 pars nonagesima septima operis de civitate dei, hek transcriptio a societate librivoce facta, bono publico uso i est. caputun detricesimum, de qualitate visionis qu'a in futuro seculo santi de un videbunt. nonchiam quid akturisint in corporibus in mortalibus atque spiritalibus, santi non aduk eorum carne carnaliter sed spiritaliter jam vivente, quantun dominus dignatur adjuvare videamus. etilla quide makzio vel pocius quies atque otium quale futurum sit si verum vel indicere necio. nonenim hoq unquan persensus corporis vidi, si altemmente idest intelligentia vidisse me edikam quantum est aud quid est nostra intelligentia adillam eccellentiam. ibi est enim paks dei, quae si cutdicit apostolus superat omnem intelectum, quem nisi nostrum autfortasse etiam santorum angelorum, nonenim ete dei. si ergo santi in dei paks e victurisunt, profektu in ea paks e victurisunt, quae superat omnem intelectum, quoniam nostrum quidem superat nonest dubium, si altem superat et angelorum, utenec ipsus excepisse videatur quee ait omnem intelectum. secundum hoq diqtum est se debemus achypere, quee apatsem dei, quaa deus ipse paks atus est, si cuta deus novit, noniam nostsik posumus nostse, nek uli angeli. suparat itaque omnem intelectum, non dubium quad pretersum, sedekuia ete nost promodo nostru opacis eus participes faktis shimus summam in novis atque internos ete cum ipsu opacem, quantum nostrum summum est. istomodo prosuomodo shiyum tevam, santi angeli, homines altem nunq longe infra, quantum libet provektu mentis excellant. considerandum est enim, quantus vir dicebat, eksparte shimus et eksparte profetamus, donek veniat quad perfektum est, et videmus nunq perspeculum inenigmate, tunc altem facem at facem. sik yam videmt santi angeli, hui etyam nostri angeli dikti sunt, quia eruti de potestate tenebrarum, et aceptu spiritus piñore translati adreñum Christi, adeus angelus yam cioepimus pertinere, cum quibus novis erit santa atque dulcisima, de quayam tot libros ascripsimus, dei civitas ipsa comunis. sik sunt ergo angeli nostri, qui sunt angeli dei, quem admodum Christus dei, Christus est nostre. dei sunt, quia deum non reliquerunt, nostri sunt, quia suos cives nost habere ceperunt, dixit altem dominus yesus, videte ne contemnatis unum de pusillis istis, diko en invobis quia angeli eorum encheles semper videmt facem patris mei, qui encheles est. sik utergo illi videmt, ita et nos visuri sumus, sed nondum ita videmus, propter quod ait apostulus, quod paulo ante dixi. videmus nun perspeculum inainigmate, tuncautem facem ad facem, premium ita què fidei novis visio istaservatur, de quayet aio annes apostulus loquens, quum apparuerit inquit similes ei erimus, quanyam videmmus eum sikuti est. facem autem dei manifestatio eius intelligenda est, non ali quod tale membrum, quale nos abemus incorpore atque isto nomine nunquupamus. quapropter qubex me queritur quid acturi sint santi in illo corpore spiritali, non diko quod yam videm, sed diko quod credo, secundum illud quod im psalmo lego, credidi propter quod locutus sum, diko ita què visuri sunt deum in ipso corpore, sed utrum per ipsum sikuti per corpus nunc videmus solem, lunam, stellas, mare, acterram et quay sunt inea, non parva questio est. durum est enim dicere quod santi talia corpore atung habebunt, quod non possin't oculos claudere atque aperire kum volent. dur yus altem quod ibideum quis quis oculos clauserit non videmit. si enim profeta elizeus puerum sum magiesi absens corpore vidit accipiente munera qued editei namansirus quen profeta memoratus alepre deformitate liberaverat, quod servus ne quam domino suo non vidente latenter se fecisse putaverat. quanto magies in ilo corpore spiri tali, videbunt santi omnia non solum si oculos claudent, verumetiam unde sunt corpore absentes. tu quenim erit perfektum illud de quo loquens apostulus, eksparte inquit shimus et eksparte profetamus, kum altem venerit quod perfektum est, quod eksparte est evaku abitur. de inde uto quomodo poset ali quas similitudine ostenderet, quanto mabila quhe futura est distet heke vita, non quale akun quhe hominum, verumetiam qui precipua hika sanctitate sunt prediti, kum essem inquit parvulus, quasi parvulus sapyebam, quasi parvulus loquebar, quasi parvulus cogitabam. kum altem fattus