nie do tego, co nie rozumiem, jako polityczny propozycja, ale też myślać, jeśli uczestnictwo, czy jakby statyczna eksploatacja w tej instytucie uczestnicy jest też związane z tym, jak pracujemy dzisiaj, i jak się producimy jako laborer w kapitalizmie. Co to znaczy z tym, że oczywiście producenie w kapitalizmie jest bardzo związane z eksploatacją naszej społecznej kapacitów, naszej kapacitów, jak człowiek, by komunikować, jak i jak też philosopher Paolo Wiernau opowiadał dużo, a to jest bardzo ważna referencja w moim bookie. Było to ciekawe, czy to mogłaby być możliwe, aby zniszczyć się z tymi formami pracujących, jak i z komunikacjami, które ciągle musiały rozwijać wskazywanie komunikacji, zniszczenia, zniszczenia, i tak dalej, z taką popularizacją uczestnictwa artystycznej praktycznej instytucji. Dlaczego? Bo to jest bardzo ciekawy przykład od oznaczenia praktycznej wskazywania naszej społecznej kapacitów, jak człowieka, a to się dzieje w tym czasie, w którym musieliśmy usłyszeć nas ciągle w tego rodzaju sposóbu pracowania. I to było coś, w którym chciałam wziąć w problem z uczestnictwem i naprawdę myślimy to dużo. Myślę, że to ma też dużo, ale też do nowego rodzaju ways o düşünianie kolaboracji, czemu to jest takругоżliwe słowo, w wielu praktycznych praktycznych, a jak się otwiera ilość tych rapportów naprawdę jakoś z portrayedą z wielu artystycznych instytucji, ale zwłaszcza idea artystji czyli modelu artysticznego którą się pojawił było bardziej i bardziej tak jakby monat, Więc artystyczna musi być zniszczona na wszystko, kolaboratywna, nomadka, ale właściwie pracują w bardzo monetycznym sposób. W sumie totalnie izolowane, protekty, a tak dalej. I oczywiście jest to bardzo ważna sprawa, naprawdę, żeby wymyślać wszystkie produkcje socjalizacji i położyć to z tego, powiedzmy, abstrakcji estetycznej i naprawdę myśleć o takim materialnym procesie. Więc co to znaczy, żeby kolaborować, żeby wymyślać inne mocy, żeby wymyślać inne położenie, i to oczywiście jest bardzo zniszczona również na pytanie instytucji. Więc co do instytucji mamy i jak chcemy to zrobić? Ponieważ kiedy pracujemy razem, które stwierdziłam, musimy jakoś instytucjonalizować siebie, ale to nie ma sensu, że stwierdziłem, że stwierdziłem. To zawsze jest to rodzaj paradoksyjny proces instytucjonalizacji i instytucjonalizacji. I w finalnym szpitalu, w którym byłam coraz bardziej fokusowana na zauważywanie pracy, więc kiedy analizowałem różne rodzaje mocy, podróży, socjalizacja, też dostałam się z czasem i mocą. Więc wszystkie te rodzaje humana w których pracujemy dzisiaj i próbujemy się spowodować ich kontynuacyjnie i eksperymentować ich na prace dzisiejsze. I wtedy próbowałam naprawdę myśleć o tym, jak to wrócić do praktyzmu i do dzisiejszego sposobu o to, jak organizujemy nasz pracę. I to jest szpital, który nazywa to Bezibility of Work. I to znaczy, że to jest Bezibilty of Labor w generalne, więc że nagle jesteśmy konfrontowani z performancji, gdzie procesy, czy labor, są wzajemne. I to może być bardzo ambiwalentnie na jedną stronę. To jest rodzaj reestructury w sposób, jak performancja jest tradicionalnie robiona i wytrzymała charakterystyczne. Ale też musimy być bardzo zauważywani, że to nie jest w porządku w porządku. Więc w sensie, że to będzie eksploatacja procesu, aby wytrzymać w porządku w porządku. I to było coś, co z tym, z tym, że zamiast i nie z zamiast bardzo zainteresowałem filmu, w latach 70-tych filmu z German dyrektorem Heike Zanders, który zrobił 1,5 godziny biograficznego filmu o fiktionalnym dziennikom Eda. I Eda była też z tym, że jest dyrektorem. Gdy Eda była rodzają indypendentną kobietą, ona naprawdę nie chciał żyć w rodzajach rodzajów, i tak dalej. Ona miała swoje dziecko, ona żyła z kolegą, z kolegą kobietą. Ale to, co w tym filmie, Ta filmowa była rodzajem dalszym rytmem życia Eda, która była artystą. Potrzebowała to pracować w dziewczynku, żeby zapłacić jej rent, więc ona była też profesjonalna fotografera dla Jelopres. Potrzebowała to też polityczna aktywistka. Ona była matka i tak dalej. I zazwyczaj masz ten film, który jest w bardzo interesujący sposób poświęciła jej żywę, jak totalna akceleracja żywą, pójdąc przez wszystkie funkcje dziewczynki. I to, co myślę, jest bardzo interesujące, jest, że to się spodziewało z krytykiem. Ten film był zrobiony przez dziewczynki, który jakoś próbował myśleć o tym. Tak, oczywiście to jest aktywistka o współpracowaniu, ale w tym samym czasie, to nie znaczy, że nie są inne formy do podróży do procesów powodu. I myślę, że to jest bardzo interesujące, że musimy być bardzo wiadomości, jak te takie praktyki emancipatory muszą być też wskazywane w neoliberalizmie i jak może być jakieś linie, które są czasami pracujące jako praktyki emancipatory. Więc nie jest w stanie, że między moją prywatną i publiczną żywą i laboratorium powinien być repolityzowana. I tak naprawdę powinien być w porządku, może, żeby się repolityzować i naprawdę odpoczywać ich z perspektyw politycznej polityki. I to dokładnie to, co Hilka Sanders robił. I myślę, że to, co było w tym filmie, tak interesujące było oczywiście, że Eda mogła pracować jako polityczna aktywistka, dlatego, że ona była razem z innymi. Więc to też coś, może, że możemy myśleć bardzo o tym, że to, co jest częścią tej politycznej praktyki, jest właściwie też, aby znaleźć inne mode, o jak być razem z innymi. I nie te mode, które są już necesariamente eksplodowane i właściwie instytucjonalizowane w sposób, w jaki powinniśmy pracować. I teraz na konklusie, nie wiem, jak długo ja jestem, tak, krótko, muszę konkludować i myślę, że to jest lepsze, może, że to, co mówimy, ale chciałabym naprawdę mówić też o innych częściach, które potem znalazłam w filmie, ponieważ dla mnie bardzo interesujące jest, że artysta nie jest jakby przykładem lepszego pracownika, bo on żyje lepszy życie, albo dlatego, że tu jest wiele innych, nie znalazły się między lepszy i lepszy czasami, ale dlatego, że myślę, że ten artystyczny lifestyle i eksplodowanie życia jak niebezpieczny, kreatyjny proces uderzy się spekulacjącego kapitalu. Więc, jest coś bardzo interesujące w tej artystycznej pozycji, który znalazł w studia tego, że artystyczny pracownika wyrzuca się w lepszy kreatyjny produkcji, dlatego, że wartość, w którym się znalazła artystyczna życie to jest coś, co jest bardzo interesujące dla mnie, a także do eksplodowania i do researcha w książce. I to jest to, co powiedziałem na początku już, to jest to, dlaczego kreatyjny klas skończył się w kreatyjne area, ponieważ z tego fantazmu, że jest to możliwe, żeby żyć tak, nie poddawać się między pracą i życiem, więc to jest rodzaj obszernych projekcji artystycznej życie na pracę, ale który jest bardzo szerokie od tego, co artystyczna życie jest o tym. I to jest kreatyjne i konieczne formy nowych, o czym się znalazły. Więc, konsekwencje dla pozycji artystycznej są właściwie drasty, ponieważ rzeczywiście artystyczne życie jest oznaczeniem proces kontemporaryjny labor, ale to nie znaczy, że oni żyją lepiej, ponieważ tego. Więc to jest paradokty. Więc to jest inmediatelnie w porządku, ale konsekwencje są bardzo, bardzo problematyczne i bardzo przerwone. Więc, artystyczne życie właściwie znalazły przerwone. I to jest produkcja przez eksploatację życia, przez kapacitę, o jak my jako człowieka i tak dalej. I przez kapacitę, aby być wolna i wreszcie od supportu innych. Więc, w ten sens, artystyczna życie jest w porządku w porządku ekonomicznym, nawet, jeśli jego życie jest w porządku jego wartości. I to jest produkcja wartości, od której jest całkowicie