 Hoftstuk 27 van Micheal Strogoff, de Corrie van de Tzaar. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheal Strogoff, de Corrie van de Tzaar, door Jules Verne. Hoftstuk 27, Bajkal en Angara. Het meer Bajkal ligt 1700 voetboven het oppervlak der zee. Het is bijna 900 werksten lang en 100 breed. Zijn diepte is niet bekend. Mevrouw Bourbon verhaalt dat het naar het zeggen der Schippers, mevrouw Zee, wil genoemd worden. Indien men het meneer meernoemt, wordt het dadelijk onstaamig. Intussen wil de legenden dat er nimmer een rus in verdronken is. Dit onmetelijke zoetwaterbecken, door meer dan 300 rivieren gevoed, wordt door een prachtige ring van vulkanische bergen omlijst. Het heeft geen andere uitloop dan de Angara, die, na langs Irkutsk te zijn gestroomd, zich een weinig boven de stad Yenise-Isk in de Yenise-Ik werpt. De bergen die het omringen vormen een tak van het Tungus-gebergde en zij behoren tot het uitgestrekte gebied van het Altij-gebergde. De koude deed zich op dit tijdstip reeds gevoelen. Zoals het in deze aan een bijzondere luchtgesteldheid onderhevige landstreek gebeurt, scheen de herst in een vroegtijdige winter te zullen overgaan. Het was in de eerste dagen van oktober. De zon verliet de gezichtseinde nu om vijf uur sabels en de lange nachten deden de termometer op nul te halen. De eerste sneeuw die tot aan de zomer zou aanhouden, bedekte de bergkruinen in de omtrek van het Bijkal Meer. Dit binnenmeer, gedurende de Sibirische Winter verschijde de voeten dik bevroren, wordt dan in alle richtingen door sleden van courriers en caravanen doorkruist. Of het is omdat men de regels der wellevenheid vergetende uit de naam geeft van meneer Meer, of wel om een geanderen weer kunnen gereden, zeker is dat het Bijkal Meer aan hevige stormen onderhevig is. Zijn golven, kort als die van alle binnenzeen, zijn zeer gevaarlijk voor flotten, schuiten en stoomboten die het de zomers bevaren. Micheal Strokov kwam nu aan de zuidwestelijke punt van dit meer aan, terwijl hij Nadia weer leven zich tot haar ogen bepaalde in zijn armenbrug. Wat konden zij in dit woeste gedeelte der provincie anders verwachten dan van uitputting en van gebrek om te komen? Maar wat bleef er in tussen van de lange weg van 60.000 worsten nog af te leggen door de courrier van het Saag, zo hij zijn doel wilde bereiken? Slecht 60 worsten over het meer naar de monding der Angara en 80 worsten van de mond der Angara tot Irkutsk. In het geheel 140 worsten, dat is drie dag reizen voor een gezond krachtig man, al ging hij te voets. Was Micheal Strokov nog zo'n man? Ongetwijfeld wilde de hemel hem deze proef besparen. Het noodlot dat hij hem vervolgde, scheed hem enige ogenblikken rust te wellen gunnen. Dit uiteinde van het Bijkal Meer, dit gedeelte der steppen dat hij verlaten waande en dat zooks anders altijd is, was het nu niet. Een vijftigtal personen bevonden zich in de hoek door de zuidwestelijke punt van het meer gevormd. Nadia bespeurde die hoop mensen dadelijk toen Micheal Strokov, haar draagende, de berg pas uitstapte. Het meisje vreesde in het eerst dat het een tartaarse afdeling was, afgezonden om de oefens van het Meer Bijkal af te stropen, in welk geval de vlucht voor beide onmogelijk waren geweest. Nadia werd in het opzicht spoedig gerust gesteld. Russe riep ze uit en na deze inspanning sloten haar oogdelen zich weer en zonk haar hoofd op de borst van Micheal Strokov. Maar ze waren opgemerkt en enige Russen, die naar hen toe liepen, brachten de blinden en het meisje naar een smalle oever, waar een vlot vast gemeerd lag. Het vlot lag tot vertrek gereed. Die Russe werven vluchten dingen, van elke stand door eenzelfde belang op dit punt van het Bijkal meer verenigd. Door de tartaarse veldondekkers afgewezen, beproefden zij een wijkplaats in hun koets te vinden, en dit te land niet kunnen bereiken, zeden de overweldigers de beide oefens der Angara bezet hadden, hoopten ze echt te komen door de stroom die de stad door snijd af te zakken. Hun voornemen did het hart van Micheal Strokov opspringen. Er vertonen zich een laatste kans in zijn spel. Maar hij had de kracht op de fijnsin, daar hij zijn incochtito nog strenger dan vroeger wilde bewaren. Het plan der vluchttingen was zeer eenvoudig. Een stroom van het Bijkal meer trekt langs de bovenoever tot aan de monding der Angara. Van deze stroom wilden zij gebruik maken om allereerd de uitloop van het Bijkal meer te bereiken. Van dit punt tot Irkutsk zou het snelvlietende water van de stroom hen met een spoed van 10 tot 12 westen per uur meevoeren. Ze zouden in anderhalve dag in het gezicht der stad zijn. Geen enkel vaartuig was in deze streek aanwezig, maar had er dus iets op moeten verzinnen. Er was een vlot gebouwd, of liever een houtsleep, zoals er gewonek de Siberische rivieren afzakken. Een pijnbomen wou dat zich op de oever verhief had de drijven de bouwstoffen geleverd. De bomen stammen met tenen aan okander verbonden vormde een plat waarop honderd mensen gemakkelijk plaat zouden hebben gevonden. Op dit vlot werden Micheel Strogoff en Nadia overgebracht. Het meisje was weer tot zichzelf gekomen. Men gaf haar en haar makkig enig voetsel. Ten na viel zij op een bed van bladeren spoedig in een type slaap. Micheel Strogoff vertelde aan hen die hem ondervroegen niets van de zaken die de tomskvaren voorgevallen. Hij gaf zich uit voor een inwoordel van Kasnowarsk, die Irkutsk niet had kunnen bereiken voordat de troepen van de Emer op de linkeroever der Dinka waren aangekomen. En hij voegde erbij dat het Gros Dertartaarse troepen waarschijnlijk voor de hoofdstad van Siberie stelling had genomen. Er viel dus geen ogenblik te verliezen. Bovendien werd de koude steeds finniger. De temperatuur daalde gedurende de nacht beneden nul. Er hadden zich reeds ijskotsen op de oppervlakte van het Meerbaikal gevormd. Zo het flot op het Meer gemakkelijk kon varen tussen de oevers van de Angara zou dit indien de ijskotsen zijn lopen lemmenden niet het geval zijn. Om al deze redenen moesten de vluchtelingen met hun vertrek spoedmaken. Teracht uur der avonds werden de touwen losgegooid en door de werking van de stroom volgde het flot de kust. Lange bomen door enige stevige muzieks gehanteerd waren voldoende om het in de goede richting te houden. Een oude schipper van het Meerbaikal had het bevel over het flot op zich genomen. Het was een man van 65 jaar door de windvlagen van het Meer geheel verweerd. Een zeer dikke witte baard hing op zijn borst neer. Een bontemut bedekte zijn ernstig en eerbiedwaardig hoofd. Zijn wijde en lange schansloper, om zijn middel gesloten, viel hem tot op de hielen. Deze stilswijgende grijzaart die achter op het flot zat, gaf zijn bevelen door gebaren en hij spak in tien uren geen tien woorden. Overigens bestond de besturingsrecht in de zorg om het flot in de langste kustnopende stroom te houden en te zorgen dat het niet in het volle Meer geraakte. Zo even is gezegd dat Hussin van allerlei stand op het flot plaats hadden genomen. Inderdaad hadden zich bij de inlandse muzik, mannen, vrouwen, grijzaarts en kinderen, twee of drie door de invalverraste pelgrims gevoegd, zomete enige monneken en een pope. De pelgrims droegen de rijstaf, één aan de gooidool bevesterde cannabis, en zijn zongen psalmen op een klagende toon. De ene kwam uit de Ukraine, de ander van de GDZ, de derde uit Finland. De laatste, reedshoorpiaart, droeg aan de gooidool een offerbus met een hangslot eraan, even als ze aan een kerkpijler waren opgehangen. Van alles wat hij gedurende, die lange en vermoeiende omgang ophouden, was niets voor hemzelf en hij had zelfs geen sleutel van het hangslot, dat eerst bij zijn terugkeer werd geopend. De monneken kwamen uit het Noordendes Rijks. Ze hadden zeerder drie maanden in Argaron verlaten, die stad waar aan de reizigers terecht een Oosters aanzicht hebben opgemerkt. Ze hadden de heilige eilanden op de kust van Karedië bezocht, zomete het klooster Solovet, het klooster Troitsa, de kloosters van de heilige Antonius en van de heilige Theodosia Techeev, dat oude lievelingsoort der Jagelonen, het mannenklooster van Simeonov te Moskou, dat van Kassan, zomete de kerk der oude gelovigen al daar, en ze begrijpen zich nu naar Irkutsk gekleed in een pij, een kap en verdere klederen uit saai vervaardigd. De pulp was een eenvoudig dorpspriester, een die 600.000 herders die het Russische Rijk telt. Hij was even enlendig als de muzikst gekleed, boven wie hij in werkelijkheid ook niet verheven was, daar hij rang nog macht in de kerk bezat, en hij als in Boers een stuk grond bearbeidde voor het overigend opende, in de echt verbindende en begravende. Hij had zijn kinderen en zijn vrouw aan de gewelddadigheden de tartaren kunnen onttrekken door hen naar de noordelijke provincie te zenden. Hij was echter tot het laatste ogenblik in zijn kerstpoel gebleven. Waervolgens was hij genoodzaakt om te vluchten en, daar de weg naar Irkutsk versperkt was, had hij het meer bij Kall moeten trachten te bereiken. Die verschillende geestelijke, voor op het flot in groepen gezeten, baden op geregelde tijdstippen. De stem in deze stelle nacht verhevende, terwijl aan het slot van elk vers van hun gebed het Slava Bogel, glorisch ergot, over hun lippen kwam. Er viel gedurende de vaart niets bijzonders voor. Nadia bleef in een diepe sluimering verzonken. Micheel Strokov had bij haar gewaakt. De slaap had hem slechts bij korte tussenpozen overmeesterd, terwijl zijn gedachte steeds wakker bleef. Bij het aanbreken van de dag was het flot opgehouden door tegenwind, die de werking van de stroom belemmerde, nog op 40 werksten van de uitmonding der Angara. Waarschijnlijk zou het hier niet voor 3 of 4 uur naar middags bereiken. Dit was geen bezwaar, in tegendeel, want nu konden de vluchteningen de stroom de snachts afzakken en zou de duisternis hun aankomsten Irkutsk begunstigen. De enige vrees die de schip een verschillende manen te kennen gaf, betrof het ontstaan van ijs op de oppervlakte van het water. De nacht was buitengemeen koud geweest. Men zag vrij talrijke ijskotsen onder de invloed des winds in een westelijke richting drijven. Deze waren echt er niet te duchten, omdat zij niet in de Angara konden afdrijven, daar zijn reeds voorbij haar monding waren. Maar men moest aan de schotsen denken die uit de oosterlijke gedeelten van het meer kwamen en die door de stroom naden gebracht zich tussen de oefens van de stroom konden vastzetten. Daaruit konden bezwaren en vertragingen voortspruiten, misschien wel een onoverkomelijk beledsel dat het vlot kon tegenhouden. Micheel Strogoff had er dus het grootste belang bij om de toestand van het meer te kennen en te weten of de ijskotsen zich in grote getalen opdeden. Nadia ontwaakt zijnde, ondervoeg hij haar dikkels en zei gaf een verslag van alles wat op de oppervlakte de water een voorviel. Terwijl de ijskotsen zo afdrijven, vertonen zich merkwaardige natuurverschijnselen op de oppervlakte van het Baikal Meer. Het was een prachtig springen van bronnen kokentwaardig opstijgende uit de artesische putten die de natuur zelf in de bedding van het meer geboord heeft. Deze stralen verheven zich tot een grote hoogte en verspreiden zich daarna in dampen waar de zonnestralen regenbogen op vormden die door de koude bijna ook eenblikkelijk verdikt werden. Zeker zou dit belangwekkende schouwspel de blik verrukt hebben van de reiziger die in volle vrede en voor zijn genoegen op deze Siberische zee had gereist. Om vier uur zavonds werd de mond van de Angara door de ouderschipper tussen de Hoge Granitrotsen de kust verkend. Men bespeurde op de rechteroever de kleine haven van Levinichnaya, zijn kerk en zijn op de oever gebouwde huisjes. Maar een ernstige omstandigheid was het dat de eerste eischotsen uit het Oostenkomende reed tussen de oevers der Angara afdreven en dat zij bij gevolgen naar Irkutsk afzakten. Intussen kon hun aantal nog niet groot genoeg zijn om de stroom te verstoppen, nog de koude heven genoeg om ze te doen samenpakken. Het vlot bereikte het haventje en hield er stil. De ouderschipper had beslist dat daar een uur zou worden stilgehouden om enige noodzakelijke herstellingen te doen. De losgeraakte boomstabben liepen gevaar zich van ook ander te verwijderen en het kwam erop aan ze stevig te verbinden om de zeer snelle stroom der Angara weerstad te kunnen bieden. Gedurende het Schone Jaargetijden is de haven van Levinichnaya een station voor het in- en ontschepende reizigers op het Meerbaikal. Het zij dat zij zich naar Kajtse, de laatste stad op de Russe-Chinese grens begeven, het zij zij vandaar terugkeren. Zij wordt dus druk bezocht door de stoomboten en de kustvaarders van het Meer. Op dit ogenblik was Levinichnaya verlaten. Zijn inwoners wilden zich niet blootstellen aan de verwoestigen der tartaren die nu de beide oevers der Angara afliepen. Ze hadden de kleine vloot van schouten en boten die gewoonlijk in hun haven overwinterd naar Irkutsch gezonden en voorzien met al wat vervoerbaar was, hadden zij tijdig de wijk binnen de hoofdstad van Oost-Siberia genomen. De ouderschipper verwachten dus niet nieuwe vluchtelingen in de haven van Levinichnaya te zullen opnemen en echter kwamen er op het ogenblik dat het vlot aan wal kwam uit een ledighuis twee passagiers zo hard zij konden op de oever aanlopen. Nadia, die achterop zat, keek met een verstrooide blik. Beida ontstapte haar een kreeg. Ze greep de hand van Miguel Strogoff die bij deze beweging het hoofd oprichtte. Wat hebt genadia, vroeg hij? Miguel, dat zijn onze twee reismakers. Die Fransman en die Engelsman, die wij in de berg passen van de oer al ontmoet hebben? Ja. Miguel Strogoff zitterde, want het strenge incognito dat hij niet wilde opgeven, liep gevaar opgeheven te worden. Inderdaad zouden Alcice Jolive en Harry Blunt in hem niet meer Nicolas Corpenhoff zien, maar wel