sum vir evaku avi e akwe parvulierant, videmus nunk perspeklum in enigmate, tun kaltem facem at facem, nunk shio eksparte, tun kaltem konioskam sikut et konytus sum. si ergo in hake vita, ubi hominum irabilium profetia ita comparanda est, illi vitae, quasi parvuli adayuvenem, vidit tamen elizeus accipiente munera servum sum, ubi ipsen nonerat, itane kum venerit quod perfektum est, nek jam corpus corruptible at gravabitanimam, sed incorruptible nihil impediet, illi sancti adea quhe videnda sunt oculis corporeis, quibus elizeus absens ada servum sum videndum non indiguit, indigebunt, nam secundum interpretes septu aginta, ista sunt ada jesip verba profete, non nekormeum idetekum, quando conversus est vir de curru in obviam tibi, et accipisti pecuniam, et cetera. si cutautem exhebreo interpretatus est presbuter ironumus, non nekormeum inquit impresentierat, quando reverus est homo de curru suo in o cursum tui, korde suo ergo sedixit hoq vidisse profeta, adiuto quide mirabiliter nullo dubitante divinitus, sed quanto amplius tunkomnes munere isto abundabunt, kum deus eritomnia in omnibus, abe buntamen etiam illi oculi corporei oficium sum, et in loco suo erunt, ute turque illis spiritus perspiritale corpus, nekwe enim et ille profeta, quia non eis indiguit ute videret absentem, non eis usus est ad videnda presentia, quetamen spiritu videre posset etiam si illos clauderet, si cute vidit absentia, ubicum eis y non erat, absiderco ute dikamus illos asantos in illa vita deum clausis oculis non visuros, quem spiritu sempre videvunt, sed utrum videvunt et per oculos corpores kum eos apertos abevunt inde questio est, si enim tanto poterunt in corpore spiritali eo modo utique y oculi etiam spiritales, quantum possunt isti quales nunc habemus, procul dubio pereos deus videri non poterit, longe itaque alterius erunt potentie, si pereos videvitur in corporea illa natura, què non continetur loco, sed ubicue tota est. Non enim quia dicimus deum et in celo esse et in terra, y qui peait per profetam celum et terram ego impleo, aliam partem dicturi sumus eum in celo habere et in terra aliam, sed totus in celo est, totus in terra, non alternis temporibus sed utrunque simul, quod nulla natura corpore alis potest. Vis itaque prepollentior oculorum eriti lorum, non ut acrius vidiant, quam quidam peribentur videre serpentes vel aquile, quantali betenim acrimonia cernendi, e adem quoque animalia nighil aliud possunt videre quan corporea, sed ut vidiant et in corpore aliam. Et fortasse ista virtus mania cernendi data furit adoram etiam in isto mortali corpore, oculis santi viri yob, quando ait at deum, in obauditu auris audiebante prius nun cautem oculus meus videte, propterea despexi me metipsum et distabui et existimavi me terram et cinerem. Quan vis nighil hiqe proibet, oculum cordis intelligi, de quibus oculis ait apostolus, iluminatus oculus habere cordis vestri. Ysauten videre deum akum videbitur, christianus ambigit nemo, qui fideliter accipit, quod ait deus il magister, veati mundi cordis, quaniam ypsi deum videbit, sed utrum etiam corpore alibus ibi oculis videatur, hoq in ista questione versamus. Ilud enim quod ascriptum est, et videbitom nis caro salutare dei, sin e ulius nodo dificultatis sig intelligi potest, axi dictum furit, et videbitom nis homo christum dei, qui utique incorpore visus est, et incorpore videbitur, quando vivos et mortuos judicabit. Quod autem ypsesita salutare dei, multasunt etalia testimonia scripturarum, sed evidentius venerandi illius senis simionis verba declarant, qui kum infantem christum accipis et immanu suas, nunkinquit dimittis domine servum tum, secundum verbum tum impace, quaniam viderunt oculi mei salutare tum. Ilud etiam quod ait supra memoratus yob, sicut in exemplaribus quae exhebreo sunt invenitur, et incarnem mea videbo deum, resurrexione ma quidem carnis asine dubbio profetavit, non tamendixit per carnem mea. Quod quidem si digsiset poset adeus christus intellegi, qui per carnem incarne videbitur, nunke vero potest et sic accipi, incarnem mea videbo deum, axi digsiset incarnem mea ero kum videbo deum. Et ilud quod ait apostulus faciam ad faciam, non cogit utadeuma per hank faciam corporalem, ubi sunt oculi corporales, nos visuros esse credamus, quem spiritu