separowana. I myślę, że to bardzo serio, także w całej sytuacji, kiedy masz polityczną sytuację, która jest problematyczna z nielibralizowane czy populistyczne, a tak dalej, artystyczny będzie jedyny z pierwszych, którzy będą w porządku w porządku. I to nie dlatego, że w porządku artystycznym freadomu, myślę, że powinniśmy pamiętać też, że to sytuacja o autonomii, ale jakoś w porządku, jakoś, że artystyczna życie jest właściwie o tym, o inwentym od innych modów socjalitów i jak to być razem. I jest bardzo podróżne w porządku w porządku publikowej, czy jakby dąbki dla publika opiermowania artystycznego i tak dalej. I myślę, że to jest tradycja, problemy, które mamy dzisiaj bardziej i bardziej. Więc potem też wróciłam w książce, która jest jakby w porządku, która była bardzo sprawa i też jakaś resistencja pojawiła się nawet, jeśli myślałam, że czasami to jest trochę straszne, jest to porządka w porządku. Więc myślałam, jak to jest porządka w porządku w porządku. Jakoś zresztą zakończone trochę wobec pogadania po co jest w porządku w porządku w porządku w porządku w porządku w porządku jak projekt to jest, czy jak to jest, by żyć przez projekty i pracować z nich. I oczywiście dla mnie jest bardzo interesujące w tej temperatury, jako jakby krytyczna perspektywa, że ten projekt temperatury jest jakby, powiedzmy, idealny, teraz jestem trochę wyrażony, ale to jest jakby realizacja utopienia i fantazmy, więc zawsze jesteś w przyszłym czasie. Ale problem z projekty kultury jest, że to jest w przyszłym czasie, to jest w przyszłym czasie, to jest w przyszłym czasie, to jest w przyszłym czasie, to jest w przyszłym czasie, więc nagle jest to, co będzie zniszczone z nas. I problem jest, że polityka jest w przyszłym czasie, nie jest w przyszłym czasie, ale teraz. To się dzieje dokładnie w tym, w tym, co jest w przyszłym czasie, a to było coś, co bardzo interesowałem się, kiedy myślałam o różnych dynamikach projekty i czytania tekstów. To jest oczywiście bardzo fajne, że pierwsza męsia, czytana relacja między pracą i projektem było już zrobione przez Daniel Defoe, kiedy myślał o bankach i bankach i jak oni są depending od ich projekty, obawki projekty i obawki projekty, i tak dalej. Więc to jest bardzo, bardzo interesujące historię, żeby się wziąć w to. I to było coś, o czym się nauczyłem od moich studentów, kiedy robili jedne projekty. Teraz, żeby skończyć z taką finalną przepływę, bo nie będę wziąć w tę finalną przepływę, bo to jest całkowicie complexzny argument, co chcę, ale to naprawdę trzeba po prostu, po prostu, przez wszystkie takie krytyki i spróbować, naprawdę, do tego, co będzie, jak się nazywałem, dysobedium strategii do ataku tych problemów i po prostu refokusować naszym zrozumieniem artystycznym laboratorium. I są trzy dysobedium strategii wtedy na końcu, które są bardzo problematyczne, ale paradoxyczne, ale też bardzo pomocne. I jest o tym, co się dzieje z tym, co jest o tym, co się dzieje z problemem z wymiarą i jak myśleć o wymiarach i, szczególnie, w związku z ekonomicznym argumentem z wymiarą i instrumentalizacją wymiarów dla ekonomicznych używ, i co ja próbowałam do tej dysobedium strategii o tym, co się dzieje z tym, co jest w tym, w sensie, o tym, co jest powiedzmy, wymiar, bez żadnego kontrolu i chciałam pokazać, że to, co jest problemom dzisiaj w naszej społeczeństwie, jest to, że jest dużo wymiarów, ale te wymiarów jest imensujące, kontrolone i wymiarowane, i to myślę, że to jest bardzo problematyczna kwestia. Więc to jest coś, co ja byłem próbowałam też, do Bataj i do innych filozoforów, zwłaszcza Robert Fowler i próbowałam do tego, co się dzieje o wymiarach, i w sensie i nie w używaniu i też, co w tym, co jest w tym, co jest w związku z instytucją politycznej struktury i tak dalej. Wiem, że to jest bardzo spekulatywne propozycja, jest jako programer, który nie może poświęcić politycznych i oświęcić swoje praktywy przez sensualne spędzenie, ale myślę, że to jest bardzo ważne spekulatywne propozycja aby pomóc, aby myśleć o wartości, co robimy, i nie żeby zawsze formować wartości, w tym, co się dzieje i to jest coś, co myślę, które jest znacznie znaczne, i wtedy druga propozycja, ja wiem, że Ci się podoba, ale to też jest bardzo problematyczne więc to jest oświęcenie. Więc tylko myślałam, jeśli, bo jest to rodzaj romantycznych oświęcenia oświęcenia artystów i tak dalej, ale wręcam do bardzo inspiracyjnej praktywy z Mladą Stilinović i myślałam o tym, że jest to bardzo oświęcenia, na początku 90'a, gdzie myślę, że teraz powinniśmy poświęcić to jeszcze, co on właściwie wytrzymał o tym, bo on nie zaskoczył oświęcenia oświęcenia, ale on powiedział, że z tych rodzajów produkcji rozwijał się na wiosce, bo jeszcze myślał o wiosce i oświęceniu, artystów z wiosce zapomnę, jak być oświęcenia i artystów z wiosce i oczywiście to rodzaj paradoxicznych argumentacji, ale to pokazuje na coś, jak te mode organizacja i produkcja naszej praktywy wytrzymała i organizowała naszą życie bez żadnej refleksji i myślę, że to coś, co Stilinović też robi, by odpuszczać problemy z tego argumentu i wtedy oczywiście próbowałam z tym pytanie o oświęceniu, jak, tak, kto jest oświęcenia dzisiaj i oświęcenia jest, że właściwie nie artystów są oświęceni czy to jest bardzo popularne, powiedzmy oświęcenia artystów, że artystów nie pracują, że są oświęceni, że są poświęceni publicznej a tak dalej, a tak dalej, ale właściwie kto jest najbardziej oświęceni i są jedynie oświęceni, że oświęcenia powinieni dojść do marketu i być częścią bo to znaczy, że to jest poświęcenia oświęcenia publicznej gdzie oświęcenia jest oświęcenia i to jest coś, co powinienem dojść w oświęceniu i też, co myślę, że to jest bardzo interesujące, że to jest bardzo produktywna strategia, nie żeby oświęcić to, ale żeby myśleć oświęceniu oświęcenia artystycznego i to też było bardzo zawsze na ruchach Mladen,intsilino Which Work koniec summision jest trochę bardziej ontologiczna kategoria to jest nie oświęcenia niestety nie jest to isso ale to jest oświęcenia komisji by Turkする tak, że on- française więc to jest coś, co Agamben,Buflassica i I jeśli nie byłbym niebezpieczna, to nie będzie historii. To jest jakby negatywa, jakby potencjalizacja, ale wracania. Myślę, że to jest bardzo, bardzo interesujące. Myślę, że to, szczególnie jako kategorizm ontologicznym, to jest jakby sposób, aby otworzyć potencjalizację naszej praktywy, ale też jakby etykalizacja. W końcu przejdziemy ostatni odcinek, nie po polsku, ale po angielsku, ale przejdziemy to w polsku. Dla tego, co jest mniej, mówi też o pewnej akcji, na części artystycznego pracownika, który musi wytrzymać spekulację kreatywnych o jego czy jej życie, aby wytrzymać materializację kreatywnych o jego czy jej życie. W tym sposób artystyczne pracownika wytrzymała życie, nie w sensie, że wytrzymała błądów między życiem i artystycznym aktywistą, ale zawsze w sensie, że wytrzymała jego aktywistą jest autonomiczna zrównowała aktywistą, więc to jest aktywistą wytrzymała życie. To jest wytrzymać życie wytrzymała życie. W tym sensie, wytrzymała życie, czy jest wytrzymała życie, to jest wytrzymała życie. I to jest wytrzymała życie wytrzymała życie, jedynie wytrzymała życie, tak jak to wygląda w epidemicznym wymiarze na dyskusji i podczas których swiftly wisza, właśnie jak się poprawią do rozwiązania, a to właśnie wytrzymała życie wytrzymała życie, jak wytrzymała życie wytrzymała życie, Dziękuję bardzo za tę podróżę. Jeśli nie pomyślałeś, będziemy od razu zadać do pytań z Magata, który wyjaśnił poświęcenie polskiej edycji, który zauważył to i który