 De familie Keggen, kennismaking met mensen en dieren laatste deel, uit camera op skeura. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Camera op skeura van Hildebrand. De familie Keggen, kennismaking met mensen en dieren vervolg. Er traiden twee mooie jongens binnen, de één van negen en de andere van tien jaren. De ondeug zag hen uit de brutale zwarte kijkers. En zij waren er, helaas, niet lelijk om. Zij droegen blauw lakendse pakjes met tarlozen van goede knopen over de schouders. Breed omgeslagen en breed geplooide baptistenhoudskragen, geen das en lageschoenen met witkoosjes. Daarna kwam een meisje van zeven jaar met lange zwarte haaflechten en bloedrode strikken op den rug. Een jongen van vijf, in een schotspond blusetje, weder een meisje van een jaar of drie, met blootte voetjes en gekleurde laarsjes en eindrik op den arm en amen, in kind dat niets meer aan had dan het witte jurkje dat men zag, en het witte hampje dat men niet zag. Verontrust u niet, lieve hondse moeders. Het schaap zag er volmaakt gezond uit, met een gouden rammelaar in de ene hand en een koerstbrood in de andere. Nu heb je ze allemaal gezien, ripapaar, de kleinste van den arm der mindernemende en op zijn schouderszettende, waarop het kind allerliefst schaterde van lachen en met de blootte beentjes prachterde en trappelde, dat het in lust was om aan te zien. Ik heb er elf gehad, William, die je gekend hebt, Horiët, die je gezien hebt. Nu is er een hele gaping, eerd kreeg mijn vrouw in misgraan en daarop in doodkind, de vierde is tien jaar uitgeworden en toen aan de koers bezwegen. Nu komen de jongens, hier heb je Rob en daar heb je Adam, mijn petenkind, die zijn allebei nog ondeugender dan hun vader, toen hij zo klein was, tussen hem en dit meisje is er weer eentje dood. Dat werd door een beest van inegeren vergeven op zijn anderhalf jaar. Dit meisje heet Hannah, naar mijn vrouw. Dat is een mooi klein ding, is het niet? En die kleine jongen heet Jan, niet waarboer? Hier hebben we een sofietje en een kleinje heet Kitty. Na deze optelling van zijn kinderen schonken ze allen in glas Malaga in en liet zelfs de kleine Kitty daarvan proeven, die in lelijk gezicht zetten, in uitwerksel dat een oorsprong van haar leven zeer vrolijk maakte. Mama speelde met een kruileboel van Rob en Rob met een staart van Azor. Adam prikte zijn zuster Hannah zachtkens met een spelt in de nek en buitelde daarop na de kakken toe, die zichtbaar bang voor hem was. Jan en Sophie begonnen in twischeding de zaken van het hazenwindje Mimim. De heer kijk er als een jongse spruit weer aan de min over. Zee zo minnen, zei hij, neem maar weer naar de kinderkamer. Fort jongens, veel plezier. En de gehele stoet verdrong zich lachende en juigende in de deur, en stofhenen. Als je nu eens weten wilt waar je slaapt, onsterfelijke hervatten herkijken, die deze naam voor mij gekozen scheen te hebben, ga dan mee als je wilt, dan kan je meteen de bibliotheek zien. Hij bracht mij naar een achterbovenkamer, die op de tuin uit zag. Nog nooit zo ik te midden van zoveel wilden heb ik geslapen. En lid de aans in Canapé, in Cherslong, daarin boven, in Pendule, in Psyche, in Wastafel van Zatijnhout, met tot de gerinkste benoedigheden voor het toilet meer dan voorzien. Je bent niet bang voor dat wapentuig daar in den hoek. Zee de heer kijk er na een paar indiaanse bogen en in doezijn wie weet hoe vergiftige pijlen wijzenden. Hier is de schel. Als je wat nodig hebt, dan rammel je maar dat het huis dreunt. Wij gingen daarop naar de bibliotheek, waarin lustig vuur brandde, en een schat van voyage pieteresque en hedendaagste literatuur op de keurigste wijze gebonden bijeen was. Hier ga je nu maar heen als je je verveelt. Die sofa is nog al makkelijk. In deze laden zijn platen. Al wat je hier ziet is meestal in Engeland gekocht en nu completeert Henriette zowat. Ik kan me met die snorre pijperij niet altijd ophouden. Henriette heeft twee jaar te Arnhem school gelegen, maar toen zij weer in het land gekomen en hebben haar thuisgehaald. Ze was te groot en ze moet nu zelf maar verder hasperen. Engels kont al. En als je in twee jaren geen Frans kunt leren, dan leer je nu. Dat lange schoolgaan, allemaal gekheid. Ik laat geen van mijn kinderen meer schoolgaan. Ze krijgen patente, meesters en huis. Goeveners en Goevenantes wil ik niet onder mijn ogen zien. En wat de meisjes betreft, mijn vrouw verstaat geen woord Frans en toch heeft ze elf kinderen gehad, weet je? Zie je die opgezette tegen? Die heb ik zelf op mijn suikerplantage geschoten. De deug niet had al drie mal in kalf komen weghalen. Wij gingen verder en in den tijd van een half uur had de heer Keggen met al de kamers van het gehele huis, den tuin, den stal en het koetshuis laten zien. Alles onder even, drukke en schudtrige gesprekken veruit heb mij meer en meer bleek dat de heer Jan Adem Keggen zeer ingenomen was met zijn rijdom. Zijn kinderen en zichzelfen. Hij is geen haar volkomen van overtuigd te zijn dat hij een onuitputtelijk vertuin had en dat hij een perfecte goeie kerel was. Tienmaal beter dan alle mogelijke grote hansen en adelijke heren en volkomen gerechtigd om alle weeldse zorgen en wel voegelijkheden met zijn lievelingsuitroep af te doen. Allermaal gekheid. Toen wij alles gezien hadden wachten mevrouw ons in de eetzaal. Horiëtte verscheen er in een Japan van blauwe zijden die aan niet volkomen zo goed stond als haar wit negligee. Ik had de eer tussen haar en mevrouw haar moeder te worden geplaatst. Meneer zat over mij en de kinderen schade zich naar goedvinden. Bij het couvert van de oudsten die trouwens oog al tien jaren touwde stond in Kerafwein zo goed als bij het menen. Aan het eind ter tafel stond nog instoe ledig en toen wij al een gezeten waren kwam er in kleine maagre vrouw binnen nog veel bruiner dan mevrouw keggen. Zij kon omstreek 60 jaar ooit zijn als enige tevoorschijn komende grijze haren deed een vermoeden. Vouds haar droeg zij niet. Zij was in het zwart gekleed met droeg één omgespelde neusdoek van hoog, rode, oost in die zezijde. Achter haar ging een schone lange hond die zodra zij plaatsgenomen had zich bij haar stoel nederzetten en zijn kop in haar school leid waar zij haar bruine hand op rusten deed. Er was iets indrukmakens in deze verscheiding schoon niemand acht op de binnenkomende sloeg. Men noemde haar groot mama doch ik twijfelde soms of dit niet maar een aanwas haar in scherz gegeven. Zijzelf is prak weinig en enigstens gebroken maar eenmaal zag ik haar veel beduidend dat hoofdschudden toen de heer Kegge vertelde dat hij een koop van dat nieuwe rijtuig maar gesloten had en dat zij nu voortaan nog makkelijker naar de kerk zou rijden. Kom, kom, wie bij toen, geen hoofdschuddingen dat is allemaal gekheid het zal het mooiste rijtuig van de stad zijn en de grote hondzen en aardelke heren kunnen er in punt aan zuigen. Ik heb zin om haar een wapen op te laten schilderen met een gouden keg. Op een zilveren veld en een grote planterskroon er bovenop van suikerriek en koffieboenen. Ik zou er maar je a k op laten zetten zei de oude dame droogjes je kunt immers de letters met net zoveel kroon maken als je maar wilt. Ik beschrijf u het diner en iets met al zijn opscherpende tomaat en andere sosen, cayenne, soja, kruidag als zijn, atjabambo, Engelse pikkels en wat die smerzij. Nog zal het wagen u in denkbeeld te geven van de portwijn van de herkijken die hij door een extra extra gelegenheid had maar die dan ook zo was dat de herkijken verkladen in zeven reeks daardoor te willen zijn als men hem ooit als men hem ergens anders dan misschien bij de koning van Engeland zo drinken zou. Mevrouw had veel en Horiëtte weinig maar men moet bedenken dat de laatste oneindig meer sprak. Ook regelde zij de tafel en droeg zorg dat men de gerechten in behoorlijke orde nuttigde. Niet tegenstaande haar papa zich daar wel eens tegen bezondigde en dan meteen alle malgekkijkheid de voortverschoende. De hazenwintjes van mevrouw waren allerbescheiderlijk stil omdat zij ontzag hadden voor de lange hond de oude dame maar de kinderen die vrij werden opgevoed maakten in vreesdrukke drukte. Na de eten boten zwarte knechten koffie aan en moest ik in schotseliekeur proeven die als vuur in de keel was. De oude dame was na de afloop van een diner daar stond opgestaan en vertrokken gevolg van haar getrouwen hond. De kinderen waren in de etenzaal gebleven waar de kleine Hannah, de kompot met morellen tot zich trok en daaruit terwijl het gezelschapsgeide zichzelf en haar broodjes nog eens bedienden. Op mama's vriendelijk verzoek zich aan deze verquikking niet verder te buiten te gaan niets antwoordende dan dat het zo lekker was. Je zult niet kwark nemen dat ik eens naar de bibliotheek ga, zei de heer Keggen. Dit is mijn studieuurtje. En met een weinig bedwongen geef er liet hij de kamer. Mijn vrouwen zetten zich in een gemakkelijke houding op de sofa neerder. Weer op een bonten zijden zakdoek over haar hoofd en bereiden zich insgelijks tot de siesta. De schone brunette en ik bleven dus zo goed als alleen in de schemering. Slechts verhelden door de grullige vlammen van het lustig brandend kolenvuur. Zij zetten zich in een vensterbank neerder en betuigden er zich in te verheugen dat zij na de eten aangenaam gezelschap had. Dit was allerlies. Maar ik maakte aan dat in eenzaam schemauurtje ook zijn waarde