sine intermisione videbimus. Nisi enim eset etiam interioris hominis facias, nun diceret idem apostulus, nos autem revelata faciae gloriam dominis peculantes, in eamdem imaginem transformamur, de gloria in gloriam, tankwem adomini spiritu, nec aliter intellegimus et quodim psalmo carnitur, acedite adeum et iluminamini, et facias vestre non erubescent, vide quipe aceditur adadeum, quam cordis constatese, non corporis, sede quia spiritale corpus necimus quantos habebit acessus, dere quipe inexperta loquimur, ubi aliqua que aliter intellegi ineqiat divinarum scripturarum non occurit et succurit autoritas, necest ut contingat in nobis quod legitur in libro sapientie, cogitazione smortallium timide et incerte providentie nostre. Rasiocinatio quipe ila filosoforum qua disputant itamentis aspectu intellegibilia videri et essensu corporis sensibilia, idest corporalia, ut nec intellegibilia per corpus nec corporalia per sé y mens valiat intueri, si poset nobis esse certisima, profecto certum esset per oculos corpus etiam spiritalis nullo modo posse videri deum, sed istam ratio cinatio nem et vera ratio et profetica irridet autoritas, quisenim itasit aversus a vero ut dicere audiat deum corporalia istanexire, non quidergo corpus abet per cuyus oculos e aposit a dicere, deynde quod de profeta elizeo paulo antediximus non ne satis indikat etiam spiritu non per corpus corporalia posse cerni, quando enim esservus ille mune racepit uttique corporali ter gestum est, quod atamen profeta non per corpus sed per spiritum vidit, si quidergo constant corpora videri spiritu quid sitanta eret potentia spiritalis corporis utt corpora vidiatur et spiritus, spiritus enim est deus, deynde vidam quidem suam, quod nunca vivit in corpore et haek ter renamembra vegetat facitque viventia interiore sensu quisque non per corporeos oculos novit, alliorum vero vitas cum sint invisibles per corpus videt, nam unde viventia dicernimus a non viventibus corpora nisi corpora simul vitas que vidiamus quas nisi per corpus videre non possumus, vitas autem sine corporebus corporeis oculis non videmus. Quam obrem fieripotes valdeque credibile est, sik nos visuros mundana tuk corpora celi novi et ter renove, ut deum ubique presentem et universa etiam corporalia gubernantem per corpora quae gestabimus et quae conspiciemus quacua versum oculos duxerimus, clarisima perspiku itate vidiamus non sikuta nunk invisibilia dei perea co effactasunt intelecta conspiciumtur perspeculum inainigmate et eksparte, ubi plus in nobis valet fides quacredimus quam reerum corpora lium specius quam per oculos cernimus corpora les. Sed sikuta homines interquos viventes motusque vitales exerentes vivimus mox utas picimus non credimus vivere sed videmus qum eorum vitam sine corporebus videre nequehamus quam tamen ineis per corpora remota omni ambiguitate conspicimus, ita quacunque spiritalia illa lumina corporum nostrorum circunferemus incorporeum deum omni regentem etiam per corpora contu ebimur, au tergo sik perillos oculos videbitur deus ut aliquid habiant intanta excellentia menti simile quo et incorporea natura cernatur, quod ulis exemplis sieves cripturarum atestimonis divinarum vel dificile est vel imposibile ostendere, au quod est ad intelligendum facilius ita deus nomis eritenotus atque conspicuus ute videatur spiritu asingulis nomis in asingulis nomis, videatur ab altero in altero, videatur in seipso, videatur in ceilo novo et terra nova atque in omni quetung furit criatura, videatur et per corpora in omni corpore, quacunque furint spiritalis corporis oculi acie perveniente directi. Patebunt etiam cogitattionis nostre indice mnobis. Thunkenim implebitur quod apostulus cum digsisset, nolite ante tempus judicare quicquam mox adidit, done keveniata dominus et ilubinabit abscondita tenebraru et manifestabit cogitattionis cordis, et thunk lauserit uni quicque adeo. Caput tricesimum, de etterna felicitate civitatis dei sabbatoku e perpetuo. Quanta eritilla felicitas ubi nulnum erit malum, nulnum lathebit bonum, vacabitur dei laudibus quie erit omnia in omni bus, nam quid aliudagator ubi neque ulla desidi acessabitur neque ulla indigenzia laborabitur necio. Admonior etiam santo cantico ubi lego vel audio, beati qui habitante indomo tua domine, in secula