jest jedynym z nas, który naprawdę w tym momencie znał ten whole book by heart. Do I. Przełączam się na polski. Ja bym chciała zacząć od czegoś bardzo politycznego. Co także jest obecne w tej książce. Między innymi Bojana Kunst mówi o celu sztuki, najszerzej pojętym, który oczywiście należy jeszcze uszczegóławiać i poddać poddyskusję, ale mówię o nim jako o poszukiwaniu nowych form artykulacji tego co wspólne, nowych propozycji bycia razem, które nie starają się unieważnić dzielących nas różnic. I tu dalej cytuję, być może nadchodzą czasy, gdy najbardziej radykalna polityzacja sztuki polegać będzie na oderwaniu i od jakichkolwiek ekonomicznej wartości, aby odsłonić nowe, afektywne i estetyczne artykulacje wspólnoty. Ja chciałam nawiązać do tego co stało się w Polsce w ostatnich dniach, do tego co stało się ten ważny bardzo dla nas poniedziałek i chciałam bardzo podziękować wszystkim kobietom, za to że, brawa, tak dla nas wszystkich, za to, że w jakimś sensie, w tym co nazwałabym post artystyczną praktyką, faktycznie wprowadziły w życie ten rodzaj definicji, który zaproponowałaś w swojej książce sensu sztuki, to znaczy poszukiwania nowych artykulacji, nowych propozycji bycia razem, które nie znoszą zarazem naszych różnic. Wydaje mi się, że to jest szalenie ważny moment i oczywiście nie zwijamy parasolek i nie powinniśmy go prześlepić, ale książka Bojana otwiera nam także taką możliwość dyskusji o sztuce, o jej sensie. Wziałaś mikrofon, pomyślałam, że chcesz skomentować to jakoś, czy nie? No, no, it's okay, it's okay. A poza tym chciałabym powiedzieć, że rzeczywiście tak jak Marta Kali zaczyna swój wstęp do tej książki, to ona nam bardzo psuje humor i jest bardzo trudna dla nas. Myślę, że w jakimś sensie psuje humor także na tym festiwalu, który jest jakoś bardzo głęboko zogniskowany wokół tematów, które Bojana proponuje, bo Bojana nastawia nas od razu w bardzo niewygodnej sytuacji. Bardzo komplikuje nam taki moment w Polsce, w którym my się poczuliśmy wreszcie jakoś dobrze. W takim sensie, że zobaczyliśmy, że w polskim teatrze wyłonił się bardzo widoczny, bardzo czytelny nurt, który problematyzuje sposób produkcji sztuki, który zajmuje się tym, w jaki sposób sztuka jest wytwarzana, jakie relacje wewnątrz instytucji, wewnątrz zespołów w procesie produkcji wchodzą twórcy, jakie mechanizmy tworzą, jakim mechanizmem się poddają. I mieliśmy od razu takie poczucie, że to jest coś, co daje nam bardzo wiele, że to jest bardzo ważny, krytyczny punkt i że w tej chwili możemy inaczej spojrzeć na to, co dzieje się w sztuce, tymczasem bo Jana od razu posuwa nas w tej dyskusji dużo dalej i zabiera nam tę chwilę satysfakcję, bo my dopiero co zobaczyliśmy, że to się wyłania, dopiero co nazwaliśmy to post teatrem, czy też autoteatrem, jak zrobiła to Jana Krokowska w tekście też programowym do tego festiwalu, a już od razu zostaliśmy popchnięci dalej i zmuszę linii do dalszego myślenia, bo bo Jana mówi o tym, że to jest istocie, dzieje się bardzo intensywnie od dobrych 20, może nawet 30 lat w światowej sztuce i właściwie podsumowuje to w taki sposób, że jest to pewien rodzaj pseudoaktywności, że jest to pewien rodzaj postpolityczności, ponieważ istocie zostaje to prawie natychmiast wchłonięte przez pewien rodzaj artystycznego mainstreamu, który czyni z tego jeden z takich właśnie mainstreamowych tematów i okazuje się, że my poddajemy się takiemu mechanizmowi, który Bojana bardzo precyzyjnie i niestety okrutnie opisuje, bądź aktywny uczestnicz, bądź gotowy do sporu, generuj nowe idee, zwracaj uwagę na kontekst, a jednocześnie stale poddawa i refleksji własne metody produkcji. I że to jest działanie w istocie, które jest jałowe, które właściwie zapętla się w takim błędnym kole. W związku z tym Bojana także pokazuje coś, co jest dla nas bardzo niewygodne, to znaczy, jak bardzo ściśle spleciona jest sztuka i mechanizmy, które ją rządzą, mechanizmy produkcji, z czymś, co moglibyśmy nazwać ustrojem Imperium. Tak, czyli z ustrojem neoliberalnym, kapitalistycznym, i z ustrojem w ramach, którego funkcjonujemy. I że właściwie sztuka jest przez ten ustrój w pełni skolonizowana. I trochę pozostajemy w związku z tym w takiej sytuacji rozpaczy. W związku z tym ja bym być może chciała od razu, jeszcze powiem o takim doświadczeniu, o którym udało nam się chwilę porozmawiać wspólnie, zanim tu przysieśmy w bufecie. Bo okazało się, że jak pracowałyśmy nad tym, nad polską edycją, a wcześniej Bojana pracowała nad w ogóle pierwszą wersją tej książki, która tak głęboko, krytycznie analizuje te mechanizmy w istocie neoliberalnej produkcji, które towarzyszą sztuce, to akazuje się, że my pracując nad tym projektem, całkowicie i w pełni poddałyśmy się dokładnie takim samym regułam. To znaczy była to praca właściwie oparta na tym samym wyzysku, czy autowyzysku, tak musielibyśmy powiedzieć, który decyduje o regułach prace artystycznej. To znaczy była to praca par excellence projektowa i prekarna. Była to praca w skrajnym nie do czasie. Praca, która w zasadzie generuje coś, co można by nazwać nieustająco pogłębiającą się diletantstwem czy amatorstwem w jakimś sensie. Zawsze mamy za mało czasu, żeby zrobić to, co chcieliśmy, żeby zrobić to dobrze. Zawsze mamy za mało czasu, żeby wejść w realną współpracę, taką, która siebie wzajemnie nie wyzyskuje, taką, która pozwala na głęboko rozmowę, na dystans, być może na jakiś rodzaj tracenia czasu, który jest w istocie bardzo produktywny. Wszystkich tych, żadnej z tych rzeczy nie udało, żadnego z tych sposobów pracy nie udało nam się uruchomić, pracując nad tą książką. Pracowałaśmy także w absolutnej logice projektowej, którą Bojana tutaj z niezwykłą precyzją i szalenie boleśnie pokazuje w tej książce, tej logice, która zawsze nastawiona jest na przyszłość, a to, co polityczne, także w relacjach międzyludzkich dzieje się teraz. Pracy nad tą książką właściwie nie było żadnego teraz, bo było zawsze ten deadline, który tutaj właśnie się realizuje. To powinno być żywe spotkanie i żywy moment. A to jest w jakimś sensie celebracja śmierci, bo to był ten deadline, który nad nami wisiał. No i udało nam się umrzeć, tak? Bojana mówi, że właściwie jak jesteśmy w tym trybie prekarnej pracy, to jesteśmy nawet tak pięknie, ta nazywa deadline, nakłada się na deadline, nakłada się na deadline i nasza praca pozostaje jedną niekończącą się linią śmierci. Więc pracując nad tą książką w żadnym sensie, czy nad jej polską edycją, a niestety pewnie wiele niedoskonałości efektów tej pracy będziecie mieli możliwość odnaleźć, w żadnym sensie nie udało nam się wypraktykować oporu, strategii oporu, którymi Bojana kończy ten opis. Wydaje mi się, że jedyna możliwość jest porozmawianie o tym. Dlaczego nam się nie udało? Albo być może zadaniem od razu bezpośrednio najtrudniejszego pytania o skuteczność tych propozycji. O to w jaki sposób w istocie możemy i czy naprawdę możemy poważnie pomyśleć o tym, żeby przekroczyć ten rodzaj systemowej niemocy, która przekłada się na realną niemoc sztuki. Dzisiaj najważniejsze pytania, które chcielibyśmy sobie zadawać, to są pytania jednak o skuteczność sztuki, o to, co ona może zrobić, o to, jak ona może zmienić naszą absolutnie dramatyczną sytuację, w której jesteśmy. Powinnam zadać jakieś pytanie precyzyjne na koniec, ale nie wiem, czy mój wywód do tego prowadzi. Oczywiście też dyskusja jest bardzo otwarta, ale chciałam ci może o precyzyjnie i podle zapytać, czy udało ci się, czy masz takie poczucie, że kiedykolwiek udało ci faktycznie wypraktykować opór wobec tych mechanizmów, które tak precyzyjnie w książce opisujesz. To