heeft. Zij hield er niet van. Zij hield van veel licht, veel discourse, veel mensen en helaas voelde zij er bij. Er is hier volstrek geen conversatie. Ik verwonderde mij over het verschijntsel van in stad met zoveel duizend inwoners zonder enige conversatie. Ach, antwoorden hoorjetten, men moet denken, de mensen zijn hier verschrikkelijk stijf. Het zijn allemaal koterigen waar men niemand in opneemt. Daar zijn nog wel families genoeg die gaan met ons zo'n omgaan. Maar die konfiniëren ons weer minder. Ik begreep zoet in toestand voorkomen. Er zijn in iedere stad huisgezinnen die volstrekt niet georienteerd zijn in hun eigen plaats en stand. Familien zonder familie die de neus optrekken voor de invoordigen. De deftige burger winst vader en grootvader ook invoordigen en deftige burgers zwaren, maar verbaasdaan dat de eerste kringen hen niet met open armen ontvangen. Lieve mensen, van waar komt u deze laat dunkendheid? Moeten dan, mevrouw, omdat u echt genoot in amt bekleed, dat hem tot het waterpas van zes zeven grote heren in de stad opvoert, de zes zeven vrouwen die er grote heren tot stond vergeten, dat uw geboorte burgerlijk, uw afkomst burgerlijk, uw toon burgerlijk is, of bevreemt het uw rijke koopmanschade dat de hoogste kringen niet tot u zijn toegenadert, namaten uw echt vriend langzame hand in grote huizen gaan bewonen, zijn bediende in lieverij heeft gestoken, meer paarden en misschien wel in heerlijkheid heeft gekocht, moet dan, mevrouw, omdat uw vader met etterlijke tonne groots uit oost of west terugkwam en den achtbaarsten Patricia, den beste Edelman, naar de ogen steekt door uitdrukke pravertoning, die achtbare Patricia, die door luchtige Edelman al de uwen tot stond te handrijken en u tot gade voor zijn zoon begeren, weet hij dan niet dat indiende kringen welke gij zo verlangend zijn binnen te treden, zich voor uw openden gij in gestaardige angst zou het verkeeren voor ene toespeling op uw zware afkomst, ene hadelijkheid op uw aangewijde rang. Zou het niet veel beter zijn indien gij u rustig aansloot en dat stand wat toegij behoort, die even goed is als in hogere en waarin gij zou het worden geëerd en ontzien. Moest gij niet veel liever de eerste onder de burger dan de laatste die bij gedogen toegelatenen onder de groote zijn? Waarlijk, ik begrijp hun terughoudendheid beter dan uwe eersucht. Zij zijn voorkomen tevreden met het verkeer onder huns gelijken. Zij schromen avances te doen die hun na de hand zuidend kunnen beroven. De mevrouwen vrezen dat zij nu en dan voor Alcanda over haar nieuwe kennissen zuiden hebben te blozen indien zij u en amissie namen gij verriet eens uw nevelingschap of voorkomen misplaats zijn in de kasten waarin gij waart toegelaten zonder in haarige heimenissen te zijn ingeleed. Of korter nog, zij zien niet in waarom zij dus u in haar een omgang zouden opnemen. Maar gij zelfe die gedurig u tenen staat om in haar vensters te kijken en het af te zien hoe zij haar huis troferen, haar disarrangeren en haar bediende raceren. Gij die haar plaagt en tart door u het verlet kospader te maken dan het haren die er beurt elinks de nabooting, de parodie en de g'charge van uitstoot die terwijl gij over een onkristelijke hoogmoed de grote dames klaagt die de deur sluiten voor ene familie die niet tot haar een stand behoort uw eigen deur op het nachtslot goot voor familien die wel tot uw stand behooren. Ik weet niet hoe het komt dat gij deze dwaarze eersucht niet lang hebt afgeschut. Een ordinaris kip is zo goed als en misschien beter dan een verzante hen maar ze behoort daarom niet in het hoog daargoot lakend zijn zo zij dan de kippen loopt veracht mag zij alleen gaan zitten onder deze of genens barbeel en pikken zich in de veren en aan de voorbij zwemmende eenden wijsmaken dat haar nicht in de tiende graad ook een verzante hen is maar de kippen in de loop hebben samen ruim zoveel genoegen als zij in haar enigheid achten Alcander bewonderen Alcanders eieren en kakeren en klokken dat het een lust is toch voor u heb ik ene andere vergelijking gij zij het vleder muizen bij de vogeren niet gezien en de muizen verachtenden die geen ander genoegen hebben dan in het schema uur wat vertoning te maken met een soort van vleugeren die haar waarlijk staan of ze haar niet toekomen herbleek mij in dit schema uur dat de schone Horiëte zich met deze ongelukkige eersucht pijnigde mevrouw kende ik nog niet maar meneer schoon als bruskeerende wat groot en hoog was sprak mij veel te veel van aardelijke heren en grote hondsen dan dat ik hem niet van ene hemelke jaloesie verdag zou hebben in zijn trots beleiden zo je wilt een paar minuten zijn was misschien even veel spijt als op prachtheid in de loop van ons gesprek verhaalde Horiëte mij wonderen van het huis en de paarden en de slaven die de familie in de west had een slaaf voor de zarddoek een slaaf voor de waaier een slaaf voor het kerkboek een slaaf voor de vlakon zij kwam ook op herkorschool en klaagde over de naren madame die door oudig meisjes gehaat was en daar heeft hemelhoog de allerliste klementine zus en zo haar beste vriendin waarmee zij in alles sympathiseerde zij had ene onbegrijp rukken zin om in Den Haag te wonen of in reis door Zwitserland te doen bij welke gelegenheid zij liefhebberij toonde om al die bergen te bestijgen welke gewoonlijk niet door dames bestegen worden zij vond het onuitstaanbaar dat de mensen heer over het gordijntje gluurden als zij een dame te paard zagen en dat men zich nooit in deze stad met een heer in de publiek kan vertonen of er werd gezegd dat men verloofd was in grieven welke ik door alle mogelijke dames tegen alle mogelijke steden heb horen inbrengen maar waarvan ik het eisdruk zo eisdruk niet in zie einde van de familie Kegen kennismaking met mensen en dieren laatste deel de familie Kegen een juffertje en een meneer uit camera op scura dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot de publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwilliger ga naar LibriVox.org camera op scura van Hildebrand de familie Kegen een juffertje en een meneer terwijl wij nog zaten te schemeren ging de deur open en door twee of drie van de kinderen werd een vrouwelijke gestalte meer binnen gegooid dan ingeleid onder het gejuich van zaartje met een mof zaartje met een mof een diepe zucht rees op uit een schone boezem van horiette de gestalte uit de licht in den donkerkommende kon waarschijnlijk geen hand voor ogen zien en bleef in de deur staan de kinderen trokken wederaf en wij hoorden hen in de gang voor jeugd zaartje met een mof zaartje met een mof kind, zei horiette tot de binnengekomene wat kom je ontzacht u vroeg mama, slaat nog wat zeg je, hariot ritme vrouw met een schore stem wakkerwoordende wat wil je kind is er iets heb je nog geen licht op niet zaartje is er al was het antwoord de kinderen zeiden vroeg je zei er lachen bij de kinderen zeiden met een mof de gestalte kwam op het geluid af naar daarbij en vroeg met een hele lieve stem naar de gezondheid van licht keggen en licht harietten oh, zei de laatste je bent er toch niet ver af schuil hij ze om het licht, wil je? licht je gehoorzaamde en ik verlangde naar de lamp het licht kwam binnen en ik ontwaarde bij zijn schijnsel een jong meisje misschien van de jaren maar nog niet van de ontwikkeling van de horietten in allerlei detailen in een zeer simpel winterjaponnetje gekleed maakte zich los uit de ploien van een bruine lakensemonto ingegofreerd krag je sloot stemmigjes om in allerblanksten hout en toen zij haar invoordig kastoorhutje afzetten vertoonde zich onder in schat van losneerhangende blonden kroon in alle innemend zacht en liefelijk gelaat zij bloeiste op het onverwacht gezicht van in persoon meer dan zij vermoed had ik haaste mij haar van hout en mantel te ontlasten en ook van een mof in weer gezelschap zij was aangekondig zij bloeiste nog sterker over deze gedienstigheid en wilde zich die volstrek niet laten welgevallen Harrieten nam de mof in de hand het was geen alledaags nu modisch handmofje van Marta of Chinchura met lichtblauwe of kerstrode zijde gevoerd en nauwelijks groot genoeg voor twee kleine handjes in zaaddoek, in rookvles en in verzietboekje maar in degelijke, ruige dewedse, dikke, vette mof van een vikse, langhaarige vossenhuit waarbij in dito houdstbekleedsel behoorde waarmee onze grootmoeders over haar doek naar de kerk gingen en waarin wij daar ter plaatse nu nog in enkoren ooit de keukenmeid zien verschenen en dat de naam van Sabo draagt wat een ouder liefst mofje, zei Harriet met het harde haar over een zachte wangenstrekende wat doe jij nu met de mofzaartje het is een ooit ding, zei Saartje met een lief lachje de kinderen hebben er ook al zo'n plezier over gehad het is er van mijn grootmoeder en ik draag dit alleen zadends, niet Harrieten hoevaart neef? papa is heel wel antwoorden de schoonen en als om het te bewijzen trat de heer Kijk eens zelf binnen vat de Saartje met een vikse greep om het middel en gaf er een zoen dat het klapte wel Saar daar doe je wel aan riep hij uit kom je nog rijst even ontschenken wat zeg je van die meneer die we hebben opgedaan pas maar op hoor het is een meisjeskijk dit zijn we niet morgen gezegd en waarop de patiënt niet veel anders doen kan dan pijnlijk glimlachen en wat hoor ik van je mof Rob zegt dat je een mof hebt laat hij eens kijken die is