de echte Miguel Strogoff, de courier van de taag. De beide dagbladschrijvers hadden hem reeds twee keer ontmoet na hun scheiding op de wisselplaats in de kamp van Zabadiero, toen hij het geluid van Ivan Ogarev met de knoet doorstriemde, de tweede keer de tomsk toen hij door de emir veroordeeld werd. Ze wisten dus waaran hij zich te zijn aanzien te houden hadden, ook wat zijn werkelijke hoedaligheid betrof. Miguel Strogoff dan snel een besluit. Nadia, zei hij, zodra die Fransman en die Engelsman scheep zullen zijn, verzoek hen dan om bij mij te komen. Inderdaad waren het Harry Blunt en Astitio Livet, die, even als Miguel Strogoff, niet door het toevall, maar door de drang der gebeurtenissen naar de haven van Leveniccia gedreven waren. Men weet dat ze, na de intocht der dartaren te tomsk te hebben bijgewoond, vertrokken waren voor de vrede terechtstelling die het feest besloot. Zij twijfelde er dus niet aan of hun makken was der dood gebracht. Dat hij oplast van de emir blind was gemaakt, wisten zij niet. En als ze het niet voorzien te hebben, hadden zij diezelfde avond tomsk verlaten met het vaste voornemen om voor taan hun berichten uit de Russische legerplaatsen in Oost-Siberië te dachtekenen. Astitio Livet en Harry Blunt begraven zich met versneldemars naar Irkutsk. Zij hoopten R.V.O. Varkaan voort te zijn en zou de zooks ook geweest zijn zonder de plotselingenverscheiding van de derde uit de zuidelijke strikken de R.I.V.L.E. aanrukkende kolonnen. Zij werden zij afgesteden voor zij de ding kan bereikten en moesten zij daarom weer tot aan het meer paikal afzakken. Toen zij te lief in het Chaya aankwamen, vonden zij de havenreedsleg. Van in andere zijde konden zij Irkutsk niet bereiken dat door de tartaren reedsom singelt was. Zij vertoefden er dus drie dagen in grote verlegenheid toen het flot aankwam. Het oogmerk der vluchtelingen was er wel kans om gedurende de nacht door te sluipen en binnen Irkutsk te komen. Zij besloten dus de zaak te beproeven. Als Ietsordifest stelde zich dadelijk met de ouderschipper in betrekking en vroeg hem overtocht voor zijn bakker en hem met aanbod elke prijs die hij eiste te zullen betalen. Hier wordt niet betaald antwoorde de ouderschipper op ernstige toon men waard zijn leven en daarmee uit. De beide dagbladschrijvers kwamen aan boord waarin plaatsnemen op het voorste gedeelte van het flot. Harry Plunt was nog steeds de coole ergensman die haar gedurende de overtocht van het Oerau gebergte nauwelijks in woord had toegesproken. Als Ietsordifest geen iets ernstiger dan gewonelijk en het valt niet te ontkennen dat zijn ernst door de omstandigheden wel gerecht verder was. Als Ietsordifest zat dus voor op het flot toen hij een hand op zijn arm voelde. Hij keerde zich om de kende Nadia, de zuster, niet van Nicolaas Korpendoff, maar van Micheel Strooghoff, courier van de tsar. Een kreet van verrassing ontsnapte hem bijna, maar hij zag dat het meisje een vinger aan haar lippen bracht. Kom mee, zijn Nadia. En terwijl als Ietsordifest aan Harry Plunt een teken gaf om hem te vergezellen, voelde hij haar met een onverschillig gelaat. Maar was de verrassing de dagbladschrijvers groot toen zijn Nadia op het flot ontmoeten, ze kende geen grenzen toen zijn Micheel Strooghoff bespeurden die zijn niet meer onder de levenden waanden. Op hun nadering maakte Micheel Strooghoff geen beweging. Als Ietsordifest wende zich daarop tot het meisje. Hij ziet u niet heren, zijn Nadia. De tartaren hebben hem de ogen uitgebrans. Mijn arme broeder is blind. Een levendig gevoel van medeleider vertonen zich op het gelaat van Asid Ietsordifest en van zijn makkig. Een ogenblik later zaten ze Micheel Strooghoff, drukte hem de hand en wachtte totdat hij het aansprak. Heere, zijn Micheel Strooghoff op zachter toon, geen behoord niet te weten wie ik ben, nog wat ik in Siberië ben komen uitvoeren. Ik vraag u om mijn geheim te eerbiedigen. Beloofd jij me dat? Op mijn eer, antwoorden Asid Ietsordifest. Op mijn woord van gentlemen, voegde Harry Blunt erbij. Goed heere, wil je als dienst zijn voor Harry Blunt? Wilt je dat wij u helpen om uw taak te volbrengen? Ik geef u de voorker aan om alleen te handelen als het antwoord van Micheel Strooghoff. Maar die schelmen hebben u het gezicht vernittigd, zei Asid Ietsordifest. Ik heb Nadia en haar ogen zijn mij voldoende. Een half uur later voer het vlot na het haarverdier van Ivnitsaya verladen te hebben de stroom af. Het werd dacht, hij zou de temperatuur en ook zeer koud zijn, want de temperatuur was reeds onder nul. Maar al hadden Asid Ietsordifest en Harry Blunt geheimhouding beloofd, toch verlieten zij Micheel Strooghoff niet. Ze praten zachtjes en, hetgeen hij wist, aanvillende met hetgeen hij van hen vernam, konden blinden zich van de stand van zaken een duidelijk denkbeeld vormen. Het was zeker dat de tartaren Irkutsk omsingend hadden en dat de drie kolonnes de vereniging hadden volbracht. Er viel dus niet aan te kiezen, hier en Ivan Ogerev zich voor de hoofdstad bevonden. Waarom had de courier van het Saag, nu hij de kijkselijke brief niet meer aan de grootworst kon overhandigen en daar de inhoud hem onbekend was nog zo'n haast om te Irkutsk aan te komen. Asid Ietsordifest en Harry Blunt begrepen het even min als Nadia het had begrepen. Overigens werd er over het verledenen niet gesproken, voor het oogblik dat Asid Ietsordifest tegen Micheel Strooghoff menen te moeten zeggen. Hij is verplicht om zijn verontschuldigingen erover te maken dat wij u voor onze scheiding op de pleisterplaats de Igem de hand niet gegeven hebben. Nee, hij had het recht mij als een laffaar te beschouwen. In ieder geval voegde Asid Ietsordifest erbij, hebt hij het gelaad van die ellendeling, maar aardig geknoed en hij zal een lange tijd het merk van vertonen. Nee, niet lang, antwoorden Micheel Strooghoff eenvoudig. Een half uur na het vertrek van een lieve Nitsaya waren Asid Ietsordifest en zijn bakker op de hoogte van de vrede beproeven die Micheel Strooghoff en zijn gezellin ondergaan hadden. Ze hadden niets dan bewondering voor hun wilskracht, slechts door de opoffering van het meisje geevenaard. En over Micheel Strooghoff dachten ze precies overinkomstig het geen de tsar van hem te Moskou had gezegd. Waarlijk, het is een man. Het vlootgleed stelvoord tussen de ijskotzen die de stroom der Angara meevoerden. Wegen het panorama ontrolden zich langs de beide oefens van de stroom en door een gezichtbedrog schelen het alsof de drijvende toestel onbewegelijk bleef tegenover die op eenvolging van schilderachtige gezichtspunten. Hier waren het hoge, granietachtige voorgeberten. Daar woest de bergengten waaruit een stortvloed tevoorschijn kwam. Soms een brede instijding met een nog roken dorp en dan weer tichte pijnboomwouden die helvelammen vertonen. Maar zó de tartaren overal sporen van hun doordocht hadden achtergelaten hen zelf zag men nog niet omdat zij aan de toegangswegen naar Irkuts gelegen waren. In de tussentijd vervolgden de pelgrims met luiderstem hun gebeden en hield de oude schipper de ijskotzen die het te dicht naderden op zijduwende het vlot in het midden van de snelle stroom der Angara. Einde van Holtstuk 27. Holtstuk 28 van Michael Strogoff de Corrie van de Tzaag. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. Michael Strogoff de Corrie van de Tzaag door Zulverde Holtstuk 28 tussen twee oevers. Zoals de toestand van de hebel in tijd vooruitzien was de gehele streek om acht uur'savonds in diepe duisternis gehuild. De maan nieuwzijnde zou niet boven de gezichtseider verschijnen. De voers waren uit het midden van de stroom niet te zien. De steile gebergten langs de rivier liepen op een geringen hoogte ineen met de zware wolken waarin geen beweging was. Bij tussenpozen kwam er een zuchtje uit het oosten dat in de enge vallij van de Angara geen weg te sterven. De duisternis konden plannen de vluchtelingen niet anders dan zeer bevorderen. Want hoewel tartaarse schildwachten langs beide oevers geplaatst moesten zijn had het vlot alle kans bij te varen. Ook was het niet waarschijnlijk dat de belegeraars de stroom boven Irkutsch zouden hebben versperkt daar zei wisten dat de Russen uit het zuiden der provincie geen hulp konden verwachten. Bovendien zou de natuur zelf die afsluiting hebben gemaakt. Als zij door de koude de eischotsen tussen de beide oevers opgehoopt aan locander zou hebben doen vastmetselen. Aan boord van het vlot heerste nu volkomen stilte. Ze bade nog bij hun gebet bestond nu in een geprevel dat er wel niet meer gehoord kon worden. Blot uitgestrekt verbrak het uitstekende hun lichamen nauwelijks de horizontale lijn van het water. De oude schipper die vooruit bij zijn manschappen lag hield zich slechts onledig met de eischotsen weg te duwen het geen zonder geraars geschieden. Indien die drijvende eischotsen later geen onoverkomenlijk de doorvaart van het vlot opleverden vormde zij op zichzelf een gunstige opstandigheid. Inderdaad liep het vlot en in het alleen op de open wateren gedreven had veel kans van, zelfs de midden der dichtduisterd is ontdekte worden, terwijl het nu in één smold met de drijvende massas van allerlei groter en vorm, en het geraas dertegen de locander stoot in de blokken tevens elk verdacht geluid overstemde. De vluchtelingen die geen andere beschutting dan enige berketacken hadden leden er vreselijk onder. Zij drongen zich tegenokander aan om de dading der temperatuur die deze nacht tot 10 graden onder nul zou gaan beter te kunnen verdragen. De zwakke wind die opstak na over de Oosterlijke met sneeuwbedekte bergen te zijn gestreken was zeers snijdend. Micheel Strogoff en Nadia, achter op het vlot liggende, verdroegen verklagen deze verzwering van leiden. Als Sitchoriver en Harry blunt in hun nabijheid gezeten weer stonden zo goed mogelijk de eerste aanvallen van de Siberische winter. Geen hunner sprak nu meer, zelfs niet in stilte. Overigens letten zij alleen op de toestand waarin men verkeerde. Ieder oogomelijk kon zich een gebeurtenis een gevaar, een ramp voordoen, wij zijn niet zonder letsel zouden afkomen. Voor iemand die weldra zijn doeldag te bereiken is geen Micheel Strogoff bijzonder kalm. Overigens had zijn wilskart hem in de ernstigste verwikkelingen nimmer verlaten. Hij voorzak gered ze het oogomelijk dat het hem eindelijk vergunst zou wezen aan zijn moeder, aan Nadia, aan zichzelf te denken. Hij vreesde slechts een laatste en kwaadekans namelijk dat het vlot werd tegengehouden door een versperring van ijsschotzen voordat het Irkoets bereikt had. Daar dacht hij steeds over, maar verder was hij vastbesloten zo nodig een uitwiste poging te wagen. Door enige uren rust weer versterkt had Nadia haar lichaamskracht herwonnen die het gebrek soms had kunnen onderdrukken zonder dat haar zedelijke wilskart er ooit aan het wankelen kon worden gebracht. Ook dacht ze hierop dat wanneer Micheel Strogoff een nieuwe poging mocht beproeven om zijn doel te bereiken zijn bij de hand moest zijn om hem te leiden. Maar naarmate zij Irkoets knaderde kwam het beeld van haar vader haar duidelijker voor de gist. Ze zag hem in de belegerde stad ver van zijn geliefden, maar daar aan twijfelde zij niet met al het vuur zijn er vaderlands liefde tegen de overweldigers worstelende. Zo de hemel hun eindelijk gunstig was zou zij binnen een paar uur in zijn armen liggen hem de laatste woorden haar moeder herinneren en dan zouden zij ook anders niet meer verlaten. Weer de ballenschap van was de liefde oor niet verkort dan zou zijn dochter zijn ballenschap blijven delen. Daarna werd zij door haar natuurlijke neiging er toegeleid aan hem te denken en wie zij de terugkomst bij haar vader te danken had. Aan die brave makkig, aan die broeder die, nadat de tartaren verdreven zouden zijn naar Moskou zou terugkeren die ze dan misschien nooit meer zou terugzien. Als iets zo liever en herrie Blunt hadden sterkt één en dezelfde gedachte dat de toestand zo dramatisch mogelijk was en dat ze goed verwerkt de langwekkens te verhalen zou opleveren. De Engelsman dacht dus aan de lezers van de DD Telegraaf en de Fransman aan die van zijn Nigt Madelein. Inderdaad waren zij beide enigszins aangedaan. Wel aan, zoveel te beter dacht alzit Solive om aandoening te verwekken moet men zelf aangedaan zijn. Ik geloof zelfs dat er een vermaagd vers over dit onderwerp bestaat maar de duivel haren mij als ik het weet. En met zijn zo geoefende ogen trachten hij de dichte duisternis die de stroom om gaf te doorboren. Intussen werd deze duisternis soms door sterke flickeringen van licht afgebroken die de donkere lichamen op de oefen dan een spookachtig aanzicht gaven. Het was een wout dat in brand stond of een dorp dat nog brandde en dus een sombere herhaling der tornelen van de dag nog verhoogd door de tegenstelling van de dacht. De Angara werd dan van de één tot de andere oever verlicht. De ijskotse vormde even zoveel spiegel die de vlam onder alle hoeken en met allerlei kleuren terugkaatsende zich naar de luimen van de stroom verplaatsten. Het vlot onder al deze drijvende lichamen vermengt gleed ongemerkt voorbij. Daar zal het gevaar hem dus niet. Maar een gevaar van grans andere aard bedreigde de vluchtelingen. Dat konden zij niet voorzien maar wat meer is, zij konden het niet afweren. Het toevall maakte er als Citrolyver meer bekend en wel onder de volgende omstandigheid. Als Citrolyver had, op de rechterkant van de vluchtliggende, zijn hand in de stroom laten afhangen. Plotseling was hij verwonderd over de werking die de aanraking van het water op de oppervlakte zijn hand uitroefende. Het scheen uit een kleverige zelfstandigheid te bestaan alsof het uit aardolie was samengesteld. Het gevoel door de reuk nagaande bleef er voor geen twijfel over. Het was inderdaad een laag vloeibare nafta die op de oppervlakte van het water der Angara dreef en met haar