 Ε, κύριε Παρουφάκη, έχετε το λόγο. Ευχαριστώ, κύριε πρόεδρο, κύριε και κύριε Συνάδεσφη. Έχουμε περάσει 16 χρόνια, από τότε που είδα και πρώτη φορά, το πώς η συνεπιμέλεια μπορεί να κάνει τη διαφορά. Πώς μπορεί να αμβλήνει το πόνο στη διαδικασία ενός διαζηγίου, ενός χωρισμού, να στηρίξει τα παιδιά, να στηρίξει τους γονείς, ώστε οι γονείς να στηρίξουν τα παιδιά. Την εκείνη περίοδο 2005 ήταν και θα μου επιτρέψω να μιλήσω από η προσωπικού, γιατί το προσωπικό είναι πολιτικό, όπως μας μάθαν οι Φεμμινήστες, την κατεία στιγμήντα. Πριν τότε το 2005 ήταν μια περίοδος που η κόρη μου, 15 μήνων τότε, αποδίμισε με τη μητέρα της, βέβαια, στην Αυστραλία. Εκείνη την περίοδο είχα γνωρίσει ένα ζευγάρι, το οποίο έκανε η πράξη τη συνεπιμέλεια, συνετικά, βέβαια. Ευχατάστατο ζευγάρι. Περπατούσαν τον μονοπάτι, τον δύσκολο του χωρισμού, με τον πόνο που αυτό σημαίνει, αλλά είχαν τη χερή, είχαν τις δυνατότητες, είχαν δύο σπίτια κοντά το ένα με το άλλο, και ο ένας γονιός και ο άλλος μπορούσαν να προσφέρουν δωμάτια, ή πραν δωμάτια στα δύο παιδιά τους, το σχολεί ήταν κοντά, και πραγματικά, πρέπει να σας πω, ότι τους ήλεψα πάρα, πάρα πολύ. Η σύγκριση με εκείνο που βίωνα εκείνη την περίοδο ήταν συντρυπτική. Μόλις είχα συμφιλιοθεί με την ιδέα που είμαι σίγουρος ότι συμχλίβει τόσους πατεράδες εκεί έξω, την ιδέα ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς το παιδί μας. Αν και η δική μου περίπτωση ήταν, βέβαια, κρέα, γιατί πιο μακριά δεν μπορούσε να πάει κόρη μου, αν συνέχιζε θα γίνει να γεπίσω. Δεν έχουν διβολία ότι εκείνος ο πόνος, εκείνη η απόγνωση είναι κάτι που ζουν χιλιάδες άνθρωποι εκεί έξω. Από αυτό λοιπόν το βήμα της Βουλίσου. Κοιτώ στα μάτια εσάς τους πατεράδες που κι εσείς ανακαστήκατε να πείτε το δηλητήριο αυτής της συμφιλίωσης με την απάνθρωπη ιδέα ότι δεν μπορείτε να ζητεί με τα παιδιά σας. Και σας λέω ότι ναι, από προσωπική εμπειρία ξέρω το πόνο του να είσαι στο αυτοκίνητο, παραγραφισμένος απέξω και να μην μπορείς να δεις τον παιδί. Το θυμό που φουντώνει μέσα σου με τη σκέψη που μπορεί να είναι η αληθινή, να μην είναι η αληθινή ότι κάποιος χρησμοποιεί ή κάποιος πίει το παιδί είναι αντίο σου. Τη αδικία του να σου λένε ότι είναι προς το σηφέρον του παιδιού να μην μεγαλώνει μεσένα. Τη στεναγόρια να πρέπει να υποχωρήσει συστηματικά σε πράγματα που εσύ θεωρήσει ότι είναι ουσίας για να μην ξανά πιαστεί σε διασταυρώμενα πειρά το παιδί. Τη ανδυμμωριά να μαθαίνεις το παιδί σου πράγματα που ξέρεις και που πιστεύεις ότι θα πρέπει να ξέρει, αλλά πού δεν μπορώ να βέλεις να μάθεις ένα σαβαδοκυριακό στις διακοπές που είσαι μαζί. Την αίσθηση ότι παίρνονται μεγάλες αποφάσισες πίσω από την πλάτη σου. Φυμάμαι την ασφυξία που προκαλούσε η σκέψη ότι αν θα πήγαινε στο δικαστήριο να ζητήσω την επιμέλεια του παιδίου ή τη συνεπιμέλεια θα έχανα. Θα είμαι η λυκνής μαζί σας. Εάν είχα ένα κουμπί να το πατήσω. Να έχω την κόρη με 100% του χρόνου μαζί μου, θα το πάταγα. Αν είχα ένα άλλο κουμπί που μου την έδινε 50% του χρόνου θα το πάταγα. Αν είχα ένα κουμπί που μου την έδινε το ένα τρίτο του χρόνου θα το πάταγα. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως, κυρίες και γέρος νάδερβοι, άλλο τι θα ήθελα και άλλο τι θέλω να μπορεί ή να μην μπορεί το κράτος να κάνει στο όνομα μου. Θυμάμαι μια συζήτηση τότε που ζούσαμε στο Τέξασ, στην πολιτεία Πρωταθλίτρια, στις εκτελέσεις, με κάποιον ο οποίος ήταν ένα υπέρμα χώρις της στανατικής σπινής και μου λέει καλά εσένα άμα την κόρη σου ή την γυναίκα σου την βίεσαν και της κότωνα, δεν θα θέλεις να σκοτώσεις το δαλωφόνο, το βιαστοί. Και χωρίς δεύτερη σκέψη του λέω θα τον έπλεγαν με τα χέρια μου. Αλλά αμέσως υπρόστεσα, αλλά δεν θα θέλα να ζω σε μια χώρα. Σε μια οργανωμένη κοινωνία που μου το επιτρέκει. Δε θα θα να ζω σε μια οργανωμένη κοινωνία που να τον σκοτώσει εκ μέρους μου. Το ίδιο ισχύει και με τη συνεπιμέλεια. Ναι, την ήθελα για μένα. Διακάωση. Όπως τη θέλουν και τόσοι άλλοι. Αλλά, αν δεν είναι δυνατό να συμφωνηθεί, συναιρετικά, όχι, δεν θα ήθελα την οργανωμένη κοινωνία να την επιβάλλει για πάρτι μου. Ποτέ δεν θα ήθελα να ένα κράτος να νομοθετή, αυτά που θα ήθελα να γίνουν πάνω στο θυμό και στην απελπησία μου. Άλλο, κύριε Υπουργία, μια ευχή. Και άλλο, η επιβολή μέσω της βίας ιδιωτικής ή κρατικής αυτής της ευχής. Τα πιο όμορφα πράγματα, όταν επιβάλλονται, μεταμορφώνονται σε τερατουργήματα. Πάρτε την αγάπη. Τον έρωτα. Όταν έρθει αβίας, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Όταν όμως επιβάλλεται, δια της βίας γίνεται βιασμός. Αυτό ισχύει με τη συνεπιμέλεια των παιδιών μετά από ένα χωρισμό. Αν προκύψει συνεργτικά η συνεπιμέλεια, είναι μια αώαση στη δυστυχία του χωρισμού. Αν όμως τη συνεπιμέλεια την επιβάλλει το κράτος, μετατρέπεται σε τραγέλαφο, μετατρέπεται σε σχήμα οξίμορο, με θύμα το παιδί. Το ξαναλέω. Ήθελα διακαώστητη τη συνεπιμέλεια. Όμως ταυτόχρονα καταλάβαινα, με πόνο και ίσως και με χωργή. Δεν το κρύβω. Ότι σωστά δεν είχα δικαιώματα ως πατέρας. Δικαιώματα έχει μόνο η κόρη μου. Συνεπιμέλει αίσως συνεργασία. Και η συνεργασία, κύριε, συγχυρίς συναδεύει, δεν επιβάλλεται με νόμο. Ευχήσα εργό το παιδί να έχει δύο ισότημα σπίτια. Να περνάω, όπως είπα στο προηγούμενο παράδειγμα, στο οποίο σας παρέθεσα, μια δομάδα με τον ένα γονιό, μια δομάδα με τον άλλο γονιό. Όχι πολύ μεγάλο, 12-13, αυτή είναι η προσωπική. Η προσωπική μου άποση, να επιλέγει μόνος του, μόνη της, τις εβδομάδες και τις ώρες που περνάει με τον ένα γονιό ή με τον άλλο γονιό. Ναι, αλλά αυτό που υποθέεται, πράγματα που κανένας νόμο θέτης, κανένας δικαστής, κανένας κρατικός διτουργός, δεν μπορεί να επιβάλλει. Ή να υποπτεύσει, κάνει σπίτια που ήτανε κοντά, ώστε το παιδί να μπορεί να πηγαίνει στο ίδιο σχολείο. Η οικονομική δυνατότητα των γονιών, ώστε να προσφέρουν, ο κάθε γονιός αντίστοιχες συνθήκες στο σπίτι, το