nog van je moeder Saar lieve schepsel ik ben een citroen als dat niet precies het haar is van een wild valken hoeraas je zult vlees en daar klaars een betere mof van mij hebben oh nee neefkeggen zei je het lieve meisje verlegen ik zou haar toch niet anders dan z'avonds dragen en waarom niet als ik ze je geef omdat me niet pas neefkeggen niet pasen allemaal gekheid wat droes als ik ze betaal toch niet neefkeggen heus ik had het lief van niet ik mag geen bondragen ik ben er ook nog veel te jong voor allemaal gekheid wat doen die jaren tot een stuk beesten haar het is immers voor de kook rogerboel nu let maar op met Sinterklaas en hou nu je moeders vuil maar uit de tanden van Azo en Mimi deze laatste aardigheid deed de heer Kagemachtig genoeglijk aan en we zetten ons tot de thee dat het servies van Zilver en de kopjes van blauw porcelijn waren behoeft niet te worden opgemerkt de lezer weet nu terwijl hoe het huishouden van de rijke familie Kagegemonteerd was om van enige pracht aan weer op meer verwonderd te staan en het verveelt mij er hem langer om merkzaam op te maken die haar behagen in schep moest van din aard met bewondering en ingenomenheid bedreven te zien lezen de novellen van Q en Z men zou zeggen dat die heren zelf belust werden op de Schone Miracle die zei beschrijven toen de thee was afgelopen en de pendulebein op 8 uur stond liet de heer Kage zich in met zwart zeehond gevoelden over jas van pols maaksel geven het was nog niet koud genoeg voor de pelts, zei de he hij stak daarna op het geen heen met een kiezenterm in het stinkstok noemde en ging uit om alweer in nodige commercie te doen niet lang daarna kwam er een zijne plaats in Heer binnen van een 7 of 28 jaren na ik berekende het was een welgemaakt reizigmond met een gelaad waarvan de sneden heel goed maar dat voor het overige zeer verval was hij troeg het haar enigst in slang zeer scheef gescheiden en aan de breedse kant gefriseerd grijze ogen schoten hun doffen straal uit diepens belonken want de jukkbeenderen waren zeer sterk getekend en om zijn lippen speelde een glimlach die kennere geen andere bestemming had dan om een zeer blank en regelmatig gebeurte doen tevoorschijn komen deze persoon was gedost in een zeer nauwen groene rok met zeer kleine vergoelde knoopjes en zeer nauwe en korte moutjes in zeer weide zwarte pantalon met zeer speertstulopende pijpen en ingebrocheerd zijden vest in zwart satijne strop in welk slippen in zeer lange zeer dunne goudend dukspeltstak met een klein grootsnoertje daar aan vast strogele handschoenen en zeerpuntige laarzen fotogen zijn kledij nog slingerde er in goudend halsketting saangesteld uit lange magere schakers over zijn vest en wees ter verbeelding den weg naar in zeer dunne goudre loge a-cilinderen daarwijl aan een bijne onzichtbaar elastiek koordje in klein vierkant lonjette pengelde dat geschikt was om zonder hand of vinger aan te raken en een winkel van het oog te blijven staan toen deze heer binnenkwam ging hij eerst de kamer door volstrekt in dezelfde hording alsof hij moederziel alleen maar geweest en zonder de linker of de rechterzijde iets te willen opmerken men zou gezegd hebben een ene blinde opgewondenheid toen hij tot mevrouw Keggenader was stond hij stokstil en liet zijn hoofd op de borst vallen als enige knak te biezen vervolgens ging hij op horiëte af en gehouden dezelfde beweging met al de bevolgheid van inautomaat eindelijk bracht hij ze ten derde malen ten uitvoer voor de verenigde personages van Saartje en mij horiëte stelde ons aan elkaar daarvoor als meneer van de Hogen en meneer Hildebrand meneer van de Hogen plaatste zich vervolgens op de hem aangeboerde stoel bracht de duim van zijn rechter hand daar hoogte van zijn rechter schoeder en stak hem door het almsgrad van een gebrocheerd vestje zodat zijn tallen fin alle schitters uitkwam daarop begon hij met een kraak in de stem tot mijn vrouw en hoe maken het Azor en Mimi charmante hondjes gisteren dineerde ik bij de heer Van Nagel nu u weet wel dat vrouwelijk constanze ook een aardig hondje heeft ik weet het heel goed het is een king Richard zij horiëte een allerliefst dier niet waar allerliefst een allerchamantst met toch het haal niet bij Azor en Mimi zou je dat waarlijk denken vroeg mevrouw met seekbaar welgevrouwen oh mevrouw antwoerde de heer Van der Hoogen geheel opgewondenheid het scheelt helemaal aan aarde ik kon ook niet nalaten uit te zeggen vrouwelijk constanze zei ik uw hondje is charmant maar de hondjes van mevrouw kregen ze in charmant ik had nog zoveel bewijs van leven op het gelaad van mevrouw kregen niet gezien met een soort van geest stak zei Azor en Mimi die bij haar op een taburellagen ieder een klompje suiker toe en streelde hen dat hun kopen blonken als spiegels de heer Van der Hoogen richtte zich daar op de horiëte ik kan u zeggen je vrouw horiëte dat vrouwelijk constanze ja loos is van u maaraboes zij heeft u er laatst mee in de kerk gezien gisteren zei ze Van der Hoogen je kent immers de familie Kegge ik antwoorde dat ik de heer had er gepresenteerd te zijn nu ik kan je zeggen ik ben ziek naar de maaraboest van de vrouwelen het zijn al als je manst de maaraboest daarom voel ze een heel gesprek over u waarlijk vrouw horiëte haar ogen ongeloofig tot hem opslaande foei Van der Hoogen je houdt me een beetje voor de gek dat is ondeugend van je antwoorden van de hoogen al zeiglim lachende hoor je het mevrouw foei foei welke zwarte soupsors daarop trok je zijn gezicht in een ernstige plooi en vervolgde waarlijk je vrouw horiëte het is jammer heel jammer dat je die mensen niet ziet het is een charmant huis de vrouwelijk constanze is waarlijk al als je manst ik weet niet van de hoogen maar ik geloof sterig dat er iets bestaat tussen u en die vrouwelijk constanze merkte horiëte aan en ze legde haar kleine wijsvingen op en zag hem met al een mogelijke coquetterie in de ogen de heer van de hoogen had er weddijk zijn mooie hands kunnen voorwerven verburen in dene hij had kunnen blozen maar zijn bloos was wie weet waar alweer foei hernam hij dat is nu toch niet eerder moedig je vrouw horiëte en hij leidde handzeer gemoeder ik op zijn gebrocheerd vest ik verklaar u op mijn woord van eer dat al wat men van vluisterd onwaar is hij liet in korte geheimzinnige pose volgen daarna ging hij voor ik mag de vrouwelijk constanze heel graag zij is waarlijk al als je manst maar ik heb geen plans in het geheuren geen plans en wil je weten waarom ze mij juist gisteren zo beviel van u omdat zij zich zo en u interesseerde en hij sloeg de ogen lievelijk neder inderdaad ondeugd plaagde horiëte je zou me waarlijk nieuwsgierig maken indien ik het woorden kon zij vond u voorkomen zo bijzonder lief en interessant zij van daar hoegen en ze had zo veel van u spelen gehoord en zich tot m'n vrouw keigekeerende lieve m'n vrouw verenig u toch met al wat in de stad smaak heeft om u dochter te bewegen haar woord te houden dat behoeft niet meer zij horiëte glimlachende alles is bepaald ik speel vrijdag jamand alles jamans dat zal vrouwlijk ons straal zijn verruk dat zal een sensatie in de stad geven een groot stuk hoop ik ik ben nog niet gedesideerd antwoorden horiëte wilde heer van de hoge mij eens helpen kiezen zullen wij de piano eens openmaken gaarne dol gaarne maar hij moet reflexies maken onmogelijk, onmogelijk krieb van de hoge daarop sprong hij van zijn stoel pracht zijn hoed in een hoek van de kamer waar hij hem zo voorzichtig nederlegde alsof hij een uitgeblazen eierschaal geweest was om bloot in zijn sneeuw werd de handjes en nagels koep alle ongleis en horiëte de muziek uitzoeken onderdies vluisterde hij half hoorbaar dat juffertje de groot heeft ook een al als hermans gezichtje wat onbeduidend antwoorden horiëte niet waar dat is de enige fout sprak van de hoge zaartje hij nam horiëte het is goed dat ik erom denk groot mama heeft wel zeer verzocht of jaren bied gezelschap zou willen houden graag niet horiëte antwoorden zaartje ik ga er stond ongerne zal ik de lieve blauwe ogen vertrekken horiëte begon te spelen en de heer van de hoge sloeg de bladen om maar ik merkte op dat hij soms tijd zo lang zormde dat horiëte bevrees dat hij het niet bij tijds doen zouden zelf haar hand uitstak waarop hij zich dan haast die hand te ontmoeten en in allerliefst excuus te vluisteren of te glimlachen over het geheel was de hording de jongen lieden voor de piano zeer vertrouwelijk in tussen zaten aan een klein zaafvoertje de jongen heren op en adem ik karteet te spelen om een kwartje en vanminkte kleine Hannah want deze drie kinderen schenen op te blijven de platen van een koosbaar boek tot mislukte knipsel ik had nu geen andere conversatie dan mevrouw die mij voor eerst ophoudende dat de gebeurtenis die al wat in de stadsmaak had verrukken zo geen andere was dan dat Horiëtte aanstaande vrijdag op het damesconcert in obligaat op de piano zo uitvoeren de heer van de Hogen had haar zo lang gebeden en de directie van de concert had haar meer keggen zo zeer omlastig geworden en Horiëtte spelen ook zo uitmuntend dat men niet lang had kunnen weigeren na deze mededeling begon ons gesprek te kwijnen en wist ik niet beter te doen dan haar af te vragen hoe het haar in horn beviel zij klaart daar op steen en been het scheen hier te landen kort en nat te zijn de mensen waren hier stijf en altijd bij hun kinderen de kinderen