 Roodkapje van oude sprookjes. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Oude sprookjes door J.J.A. Goeveneur. Roodkapje. Er was eens een goede moeder. Die een enig kind, een allerliefst dochtertje had. Ze had een fijn, vriendelijke gezichtje. Blonden haren, blauwe ogen. En was altijd vrolijk en opgeruimd. Eens liet de moeder voor haar lief kind een rood kapje maken. Want van alle kleuren stond rood het meisje verreweg het beste. Met dat rode kapje zag het kind en nog wel eens zo lief uit als de voren en oude mensen keken haar na als ze zo vrolijk langs den weg huppelde en noemde haar voortaan niet anders dan roodkapje. Roodkapje was niet alleen een aardig, maar ook een goed kind. Ze had maar één groot gebrek. Ze was wat lichtzinnig. En lette dus niet altijd goed op het geen moeder haar zij. Maar vergat nu dit en dan dat. De moeder zag dit niet zonder bezorgdheid. Doch daar roodkapje anders niet ongehoorzaam, niet knorrig of eigentinnig, maar altijd aardig en gewilig was zag zij de kleine fouten die het meisje begin maar liest door de vingers en dacht als roodkapje ouder en groter wordt zal dat ook wel anders worden. Dit kwijtsechter kan ene enkere kleine fout bitter treurige gevolgen hebben en dat zou de goede moeder ondervinden. Eens gaf de moeder roodkapje een mandje met wafels en een potje met boter en zei, ga lief kind en breng dit en grootmoeder en zeg dat ik hoop dat het haar recht goed smaken zal. Daar even wel vanavond al te laat zal zijn om weer naar huis te komen moet je vannacht maar bij grootmoeder blijven slapen. Zorg echter dat je u onderweg niet ophoudt want dan kon het in bos u ligt de boze wolf ontmoeten en u opvreten. Goede reis dan uw kind en vooral de complimenten. Roodkapje danste van blijtschap dat ze naar grootmoeder toe mocht want dat was altijd een groot feest voor haar. Zeg af haar moeder tot afstrijd in hartdrukke zun nam een potje met boter in de rechte hand het mandje met wafels en de linkerarm en stapte zo haar doorop door niet weinig tevreden dat zij al zoek in een verre boodschap mocht doen. Toen ze het laatste huis voorbij was gaf het weidenveld met zijn duizend en duizend bloempjes voor haar en onder de grote eikenboon die daar ergens op ene hoogte stond waren vele kinderen aan het spelen en dansen en verheugden zich in de lieve lentezoon die zo kosterig scheen. Nou woer ik kreeg je deze kleine roodkapje in het oog of ze kwamen op haar toetrippelen want allen hielden even veld van haar en roemden dat zij er zo lief uitzag en wilden weten wat zij in haar mandje en in haar potje had. Kom roodkapje, dans met ons, rippen allen Kom, een omuzientje dan Maar dan moet ik weg, dacht zij bij zichzelf Zetten het mandje en potje onder den boom neer en ging vrolijk met de overigen aan haar dansen Zo doondig vergat zij dan spoedig de waarschuwing die haar en moeder haar gegeven had. Daar opeens, te midden van al de pret begon nu echter in het dorp de avond klok te luiden Nu zijden de kinderen roodkapje allen vrienderen goedenavond, wensde haar goede reis en haasten zich om weder, bijvaarder en moeder te komen. Dans stond roodkapje alleen op het weidenveld zag de zon ondergaan en begon angstig te worden zodat ze bijna niet wist wat ze doen zou Spoodig echter stelde het liefst in de gekend zich ook alweer gerust en dacht ik wil maken dat ik op een drafje door het bos kom Het zou wel raar zijn als ik die lelijke wolf ook zo dadelijk tegen kwam Zo deed zij dan ook en ging lopen wat zij kon het bos werd nog dan al dichter en donkerder met moeite dronk zij tussen de dichte struiken door en heegde van benauwtheid en haast toen de grimmige wolf daar eentlaps voor was stond roodkapje vroeg het monster met dofstem waar ga je nog zo laat naartoe en zijn hun groene ogen vonkerde als gloeiende kolen Ach, lieve wolf, doe me maar geen kwaad ik ga naar mijn grootmoeder zei het kind dat huilde en beefde na je grootmoeder ga je, zei de wolf en waar woont je grootmoeder kinder achter het bos in het eerste huisje aan de linkerkant zei roodkapje maar gij zult mij toch niet opeten lieve heer wolf nee, voor midden nacht eet ik geen kinderen zei de wolf maar haast je dat je naar je grootmoeder komt want ik kon toch nog honger krijgen en dan de wolf liet daar nu staan en roodkapje, heel blij dat ze er zo van was afgekomen haaste zich nu verder daar ze den boze wolf niet gane voor de tweede maar ontmoeten wou deze echter met zijn veerpoeten veel vlugger lopen dan het meisje en was dus in omgezin voor grootmoeders huisje en klopte daar aan wie klopt daar vroeg de grootmoeder die al voor een uur te bed was gegaan ik ben het roodkapje zei de wolf met veranderde stem ik kom je wafels en wat verse boot te brengen doe alsjeblieft open grootmoeder trek maar aan het touwtje dan gaat de deur open riep de grootmoeder van haar bed de wolf trok aan het touwtje en pas was de deur open of daar viel hij wel de dier op de grootmoeder aan en hapte haar zon maar op vervolgens zette hij de nachtmuts de oude vrouw op zijn kop deed hij licht uit en legde zich op grootmoeders bed nu kwam de man op en scheen in het kamertje toen kwam roodkapje eindelijk ook aan het huisje en klopte aan wie klopt daar vroeg de wolf en deed de stem van de grootmoeder naar ik ben het roodkapje grootmoeder riep de kind doe open alsjeblieft ik ben bang voor de wolf trek maar aan het touwtje kind dan gaat de deur open zij de wolf zo kwam dan roodkapje binnen vroeg hoe het met grootmoeder was en deed haar een boodschap de boze wolf luisterde bedaard toe en zei daarop zet het goed daar maar op de tafel neer en kom gauw bij mij te bed dat deed roodkapje want ze was geducht moe toen zij nu echter op bed kwam pakte de wolf aan met zijn klouwen owee grootmoeder wat heb je scherpe nagels dat is om je beter te kunnen grijpen broodde de wolf en wat heb je vreselijk scherpe tanden de wolf broodde en vrat arme roodkapje op einde van roodkapje de beide bloemen van oude sprookjes dit is een LibriVox opname behoor het tot de publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org oude sprookjes door je jea goeveneur de beide bloemen een jonge maar arme jager ging eens het bozeen om een stuk wil te schieten op eenmaal hoorde hij het gebrul van een jagende wolf en een ogenblik later schoot hem een heigende revobij welke de bloeddorstige wolf al zo dicht op de hielen was dat hij haar met weinige sprongen kon bereiken de jagers schooten u echter en velde de wolf met zijn pijl reeds vreesde hij dat de re hem ontsnappen zou voordat hij een nieuw schoot kon doen maar toen hij een nieuwe pijl op zijn boog legde kwam de re in plaats van de vluchten sidderend op hem toe en zag hem met haar grote ogen zo roerend aan dat de jager medeleide voelde en niet tegenstaande al zijn nood het diertje besloot te sparen de re kwam tot voor zijn voetekruipen en viel daar uitgeput neder waarop de jager haar liefderijk op den koop streelde daar opeens verdween u echteren dier en voor de ontstelde jager stond een schitterende vee die hem vriendelijk toestprak en zeiden wees gesegend medeleidend sterveling ik was betoverd en in een re veranderd en ik kon niet anders verlost worden dan door een jager die niet alleen zijn jachtloos maar ook zijn dringende nood met medeleiden overwinnen en mij verschoonen zou heb dank en ontvang den loon voor uwe medorentijd en goedheid zie hier deze beide gewassen het ene zou u rijkdom aanbrengen het andere helpt een oude lichaams en ziltspijn en eerst een wonderkruid even als het eerste neem beide bloemen en maak een goed gebruik van haar geheime kracht vaar wou met die woorden verdween de goede vee en de jager herstelde zich langzamer hand van zijn verbazing vervolgens groef hij beide planten uit een grond droeg ze naar huis planten iedere bloem in een afzonderlijk potje en zetten ze zo voor zijn klein venstertje reest en volgende dag waren beide bloemen ontloken de ene fraai en korsdruk op het oog van schitterende kleur en wel rikend van geur verenigde al de pracht en schoonheid van lelie en roos de andere was zonder kleur zonder geur en schijnbaar gering en nietig een nog groter wonder gebeurde er echter