meestroomde. Dreef het vlot dan werkelijk op deze zo brandbare zelfstandigheid? Waar kwam die nafta vandaan? Was het een werking de natuur dat het op de oppervlakte der Angara gelegerd had of wel een vernielingsweek daar door de tartaren aangewenst? Wilde zij door middelen die het oorlogsrecht tussen beschaafde natieën niet rechtvaardigde de brand tot in Irkutsk voortplanten? Deze vraag deed al titioliver aan zichzelfen maar hij deelde het geval aan iemand anders mee dan aan Harry Blunt en beide waren het gevoel om hun makkers niet te verontrusten door hun dit nieuwe gevaar te openbaren. Het is bekend dat bodem van middel Asië als een spons door trokken is van een vloeibar mengsel van koolstof met waterstof. In de haven van Baku op de persische grens op de kaspische zee in klein Asië in China in de Jochion in Burma borrelen de bronnen van mineralenolien bij duizenden boven de oppervlakte van de grond. Het is de odistrek gelijkende op die welke in Noord-Amerika dezelfde naam draagt. Bij sommige godsdienstige feesten werpen de inbordingen voornamelijk die van het havenstad Baku welk vuur aanbidden zijn vloeibaren naf daar op de oppervlakte van de zee die dan boven drijft omdat ze lichter dan het water is. Als het dan nacht geworden is en zich een laag minerale olie over de kaspische zee verspreid heeft stikken ze haar aan en verschaffen ze zich het onvergetelijke schone schouwspel van een vuurzee weer golven door de wind heen en weer bewogen worden. Maar wat de Baku slecht in vermaak was zou op de waterende Angara een ramp zijn geweest. Of het vuur door kwaadwilligheid door onvoorzichtigheid werd aangebracht in een ogenblik zou de brand tot voorbij Irkutsk hebben uitgestrekt. In elk geval was op het flot geen onvoorzichtigheid te vrezen. Maar er was alles te duchten van de branden die op beide oefens der Angara woedden, want een brandend stuk houdt of een vog die in de stroom vielen waren voldoende om de nacht afloed in vuur te zetten. De vrees van Antizolivein en Harry Blunt is gemakkelijk te begrijpen van te geven. Zij vroegen zich af of het, met het oog op dit nieuwe gevaar, niet verkiezelijker waren, één der oefens aan te doen er te ontschepen en te wachten. In ieder geval, zij al ziet zo lief ken ik iemand die om geen enkel gevaar zou ontschepen en hij zinspeelde op Micheal Strookhof. Intussen dreef het flot snel af ten middel der IJschotsen die zich steeds dichter aan de kander sloten. Tot dus verre was er nog geen enkele regering op de oefens der Angara waar genomen, het geen aantonen dat het flot nog niet ter hoogte van hun voorposten was aangekomen. Maar tegen die nu zavonds meende Harry Blunt toerrijke zwarte lichamen zich op de IJschotsen te zien bewegen. Die gedaanten van schots tot schots springende naden de snel. Dacht haar, dacht hij. En naar de oude schipper toekruipende die voorop zat, we zei hem de verdachte beweging. Het zijn sterks wolven, zei hij. Die heb ik liever dan tartaren. Maar we moeten ons verdedigen. Doch zonder leven te maken. Inderdaad hadden zij tegen de woesten verscheurende dieren te worstelen die de honger en de koude door de provincie gedreven had. De wolven hadden het flot geroken en spoedig vielen ze het aan. De vluchtelingen waren dus tot het gevecht gedwongen maar zonder van vuurwapen en gebruiksemaken daar zijn niet ver van de tartarse posten verwijderd konden zijn. De vrouwen en kinderen plaatsten zich midden op het flot, terwijl de mannen sommige met staken, andere met messen de meeste met stokken gewapend zich gereed maakten om de aanvallers af te slaan. Ze lieten geen geluid horen maar het gehoudere wolven vervulderde de lucht. Micheel Strogoff wilde niet wekenloos blijven. Hij had zich uitgestrekt aan de zijde van het flot die door de wolven werd aangevallen. Hij had zijn mes getrokken en tokenmalen als een wolf onder zijn bereik kwam en hij zei het hem in de keel te stouten. Harry Blunt en Azit Solivez zaten ook niet stil. Zij werkte hard. Hun makkers stonden hen dapper bij. Deze slachting geschieden in alle stilte hoewel onderscheidende vluchtelingen zich voor ernstige beten niet hadden kunnen behoeden. Intussen scheen de worsteling niet zo spoedig te zullen eindigen. De troep wolven werd steeds aangevuld en de rechteroever der Agara schen van te weemelen. Zodat het dan nooit opzij Azit Solivez zijn dook rood van het bloed rondszwaaiende en inderdaad rende een half uur nadat het gevecht begonnen was de wolven nog bij honderden over de ijskotzen. De uitgeputte vluchtelingen werden toen zichtbaar zwakker. Het gevecht begonnen in hun nadeel te staan. Op dit ogenblik maakte zich een troep van tien grote wolven dol van woede en honger en wie ogen in de duisternis als kolenvuur schitterde van het blad van het flot meester. Azit Solivez en zijn makker wirben zich midden tussen deze vreselijke dieren en Micheal Strogov kroop naar hen toe toen er plotseling een frontverandering plaatsschrijpt. Binnen enige seconden hadden de wolven niet alleen het flot maar ook de in de stroom verspreide ijskotzen verlaten. Al die donkeren gedaanten verspreiden zich en het was spoedig blijkbaar dat zij met de meeste spoed naar de rechteroever van de stroom verkeerd. Om te handelen hadden de wolven de duisternis nodig en Tans verlichte een helle gloed de Angara over haar gehele loop. Het was het scheen zo van een hevige brand. Het stadje Pochkask stond geheel in Vlammen. Nu waren er de tartaren dan toch aan het werk. Van dit bud bezetten zij de beide oevers tot voorbij Irkutsk. Nu kwamen de vluchteningen aan de gevaarlijkste streek van hun doortocht en er waren nog dertig westen van de hoofdstad verwijderd. Het was half twaalfsavond. Het flot vervolgde in de donker zijn tocht door de ijskotzen waarmee zijn vorm geheel te samenspot maar soms verlengden zich brede lichtstrepen tot aan hetzelfde. Ook veroorloofde de op het dek van het flot uitgestrekte vluchtelingen zich geen enkele beweging die hen zou hebben kunnen verraden. De brand van het stadje geschieden met buitengemene hevigheid die van Dennehout gebouwde huizen brandde als harsh. Er banden er 150 tegelijk. Aan het geknetterde vlammen paarden zich het gebrulder tartaren. De ouderschipper had in steunpunt genomen op de omringende ijskotzen van waar hij het flot naar de rechteroever terugduwde zodat een afstand van 3 tot 400 foot hen toen van de brandende stijle oevers van Poskask schijde. Niet te meen zouden de vluchtelingen die tokermalen enige ogenblikken verlicht waren zeker ontdekt zijn geworden zodat de brandstichter ze het met de verneeling van het stadje niet te druk hadden gehad. Maar men zou kunnen begrijpen hoe als Citjoliver en Harry Blunt te moeder waren als hij dachten aan de brandbare vloeistof waarop het flot treef. Intussen vlogen bundelsfonken uit de huizen die gloeiende oven schenen. In het midden der Rokolommen stegen die fonken tot een hoogte van 5 of 600 voet naar boven. Op de rechteroever die vlak tegenover de brand gelegend was vertonen de bomen en oevergebergen zich als als ze in vlam stonden. Nu had slecht een fonk op het watervlak de Angara te vallen en de brand deelde zich aan het stroomende water mee waardoor de ramp zich van oever tot oever zou hebben uitgestrekt. Het was de verneeling in weinig tijd van het flot en van hen die het meevoorden. Maar gelukkig woeien de nachtelijke zuchjes niet naar de kant van het flot. Ze bleven uit het oost te blazen en sloegen de vlammen naar de linkerzijde en bestond dus mogelijkheid dat de vluchtelingen aan dit nieuwe gevaar zouden ontsnappen. En werkelijk kwam en eindelijk voorbij het brandende vlek. Langzamerhand vervrouwden de gloed van de brand het geknetter verminderde en de laatste schijnzoes verdwenen achter de hoge steile oevers bij een scherpe bord der Angara. Het was omstreeksmiddernacht. De duisterdis die weer ingetreden was beschutten het flot opnieuw. De tartaren, die er waren, liepen heen en weer aan beide oevers. Men zag ze niet, maar men hoorde hen. De vuren der voorposten waren buitengewoon helder. Intussen werd het noodzakelijk om tussen de opzettende eischotsen met meer nauwkurigheid te sturen. De oude schipper stond op en de muzieks namen hun bomen weer op. Allen hadden de handen vol en de besturing van het flot werd steeds moeilijker, want de bedding van de stroom vernaalde zich merkbaar. Micheel Strokov was daar het voorste gedeelte geslopen. Als-ie Tcholife was hem gevolgd. Beide luisterden naar het gende schipper en zijn lieden spraken. Houd rechts de wacht! Daar komen de eischotsen links opzetten. Houd af! Houd af met je boom! Binnen een uur leren we stil. Als Schollet wil, antwoorden de oude schipper. Tegen zijn wil is niets te doen. Verstaat ge hem? Zij als Tcholife? Ja, antwoorden Micheel Strokov, maar God is met ons. Intussen verergerden de toestand meer en meer. Indien de vaart van het flot gestaakt moest worden, zouden de vluchtelingen niet alleen Irkutsk niet bereiken, maar ze zouden genootzaakt worden hun drijvende toestel te verlaten die door de eischotsen verbrijzeld spoedig onder hun voeten zou wegzinken. De tenenbanden zouden breken de met geweld van één gescheide pijnboomstomen zouden onder de harde kost geraken en daar zou de ongelukkigen niet dan de eischotsen zelf tot werkplaats overblijven. Bij het aanbreken van de dag zouden zij door de tartaren ontdekt en zonder genade vermoord worden. Micheel Strokov begapt zich weer naar achteren waar Nadia hem wachten. Hij daderde het meisje gepaar hand en deed hij deze onveranderlijke vraag. Nadia zei geen gereed, wel opzij als altijd een antwoord gaf ik ben gereed. Het vlot bleef door één gewersten lang tussen de drijveis afzakken. Indien de Angara nauwe werd zou er een verstopping ontstaan en zou het bij gevolg om mogelijk worden de stroom te volgen. Reeds was er minder drift in het vlot ieder ogenblik schokken of afwijkingen. Hier een aanvaring te vermijden daar een gul op te zoeken om kort te gaan vele onrustbare tragingen. En de nacht zou nog maar enige uren duren zou de vluchtelingen Irkutsk niet voor vijf uur smorgens bereikten konden zij de hoop wel opgeven om er ooit binnen te komen. Om half twee stied het vlot niet tegenstaan de aller aangewende pogingen tegen een zware versperring en lag het voor goedstil. De ijschotsen die van boven afdreven liepen op het vlot aan drukte het tegen de verstopping en maakte het zo onbeweegelijk dat de klipp gestrand was. Op deze plaats vernaude de Angara zich en besloeg haar bedding slechts de helft der gewone breedte. Van daar op een hoping van ijschotsen, die zich langzamerhand aan één gehecht hadden onder de dubbele invloed ter samenpersing die belangrijk was en van de koude weer hevigheid verdubbelde. 500 scheden benedenwaars verbreedden zich het bed van de stroomweer en de ijschotsen die daar langzamer van ijsveld losraakten vervolgden hun tocht naar Irkutsk. Het was dus waarschijnlijk dat, zonder deze vernauring, de opstopping zich niet zou gevormd hebben en dat het vlot zijn vaart zou hebben kunnen vervolgen. Maar het was een onherstelbaar ongeluk en de vluchtelingen moesten alle hoop om hun doel te bereiken opgeven. Hadden zij gereedschapten hun er beschikking gehad zoals de walfisvaarders het gewone gebruiken om zich kanalen door de ijsvelden te openen, hadden zij doorzagen tot aan de plek waar de rivier breder werd, de tijd zou hun er wellicht niet voor ontbroken hebben, maar geen zaag, geen houwil, niets wat hen in staat stelde die korst aan te tasten welke door de koude zo hard als graniet was geworden. Welk besluit te nemen? Op dit ogenblik knalde gewierschoten op de rechteroever de Angara en Hagelbij van Kogels kwam in de richting van het vlot. Waren de ongelukken gedan ontdekt? Waarschijnlijk, want ook van de linkeroever werd gewiervuur gehoord. De alzo tussen de 2 vuurige plaatste vluchtelingen werden het mikpunt der tartaarse schutters. Enkele hunnen werden door die kogels gewond, hoewel ze in de duisternis hen slechts bij toeval bereikten. Kom Nadia, flustert de Micheel Strookhoff aan het oor van het meisje. Zon hun opmerking tot alles gereed valt Nadia de hand van Micheel Strookhoff. We moeten de verstopping over, zei hij zacht tot haar, leidt bij, maar dat niemand ons het vlot ziet verlaten. Nadia gehoorzaamde. Micheel Strookhoff en zij slopen snel over het ijsveld in een duisternis die hier en daar door het flikkeren van gewierschoten afgebroken werd. Nadia kroopt Micheel Strookhoff vooruit. De kogels vielen als een hevige Hagelbij om hen heen en kletterde al effenheden en scherpe kanten hun handen bloeden, maar ze kwamen toch vooruit. Tien minuten daarna werd de benederhand van de verstopping bereikt. Daar was het water der Angara weer open. Enige schotzen langzamerhand van het ijsveld losgereikt volgden weer de stroom en zakten naar de stad af. Nadia begreep wat Micheel Strookhoff beproeven wilde. Ze zag een schot die nog maar met een dune strook vast zat. Nadia en beide gingen op dit ijsbroek liggen dat door een lichte schommeling van de verstopping losraakte. De ijsgoods begon af te drijven. Daar het bitter rivier breder werd was de weg open. Micheel Strookhoff en Nadia luisterde naar de gewierschoten, de noodkreten en het gebrulderd tartaren die zich bovenwaarts liet horen. Daarna stierde de geluiden van hevige angst en vreede gewoede langzamerhand in de verteweg. Arme makkers, mompelde Nadia. De stroom voerde de ijsgoods waarop Micheel Strookhoff en Nadia zich bevonden geduren een half uur snel mee. Ieder ogenblik konden ze vreesen dat ze onder hen zou wegzinken. In de stroomdraad geraakt, volgden zij het midden der rivier en het zou dan eerst nodig zijn om haar een schuinse richting te geven wanneer het ogenblik om de kaden van Irkutsk aan te doen, daar zou zijn. De tanden op elk handen gesloten en het oor gespitst sprak Micheel Strookhoff geen enkel woord. Nooit was hij