hadden zoveel kleren aan het lijf en de huizen waren zo tochtig maar zijzelf was gelukkig altijd gezond en de kinderen en de keggen ook en ook de hondjes de heer keggen kwam thuis en vertelde zoveel nieuws dat het blijkbaar was dat hij na de sociëtijd was geweest er kwam wijn binnen voor de dames en er werd groch gemaakt voor de heren de heer keggen voet hij zich bij de piano Saartje kwam weder beneden en vertelde dat de oude mevrouw lust had om naar bed te gaan ik hield mij daarop met haar bezig door te samen de platen tussen benzine en een pracht uitga van Lafontein ze wist zo goed welke fabel door iedere plaat werd voorgesteld en sprak Frant zo wel uit dat ik duidelijk bemerkte dat dit eenvoudig burgerdochtertje dat geen bond mocht dragen in een zeer goede opvoedinghand gehad en misschien ruim ze goed geprofiteerd had als ik van de schone brunetten en na 2 jaar benzinaat verwachten durfte er werd nog een hele post muziek gemaakt en mevrouw keggen sluimerde met haar hondjes in zij werd niet wakker voordat de charmante heer van der Hogen weder op haar was toegelopen zijn hoofd op de borst had laten vallen en betuigd dat hij heer van der Hogen de eer had haar dina te wezen maakte hetzelfde plichtpleging voor de jonge dames en begon nu aan de heer keggen aap propos zeiden hij goed dat ik erom denk er presenteert zich eerst in een charmante gelegenheid om iets naar de westen te verzenden een jong mens en een daar beroes zal zich waarschijnlijk desideren erheen te gaan hier geen vooruitzichten voor iemand zonder familie misschien staan ook een plaatje als blankofficier honorabere betrekking vooral tegenwoordig maakte de heer keggen aan schoont hij ons beter is dan in Suriname daar zijn de blankofficiers geheel in verachting maar het is dwaars want zo in Suriname als een demerari zijn de meeste directeurs zelf geweest Horiëte werd vuurrood op deze uitspraak welke gevolgtrekkingen kon de charmante heer van der Hogen niet uit zulke inbekentenis opmaken maar de charmante heer van der Hogen dacht misschien aan zijn eigen vader die, zoals ik na de hand vernam in Louge Menthoeder te Amsterdam was met Twin He die in tankervolgen niets meer had uitstaan dan, dat hij nu en dan een weersel op hem trok Einde van de familie keggen een jeugdverdje en een meneer de familie keggen vader angsten en kinderliefden uit camera op scura dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot het publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Marcel Koenders camera op scura van Hildebrand de familie keggen vader angsten en kinderliefden wie Hildebrand te dosieren vraagt krijgt, durf ik zeggen geen al te lastig gecast in hem maar op één ding is hij zeer gesteld hij moet niet alleen een afgeschoten hoekje hebben waar hij slaapt maar ook een afgeschoten hoekje waar hij alleen kan zitten een plaatje van ontwijk al is dat dan nog zo klein waar hij zichzelf aan kan toe behoren en ongestoord en onbespied gedurende een zeker gedeelte van de dag doen wat hij wil en als het winter is valt dat bij sommige mensen moeilijk want dan kan op de ene kamer niet gestoopt worden om de valwinden en op de andere geen vuur aangemaakt omdat het er zo rookt en schoon hij zich vrij wat kouder getrooster kan in de kou mag hij volstruct niet gaan zitten ondertussen is het een schrikkelijk ding tussen het ontbijt en het koffieuur te zitten hangen in de huiskamer eerst in gezelschap van de dames in Negligé daarna in gezelschap van een dienstboden duur verzoekt uw boek op de lichten om eventjes de tafel te vrijven vervolgens met in het geheel geen gezelschap en eindelijk weer in gezelschap van iemand die een brief gaat zitten schrijven en dan af en aan ene flauwen slaperigen en rekkerige conversatie nee, de conversable dag begint niet voor 1 uur aan het ontbijt voeg de bijbel en de stilte en naden ontbijt de eenzaamheid en bezigheid met de koffie krijgt eerst de gezelligheid haar recht en ik heb geen eer bied voor dat man die ene anekdote vertelt of een geestigheid zegt voordat de klok van een koud is ik was tot 1 uur op de bibliotheek gebleven waar ik mijn recht op mijn gemak genesteld had en mij omleden gehouden niet met mij om deze te vervelen door zonder bepaald iets te willen doen nu het ene dan het andere boek uit de kast te halen in te zien en weer op zijn plaats te stellen maar door een klein werkje op te zetten waardoor ik de materialen had meegebracht en werkje daar ik alle ogenblikken van te scheiden kon maar daar ik ook genoeg aan had om mijn belangstelling in bezig te zijn ik kwam beneden en werd door mijn gast heer als den geleerde begoed die den hele ochtend met een neus in de boeken had gezeten allemaal gekheid hij was een dromedaris als hij er niet bij in het slaap zou zijn gevallen Henriette kwam binnen zij zag er buitengewoon vrolijk en opgewekt uit en hield in de ene hand een violetkleurig billet dat zij pas ging te hebben ontvangen kind, riep de heer Kegge haar toe vanavond ga je uithoort en waarheen papa vroeg Henriette na neef de groot hart op vergulden op wat vroeg Henriette biraan gezicht betrok op koepplakken, zei haar vader sakreloot, ik heb het in mijn jeugd ook gedaan vrijers vrijsters varkens, dedikanten adam en Eva schepen, al den doel weet je niet dat het haast Sinterklaas is ik koekplakken papa bij de de grote, ik kan het niet ik bedank ervoor nee daar bedanke ik nu voor zei Henriette op een welberadend toon ik doe het niet ja maar lieve meid zei de heer Kegge ik heb het voor je aangenomen hoor je kunt er niet af, het is een hele damespartij en wat voor dames zou er nog bij de de grote komen smalend, weet ik het je vrouw Henriette zei de vader op een kluchtige wijze het mutsje afnemende dat hij droeg uit aanmerking van het jaat in zijn lokken of schoon met zichtbare verlegenheid ik ben een kiefiet als ik het weet je neef, heeft er me verschijndende genoemd je vrouw Riet, je vrouw Dekker je vrouw Dit en Dat hij zegt dat het hele ordentelijke vrouwen zijn en waarom heeft Saartje mij gisteren niet verzocht omdat zij het vergeten heeft zegt ze, omdat ze niet gedurfd heeft verbeterd Henriette rood van verontwaardiging Henriette lief, vleide papa ik had graag dat je wel waakt met de de grote toen we hier vreemd aankwamen hebben ze ons duizend diensten bewezen neef heeft dit huis voor ons gehuurd en alles, hij is een eerlijk man kan hij het helpen dat hij geen aardelijk heer of grote hands is dat hij geen glasee handschoen draagt als onze vriend van de Hogen ik heb het aangenomen je zult er immers heen gaan ik wil dat je erheen gaat het is wel, ik zal erheen gaan antwoorden Henriette, bleek van drift maar als ik vrijdag slechts speel is het uw schuld voor mijn rekening kind maar van vrijdag gesproken misschien bevalt je dat ook niet, ik heb neef de groot een introductie kaartje beloofd het is goed, zei Henriette haar spijt voorbijtende van wie is dat paarse briefje ik heb het met muziek gekregen, nu kind vanavond vergolden hoor heel de brand mag je komen halen, als hij plezier heeft en dan moet hij ook wat vroeg gaan dan kan hij nog reis meetrekken om het langs te brok het zijn waardelijk goeie mensen heel de brand heel ordentelijk, je hebt gisteren saartje gezien Henriette vervolgde hij met de ogen pinkende Henriette mocht willen dat zij er zo uitzag Henriette beefde maar zij heeft ook wel mooie zwarte ogen, zei haar papa en gaf haar een kus Harriet, mijn dier je moet niet boos zijn Harriet is dier draaide het hoofd af de vader was gelegen het is goed weer her naar mij, best weer ik heb de schimmels voor de barouchette laten zetten ik wil een toertje maken met mijn loge ga je mee, Harriet ik heb te schrijven en muziek te copiëren antwoorden zij een slokportefuil operslaande en een blaadje baspapier uitkrijgende dat zij ogenblikkelijk met veel ijver ging zitten vullen nu gaan wij alleen voor mama is het te koud er volgde een poosje stilte is u het toilet voor vrijdag al die lorden Harriet volgde herkeggen ik weet niet, zei Harriet moet er niets nieuws zijn een veronniere of zowat nee papa de schimmels waren voor de reger in de barouchette Harriet was boos toen wij gezeten waren ja die dames je moet ze ontzien vriend en Harriet heeft veel karakter wij toerden eerst door de voornaamste straten der stad en lieten de vensters de respectieve bewoners dreunen meneer Kegge bewerden dat men hard moest rijden want dat men anders geen ontzag je kon dan ook het woord ongepermiteerd duidelijk lezen op het gelaat van verschillende joden die de stad met kruiwagens door kruisten en van oude vrouwen die van de vismarkt kwamen en op deze of geen hoek niet gauw genoeg uit de weg konden komen ook zag ik defte geheren met rottingen onder een arm die niet tegenstaande de straat breed genoeg was het veilige achten hun wandeling te staken en de vijtuig zou zijn voorbij gegaan en kindermijden die twintig huizen voor ons uit verschoten en de aan haar zorg toevertrouwde lievelingen bij de arm naar zich toeschorten onder wereld te tonen hoe goed zij voor hen zorgden in een koffiehuis kwamen drie of vier heren met horizontaal opgeheven pijpen in den mond over het hortje kijken en alles toonde ontzag de twee schimmels het mooie rijtuig de endeftigend koetsier en de zwarte lakij achterop die met onbewegelijke plechtigheid zat rond te kijken en iedereen eerbied inboezende behalve dan boven alle vooroordelen verhevend