met de eerste prachtige bloem en elk van haar keukblaadjes vertoonde zich in daaudropel van ongemene grote en korsdrukke glans die spoedig, vast en hard werd afviel en dan in zuiverdiamond van onschatbare waarde was de jager was buiten zichzelf van verbazing want hij kende de korsdrukheid die er eerder gesteenten wel enig sinds en kon niet meer worden zud te bewonderen vervolgens ging hij met een daarvan naar de stad bij een jubileer wien hij hem de koop aanbood hij ontving er een verbazende zon voor en was op eenmaal van alle aanmoeder en nood verloosd voortaan om gaf de jager zich dan ook met al den glans van de rijkdom hij kocht een prachtig slot en hield in het taalrijke schaar van bedienden zag zich omringd van vrienden welke hij door zijn schatten geheel van zich afhankelijk maakte en had in het genoot des overvloed zijn vorige, aanmoede en tevredenheid spoedig, geheel, vergeten trots, eigensinnig en heersuchtig geworden veracht hij zijn vroegere makkers en zijn voorspoed deed hem zelfs tegen de armen die aan zijn deur klopten hard vochtig en onbarm hardig worden alleen aan zijn bloem besteden hij oude mogelijke zorg de andere, op het oog niets vertoonende plant had hij daar een tegen lang verachterlijk in een hoek van zijn tuin neergesmeten daar had het gewast nu echter toevallig in een goede plaats gevonden om te worteren en zich ongemerkt langs den muur uitgebreid treurig groeide hij daar en niemand wist iets van zijn verborgenen kracht het geen den jager zo zeer begunstig had nader de tans echter spoedig zijn einde op zekerdag vertoonde de hemel zich met donkerwolken bezet weldraa verheest zich te storm blauwe bliksemstrauwen schoot in zistend door de lucht de donderrode en ratelde eindelijk viel in straal op het prachtige slot van een jager neer en zette het spoedig in een lichte laaie vlam slechts met moeite redden hij zijn leven al wat hij verder bezat brandde tot as radeloos zwierf hij om de gloeiende peinhoopen rond van al zijn erijdomen verlangde hij niets te redden dan alleen zijn een wonderbloem de bron van zijn geluk en hij hoopte dat de geheime kracht haar plant aan de markt des vuursweerstands zou hebben geboden spoedig echter vond hij dan gloeiende pot maar van de plant zelf geen spoor meer diep verslagen verlieed hij dan bovenal en zorgt hulp en troost bij zijn vrienden deze wezen hem echter verachter ik de deur ook de armen die hem om zijn hartheid hater verbleiden zich over zijn ongeluk en smelde hem en joden hem uit toen de gloed in de peinhoopen van zijn slot was uitgedoofd bouwde hij een ellende gehurt van enige half verbrande planken en balken leefde van de vruchten van zijn tuin en geleg zo in kluitenaar die de mensen ontvlucht verdriet en spijt over zijn ongeluk maar nog meer de beschuldigingen van zijn geweten maakte hem diep ongelukkig en deede hem zijn dagen in treurigheid en moedeloosheid sleiten eens dreefde honger hem na die verwijderde hoek van zijn tuin waar hij die tweede wonderplant verachter ik had neergesmeten vol verbazing zag hij dat het gewas zich hier langzame hand uitgebreid en gansse bedden overdekt had hij trok een stengel uit de aarde en ontdekte knoon die aan de wortel uitgegroeid waren die hadden in aangenamen geur en hij proefde ze ze smaakte korstdruk verheugd over deze ontdekking verzatigde hij zich er voorkomen mede en viel daarop in een diepe uiterst verquikkend slaap toen hij weder wakker werd was het avond geworden en alles vertoonde zich hem nu in een geheel, ander, wonderbaar licht oude spijt, oude verdriet was uit zijn hart geweken oude lichaamspijn was voorbij en de gewetensvroeging die hem gepijnigd had was door ene zachte droevijt over zijn begane verkeertheden en zonden vervangen hij voelde in zijn hart nieuwe moed en nieuwe kracht hij was een ander en beter mens geworden en verlangde nog slechts om met het goed dat de vee hem geschonken had de weldoener de armen en leidenden te worden zo ging hij dan nu voortaan van heurt tot heurt rond pracht en zieke hulp dan bedroefde troost en weldra veranderde de haat aan mensen tegen hem in liefde en dankbaarheid de rom zijn al goedheid en van het geneesmiddel waarmee hij zo gewondere werkte verbreidde zich tot in de verste landen de enige dochter van de koning in een verland lag naar lichaam en zilswaarziek en daar al midderen der geneeszeren vruchteloos bleven beloofde de koning aan hem die het leven en de gezondheid zijn dochter redden zou haren hand en na zijn dood de koning schroont en zijn land de jager had nauwelijks deze belofte vernomen of hij begaf zich naar de koninklijke hoofdplaats en weinig uren na het gebruik van zijn geneesmiddel was de prinses weder volkomen hersteld de bleedschap van een koning en de dankbaarheid zijn al geneesene dochter kende geen grenzen maar de arme jager wilde zich bescheiden en de eerbewijzingen onttrekken welke men hem had toegedacht hij vertelde de koning naar volle waarheid wat hij al beleefd had deze echter kreeg hem daardoor dubbel lief en gaf hem zijn dochter tot vrouw na de dood van zijn schoonvader erfde hij al die lands landen en hij tot in Hogen-Orderdom rechtvaardig, zacht en wijs regerde einde van het sprookje de beide bloemen de geschiedenis van Kalif Oejevaar van oude sprookjes dit is een LibriVolksopname alle LibriVolksopname behoren tot de publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden afrewelgen ga naar LibriVolks.org oude sprookjes door je jeaar Goeveneur de geschiedenis van Kalif Oejevaar te bak dat in zijn paleis zat de machtige Kalif zo als men daar te landen dan koning of forst noemt Gooit, zo heten die Kalif gemakkelijk op zijn divan gezeten rookte welgemoet zijn pijp en dronk daar nu en dan in kopgeurige koffie bij hij was zeer goed in zijn humeur en zag dus ook garen dat zijn vizier Mansor verscheen om hem zijn compliment te maken wat nieuws Mansor, riep hij hem tegemoet Heer, ik weet niets maar beneden op het plein wacht in Koopman die allerlei fraaien geen te koop heeft schoon, heer en de vizier gaf door ene beweging te kennen dat hij voor het ogenblink geen geld bij zich had ga en roep daarom die man toch maar bevalde Kalif en na korte tijd stond de kramer voor hem de Kalif bekeekte hem voorgelegd te waren en kocht van allerlei zowel voor zich als voor zijn groot vizier toen echter de Kramer na het sluiten van den Koop zijn kastje weder toedoen wilde bemerkte de Kalif in klein vakje en zijde Hout, wat zit daar in? de Kramer opende het en rijkte de Kalif in een kleine doos toe die in fijn zwartpoeder en in papier met een vreemd grift bevatten wat moet dat bedeuden? vroeg de Kalif en bekeek verbaasd de wonderijke letters welke hij zo min als zijn wijze groot vizier ontzijf gekom heer, dat weet ik zelf niet antwoordde Kramer ik kreeg dit poeder en dit papier van een man die uit Mijker kwam voor een gering prijsje kunt jij het echter krijgen want wat doe ik ermee? niemand kent deze letters de Kalif kocht alles en zijde het op Mansor zorg jij nu spoedig dat jij iemand vindt die dit schrift lezen kan de vizier geraakte hierdoor in verlegenheid maar hij had toch een zeer geleerde vriend die hij met doos en papier ging opzoeken om de rechtwijzing te vragen deze man heette Selem en riep dader ik toen hij het schrift zag dat is Latijn kom dan mee naar de Kalif riep de verheugde vizier en beide keer de naden voorst terug kom aan lees dan en vertouw het ons eens zijde de Kalifonisch hierigheid Selem begon mens gij die dit vindt prijs Allah voor zijn genade wie van het poeder uit deze doos snuift en daarbij zegt Muthabor kan zich in elk dier veranderen en zal ook de taal de dieren vaststaan wil hij weder de menselijke gedaande aannemen dan keren hij zich drie mal na het oosten en spreken weder datzelfde woord zorg echter om als gij veranderd zijt niet te lachen want als gij lacht is het overwoord vergeten en blijft gij levenslang een dier de Kali vreef zich de handen van genoegen liet Selem beloven dat hij dit geheim trouw bewaren zou en liet hem toen met een fors door het geschenk gaan de volgende dag sprak de Kalif tot Mansur kom, laat ons een proef nemen de doos met de poeder in dan