 Hoofdstuk 26 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. 20.000 meilen onder zee door Silverne hoofdstuk 26 met nieuw voorstel van Kapitein Nemo. De 28e januari toen de Nautilus om 12 uur weer aan het oppervlak verscheen, bevonden wij ons op 9 graden 4 minuten noorderbreedte en hadden 8 kilometer westwaarts land in het gezicht. Eerst zag ik een opeenstapeling van omstreeks 7.000 meter hoge bergen met zeer grillige vormen. Toen de zonshoogte genoben was, ging ik naar de salon en zag dat wij, naar het Geen om de Keert werd aangetekend, ons dicht bij Ceylon bevonden, dat was een paro aan de onderste punt van het Indische schierijlandhang. Ik ging in de bibliotheek om er een werk over dit eiland te halen, dat als een van de vruchtbaarsten der wereld beschouwd wordt. Ik vond een boek, Ceylon en de Singales, getiteld. Toen ik in de salon terugkwam, keek ik eerst de lichaam van Ceylon na, waar aan de ouden zoveel verschillende namen gegeven hebben. Het ligt tussen 5 graden 55 minuten en 9 graden 49 minuten noorderbreedte en 79 graden 42 minuten en 82 graden 5 minuten oostenlengte van Greenwich. Het is 275 kilometer lang, 150 breed en 900 in omtrek. De oppervlakte beslaat 24.448 kilometer, het is dus iets kleiner dan eilands. Op dat ogenblik verschende kapitein met zijn eerste steurman. Hij wierp een blik op de kaart en keerde zich vervolgens tot mei. Het eilands Ceylon, zei hij, is een land dat behoeft is door de parovisserij. Zou het geen lust hebben meneer om een van die visserijen te bezoeken. Zonder twijfelkapitein. Goed, dat is gemakkelijk. Toch, zo wij al die visserijen gaan bekijken, dan zullen we toch de vissers zelf in iets zien. De jaarlijkse vangst is nog niet begonnen. Het doet er even wel niet toe, ik zal bevelgeven om naar de Golf van Manaar te gaan, waar wij vermodelijk van nacht zullen aankomen. De kapiteinspak enige woorden tot zijn steurman, die daarop aanstonsweg ging. Weldraad doakte Nautilus weer onder water en de manormeter wees aan dat zij op 10 meter diepte voer. Ik zocht toen op de kaart de Golf van Manaar. Ik vond haar op de 9e parallel aan de Noordwestkust van Ceylon. Zij wordt door Indië en Ceylon ingesloten en aan de noordzijde begrenst door de eilandjes Manaar en Rameceram en de dag tussen liggen de rotspunten, die onder de naam van Adamsburg bekend zijn. Om deze golf te bereiken moest, ben de gehele westkust van Ceylon langs. Men vist paar rotsmeneerde professor, zei de kapitein, in de Golf van Bengale, in de Indische Zee, in de Chinese en Japanse zeeën, langs de kust van Zuid-Amerika, in de Golf van Palma en in die van California, maar bij Ceylon levert deze visserij de meeste voordelen op. We komen er zeker wat vroeg, want de vissers komen niet voortmaakt aan de Golf van Manaar B1, waar zij zich dan gedurende 30 dagen met hun 300 schuiten bezighouden om de schat in de zeeën naar boven te halen. Elke schuip bevat 10 roeiers en evenveel vissers. Deze worden in twee groepen verdeeld, die ombeurten tot op een diepte van 12 meter duiken, terwijl zij een zware steen aan hun benen hebben hangen en door middel van een touw aan de schuip verbonden blijven. De halve is altijd nog die oude manier in zwang, vroeg ik. Altijd nog, antwoordde kapitein Nemo, hoewel deze visserijen aan het vernuftigste volk de aarde behoren, aan de Engelsen, wien zij door de vrede van Amiens in 1802 werden afgestaan. Ik geloof dat de schuiphenders zoals Gijsse gebruikt bij zo'n kind visserij grote dienst zouden kunnen bewijzen. Ja, want die arbe parovissers kunnen niet lang onder water blijven. De Erosman Perseval spreekt in zijn reis door Ceylon van een kaffer die vijf minuten onder water bleef. Doch dit schijt mij niet zeer geloofwaardig. Ik weet wel dat enige duikers het 57 seconden uithouden en zeer bekwamen zelfs 