 Καταμανθέον Ευαγγέλιον, κεφάλαιο 27. This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. Προείας Δέα Γενωμένης, Συμβούλειον Έλαβον, Πάνταση Αρχιερίς και Η Πρεσβύτερη Του Λαού, Κατά του ίσου, ώστε θανατώσε Αυτόν. Και δήσατες Αυτόν, απήγαγον και παρέδωκαν Αυτόν, ποντίο πιλάτω το ηγεμόνι. Τότε, η Δόν Ιούδας, ο παραδηγούς Αυτόν, οτι κατεκρίθη με τα μεληθείς, Απέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια της αρχιερεύσης και της Πρεσβυτερης, λέγον. Ήμαρτον παραδούς αίμα Αθόν, Ιδεήπον, Τι προσυμάς, Σιόψη. Και ρίψα στα αργύρια εντωναώ, Ανεχώρισε και Απελθόν, Απίξατο. Ιδεαρχιερίς λαβώντες στα αργύρια Ιππον, Ούκα ξέστη βαλίν αυτά εις το καρβανάν, Επιτιμή αίματος εστή. Συμβούλιο δε λαβώντες ειγόρασαν εξαυτόν των αγρών του κεραμέως εις τα φύν της ξένης. Δυο εκλύθιο αγρός εκείνος, αγρός αίματος, έως της σήμερον. Τότε, επληρώθητο ρυθέν διαηρεμίου του προφήτου, λέγοντος, και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια την τιμή του τετημημένου, όν ετοιμήσαντο από ειών Ισραήλ, και έδωκαν αυτά εις των αγρών του κεραμέως, καθώς συνέταξέμη κύριος. Ο δέης Ισούς έστη έμπροσθεν του Ιγεμόνως, και επηρώτησεν αυτόν ο Ιγεμόν, λέγον. «Σι ο βασιλεύς των Ιουδέων, ο δέης Ισούς έφυγε αυτό, σι λέγεις, και εντοκατηγορήστε αυτόν υπό των αρχιερέων και των πρεσβητέρων, ουδέν απεκρύνατο. Τότε λέγει αυτό ο πιλάτος, ού κακούς πόσα σου καταμαρτηρούσει, και ού καπεκρίθει αυτό προσουδέ εν ρήμα, ώστε θαυμάζει τον Ιγεμόνα Λίαν. Κατά δέορτιν η όθιο Ιγεμόν, απολύει ένα το όχλο δέσμιων ον ήθελων. «ΐχον δε τότε δέσμιων επίσημων, λεγόμενων βαραβάν. Συνηγμένων ούν αυτον είπεν αυτοίς ο πιλάτος. Τι να θέλετε από λίσο ημίν, βαραβάν ή Ισούν των λεγόμενων χριστών, ήδη γάρ οτι διαφθόνων παρέδωκαν αυτον. Καθημένου δε αυτού επιτουβήματος, απέστηλε προς αυτον η γινή αυτού λέγουσα, μη δέν σι και το δικαίο εκείνο. Πολά γάρε επαθον σήμερον κατ' όναρ δι' αυτόν. Οι δε αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπισαν τους όγλους, ή να ετήσονται των βαραβάν, των δε ή Ισούν από λέσοσιν. Αποκριθείς δε ο γεμόν είπεν αυτοίς. Τι να θέλετε από τον δύο απολίσο ημίν, οι δε είπον βαραβάν, λέγει αυτοίς ο πιλάτος. Τι ουμπείς ο Ισούν των λεγόμενων Χριστών, λέγουσιν αυτό πάντες. Σταυρωθείτο, ο δε η γεμόν έφυ. Τι γαρκακών επίησεν, η δε περισσώσε κραζον λέγοντες. Σταυρωθείτο, ηδώνδε ο πιλάτος, οτι ουδέν οφελεί, αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται. Λαβών ίδωρ, απενοίψατο τ' ασχήρας, απέναντι του όχλου λέγον. Αθό σημεί, από του έματος του δικαίου του του, ημής όψεστε. Και αποκριθείς πας ο λαός είπε, το έμα αυτού εφυμάς και πιτατέκνα ημών. Τότε, απέλησεν αυτοίς τον βαραβάν, τον δέ η Ισούν, φραγελώσας, παρέδουκεν ή να σταυρωθεί. Τότε, η στρατιώτε του γεμόνως, παραλαβώντες τον Ισούν, εις το πρετόριον, συνήγαγον επ' αυτόν, όλην την σπήραν. Και εκδίσαντες αυτόν, περιέδικαν αυτό χλαμμίδα κόκκινη, και πλέξαντες τέφανον εξαγκαθόν, επέθικαν επ' την γεφαλήν αυτού, και κάλαμον επ' την δεξιάν αυτού, και γονυπετήσαντες