gordel stekende gingen bijden buiten de stad en zagen bij een moras komende daar een oogjevaas staan ook boven in de lucht zweefde er een wat dukt u Mansur die beide oogjevaas houden een praatje samen laat ons ons ook een oogjevaas veranderen gezegd gedaan bij de snoven en rippen mutabor zij waren eens klaps in vogels veranderd verbaasd keken zij alkander aan dans kwam de oogjevaar die boven rondgevlogen had bij de andere oogjevaar aan een moras neerstreiken en de Kalif en Mansur kwamen niet scherig naden inderdaad verstoonden zij nu het volgende gesprek goedemorgen vrouw Langbeen insgelijks lieve vrouw Klapperbeck antwoorden de andere oogjevaar wil je eens mee proeven ik heb daar een lekker hage disje dank je, ik heb al vijf dikke kickers op ik mag mij niet al te dik eten want voormiddag moet ik voor de gasten van mijn papaar dansen die ene grote partij geeft zij de eerste oogjevaar en begon ter stond op de allerkluchtigste manier op de weekend heen en weer te rasperen de Kalif en Mansur vergaten van verbazing alle voorzichtigheid en konden zich eindelijk niet meer inhouden zij pasten in lachen uit de beide wezerijke oogjevaars keken verschrik op en vloegen weg dat was me daar een klucht riep eindelijk Kalif oogjevaar oheer, riep Mansur, echt een verschrik uit wat een ongeluk ik ben haar oord vergeten oh jee, minioosje riep de Kalif ik ook betenk je eens goed hoe was het? ook muu muuk muum zij keerden zich na het oosten en bedachten zich al hun best maar woord wilden maar niet meer invallen en de Kalif en Mansur waren en bleven oogjevaars treurig zweefden beide enige dagen buitenom en hapte nu en dan eens een kickertje op eindelijk zijde de Kalif maar hoe zullen mij nou onderdanen het nu maken Gauw, laat ons naar de stad vliegen beiden verheven zich in de lucht kwamen in de stad zetten zich op het dak van het paleisneerder en zagen hoe juist de nieuwe Kalif zijn plechtige intocht hield oh wee Mansur, riep de Kalif nu begrijp ik alles die schurk, die schobiak die daar nu mijn plaats in neemt is een verwendste tofenaar die ik eens liet afrotzen en die mij vrakswoer wat vangen wij nu aan heer, laat ons naar Mecca na het graffen en profet vliegen zijde Mansur, daar vinden wij misschien hulp beiden verheven zich in de lucht en vlogen naar het zuiden maar reeds na een paar uren werd de oude vizier moe en riep, oh heer ik kan het niet langer uithouden de Kalif, of schoon nog jong, hield op en zette zich met zijn manker op in boven al neder dien zij onder zich ontdekten heer, midden, onder, ingestocht te zuilen en uit muurwerk rusten zij uit toen zij eens klapt diep beneden zich in zucht hoorden en weeklagen vernamen wat is dat, riep de Kalif en stapte tussen de puinen door op het geluid toe de vizier volgde zidderend en bevend maar kwam met een Kalifsboedig in een rotkloof waar een uil zat uit Wien's ogen bitteren tranen stroomden de uil echter riep zodra hij en zag geprezen zij de dag mij naar verlossing want de ollevaas zal mij deze geworden zo luidt de profetie ach, riep de Kalif ollevaar dus zeid jij dan even ongelukkig als wij maar kunnen wij u helpen daar wijzelf een betoverde mensen zijn en beide vertelden aan de nachtuil hun geschiedenis toen sprak deze die snoede toveraar Moster verlangde mij tot vrouw maar als een koningsdochter vervoerde ik hem toen veranderde hij mij in een nachtuil en riep niet eer zult jij weer mens worden dan als ollevaas tot u komen en een van hen u zijn hand tot in eerlijk trouwe verbond aanbied wauw aan besluiten wie van u twee je mij zijn hand wil aanbieden en vertrouw verder op Allah dan helpen daar verlatenen de ollevaarschene met dit aanbod enigszins verlegen zij verlieten het hool om eens bedaard te overleggen groot vizier zij eindrig de Kalif ollevaar dat is een gek ding maar zij is in het prinses en dus moest jij haar maar nemen ee ee antwoorden deze zodat mijn ootje mij de ogen uitkapt als ik met in een jonge vrouw te huis kom dank je hartelijk nee nee genaardige heer jij ze jong en ongetrouwd en dus zeid jij heer de man een lelijke vauw gip de Kalif ja wist mij nog maar of ze jong en schoon is maar zo is het kat in den zakkopen beide redeneerden nog lang maar in het eind zat er niets anders op en de Kalif riep kom aan dan zal ik haar maar nemen de uil was zeer verheugd over dit besluit en zijde wel raam dan in deze nacht verzameren zich de tovenaars ik zou u op een plaats brengen waar jij geen ongestoord zien en beluisteren kunt en dit gebeurde dan ook enige uren later zag Kalif ollevaar door een gat in het dak van een grote zaal achter een volgens 8 tovenaars zich verzameren om zich aan een korselijke maaltijd neer te zetten en met alkander vrolijk te zijn in één van hen herkende hij den Kramer weder die hem die doos met poeder had verkocht en de naast hem zittende nodigde hem uit eens wat van zijn de laatste daden te verhaaren de tovenaar vertelde nu onder anderen ook hoe hij den Kalif en zijn vizier een beesten had veranderd en hoe hij nu zelf de bak had als Kalif regerde wat voor een woord heb jij hen dan opgegeven vroeg één toen men eens harder ik over het geval gelachen had o, een heel moeilijk Latijns het heette Mütterborg zij de tovenaar lachend de ollevaars vloegen nu zeer verbleid met de uil het dak af en keerde zich driemaal naar het oosten terwijl zij Mütterborg rippen ogenblikkelijk waren zij in de mensen veranderd nou voor ik voelde de Kalif nu echter zijn in vroeger u gedaan en kracht weder of hij trok woedend zijn sabo stormde als een leeuw in de zaal waar de tovenaars bij zijn gezicht verschrik op sprongen en heel hen allen in stukken toen dit geschiet was ontdekte hij eerst een nieuw wonder de uil was weder in een en wonderschone prinses veranderd alle drie trokken nu naar bak dat waar de Kalif door zijn trouwen onderdanen met luid gejuugd ontvangen werd hij trouwde de prinses en beide leefde en regeerden gelukkig en brachten het tot een hoge, gezegenden orderdom einde van de geschiedenis van Kalif ogevaar klein duimpje van oudersprookjes deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein opname door Marcel Koenders oude sprookjes door GEA Goeverneur klein duimpje er was er eens een houthakker met zijn vrouw die zeven kinderen hadden altimaal jongens de oudste was elf de jongste nog ging zeven jaar oud en deze was zo klein gebleven dat hij weinig groter was dan zijn vadersduim daarom werd hij dan door de anderen ook doorgaans klein duimpje geheten de houthakker was bitter arm en moest hard arbeiden in het bos ook bij de felste koude toen zeiden hij eens tot zijn kinderen ik kan u morgen tot houtsprokkelen gebruiken gemoet mee zo trok hij dan tien volgende morgen met vrouw en kinderen het bos in en liet de kinderen op een plaats waar ze het reis op een hoop moesten brengen hij zelf ging nu met zijn vrouw verder om hout te hakken de beide ouders hadden beslotende kinderen achter te laten omdat zij hun tochtekost niet meer konden geven toen nu de arme kleinen zich terdeeg moe en hongerig hadden gesleept en de ouders maar niet terugkwamen werd hij donker en ze werden heel benauwd en riepen, huilen en kroopen op een hoopje oppelkander toen zij klein duimpje schreven en klagen helpt geen zeer vandaag komen we toch niet meer naar huis maar ik wil eens rondkijken zo zegende klauterde hij in een hoge boom en keek naar alle kanten rond in het eind ontdekte hij in de verte een helderlicht kwam heel blij weer beneden en zeiden komt, we zullen wel spoedig een herberg vinden hij liep vooruit de andere zes hem na en zo kwamen ze voor een groot huis waar in de keuken een heldervuur brandde waarbij ene vrouw aan het koken en bakken was lieve vrouw zij klein duimpje wees zo goed en geef ons een nachtleger want we zijn in het bos verdwaald geraakt toen ontstelde de vrouw en zij oh we hier woont de wilde man maar daar je nu engs hier bent helpt weg lopen toch niet want hij ruikt je en daar hij zeven mijlstappers aan heeft kunt ge hem onmogelijk ontkomen kom dus binnen ik wil zien dat ik je help de vrouw deed de kamer open zij aan de kinderen dat ze onder de bedste wegkruipen zouden en gooide toen wat vet in het vuur opdat