het doel zo nabij geweest. Hij gevoelde dat hij op het punt was het te bereiken. Tegen twee uur des morgens schitterde een dubbelerij lichten tegen de donkere gezichtseinder waarin beide oefens der Angara ineen vloeiden. Rechts was het het licht dat van Irkutsk uitstraalde. Ten linkerhand waren het op een halve werst van de stad. Eindelijk mompelde hij. Maar plotseling deed Nadia een kreet horen. Op deze kreet ging Micheel Strookhoff overreinstaan op het ijskot die wachtelde. Hij strekte zijn hand naar de Angara uit. Ze gelaad door blauwachtige schenzers verlicht werd vreselijk om te aanschouwen. En toen, alsof hij het gezicht teruggekregen had, riep hij uit. Ach! God zelf is dan tegen ons. Einde van halfstuk 28 Halfstuk 29 van Micheel Strookhoff de Korea van de Tzaar Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw Micheel Strookhoff de Korea van de Tzaar door Jules Verne halfstuk 29 Irkutsk Irkutsk, de halfstad van Oosterlijk-Siberia is een stad die in gewone tijden een bevolking van 30.000 midwolen stelt. Een redelijk stijle oever die zich op de rechterzijde van de Angara verheft strikt tot grondlaag voor haar kerkens die door de hoofdkijk beheerst worden en voor haar in schilderachtige wanoorden geplaatste huizen. Op een zekere afstand van de Hoogte van de Bergen gezien die zich op 20 westen op de Siberische Grote Weg verheft vertonen het in enigszins Oosters aanzien met zijn koepels, zijn klokketoren, zijn spitzenelden gelijk aan minarets, zijn domtoren zo buikig als Japansse poppen. Maar dat voorkomen werkt van de ogen des reizigers zodra hij de stad is binnengetreden. De halfbisantijnse, half-Chinese stad herneemt een Europees karakter door haar Makkerdamstraat voorzien van tot waars met grote dosneden en met reuzachtige berkenbomen beplant door haar halfbakstenen, halfhouten huizen waarvan er enige onderscheidende verdiepingen hebben door de tolrijke rijtuigen die hij door kruisen niet alleen tarantassen en telegas maar coupés en kalescen. Eindelijk door een gehele klasse van zeer beschafde inwoners en wie de laatste Parijse modus niet vreemd waren. Op dit tijdstip was Irkutsk als wijkplaats voor de Siberiërs uit de provincie Overvol. De hulpbiddelen van allerlei zorg waren er geen overvloed voor handen. Irkutsk is het antrepool van de talloze koopmanschappen die tussen China Middle-Asieë en Europa geruid worden. Daarom kwam er de landlieden uit de Valleider Angara, Mogolse Kalkas, Tungusen en Boreciërs heen te locken en de woestijn zich tussen de overweldigers en de stad te laten uitstrekken. Irkutsk is de verblijfplaats van de gouverneur-generaal van Oost-Siberië. Onder hem staat een burgelijk gouverneur in wiens handen het beheer de provincie verenigd is, een politiemester die het in zijn stad volballingen zeer druk heeft en eindelijk een burgermeester een persoon zeer aanzienlijk wegen zijn onmetelijke bezittingen en de invloed die hij op de door hem geregeerden uitoefend is. Het garidizoen van Irkutsk bestond toen uit een regiment Kozakken te voet dat ongeveer 2.000 mantelden en uit hun korps stedelijke chendarmen met helm en blauwe met zilver geborede uniform. Bovendien is het bekend dat de broeder van het zaag ten gevolgen van bijzondere omstandigheden sedert de begin van de inval opgesloten. Deze omstandigheden moet nader omschreven worden. Een reis van staatkundige gewicht had de Grootworst na deze verwijderde streek van Oost-Azië gevoerd. Na de voornamelijk de Siberische steden doorgetrokken te zijn had de Grootworst, die meer als soldaten dan als vorstreisde, zich zonder enige praal door zijn officieren ver gezeld en begeleid door een afdeling Kozakken na de streken aan gene zijde van het Meerbalkal begeven. Nikolaevsk, de laatste Russische stad op het kustgebied der Zee van Okotsk, was door hem met een bezoek vereerd. Van de grenzen van het onmetelijke moscovitische rijk kwam de Grootworst naar Irkutsk terug, van waar hij de terugreis naar Europa dacht aan te nemen toen hij de tijding ontving van de zo plotselingen als dreigende inval. Hij haasten zich met naar de hoofdstad terug de keren, maar toen hij er aankwam was de gemeenschap met Rusland op het punt van afgebroken te worden. Hij ontving nog enige telegrammen van Irkesburg en Moskou en hij kon zich zelfs beantwoorden. Daarna werd de draad onder de ons bekende omstandigheden afgesneden. Irkutsk was van het overigedeelde wereldafgezonderd. De Grootworst kon zich bepalen tot het regelen de verdediging en did dit hij met die standfastigheid en die koelbloedigheid waarvan hij in andere omstandigheden onwedensprekelijk bewijzen heeft gegeven. De berichten omtrend het innemen van Ichem, Omsk en Tomsk en oogens de Irkutsk aan. Men moest dus tot elke prijs de hoofdstad van Siberië voor vermeestering vrij waren. Op spoedige help komen niet rekenen. De geringen troepenmacht in de provincie en van de Amur en in het Goeverdement van Irkutsk verspreid kon niet in genoeg samengetalen oprukken om de Tartarse kononnen steigen te houden. En daar Irkutsk nu onmogelijk aan een insluit in kon ontsnappen was het vooral zaak de stad in staat te stellen een beleg van enige duur te kunnen doen. Deze weken werden aangevangen op de dag waarop Tomsk in handen der Tartaren viel. Tegelijk met dat bericht vernam de grootworst dat de emier van Bukhara en de verbonden Gaans de beweging in persoon aanvoeden. Maar wat hij niet wist was dat de luitsenant deze barbaarse opbehoofden Ivan Ogere was die hij zelf van zijn rang vervallen had verklaard en die hij niet kende. Gelijk men gezien heeft werden de bewoners der provincie Irkutsk steden en vlekken te verlaten. Zij die niet de werk naar de hoofdstad namen moesten zich achter het bier bij Kalk terugtrekken omdat het niet waarschijnlijk was dat de inval zijn verwoestingen tot daar zou uitbreiden. De Oost van Graan en Vevoeder werd voor de stad in beslag genomen en dit laatste bolwerk de moscovitische macht in het Verroosten in staat gesteld om enige tijd weerstand te bieden. Irkutsk in 1611 gesticht is gelegen aan de samenvloen van de Irkutsk van Angara op de rechteroever van deze strom. Twee houten bruggen op Pellweek gebouwd en zodanig ingericht dat zij over de volle breedte van het verwaardertendisten de scheepvaart konig geopend worden, verbonden de stad aan haar voorsteden die zich op de linkeroever uitstrekken. Aan deze zijde was de verdediging gemakkelijk, de voorsteden werden verlaten en de bruggen vernieuwd. De overtochterder op dit punt zeer brede Angara zou, onder de grond mogelijk zijn geweest. Maar de stroom kon boven en beneden de stad overgetrokken worden en bij gevolg stond Irkutsk bloot aan de oostzijde door geen ringmuur beschermd te worden aangetast. Aan de vesttingwerken werd dus al haar eerst gearbijdd. Men werkte dag en nacht. De Grootworst vond een volleivrige bevolking aan de gang die hij later als dappere verdedigers zou terugvinden. Soldaten, kooplieden, ballingen, landlieden. Aan de verschenen waren aardewallen opgericht. Een gracht met water uit de Angara gevuld was tussen de Escarp en de Contra-Escarp gegraven. De stad kon nu niet meer bij verrassing worden ingenomen. Zij moest berend en belegerd worden. De derde Tartarse Cologne, dezelfde die de Vallei verscheen 24 september in het gezicht van Irkutsk. Zij nam dadelijk de verlaten voorsteden in bezit, waarvan de huizen echter vernieuwd waren om de werking der ongelukkige wijze te zwakke artillerie van de Grootworst niet te hinderen. De tartaren namen de stelling in afwachting der aankomst van de beide andere Colognes, aangevoerd door de Emer en zijn bondgenoten. De vereniging der onderscheidende Corpse had plaats op 25 september in het kamp van de Angara en het gehele leger uitgenomen de bezettingen in de voernamste over de steden achtergelaten was nu samengetrokken onder bevel van Veovarkan. Daar Ivan Ogerev, de overtochter Angara voor Irkutsk niet doelig vond, stak een sterke troepen afdeling enige worsten benedenwaarts de stroom over op Schipruggen. De Grootworst deed geen poging om zich tegen deze overtocht te verzetten. Er had die kunnen belemmeren maar niet verhinderen, omdat hij geen veldgeschut tot zijn beschikking had en daarom hield hij zich weiselijk opgesloten. De tartaren hadden dus de rechter oever van de stroom bezet waar volgens trokken zij naar de stad op stak een onderweg het zomer verblijf van de Goeverdeur-generaal, gelegen in de bossen aan het bovengedeelte de Angara in brand en namen zij eindelijk hun stellingen voor het belegg in naar Irkutsch geheel op singel te hebben. Als bekwaamingenieur was Ivan Ogerev gewis in staat om de werkzaamheden van een geregeld belegg te besturen, maar de stellingen ontbraken hem om spoedig te handelen. Daarom had hij ook gehoopt Irkutsch het doel van al zijn streven bij verrassing in te nemen. De zaken waren dus anders gelopen dan hij bereken zat. Aan de ene zijde de Mars van het Tartaarse lege vertraagd door de veldslag van Topsch aan de andere kant de spoed door de Grootforst bij de verdedigingswerken aangewend. Deze twee redenen waren voldoende geweest om zijn plan te doen schipreukleiden. Hij zag dus genootszaakt in te voeren. Intussen beproefde de emier op zijn raad tweemaal om de stad ten koste van vele volk in te nemen. Hij wirpt zijn manschappen tegen enige zwakke punten der aarde versterkingen, maar bij de stormen werden allermoedigst afgeslagen. De Grootforst en zijn officieren ontzagen zich niet bij deze gelegenheid. Ze waren voorop en sleepten de bevolking mee naar de wallen. Burgers en muzik's vervulden hun plicht op bewonerenswaardige wijzen. Op het tweede stormlopen waren de tartaren erin geslaagd één der poorten van de omwalling met geweld binnen te dringen. Er had een gevechtplaats aan het begin van de Bogajastraat die twee weresten lang is en die op de oefens der Angara uitloopt. Maar Kozakken, Zendarmes en Burgers boden hevige weerstand zodat de tartaren naar hun stelligen moesten terugtrekken. Ivan Oger heeft dacht er toen over om door verraad te verkijgen dat het geweld hem niet verschaffen kon. Men weet dat hij van plan was de stad binnen te dringen, de Grootforst te naderen, de trouwen te winnen, op een gegeven ogenblik één der poorten aan de belegeraars over te leveren en om daarna zijn vraag aan de broeder de Saars te koelen. Dus die Geunerinsangare, die hem naar het kamp van de aan de Angara vergezeld had, zette hem aan om dit plan ten uitvoer te brengen. Inderdaad moest er zonder dralen gehandeld worden. De Russische troepen uit het Goeverdamentia Koetsk rukten op Irkoetsk aan. Ze hadden zich verenigd aan de bovenloop van Lij van Dinaam op rukten. Binnen zes dagen konden zij aangekomen zijn. Voordat zes dagen verstreken waren, moest Irkoetsk dus bij verraad overgeleverd zijn. Ivan ook eref aarselde dus niet langer. Op de tweede oktober desavonds werd er in de grote zaal van het paleis van het Goeverdament generaal Krijgsraad gehouden. De Grootforst heel daard zijn verblijf. Dit paleis aan het uiteinden van de Bolgaia-straat staande beheerste de loop van de stroom in grote uitgestrektheid. Door de ramen van de hoofdgevel bespeurde men het Tartarse kamp en belegeringsgeschut dat verder droeg dan dat der Tartaren zou het onbewonbaar gemaakt hebben. De Grootforst, General Waranzov en de Stedelijke Goeverneur, het hoofd der Kooplieden, bijgestaan door enige hoofd-officieren hadden juist enige beschikkingen vastgesteld. Mijn heren sprang de Grootforst, gezijd nauwkeurig met onze toestand de vaste hoop dat wij het tot aan de aankomstertroepen uit Irkutsk zullen kunnen uithouden. Dan zullen wij die Barbarse horen wel verjaagden en het zal niet van mij afhangen dat zij deze overweldiging van het pascovische grondgebied ten duurste zullen betalen. Uw hoogheid weet dat zij op de gehele bevolking van Irkutsk staat kan maken, antwoorde General Waranzov. Ja, General, antwoordde de Grootforst en ik breng hulde aan haar vaderlands liefde. Uw hoogheid heeft zij de verschikkingen van besmettelijke ziekten of hongenood nog niet behoeven te verduren en ik heb reden om te geloven dat zij daar buiten zou blijven. Maar op de wallen heb ik haar moed steigst kunnen bewonderen. Heer, hoofdderkooplieden, jij hoort mijn woorden en ik zal u verzoeken die wel te willen overbrengen. Ik zeg uw hoogheid dank, in naam de stad, antwoordde het hoofdderkooplieden. Zou ik haar mogen vragen binnen zes dagen op zijn hoogst meneer, als het antwoord van de Grootforst. Het behender en moedig sendering is deze mooiege in de stad kunnen binnen dringen en hij heeft mij bericht dat 50.000 Russen met versneelde mars onder bevel van General Kisselef aanrukken. Twee dagen geleden waren zij te Kyrensk aan het Noorden der Lena en nu zullen kouder nog sneeuw hun aankomst meer beletten. 