straatjongen die hem naariep mooie jongen, pas op hoor dat de zon je niet verbrand al deze bewijzen van opmerkzaamheid en belangstelling zelf en bezitting scheen het ditmaal nog de hoofdardij van de herkeggen te prikkelen nog zijn een vrolijkheid gaande te maken wij reden de poort uit en de straatweg op en deden een mooie keer door de bosrijke streek het was een heerlijke najaarsdag het had in dien herfst weinig geregend en nog in het geheel niet gestormd de bomen prongten met een goed gedeelte van hun pladerkroon heerlijk blonken de goud, gele en bloedrode tinten van ippen en beuken in het rosse zonlicht hier en daar bereiden ijk daar tussen zijn genende takken uit nog steeds groen aan den top en het donker groen van een partij dennen beschamde van tijd tot tijd met somberen ernst de overige zonend van het woud die nu nog zo trotschelen op verdoorde pracht en wel draa naakt een arm den winter zouden tegemoet gaan maar nog de schone natuur nog de heldere zon nog de frisse najaarslucht vermocht hem de wolk van het voorhoofd van de herkeggen te verdrijven ik krachten het gesprek levendig te houden en zijn er gedachten over allerlei onderwerpen te verdelen maar telkens bleek het mij duidelijk dat zij over de verstoordheid van zijn een bebinde dochter liepen de schimmels waren ongemeen vuurig en liepen uitmuntend en de kutsier maakte een herkeggen herhaalde malen opmerkzaam dat de beide Hansen nu toch al kuren had afgelegd het scheen als of de herkeggen er geen gevoel van had hij dacht aan de kuren van Henriët de kutsier slaagde er in na een lange worsteling een grote Hans een adelijke heer voorbij te rijden maar de herkeggen vreef zich de handen niet met dat genoegen waarmee ik mij overtuigd hield dat hij het gisteren zou gedaan hebben zijn geest was gedrukt welpogde hij de last nu en dan van zich af te werpen of zich dient te ontvijzen door van tijd tot tijd uit te vallen maar daarna geraakte hij opnieuw in de stilte hij was de man van gisteren niet die barre meneer Kegge zo onafhankelijk zo luidruchtig, zo opruisend en voor geen kleinje vervaard was klein moeder en beneepend van zielen omden willen van de grill van een 17-jarig meisje dat hij lief had en vreesde in wie ik niet weet wat het meest te bewonderen of de juistheid waarmee zij de verborgenheden van het innerlijk leven opvat of de keurigheid en kracht waarmee zij die in haar geschiften schildert heeft deze vorm van der ouderlijke liefde uitstekend geschetst op den terugkeer geboot de herkeggen stil te houden voor de deur van een bloemist de zwarte palfrenier steeg af en schelde aan is je heer thuis meisje meneer is naar Amsterdam maar mogelijk is Baren te werk Riep Kegge uit het rijtuig ja meneer Baren is er als meneer en maar uit wil komen wij stegen af en men bracht ons naar het zogenaamde bollenhuis waar Baren zich wel draait de midden der bolreken houten zaadbakjes aan ons oog vertoonden Baren was de oudste de meesterknecht van den doemist bij wie wij waren afgestapt een man van een in zijn stand alle erwaardigst voorkomen hij was niet groot van gestalten en droeg een blauw wanbuis van een antiek snit een korte broek grijze kousen en grote vierkante zilverend kuit grijsgespen zijn wit voorschoot was in de schuim te opgenomen niet tegenstaande zijn hoge jaren droeg hij het hoofd nog vrijrecht op dunne witte haren hingen hem langs te slapen maar zijn gerindeld gelaad had nog dat gezonde rood dat de zilken die hun leven in de open lucht hebben doorgebracht in hun grijsheid bijblijft zijn de blauwe ogen hadden een vriendelijke glans en zijn mond was juist genoeg ingevallen om een allerinnemend steplooi te hebben aangenomen Barent, zei de herkeggen ik moet een mooie ruiker bloemen hebben dat zal slecht gaan meneer keggen antwoorde Barent voor geld en goede woorden Barent, haar nam keggen post, je weet wel dat ik op geen kleintje zie allemaal goed zei Barent maar je kent de natuur niet dwingen dat ze een anje verstaan het is nou de allerseraalste tijd weet je wel dat we al mooi naar korsen mis opschieten kom zo vroeg in het voorjaar als je wil meneer keggen en ik sel je een hand vol gebroeid, goed geven dat je hart ervan vredaagt nou is alles gedaan mag nog een enkele kresante m'n wezen maar het is over meneer keggen je kent zeg ik nog reis de natuur van een ding niet dwingen je kent het wel dwingen maar dwingen en dwingen is twee en als je een ding dwingt dat nou eigenlijk niet gedwongen kan worden wat heb je dan dan plaat je jezelf de heer keggen brak niet zeer duidelijke woorden stroom van de oude baarent af met te zeggen nu nu baarentje als je al de kassenreis doorloopt hoor reis, zij baarent je moet maar denken dat ik je net zo graag de hele pot geef als dat ik er de hartsteng uit moet snijden want daar zit al de kracht in weet je dat zeg ik altijd en blom is net als een mens als ik jou je hart uit je gemoest snij dan kan je omers ook niet in het leven blijven daar zit het hem als het ware maar in wat zeg jij meneer voegte hij erbij zicht tot mij richtende de heer keggen wacht er volstrekt niet af wat ik in deze zeggen zouden maar voor een goudvijfje zal ik toch nog wel wat kunnen hebben zei hij ongeduldig hoor zij baarent zijn snoeimes uit een zak halende een open slaande als ze er binnen dan hoef je geen goudvijfje te besteen dan zel je voor een spiergulden al heel wat doen maar het is maar dat het zo bitter uit een tijd is is het voor mevrouw nee baarent voor mijn dochter dat is hetzelfde de dames zijn onze beste klanten voor de blommen maar als we het van de blommen hebben musten maar waar gedrommel moet je het anders van hebben wel van de bollen zij baarent de blommen betekenen niet dat is armoet kijk ging hij voort daar hij een potje aanwees dat niet bloeide maar met een rijkdom van fijne samengestelde bladerapronten motjes zo'n dingsegeitje niet hebben of heb je dat al wat is het baarent dat zei baarent is nou eigenlijk de effectieve mimosa nolus mitangeren hou op met je potjes latijn ripkeggen uit allemaal gekheid hoe heet het in je moerstaalman kruid je roer maar niet antwoorden baarent dank je hartelijk hernam keggen zich waarschijnlijk herinnerende dat hij zo'n dingsegeitje al had wij gingen eerst in tuin door waar nog een enkele maandroos bloeide die je heel goed uitzag of schoombaren bewerden dat zei het door de nattegheid toch in het hart weg moest hebben en zagen vervolgens de kassen waar hij hier en daar een pelagonium griesanthemum en primula sinensis afsneet zodat wij op het laatst nog een vrij aanzienlijke ruiker bijeen hadden terwijl baarent bij iedere bloem zijn kennis en praatziekte had aan den dag gelegd toen hij de laatste deur achter zich sloot liet de herkeggen zich onvoorzichtig de vraag ontvallen wel baarent hoe lang ben jij hier nu al geweest 55 jaar me heer met god en met ere was zijn antwoord ik woord met vrouw een dag 68 en ik ben hier op m'n dertiende jaar als tuinmans jonger gekomen wel man en je ziet er nog zo fix uit merkte ik aan oh, antwoorden baarent maar dan moest m'n heer m'n wijf zien, die is nou toch ook in de zestigste maar dat is nog wat anders ik heb dertien kinderen gehaald en die jongste schilden met de oudste krek 21 jaar nou beurt dat zo niet meer maar voor een jaar of 10 is het menigmaal gebeurt dat de luyan er vroegen of de vader thuis was dat is knap, zij kregen weerga's knap hoor baarent in de west, Indies is dat anders daar kan het wel beuren dat moeder en dochter maar 15 jaar schelen maar de vrouwen zijn een vroeg oudman met deze woorden haalde de herkeggen zijn beurs uit den zak en nam de houding aan van iemand die vertrekken wilde maar baarent dacht er anders over en leundde tegen den muur van de kas met al de gemakkelijkheid van iemand die een lange historie beginnen gaat de heren hadden m'n vader moeten kennen zij baarent dat was een vastman toen hij stierf, was hij omme met 69 jaar maar hij had zijn volle gebied nog we wonen toen de tijd de uitgeest en hij kwam gelopend van uitgeest naar Alkmaar om de koffie want we hadden een eigen moeite Alkmaar en hij ging weer naar huis en hij wist er niks niemand al van en was het niet om een boer hij was hem nog wel zo merkte ik aan dan zou hij toch doep niet zij baarent dan was hij pas honderd en vijf en dat had hij makkelijk kennen worden ook maar dat mod ik de heren door reis vertellen hij was bij een boer stootema hieten de boer aan het werk want m'n vader was een timmerman van zijn ambacht wat wil het geval hij krijgt zo klakkeloos de koers op het lijf een vader van zo'n natuur dat als hij met permissie maar aan het zweeten kom en kom dan was hij weer klaar jongens, zijt hij tegen zijn kameraties ik heb een harde koers weet je wat, zei je ze dan moet je wat op de koers gaan leggen dat is zoals de heren mogelijk wel weten in de koestal achter de koeien de plek waar de knechts door de bank slapen maar stootema zei dat kan niet, want we hebben het bed pas opgemaakt voor de jongens dan moest m'n vader maar in den hoyberg gaan toen moest m'n vader zo'n hoge ladder op van een 40 sporten jongens, dat kostte hem wat een moeite voordat hij boven kwam toen maakte hij daar zo'n keiltje voor hem over hem heen en bleef stilleggen maar toen hij een uurtje gelegen had kwam daar het houtschuitje daar gingen de knechts mee naar huis want het stoeg 12 uur hem, deur die weg riepen ze aan m'n vader Jan, komt er nou