secolorum laudabonte. Omnia membra et evisera incorruptibili skorporis, què nunk videmus per usus necessitatis varios distributa, quoniam tuk noneritipsa necessitas, sed plena, certa, secura, sempiterna felicitas, proficient laudibus dei. Omnes qui pe ili de quibus yamsum locutus, quì nunk latent harmonie corporalis numeri non lathebunt, intrinsecus et extrinsecus per corporis cuuta dispositi, et akuma ceteris rebus aque ibi maniae atque mirabiles videmuntur, razionales mentes in tanti artificis laudem razionabilis pulcritudinis delectazione succendent, quì motus ili qe talium corporum asint futuri, temere definire non audio, quod ex cogitare non valio, tamen et motus et status, sicutipsa specias, decienserit, quicunque erit, ubi quod non decebit non erit, certe ubi volet spiritus ibi erit protinus corpus, nek volet aliqui de spiritus quod nek spiritum possetadecere nek corpus, vera ibi gloria erit ubi laudantis nek erore quiscuam nek adulazione laudabitur, verusonor quì nulli negabitur diño nulli deferetur indiño, sed nek adeum ambiet ulus indiños, ubi nullus permitetur esse nisi diños, vera pax ubi nihil adversi nek ase ipso nek abalico quiscuepatietur, premium virtutis erit ipse, quì virtutem dedit e ique se ipsum quomelius et maius nil possit esse promisit, quì destenim aliu de quod per profetam diksit, eero ilorum deus, et ipsi erunt mihi plebs, nisi, egoero un desatientur, egoero quacunque abo minibus oneste desi derantur, et vita, et salus, et victus, et copia, et gloria, et honor, et pax, et omnia bona, si qenim et ilud rekte inte legitur quod ait apostulus, ut sita deus omnia in omnibus, ipse finis erit desi deriorum nostrorum, quì sine fine videbitur, sine fastidio amabitur, sine fatigatione laudabitur, ocmunus, hic affectus, hic actus profecto erit omnibus, si qut ipsa vita aeterna communis, cetirum quì futuri sint promeritis premiorum etiam gradus honorum atque gloriaru, quì sestidoneus cogitare, quanto magis dicere, quod atamen futuri sint non est ambigendum, atque id etiam beata ilacivitas magnum in se bonum videbit, quod nunli superiori ullus inferior invidebit, si qut nun non invident arcangelis angeli ceteri, tan quan olet esse unus quisque quod non acepit, quan vis sit pacatisimo concordie vinculo e i quì acepit obstrictus, quan nec in corpore vult oculus esse, quì est digitus, qu'un membrum utrunque continuat totius corporis pacata compago, si qyt aque habebit donum alius alio minus, uto hoq quocque donum habiat, neveli tamplius, nec ideo liberum arbitrium non habebunt, quia pacata eus delectare non poterunt, magis quyt pe erit liberum a delectazione pecandi usque ad delectazione non pecandi indeclinabilem liberatum, nam primum liberum arbitrium quod homini datum est, quando primu creatus est rectus, potuit non pecare, sed potuit et pecare, hoqautem novissimum eo potentius erit quod pecare non poterit, verum hoq quocque deimunere non suwe posibilitate nature, aliud est enim esse deum aliud participem dei, deus natura pecare non potest, particeps vero dei abilo acepit ut pecare non posit, servandi autem gradus eranta divini emuneris ut primum daretur liberum arbitrium quod non pecare homo poset, novissimum quod pecare non poset, atque ilud ada comparandum meritum, hoq ada recepiendum premium pertinaret, sed qui apecavit ista natura qu'un pecare potuit, largiore gratia liberatur ut adean perducatur liberatem, in qu'a pecare non posit, sicuten in prima immortalitas fuit qu'an pecando adan perdidit, posse non mori, novissim aerit non posse mori, ita primum liberum arbitrium posse non pecare, novissimum non posse pecare, sicen inerit inamisibilis voluntas pietatis et equitatis quomodo est felicitatis, nam utique pecando necapietatem nec felicitatem tenuimus, voluntatem vero felicitatis nec perdita felicitate perdidimus, certe deus ipse non qu'ide qu'ani ama pecare non potest, idio liberum arbitrium habere negandus est, erit ergo ilius civitatis etuna in omnibus et inseparabilis in singulis voluntas libera, ab omni malo liberata et impleta omni bono, fruens indeficienter eternorum y conditate gaudiorum, oblita culparum, oblita peenarum, nec ideotamen sue liberazioni soblita ut liberatori suo non sit ingrata. Quantum ergo attinet ad ascienciam racionalem, memor preteritorum