50.000 man goede troppen die de tartaren in de flank aantlasten kunnen vertrekken. Ik kan hier nog bijvoegen antwoordde het hoofdderkooplieden dat wanneer uw hoogheid en aanval mocht bevelen wij gereed zullen zijn dat bevel ten uitvoeg te brengen. Goed meneer antwoordde de Grootforst wacht totdat de spits onze kolonnes zich op de hoogte vertoont dan zullen wij de overweldigers verpletteren. Zicht daarna tot generaal warans of wendende, zei hij we zullen morgen de werken op de rechter overbezien. En in dat geval zouden de tartaren haar kunnen oversteken. Uw hoogheid sta mij toe een opmerking te maken, zei het hoofdderkooplieden. Ga je uw gang meneer? Ik heb de temperatuur meermalen tot 30 a 40 graden onder nul zien dalen en de Angara bleef dan kruien maar raakte niet vast dat ligt zeker aan haar snelle stroom en die de tartaren dus geen ander middel hebben om over de stroom te komen kan ik uw hoogheid verzekeren en hier koets ik niet zullen binnenkomen. De groeven in generaal bevestigde de verklaring van het hoofdderkooplieden. Dat is wel een gelukkige omstandigheid antwoordde de grootvast niet te winselen we ons op alles voorbereid houden. En zich daarna tot de politiemeester wendende, zei hij, heb je mij niets te zeggen meneer? Ik heb antwoordde de politiemeester uw hoogheid met een smeekschrift in kennis te stellen dat door mijn tussenkomst aan uw gericht is. Mijn gericht door door de Siberische ballingen die, zoals uw hoogheid weet, zich tegen talen van 500 in de stad bevinden. De over de gehele provincie verdeelde staatkundige ballingen waarin zeedert het begin van de opstand de Irkutsk verzameld. Ze hadden gehoorzaamd aan het bevel om naar de stad te komen en de vlekken te verlaten waar zij onderscheid in de beroepen uit oefenen. Deze als Geneseer, Genen als leraar, reeds had de grootvast evenals de tsar in hun vaderensdiefde vertrouwenstellende hem gewapend en in hem dappere verdedigers gevonden. Wat vragen de ballingen, zei de grootvast, zei vragen aan uw hoogheid antwoordde de politiemeester vergunning om een bijzonder korps te mogen vormen en om bij de eerste uitval de spits uit te maken. Ja, antwoordde de grootvast met een gevoel dat hij niet zorg te onderdrukken. Die ballingen zijn Russen een recht waarin zij voor de land willen vechten. Ik ben hoe hoogheid te kunnen verzekeren zei de Goeverneur generaal dat zij geen betere soldaten zou hebben. Maar zij moeten een hoofd hebben antwoordde de grootvast wie zal dat wezen? Zij wilden zei de politiemeester dat uw hoogheid één hunnig die zich bij verschillende gelegenheden onderscheid in heeft als sodaaner zou willen aannemen. Is het een Rus? Hij heet Deze balling was nadia's vader. Was-ie vader-oevernde gelijk ben weet de Irkutsk-utboep van Genesia er uit. Het was een geleerd en liefdadig mens en tevends een moedig, Vaderlands lievend man. Al de tijd die hij niet aan de zieke wijden besteden hij aan de verdediging te regelen. Hij was het, die zijn makkers in de ballingschap tot samenwerken verenigd had De tot dus verre onder de verschillende klas in de bevolking leven de ballingen hadden zich zodanig gedragen dat zij de aandacht van de grootworst hadden getrokken. In onderscheidende uitvallen hadden zij met hun bloed hun schuld aan het heilige Rusland betaald. Het heilige ja, en als zodanig door zijn kinderen aangebeden. Was-ie lief vedo had zich heldhaftig gedragen. Zijn naam werd meer dan eens genoemd, maar hij had nooit gunsten nog gaven gevraagd en toen de ballingen te Irkutsk er over dachten en bijzonder korps op te richten, wist hij zelfs niet dat zij het voornemen hadden hem als hun hoofd te kiezen. Toen de politiemeester deze naam voor de grootworst had uitgesproken, antwoordde deze dat hij hem niet onbekend was. Inderdaad antwoordde generaal Waransov, was-ie lief vedo is een onverschokke, moedig man. Zijn invloed op zijn makkers is altijd zeer groot geweest. Zind het vannier is hij te Irkutsk, vroeg de grootworst. Zijn er twee jaar, en zijn gedrag, zijn gedrag, antwoordde de politiemeester, is dat van iemand die zich onderwerpt aan de bijzondere wetten waaronder hij staat. Generaal, antwoordde de grootworst, wil hij mij dadelijk voorstellen. De bevelen van de grootworst werden uitgevoerd en nog geen half uur later werd Was-ie lief vedo in zijn tegenwoordigheid binnengeleid. Het was een man van ten hoogste veertig jaar, kloek met een streng en treurig laat. Men gevoelde dat zijn gehele leven was samen te vatten met een enkel woord, worstelen. Hij had geworsteld en geleden. Zijn gelaadstrekken hadden verwonderlijk veel van die van zijn dochter nadia vedo. Meer dan iemand anders had hij, door de tartarische inval, in zijn tederste genegenheid getroffen, daar hij de grootste hoop van deze, op achtduizend wedstrijden was er geboorte dus dat verbande vader vernietigde. Een brief had hem, de doodzijner, vrouw bericht en tegelijkertijd het vertrek zijn dochter, die van het Goevele-Mend vergunning had gekregen om zich bij hem te eerkutsk te voegen. Nadia had Riga de tien die jullie moeten verlaten. De inval dachttekende van vijftien juli. En die Nadia op dit tijdstipte grens was overgetrokken, wat was er dan van haar te millen der overweldigers geworden? Ben begrijpt dat deze vader door ongerustheid verteerd werd, dat hij, sedert die tijd, niets van zijn dochter had vernomen. Wasselief Fedor baakte een buiging voor de grootforst en wachtte tot hij ondervraagd werd. Wasselief Fedor, zei de grootforst tot hem, wil makkers in de ballingschap hebben gevraagd om een keurbender te vormen. Weten zij dat men zich in zo dadelijk korps tot de laatste man moet laten doden? Dat weten zij, antwoorden Wasselief Fedor. Zij verlangen u als aanvoerder. Mij, uw hoogheid? Stimt jij er in toe om u aan hun hoofd te plaatsen? Ja, indien het welzijn van Rusland het voordigt. Kommer dan, Fedor, spakt de grootforst, jij zei het geen balling meer. Ik dank u, hoogheid, maar kan ik hen die het nog zijn bevelen? Zij zijn het niet meer. Zo verlenen de broeder van het zaag, genade aan de makkers, zei de ballingschap, die nu zijn wapenbroeders waren. Wasselief Fedor drukte vol aandoning de hand die de grootforst hem toestak en verwijderde zich. Deze zei de glimlachend, terwijl hij zich tot zijn officieren wende. De zaar zal niet weigeren de genadebrief die ik op hem trek aan te nemen. Wij hebben helden nodig om de hoofdstad van Siberië te verdedigen. En ik heb ze daar gemaakt. Inderdaad was die gratis aan de ballingen te Irkutsk verleend, en daad van rechtvaardigheid, die van een goede staatskunde getuigde. Het was toen nacht geworden. Door de vensters van het paleis schenen de vuren van het Tartarse kamp, die aan genesijden van de Angara schitterden. De stroom kruidde tollrijke ijskotsen, waarvan de enige tegen de eerste palen van de voormalige houten bruggen bleven liggen. Die welke de stroom in de vaargul hield, dreven met buitengewonen snelheid af. Het was blijkbaar dat, zoals het hoofdstadkoop lieder had toen opmerken, de Angara niet gemakkelijk over haar gehele oppervlak kon bevriezen. Het gevaar om van die zijde aangevallen te worden, boesende de verdedigers van Irkuts dus geen zorgen. Het had tien uur zavonds geslagen. De grootvost was op het punt zijn officieren te laten weggaan en zich naar zijn vertrekken te begeven, toen zich een geraas buiten het paleis deed horen. Bein op hetzelfde ogenblik werd de deur der zao geopend en verschener een adjudant, die naar de grootvost toegaande zei, hoe hoogheid, een courier van de zaag. Einde van hoofdstuk 29. Hoogstuk 30 van Micheal Strogoff, de courier van de zaag. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheal Strogoff, de courier van de zaag, door Silferne, hoogstuk 30, een courier van de zaag. Een plotseningenbeweging dreef alle leden van de raad naar de half openstaande deur. Een courier van de zaag, de Irkutsk, aangekomen. Zo deze officieren een ogenblik over de onwaarschijnlijkheid van dit feit hadden nagedacht, zouden ze het zeker voor onmogelijk hebben gehouden. De grootvost was haastig naar zijn adjudant toegestapt en zei, die courier, er zat een man binnen. Hij zag er uitgeput van Vermoerianis uit. Hij droeg de kleding van een Siberische boer die versteten en gescheurd was en die sporen van kogels vertoonden. Een moscovische mud dekte zijn hoofd. Een slecht geheelde houdiepte was over zijn gelaad. Die man had blijkbaar een lange en moeilijke weg afgelegd. De slechte toestand van zijn schoessel beweest zelfs dat hij een gedeelte van zijn reis te voet had afgelegd. Zijn hoogheid, de grootvost, riep hij uit toen hij binnen trat. De grootvost ging naar hem toe. Gezijd in het courier van het zaag, vroeg hij. Ja, uw hoogheid. Hij kon van moskou. Hij heb moskou verlaten, de 15e juli. Geheet? Micheel Strogoff. Het was Yvan Okarev. Hij had de naam en de houdaanigheid aangenomen van hem die hij tot machteloosheid gedoemd waandde. Nog de grootvost, nog iemand anders, kende hem de Irkutsk en het was zelfs niet nodig geweest dat hij zich vermomde. Daar hij zijn voorgewende indat hij tijd ontstaven, zou niemand aan hem kunnen twijfelen. Door een ijzeren wil gesteund, kwam hij al zo door verraad en moord ontknopeling van het invalssteurspel verhaasten. Na het antwoord van Yvan Okarev, gaf de grootvost een teken en verwijderde al zijn officieren zich. De valse Micheel Strogoff en hij bleven alleen in de zaal. De grootvost bekeken Yvan Okarev zeer aandachtig en vroeg toen, gewaagd vijftien uurde te Moskáal. Ja, uw hoogheid, en snachts van veertien op vijftien uurde heb ik zijn majestijd de tzaag in het nieuwe paleis gezien. Heb jij een brief van de tzaag? Hier is hij. En Yvan Okarev gaf de grootvost de keizelijke brief over die microscopische afmetingen had aangenomen. Is deze brief uur in dienstaat ter hand gesteld? Nee, uw hoogheid, maar ik heb de omslag moeten verscheuren om haar beter voor de soldaten van de emeer te verbergen. Zij het gedam bij de tartare gevangen geweest. Ja, uw hoogheid, enige dagen, antwoorde Yvan Okarev. Daarom ben ik, hoewel vijftien uurde van Moskáal vertrokken, zoals de dagtekening van de brief aanwijsd, eerst 2 oktober te Irkutsk aangekomen, dus naar een reis van 79 dagen. De grootvost nam deze brief aan. Hij ontvoude hem en herkende de handtekening van de tzaag, vooraf gegaan door het eigen handig geschreven vaste formulier. Er bleef dus ten aanzien van de echtheid, van brief en courier, geen twijfel overig. Had de woest de uitdrukking van zijn gelaad de grootvost aanvankelijk wanthrouwen ingeboezemd, waarvan hij niets liet blijken, dat wanthrouwen was nu geheel geweken. De grootvost sprak niet gedurende enige ogenblikken. Hij las de brief zeer langzaam, ten einde de zin ervan goed te vatten. Daarna het gesprek ervatten, de vroeg hij. Micheel Strogov, weet geen de inhoud van deze brief. Ja, uw hoogheid, ik kon in de noodzakelijkheid komen om hem te vernietigen, omdat hij niet in handen der tartaren zal vallen. En in dit geval wilde ik de woorden nauwkeurig aan uw hoogheid overbrengen. Ge weet dat deze brief ons gebied de Irkutsk te sterven, liever dan de stad over te geven. Ik weet het. Ge weet ook dat hij een aanwijzing bevat, van de bewegingen der troepen, die verenigd zijn om de invalt tot staand te brengen. Ja, uw hoogheid, maar die bewegingen zijn niet gelukt. Wat wilt je daarmee zeggen? Ik wil zeggen dat Ichem, Omsk, Tomsk, om slechts van de gewichtigste plaatsen ter beide Siberiën te spreken, achterin volgens door de soldaten van Veovarkaan zijn bezet. Wij zijn gevochten, hebben onze konzakken zich met de tartaren gemeten. Onder scheidende keren, uw hoogheid. En zij zijn teruggeslagen. Ze waren tussenwak in getal. Wij hebben de ontmoetingen waarvan geesprekt plaatsgehaald. De koni van, de Tomsk. Tot hier toe had Ivan Ogerev slechts de waarheid gezegd, maar met het oogmerk om de verdedigers van Iherkoetsk aan het wankelen te brengen, door de veroveringen door de troep van de emiën behaald te overdrijven, voegde hij erbij en een derde keer voor Krasnoyarsk. En het laatste gevecht, vroeg de Grootfors, wiens gesloten lippen aan zijn woorden bijna geen doortocht lieten. Het was meer dan een gevecht, uw hoogheid. Het was een veldslag. Een veldslag. Twintigduizend russen uit de provincie en uit het Goevelementen Tobolsk aangerukt ontmoeten 150.000 tartaren en werden niet tegenstaan in hun moedengedrag vernietigd. Gij ligt, riep de Grootfors uit, die te vergeeft zijn moedertrachten meester te maken. Ik spreek de waarheid, uw hoogheid, antwoorde Ivan Ogerev. Ik was bij de veldslag van Krasnoyarsk tegenwoordig en daar ben ik gevangen genomen. De Grootfors ter nam zijn bedaardheid en deed Ivan Ogerev door een teken begrijpen dat hij aan zijn geloofwaardigheid niet twijfelde. Op welke dag heeft die veldslag van Krasnoyarsk plaatsgehaald, vroeg hij, de vijfde september. En nu zijn al de tartarische troepen om Irkutsk verzameld? Allen. En geen schatse? Op 400.000 man. Nieuwe overdrijving van Ivan Ogerev in het begroten daar sterkte van de tartarische troepen en altijd met hetzelfde oogmerk. En heb ik niet de minste hulp uit de westelijke provincie te wachten, vroeg de Grootfors? Volstrekt geen uw hoogheid, tenminste voor de winter. Wel nu, Michiel Astrogof, verneem dan dit. Al mocht nog uit het westen, nog uit het oosten mij enige hulp geworden en al waren die barbaren ook 600.000 man sterk, toch zal ik Irkutsk niet overgeven. Het bozeidige oog van Ivan Ogerev knipt te even. De verraders geen daarmee te willen zeggen dat de broeder van het zaag zijn rekening buiten het verraad maakte. De Grootfors, die van een zenuwachtige stel was, had grote moeite om zijn kamten te bewaren, toen hij deze ongunstige tijdingen vandaan. Hij liep heen en weer door de zaal onder de ogen van Ivan Ogerev, die hem verslonden als een voor zijn vraagbestemde proei. Hij stond voor de venster stil, hij keek daar de wachtvuren in het tartarse kamp. Hij trachtte de geluiden op te vangen waarvan de meester ontstonden door de schok ter ijschotse die door de stroom der Angara werden meegevoerd. Er verliep een kwartier uurz, zonder dat hij een andere vraag deed. De brief vervolgens weer opnemende, gelasseer een zinsneden uit en zei hij, gewet, Miguel Strogoff, dat er op dit ogenblik sprake is van een verrader voor wie ik mij wachten moet. Ja, uw hoogheid, hij moet trachten van mond binnen Irkutsk te dringen, zich van mijn vertrouwenmeester te maken om daarna, op een gegeven ogenblik, de stad uit de tartaren over te leveren. Dat weet ik alles, uw hoogheid, en ik weet ook dat Ivan Ogerev geschworen heeft, zich persoonlijk op de broer van het zaag te vreken. Waarom? Ik ben zegt dat die officier door de grootworst dat een vernederend verlies van zijn graad verooideld is. Ja, dat herinner ik mij, maar dat verdienen de ellendeling die later tegen zijn land zou dienen en er een inval van Barbaren zou heenvoeren. Zijn de majestijd, het zaag, antwoorden Ivan Ogerev, hegte er