οποίο είναι δίπλα, ή κοντά το ένα με το άλλο. Συνθήκες και ζωής και δουλειάς, που να δίνουν τα προνόμια στους γονείς, να μπορούν να σηκώσουν το βάρος, την ευθύνη, του πηγαίνελα, μια δομάδα, ένα, μια δομάδα, τρεις δομάδες σε ένας, μία δομάδα ο άλλος. Θέλουν να έρθω στον φόβο της λεγόμενης και αναφερόμενης, στο νοοσιαδιό σας, αποξένωσης του παιδίου από τον χωρισμένο πατέρα. Δεν το κρύβω, τον είχα αυτό το φόβο. Όταν είδα την κόρη μου να φεύγει, ιδιός τόσο μακριά, τον είχα αυτό το φόβο. Ευτυχώς, απεδείχθη, όπως συμβαίνει, είμαι σίγουρος πάντα σε αυτές τις ποιητώσεις, ότι ήταν ανοίδος φόβος. Τα παιδιά, κύριε και κύριε, στην αρυβή, δεν αποξενόνται, από γωνιούς που τα αγαπάνε. Ανοιξάρτητα από το πόσο χρόνο περάνε μαζί τους. Προκτές, η κόρη μου, η ξένεια, έγινε 17 χρόνων. 17 χρόνια από στεσεις. 17 χρόνια, θυμάμαι, από μικρό παιδί, πριν είσαι σε κοιτακούς στο Skype, εγώ τις διάβαζω παραμύθεια από το Skype, στην οθόνη να αποκοιμιάται. Από το 2005. Δεν σας σκρύβω ότι ήταν πολύ δύσκολο, να κρατήσουμε επικοινωνία. Είδιος ήταν μεγάλωνε. Τρεις τέσσερες φορές στο χρόνο βρισκόμασταν, ξέρετε τι σημαίνει αυτό από απόσταση, έξωδο, κούραση, το καταφέρναμε. Να πω κιόλας ότι ο καιρός της πανδημίας είναι πολύ σκληρός για μας, για την πρώτη φορά που για πάνω παιναχρόνο δεν έχουμε βρεθεί, δεν ξέρουμε πότε θα το ξαναβρεθούμε, τα σύνορα της Αυστραλίας είναι κλειστά μέχρι τα μέσα του 2022, συμφώναμε τον πρωθυπουργό της χώρας, αλλά πρέπει να σας πω, ότι παρόλα αυτά είμαστε, ίσως πιο κοντά, πιο δεμένοι, από τι θα είμασταν, αν ζούσαν μαζί. Με απόλειες βέβαια, δεν υπάρχει μέρα αυτά τα 17 χρόνια, όταν δεν είμαστε μαζί, που να μην χαρακτηρίζονται από το άλλη μία μέρα χώρια. Μετρούσαμε τις μέρες για να βρεθούμε, και όταν βρισκόμασταν, μετρούσαμε τις μέρες, μέχρι το χωρισμό. Κύρις και κύριοι, άλλο αυτό, και άλλο ο φόβος της αποξένωσης, άλλο η ψευθεωθεωρία της αποξένωσης, των παπάδων. Κυρίη Πουργέ, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης, όταν δεν υπάρχει η συναιδετική οδός προς τη συνειπιμέλεια, πρέπει να υπάρχουν οι οικογενειακά δικαστήρια, με εξηδικευμένους δικαστικούς, μακριά από τις ευελπίδων, μακριά από τα συμβατικά δικαστήρια, σε χώρους ειδικά διαμορφωμένους, με ψυχολόγους, με κοινωνικούς διτουργούς, έτσι ώστε να μεγιστοποιείται η πιθανότητα συνέναισης ή μιας επιμέλειας των παιδιών, που να είναι προσόφελός τους, με βασικό και μοναδικό κριτή, για την προστασία των δικαιομάτων τους. Αντί για αυτά, η κριβά οικογενειακά δικαστήρια, εσείς τι κάνετε, αλλάζετε το νόμο και ποιο νόμο, το οικογενειακό δίκιο του 1973, που παραμένει μέχρι και σήμερα, παράδειγμα προσμήμηση, ένα αμνημείο προδευτικής νόμοθέπτησης και οθού λόγου. Θέλω εδώ, στον βήμα αυτό της βουλίης, να αποτείσω οθόρα τιμής. Στις γυναικίες οργανώσεις, που κατά τη διάρκεια της 1970 δούλεψαν τόσες κλειρά, την οικογενειακότητα, το οικογενειακό δίκιο του 1973. Θα