znaczy, że mój w porządku? Nie tylko w porządku, ale też w twierdzu, czy podle zapytać, jakaś momentu, kiedy decydujesz, że to naprawdę pracuje, że to jest rezystyjne. Oczywiście, to jest interesujące, że myślałam, że też w książce, i myślę, że też, bardzo krótko, kiedy powiedziałem, że to jest też sytuacja paradoxiczna, ponieważ w tej eksploatacji o precyzyjnie i w jakbym eksploatacji do kapacity są bardziej i więcej procedury od bezpieczeństwa. Tak więc, my faktycznie tworzymy rezystę w zły sposób, więc próbujemy być bardziej i bardziej bezpieczni. Muszę mieć trochę czasu dla siebie, nie wiem, muszę robić moją yoga, muszę robić to i tak dalej, ale to nie jest punkt. To, co myślę, jest bardzo ważne, jest myśleć, co, jeśli w tej procesie o precyzyjnie, co są inne, zwykłe modele, pracujące i mieszkające się, i to jest dla mnie kwestia, więc myślę, że kwestia rezystencji nie jest możliwe, jeśli to jest złożone na individualnym poziomie, i to jest przede wszystkim, jak to jest też złożone dzisiaj. Tak więc, my wszystkie mamy własne strategie priorytety i sposób, jak dodać się z tej stresy i pracę i tak dalej, ale to, co my są bardzo niemożliwe, albo może jest bardziej i bardziej w porządku, jako potrzebne, jest znaleźć w porządku komunistycznego, a może nie tylko pomiędzy artystami, ale raczej, generalnie, ponieważ to był też punkt, w którym myślę, że kwestia Solidarity oczywiście nie jest tylko pomiędzy, czy w artystycznym komunii, ale co są inne modele polityczne Solidarity, a co jest tutaj rolą artystycznego, a to jest coś, co myślę, jest bardzo ważne, ponieważ, ja jeszcze nie wierzę, może to wygląda trochę napewne, ale jest jeszcze wielka kapacity artystycznego imaginacji, inwencja, ale nie w sensie industria kreatyjnego, ale dokładnie te propozycje dla życia, i tak dalej, i tak dalej, a to jest coś, co myślę, że to jest rolę artystycznego tutaj. Więc myślę, że akurat z tego, a to jest też trochę zazwyczaj, w którym zawsze musiałem spotkać dużo, jak zanalizować te problemy efektywne, ale nie żeby pochodzić w taką lamentację, że nic nie może być zrobione. Ale to jest tylko możliwe, jeśli to nie jest zrobione indywidualnie. I tutaj, oczywiście, ta ważna kwestia jest, i to jest coś, co pracuję bardzo dużo teraz, więc to jest post-booku, też pomyślenia z kwestii, które się pojawią, naprawdę próbuję nawet bardziej fokusować na tę kwestię prokariosności i instytucji. Więc co tutaj będzie, a jak to myśleć? I dokładnie, co będzie instytucjonalna odpowiedź na to, nie jak zmienić instytucjonalne, jak to mieć, ale co będzie inne mode instytucjonalizacja i co to znaczy? I jak ten problem instytucjonalizacja jest oczywiście, że mają absolutnie problematyczną relację do prokaria, że właściwie są w porządku prokaria. To jest w porządku i to jest to, oczywiście, producenie tych problemów, które fokusingujemy. Więc to jest bardzo straszne. Jak powiedziałem, losoferów czy krytycznych losoferów, powiedziały, że ekonomia jest w porządku i w samym czasie też, że to jest bardzo straszne. I myślę, że to jest coś, ponieważ jest tak dużo wroczy, w sposób, jak też instytucjonalne, szczególnie w artynie i kulturze, ale też wiele innych, są w porządku i w porządku i w porządku i w porządku i w porządku i w porządku i w porządku i to jest dla mnie ważna pytanie. To mi się, że to nie było na to, ale to było w porządku. Więc to, co się wydaje, że to jest wystarczająco, co się wydaje, co się wydaje, że to jest bardzo straszne. I tak jak powiedziałem, co jest w porządku, w porządku i w porządku i w porządku i w porządku. Tak, i w porządku. I tak, i w porządku i w porządku Jak to wygląda, to jest noc, że czas, jak polityka, to jest coś grudnictwo i naturalne. Jesteśmy jako tool, jako wepon w swoich rękach. Jak to jest refuzal, żeby zawsze być produktywnym, żeby być częścią tej reżimów, tej konstytucji produktywnych. Oczywiście to jest, ale to jest też, wieszczące, jak przerwający pracowników nie może się odwiedzić, więc jeśli myślałam, kiedy możemy znaleźć solucję, kiedy możemy znaleźć sposób, żeby to zrobić, a więc jedna z idei, o której wiedziałam, jest, jak powiedziałeś, że to jest obawka instytucji. To jest tylko prawdopodobnie, że instytucja jest aktora, która może proposać inne kondycji pracowania dla artystów, na przykład, żeby mieć bardzo prosty przykład, by proposać rezydencję dla artystów, które nie obręczą artystów, żeby się odwiedzić z produktem, żeby otworzyć pewne kondycje pracowania, które nie pozwalają, żeby to poświęcić w innych słowach, które pozwalają, żeby to zrobić, żeby zrobić tak zwane mistrze, żeby pracować w tym czasie, żeby jakoś zrobić naprawdę rezydowanie, zamiast producenia produktów, które będzie superatraktywne, aby się otworzyć do innych festiowach, a tak dalej. Powiem nawet powiedzieć, że to jest naprawdę wielka responsabilidad na instytucjach, nie tylko procesów instytucji, ale instytucji, które mamy, w polityce politycznej, bo oczywiście to jest też ciekawe, że ten book był zrobiony trochę wcześniej, więc już nie było znaków, z extremu populizmu, kiedy wracałam o to, i bardzo dużo myślałam o sytuacji w Niederlandzie, gdzie były te nieoliberalne zmiany, a wiele kutów i tak dalej, ale myślę, że w tym takim rodzaju moich funkcjonacji teraz, instytucji, kultury instytucji, mają bardzo wielką responsabilidad w tym sensie, i to coś, co myślę, naprawdę musi być utworzone na sztuczku i rozmawiamy, i myślę, że może że oczywiście są bardzo, bardzo różne instytucje, także w sposób, w jaki oni są organizowane, ale myślę, że wiele instytucji, też bardzo traditionalne, jakaś zakończona do tego typu kapitalizmu, i że oni nie są już jakby, są jeszcze zakończone, ale nie są zakończone w sensie, więc to jest inna zakończona w tym sensie, więc jest wiele węgów, ale nic się nie zmienia w tym sensie, i to jest coś, co musimy naprawdę udawać, co jest rolą instytucji w tym sensie, a także responsabilidad w tym sensie sytuacji prakaryjnych artystów i innych pracowników, myślę, że to coś, co jest ważne, to jest naprawdę generalne. Myślę, że w kontekstach europejskich możemy naprawdę myśleć o tym. To jest naprawdę present everywhere. Teraz jesteśmy w zupełnie całym centrum tej dyskusji, którą mamy w Polsce i która jest bardzo ważna, bo staramy się rozmawiać o instytucjach, o instytucji teatru publicznego, ale także szerzej instytucji. Ale oczywiście to nam nie poprawia humoru, bo rozmowa o instytucjach, publicznych instytucjach kultury w Polsce jest bardzo trudna. To znaczy my jesteśmy teraz w takiej sytuacji, w której bardzo trudno jest podjąć krytyczną rozmowę na ten temat, ponieważ mamy poczucie, że wobec bezprecedensowej, niezwykle bezprecedensowego, niezwykle brutalnego ataku na autonomii instytucji ze strony władz wszelkiego szczebla i wobec projektu kultury narodowej, która w jakimś sensie w wielu podstawowych funkcjach i zaprzeczeniem kultury publicznej. Mamy taki odruch, żeby nie krytykować instytucji. Mamy taki odruch, żeby przede wszystkim zachować status quo, przynajmniej to co mamy, żeby zachować przynajmniej ten poziom bezpieczeństwa i autonomii, które mamy w tej chwili. Ale wydaje mi się, że to jest zupełnie błędna postawa. To znaczy my musimy walcząc o to, żeby nie instrumentalizować instytucji, żeby bardzo dogłębnie przyglądać się funkcjonujący w nich procesom i walczyć o ich wewnętrzną reformę, taką którą możemy zainicjować i wypraktykować sami. I ostatnio staram się przemyśleć w takim bardziej ogólnym sposób system instytucji czy model instytucji, który jest dominujący w Polsce. Wydaje mi się, że spotykają się w nim dwa rodzaje