vooral veel aan dat hij verwittigd wecht van de boze plannen die Ivan Ogerev tegen uw persoons meet. Ja, de brief deelt mij dat mee. En zijn de majestijd heeft het mij persoonlijke zicht en mijn gewaarschoed om op mijn reis door Siberië tegen die verrader op mijn hoede te wezen. Heb je hem ontmoet? Ja, uw hoogheid. Na de slag van Krasnoois, had hij kunnen vermoeden dat ik een brief overbracht aan uw hoogheid gericht en wanneer zijn de plannen ontsluiderd werden, hij zou mij geen genade verleend hebben. Ja, gewaard verloren geweest, antwoorden de grootworst. En hoe heb je kunnen ontsnappen? Door mij in de ertisch te werpen. En hoe zei het je binnen Irkutsch gekomen? Onder begunsten ging van een uitval die deze avond is gedaan om een tartarische afdeling terug te drijven. Ik heb mij onder de verdedigers naar stad geschaard. Ik heb mij doen herkennen en mijn hef mij dadelijk voor uw hoogheid gebracht. Goed, Micheel Strogoff, antwoorden de grootworst. Je hebt gedurende die moeilijke zending moed en ijver betond. Ik zal het niet vergeten. Heb je mij enige gunst te vragen? Geen andere dan de vergunning om aan de zijde van uw hoogheid te strijden, antwoorden Ivan Ogerev. Het zei ze om, Micheel Strogoff, van dit ogenblik verbindt ik u aan mijn persoon en zult hij in dit paleis wonen. En indien Ivan Ogerev zonder de bedoeling die met hem toeschrijft zich onder een falsen naam aan uw hoogheid laat voorstellen, dan zullen we dank aan u die hem kent, hem ontbaskeren en ik zal hem onder de knoed laten omkomen. Ga. Ivan Ogerev bedenkende dat hij kapitein in het koops couriers van het Saar was, goede op militaire wijze en vertrok. Ivan Ogerev had zijn onwaardige rol dus met goed gevolg gespeeld. Van het vertrouwen van de Grootforst was hij geheel emtemvolle verzekerd. Hij kon een misbraak vanmaken wanneer en waar hij wilde. Hij zou hetzelfde paleis bewonen. Hij zou achter de geheimen der verdediging komen. Hij had de toestand dus in handen. Niemand de Irkutsk kende hem, niemand kon hem ontbaskeren. Hij besloot dus zonder uitstel aan het werk te gaan. Inderdaad drong de tijd. De stad moest over zijn voor de aankomst en russen uit het Noorden en het Oosten. En dat was een zaak van sterk weinig dagen. Waren de tartaren eens meester van Irkutsk, dan zou het niet gemakkelijk om hem te heroveren zijn. Moest zij het later opgeven, dan zouden zij het niet doen zonder het tot de grond toe verwoest te hebben en zonder dat het hoofd van de Grootforst voor de voeten van Veovakkaan was geholst. Ivan Ogerev, die vonden vrijheid had om te kijken waar te nemen te handelen, wilde zich reeds de volgende dag bezig om de Wallen te bezoeken. Overal werd hij met de hartelijkste gelukwensen begroet door officieren, soldaten en burgers. Die courier van de Tsaar was voor hen als het ware een band die hen aan het Kijzerrijk herte. Ivan Ogerev herhaalde dan met een onbeschaamdheid die zich nooit verraden, de verzonnen ongevallen zijn een reis. Daarna sprak hij zeer behendig zonder er te veel nadruk op te leggen over het ernstige van de toestand terwijl hij, zoals hij bij de Grootforst had gedaan, de voordelen door de tartaren behaald en de krachten waarover deze barbaren beschikten, zeer overdreef. Na zijn zeggen zou de verwachte hulp zo heel aankwam, niet afdoende zijn en stond het te vrezen dat één onder de muren van die koetsgeleverde veldslag evenoord lottig zou aflopen als de slagend van Kordi van Tomsk en Krasnovarsk. Met deze bozeidige gezegden liep Ivan Ogerev niet te koop en ging zeer omsichtig teweeg om zijn langzame hand in het gemoed de verdedigers van Irkutsk te doen doordringen. Hij is geen slechts en met tegenzin te antwoorden wanneer hij daartoe door vragen gedroongen werd. In ieder geval voegde hij er steeds bij dat men zegt dat de laatste man moest verdedigen en dat men liever de stad moest in de lucht laten springen dan haar over te geven. Het kwaad zou er niet ermin om gesticht zijn zo dit mogelijk waren geweest maar de bezetting en de bevolking van Irkutsk waren tevaarderlands lieverd om aan het wankelen te worden gebracht. Een van deze soldaten of burgers opgesloten in een stad aan het einde de Asiatische wereld zou haar gedacht hebben om van overgaafd te spreken. De verachting van de Rus voor deze Barbaren was grenzeloos. Van de andere kant vermoedde niemand de schanderlijke rol die Ivan Ogerev speelde. Niemand kon gissen dat de gewaande courier van het zaag slechts een verrader was. Een zeer natuurlijke omstandigheid was oorzaak dat dadelijk na de aankomst van Ivan Ogerev tussen hem en een der dappeste verdedigers der stad, Wassily Fedor, veelvuldige betrekkingen ontstonden. Men weet door welke onrust deze ongelukkige vader verteerd werd. Wat was er van zijn dochter Nadia Fedor geworden in die zijn Rusland verlaten had op de dag aangegeven in de laatste brief die hij uit Riga ontvangen had. Trachten zij nog om door de overheer de provincie in te trekken of was hij reeds lang gevangen genomen. De enige verzachting voor zijn smart vond Wassily in een gevecht tegen de tartaren een gelegenheid die zich naar zijn zin te weinig voor deed. En toen Wassily Fedor nu de zo onverwarte aankomst van een courier des tsars vernam had hij als een voorgevoel dat deze courier hem tijding van zijn dochter zou brengen. Het was waarschijnlijk sterk een denkbeeldige hoop, maar hij hielte zich aan vast. Was deze courier niet gevangen toen Nadia het wel licht ook was? Wassily Fedor ging Ivan Ogerev opzoeken die deze gelegenheid aangreep om in dagelijkse betrekking met de commandant te geraken. Hoopte deze renegat deze omstandigheid te benutten, maat hij iedereen naar zichzelf af. Meende hij dat een Rus, zelfs een staatkundige balling, laag genoeg kon wezen om zijn land te verraden. Wat ervan zij, Ivan Ogerev beantwoorde met kunstig geveins de bereidwilligheid, de beleefdheden die Nadia's vader hem bewees. De laatste begaf zich reed daar na de aankomst van de gewaande courier naar het paleis van de Goeverdeur General. Daar maakte hij Ivan Ogerev bekend met het omstandigheden waaronder zij Europese Rusland verlaten had en vertelde hem hoe ongerustheid, tans en haren opzicht er was. Ivan Ogerev kende Nadia niet hoewel hij haar ontmoet had op de wisselplaats de Ichem, toen zij er zich met Migo Strogoff bevond. Maar toen had hij op haar even weinig acht geslagen als op de beide dagbladschrijvers die gelijk tijdig in het posthuis waren. Hij kon dus aan Wassily om trents en dochter niets meethenen. Maar op welk tijdstip vroeg Ivan Ogerev zou uw dochter het rustisch grondgebied verlaten hebben. Zowat op dezelfde tijd als jij antwoordde Wassily V. Ik heb Moskou 15 juli verlaten. Nadia moet op datzelfde tijdstip Moskou verlaten hebben. Hij brief melde het bepaald. Was hij op 15 juli te Moskou? Vroeg Ivan Ogerev? Ja, zeker op dat tijdstip. Wel dug antwoordde Ivan Ogerev, maar zich bedenkende zei hij maar nee, ik bedrieg mij ik zou de dagen verwarren, liet hij hierop volgen. Het is ongelukkig zeer waarschijnlijk dat uw dochter de grens zo overschreden hebben. En slecht één hoop blijft u over, namelijk dat zij niet verder zou zijn gegaan toen zij de berichten van de tartarse inval vernam. Wassily V. do liet het hoofd zakken. Hij kende Nadia en hij wist wel dat niets haar vertrek zou hebben kunnen tegenhouden. Ivan Ogerev had weer zonder noodzaak een waardelijk vrede daadgeplicht. Met één woord had hij Wassily V. do gerust kunnen stellen, want zowel Nadia, onder de omstandigheden die bekend zijn, de Sibirisigrens had overschreden, zou Wassily V. do zo hij de dagtekeningen waarop zijn dochters zich te Disney Nofgorod bevond, vergelijken had met de dagtekening van het beslouwthoudende verbod om het te verlaten ongetrijveld tot het besluit zijn gekomen, dat Nadia niet aan de gevaaren van de invoek kon hebben bloot gestaan en dat zij zich, ondanks haarzelf, nog op het Europese grondgebied van het Kijzerrijk bevond. Ivan Ogerev zijn inborst volgende als een man, wie in het leiden van anderen niet meer kon treffen, kon dit woord zeggen, hij zei het niet. Wassily V. do verwijderde zich met een gebroken hart. Daadit onderhoud was zijn laatste hoop vervlogen. Gedurende beide volgende dagen, 3 en 4 oktober, ontbote de grootforst de gewaande Micheal Strogoff onderscheid in de malen en liet hem alles herhalen, dat de kabinetterskijzers in het Nieuwe Palijs gehoord had. Op al deze vragen voorbereid antwoordde Ivan Ogerev zonder ooit te aazellen. Met voordat maakte hij geen geheim van dat het governement van de tsar door de inval ten ene malen verrast was. Dat de opstand in het grootste geheim was voorbereid, dat de tartarenreeds van de linie van de Obi meester waren toen het bericht van de inval te Moskou aankwam en eindelijk dat in de Russische provincie niets gereed was om de troepen en de verdrijving van de overweldigers nodig naar Siberië te zenden. Ivan Ogerev, die in zijn doen en later volkomen vrij was, ging vervolgens Irkutsk bestuderen. Namelijk de toestandszijner, versterkingswerken en hun zwakke punten ten einde later van zijn waarnemeren voordeel te kunnen trekken, in het geval dat enige omstandighet hem, in de vervoering van zijn verraderlijke daad, mocht beletten. In het bijzonder onderzocht hij de Bal Gaya poort, die hij wilde overleveren. Naalsavond kwam hij op het glazes van deze poort. Hij wandelde er zonder vrees van zich blootestellen aan de schotende belegeraars, wie voorpostel zich minstens op een worst van de wallen bevonden. Hij wist wel dat hij geen gevaarlief en dat hij zelfs erkend werd. Ook merkte hij een schimmel, die tot aan de voet de aardwerken sloop. Sankar beproefde met levensgevaar om zich met Ivan Ogerev in gemeenschap te stellen. Overigens, genotende belegerden rust, waar aan de tartaren hen sedert de aanvang der belegering niet gewend hadden. Dit had plaatsen op bevel van Ivan Ogerev. De Luitenand van Veovakkaan had gewild dat elke poging om de stad met geweld te nemen gestaakt werd. Ook dan het geschut in volstrekt stillswijgen in acht sedert zijn aankomst de Irkutsk. Misschien, dat hoopte hij tenminste, zou de waaksamheid der belegerden verflouwen. In elk geval zou de duizenden tartaren aan de voorpostig gereed staan om zich op de vanverdediging ontbloote poort te werpen zodra Ivan Ogerev hun tijdstip van handelen zou hebben bekend gemaakt. Dit kon in tussend niet lang uitblijven. De slag moest geslagen worden voordat de russische korpsen in het gezicht van Irkutsk aankwamen. Ivan Ogerev nam hem besluit en dezelfde avond viel er van het glasis een briefje in de handen van Sankar. Ivan Ogerev had besloten Irkutsk de volgende dag in de nacht van vijf op 6 oktober de twee uur des morgens over te leveren. Einde van hoofdstuk 30 hoofdstuk 31 van Micheel Strogoff de Corrie van de Tsaar deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart Tellil Micheel Strogoff de Corrie van de Tsaar door Jules Verne hoofdstuk 31 de nacht van vijf op 6 oktober het plan van Ivan Ogerev was met de grootste zorg opgemaakt en behouders onwaarschijnlijke kansen moest het gelukken. Het kwam erop aan dat de Borghaya Poort vrij was op het ogenblik dat hij haar zou overleveren. Daarom moest op dat ogenblik de aandacht er belegerden naar een ander puntenstad worden afgetrokken. Er was al zo om trends in afleiding met de emier overeen gekomen. Deze afleiding moest aan de zijde de voorstad van Irkutsk plaatshebben boven- en bededenwaarts aan de stroom op de rechteroever. De aanval op deze punten zou zeer ernstig zijn en tegelijkertijd zou een schijn overtocht van de Angara op een linkeroever beproefd worden. Waarschijnlijk zal de Borghaya Poort dan van troepen ontbloot worden te meer omdat de tartarse posten aan die zij de achterwaarts verplaatsd worden het de schijn zou hebben alsof deze ingerukt waren. Men schreef 5 oktober. Binnen 24 uren moest de hoofdstad van Oosterlijk-Siberië in handen van de emier zijn en de grootforst in de macht van Ivan Ogarev. Gedurende die dag had er een ongewone beweging plaats in het kamp aan de Angara. Uit de ramen van het paleis en van de huizen op de rechteroever zag men duidelijk dat er op de tegenoverliggende oever grote toeverrijdselen werden gemaakt. Toerrijke afdelen in tartaren richten zich naar het kamp en kwamen van uur tot uur het was de overeen gekomen afleiding die op zeer merkbare wijze werd gereed gemaakt. Overigens verheelde Ivan Ogarev het niet voor de grootforst dat er van die zijde een aanval te vrezen was. Hij wist zij hij dat er boven en beneden de stad een bestorming zou worden beproefd en een raden de grootforst deze meer rechtstreeks bedreigde punten te versterken. Daar de waargenomen toeverrijdselen de door Ivan Ogarev gegeven raad kracht en verdringend nodig daarmee rekening te houden. Na het houden van een krijgsraad op het paleis werden dan ook bevelen gegeven om de verdediging samen te trekken op de rechtenoever der Angara en aan de beide uiteinden der stad daar wijden aardwerken op 3-4 steunen. Dat was juist wat Ivan Ogarev wilde. Hij rekenen er natuurlijk niet op dat de Bogaia poort zonder verdedigers zou gelaten worden, maar wel dat hun aantal gering zou zijn. Overigens had Ivan Ogarev dat de afleiding op zo'n grote schaal zou geschieden dat de grootforst verplicht zou zijn en zijn gehele beschikbare troepenmarkt tegenover te stellen. Bovendien moest een zeer ernstige gebeurtenis door Ivan Ogarev bedacht de uitvoering zijn er plannen krachtig bevorderen. Al werd Irkuts geniet op 2 van de Bogaia poort verwijderde punten en van de rechtenoever der rivier aangetast, dan zou de bedoelde gebeurtenis nog voldoende zijn geweest op de samenwerking der verdedigers met puntenlokken waar Ivan Ogarev hen juist wilde hebben. Hij zou tegelijkertijd een vreselijke ramp teweegbrengen. Alle kansen stonden dus gunstig om de poort op een bepaalde uur bijna onbezet aan de