 Statsizədə yazmışdım də, hər məşə, Sembar Amir əlləməq, Sembar Amir əlləməq, 25 irsaklıs parlaməkdir, saklısəsinin dektat ol, Qazi Malzabozun direktör oldu, yedi, çaxtı, kaladır, restorana raşlı, yazıçı oldu, ədeviyat kitaflarına, dəstiklərə düştüb, midən adamı ətraz eləmək? Aqırda, həm bir çatıbəsin əllədi, bundan cəmiyyətləliyin solunda, hal bu çi Sembar Amir əlləməm, və cədə həyatında gördəyən yaxşı iş oyudur, yəni çiçində zınayət hər çubu olunca iş oyudur. Ona görə də adam bakır, kənadan, bu cəmiyyətlə, bunu topluma, bunu ciddi qəbul eləyə bilmirsin. Və başlayırsana, cəmiyyətlə, toplumun məzələnməyə, yəni nezə məzələnməyə, yaradızı məzələnməyə, yaradızı məzələnməyə, nəsəbərin də məzələnməyə, bəq, təngid eləməyə, bax, bu toplumu, bu toplumu, məhələm, ölkədə tərtər hadisələri kimi ciddi çınayət, müzakirə oluncaq. Məzələn, bir də görürsün, mənasız bir hadisə, gəlir, bu tərtər hadisələrinə gündəminə çıqadır, deyilmək. Bir dən debtat var ya, yəni şəxsiz yanın üzmə deyib deyim, mən ona dın çəkmirəm, yəni də şəxsiz. Deyir, nə var ya, bu bazı-bazım bayrağı yoxdur, ölkədə talih üçlün məsələrin müzakirəs gittiyi bir vaxtı, bayrağı qabağımı təsnəbəl, dən şətil paylaşarım, və səlum gündəm də işdir. An mən nə var, şətil. Cür, cür, bunlar cəmiyyəti nizə baxılırlar? Yəni, haxmı duyur. Yəni, sən potensiyalın imkanı verir ki, mən səni belə idare ediyim. Yəni, sən, bax məsələn, dirsə, məsələn, tələbələri adamlar eləcələri beləcələri. Çıxum bir hikayəsi var. Kız bir oğlan seviyir, oğlan buna qəbul eləmiyir, soruq, aradan bir müddət yetir. Oğlan kızdan ödüldü arıqı, gəlir İtalya nə bunu, bu kız teatr qarıq ulan sevəl sevəldir. Çəşək ki, bu axtları ancaq teatrda ula bilət. Gözlüyü, tamışıq karında. Tüyahtürün babalında böyük bir insan, izdəha mı? Oğlan uzaqdan kızı görür və adamları belə yara-yara-yara-yara kızı tələpcidə gedət, yəni, kızı tələpcidə gedət, beynindən bir fikir çeşiti. İlahi, insanlar nəyə lazımdır? Mən o insan seviyelini görəndə təsdən çıxıq, baxramət, bunlar nəyə lazımdır? Nəyə lazımdır bunlar?