of daar is het schuitje maar m'n vader zei neen want ik zweet zo, laat me nou leggen maar ze zei jongen, als het reis erger weer je moest maar meegaan, toen kwam m'n vader van een hoyberg af maar kijk, hij zweete dan erg toen vroegen ze aan stoetema om koedekken maar hij wou ze niet geven m'n koedekken mocht er droog blijven zei die toen trok de een z'n wammens uit en de ander trok z'n wammens uit en leid dat over m'n vader maar het hout niet want het was tekort te uitgeest maar het was nog wel een anderhalf uur varens maar die mensen mochten zekerlijk de tijd nodig had hebben want geen een ging er met m'n vader mee maar toen waren z'n beenen zo stijf geworden dan hij niet gaan kon maar van hoeken tot kantend viel toen mochten de luik die hem gezien hebben zekerlijk maar ziet, met dat hij zo aan de deur kwam wou je de knop grijpen hier raakte de oude barense stem die al zwakker en afgebroken er geworden was geheel kwijt en stikte in zijn tranen met de linkerhand greep hij zich bij het achterhoofd en trok zich bij de dunne haren kijk, zei de oude man met een voetstampende en met even veel smart gevaardiging als of z'n vader gisteren gestorven was kijk als ik aan die boer denk hij wou de knop grijpen ging hij daar ervoor maar het ging niet 3 dagen daarna was hij een lijk maar was het niet om die boer zei hij andermaal stampvoetende hij zou er makkelijk nog kennenwezen de herkeggen had de tranen in de ogen in zijn beurs daar barend, zei de hij wat er meer is dan een spiergulden is voor jou geef me nu dan ruiker maar in een grote spawnendoos barend ging de doos halen die oude herbarend is in alle gevallen toch niet in de wie gesmoord merkte de herkeggen aan met gemaakte vrolijkheid en zijn ogen afvegend vroegte hij erbij en hij zei we waren al spoelig klaar en werd er huis Henriette die ook al berouw over haar verstoordheid had keek weer vriendelijk en toen haar vader haar de bloemen gaf stond er tranen in haar mooie ogen zij was beschouwd je bent toch een lieve papa zei ze hem kussende en met haar vrije hand wat het niet verdient vroegte zij erbij en ze boog haar hoofd aan zijn hart geen koepjes zei de vader allemaal gekheid een mens moet altijd vrolijk zijn ik begon tienmaal meer van Henriette te houden de kakaturiep zoete vrouw wij zaten nog aan het dessert toen de heer van de hoge dien ik in mijn gedachte nooit anders en binnenkwam Henriette kleurde vreselijk derangeer je niet lieve mevrouw dank je meneer van keggen een zeer ongelegen uur inderdaad mijn boodschap was aan je vrouw van keggen het is alleraf vreust ik ben desperat ik zag de heer van de hoge opmerksam aan maar ik merkte niets de harem of strakke blikken die de dichters mij als het onvermijdelijk vereiste der wanhoop hebben leren beschouwen in tegeneel smanslokkenzaten dankzij het uitmintend plakmiddel bij de haarbouwkunstenaars als kosmetiek bekend even glad en net als gisteren de blikzijner ogen was volmaakt kalm en ook beefde de hand des desperaten heren de hoge niet toen hij die naar een glaspoort uitstak dat mijn gast her voor zijn edelheid had ingeschonken ik zal u zeggen dus vervolgde hij tot handjetten ik kan onmogelijk donderdagavond bij uwe repetitie zijn zo even ontving ik de uitnodiging tot een groot soeper bij de heer van Lemmer waar ik niet van tussen kan en smiddags moet ik bij m'n vrouw Dothrey dineren morgen is er zo als je leed soiré bij dent generaal als je vanavond niet kunt dan ben ik waarlijk raadeloos maar ik vrees dat je niet zult kunnen de dochter vreesende vader nam deze gelegenheid waar om alles wat hij deze morgen verkorven had geheel wedergoed te maken want indien Henriette Stoorn hem bevreesd had gemaakt haaretranen hadden hem een overtuigd dat haar ongelijk had aangedaan misschien was hij wel een weinig ibang voor een nieuwe vredebreuk nu Henriette zei de heer Kegge het woord schillig opvatten dan zit er niets anders op dan dat je thuis blijft je kunt er wel af zo is het niet had je een invitatie dat vrees ik al merkte van de rogen aan je vrouw van Kegge gecheriseerd nee, nee als je er iets voor sacrificiëren moet doe het dan niet ik zal nee, zei de heer Kegge ik ben op die repetitie gesteld ben je wachten u vanavond stellig om 1 uur of 7 niet weg charmant, charmant riep de heer van de rogen uit en wipt er van zijn stoel op derangeer u niet ze zwaar, hij danste heen de beschaamtheid en de tranen van Henriette nog beter dan voor dan eten het was alles een opgedicht stukje en de heer van de rogen vertrok met de zalige overtuiging de schone brunette een belangrijke dienst te hebben bewezen zijzelf had er bero van ik stond op om hem uit te laten meneer, studeert te leiden niet waar vroeg hij mij in de gang charmante jongelij 1,5 jaar te leiden gerezideerd maar het is voor het overige en miserabele stad geen amusementen de mensen zien al kan er niet eens in dit jaar een bal om hun fatsoen te houden kriant vervelend derangeer u niet als ze zwaar, het spijt mij dat het zo treft zei Henriette toen ik weder binnen kwam maar jij ziet, ik kan u volstrekt niet gaan je moet een briefje schrijven, zei haar papa voei neem zijn Henriette geen briefjes aan de de grote dat zijn die mensen niet gewend wil ik het voor u af gaan zeggen volg ik half scherzend heb ik u niet gezegd normaal dat meneer zin in saartje heeft sprak Henriette lachende maar erop nam zij de zaak ernstig ik zou haar inderdaad zeer verplichten goed zei ik en als het mij bevalt heb ik haar, in plaats van je verhanglietten hoe slecht de rel ook wezen mogen ik heb niets tegen vergulden vergulden riep de vader uit geheel verrukking dat de zaak zo geheeltend goede van de dochter geschikt was wel ik kan je zeggen dat ik het nog met plezier doen zou ik werd dat groot mama er nog schik in zou hebben ik hou niet veel van verguld sprak de oude dame einde van de familie keggen vader angsten en kinderliefde opname door Marcel Konders de familie keggen om te bewijzen dat invoudige genoegens ook genoegend zijn en voor het ziet stoffers uit camera obscura dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Marcel Konders camera obscura van Hildebrandt de familie keggen om te bewijzen dat invoudige genoegens ook genoegend zijn en voor het ziet stoffers de verguldpartij zou uiterlijk te half zes aanvangen en tegen dat uur begaf ik mij op weg naar de wooling van den koekenbakker de Groot of zoals Henriette altijd zei de van de de Groten ze was vrij verre van het huis van den heer keggen gelegen en ik ging op de voor een stadgenoot waarschijnlijk zeer helderen maar voor een vreemdeling zeer ingewikkelde aanduidingen van den heer keggen af plotseling bevond ik mij in ene donkere steeg met een hel licht als uit en grond opkwam voor welk licht zich in het duisteren massa met zekere golfing scheen te bewegen na mateekverdaging hoorde ik stemmen die mij toeschenen van jonge knapen te zijn uit deze massa voortkomen geheel genaderd zag ik een op alle manieren op en overal kan er liggende stapeljons die door een kelderaan daaruit het licht kwam het oog hadden op de bewegingen van een meester koekenbakker en zijn gezellen die in hun witte linnepakjes al zulke schone wonderend kneden duimden schikten en bakten als welke Henriette versmaat had verder te vermaken ik stond een ogenblik stil en verlustrigde mij in de belangstelling die er straat jongens waarnijk geen beter aandeel in de genoegens van syndicula's hebben zouden dan dat zij de lekkernijen zagen te bereiden die hun begunstigd door broederen gelukkig ofzoals maltentige mensen beweren zieks zouden maken nou wat weergaan jongen laat mij ook reis kijken zij de een en ondersteunde zijn begeerten de meestige beweging door Jan dat is een mooie riepenander dat zeker een janklaasen met een maljongen riepen derde dit is een wijf nou als dat een wijf is merkte een vierde aan dan mag ik layen dat piet in de kelder valt hou je ellenbogen voor je garretje ik waarskou je hoor pas op pietje is het minder vuurtje wat doet die dikke nauwweer hij doet mail aan zijn knuiste wel nou mot de deeg dan aan zijn vingers blijven hangen je bent ook een mooie wacht een beetje, dat is een kokkert die kost wel een daal erover hoor je hem je zou er wel komen met een daalder een daalder op je ogen deze en dergelijke waren de gesprekken van de kunstbeschouwers in de hoek van het huis hing een groot uithangbord waarop de bekende geschiedenis van den zoeteninval stond afgebeeld en daaronder HP de groot alle soorten van koek en kleingoed ik trot den winkel binnen en er was zulke een verwart geluid van vrouwenstemmen in een belendende kamer die door een glazen deur met een groen hortje daarop uitzag dat ik duidelijk bemerkte dat de partij aan den gang was die nogmaals luidkeels moesten aanmelden eerder iemand op dagde de glazen deur ging open en het mooie zaartje verscheen met een hoge kleur als iemand die uit een zeer druk gesprek of uit een zeer warme kamer komt u alleen meneer Hildebrand in plaats van uw nigtje keggen lieve je vrouw ik kom haar bij u voor onschuldigen maar u zal toch binnenkomen een ogenblikje zaartje opende de deur opnieuw om mij in te laten en ik overzag de scharen daar zat in al de glorie van een bloedcoralen halsketting bloedcoralen oorbellen bloedcoralen boekspelt en zelfs van een ring met een zeer grote ronden bloedcoraal aan dat vinger je vrouw Mietje Dekker de deugter van een deftige kledermaker en