αναφερθώ. Στη νόμοσμαδία γυναικών Ελλάδας, στη κίνηση δημοκρατικών γυναικών, βεβαίω στην έννοση γυναικών Ελλάδας και η δύο στη Μαγαρύδα Παπαδρέου, που αξίζει μια αναφορά, ήδη ξέρω προσωπικά τι δουλειά που γεκάνει γι' αυτό. Στις ανεξάρτες της αυτόνομις κίνησης γυναικών, εγώ με τον οποίωνο όλο το πολιτικό σύστημα το προδευτικό όχι εσείς. Ποτέ δεν είσαι σαν κομμάτι αυτού. Πάντα είσαι σαν μέρος του σκοταρισμού της δεξιάς. Απόδειξη ο το 1983 εκείνο το εξαιρετικό νομοθέτημα, το καταψηφήσατε, υποστηρίζοντας ακόμα και τότε την πρίκα. Μην το ξαχνάτε αυτό. Ποι είστε να έχετε συνέστηση του εγκλήματος της ενοχής σας. Έρχεστε λοιπόν σήμερα αυτό το νομοθέτημα του προδευτικού ενός μαντάκι, μία σμαραγκοπούλου, ενός μάνεση, ενός κασιμάτι που τότε είχατε καταψηφίσει σήμερα έρχεστε να το αλλάξετε. Κύριε Υπουργια, θέσατε το ερώτημα και πολύ σωστά. Δεν υπάρχουν προβλήματα. Βέβαια υπάρχουν άπειρα. Δεν είναι τα προβλήματα όμως με το νόμο. Τα προβλήματα είναι με τι είναι φαρμογή του νόμου. Είναι με διδικαστηριακή πρακτική προστασία, αλλά εσείς τι επιλέγεται να κάνετε. Επιλέγεται να μην αντιμετωπίσετε αυτά τα υπάρχοντα άπειρα προβλήματα αντίθετα επιλέγεται να δημιουργήσετε νέα. Με αυτό το εστρώνομο σχέδιο που συνειδητά μετατρέπει μία όμορφη ευχή σε μία άσκημη κρατική επιβολή. Σε αυτό, θυμίζετε τους εξτρεμιστές προτεστάντες Αμερικανούς, πολέμιους των Αμβλώσεων. Το μεγαπαράδοξο στην περίπτωση των συγκεκριμένων κυρίων και κυρίων. Είναι το εξής, οι ίδιοι άνθρωποι που υπερθεματίζουν για το δικαίωμα του εμβρίου στη ζωή ακόμα και όταν είναι πρωιών βιασμού αντιστέκονται σε όλα εκείνα που μπορεί να απαλύνουν τη ζωή ενός παιδιού που γεννιέται σε μήν προνομίου χαϊκογένεια. Είτε αυτό είναι δωρεάν παιδεία είτε είναι δωρεάν υγεία είτε είναι ένας αξιοπρεπισμιστος Έτσι κι εσείς το ίδιο παράδοξο περίπου ίδιοι που υπερθεματίζετε για τη συνεπιμέλεια δεν ενδιαφέρεστε για τη δημιουργία και στη τελέκωση των οικογενειακών δικαστηρίων που μεγιστοποιούν τις πιθανότητες ουσιαστικής συνεπιμέλειας. Επιστρεύω και εδώ δε στην κάμερα και θέλω να κοιτάξω στα μάτια τους κορισμένους βαπάδες. Ναι σας πω και τούτο. Παρακαλώ μπορεί να κάνετε λίγο σηγεία. Το γνώνος μας, ως κορισμένους βαπάδες είναι αβάστατος, το ξέρω. Αλλά κρακά τα ψέματα. Πάλι, απευθύνομαι σηγωρισμένους βαπάδες. Πληρώνουμε και εμείς, οι ερσενικοί το τιμήμα που να ζούμε σε μια βαθιά σεξιστική πατριαρχική κοινωνία. Να, γιατί, κάτι που οι περισσότεροι άντρες αρνούμες να το καταλάβουμε. Ο φεμινισμός δεν αφορά τη γυναίκα και τη χειραφέτησή της. Αφορά την κατάργηση ενός εξουσιαστικούς συστήματος του οποίου θύματα είναι και άντρες. Οι δύο συμβαίσθητοι άντρες. Η λύση συμπεποσδενεί να συλλαχθούμε με τον νέο αντιφεμινισμό της κυβέρνησης της Στοντάκη. Η λύση είναι να εκοδομήσουμε μια πολιτεία που υποστηρίζει την ξεύρεση συναναιτικών λύσεων, όχι μία που εφαρμόζει το ρευανσισμό της πατριαρχίας. Όπως έχουμε