duizenden tartaren over te leveren die onder beschutting der dichte oosterlijke wouden stonden te wachten. Genurende deze dag waren de bezetting en de bevolking van Irkuts voortdurend op de uitkijk. Alle maatregelen door een ophandenzijnde op de tot dus weer ontzienen punten geboten waren genomen. De grootvast en generaal Waranzov bezochten de posten die op hun bevel versterkt waren. Het keurkoops van Wassenwievedor bezette het noordelijk gedeelte der stad maar had in last zich ter waard te begeven waar het gevaar het grootst was. De rechtenoever der Angara was voorzien van het weinige geschut dat beschikbaar was. Door deze tijden genomen maatregelen te danken aan de mededelingen van Wassenwievedor, ook er heeft zo van pas gedaan wordt men hopen dat de voorgenomen aanval niet zou gelukken. In dat geval zouden er voor het ogenblik ontmoedigde tartaren en nieuwe poging tegen de stad waarschijnlijk enige dagen uitstellen. En nu konden de door de grootvast verwartentroepen ieder uur aankomen. Het behoud of het verliefs van Irkuts ging dus slechts aan één draad. De zon die dachten 6 uur 20 minuten opgegaan ging om 5 uur 20 minuten onder daar haar schijf gedurende 11 uur boven de gezichtseinde rondgewentelde te hebben. De scheming zou nog 2 uur tegen de nacht tworstelen hebben. Daara zou de ruimte in dichte duisteren is gehuild worden, want dikke wolken stapelden zich in de lucht op en de maan, die niel was, zou zich niet vertonen. Deze diepe duisterd is, zou de plannen van Iván Ogerev volle komen bevorderen. Reedsgedurende enige dagen ging kouder de Sibirische winter voor af en die avond was zij nog gevoeliger. De op de rechteroever der Angara geplaatste soldaten hadden, om hun aanwezigheid te verbergen, geen wachtvuren aan gestoken. Zij leden dus vreeselijk door deze gedurte daling der temperatuur. Enige voeten onder hen dreven de ijskotsen voorbij die de stroomderrie vier volgden, maar had ze de gehele dag in gesloten rijen tussen de beide oevers zien voorbijdrijven. Door de grootforst in zijn officieren opgemerkte omstandigheid werd als zeer gelukkig beschouwd. Het was duidelijk, dat, zo het bed der Angara verstoppt werd, de overtocht geheel ondoedelijk zou worden. De dataren zou de flotte nog schuiten kunnen besturen en het was ook niet aan te nemen dat zij de stroom op deze ijskotsen als ze zich aan Ocander vast hadden gehecht zouden oversteken. Het pas verbonden ijsveld zou aan de overgang Ederstormkolonnen geboden. Maar omdat deze omstandigheid de verdedigers van ijskots gunstig scheen had ik van ook er even haar verscheiding moeten betreuren. Dit was in te zich geen sinds het geval. De verrader wist maar al te goed dat de dataren de overtocht der Angara niet zouden beproeven en dat hun pogingen van die zijde slecht een krijgslist zouden zijn. Intussen werd de toestandderrie vier tegen tien uur zavonds werkelijk Tans niet in hun voordeel. De overtocht tot dus wel onmogelijk werd eens klapsdoenlijk. Het beter Angara was weer open geworden. De ijskotsen die gedurende de laatste dagen in grote getalen voorbij getrokken waren verdwenen bededen waard en het was veel als er nu vijf of zes waren in de ruimte tussen beide oefens begrepen. Zij vertoonden zelfs de samenstelling niet meer van de ingewone omstandigheden en onder de invloed enen regelmatige koude gevormde schotsen. Het waren eenvoudige brokken van een van de ijswant losgescheurd waarvan de scherpe brokken geen ruwe bobbel vertonen. De Russische officieren die deze wijze ging in de toestandderrie via weinamen gaven er de grootforst kennis van. Overigens was als reden voor die verandering aan te nemen dat de ijskotsen zich op een nauwpunt der Angara hadden opgehoopt zodanig dat ze een verstopping vormden. Men weet dat dit het geval was. De overtocht de Angara stond dus voor de belegeraas open. Daardoor waren de Russen genoodzaakt met nog meer oplettendheid wacht te houden. Tot middennacht viel aan niets bijzonders voor. Aan de Oostzijde voorbij de Bologaia poort was het voorkomen rustig. Geet wachtvuur was er zichtbaar in die dichte wouden die aan de gezicht eindig met de laaghangende wolken in één smolten. In het kamp van de Angara heerste er entegen, blijken ze veelvuldig verplaatsen van lichten, grote drukte. Op een werst boven en beneden het punt waar de wal zich aan de steile rivier over aansloot, werd een dofgaraas vernomen, het welk aantoonde dat de tartaren op de been waren in afwachting van enig zijn. Weer verliep er een uur. Niets nieuws. De klok de hoofdkerk van Ierkoets zou twee uur slaan en nog had geen enkele beweging verraden dat de belegeraas veelhandelijke bedoelingen in de zin hadden. Ze moegen zich af of zij niet in dwaarling gebracht waren en of het werkelijk in het plander tartaren lag om de stad te willen verrassen. De vorige nacht en waren, bij lange naars ook kalm niet geweest en vieden toen geweerschoten in de richting der voorposten, granaten door kruistende lucht. En tans? Niets. De grootworst, General Boranzov en hun adjudanten wachten dus gereed om naar gelang der omstandigheden bevelen te dat Ivan Ogerev een kamer in het paleis had. Het was een vrij grote zaal, gelijk vloers en waarvan de ramen uitkwamen op een terast dat er langs liep. Mijn behoeftes legt enige scheden op die terast te doen om de gehele loop der Angara te kunnen overzien. Er heerste een diepe duisternis in deze zaal. Bij het venster staande wachten Ivan Ogerev het uur van handelen af. Blijkbaar kon hij alleen het zijn geven. Dit zijn, eenmaal gegeven zijn en het merendeel der verdedigers van Ierkoets tijdens de openelijke aangetaste punten opgeroepen zijn, was het zijn voornemen het paleis te verlaten en zijn werk te gaan volbrengen. Hij wacht er dus in de duisternis als een wildbeest dat gereed is om zich op zijn prooi te werpen. Intussen vroeg de grootworst enige minuten voor het 2 uur om Igeo Strogoff, de enige naam die hij aan Ivan Ogerev kon geven bij hem te brengen. Een adjudant kwam tot voor zijn kamer en hij was, hij riep hem. Om bewegelijk aan het venster staande en onzichtbaar in de schaduw wachten Ivan Ogerev zich wel antwoord te geven. Men berichte dus aan de grootworst dat de decorieën van het zaag op dit ogenblik niet in het paleis was. Het sloeg 2 uur. Dit was het ogenblik om de tartaren voor de bestorming gereedstaande, overregenkomen afleiding te doen aanvangen. Ivan Ogerev opende het venster zijn kamer en plaatste zich op de noordelijke hoek van het terras. In de schaduw beneden hem stroomde de waterender angara die brullende op de uitstekende hoekender peilers braken. Ivan Ogerev haalde een stuk lond uit zijn zak, stak het aan en deed daarmee een weinig met laadkaart door trokken vlas of werk ontbranden. Dit laatste weerpij in de rivier. Het was op bevel van Ivan Ogerev geweest met minerale olie op de oppervlakte de angaren, waarin uitgestocht. Boven Irkutsk werden op de rechteroever naftabondig geëxplateerd, tussen het vlik Poskask en de stad. Ivan Ogerev had besloten om dit vreselijke middel te bezigen om Irkutsk in brand te steken. Er maakte zich de halfenmeester van de onmetelijke vergaarpakken waarin de brandbare vloeistof bewaard werd. Het afbreken van een muur was voldoende een grote hoeveelheid te doen wegstromen. Dit was deze nacht 1 geur geleden geschiet en daarom dreef het vlot dat de echte courier van het zaag, Nadia en de vluchtelingen overvoerden op een stroom van minerale olie. Door de bressen in deze vergaarpakken die miljoenen cubicmeter inhilden had de nafta zich als in stort vloed naar buiten geworpen en had zij zich de natuurlijke helling van de bodem volgenden over de oppervlakte van de rivier verspreid waarop haar dichtheid haar deed drijven. Zo verstand Ivan ook de ref de oorlog. Bondgenoten tartaren handelde hij als een tartare en tegen zijn eigen landgenoten. Het brandende werk was op de wateren der Angaren geworpen. In een ogenblik, alsof de stroom uit alcohol bestond stond de rivier zo boven als benedenwaard met snelheid der elektriciteit in vuur. Blauwachtige vlammen konkelde zich tussen beide oevers. Grote, roedkleurige dampen dwarrelden er boven. De enkele ijskotsen die nog afdreven smotten door het vuurige water aangetast, als was, bovenin oven en het verdampte water otsnapte in de lucht met een oorver dovend geflout. Op hetzelfde ogenblik ontbrande geweervuur tegen noorden en ten zuiden van de stad. De batterijen in het kamp der Angara vuurden met volle lagen. Verscheiden de duizenden tartaren bestormde de aardwerken. De huizen op de oevers van hout gebouwd vatten aan alle zijden vuur. Een ontzettende gloed verdreef de schaduw van de nacht. Eindelijk, zei Ivan Ogeref. En hij had recht om zich lofdoe te zwijen. De afleiding die hij uitgedacht had was vreselijk. De verdedigers van Ierkoetsk waren nu tussen de aanval der tartaren en de verschrikkingen van de brand geplaatst. De klokken luiden en al wat onder de bevolking weerbaar was begaf zich naar de aangevallen punten en naar de huizen verteerd door het vuur dat zich aan de gehele stad dreigde mee te delen. De Bolgayaport was bijna vrij. Men had er nauwelijks enige verdedigers achtergelaten en op aanraden van de verrader zelfen en opdat de zaak, als zij gebeurd zou zijn, buiten hem en uit staat kundige haatzakken door te worden verklaard, waren deze weinige verdedigers uit het kleine koopsballingen gekozen. Ivan Ogeref kwam in zijn kamer terug die toen schitterend verlicht was door de vlammen der Angara die zich boven de hekken van het terras verrieven. Daarna maakte hij zich gereed om uit te gaan. Maar nauwelijks had hij natuurlijk geopend of een vrouw stochte zich in de kamer met natte kleren en verwacht haar. Sangarre, riep Ivan Ogeref in het eerste ogenblik van verrassing uit en in de verbeelding dat niemand anders dan de sigoenen erin kon zijn. Het was Sangara niet. Het was Nadia. Op het ogenblik dat het meisje op de ijskots gevlucht en kreet had geslaagd toen zij de Angare de band zag verspreiden had Micheel Strookhoff haar in zijn armen genomen en was zij met haar ondergedoken om in de diepte der wateren zelf een beschutting tegen de vlammen te zoeken. Men weet dat de schots die hen droeg toen niet meer dan een dertig vademen van de eerste kade boven Irkutsk verwijderd was. Na onderwater gezwommen te hebben Micheel Strookhoff met Nadia op de kade vaste voeten krijgen. Eindelijk bereikte Micheel Strookhoff zijn doel. Hij was de Irkutsk. Naar het paleis van de Goeverneur zei hij tot Nadia. Binnen 10 minuten kwamen beide aan de ingang van dat paleis waarvan de stenen grondlagen door de vuurige tongen der Angara werden gelekt maar die door de brand niet bereikt konden worden. Er voorbij stonden al de huizen op de oever in vlammen. Nadia vertraade Micheel Strookhoff en Nadia dat voor iedereen geopende paleis binnen. Door de algemene verwarring merkte niemand hen op, hoewel hun kleren doornat waren. Een menigte officieren die ooit al kwamen halen en soldaten die ze uitvoerden vulden de grote zaal gelijk vloers. Daar werden Micheel Strookhoff en het meisje door een plotseling gedrang van de verschikte menigte van ook kander gescheiden. Nadia liep verwilderd door de beneden zalen haar makker hoepende om voor de grootforst te worden gebracht. Een deur die toegang gaf tot een van lichtschitterende kamer opende zich voor haar. Zij trant binnen en bevond zich onverwacht tegenover hem die zij de Ichem gezien had, die zij de Toms gezien had, tegenover hem winst Schelmse hand een ogenblik later de stad zou overleveren. Ivan Ogarev riep ze uit. De ellendeling sidderte toen hij zijn naam hoorde aardspreken. Wat zijn waren naam bekend dan leden al zijn plannen schipruk. Hem bleef slechts één zaak over, het wezen dat hem had uitgesproken onverschillig wie het was te doden. Ivan Ogarev wierp zich op Nadia maar het meisje plaatste zich met een mes in de hand tegen de muur, gereed om zich te verdedigen. Ivan Ogarev schildde Nadia nogmaals wel weten dat deze verachtenaam haar hulp zou doen toekomen. Zwijg, zei de verrader. Ivan Ogarev schildde met onverschrokken meisje voor de derde maal met een stem die de haat Tima Steker had gemaakt. Door woede bedwelmd trok Ivan Ogarev een doelkaart zijn gooidel wierp zich op Nadia en drong haar in een hoek van de zaal. Het waren met haar gedaan geweest toen de ellendeling plotseling door een onwisstaanbare kart opgeheven op de grond rolde. Micheel riep Nadia uit. Het was Micheel Strokov. Micheel Strokov had het gehoep door haar stemgeleid als hij tot aan de kamer van Ivan Ogarev gekomen en door de openstaande deur binnengetreden. Vrees niet Nadia, zei hij, zich tussen haar en Ivan Ogarev plaatsende. Ach, riep het meisje uit, neem u een artbroeder, de verrader is gewapend, hij ziet goed, hij... Ivan Ogarev was opgestaan en met de blinde gemakkelijk spelmenende te hebben wierp hij zich op Micheel Strokov. Mijn de blinde greep de helden met de ene hand bij de arm en met de andere zijn wapen afwerende smitten hem ten tweede malen op de grond. Blik van woede en schaamte bedacht Ivan Ogarev zich dat hij in degendroeg, hij tock hem uit de schede en ging er weer oplos. Hij ook had Micheel Strokov herkend, een blinde. Ter slotte had hij slecht met een blinde te doen, de partij stond schoon voor hem. Nadia bevreesd voor het gevaar dat haar makker in zo'n ongelijke worstelling bedreigde, vloog naar de deur en riep om hulp. Nadia doet die deur dicht, zei Micheel Strokov, roept niemand en laat mij me gang gaan. De courier van het zaar heeft heden van die ellendeling niets te vrezen. Laat hij op mij afkomen, zo hij durft. Ik wacht hem af. In tussens sprak Ivan Ogarev, die als een tijger op de luur lag, geen woord. Hij had het geluid van zijn stap en hij wilde hem treffen voordat hij hem hoorde naderen. Hij wilde hem met een dissus dood treffen. De verrader dacht er niet aan om te verchten, maar om hem, wiens