de man door de lucht daarvan niets van de kleine ruiken zou terwijl zij dat deed kwam de man ontzettende reus thuis wens de goede avond en riep ik heb honger breng me gauw wat te eten toen zette de vrouw een volderschotel voor hem neer legde daar brood, vork en mes bij en de reus ging aan het eten en schrokte zo geweldig dat er van een heel kalf niets dan de beenderen overbleven zodra hij gedaan en de mond nog maar pas afgeveegd had begon hij rechts en links met zijn neus rond te snuffelen en riep grimmig ik ruik mensenvlees oh kom oudje dat is het kalf wat deert hebt zei de vrouw nee ik ruik mensenvlees broemde de reus nam het licht en keek in alle hoeken rond toen hij echter onder de bedstee keek ontdekte hij de kinderen greep toe trok ze erbij de benen onderweg zette hem op tafel gij vopt mij riep hij nu zijn er vrouw toe greep zijn mes sleep dat en maakte zich klaar om de kleinen te slachten oh zei de vrouw vop hem ik wou je morgen verrassen maar de kinderen eerst ter deeg voeren zodat ze recht vet en smakelijk werden omdat je tegen zondag hebt genodigd je hebt gelijk vrouw kom aan voer ze dan nog maar goed en dan wil ik ze morgen klaarmaken zei de reus weer op zich toen op zijn bed en begon te snorken dat de wanden ervan trilden nu had de wilde man ook zeven kleine dochters doch ze waren niet mooi want ze hadden ieder een grote mond vol scherpe tanden want ze aaten ook mensenvlees het is dus te denken daalt zij er nog al grimmig uitzagen al die kinderen sliepen nu echter reeds in een groot breed ledekant en elk meisje had in plaats van ene slaapmuts een gouden kroontje op het hoofd daar stond nog een ledekant van dezelfde grote in dezelfde kamer en daar zei de vrouw van de wilde man dat klein duimpje nu met zijn broers op moest gaan leggen zij delen dit vol angst en hierop deed de vrouw het licht uit en ging ook te bed klein duimpje nu sliep niet in maar bleef wakker en dacht wacht wilde man het zal je beraaien dat je ons nu maar niet dadelijk de hals afgesneden hebt ik zal je tuflig wezen hierop stond hij op nam des wilde man's dochtertjes voorzichtig de kroontjes van het hoofd zette die toen zijn de broertjes op beheeld ene voor zich en kroop toen wip weer op bed en deed als of hij vast sliep tegen midden nacht werd de wilde man wakker, dronk eens en bronden het was toch dom de kleine vrouw liet bepraten om de kleine te laten leven ze kostte mij veel te veel voor ik wil het nu aanstonds maar afdoen meteen stond hij op nam zijn mes en sloop naar het bed waar klein duimpje met zijn broederssliep daar tastte hij rond kreeg klein duimpje bij het hoofd voelde daar het gouden kroontje op trok verschrikt zijn de hand terug en zij pst daar had ik bijna lelijk misgetast dat zijn immers mijn eigen kinderen ik moet mij vergist hebben daarop sloop hij naar het andere bed voelde eens rond en omdat de daarop slapende meisjes geen kroontjes op hadden dacht de wilde man zie zo, daar heb ik ze nu gauw maar en sneten zeven meisjes in de donker de hals af zodat ze in een onbeziendoot waren daarop ging hij weer leggen en sliep weer vast in dan zwekt de klein duimpje zijn de broers en zij schielijk, kleed je aan en volgt mij meteen leiden hij hem het huis uit en zij liepen de ganze nacht door zo hard en zo ver ze maar konden of schoon ze niet wisten waarheen smorgens werd de wilde man wakker en sprak tot zijn vrouw kom, sta op en braad mij kleine rekels ik heb ze vannacht nog maar geslacht haast je wat de vrouw ging in de slaapkamer en daar vond ze haar eigen kinderdood en dat de vreemde knapen gevlogen en verdwenen waren zij geelde het uit van schik en viel zo maar in flautten de wilde man ontstelde kwam dadelijk toe zag wat hij uitgevoerd had groot zijn er vrouw een emmer vol koud water in het gezicht zodat ze wederbij kwam en brulden het zo uit van woede dat het davelde door het ganze bos vervolgens trok hij dadelijk zijn zeven meldstappers aan en riep ik loop hen na en zal de rekels wel weer hier brengen dan zullen ze boeten ha zo liep hij heen maar klein duimpje had hem wel horen komen en kroop met zijn broertjes schiel ik in een rotskloof die zij van binnen met mos toestopten zodat daar een klein gaartje open bleef om door te zien daar keek klein duimpje door en spoedig zag hij hoe daar de wilde man van berg tot berg van dal tot dal kwam aanstappen en met zijn blote mes in de hand alles het onderste boven woelde eindelijk scheen de woede van de reus wat de bedaren daar in de nabijheid van de rots waarin de kinderen verborgen zaten zacht mos en frisse schaduwas kwam de wilde man daar naartoe legde zich neder en rustte wat uit tot hij eindelijk onder veel zuchten over zijn vermoorde dochtertjes vast in slaap raakte toen kroop klein duimpje zag je uit zijn schuilhoek voor de dag sloop op de reus toe greep dienst mes dat aan zijn hand was ontvallen nam een aanloopje en sneet het monster met eenhoud de kop af tans riep hij zijn broertjes en zeiden maak jullie nu dat je gauw naar huis komt daar is de weg ik zal wel nakomen terwijl nu zijn er zes broers volstrik aan het lopen gingen want de reus bloedde geducht en zijn afgehouden kop hadden nog naar hen trok klein duimpje de wilde man de zevenmelstappers uit en trok die aan daar ze wel ze betoverd waren ter stond aan zijn voetenpasten voor volgens ging hij naar het wildemans huis reep de vrouw en zeiden vrouw je man is in de handen van rovers gevallen die hem vermoorden willen als je mij niet dadelijk al zijn schattend geeft om hem te verlossen kijk maar tenteken dat ik zijn boden ben wij zijn de zevenmelstlaarsen en zijn mes meegegeven haast je nu, want anders kom ik te laat toon gaf hem de vrouw in haar angst al de rijkdommen welke zij in huis had klein duimpje pakte die op zijn rug was daarmee in een ogenblik verdwenen en kwam goed en wel bij het huis van zijn ouders aan waar hij die en zijn zes broeders rijk en gelukkig maakte er werd een grote lekkere maaltijd gegeven en die daar bij geweest zijn watertanden daar nog van einde van klein duimpje Assepoester van oude sprookjes deze Librivox opname behoort tot het publieke domein opname door Marcel Koenders oude sprookjes door GJA Goeveneur Assepoester er was eens een edelman die ene liever goede vrouw en een ene dochtertje had toen het kind pas twee jaren oud was stierf de moeder kort daarna trouwde de vader ene andere vrouw maar die was zo trots en hoogmoedig dat met haar bijna geen huis was te houden ook had zij twee dochters die in Hovaardij aan haar moeder volkomen gelijk waren alle drie moeder en dochters mochten nu echter de armenwees volstrekt niet leiden maar kwelden haar plaagden haar en deden haar dagelijks alle mogelijk verdriet en de vader liet haar begaan zonder zijn armkind scherming te nemen want hij was met zijn tweede vrouw verbazend ingenomen en al wat deze zijde of deed moest hem goed wezen de moeder liet haar stiefdochter het laagste werk verrichten zij moest schrobben en schuren het ruwe keukenwerk doen en de kamers van haar moeder en stiefsisters schuuren zij sleep op de harde grond en had geen bed alleen ene ouders dromalt en ene grove gescheurde deken gaf men haar ook mocht zij niet aan tafel mee eten maar moest zich in de keuken behelpen met haar binnen overschoot en dat was soms bitter weinig dus diefsisters daarin tegen hadden fraaie kamers met haar peiten behangsels prachtig huisraad en grote spiegels waarvoor ze de gangse dag konden staan en zien hoe mooi haar, haar kostelijke kleren stonden onderwijl moest de arme stiefsister zich met groven omgebleek de kattoenijurtjes rokjes en boezelaartjes behelpen en moest zij haar zusters, dickwels wel tot drie of viermaal op een dag het haarkappen daarbij werd zij altijd bekeven en kreeg nooit een vriendelijk woord of schoon zij altijd lief en vriendelijk was alles, gewillig deed geduldig, alles verdroeg en nooit waagde haar vader met een enkel woord van klacht lastig te vallen der is niet te min deden haar stiefsisters haar uitpure boosaardigheid allerlei kwelling en verdriet aan zij aan de haart zat om erten te doppen kwamen zij stilletjes aangeslopen werpen al de gedopte erten op de grond en in de as en