przemocy niestety, które tworzą pewien rodzaj masy krytycznej w polskich instytucjach. To znaczy, ja bym powiedziała, że dominującym modelem w polskiej instytucji jest model folwarcznoprojektowy. Kiedy mówię o folwarcznym modelu, to odnoszę się bezpośródnie do tego, co Andrzej Leder, ważny filozof, myśliciel dla Polski, nazywa relacją folwarczną. To znaczy, nie przekroczono mentalnością folwarczną poprzez nieprzerobioną modernizację, prześnioną modernizację, prześnioną nowoczesną rewolucję, tak jak to nazwał. I rzeczywiście pewien rodzaj skrajnej hierarchii i równocześnie przemocy bardzo hierarchicznego, bardzo przemocowego modelu zarządzania tymi instytucjami, które wciąż jest obecny, nie wszędzie oczywiście, ale wciąż jest obecny. I na to nakłada się coś, co moglibyśmy w Polsce nazwać projektyzacją instytucji. To znaczy, kiedy myślimy o instytucji, wciąż myślimy przede wszystkim. Chcielibyśmy myśleć o zespołowości, stabilności, o bezpieczeństwie, o procesualności pracy. Tymczasem my już bardzo dawno mamy w instytucjach zaimplementowany proces o wypychanie projektowe, prekaryjne. To znaczy, to się dzieje w bardzo konkretnym wymiarze. Wypychania coraz większej ilości osób poza stały zespół. Na przykład w muzeach dzieje się tak, że ci, którzy pracują na wystawach są informatorami, są bardzo ważnymi osobami spotykającymi się z publicznością, to są ludzie często zatrudniani przez agencję pracy tymczasowej na skrajnie prekarnych warunkach. To są ludzie, za których te instytucje nie biorą żadnej odpowiedzialności społecznej. To oczywiście jest cały też personel wszyscy, którzy sprzątają w tych instytucjach, wszyscy, którzy ochraniają te instytucje. To są coraz częściej także jej merytoryczni pracownicy tych instytucji, którzy na przykład albo są zmuszani do samo zatrudnienia albo są na przykład zatrudniani tylko na cząstkę etatu i zmuszani do tego, żeby resztę do swojej swojej pensji dopełnić za pomocą zewnętrznych grantów, czyli po prostu bezpośrednio projektów i pieniędzy, które muszą ściągnąć do tych instytucji. W związku z czym właściwie polskie instytucje funkcjonują zgodnie z tym modelem, do którego ty się zdaję się też odwołujesz w swojej książce, zgodnie z tym modelem, który Lazzarato nazywa samowyzyskującym się przedsiębiorcom. To znaczy każdy z nas jest myśli o sobie jako o takim rodzaju niezależnego przedsiębiorcy który powinien skapitalizować właściwie wszystkie swoje zasoby swoje zdolności komunikacyjne, swoje zdolności afektywne, swoje przyjaźnie swojej sieci relacji, swojej sieci powiązań, wszelkie doświadczenia na rzecz wykonania celu czy zadanie, które bardzo często jest niemożliwe do wykonania, ponieważ zupełnie standardem w takich polskich instytucjach jest ich skrajna nadproduktywność. Produkujemy coraz więcej, mamy coraz więcej eventów projektów wydarzeń to jest zupełnie nie powstrzymane jakby cały czas napędzające się rodzaj przyspieszenia, o którym też pisześ. W związku z tym mam poczucie, że to co stoi niewątpliwie przed nami to jest konieczność tak jak mówisz zbiorowego i solidarnego aktu odmowy pracy w takich warunkach. Ponieważ instytucje w tej chwili nie pomagają nam stosować tych strategii oporu, które proponujesz dlatego, że one są w pełni skolonizowane przez neoliberalne mechanizmy. Taka jest moja diagnoza, ale też wydaje mi się i chciałabym tutaj przywołać książkę bardzo ważną w Polsce, która wyszła parę miesięcy temu, a która wchodzi z twoją książką we wspaniały dialog więc będzie mi bardzo ciekawa sytuacja w Polsce, to znaczy ABC projektoriatu Kubysz Redera o nędzach pracy projektowej, zdaj się tak to się nazywa i on bardzo precyzyjnie opisuje ten sposób pracy sieciowego projektoriatu i także dokłada pewne pomysły oporu, które wspólnie z twoimi pomysłami mogą nam pomóc przejąć ten system. Albo przestrolić go po prostu i on mówi o solidarnym, świadomem wypracowanym w takim procesie komunikacji i deliberacji oporze projektariuszy wobec wyzyskującego ich systemu. On mówi jasno, my musimy uruchomić proces społecznej kontroli nad tym dobrem wspólnym jakim jest praca w domenie sztuki. Możemy to zrobić kiedy bardzo świadomie nazwiemy co nas wyzyskuje i zaczniemy solidarnie postępować inaczej kiedy odmówimy prawa o krótnej ekonomii kiedy zaprzestaniemy strategii cynicznego oportunizmu kiedy wspólnie powiemy nie. Musimy się w tym celu zorganizować, musimy się skomunikować, ja bym dodała musimy to zrobić razem w ramach sieci pracy prekarnej i de facto z projektyzowanych instytucji. I zauważcie, że to jest postulat zwrócony do nas samych nie potrzebujemy do tego pomocy władzy i tej pomocy w tej chwili nie uzyskamy. Oczywiście musimy także myśleć o zmianach systemowych bo funkcjonujemy w ramach pewnego ładu systemowego, finansowego itd. Ale ta praca podstawowa solidarna praca oporu jest do wykonania poprzez samą organizację. To jest może moment żeby oddać państwo głos jeśli nie z naszej strony już nie ma jakichś komentarz. Pytanie jest oczywiście, że może naprawdę musimy myśleć o tym co jest komon tutaj, nie? Ponieważ komon może nie jest związany z produkcją akceleracji o wymiarze, które zrozumieją nasze mięso i obrony ale jest coś innego i myślę, że to jest ten punkt i to coś, co myślę, było problematycznie to jest też coś, dlaczego teraz w tej pozycji nie można być w tej pozycji nie można być w tej pozycji ja wiem, że ta sytuacja jest bardzo trudna też z rodzajem populism i konserwatywism i tak dalej ale sama sytuacja w tej pozycji nie powinna być już niebezpieczna i to jest ten punkt i to, co zrobić, jest pokazać jak ta produkcja jest bardzo zbierana nie tylko do neoliberów ale w końcu też do konserwatywism i to jest coś, co jest bardzo, bardzo interesujące dla mnie teraz, aby się studiać więc myślę, że dokładnie to jest coś, co naprawdę podkreślają notionu komu i relacje z artystą i z tego też i pozycja instytucji i te są oczywiście bardzo trudne pytania ale myślę, że są bardzo podobne teraz myślałam, kiedy słyszałam o tekstu, który był bardzo, to jest ten oldest tekst jak producent, który jest jeszcze dla mnie ważny tekst, kiedy my mówimy o tym, bo on mówi dokładnie o tym, co jest pozycja polityczna jako producent i myślę, że to dokładnie analizuje, w jaki sposób producjąc i wrócił właściwie do ataku i do rezysty populizm i konserwatywism na ten moment, kiedy on robił tę leksację i to jest coś, co myślę, że to jest naprawdę w głowie problematycznej i to nam zauważyło naprawdę do tej pytania o wymiarze i kolaborację i o komu, ale z totalnie innej perspektywy Chciałam tylko jedną rzecz do tej pory, że w tej sytuacji kiedy populizm i tego powietrza, że nasz widoczny teraz to jakoś pozwala nam, żeby opuścić jeszcze bardziej krytyczne ale to też pokazuje perfektywnie dobrze, że opuszczanie formułowej sytuacji nie jest już niemożliwe i to jest też w moim bardzo personalnym opinie to było jedno z tych problemów, które miałem z ostatniego kultury w tym miejscu i właśnie kilka dni temu że miałem to, że to w naszej kultury, kultury i w poprzednim, w kultury jakoś jakby przesadzić formuły sytuacje poświęc tej sytuacji od roku na to jest takie z tym powietrzem, że czułobyśmy w zębę a teraz do pierwszej i do tej pory to jest naprawdę jedna z tych problemów Więc ja definitnie zrozumiałam, że to jest ten punkt. I to jest też原因, dlaczego myślę, że ten bok jest tak ważny teraz w tej dzisiejszej debatach w Polsce. I to, co już powiedziałeś o komu? Ja też na pewno zrozumiałam, że to też, ale ja jestem pewna, że też zrozumiałeś, że przez to komu, jakoś zrozumiałeś o publikach, również w zespołu instytucji. My zaczęliśmy