aan haar zijde met een grote doodvlek en een koperen gesp als een vierkante zon op haar buik Keetje Driet uit een kruidenierswinkel en daarnaast Pietje Hubstra weer vader het gewichtig amt van deurwaardebekleden en die zich verbeelde dat niets losser en bevaller gestond dan een roze rood tissuutje door een ringetje gehaald dan had mij nog truitje en toosje de twee telgen van den heer opper voornaam met slaar maar van de ene in het openbaar een hoed met steen en bloemen en de andere een ditom met houtenpleumdrog maar die in deze huiselijke kring zich gelukkig gevoelden in het hoofdzeersel de ene van een blauwe de andere van een rode cephalide in de stellige overtuiging dat er op dit ondermaatse vervalger of modieuzer dameskwafuren kon bestaan voort het mageren grietje van buren die de oudste van de gevraagde partij was en 1 of 32 jaren telenocht zij leefde in ootschio kom dignitate van een kleine lijfrente haar door ene oude vrijtste gemaakt bij wie zij iets meer dan kamener en iets minder dan gezelschapstje vrouw was geweest zij droeg een mutsje met een smal kantje en een toertje aan 2 kleine trotjes rozijnen niet ongelijk ook zag ik Bartje Blom wie vader een deftige spekslagerij had en die zelf een grote zwarte duimelot aan haar middelsten fingerdroeg omdat zij zich ongelukkig aan gemeldend vinger had verwond bij welke kwetsuur de kou gekomen was ter afwisseling Suzanne Noire dochter enere weduwe die op een hofje woonde en van de Franse gemeente was deze had een allerliefst beschaafd en net besneden uiterlijk en wetteijverde in het bruin met het blonden staartje waarnaast zij gezeten was en eindelijk aan het hogere einde van de tafel moedde de groot zelf een dame van een veertig jaar in een zwarte zijde japon gekleed en draagde een muts met een belangrijke hoeveelheid wit lint opgesierd die groot en breed genoeg was en toch ongetwijfeld slechts een schaduw vertoonden van het hoofdtoysel dat zij op de vijfde december dragen zou de herhaling van mijn boodschap maakte veel sensatie bij je vrouw de Groot die geholpt had met niet Henriette te ponken het speet de vergadelde juffers ook recht zoals zij zeiden schoon ik mij over het tuigd hield dat het wegblijven van zulke dame voormenig haarig een pak van het hart was een algemeen gefluister dat door de dames twee aan twee wat uitgevoerd volgde waaruit zich eindelijk de zolder van Grietje van Buuren ontwikkelde met de betuiging dat het jammer voor je vrouw keggen was zo reis vergulden dat was altijd nog reisaardig ik hoop, zei je vrouw de Groot in de aanstaande week de kleine neefjes en lichtjes der ook nog reis op te noden dan vraag ik zo wat klein groet maar dan zal je ook zulke effectieve stukken laten werken merk je vrouw van Buuren aan haarkpenseel indopende en een lange streep goud op den wimpel van een oorlogsschip klevende het ziet er wel prettig uit, zei ik zelf ik watertant om het ook reis te doen mag ik eens even van de pretij zijn dit voorstel bracht een schaterend gelach en grote vrolijkheid teweeg die eventueel nog vermeerderde toen men zag dat ik het waarlijk meende tot de edelijk kunst vergrulden ook wel met ene bij alle koekenbakkers voor beledigend gehouden naam plakkend genoemd zijn vier dingen nodig als de koek die vergruld moet worden het vergruldsel zelf een natpenseel en dat gedeelte van een hazen of konijnenvacht het welke jarers de pluim en gewone mensen dan staartnommen en dat in dit bijzonder geval dingt om het opgelegde goud aan te dringen en vast te drukken om alles geregeld in zijn werk te doen gaan zat aan het ene einde van de tafel het lieve zaartje die de verschillende Sinterklaas koeken uitdeelde welke de bewerking moesten ondergaan vrijers, vrijsters, schepen, paradijzen dagbroers, ruiters, rijtuigen al een meestal van de eerste grote terwijl aan het tegenovergestelde einde moeder de groot die ook de thee schonk boekjes bladgoud in breder en smaller repend knippen om daarvan ieder behoorlijk te voorzien de tafel met kopjes met water bezaid was en elk der genodigde met een penceel en een konijnenpluimpje was uitgerust mijn verzag ook mij hiervan en bij ieder materiaal of instrument dat ik in handen nam proefde men het uit van het lachen en ging in kreeg van verbazing op het is zonde, betuigde Mietje Decker heb ik van mijn leven informeerde keetje er iets dus studenten hebben allervel altijd wat raars verluisterd die van de rode cephalide meneer doet het heus verklaarde die van de blauwe ik ben benieuwd hoe dat af zal komen zeg rietje van buren wat meneer breekt mag meneer opeten niet waar je vrouw de goot vroeg Bartje Blom die het goed met mij schenkt te menen maar ze zetten moren en Saartje wezen mij terecht en deden het mij voor nu moet er mijn dezers die misschien laag op de schone kunst van koekvergulden neerzien niet denken dat de gezegende kunst zo heel invoudig en gemakkelijk is ja aan vier duits varken kan een ieder beplakken een streepje voor de grond en een ruitje op zijn lijf dat kan een kind maar deftige vrijers en vrijsters van 24 stuifers netjes te vergulden tot de plooitjes van den kraag en de ruitjes van den breinzaktoe een Eva bij den boom op te sieren geen enkel appeltje want het is een appelboom geweest te vergeten en de bochten van den slang niet hoekig te maken een geheel oorlogsschip met gouden repen op te tuigen en de schietgaten netjes af te zetten zoals jevrouw van Bure deed en een koets met paarden als jevrouw de Riet die het zweep kort zo natuurlijk wist te doen kronkelen of het een gouden kerkertrekker was dat is iets anders het is gemakkelijk gezegd het is maar koekvergulden maar ik verzeker u dat koekvergulden en koekvergulden 2 is en dat er bijvoorbeeld een hemelsbreed onderscheid was tussen den vrijer die toosje en den vrijer die truitje had uitgemonsterd zodat toosje zelf moest bekennen dat ze niet wist hoe truitje die paraplu zo natuurlijk kreeg maar op de vrije van truitje dan ook rondging en het gehele gezelschap instemig verklaarde dat het waarlijk was als of die paraplu leefde ik voor mij kan u als eerlijk man betuigen dat mij nadat ik eerst mijn krachten aan den zadel van den ruiter die Njuffre Noiré onderhande had beproefd en mij van haar omtrend de hoofdgeheimen der kunst had laten onderrichten dat mij zeg ik een koude rillen door de lediging toen er een grote majestuweuse dagboer voor mijn eigen onbijgestaan verantwoording werd gelegd één ding kan ik niet laren laten hier ten algemene nutten op te merken in het koekvergulden is vooral van het uiterste gewicht de juiste hoeveelheid water die mij op de plaatspenceelt waar men het goud op wil doen kleven want neemt men die tuggering zo wil het niet kleven en doet men het ten dat zo wordt het verguldseldof en wat is nu aan een doffen dagbroer spoedig was men het erover eens dat ik het al heel mooi begon te doen ik hoop niet dat men groot spraak zal achten wat ik graag aan de zacht moedigheid de kritiek toeschrijf en weldra letten men er niet meer op ook werd het gesprek gedurig levendag er mitje dekker met de bloedcoralen keetje de riet en pietje hubstra hadden het heel druk met juffrouw de groot over fripante sterfgevallen in de Haarlemmerkrant drie onder elkaar in den bloei van het leven en twee door een ongelukkig toevall voor het spraken zij van penetrantekal vatagante reizen en katerale koortsen zij roerden ook het tederonderwerp van formatieven en operaties en kwamen van lieve leden nog eens op den vinger van Bartje Blom ze moest er toch niet te luchtig overdenken de een zei zij moest er den meester bij halen maar de ander beweerde dat zij er den meester niet bij moest halen en zoos om de duchtige reden dat er een meester was geweest die den duim van den neef van haar zustersman verknoeid had de een wil daar vinger pappen omdat de kou erbij was een ander riet zoet de melk aan om er den brand uit te trekken een derde kennelijk onder den invloed van den genius der plaats achter niet zo helzaam als kokkebakkersdeeg en Bartje Blom dacht er over hoe zij deze verschillende raden het best zou verenigen daarop maak de grietje van buren zich van den boventoom meester en vertelde het gezelschap wonderen van de gierigheid van de fruilen troes van wie zij harenlijnvrienden had ik kan je zeggen mens als er zoete appelen zouden gegeten worden gaf ze er 24 uit en dan moest de meid de pan binnenbrengen als ze ze geschild had en dan telden ze na of er, hoeveel is het ook weer 4x24 als het 4x25 was dan was het net 100 dat is 4 minder dat is 96 of er 96 vierde partjes waren en als ze dan op tafel kwamen nog eens waarop die van den blauwen en de rode cephalides haren uiterste verbazing te kennen gaven Bartje Blom vroeg of het waar was dat de fruilen enkel zo rijk was geworden door in haar jeugd al de spellen die zij bij de weg vond op te rapen en te verzamelen en ik nam de gelegenheid waar om verschrijnende anderdoten van bevaamde Engelse gierige hartstverhalen die bij al mijn kennissen hadden uitgediend maar die hier nog een schaaf opgingen zodat men mij zeer aardig begon te vinden maar tussen beide ook aanmerkte dat ik er maar wat van maakte was niet zeer spraakzaam en ik bracht haar doorgaande stilheid in het verband met een weemoedigen trek om den mond die mij deed onderstellen dat zij niet gelukkig was zaartje was allerliefst en schoon het gehele gezelschap in beschaving vooruit ook hier volkomen op haar