liepen dan weg had meisjes rijden van spijt en begon ze weer met moeite op te zoeken doch, zie daar kwamen wel honderd vogeltjes aangevlogen die pikten met hun ne scherpe bekjes de echte heel vlug uit de as op en weerpen ze alle in de schootel zodat het arme meisje toch nog altijd tijdig met haar werk klaar kwam als ze dan alles bereiderd had en de anderen voor haar plezier uitgingen keerden zij in de keuken terug rusten uit en warmden zich als ze koud was bij de hete as omdat ze toch nooit in de kamers bij het warme vuur mocht komen daarom hadden haar stiefsisters haar dan ook de spotnaam van Assepoester gegeven en toch was Assepoester duizendmal mooier liever knapper en wat nog meer zegt ook duizendmal beter, braver en verstandiger dan haar neidige stiefsisters eens gebeurde het dat de koningsoon een bal gaf en natuurlijk waren ook Assepoester sisters daarop genodigd die schikten zich op zo mooi ze maar konden en Assepoester moest haar toen de ganze dag helpen en kreeg nog braaf knoeren en stompend toe hoe zeer ze ook haar best deed eindelijk stopten zij in de koets en Assepoester zag haar met een bedroefd hard na zover ze maar kon vervolgens sloopt zij naar de keuken zette zich daar in haar gewoon als hoekje neer en schrijde bitter op eens stond daar nu de dame voor haar die haar als peet had en doop gehouden deze was ene machtige vee of Tovergodin en zijde vriendelijk kindlief hoe schrijt gezoom Assepoester schaamde zich droogde zich haastig de wangen af en stotterde oh lieve peet ik ik maar ze kon niet uit de woorden komen toen glimlachte de vee en zij spreek maar gerust op gij zout ook graag eens naar het bal gaan mijn kind is het niet zo? ja zij Assepoester maar ik ben zo arm ik heb haast geen kleren daarom was het gek van mij en ik zal het uit mijn hoofd zetten de vee glimlachte opnieuw raakte Assepoester met haar staf aan en plotseling werden haar oude lelijke kleren in de kostbaarse stoffen veranderd zodat Assepoester niet wist wat haar overkwam vervolgens gaf de goede vee haar een paar glazen meldjes en sprak beneden voor de deur staat een kutsier met een prachtig rijtuig en bedienden die zijn allen voor u rijk nu naar het bal maak u aan niemand bekend en vermaak u eens terdeeg zorg echter dat gij voor 12 uur wederweg rijdt want anders veranderen deze prachtige kleren weer in uw oud versleten huispak en kutsier kuts, knechts en paarden verdwijnen begrepen kind Assepoester beloofde dat met hart en mond ging met de vee de deur uit op het plein waar zij 1 met 6 paarden bespannig gouden kuts vond reed daarin naar het hof trad in de balzaal en verwekte daar door haar schoonheid zulke optien dat alles in beweging kwam en met haar algemeen voor 1 vreemde prinses hield zelfs haar vader haar moeder en haar stiefsisters herkenden haar niet en bewezen haar alle bedenkelijke beleefdheid toen zijn nevens de koningsoon echter werd er stond smoorlijk op haar verliefd en wilde toen hij haar eens gezien had met geen andere dame meer dansen hij bracht haar zelf van allerlei gebak wijn en vruchten die Assepoester met haar zisters deelde en men had een prittige avond tot het eindelijk kwartier voor 12 sloeg toen stond Assepoester op naam afscheid van de oude koning en zijn zoon de haar tegen de volgende avond weder op een bal vroegen verlieed hier op de zaal stapte in haar kuts en was in een omwezin weer thuis en in de gewone Assepoester veranderd thans kwamen hare ouders en zisters thuis en vertelden haar van de wonderschone prinses op het bal van de vriendelijkheid welke die haar bewezen had en dat de koningsoon van plan was om haar te trouwen oog zei Assepoester die mooie prinses zou ik ook wel eens willen zien jij, arme stumper jij, riepende zisters wat zou jij daar doen jij zou met je lelijke gezicht het hele bal bederven nee nee, daar pas jij niet en hierop gingen ze naar bed de volgende dag schikten zij zich nog veel mooier op en reden andermaal naar het bal in het paleis nauwelijks waren ze weg of daar kwam de goede vee weder bij Assepoester in de keuken veranderde haar en maakte haar nog veel mooier dan gisteren zodat toen Assepoester andermaal in de zaaltrad alles in rep en roer kwam en men zich niet genoeg kon verwonderen over haar lieftalligheid de pracht en de rijkdom van haar kleren diamanten en juwelen en de oude koning en zijn zoon ook wisten niet wat ze zouden om haar eer te bewijzen de jonge prins dansten met haar en kreeg haar zo lief als hij nog nooit een mens lief gehad had en Assepoester begon hem ook zeer lief te krijgen doch, liet daarvan niemand iets merken evenwel vergat zij in haar geluk geheel de tijd en eerst toen de klok 12 begon te slaan sprong zij verschrikt op en liep zo haastig de zaal uit dat zij daarbij een van haar glazen meldjes verloor natuurlijk was daar iedereen verbaasd over maar de prins raapte het meldje van de grond op dat in zijn zak ook vroeg hij dadelijk aan de schild wachten of zij de prinses niet hadden zien vertrekken deze zijde echter er kwam alleen maar een jong armoedige kleed meisje voorbij dat wel half een keukenmijd leek maar geen prinses toen Assepoester sisters thuiskwamen vertelden die haar alles Assepoester echter lachte in haar hart en verheugde zich toen zij hoorde hoe de prinses haar meldje had opgeraapt en dat in zijn zak gestoken had op het bal kwam zij nu evenwel Voerta niet meer daar nu de prins zijne geliefde haar verschijnen werd hij diep bedroefd en liet door de ganze stap bekend maken dat hij alleen die trouwen zou wie het glazen meldje aan de voet paste men liet eerst de prinsessen toen de hertogsdochters toen de gravinnen baronessem en verdere hoofddames naad nemen maar het glazen meldje was voor allen te klein men bracht dat ook bij Assepoester sisters die alle bedenkelijke moeite deden, docher ook maar niet in konden komen eindelijk zei de Assepoester ach laat mij ook eens passen de Assepoester's lacht een hart op en wilde haar de kamer uitjagen maar de edelman die met het meldje rond ging keek haar oplettend aan zag hoe schoon zij was en zeiden dat zij haar zin moest hebben omdat hij in last had alle jonge meisjes te laten passen nu nam Assepoester het meldje er zonder moeite in en het paste haar uitmuntend de verbazing van haar ouders en zisters laat zich moeilijk beschrijven maar werd nog groter toen Assepoester ook het andere glazen meldje uit haar zak haalde en dat ook aantrok onderwijl verschien daarop eens de vee weder raakte Assepoester met haar toverstaf aan en zie daar stond zij in betoverende schoonheid en als koning in gekleed de beide zisters herkenden in haar tans de schone dame die zij op het bal ontmoet hadden weerp een zich verschrikt voor haar afoeten neder en smeekten om vergiffenis voor haar gedrag jegens haar Assepoester nu deed haar ter stond opstaan kusten en om hels de haar en zijde dat alles vergeven en vergeten was vervolgens trouwden zij de prins en is met de tijd de koningin van het land geworden einde van Assepoester Sneewitje van oude sprookjes deze Librivox opname behoort tot het publieke domein opname door Marcel Koenders oude sprookjes door Goeverneur Sneewitje mede in de winter zat een koningin aan haar raam scheelde een appel en keek tot tijd verdrijf naar de sneeuwvlocken die voor haar neervielen toevallig sneed zij zich nu echter in de vinger zodat het bloed op de sneeuw druppelde en zij had een inval en zijde oh had ik toch een kind zo rood als bloed kort daarna kreeg zij een wonderschoon dochtertje dat blank als sneeuw en rood als bloed was dat noemde zij Sneewitje en zo verheugde zij zich over haar lievele kind dat zij van blijdschap stierf een jaar later nam de koning andere vrouw deze was trots hoogmoedig en boos aardig en daarbij had ze een spiegel die spreken kon en als zij in die toverspiegel keek zo vroeg zij spiegel spiegel aan de wand wie is de schoonste in het hele land en als dan de spiegel antwoorden gij, koningen gij zeid de schoonste in het land dan was zij tevreden want zij wist wel dat de spiegel waarheid sprak Sneewitje groeide intussen op en toen zij 7 jaar oud was toen was zij zo schoon geworden als de Engelen in de hemel dan vroeg de koningin