tę dyskusję, i Tagata była w porządku tej dyskusji, jako jedna z liderami programu, ze sobą celebrating 250. anews. publika, instytucja publika w Polsce w Polsce. I jakoś dzięki polityce, polityce politycznej, tego debatu, nie powiedziałeś, że to nie był zrozumiałe, ale to zostało w porządku do jakaś zespołu instytucji i zespołu instytucji i zespołu instytucji. Dlatego może to jest perfekty moment, żeby wrócić do rysu w zespołu instytucji o publikach przez zespoły instytucji komu. Może to jest jedna z punktów. Dokładnie, nie przypadkiem taka jest kolejność tych książek. Najpierw wydaliśmy książkę Dragana Klaicza, ale nie możemy jej czytać bez tej książki. A także tej książki Kubysz Redera i, jak mówię, o ruchu takiej głębokiej autoanalizy i solidarności w oporze, w odmowie. I muszę powiedzieć, że to była jedna z, jedna, ale z bardzo ważnych ścieżek kongresu kultury, który się właśnie, właśnie zakończył. To znaczy ta świadomość jest, jest dość powszechna i rodzaj determinacji i rozpoznania sytuacji jest mam wrażenie głęboki. Także ze względu na radykalność sytuacji politycznej, jesteśmy, dlatego zresztą zaczęłam od tej definicji, którą proponujesz i od jednak post-artystycznej praktyki solidarności, która się odbyła, w której wszyscy uczestniczyły, liśmy i uczestniczyłyśmy. Agata ma ochotę coś powiedzieć, bardzo się cieszę. Jakoś mam bardzo dużo refleksji i też pogubienia w związku z tą rozmową i to od czego Agata zaczęłaś, czyli jak powstawała ta książka i jak my pracujemy i to do czego, czyli jesteśmy w tym systemie, świadczymy o tym systemie i za tym systemem i konstytuujemy go w stu procentach, a później mówimy o tym, że przechodzimy do pewnej wspólnoty i musimy się sieciować. Słuchajcie, ja mam takie poczucie, że dopóki nie zaczniemy od siebie, od naszego własnego takiego mikropola, na którym produkujemy, zarządzamy, organizujemy, generujemy pewne idee, to nigdy nie zbudujemy wspólnoty i zanim się z sieciujemy zmienimy nasze system pracy i jak myślę sobie o tym czasie wolnym, znaczy, że w tym produkowaniu sztuki i produkowaniu idei, jeżdżeniu z jednego festiwalu na drugim z kongresu, na kongres, jakby kompletnie często tracimy, jakby proces sztuka, o jakie tematy my walczymy. Dla mnie rzeczywiście były dwa kongresy, kongres kobiet, znaczy dwa, przepraszam, był czarny protest i to było jakieś niesamowicie optymistyczne i wspaniałe i wielkie. I na kongresie kultury nie bardzo zabolał ten protest, który był pod Pałacem Kultury, bo to było takie środowiskowe spotkanie, znaczy była grupka znajomych, a ja się zastanawiam, gdzie była nasza publiczność, gdzie byli ludzie w imieniu, których mówimy i czy my za to nie powinniśmy wziąć odpowiedzialności, że tam ich nie było, dlaczego ich tam nie było i że w tym procesie wytwarzania sztuki, prosto jeżeli nie znajdziemy też czasu na takie autentyczne budowanie relacji między nami pracującymi ze sobą, ale też między nami i społecznościami, tematami, problemami w imieniu, których się wypowiadamy, to po prostu będziemy w martwym punkcie. I oczywiście jeżeli będziemy coraz głębiej, bardziej empatycznie, to słowo często ostatnio powtarza się, w tym, co mówię, funkcjonować, to w jakiś sposób trochę wypadamy z tego obiegu, bo jesteśmy mniej aktywni, bo spędzamy mnóstwo czasu na budowaniu relacji międzyludzkich też, na wchodzeniu w rzeczywisty jakiś problem temat, na wychodzeniu poza naszą laboratoryjną instytucjonalną sytuację. I to jest wszystko tak strasznie skomplikowane i ja też mam opór wobec tego, jak pracuję i gubię się w tym, bo wiem, że jeżeli się zwolni, to wtedy pewne tematy publicznie nie wybrzmią, tak? A z drugiej strony jesteśmy w błędnym kole, no wybrzmią, tylko że nic się nie zmienia, tylko cały czas wszystko krytycznie wybrzmiewa, a jesteśmy w martwym punkcie i to jest po prostu jakieś błędne koło i zaklęty krąg, absolutnie. Czy ktoś jeszcze z Państwa? Ja bardzo się zgadzam z Was, jak mówisz o dialogu z... Zobaczmy audience, zobaczmy czy... ...feedback z innych... ...akterów, tak to powiedzieć. Więc bardzo cieszę się, że słyszałeś o tym. Tak, ja też jestem bardzo ciekawa, kiedy mówię o instytucjach, jak w szczególności, to jest bardziej o procesach instytucjonalizacji, które nigdy nie skończą i myślę, że to się dzieje z każdą kolaboracją, czyli z każdą partnerą, czy coś takiego. I zawsze jest to ta dynamika, o zabawianie czegoś razem, ale też do tego, co jest w porządku, z procesami instytucjonalizacji, zawsze jest to pewna wiosna, i to jest chyba za wielka wiosna, ale stąd jest tam. I myślę, że to bardzo ważne, jest naprawdę, jak te inne procesy, co pracują razem, mogą się też w porządku. Myślę, że kwestia czasu jest bardzo ważna, jak kwestia sprawa, ale czas może nawet więcej. Więc, jak na przykład, jeśli jest to, co pracuje razem, nie tylko między artystami, czy biznesami, albo kulejnymfighterem, czy OHDIA, czy z tym, co jest możliwe, żeby uratować w sposób, że to nie będzie reszta w sitten dialogu, za trzy miesiące, co to znaczy. I to, myślę, jest bardzo ważne, bo może być przez to, przez praktyczne platformy, przez enormne podróży, przez porządku cyklerów. tutaj, żeby myśleć o tym. I myślę, że to jest najważniejsze, kiedy my też mówimy o tym, jak walczyć z prekoracją. Oczywiście, gdy mówię o tym, to inny moment, że jest w porządku, że tak, ale to jest dokładnie self-exploitowanie, ponieważ robisz dużo pracy dla siebie, a tak dalej. Ale właściwie, myślę, że to też jest część politycznego. Więc część politycznego są niemożliwe inicjatywy, są inicjatywy, które są trochę naich i anachronistyczne, ale są inicjatywy, które nigdy nie mówili, które nigdy nie są częścią politycznego. Tak jak Sylwia Fraderici powiedziała w jej manifestach o wiosce, tak, to wszystko w porządku dla kobiet powinno być zapłacione. I potem będziemy mieć odpowiednią idea, co kapitalizm jest. Więc myślę, że są jakieś bardzo ciekawe, więc musimy zrobić praktyczny pracę, pracować razem, ale też dużo w porządku spekulacji, pracować cały czas, jak myśleć nad tym, co tam jest. I to myślę, że to jest ten punkt. Nie mam innych odpowiedzi, ponieważ to jest bardzo trudna kwestia, ale myślę, że te inicjatywy artystyczne, czy na grudniu, są bardzo ważne, ale muszą być wiadomości, a tutaj ja zgadzam się z tym pierwszym komentarzem, że tak, musimy zrobić taką zrozumieńkę tego sytuacji, tego mikrosituacji, w którym jesteśmy, ale potem nie powinno zostać w tej mikrosituacji i być zniszczyna z tym, i to jest ten punkt, myślę, że te inicjatywy muszą się wyjść. Nie wiem, czy to była kwestia. Można się po prostu znalazć, jeśli ludzie pozwolą, żebym to znalazł. Więc, ponieważ w 2011-2012 wchodzimy w ciągu kilka lat, i bardzo cieszę się, czy chcesz tutaj, jak widać ten kurs, który znalazła się w praktyce, w jakichś miejscach, czy inspirujących egzemplach, w tym sensie? Tak, myślę, że są, i są już egzempli, kiedy pracowałam na to. Więc to było wiele inicjatyw, które miały taką temperaturę i kontynuencję. Na przykład, w tym czasie, oczywiście jest to platforma, i znowu jest to bardzo zmieniające i tak dalej, ale całą platforma, jak zacząła to zacząć, w Remz, by Jan Ritzem, jest to bardzo interesujący egzemplar. I potem, na przykład, to pracowało, które teraz też dużo zmieniło, ale to była bardzo interesująca platforma w wizualne artystyczne, i tak dalej. Więc to są wiele inicjatyw, które pracują, ale oczywiście, ta instytucjonalizacja, jest w porządku z problemami. Ale to jest część krytyki, i nie tylko w porządku moralistycznym, w porządku z tym, jeśli są, czy nie. Więc myślę, że są, i myślę, że w dzisiejszej bazie, jak