87, maar dit zijn uitzonderingen. En als die ongelukkige weer in de schuip komen, dan loopt hun het water met bloedvermengd uit neus en oren. Ik geloof dat 30 seconden de gemiddelde tijd is dat zij onder water kunnen blijven en zij zich haasten om alle paraoesters die zij kunnen lostrekken in een netje te steken. Maar over het ogen meen worden die vissers niet oud. hun gezicht wordt zwak, ze krijgen zweren aan de ogen en wonnen over het gehele lichaam. Soms zelfs worden zij onder water door een beroer te getroffen. Ja, zeg ik, het is een treurig ambacht en dat stert dient om mijn modigrille te voldoen. Maar, zeg me eens kapitein, hoeveel parao's kan het schuip per dag wel opvissen? 40 tot 50.000? Mijn zegt zelfs, toen in 1814 de Engelse regering voor eigen rekening niet vissen, de duikers in 20 dagen 76 miljoen oesters naar boven brachten. Die vissers worden toch behoorlijk betaald. Zeer slecht, meneer de professor. De Panama verdienen zij maar in de rings daaldig per week. Meestal krijgen zij 2,5 cent voor een oester die parao's bevat en hoeveel zij er niet, waar niets in zit. Welke schantalige beloding voor mensen die hun meesters rijk maken, het is een gruwel. Dus zult geen met uw makkers, zei kapitein Nemo, de oesterbak van mannar bezoeken en indien zich daar toevallig een voorbijige vissen ophoudt, zult geen aan het weken zien. Goed kapitein. Zeg eens, meneer Arruna, zijt geen niet bang voor haaien. Haaien, vroeg ik. De vraag van de kapiteinsgemerg heel overbodig. Wel nu, hernam kapitein Nemo. Ik moet eerlijk bekennen, kapitein, dat ik mij aan die soort vissen nog niet zo voorkomen gewend heb. Wij zijn er aan gewoon, antwoorden de kapitein en met er tijd zotgij het ook zijn. Overigens zijt geen gewapend en misschien zullen wij dan onderweg waarop het haaien jacht maken. Het is een belangwekkende jacht, dus tot morgen vroeg meneer. De kapitein zei dit op losse toon en verliet de sallon. Als men u uitnodigde om in de Zwitserse bergen op berenjacht te gaan, zou het gezegden, goed, morgen zullen wij op de berenjacht maken. Als iemand u een uitnodiging zond om in de noord-afrikaanse vlakte op leeuwenjacht te maken, zou het geantwoorden, zo, het schijnt dat wij op leeuwen of tijgers gaan jagen. Maar wanneer men u op die wijze verzocht om de haaien in hun natuurlijk element na te jagen, zout u er misschien nog wel eens over willen nadenken voordat jij die uitnodiging aanaamt. Wat mij aangaat, ik streek met de hand over het voorhoofd waarop enige zweetropos kleefden. Ik wil eens nadenken, zei ik tot mezelf, en mijn tijd ervoor nemen. Om otters in de onderzees wouden te jagen, zoals we bij het eiland Krespo gedaan hebben, dat gaat nog. Waarom onderzee te wandelen als men bijna zeker is er haaien te ontmoeten, dat is iets anders. Ik weet wel dat in sommige streken, bijvoorbeeld op de Adaman eilanden, de negers niet aarzelen om met een dook in de ene en een netje in de andere hand een haaien aan te vallen, maar ik weet ook dat vele van hen die deze vreselijke dieren aanvallen niet leven terugkeren. Bovendien ben ik geen neger, en dan was ik erin, dan geloof ik, dat een aarzeling van mijn zijde wel verschoonbaar zou zijn. En ik ging aan de dromen van haaien, die ik mij voorstelde met grote kaken, met een ruim aantal rijentanden gewapend, waarmee zij een mens wel in tweeën kunnen buiten. Ik voelde er eens wat pijn in de lenden. En dan kon ik de overschilligheid niet verduwen waarmee de kapitein mij die ellendige uitnodiging gedaan had. Zou mij niet gezegd hebben dat het niets anders was dan om de vos in zijn bossen te gaan opjagen? Goed dacht ik. Koen zal nooit met mij mee willen gaan en dat zal er mij van verschonen om de kapitein te vergezellen. Wat net lent aangaat, ik bekend dat ik mij niet zo geheel van zijn voorzichtigheid