weder eens aan haar spiegel maar die zijde op eenmaal vrouw koningin gij zeid de schoonste niet meer Sneewitje is schooner wel honderd keer toen ontstelde de boze koningin en werd groen en giel van neid van dat uur af nam zij ook het arme Sneewitje en was haar overal in de weg eindelijk nam zij een besluit riep een jager en zijde neem het kind breng het in het bos dood het daar en breng mij haar long en lever tot bewijsteken de jager gehoorzaamde en nam Sneewitje mee toen hij echter zijn hart zwanger trok om het kind te dood hem begon dit te schrijen en smeekte oh lieve jager laat mij leven ik wil in het bos blijven en nooit nooit weer naar huis komen en omdat het zo lief en zo schoon was neeg de jager medeleide en sprak loop heen dan arm kind maar komt toch vooral nooit terug hij dacht daarbij de wilde dieren zullen het toch wel gauw opvreten maar toch was hij van harte blij dat hij zelf haar niet gedood had toen juist een jong hert tegen kwam schoot hij dat slagte het nam long en lever mee naar huis en gaf die aan de omdeugende koningin deze liet die door een kok klaarmaken en had ze op in de vaste verbeelding dat zij Sneewitjes eigen long en lever had Sneewitje dan nu liep in haar angst al verder en verder het bos in tot het avond werd en haren voetjes haar haast niet verder meer draagend konden toen kwam zij aan een klein huisje ging binnen en vond in de kamer zeven heel kleine bedjes en in het midden een tafel en zeven borden met brood en wijn dat alles was wonder klein maar uiterst proper en netjes het hongerige Sneewitje had en dronk nu en legde zich van vermoeidheid op het grootste bedje dat maar eventjes plaats voor haar had toen het nu heel donker geworden was kwamen de zeven dwergen aan wie het huisje toe behoorde deze werkte overdag in de berg en haalde haar goud en zilver uit nu zijn merkten dat al iemand voor hem van het eten gebruikt had waren zij in de beginne vrij wat boos toch eindelijk kreeg een van hen het slapende Sneewitje in het oog en riep de overruggen dan slichten zij met hunne zeven blakertjes naar Sneewitje en riepen oog liever tijd wat een beeldig mooi kind zij vonden er zoveel behagen in dat zij Sneewitje niet wakker maakten maar rustig op het bedje lieten doorslapen de zevende dwerg kroop nu bij zijn makkers op bed bij ieder een uur en zo was de nacht gauw om toen de dag aanving ontwaakte Sneewitje zag de zeven dwergen en schikte zeer zij waren echter vriendelijk zeiden hoe heet gij nu vertelde Sneewitje alles en toen de dwergen dat gehoord hadden zijden zij kind gekund blijven maar zorg dan ook goed voor onze huishouding en houd alles zinderlijk en net laat ook geen mens in huis als wij er niet zijn verstaat gij dat beloofde Sneewitje die nu ook voortaan het huis in orde hield en zolang de dwergen overdag aan hun werk waren geheel alleen bleef de onderigende koningin echter die nu dacht dat Sneewitje dood was meende dat het toch eens weer tijd werd om haar spiegel te vragen en zij spiegelspiegel aan de wand wie is de schoonste in het hele land daar antwoorden de spiegel vrouw koningin het schoonste hier zijt gij maar Sneewitje over de bergen daar bij de zeven dwergen is duizend maalt zo schoon als gij toen schrikten zij en merkte dat de jager haar bedrogen had en dat Sneewitje nog in leven was daarom pijnsten zij op nieuwe boosheid tot zij eindelijk wat had gevonden zij verfde haar gezichtbruin kleden zich aan als een oude koopvrouw ging in het bos vroeg het huis van de dwergen en klopte daar aan tot dat Sneewitje uit het raam kwam kijken koop, mooie rijgeveters Riep, het boze wijf en liet Sneewitje een hand vol zien oh, dat kan geen kwaad die eerlijke koopvrouw wil ik inlaten maar wat zit je lijf je los? kind zij het wijf kom laat mij je uns behoorlijk rijgen Sneewitje had geen erg en liet de vrouw begaan toen ging de oude aan het rijgen en regen zo vast dat Sneewitje geen adem meer kon halen en voor dood meer viel nu, zijt ge de mooiste geweest Riep de oude trok de deur toe en maakte dat ze weg kwam neet lang daarna kwamen de dwergen met de avond thuis en schrikten toen zij hun lief Sneewitje roerloos ernaals dood op de grond van de lichaam zij merkten echter spoedig dat zij tussen tijf geregen was en knipten de veter door toen begon zij een weinigje te ademen en werd zachtjes aanwelevend toen de dwergen hoorden wat er gebeurd was zijden zij die oude koopvrouw was niemand anders dan die ondeugende koningin pas dus wel op en laat geen mens meer binnen als wij niet bij u zijn het boze wijf echter ging zodra zij thuis kwam voor haar spiegel staan en vroeg spiegelspiegel aan de wand wie is de schoonste in het hele land toen antwoorden hij evenals de vorige maal vrouw koningin het schoonste hier zijt gij maar Sneewitje over de bergen daar bij de zeven dwergen is duizend maals op schoon als gij toen zij dat hoorde liep al haar bloed naar haar hart zo schrikten zij want zij begreep dat Sneewitje dan weer levend was geworden nu sprak zij wil ik dan iets bedenken dat u zeker aanstelig de dood moet aandoen en met hekse kunsten die zij ook verstond maakten zij ene vergiftigde kam verkleden zich toen weder als een koopman kwam bij het huis van de dwergen en klopte aan Sneewitje deed nu evenwel niet open, maar riep vol angst ga maar voorbij ik mag niemand inlaten het kijken is u toch niet verboden zij de oude haalde de vergiftigde kam voor de dag en hield die in de hoogte deze beveel het kind zo goed dat het zich liet verleiden en de deur opende toen zij het overen de koop eens waren zij de oude nu eens ordentelijk kammen het onnozelig Sneewitje dacht aan geen kwaad en liet de oude begaan maar nauwelijks had die harde kam een paar malen door de harem gehaald of het vergift daarin werkte en het meisje viel als dood neer zie zo, sprak nu de verkleden koningin Tans heeft het met uw schoonheid een einde en liep heen gelukkig echter liepen tegen de avond dat de zeven dwergen naar huis kwamen zij ontdekten dadelijk de vergiftigde kam en dus kwam Sneewitje voor de derde maal nog met de schrik vrij zij waarschuwden het kind nog eens aller ernstigst zodra de koningin te huis kwam raadpleegden zij weder haar afspiegel maar die zijde Sneewitje over de bergen daar bij de zeven dwergen is duizend maal zo schoon als schijn toen werd het goddelose wijf woedend en zijde nu wil ik het uiterste aan wagen want sterven moet zij en zij ging in ene kamer waar niemand kwam en maakte daar een vergiftigde appel die van buiten heel vrij was en rode wangetjes had toen deze appel klaar was verfde zij zich het gezicht weder verkleeden zich in de boerenvrouw en ging zo over de bergen naar de zeven dwergen zij klopte aan Sneewitje kik naar buiten en riep ik mag ging mens inlaten de zeven dwergen hebben het mij verboden mij goed zijde de boer in mijn appels kan ik bij een ander wel verkopen maar daar heb gij erin en zo sprekende rijkte zij Sneewitje de vergiftigde appel toe nee, zij Sneewitje ik mag niets aannemen zijt ge dan bang voor vergift vroeg het wijf kijk, dan wil ik een appel in twee helft te snijden de rode helft eet gij en de witte wil ik eten de appel was even wel zo kunstig in één gezet dat de rode helft alleen vergiftigd was Sneewitje kon haar lust niet weer staan toen zij de boer in zo smakelijk zag eten en nam de halve appel maar nauwelijks had zij een beet daarvan in de mond of zij zegels dood ter aarde de koningin zag haar met vervoede blikken aan lachte boos aardig en zijde blank als sneeuw en rood als bloed ditmaal kunnen de dwergen u niet meer opwekken zij kwam te huis en vroeg de spiegel die zijde vrouw koningin wees maar te vreem gij zijt de schoonste heel alleen nu had haar neidegaard rust zo goed als een boos en neidegaard maar rust kan hebben de dwergen kwamen avonds naar huis vonden Sneewitje op de grond liggen en nu was zij dood zij jammerden en beproefden alles om haar weder in het leven te roepen maar ditmaal hield niets arm Sneewitje was en bleef dood zij legten haar op ene bank gingen daarom in het rondzitten en beweenden haar drie dagen lang vervolgens wilden zij haar begraven evenwel zag zij er nog zo fris en schoon uit en had zo weinig