na przykład teraz, jestem też bardzo zauważywana z inicjatywem w Berlinu, który jest nazywany 3 p.m. I to jest to, bo Berlin ma tę bardzo szczególną sytuację, w której mieszkają, właściwie, i znają pieniądze, więc to są wszystkie przejechać i przyjechać do Berlinu i być częścią komunii. Więc to jest sytuacja paradoksymalna. I zaczęły się organizować dla siebie platforma, gdzie mogą się wrócić i pokazać ich pracę i rozmawiać. I to jest platforma self-organizowana, która, oczywiście, możemy powiedzieć, że to jest self-exploitation, ale to nie jest self-exploitation, bo my naprawdę czujemy się bardzo zadowolony, że jesteśmy razem z innymi ludźmi. I to jest coś, co, myślę, jest nazywane sensualnie. To jest sensualnie, bez żadnego kontrolu. Więc let's do it. I myślę, że to naprawdę może się zmienić w sposób, w jaki są, i już otworzymy wiele problemów w związku z instytucją. Na przykład, jak będzie wielkie, ważne, kontemporary instytucje podróżują do tego platforma. Więc to jest bardzo interesujące. I myślę, że to są rodzice, o czym powinniśmy myśleć. I te inicjatywy też, co jest bardzo interesujące, i myślę, że to też, w którym jestem bardzo krytyczna w książce, o tym, jakby, to jakby, generalne modely, są zawsze mikropolityczne, są zawsze, depending z kontekstem i z bardzo dobrym analizem z kontekstem, i tak dalej. Ja mam taką, jedną uwagę, czy może raczej zaniepokojenie, które chciałam wyrazić, mianowicie, my się tutaj posługujemy bardzo intensywnie, zainkiem my. Ale sytuacja jest taka, że nasze my, że tutaj nie ma żadnego my. Dlatego, że nasze sytuacje, znaczy, ono jest, że wszyscy pracujemy w systemach, w systemie projektowym. Ale chciałam tylko opowiedzieć, że ja mam pełną świadomość, że pracujemy na różnych warunkach w tym systemie, i że niektórzy z nas mają etaty, a ja na przykład mam dwa, i one są niewielkie, ale to są dwa etaty, które zapewniają mi bezpieczeństwo i możliwość płacenia moich kredytów na miesiąc. I niektórzy są młodsi, a niektórzy są starsi, i ci starsi są lepiej umocowani w systemie, także w tym systemie dostępu do pieniędzy projektowych. A niektórzy nie mają nawet szans być może w tej chwili wejść w ten system. I jakkolwiek bardzo bym chciała rozmawiać o solidarności, o usieciowieniu i w ogóle o budowaniu do objęty, to chciałabym ubudować ze świadomością tego, że w obrębie tego my te różnice są często dramatycznie głębokie. Jak bałam gdzieś podobny dyskomport, ale też jakbyś takim ustawieniem jakby całej tej relacji też takiej kategorii. Ja to teraz bardzo uproszczę, zadowolenie i niezadowolenia, satysfakcji i niezadezwakcji. Znaczy, ja myślę, że jakby to o czym też Joanna działa jest takim dążeniem do tego, żeby w tej niesatysfakcji i dyskomforcie jednak trwać. To znaczy, żeby sobie nie pozwolić zbyt szybko na satysfakcję, na poczucie oczywiście jakby to nie chodzi o jakby cały czas czy chodzi o jakąś taką postawę krytyczną, która nawet jakby obliczyła pewnego sukcesu zobaczy jego ograniczenia, to znaczy jeśli mówimy my to my też ma swoje granice, jeśli coś się udaje przepracować, to właśnie jakby na takiej zasadzie że to jakby stawia nowe wyzwania to znaczy, przepraszam pewnie to nieprecyzyjnie nie udajemy się tego precyzyjnie nazwać, natomiast myślę, że w polskim teatrze dużo jest jakby takiego hamującego zadowolenia po prostu. Tyle. Mogę? A oczywiście Ja bardzo krótko chciałam się podzielić takimi uwagami natury ogólnej, więc krótko jedna myśl to taka, w której odnoszę się do tego, co ty powiedziałaś Agato zadałaś pytanie, czy można krytycznie rozmawiać o instytucji, czy w sprawach wiadomo jakich, które są dobrze rozpoznane, które są w tej chwili tak zagrożone, że ich krytyka byłaby niebezpieczna czy niewłaściwa. Dzielę się takim moim myśleniem, które poddaję do refleksji, że wydaje mi się, że to jest konieczne. Że właśnie teraz, kiedy jest takie zagrożenie, należy może taką krytyczną ocenę analizy, czy jak byśmy to jeszcze nazwali podejmować. To jest trochę tak, jak zawsze było w historii. Czy możemy atakować mniejszość grupy społeczną, która jest zagrożona. Były takie sytuacje, że zagrożenie było ogromne i wtedy była dyskusja, czy możemy tę grupę społeczną jakoś dyskryminowaną, bardzo zagrożoną krytykować. Znaczy pokazywać jej słabe strony. No i ja należy do tej grupy, która myśli, że tak, że właśnie wtedy, kiedy to zagrożenie jest takie duże, należy taką krytykę podejmować. To jest jedno. A drugie to rzeczywiście z tą solidarnością, bo ja myślę tak, że sytuacja jest rozpoznana. Symptomy są nazwane. Filozofowie, socjolodzy bardzo dokładnie, prezyzyjnie to opisali, także podając analizie i najbardziej cierpi jakaś diagnostyka. Ale cały czas się odwołujemy trochę do tych wczesno dwudziestowiecznych filozofów. Benjami jest tutaj taki kluczowy, prawda, z tym tekstem fundamentalnym, kultowym o produkcji przywoływany. A ja sobie myślę, że teraz, kiedy wspólnota się rozpada dyskursów i dyskusji, czym jest wspólnota, było co niemiara i znowu do tego powracamy do tego my. Ja nie myślę, żeby się odwoływać do takiego konserwatywnego podziału my, oni, bo to jest polityka konserwatywna, ale myślę, żeby trochę zacząć szukać jeszcze gdzie indziej, niż w tych takich często przywoływanych, naszych ulubionych filozofach. I co wnąć się na przykład wieki wstecz do konserwatywnego ruso, który na przykład mówił zwraca uwagę na indywidualność, że wtedy, kiedy wspólnota jest zagrona, to trzeba myśleć o tym kim jestem i o co się różni od innych. Ale przede wszystkim tak myślał dużo mniej konserwatywne od ruso, to ro, w końcu autor obywatelskiego nieposłuszeństwa, który właśnie mówił trochę tak, jak mówiła, powiedziała tutaj też Agata, prawda, że rzeczywiście zaczęliśmy od siebie, czyli paradoksalnie jest takie nawet określenie socjologa, na którego tutaj nie przewołujemy akurat współczesnego, o którym myślę, że bardzo dobrze nazywa też problemy podejmowane przez bojane. Mówię tutaj o Niklasie Luma, nie. Który ukuł takie pojęcie paradoksonu, no paradokson, to znaczy teraz, kiedy musimy mówić my, to może należy próbować jakoś redefiniować to, co indywidualne, tak, czyli zastanawiać się nad indywidualizmem. To tyle, bo i tak zadługał. Właśnie chciałam powiedzieć, Krusiu, to było rzeczywiście bardzo krótko. Bardzo ogólnie, czyli krótko. No to rosyjem, że się zgadzamy bardzo z tą, ta ząża, że absolutnie sytuacja polityczna nie może nam możliwości krytyki, albo że właśnie wtedy, bo to właśnie staram się powiedzieć, od tego staram się zacząć. Ja bym tylko chciała wrócić też do tego, co mówiła Siagata. Właśnie, bo Jana już też odpowiedziała, to znaczy jasne, że powinniśmy zacząć od siebie, więc powinniśmy Wam nie przedstawić dzisiaj tej książki tylko o niej porozmawiać, ale tak, no tak, no bo myśmy się temu procesowi poddały, tak, by wykonałyśmy zadanie, absolutnie odłożyłyśmy na przyszłość. Praktykowanie politycznego oporu jakiegoś, tak? To, to, no tak, ja przyjechałam wczoraj z Warszawy, kończąc od 20.00 tam, któreś pracę i wiadomo, no ale ale jakoś ja mam takie poczucie, że no, że to dojrzewa, że to nie jest też wcale bardzo rozpoznany dyskurs i bardzo obecny w Polsce, to znaczy, że, że jednak te tematy są wciąż nowe i dyskutowane, może intensywnie, ale w bardzo wąskim gronie i to po prostu trzeba absolutnie popularyzować. To też jest wiedza, którą my mamy, ale nic nie robimy. Ja chciałam powiedzieć może dwa słowa o takim dla mnie wstrzącającym doświadczeniu, jakim była w ostatnich dniach wizyta w POLIN, Muzeum Historii Polskich, Żydów Polskich, o którego znaczeniu wszyscy wiemy i nie muszę przekonywać, jak bardzo progresywna