plaats en enkel eenvoud zij liep gedurig af en aan om ieder van het nodig het te voorzien begon haar veel betekende ogen toe te werpen en op een mysterieuze wijze toe te lachen waarvan de zin was dat zij haar met mij plaagden tot groot genoegen van al de anderen evenwel kreeg Bartje Blom ook haar beurt daarmee haar laatst bij het uitgaan van de kerk zo vriendelijk had ziengoeten tegeneen zeker een kees maar zij wenden de scherz af op die van de rode cephalides over te brengen die laatste leden Kermis met eenzelfde kees in het paardenspel geweest was en die van de blauwe cephalide werd opgeroepen om te getuigen dat het tussen haar, zuster en kees ja ja wel zo wat koek en ei was als men zegt waarop die van de rode zijde dat die van de blauwe wel zwijgen mocht waarop Gietje van Buren aanmerkte dat ieder zijn beurt kreeg waarop Bartje Blom uitriep nu nu Gietje ik vertrouw jou ook niet je gaat tegenwoordig zo dikke als naar Amsterdam ik denk dat daar ook wat zit waarop Gietje verklaarde dat Bartje een onderucht was ik merkte op dat zuzitten noire door niemand werd geplaagd om een uur of half acht kwam er een grote ketel aan ijsmelk binnen die door al de dames delie gevonden werd daarna kwam de schepper en de boetseerder van al de koeken kunstgevochten, de weezaten op te luisteren even uit de bakkerij opdagen en keekens of men wat voordelde het was een ordentelijke goedhartige, vrolijke man die ja veel plezier in had toen Bartje Blom hem knip oogend vertelde dat toosje en truitje opper vast wel voor zeven gulden gebroken hadden, waarop toosje aanmerkte dat zij Bartje wel zwijgen mocht daar zij zelf een heel oorlogsschip in haar zak had gesmokkeld waarop de koekenbakker dreigde dat ging van de dames de deur uit zouden komen voor hij zelf haar zak had geinspecteerd toen verhief zich de verodelijkheid tot uitgelatenheid de groot stopte een klein houten pijpje dat hij in de hand had en daalde weder ter bakkerijen met slaan van negenen kwamen naar drie stevige opgeschoten knapen goede gebollebuizen met hun beste rok aan en boorden tot over de oren de een was een broer van pijpje Hubstra en schreef op het stadhuis de ander was een broer van de jevrouwen opper en voor het kast te maken bestemd en de derde roer van Keetje de Riet ondermeester op een Hollands school het doel van hun verschijn was geen ander dan hun zusters en al die zich verder aan hun bescherming zouden willen toevertrouwen af te halen en thuis te brengen nu zei je vrouw de groot dat men maar uit jou schijde want dat het toch altijd gekheid werd als de heren erbij kwamen en er werd bestoten als de vrouw een panspelletje doen zou men koos daartoe nadat het gehele vergruldatelier had zodanig als opgeredd alle vogels vliegen en ik heb nooit zoveel onschuldige vreugden bijna elkaar gezien als toen de oude jevrouw de groot een tromedaris wilde laten vliegen Bartje Blom werd met een vogels truis verstrikt en er ontstond de vleermuis van welke de ondermeester, de rietbeweerde dat hij niet vloog maar vlammerde hoe dit zei, hij verbeurde pand en al de heren verbeurde pand en zaartje verbeurde pand en wij verbeurden allemaal pand toen werd rietje van Buren verkoren om al de panden te doen lossen en werden de bloedcoralen armbanden en de bloedcoralen spelt van Mietje Decker met en benevens het tissuutje van Keetje de Riet en een lodderijndosje van haarzelf en een vingeling van de oude jevrouw de Groot en een pinnames van de ondermeester de Riet en een menagère van Bartje Blom en een horloge sleutel van de kastemaker Opper en een huisleutel van de klerk Hubstra en een beurs van mijzelf in en al wat verder ter tafel was gebracht in haar edelen maagdelijke schootgeworpen daarover werd een zakdoek gespreid en nu begon het roepen van wat zal de genen doen van wie ik dit pand in de hand heb ik spreekt niet van de moeilijke en wonder sprukke gedingen die wij tot het terug bekomen onze kleinodien moest het in uitvoer brengen als met vier poten tegen de muur lopen een spiegelstuk trappen dan zolderzoenen en dergelijke nog van zoete penitentien al daar waren hangen en verlangen de dilijanzen, de put de klok, het bijenkorfje en andere waarbij machtig veel gekust en even veel gegeeld werd ik schilder u de uitgelatenheid desgehedige zelfschaps niet op er iets heel moeilijks had opgegeven in de stellige overtuiging dan past je blomspand voor de dag zou komen en het waarlijk haar eigen naal de koken bleek te zijn of toen de heer Hubstra in het Spaanse spek snijdt hem dat hij nooit de voorend gedaan had met zekere verliefdheid de mooie juffre Noire had gekozen en per slot niets te kustend kreeg dan de harde muur het lotte beurt viel haar den zoen te geven in één woord het was aller, aller prettigst de vreugd was op ieders aangesicht te lezen en ik vermaakte mij duizendmaal meer onder deze groeien blij hartige mensen dan ik gedaan zou hebben indien ik waren thuisgebleven onder de sublime piano van je vrouw Keche en de charmanten van de hoogen de dames, Dounie, allen kleuren hadden als boeien werden onder de heren verdeeld en ik nam op met je vrouw Noire die mij groot belang inboezemde thuis te brengen de juffers, namen van Alcander en van ons, een hartelijk afschijkt de drie bollebuizen drukte mij allen zeer voetbaar de hand en ik was zeer tevreden met de vriendschap je vrouw Noire was een mederverlegen dat ik de moeite nam, haar thuis te brengen het was zover ik antwoorde zoals betaamde dat hoe langer ik in haar bij zijn genoot het mij dest de aandgenamer zijn zou ach, zei de zij mijn bijzijn meneer is toch anders niet heel aangenaam ik schaamde mij onder al die vrolijke mensen zat ik er niet treurig bij vreemdig als de overige maar toch nee, zeg het niet zeg niet dat ik vrolijk was vult zij mij in de reden het zou mij spijten ik hield mij zo goed als mogelijk maar mijn hart was ergens anders mijn hart was bij mijn moeder volgde zij haar strak bij is je moeder ziek of ze is oud meneer heel oud was zij niet wel geweest u zou mij daar niet gevonden hebben wie kan zich bij vriendelijke mensen die u graag naar zien voor onschuldigen altijd weer daarmee voor onschuldigen dat zij in de oude moeder heeft ook had zij vanavond iemand die haar gezelschap hield en wilde zij volstrekt dat ik ga aan zou ze zette zuchten is je moeder zo heel oud, voeg ik zij denkt mij nog zo heel jong ik ben 23 meneer zij met open hartigheid en mijn moeder is 65 maar zij heeft veel ongelukkig had mijn vader stierf voordat ik geboren werd zij had toen negen kinderen zeer dat twaalf jaar ben ik haar enigste en nu kan zij niet wel zonder mij en ik niet wel zonder haar en hoevader, mijn vader was de zoon van een Zwitserspredikant meneer maar zijn vader had hem niet kunnen laten studeren maar een kleine post bij het accent scantoren en moest mijn moeder in behoeftige omstandigheden achterlaten maar wij werken beide nu heeft zij zeer de drie jaren het hofje en dat is een groot geluk en toch, ik geloof zijd ik dat wij voor de poort van het hofje staan klopt men hieraan of moet men aan die lange scheld trekken helaas geen van beide zij zuis u zetten van stem die een klank had als of haar een traan in de ogeschoot geen van beide, mijn moeder woont wel op het hofje maar ik niet waarom niet, volg ik op het hofje, woont niemand onder de 60 jaar ging ik zuis zetten voor het ik kom er soms morgens heel vroeg zodra de poort open gezet wordt en blijf er den hele dag mijn moeder maar slapen mag ik er niet voor tienen moed ik er vandaan en avonds na zevenen mag ik er zelfs niet meer op oh wat zou ik geven als ik mijn moeder nu nog maar eens even goede nacht zeggen en zij zag naar de gesloten poort mijn moeder slaapt daar nu moeder ziel alleen in haar huisje ging zij voort haar naast de buurvrouw is onbescheelbaar doof en als haar eens iets over kwam dat is mijn grootste zorg dat pijnigt en vervolgt mij altijd en overal maar als uw moeder ziek wordt dan mocht er toch wel als zij ernstig ziek wordt dan schrijft de dokter van het hofje een verklaring dat zij niet alleen kan blijven en dan mag ik in haar huisje slapen maar ach, het ligt mij op de lenen dat mijn lieve moeder er eens onverwachts uitzal zijn en als dat eens bij nacht was oh, ik bid God alle dagen dat het bij dag mogen zijn ik zou het niet overleven wij gingen zwijgend verder hier woonde ik meneer zij je van Noire haar schone ogen afwegende als wij voor een en kleine komen ineens winkel stonden ik dank u voor uw vriendelijkheid ik hoop, zei ik dat jij uw moeder nog lang zult hebben en zonder angsten en als het ligt uit een kleine winkel op haar gelaad viel zag ik hoe bleek en hoe bedroefd zij was wij scheiden ik vond de familie keggen reeds bijna aan het soepé van de Hogen, deelde erin en maakte op walgelijke wijzer het hof aan Henriette die al de aantrekking en afstodingskunsten enehandige coquette het is een aangeboren gaven en die vermeed in het bij zijn hoogedel gestrengen van de de groten te spreken en eerst toen hij vertrokken was vroeg me hoe ik me geamuseerd had ik gaf een gunstig antwoord maar trat in geenen bijzonderheden omdat ik voor geen geld ter wereld de onschuldige vreugten der de groten, de rieten dekkers, hubstraas enzovoorts door enige vrouw Henriette keggen wilde horen bespotten einde van de familie keggen om te bewijzen dat eenvoudige genoegens ook genoegend zijn en voortst Iestrovers opname door Marcel Kondos