van een dode dat de dwergen mengden dat zij te mooi was om haar in de zwarte aarde te verbergen en dus maakten zij ene glazen kist legt een Sneewitje daarin en schreven er met grote gouden letters haar naam op en dat zij ene koningsdochter was vervolgens zetten zij die kist op een groene berg en een van hen heel ter dag en nacht de wacht bij de dieren kwamen ook en betreurden Sneewitje eerst een el toen een raaf en ten laatste een duifje nu lag Sneewitje lange tijd in de kist en veranderde niet maar zag er uit alsof zij nog leefde en eenvoudig sleep want zij was blank als sneeuw en rood als bloed nu kwam er eens een koningszoon door het bos verdwaalde kwam bij de dwergen en wilde daar overnachten hij zag de kist op de berg en het schonensneewitje daarin en las wat met gouden letters op de kist geschreven stond toen zij hij tot de dwergen geef mij die kist en ik geef u daarvoor wat gij wilt nee zijde de dwergen voor al het geld van de wereld niet toon sprak de prins schenkt mij haar dan want ik kan niet leven zonder Sneewitje te zien en ik wil haar in ere houden als mijn liefste schat toen zij zo sprak kregen de goede dwergen medeleiden en schonken hem de kist de koningszoon liet die door zijn knechten op de schouders wegdragen toen gebeurden het dat de dragers strompelden over een steen en door de schok schoot het stuk van de vergiftigde appel dat Sneewitje doorgeslikt had haar werd de hals uit en nu duurde het niet lang of zij opende de ogen teelde het deksel van de kist in de hoogte richtte zich overreint en werd weer levend lieve hemel riep zij waar ben ik de koningszoon zijde volblijtschap gij zijt bij mij en vertelde wat er gebeurd was en sprak ik heb u liever dan alles op de wereld kom met mij na mijn vaders palijs gij zult mijne gemalding worden dat vond Sneewitje goed en zij ging met hem de bruiloft werd met grote pracht gevierd maar tot dat feest Sneewitjes ondeugende stiefmoeder genodigd toen zij zich prachtig opgeschikt had trad zij voor de spiegel en vroeg spiegelspiegel aan de wand wie is de schoonste in het hele land de spiegel antwoorden vrouwen koningin de schoonste hier zijt gij de jonge koningin daar zijt gij lelijk bij toen vloekte het boze wijf en werd zo angstig zo angstig dat zij geen raad wist zij wilde nu eerst geheel niet op de bruiloft komen maar toch had zij geen rust en moest er naartoe om de jonge koningin te zien en toen zij in de zaaltrad herkende zij Sneewitje en stond stijf van schrik er waren in tussen reeds ijzeren pantoffels op het vuur gezet en die werden nu met tangen roodgroeiend binnengedragen vervolgens moest die boze vrouw in die roodgroeiende pantoffelstappen en daar op dansen tot zij er dood bij neerviel dat was de straf voor haar goddeloosheid einde van Sneewitje vrouw Holle van oude sprookjes deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein opname door Marcel Koenders oude sprookjes door Goeverneur vrouw Holle er was eens ene weduwe die twee dochters had de ene daarvan was traag en lelijk de andere daarin tegen vleitig en knap der's niet te min had de weduwe haren lelijke dochter veel liever dan de vleitige en knappe want deze laatste was slechts haar stiefdochter daarom moest het armen lieve meisje als een poester in huis zijn alle werk doen en vervolgens buiten bij de put gaan zitten tot uit bloed haar uit de vingersprong nu wilde het geval dat haar spinneklos eens geheel bloederig geworden was en het meisje bukte in de put neer om de klos af te wassen daar sprong de klos uit haar hand viel in het water en zondadelijk weg toen liep zij schrijend naar haar stiefmoeder en wilde klagen wat er gebeurd was deze echter werd geweldig boos schuld haar uit vooral wat lelijk was en zij als je de klos naar beneden hebt laten vallen moet je ook zien dat ge hem terug krijgt nu ging het meisje vol angst naar de put wist niet wat ze beginnen zou en boog zich eindelijk zo ver over de rand neer dat zij het evenwicht verloor en plomp voorover in het water storten toen zij ontwaakte en weer tot zichzelf kwam lag zij op enig groene wijden vol geurige bloempjes waar de zon vrolijk scheen de vogeltjes zongen en de bijtjes lustig gonsten zodat het ons arme meisje weer ruim en licht om het hart werd zo ging zij verder en kwam aan een rookende bak oven rood zat dat riep oh haal mij eruit ik ben heel gaar gebakken toen haalde het meisje het brood eruit legde het nekjes op de daarbijstaande bank uit om af te koelen en ging verder vervolgens kwam zij onder een appelboom die bijna bezweek de last van de rijpappels en deze riepen het meisje toe oh schud ons toch af we zijn allen door en door rijp toen schudden het meisje de boom dat vele appels afvielen en ze verzamelden die zorgvuldig in de manden die erbij stonden zodat geen enkele bleef liggen toen dit gedaan was ging zij verder voort en kwam aan een huis waar een oude vrouw uit het raam keek en haar vriendelijk toelachten door het meisje werd angstig en wilde weglopen hey hoe zo haastig riep de oude komt toch binnen en wees niet zo bang waar ik een wild en mijn bed goed wild schudden zodat ik er zacht op lig mocht jij wel blijven aanzult het goed bij mij hebben maar schud mijn bed toch vooral recht goed dat de pluimen eruit stuiven dan sneeuwt het in de wereld toen zij het meisje dat zij haar uiterste best zou doen en bleef bij vrouw Holle een heel lange tijd daar zij alle dagen kostelijk eten en drinken kreeg zodat beide een heel ver genoegd en rustig leven samen hadden na die tijd begon het meisje echter toch met heimwee te krijgen en zat vaak treurig het raam uit te kijken naar de blauwe lucht of naar het groene land toen zij vrouw Holle wel kind gehapt uit de huis zo bitter slecht gehad en toch krijgt u het heimwee hoe is dat zo ja zeiden het meisje hoe is het en of mijn stiefmoeder al hard en mijn zuster niet goed voor mij was mocht ik ze toch wel eens weer zien kom zij vrouw Holle jij hebt mij trouw gediend en dus wil ik je dat niet afslaan en als het je niet gaat kon dan maar gerust weer bij mij hier op kusten zij het meisje bracht het bij ene grote poort en liet het daardoor zien maar terwijl zij daar onder doorging begon het eens klaps goud te regenen en al het goud bleef aan haar hangen zodat zij er geheel mee overdekt was en voordat vrouw Holle de poort weer toesloot stopte zij het meisje ook nog de verloren spinklos in de hand en gaf haar nog eens een zoen tot afscheid toen viel de poort toe en het meisje was weer op de wereld bij haar oude huis nu ging zij naar de moeder en toen de moeder dat vele goud zag werd zij goed ontvangen zodra nu de moeder hoorde hoe haar een stief dochter aan al die rijkdom gekomen was zijde zij de volgende dag tot haren, ondeugende en luie dochter ga heen en spin je ook de vingers bloedig en laat dan je spinklos in de put vallem dan zult geook rijk worden het meisje dacht dat is goed preekte zeer eventjes met een speld in de vinger wirp de bebloede klos in de put en sprong hem na wezenlijk kwam zij ook even als de anderen op de vrije groene wijden en bij de bak oven daar riep het brood weder oh, haal me er uit ik ben heel gaar gebakken ei ik zou gek gewezen en mij de vingers verbranden zijde het luie meisje ging voort en kwam bij de appelboom daar schreeuwden de appels oh, schut ons toch af we zijn allen door en door rijp geur kunt even goed blijven hangen als liggen zij het meisje leep lachend voort en kwam bij vrouw Holle die met een ernstig gezicht uit het fenster keek en geen woord zij toen bood zich het meisje aan om haar te bedienen en vrouw Holle zijde als gewerken wild en mijn bed goed wilt schudden zodat ik er zacht op lig mogen geweld blijven en zult het goed bij mij hebben maar schut mijn bed toch vooral recht goed dat de pluimen eruit stuiven dan sneeuwt het in de wereld ik ben vrouw Holle toen ging het meisje in huis en begon haar werk de eerste dag was zij vleitig en gehoorzaamde vrouw Holle als die haar wat zij want zij dacht aan het vele goud dat die haar zou meegeven de tweede dag echter was zij het arbeiden al moe de derde dag was ze te lui om op te staan voor vrouw Holle het bed te maken toen zijde vrouw Holle haar de dienst