i ważna to jest instytucja, jak Manisa mówić wspaniały, ale też skrajnie rozpędzony program merytoryczny. I chodząc po tym muzeum trafiłam w eksponowanym miejscu w holu na informację o wystawie Pierwiastek życia Polskie lata Henryka Leona Steinbacher. Poszłam tę wystawę zobaczyć i przez dłuższą chwilę nie wiedziałam do czynienia, powiem od razu z czym miałam do czynienia. Otóż ta wystawanie była częścią działalności merytorycznej tego muzeum, tylko była wystawą komercyjną zrobioną przez koncern farmatyutyczny Rosz w którym pracował ten, że pan Steinbach wcześniej faktycznie mieszkając w Polsce, będąc polskim Żydem. I ta wystawanie była w żaden sposób opisana jako wystawa komercyjna. Ona się cudownie wpisywała w kontekst tego muzeum. Ja dopiero po dłuższej chwili zauważyłam, że wszystkie stare fotografie dotyczące Polski i tych dziejów polskich pana Steinbacher są eksponowane na panelach, które mają kształt logotypu takiego sześcianu firmy Rosz. A na koniec doszłam do takiego fragmentu, w którym była, był panel o, nazwał się praca w Rosz i tam pan Steinbach uśmiechał się do mnie celem cząsteczki, którą w związku, który wymyślił i który pozwolił firmie Rosz wyprodukować lek o nazwie towarowej Walium, który okazał się, tutaj jakoś próbuję z pamięci cytować opis tej wystawy, który okazał się tak wspaniale łagodzić stany lęków i niepokoju, że już po kilku miesiącach wprowadzenia do dystrybucji stał się najpopularniejszym lekiem uspakającym w Stanach Zjednoczonych. I ten, że pan Steinbach z tą cząsteczką naprawdę wspaniale prezentował się w tej przestrzeni z oknem wychodzącym napomnik bohaterów getta. Ja zaczęłam rozmawiać z osobą obsługującą tą wystawę, ponieważ mimo tych zdjęć, walium i takich eksponowanych historycznych opakowań tego leku, czułam jakiś wzrastający niepokój. I po kilku zdaniach dowiedziałam się, że ta osoba nie jest utrudniona w muzeum oczywiście. Że mimo, że pracuje w nim od początku, to znaczy zanim jeszcze powstała wystawa stała, czyli od tam, nie wiem, trzech lat pracuje przez agencję pracy tymczasowej na najniższych stawkach godzinowych z wielokrotnie łamanymi przepisami BHP bez prawa oczywiście do urlopu i bez prawa do płatnego urlopu zdrowotnego, to znaczy brak absencja w pracy oznacza po prostu luki w grafiku i brak wynagrodzenia. I to jest szokujące, to jak w instytucji publicznej, faktycznie, że stworzonej na zasadach partnerstwa publiczno-prywatnego, ale niewątpliwie realizującą misję publiczną i do niej zobowiązaną, możliwe jest handlowanie symbolicznym kapitałem tej instytucji i jej autorytetem i równocześnie absolutne wyzyskiwanie ludzi, którzy dla niej pracują i łamanie ich podstawowych pracowniczych. I to jest instytucja, o której mówimy, że jest progresywna. O tym też chciałam powiedzieć. Ja bym taką strategię nazwała strategią cynicznego gracza i my właściwie, jak tu siedzimy umielibyśmy wskazać cały szereg takich instytucji, które mają wspaniały, emancypacyjny zaangażowany społeczny program, ale który zajmują się wyłącznie budowaniem własnej marki takich, że instytucji i równocześnie wewnątrz uprawiają z pełną świadomością dlatego mówię o cynizmie uprawiają, kultywują, pogłębiają ten model ekonomiczno-społeczny przeciwko któremu występują. Więc my nie się wydaje, że jest strasznie dużo do zrobienia i że to nie jest tak, że my wiemy, ta wiedza jest powszechna wśród bardzo niewiele ludzi, a praktyka właściwie w ogóle nie istnieje. To znaczy jak to jest możliwe, że to się dzieje w takiej instytucji i że my nie strajkujemy przed jej wejściem, tak? Jak to jest możliwe, że dopiero kilka tygodni temu i w wielkim strachu pracownicy Muzeum POLIN zawiązali związki zawodowa wszyscy bojąc się o to, że stracą pracę. I tak dalej, i tak dalej. Wiesz, a to mi się wydaje, że tej pracy jest bardzo wiele do wykonania i trzeba ją wykonywać oczywiście, ale niewątpliwie trzeba ją wykonywać też jakby... A zgadzam się z tym. Tak, ale najpierw musimy od czegoś zacząć, żeby zbudować dobrą sieć, tak? Nie zbudujemy dobrej sieci, jeżeli nie zaczniemy od siebie. O to mi chodzi, tak? Jest absolutnie relacyjna i w to wierzę. Słuchajcie, a to jest jeszcze jedno, my mówimy cały czas jakby instytucja jest wrogiem. A przepraszam, my jako twórcy, takie artyści i te osoby, które gdzieś są wokół tego, w jaki sposób my wytwarzamy system honorariów. Jakie są wynagrodzenia reżyserów? Jakie są wynagrodzenia aktorów? Za ten sam poświęcony bardzo często równie twórczy czas. Do jakiej roli jest wprowadzony aktor? A jeżeli nawet jest wykorzystywany jako twórca, dlaczego jego honorarium się nie zmienia? Na ten temat jest między innymi counter-down tam, tak? I ten nie... Tak. I jakby mam wrażenie, że trochę też jak... fikcyjna, znikająca instytucja skazana na śmierć. Tak, popap. No właśnie, czyli mówię, zacznijmy od tego, od tego my. Dlaczego ja miałam takie słuchajcie jak teraz to trochę się zmieniło, ale zacznę, kiedy zapraszam reżysera do współpracy i robię projekt, to mówię tak, masz taki budżet i teraz spodziel go. I zawsze to zrzucałam na tego reżysera, myśląc, że on ze swoim zespołem będzie zacznie, tak? Czyli mniej więcej równo podzieli te honoraria i były takie zespoły fantastyczne część przedstawicieli tutaj siedzi, jak Goran i... jakby takie artustów o sporo i jest też Weronika, która bardzo jakby też demokratycznie pracuje, ale słuchajcie, to jakś... jest Agnieszka, no właśnie, Mateusz jakby są takie grupy, że to rzeczywiście działa. A są takie grupy, gdzie ten reżyser demokratyczny, lewicowy, przedstawia mi ten plan finansowania i wreszcie tam siedemdziesiąt procent na honoraria, to jest dla niego. A podobno tworzy taką lewicową strukturę i mówi jakby o tak, której ten dyskurs taki równościowy uprawia. W tej chwili już chce mieć wpływ na te honoraria, bo to po prostu nie działa zaufanie. Moje zaczyna być po prostu bardzo ograniczone. Znaczy to, co manifestujemy, co co manifestują artyści właśnie te równościowe dyskusje i tak kompletnie się później nie przekłada na to, jak traktują swoich współpracowników. Więc to jest jeszcze to nie tylko instytucja, tylko my w naszych grupach. Chciałabym położyć, że myślę, że to naprawdę jest też ważna część, ponieważ nie jest w stanie myśleć, że artystyczny laborer jest coś per se już imansypatora czy polityczna, ale jest głębszy w modach pracowania, co jeszcze bardziej trudne jest, że są wiele symbolicznych i efektywnych wartości tego laboreru. Myślę, że to dokładnie to, dlaczego instytucja jest taką kompleksną nocją. To nie jest kontynuujący proces negocjacji między mocą i hiroki i tak dalej. To musimy być zauważyte. To jest coś, co myślę, bardzo, bardzo ważne. I jest coś bardzo interesujące, bo mam wypowiedź z jednej grybskiej filozofii, kontemporary filozofii w moim bookie, w której jest wytrzymać podobne problemy w akademii i w nauce. I mówił, że jak to jest możliwe, że jest jeszcze taką efektywną mocą kompeticji między naukami i tak dalej, nawet między politycznymi filozofami i tak dalej. Myślę, że z oznaczeniem rethinking, nie z moralizmem, ale naprawdę z rethinkingem, co efektywne energii są też wytrzymać nasze aktywy i jak się związane z innymi bardzo ważne. I wtedy możemy zacząć myśleć, co to znaczy, jak my, bo myślę, że my nie ma nic w komu, ale to coś, co jest w sumie bardzo, bardzo różne singularity. Czy są jeszcze jakieś pytania? Jeżeli nie, to bardzo dziękuję za to spotkanie. Bardzo zapraszam do czytania książki i zapraszam, co już wiemy w tej chwili na pewno na kolejne spotkania z bojaną, bo mamy wrażenie, że zaczęła się tu jakaś szalenie istotna dyskusja. Bardzo dziękuję.