δύο, και η κυρία Γιαννάκου, προς τη μήντης, έχει επιστρατέσει βαθιά πορτοφόλια. Βαθιά ολυγαρχικά πορτοφόλια για την προόθυση του νομοσχεδίου σας, κύριε Τσιάρα. Αν εξάρτητα, εγώ πιστεύω, ότι το πιστεύετε το... Είμαι σίγουρος ότι το πιστεύετε το νομοσχεδί αυτούς, αλλά ότι η τα πορτοφόλια είναι βαθιά, το βλέπουμε στη στάση των λεωφορίων. Κυρία, Υπουργε. Για μας, το μέρα 25, είναι ο νέος φεμμινισμός που βιέπει το κόμμα μας. Ο νέος φεμμινισμός που συνεχίζει στα βήματα του πρώτορου φεμμιστικού γυναίκου κυνήματος της δεκατείας του Δομήντα, που γιάνισε το οικογενειακό δίκαιο του 1983. Ένας νέος φεμμινισμός που σήμερα θα ενταθεί με το δικό σας νομοσχέδιο, κύριε Τσιάρα. Κλίνωτος. Κύριε πρόεδρε, κυρίς και κύριε συνάδελφι, δεν θα πρέπει να θυμίσω στο σώμα ότι οι νόμοι δεν γράφονται για τους καλούς καγαθούς. Δεν γράφονται για ανθρώπους και πολίτες που θα πράξουν σωστά και έτσι δεν θα χρειαστεί να πάνε στα διαστήρια. Το οικογενειακό δίκαιο γράφεται για τα χωρισμένα ζευγάρια που δεν μπορούν να συνελοθούν με ταξί τους. Γράφεται εγώ και για τα ζευγάρια που δεν μπορούν να τα βρούν, γιατί έχουν και πρόβλημα επιβίωσης και προσωπικής και ψυχολογικής και βεβαίως συγκονομικής. Η συνεπιμέλεια που είναι κάτι το ιερό, μακάρι να υπήρχε, μακάρι να εισχύε σε όλα τα χωρισμένα ζευγάρια. Το λέω με όλη μου την ψυχή. Απετή αγαστή συνεργασία. Απετή συνενώηση. Αλλά η συνεργασία και η συνεργασία δεν μπορεί να επιβληθεί, ούτα μόνο νομοθέτες, ούτα που δικαστεί. Καλυεργούνται και η συνεργασία με την βοήθεια δημόσιων θεσμών που εσείς δεν θέλετε να ιδροήσετε. Πάει ενάντια στον τι εναίστες η ιδρυσή αυτών των δημόσιων θεσμών. Θα σας θυμήσω κάτι που πούνται χρειάς να σας θυμήσω. Είμαι σίγουρος να το θυμάστε, αλλά έχει σημασία ότι στο μηθιστόριμα του Ανακαρίνηνα όλου το εξεκίνησε, λέγοντας, ότι όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν, αλλά όλες οι διστυχισμένες οικογένειες είναι διστυχισμένες σε κάθε μία μετοδικό τους τρόπο. Έτσι και μεταχωρισμένα ζευγάρια, που από την χάνωνα συνεργάζονται. Δημιουργούν το κάθε ένα από αυτά διαφορετικές μορφές διστυχίες για τα παιδιά τους, τις οποίες η πολιτεία έχει υποχρέωση να τις αντιμετωπίζει την κάθε μία διαφορετικά, χωρίς καλούπια, χωρίς να επιβάλλονται ατχο-περιορισμοί στους δικαστές. Το νομοσχέδι όσες έρχεται να βαθύνει τη διστυχία των διστυχισμένων ζευγαριών και, βέβαια, των παιδιών τους. Μόνο και μόνο για να έκανε οποιήθη ορευασισμός της δεξιάς εναντίον του αιμβοληματικού οικογενειακού δικαίου του 1982, το οποίο πολεμίσατε ελισσάσμένα τότε, το πολεμάτε ελισσάσμένα και σήμερα. Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, σήμερα γράφεται άλλη μία μαύρη σελίδα στα αποπνημονεύματα της μαύρης και άραχνης ιστορίες της παράταξής σας. Χωρίς να νοιάζεστε καν, ότι το κόστος του ρευανσισμού και της μισογενικής απροσύνης σας θα το πληρώσουν αθώες ψυχές παιδιών. Καληνύχτα σας, κύριε Υπουργέ.