op en het meisje zij ja ik woon naar huis en daarom krijg ik nu heimwee ga dan maar kind zij vrouw Holle en neem je spinklos mee hierop ging ze met haar naar de poort deed open en liet het meisje door deed meende dat nu de gouden regen zou volgen en het begon ook wezenlijk wonderbaarlijk te ruizen toch in plaats van goud viel enkel pek neer zodat het meisje er helemaal mee overdekt was dat eerst haar beloning voor je slechte diensten reed vrouw Holle zo kwam de sukkel thuis arm, kaal en vol pek dat zo vast kleefde dat ze het haar leven lang niet weer van haar lichaam heeft kunnen krijgen einde van vrouw Holle zwaandkleef aan van oude sprookjes deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein opname door Marcel Koenders oude sprookjes door GJA Goeverneur zwaandkleef aan een arme boer had drie zonen twee ervan waren trots en hoogmoedig en behandelden hun groedige jongste broer alsof die veel minder was dan zij deze was van nature geen sindsdom maar slechts bedeest en schroomvallig daarom liet hij zich ook alles wel gevallen wat zijn er broeders met hem aanvingen en zijden er bijna nooit wat tegen hem hij heette Adriaan maar zijn er broeders noemden hem selden anders dan de dommen nu wilden de oudste op zekere dag in het bos gaan om houten kappen en de vader moest hem daartoe een beil meegeven die kreeg hij ook en daarbij een stuk koude pannenkoek om het tot tijd voor drijf nu en dan eens van te happen want vooraf al een stevig maal gehad in het bos kwam daar nu een oud grijze manneke aansukkelen die er heel uitgehongerd uitzag en smeekte hem oh, geef me toch een klein stukje van je pannenkoek want ik sterf bijna van honger ik lust een pannenkoek zelf wel antwoordde de vlegel geen verder en begon een boom om te hakken toch de beil gleed af en dron diep in zijn arm dus moest hij dan bebloed en pijnlijk weer naar huis trekken dan ging de tweede zoon in het bos daar kwam hetzelfde voor de grijze manneke en verzocht weer een stukje pannenkoek die tweede gaf echter even min wat als zijn broeder eind kwarteertje later wond de hij zich onder het werken en wel zo diep in zijn been dat de houthakkers die in de nabijheid hout kloofden hem naar huis moesten brengen toch eindelijk ging Andriaan in het bos en ontmoete daar hetzelfde oude grijze manneke dat hem ook weer hetzelfde verzoek deed daar neem mijn hele pannenkoek maar zei de dommen het is goed gegund en wel bekomen hetje het manneke tasten toe en had zo begerig als of hij een de volle week gevast had terwijl Adriaan er zijn plezier in had hooggoed het de oude man smaakte ook bleef hij bij hem zitten en praten wat met hem tot de maaltijd geheel was afgelopen toen zeiden het oude manneke een goede jongen Adriaan en dus kom mee ik wil je een boom aanwijzen die moet geomhakken en gezult er iets ondervind hem hij bracht Adriaan nu diep in het bos bij een oude eik en zijde daar werkbraaf en wat gevind houd dat in ere want het zal je geluk wezen of schoon niet heel groot van verstand heb je een goed hart betoomt en van het weinigen dat gehad garnen aan ene armen en hongerigen meegedeeld dat geld in het oog van God meer dan verstand schoonheid en andere gaven en zal niet onvergolde blijven vaarwel en wees gelukkig met die woorden verdween het grijze manneke Adriaan hakte er fris op los totdat de stam begon te wachtelen maar toen die geveld op de grond lag kijk daar zat onder de holle ene gouden zwaam die daar zeker haar nest had willen maken Adriaan pakte haar schielijk beet bond haar een lang touw om de hals en ging er mee heen tot hij tegen de avond in een herberg kwam waar hij overnachten wilde men gaf hem een klein kamertje en de knicht de meid van de waard keken met verbaasde ogen naar de zwaan welke Adriaan bij zich had een paar van die gouden veren hadden zij dol graag gehad daarom kwamen ze snachts stilletjes in het kamertje waar Adriaan sleep en wilden de zwaan eens duchtig plukken maar pas hadden zij haar echter eventjes aangeraakt of kijk daar was het zwaam kleef aan en hun handen zaten aan de zwaan vast en waren met geen mogelijkheid weer los te krijgen de volgende morgen vroeg toen nog niemand in huis opwas en Adriaan de zwaan het touw wederom de hals en leiden haar weg toen moest een meid en knicht wat ze ook tegenspartelden wel volgen want ze konden onmogelijk los komen terwijl de trein nu zo door een stadje trok kwam een schoorsteenvegen voorbij maar toen de gek met het geval begon te steken en de meid bij de hand greep Wip daar zat hij stijf aan haar vast en moest ook mee wat krommen sprong hem hij ook maakte zo ging de sleep weder de poort uit en de weg langs daar waren googelaars maakte voor de toeschouwers allerlei kluchtige kunsten en griemassen toen echter Adriaan met zijn gevolg voorbij kwam leep al het volk van de googelaars weg met Hans Worst voorop die voor de klucht de schoorsteenveger bij de hand vatten Wip zat Hans Worst weer aan de schoorsteenvegen vast en moest ook mee het getier werkt nu groot de toeschouwers lachten de knecht uit de herberg razde de meids rijden de schoorsteenveger vloekte en Hans Worst maakte allerlei dolle spongen bij al dat leven keek de vrouw van de burgemeester Adriaan uit Riepaarman hij zeiden daar kijkens wat spectakel gaat er stond heen en zorg dat er orde komt de burgemeester lachte eerst maar daar hij bang was voor het kijven van zijn boze vrouw liep hij naar beneden wou de rust herstellen en greep de Hans Worst bij de hand daar zat hij zelf ook vast en moest mee zijn vrouw was hem op de voet gevolgd en toen zij zag wat gebeurde schoot ze toe greep met beide handen naar haar man en wilde hem wegtrekken zie daar hing zij ook aan de sleep en wat zij ook deed zij bleef plakken zo ging de trein verder en verder die aan de zwaan en aan alkanden vastzaten sreden uit alle macht maak ons los wij zitten hier vast en we kunnen niet los de mensen liepen toe en lachten hartelijk maar daar ze toch wel merkten dat hier bij Toverij in het spel was pasten ze wel op dat ze niet te dichtbij kwamen en wilde niemand helpen Adriaan kwam nu met zijn gevolg in een grote koningstad en al het volk liep mee en wilde het einde van deze dingen afwachten de koning van de stad had ene schone dochter maar die zeer zwaar moedig was zodat nog niemand haar ooit had zien lachen daar maakte de koning zich zeer betroefd over en juist toen Adriaan met zijn troep bij de stad aankwam liet de koning uitroepen dat wie zijn dochter aan het lachen bracht haar tot vrouw zou hebben al was hij ook een eenvoudige boerenzoon toen Adriaan dat hoorde, dacht hij ik wil het beproeven en nam zijn weg naar het paleis al het volk liep bij en achter hem en ieder juelde en lachte als dol en bezeten zodra de koning en zijn dochter dat vernamen kwamen zij aan het venster en keken uit nauwelijks echter had de prinses de optocht gezien kateren van lachen en lachte al harder en riep ik ben van mijn leven nog zo plezierig niet geweest als nu daar ik lachen kan en dan proestte zij het weer uit en lachte dat men bang was dat zij het op de zenuwen zou krijgen maar Adriaan zij nu her koning wilt hij mij prinses uwe dochter tot vrouw geven ik heet Adriaan als hij het nog niet weten mocht dat is mijn enige naam toen lachte de koning ook en antwoorden ik heb er niets tegen als mijn dochter u nemen wil deze zijde trek hem mooie kleden aan dan zal hij mij wel bevallen ik neem hem terwijl dit voorviel merkte zij die aan de zwaand kleefden dat zij minder en minder vast zaten en spartelden eindelijk geheel los nu wilde ieder naar zijn huis gaan toen riep Adriaan nee nu gij eens met mij meezijd gekomen opende zeerig bruiloft met mij houden en dat gebeurde dan ook er werd een verbazend prachtige bruiloft gehouden getrompet en getrommeld gebraden en gezoden gejubeld en gedanst en wijn te drinken gegeven zoveel als ieder maar verkoos toen de bruiloft was afgelopen gingen allen aan zwaand kleef aangehangen hadden naar huis en zijden onderweg totelkander die heer koningszoon heeft ons veel eer aan gedaan maar wij hebben het toch ook bittersuur moeten verdienen einde van zwaand kleef aan einde van oude sprookjes door je jea wijn te drinken