etiam malorum suorum, quantum autem ad experientis sensum prorsus in memor, nam et peritissimus medicus sicutarte siuntur, omnes fere corporis morbos novit, sicutauten corpores en siuntur, plurimos necit quos ipse non pasus est. Ut ergo scientie malorum duessum, una qu'a potentiam mentis non laten, altere qu'a experientis sensibus hinerent, aliter qu'ipe siuntur vitia omnia per sapientie doctrinam, aliter per insipientis pessiman vitam, ita et obliviones malorum duessunt. Aliter e ananque oblivisitur eruditus et doctus, aliter ekspertus et pasus, ille si peritiam neglegat, iste si miseria kareat. Secundum hank oblivionem qu'am posteriore loco oposui, non erunt memores santi preteritorum malorum, karebunt enim omnibus ita ut penitus de leantur de essensibus eorum, e atamen potentia scientie qu'a e mania ineiserit, non solo ma sua preterita, sedetiam damnatorum eos sem piterna miseria non latebit. Alioquin si se fuisse miseros neshituri sunt, qu'amodo sicutai psalmus misericordias domini in eternum kantabunt, qu'o kantiko ingloriam gratie Christi, cuyus sangune liberati sumus, nikileri profecto illi yukundius civitati, ibi perficieto vacate et videte, qu'oniam ego sum deus, qu'ad erit vere maximum sabbatum non haves vesperam, qu'ad komendavit dominus in primis operibus mundi ubi legitur, et requievit deus die septimo abomnibus operibus suis qu'a effecit, et benedixit deus diem septimo et sanctificaviteum, qu'ia ineo requievit abomnibus operibus suis, qu'a incoavit deus facere. Die senim septimus etiam nos yerimus qu'ando eius fuerimus benediktione et sanctificazione pleni et qu'er effecti, ibi vacates videmus qu'oniam yest deus, qu'ad novis nos yese voluimus qu'ando abilo cecidimus audientes as seductore, eritis secot di, et recedentes aveiro deo, qu'o faciente di esemus eius participazione non desertione, qu'idenim sin e illo fecimus nisi qu'od inira eius de effecimus, a qu'ore effecti etegratia mayore perfecti vacabimus in eternum, videntes qu'ia yest deus qu'o pleni erimus qu'ando yeritomnia in omnibus. Nam et y'opera bona nostra qu'ando yus potius intelegunturesse, non nostra tunga novis ad hoc sabbatum adipisendum imputantur, qu'ia si novis e atribuerimus servilia erunt, cum de sabbatu dicatur, omne opus servile non facietis. propter quod et per ezekielen profetam dicatur, et sabbatamea dedi eis insinium interme et intereos, uteshirent qu'ia egodominus qu'i sanctifico eos, hoc perfecte tung siemus qu'ando perfecte vacabimus et perfecte videbimus qu'ia yest deus. y'etia numerus etatum veluti dierum si secundum eos articulos tempuris computetur, qu'ia scripturis videntur expressi, iste sabbatismus evidencius aparebit qu'onium septimus invenitur, utt prima etas tankam primus dies sit ab adam usquiat diluvium, secundinde usquiat abram, non e qualitate tempurum se numero genera zionum, dena scripte haberere periuntur. Ch'ing yam sicut Mateus evangelista determinat, tres etates usque ad Christi subsecu ontur adventum, qu'e singule denis et quaternis genera zionibus explicantur. Ababram usque ad David una, altra inde usque ad transmigrazionem im babuloniam, terthia inde usque ad Christi carnalem nativitatem. Fiunt itaque omnes qu'inque. Sexta nunc agitur nullu genera zionum numero metienda propterid qu'a dictum est, non est vestrum shire tempora, qu'e pater posuit in sua potestate, posthank tankwam indie septimo, requieshet deus, qu'um eumdem diem septimum, qu'od nos erimus, in se ipsodeo facet requiesher. Deistis porro etatibus singulis nunc diligenter longum est disputare, hek tamen septima erit sabbatum nostrum, qu'yus finis non erit vespera, sed dominicus diees velut octavus eternus, qu'y Christi resurexione sacratus est, eternam non solum spiritus, verum etiam corpuris requiem prefigurans, i vivacabimus et videvimus, videvimus et amabimus, amabimus et laudabimus, et se qu'od erit in fine sine fine, nam qu'izalios nostre est finis, nizi pervenire ad arenium, qu'yus nullus est finis. Vidior michi debitum ingentis huius operis, adjuvante dominu redidisse, qu'ibus parum vel qu'ibus nimium est, michi ignoskan, qu'ibus autem satis est, non michi, seddeo mecum gracias con gratulantes agan, amen, amen. Finis partis nonagesime septime. Finis operis santi aureli augustini episcopi de civitate dei.