έμπροςθεν αυτού, ενέπεζον αυτό, λέγοντες. Χαίρε ο βασιλεύς των Ιουδέων, και εμπτήσαντες εις αυτόν, έλαβον τον κάλαμον, και έτυπτον εις την γεφαλήν αυτού. Και ότε ενέπεξαν αυτό, εξέδησαν αυτόν την χλαμμίδα, και ενέδησαν αυτόν τα ημάτια αυτού, και επήγαγον αυτόν εις το σταυρόσε. Εξερχόμενη ιδέε εύρων άνθρωπον κυρινέων, ο νόμα της σήμωνα. Τού τον εγκάρευσαν εινάρει τον σταυρόν αυτού. Και ελθόντες εις τόπον λεγόμενον γολγοθά, ο εστή λεγόμενος κρανεί ο τόπος. Εδώκαν αυτό πει ειν όξος μεταχολής με μυγμένον και γευσάμενος, ούκη θελε πει ειν. Σταυρόσαντες δε αυτόν, διαμερήσαν το τα ημάτια αυτού, βάλοντες κλείρων, και καθήμενοι ετήρουν αυτούν εκεί. Και επέθυκαν επάνω της κεφαλής αυτού, την αιτίαν αυτού γεγραμμένη, ούτος εστήν η Ιησούς, ο βασιλεύς των Ιουδέων. Τότε σταυρούντες ειν αυτού δύο λιστέ, εις εκδεξιών και εις εξεβονήμων. Η δε παραπορευόμενη ευλασφή μου αυτούν, κινούντες στα σκεφαλάς αυτούν και λέγοντες. Ο καταλίον των νόμων και εντρισύν οι μέρες οικοδομών. Σώσον σε αυτόν, ή ως ή του Θεού, κατάβηθεί από τους ταυρού. Ομοίως δε και οι αρχιερείς εμπέζοντες μετά των γραμματέων και πρεσβητέρων και φαρησέων, έλεγον. Άλλους έσωσεν, εαυτόν ουδύναται σώσε. Ή βασιλεύς εις δραήλες, τι καταβά τον ειν από τους ταυρού και πιστέψομαι επαυτό. Πέπιθεν επί των Θεών, ρυσάς τον ειν αυτόν, ή θέλει αυτόν. Ή πέγαρ, οτι Θεού ημείως. Το δι'αυτό και η λιστέ εισταυρωθέντες αυτόν, ονίδιζον αυτόν. Αποδέχτης ώρας, σκότωσε γένετο, επιπάσαν την ειγήν, έως ώρας ενάτης. Περιδέτην ενάτην ώραν, ανεβόησεν ο Ιησούς, φωνή μεγάλη, λέγον, ηλί, ηλί, λυμά, το Άκθανι, το Ιστοί, Θεέ μου, Θεέ μου, ηνατή μεγκατέληπες. Τηνές δέτον εκείες τότων ακούσαντες, έλεγον, οτι ηλίαν φωνεί ούτως, και ευθέως δραμμόν, είσαι εξ' αυτόν, και λαβών σπόνκον, πλήσα στεόξους, και περυθείς καλάμω, Οι δέληποι έλεγον, άφης, είδομεν, ή έρχεται ηλίας σώσον αυτών. Ο δέησους πάλιν κράξας φωνή μεγάλη, αφήκε το πνεύμα. Και είδω το καταπέτασμα του ναού εσχύσθη εις δύο από άνοθεν εως κάτω, και υγίες ύσθη και επέτρε εσχύσθησαν και τα μνημία ανεόχθησαν και πολλά σώματα των γεκοιμιμένων αγίων υγέρθει. Και εξελθώντες εκ των μνημίων μετά την έγερσιν αυτού, εισήλθον εις την Αγίαν πόλην και ενεφανίσθησαν πολλής. Ο δέκα τόνταρχος και η μετευτού τυρούντες των Ιησούν, οι δόντες των σισμών και τα γενόμενα εφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες. Αληθώς, Θεού Υιός ειν' ούτος. Ίσαν δε εκεί και γυναίκες πολλές από μακρόθεν θεωρούσε, έτιν εσυκολούθησαν το Ιησού από τις Γαλλιλέας διακονούσε αυτό. Εν αις ειν' Μαρία η Μαγδαλλινή και Μαρία η του Ιακόβου και η Ιωσή Μήτυρ και η Μήτυρ των Ιών Ζεβαιδαίου. Οψίας δέγενομένης ήλθεν άνθρωπος πλούσιος από αριμαθέας του νομά Ιωσήφ, ως και αυτός εμαθείτευσε το Ιησού. Ούτος προσελθόν το πιλάτο ήτυσα το σώμα του Ιησού, το τεοπιλάτος εκέλευσε να αποδοθείνε το σώμα και ελαβών το σώμα, ο Ιωσήφ, ενετήληξε ναυτό συνδώνει καθαρά και έθηκε ναυτό εντοκενό αυτού μημίου, ω ελατόμησεν εντιπέτρα προσκυλήσας λήθων μεγάν τη θύρα του μημίου