verzekerd hield. Een gevaar, hoe groot ook, had voor zijn strijdlustig karakter altijd enige aantrekkingskracht. Ik begon weer in het boek van Sur te lezen, maar ik dobladerde het slecht werktuigelijk. Tussen de regels in zag ik de vreselijke, geopende kaken. Op dat ogenblik kwam een Koenraad en de Amerikaan binnen met een kam en zelfs vrolijk gelaten. Zij wisten ook niet wat hun wachten. Jongens, meneer, zijn net lent, uw kapitein Nemo, de duifel Halahem, heeft ons een zeer aardige uitnodiging gedaan. Oh, zo, zei ik. Geen weters, als meneer Diet Kwalek neemt, antwoordde Koenraad, de kapitein van de Nautilus heeft ons uitgenodigd om morgen, in meneers gezelschap, de prachtige parelvisserij van Ceylon te bezoeken. Hij heeft dit zo beleefd mogelijk gedaan. Heeft hij u niets meer gezegd? Niets meneer, antwoordde de Amerikaan, dan alleen dit, dat hij u ook over die wandeling gesproken had. Juist, zei ik. En heeft hij u geen enkele bijzonderheid meegedeeld? Over... Niets meneer. Gij gaat toch mee, niet waar? Ik, zonder twijfel. Ik zie dat jij daar veel lust in hebt net. Oh, veel, zeer veel. Het is misschien gevaarlijk, voegde ik er op betekenis van het toon bij. Gevaarlijk, vroeg net lent. En dat, er was, vroeg net lent. En dat, een wandelingentje naar een oesterbank. De kapitein had dus zeker onnodig gevonden om bij mijn makkers het denkbeeld aan haaien op te wekken. Ik keek er in verwarring aan, alsof zij reeds één van hun ledermaarten misten. Moest ik hen waarschuwen? Ja, zeker. Maar ik wist niet goed hoe ik dit zou aanleggen. Meneer Zekuraat zal ons zeker wel enige bijzonderheden van de parelvisserij willen medelen? Over de visserij zelf. Of over de oogelukken die, over de visserij, antwoordde net lent, het is goed het terrein te kennen voor men er zich op waart. Wel nu, gaat dan zitten vrienden en ik zal u alles medelen wat het boek van Seur er mij zelf van geleerd heeft. Net en Koen naar mijn plaats op een rustbank waarna de eerste mij vroeg, meneer, wat is een parel? De parel, antwoordde ik, is voor de dichter een traander zee, voor de oostelingen een hard geworden daaudropel, voor de vrouwen een kostbaarheid van langwerpige vorm met glasachtig uiterlijk en van een parel moerachtige stof welke zij aan hun vingers haus of oren dragen. Voor ons gekundige is er een verbinding van phosphorziure en colziure kalk met een weinig gelatinen en eindelijk voor de natuuronderzoekers een eenvoudige ziekelijke afscheiding van het orgaan dat bij zekere schelpdieren het parel moer doet geboren worden. Vamilie der weekdieren, klasse der koplozen, orde der schaaldieren, mompel de koenraad. Juist geleerde koen. Al de schaaldieren die het parel moer, namelijk die blauwe of blauwachtige violetten of witte stof welke het binnenste der schelpakleid afscheiden zijn geschikt op parels voor te brengen. De mossels ook, vroeg de Amerikaan. Ja, de mossels uit zekere streken van Schotland, Weels, Ierland, Saxon, Bohemen en Frankrijk. Goed, dan zal ik er voet aan op letten, antwoorden de Amerikaan. Maar, hernam ik, het weekdieren dat bij voorkue de parel afscheid is de pareloester, de kostbare Pintadine. De parel is niet anders dan een samentrekking van parel moer, dat in boelvormige gedaan ze aaneemt. Ze hecht zich aan de schelp vast of zit verborgen in de plooien van het dierlijk lichaam. Op de schelp zit de parel altijd vast, toch in het vlees is zij los. De kern is reeds in klein hard lichaam. Het zij een onvruchtbaar eitje of een zandkorrel waarom zich jarenlang parel moerartige stof afscheid. Vindt me meer dan één parel in dezelfde oester, vroeg Koenraad. Ja, mijn jongen, er zijn er die een schat inhouden. M'n vermeld zelfs een oester, door ik twijfel eraan, die niet minder dan 150 haën bevatten. 