na mij gestolen had, te vermoorden. Nadia bevreesd en de geleggertijd vertrouwende aanschouwde dit vreeselijk toneel met een soort van bewondering. Het scheen dat de bedaardheid van Micheel Strokov zich plotseling aan haar had meegedeeld. Micheel Strokov had, heldeswaar, een mismes, en hij zag zijn tegenstander niet die met een degen gewapend was. Maar door welke hemelse goedheid schinn hij hem dan de meester te zijn? Hoe kwam het, dat hij, zonder zich bijna te verplaatsen, steeds frondsmaakte tegenover de punt van zijn degen? Ivan Ogarev bespiede met zichtbare angst zijn zondelingen tegenstander. Die bovenmenschelijke bedaardheid had invloed op hem. Te vergeef zij hij tot zichzelf wanneer hij met zijn reden te radig ging, al het voordeel in zo'n ongelijk gevecht geheel aan zijn kant moest zijn. Die onbeweegelijkheid van de blinden verlamde hem. Zijn blik had de plek opgezocht waar hij zijn slachtoffer moest treffen. Hij had haar gevonden. Wat weer hield hem dan, om er een eind aan te maken? Eindelijk deed hij een spon en richte hij een degen stoot op Micheel Strokovs bocht. Een bijna onmerkbare beweging en de mes van de blinden weerde de stoot af. Micheel Strokov was niet geraakt en daar wacht de koel bloedig zonder uitdachting een tweede aanval af. Een ijskoud zweet druppelde van het voorhoofd van Ivan Ogarev. Hij ging er pas achterwaarts en viel toen weer uit. Maar de tweede stoot trof even min als de eerste. Met eenvoudige afwerking met het brede mes was voldoende om de nutteloze tegen van de verrader te doen en te verwijken. Deze, dol van woede en schrik tegenover het levende standbeeld, richtte zijn bevreesde blikken op de wijdgeopende ogen van de blinden. Die ogen, die tot in het diepst zijn er zielschenen te lezen en niet zagen, niet konden zien. Die ogen oefenden een verschrikkelijke betovering op hem uit. Plotseling did Ivan Ogarev een kreethogen en was overwacht zijn licht voor zijn gedachte op gegaan. Hij ziet, riep hij uit. Hij ziet. En als een wild dier dat in zijn hold hard binnen te slapen, riep hij achteruit schreden voor schreden en geheelt er die geslagen naar het achtergedeelte der zaal. Toen kwam een leven in het standbeeld. De blinden diepe rechtop Ivan Ogarev toe en zich vlak voor hun plaatsen de zei hij, ja, ik zie. Ik zie de kdoetslag waarmee ik u gemerkt heb verrader en laffaard. Ik zie de plek waar ik u nu zal treffen. Verdedig uw leven. Ik verwaardig bij u een tegevecht aan te bieden. Mijn mes zal het tegen u degen opnemen. Hij ziet, zij nadiaat dat zichzelf, parmachtige god zou het mogelijk zijn. Ivan Ogarev voelde dat hij verloren was, maar door een opwelling zijn er wilskracht moedvatten de, vloog hij met getrokke degen naar het tegenstandel los. De beide klingen kruisten zich, maar het best van Igen Ogarev door de hand van een Sibirische jagen gevoerd deed de degen in stukken vliegen en de enlendeling viel in het hart getroffen dood op de grond. Op dit ogenblik werd de Kamerdeu van buiten geduwd en geopend. De grootvost door zijn officieren vergezeld vertoonde zich op de drempel. De grootvost zat voorwaard. In het op de grond liggen de lijk dat van hem die hij voor de courier des Tsaas hield. En toen vroeg hij op dreigende toon wie heeft die man gedood? Ik, antwoordde Micheel Strogoff. Eén der officieren legde zijn revolver op zijn slaap aan, gereed om vuur te geven. Uw naam vroeg de grootvost voordat hij bevel gaf hem het hoofd te verbrijzelen. Uw hoogheid praag mij liever naar de naam van de man die aan haar voeten gestrekt, antwoordde Micheel Strogoff. Ik herken die man. Het is de dina van mijn broeder. Het is de courier van de Tsaar. Uw hoogheid die man is geen courier van de Tsaar. Het is Ivan Ogerev. Ivan Ogerev riep de grootvost uit. Ja, Ivan de verrader. Maar gij, wie zet gij dan? Micheel Strogoff. Einde van half stuk 31. Half stuk 32 van Micheel Strogoff de courier van de Tsaar. Deze LibriVox opname is vrij van oudteursrechten. Opname door Bart Tellil. Micheel Strogoff, de courier van de Tsaar door Silverne, half stuk 32 beslaat. Micheel Strogoff was niet blind. Hij was het nooit geweest. Een zuiver menselijk natuurverschijnsel van zedelijke en lichaamelijke aard had de werking onschadelijk gemaakt van de gloeiende kding die de scherprichter van Veelvar voorbij zijn ogen had laten gaan. Men herinnert zich dat maar van Strogoff op het ogenblik de strafoefverding daar stond en haar handen naar haar zoon uitstrekten. Micheel Strogoff keek haar aan zoals een zoon voor de laatste maal zijn moeder kan aankijken. Traanen die met stromen van zijn hart naar zijn ogen opwelden en die zijn vierheid te vergeef strachten in te houden, hadden opgehoopt en door langs het hoorde vlies te verdampen hem het gezicht behouden. De laag van stoom door zijn traanen gevormd zich tussen de groeiende sabel en zijn oogappels plaatsende was voldoende geweest op de werking de hitte te vernietigen. Het was een soortgelijke uitwerking als zich voordoet waar die een werkman in een gitterij na zijn handen in het water gedompeld te hebben haar door een straal gesmolten ijzer laat gaan zonder letsel te bekomen. Lekker als Trogov had dadelijk begrepen welk gevaar hij zou lopen zo hij zijn geheim aan wie dan ook meedeelden. Hij voelde welk voordeel hij uit deze toestand voor de uitvoering zijn voornemens kon trekken. Omdat men hem blind waande zou men hem vrijlaten. Hij moest dus blind zijn voor allen zelfs voor Nadia. Hij moest het in één woord overal zijn en geen gebaar mocht waar ook aan de oprichtheid zijn een rol twijfel kunnen doen opperen. Zijn besluit was genomen zelfs zijn leven moest hij wagen om aan iedereen het bewijs zijn er blindheid te geven en men weet hoe hij het waagde. Alleen zijn moeder wist de waarheid op het pleinte toms had hij het haar in het oor gevluisterd toen hij in de schadeel over haar gebogen haar met zijn kussen overstelpte. Men zal nu begrijpen dat toen hij van ook er heeft uit vrede spotternij had gehouden, Michael Strogoff die brief waarin de snoede bedoeling van de verrader ontsluiert werden had kunnen lezen en hem ook werkelijk gelezen had. Vandaar die onomstotelijke wil om Irkutsk te bereiken en als een zending mondeling te vervullen. Hij wist dat de stad overgeleverd zou worden hij wist dat het leven van de grootforst bedreigd was. Het behoud van de broeder des Tsars en van Siberië waren dus nog in zijn handen. Voorin was dit verhaal aan de grootforst meegedeeld en Michael Strogoff vertelde ook en met welke aandoenen het aandeel dat Nadia in die gebeurtenissen had gehad. Wie is dat meisje? Vroeg de grootforst. De dochter van Wassilie Fedor antwoorde Michael Strogoff. De dochter van de commandant Fedor zei de grootforst, is niet meer de dochter van een balling. Er zijn te Irkutsk geen ballingen meer. Niet zo bestand tegen de vreugde Nadia aan de knieën van de grootforst die haar met de ene hand ophielp terwijl hij de andere aan Michael Strogoff toestak. Een uur later lag Nadia in haar vaders armen. Michael Strogoff, Nadia, Wassilie Fedor, waren bij elkaar. Van weerzijden was het een overstelping van geluk. De dubbele aanval dicht daartaren tegen de stad was afgeslagen. Wassilie Fedor had met zijn troepje de eerste aanvallers verpletterd die zich voor de bogeya poort hadden vertoond erop rekenende dat zij hun geopen zou worden en hij door het instinct water voor gevoel gedreven was er opleven staan om de verdediging der poort te leiden. Tuzelver tijden dat de tartaren teruggeworpen waren maakte de belegerde zich van de brandmeester. Tijdens de vloeiende nafta snel op de oppervlakte de Angara verbrand was hadden de vlammen die zich tot de huizen op de oever bepaalden de andere wijken de stad gespaard. De beleken van de dag waren de troepen van Veovarkan in hun legerplaats teruggekeerd een goed aantal doden op de buitenzijde der Wallen achterlatende. Onder de doden bevond zich de sigeuner in Sangarre die vergeefs getracht had om zich bij Ivan Ogarev te voegen. De belegerden beproefden gedurende twee dagen geen nieuwe bestorming. De dood van Ivan Ogarev had hen ontmoedigd. Hij was de ziel van de aanval en hij alleen had door zijn sederd lang met de samenswering voldoende eenvloed op bekaans en hun hoorde uitgeoefend om hen in een verovering van Asiatisch Rusland mee te slapen. Intussen waren de verdedigers van Irkutsk op hun hoede en duurde de omsingeling steeds voort. Maar de 7 oktober bij de eerste schemering bulderde het geschut op de hoogten die Irkutsk omringen. Het was het hulp leger dat onder de beveling van General Kiezelev aanrukte en op deze wijze van zijn aankomst aan de grootforst bericht gaf. De tartare draalde niet. Ze wilde de kans van hun veldslag onder de muren der stad niet wagen en het kamp aan de Angara werd onmiddellijk opgebroken. Irkutsk was eindelijk verlost. Met de eerste Russische soldaten waren ook twee vrienden van Liege Ostoog op de stad binnengekomen. Het waren de onarschijnlijke Blunt en Jodiver. Over de ijsverstopping de rechteroever van de Angara bereikt hebbende overige vluchtelingen kunnen ontsnappen voordat de vlammen der Angara het vlot bereikt hadden. Als Sitcho Liver had dit volgende wijze in zijn zakboekje aangetekend op het punt geweest als een citroen in een kompunch om te komen. Hun vreugde was groot toen zij Nadia en Michaël Strogoff gezond en wel terugvonden en vooral toen zij vernamen dat hun dappere makken niet blind was het geen Harry Blunt aanleiding gaf om deze opmerking in te schrijven. Zij waren onvoldoende zijn om de gevoeligheid der gezicht zenuwe te vernietigen. Een wijze ging nodig. Daarna heelden de beide correspondenten en dat zij de Irkutsch goed onder dak waren, zich onledig met hun reisindrukken in oorden te maken. Vandaar de verzending naar Londen en naar Parijs van twee belangwekkende verhalen betreffen de tartarische inval en die zich zondelinger wijzen slechts op de minst belangrijke punten tegenspraken. Ze feltocht voor de Emer en zijn bondgenoten ongunstig. Deze inval, even nutteloos als alle andere aanvallen tegen de russische kolossers, was hun zeer noodlottig. Ze waren spoedig door de troepen van het zaar afgesneden die achterin volgens al de vooroverde steden hernamen. Bovendien was het een vreselijke winter, zodat van die door koude gedunde troepen slechts in klein gedeelte de steppen van tartarijen terugzacht. Er was nu vrij. De Grootworst had haast om naar Moskou terug te keren, maar hij stelde zijn reis uit om met een aandoenlijke plechtigheid tegenwoordig te zijn die ene gedagen na de intocht de russische troepen plaats zat. Micheel Strokov was Nadia gaan bezoeken en had haar in het bijzijn van haar vader gezegd, Nadia, had gij die nu nog mijn zuster zei, toen geen riegaer verliet om naar Irkutk te gaan antwoorden Nadia, geen enkel en van een enkele soort. Dus heb gij geen deel van uw harde achtergelaten? Niet sproedig. Wel nu Nadia, zijn Micheel Strokov, dan geloof ik dat Groot toen hij ons bijeen bracht en ons de samen zulke harde beproefingen deed ondergaan, ons niet dan voor altijd heeft willen verenigen. Ach, zuchte Nadia en zij viel in de armen van Micheel Strokov en zich naar wat ze die fedorkerende zij zij geheel blozende vader. Nadia, antwoorden Wassily Fedohaag het zal mij in vreugde zijn u beide mijn kinderen te noemen. De huwelijksplechtigheid had in de hoofdkerk van Irkuts geplaatst zij was in de bijzonderheden zeer eenvoudig, maar ze werd zeer opgeluisterd door de tegenwoordigheid van de gehele militaire en burgerlijke bevolking die een bewijswelde geefen van haar diepe erkentelijkheid voor de beide jonge lieden wie er zondelingen ontmoetingen is vormden. Als Scythioliver en Harry Blunt woonde natuurlijk het huwelijk bij waarvan zij aan hun lezers verslag wilde geven en werk dat bij u de lust niet om hen na te volgen vroeg als Scythioliver aan zijn broeder in het vak Puh, zei Harry Blunt en dien ik, gelijk jij, een nicht had M'n nicht is niet meer uit de huwelijk en antwoordig ze liever lachende Zoveel te beter, liet Harry Blunt er op volgen, want men spreekt over verwikkelingen die tussen London heb jij geen lust om daarin zijn kijkje te nemen. Wel, verdraaid M'n waarde Blunt riep als Scythioliver uit ik wilde u dat juist voorstellen en ze overtrokken onze beide onafscheidelijke naar China enige dagen na de plechterheid gingen Michael en Nadia Strogov door Wassily Fedorfer gezeld naar Europa terug die weg bij het heen gaan zoveel smachten was bij het terugkeren slechts door geluk gezegend buitengewone snelheid in een die sleden die gelijk een sneltrein over de bevroze steppen van Siberië geleiden op de Oevers der Dinka even voor Briscoe aangekomen hielden zij echter een dag stil Michael Strogov vond de plek terug waar hij de arme Nikolaas begraven had en werd in Kruis geplant en Nadia deed een laatste gebet op het graf van de nedrige en helthaftige vriend die door geen van beide ooit zou vergeten worden dus kwachten de oude Marfaien in het huisje van de Strogovs zij drukte haar die zij reeds honderd maal in haar hart haar dochter had genoemd hartstochterlijk in haar armen de dappere Siberische vrouw had op die dag het recht haar zoon te herkennen en trots op haar te zijn na enige dagen te omsk doorgebracht te hebben kwamen Michael en Nadia Strogov in Europa terug en Wassily Fedor zich de Sint-Pedersburg gevestigd hebbenen hadden zijn zoon en zijn dochter geen andere aanleiding om hem te verlaten dan om hun oude moeder te gaan bezoeken de jonge courier was door de tsar ontvangen die hem in het bijzonder aan zijn persoon verbond en hem het kruis van Sint-George uitraakte Michael Strogov geraakte later tot een hoge betrekking in het Keizerrijk maar niet de geschiedenis van zijn geluk die van zijn beproevingen was de eerwaard om verhaald te worden einde van hoofdstuk 32 einde van Michael Strogov en de courier van de tsar door Jules Verne