απίλθεν. Είνδε εκεί Μαρία η Μαγδαλινή και η άλλη Μαρία, καθήμενε απέναντι του τάφου. Τη δέα επάβρυον ή της αστή μετά την παρασκευή συνήκθησαν οι αρχιερείς και οι φαρισέοι προσπιλάτων, λέγοντες. Κύριε, εμνίστημένο ότι εκείνος ο πλάνος έπαιν έτηζόν με τα τρεις ημέρα σε γύρω με. Κέλευσον ούν ασφαλησθήνε των τάφων έως της τρίτης ημέρας μ' υποτελθώνται σημαθηταί αυτού νηχτός, κλέψω συναυτόν και υπόση το λαό υγέρθει από το νεκρόν και έστε η έσχατη πλάνη χύρον της πρώτης. Έφυγε αυτής ο πιλάτος. Έχετε κουστοδίαν. Ειπάγεται ασφαλήσασθε ως είδατε. Οι δέα υπορευθέντες εισφαλήσασαν το τοντάφων σφραγήσανται στον λύθον μετά της κουστοδίας. Τέλος, το 27ο κεφαλαίου. Αθήνα, Ιούλιο, του 2009. Κατά μανθέον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 28ο. Ο ψέδε Σαβάτων, την επιφωσκούσι Ισμίαν Σαβάτων, ήρθε Μαρία η Μαγδελεινή και η άλλη Μαρία, θεωρήσε τον τάφων. Και η δούσης μόσα γένε το Μέγας, άνκελος γάρ κυρίου, καταβάσε ξούρανου, προσελθόν, απεκείλεισε τον λύθον από τη στήρας, και κάθι το επάνω αυτού. Είναι δε η ιδέ αυτού ως αστραπή και το ένδυμα αυτού λευκών ως ηχειών. Αποδέ του φόβου αυτού, εσύ στις σαν ειτηρούντες, και γένοντο ως συνεκρή. Αποκριθείς δε ο άγγελος, είπε τες γυνεξή. Μη φοβίστε ειμής. Είδα γάρ, ότι η Ισούν τον εσταυρωμένον ζητήται. Ούκαστιώδε, η γέρθη γάρ, καθώς είπε. Δεύτε, είδεται τον τόπον, όπου έκει το κύριος. Και τα χεί, πορευθείσε, είπατε τις μαθητές αυτού, ότι η γέρθη από τον νεκρόν, και είδου, προάγι μας, στην Γαλλιλέαν, εκεί αυτόν ώψεστε, είδου, είπον ημήν. Και εξελθούσε τα χεί, από τον μημίου, με τα φόβου και χαράς μεγάλεις, έδραμον, απανγείλε τις μαθητές αυτού. Όστε, επορεύοντο απανγείλε τις μαθητές αυτού, και είδου, οι Ισούς απίντησαν αυτές, λέγον, χαίρεται. Εδέ, προσελθούσε, εκράτησαν αυτού τους πόδας, και προσεκίνησαν αυτό. Το τελέγει αυτές, ο Ισούς. Μη φοβείστε, υπάγεται, απανγείλατε τις αδελφίς μου, ή να απέλθωσουν, στην Γαλλιλέαν, προεβομένονται αυτόν, ήδου, την αίστης Κουστοδίας, ελθώντας στην πόλη, απήγγειλαν τις αρχιερεύσεις, απαντά, τα γεννόμενα. Και συνεχθέντες, μετά των πρεσβιτέρων, συμβούλιονται λαβόντες, αργύρια οι κανά, έδωκαν τις στρατιώτες, λέγοντες. Ήπατε, σε αυτού, νυχτός ελθώντες, έκλεψαν αυτούν, ημών κυμωμένων, και αν ακουστεί, τούτο επιτουγεμόνως, εμείς πίσωμεν αυτούν, και ημάς αμερίμνους πίσωμεν. Ήδε, λαβόντες, τα αργύρια, επίησαν ως εδειδάχθησαν. Και διεφυμίστη ο λόγος ούτως, παραϊουδέεις μέχρι τις σήμερων. Ήδε, ένδεκα μαθητέ, επωρέφθησαν εις την Γαλλιλέαν, εις το όρος ού ετάξα το αυτοίς ο Ιησούς. Και ειδώντες αυτούν, προσεκίνησαν αυτού, Ήδε, εδείστασαν. Και προσελθών ο Ιησούς, ελάλησεν αυτοίς, λέγον. Εδώ θυμί, πάσα εξουσία, εν ουρανό και επηγής. Πορεθέντες, μαθητέφσατε, πάντα τα έθνη. Βαπτίζοντες αυτούς, εις το όνομα του Πατρός και του Ιηού και του Αγίου Πνεύματος. Διδάσκοντες αυτούς, τυρήν, πάντα όσα ενετιλάμην ημήν. Και ειδού, μήν, πάσα στα σημεράς έως της συντέλειας του αιώνος, αμήν. Τέλος, του καταμανθέου, Ευαγγελίου. Αθήνα, Ιούλιο, του 2009.