150 haën? Zijn ik haën, vroeg ik driftig. Ik wil zeggen 150 parels, haën zou bespotterlijk zijn. Zeker, zei Koenraad, maar kan men hier ons ook vertellen hoe men die parels uit de schelp haalt. M'n doet dit op verschillende wijze en dikwijl strekken de vissers ze met tangen uit de schelp als de parels eraan vastzitten. Gewoonlijk echter worden de oesters uitgespreid op matten van Spaans riet die men op het strand heeft uitgelegd. Zo sterven zij in de lucht en na een tiental dagen zijn zij in vrij ver gevorderd de staat van onbinding gekomen. Dan werkt mensen in grote bakken met zeewater waarin mensen opend en wasst. Dan begint het dubbele werk de schilders. Eerst splijten zij de platte parelboer uit de schelp welke in kisten van 125 tot 150 kilo verzonden worden. Dan nemen zij het diertje uit de oester, koken dat en ziften het om er zelfs de kleinste parels uit te halen. Verschilte prijzen er parels ook volgens de grote, vroeg Koenraad. Niet alleen volgens de grote, antwoordde ik, maar ook volgens de vorm, volgens het water, dat is te zeggen de kleur, en naar de schitterende en veelkleurige glans die ze zo schoon voor het oog maakt. De schoonste parels worden maagdelijk genoemd. Zij ontstaan op zichzelf in de weefsof van het weegdier. Zij zijn wit, soms onderscheidend, maar soms ook wel doorscheidend in een gewonek rond of langwerpig van vorm. In het eerste geval worden er armbanden, in het tweede geval oorbellen van gemaakt, en daar zijn de kostbaas te zijn, worden zij bij het stuk verkocht. De andere parels zitten aan de schelp vast, en omdat ze onregelmatiger zijn, worden deze bij het gewicht verkocht. Tot de minste soort behoren eindelijk de kleine pareltjes die onder de naam van zaad bekend zijn. Zij worden bij de maat verkocht en gewoonlijk voor portuurwerk gebruikt. Maar het moet een langdraadig en moeilijk werk zijn, zei de Amerikaan, om de parels volgens grote uit te zoeken. Nee, mijn vriend, dit geschiet om middel van 11 verschillende 7 die met afwisselend aantal gaartjes doorboord zijn. De parels die in de 7 met 20 tot 25 in de gaartjes blijven liggen, zijn de beste. Tot de tweede soort behoren die welke niet gaan door 7 waarin 100 tot 800 gaartjes geboord zijn. Het zaad eindelijk wordt verkregen door 7 met 900 of 1000 gaartjes. Dat is vernuftig, zei Coenraad. En ik zie dus dat het uitzoeken der parels werk tuigelijk geschiet. Zal men hier ons ook kunnen zeggen wat die parel Oesterbanken gewoonlijk opbrengen? Voor z'n boek van Seur antwoorden ik, worden de visserijen van Ceylon jaarlijks voor een som van anderhalf miljoen haren verpacht. Gulden, hernam Coenraad. Oh ja, gulden. anderhalf miljoen gulden, hernam ik. Maar ik geloof niet dat die visserijen tans zoveel meer opbrengen als vroeger. Het is hetzelfde geval met de Amerikaanse visserijen die onder de regering van Karo de Vijfde twee miljoen gulden opbrachten en tans legt twee derde van die som opleveren. Om kort te gaan, men kan de opbrengst van alle parel visserijen bij Oekander op omstreks 4,5 miljoen gulden schatten. Maar, vroeg Coenraad, wordt er nergens melding gemaakt van beroemde parels die voor zeer hoge prijs verhandeld werden? Ja, wel mijn vriend. Men zegt dat Cesar aan Servilia een paroaanbod die een weide had van 60.000 gulden. Ik heb zelfs eens horen vertellen, zei de Amerikaan, dat in de oudheid een dame paros dronk opgelost in Azzijn. Cleopatra, zei Coenraad. Dat smaakte vast niet lekker, voegde net Lent erbij. Afschuwelijk, vriend net, antwoorde Coenraad, maar een klein glaasje Azzijn dat 750.000 gulden kost, is nog al aardig. Het spijt mij dat ik die dame niet tot vrouw heb, sprak de Amerikaan, terwijl hij zijn arm op weinig dubbels in de gewijze heen en weer bewoog. Net Lent, de man van Cleopatra, riep Coenraad uit. Maar ik had moeten trouwen, Coen, zijn net ernstig, en het is mijn schuld niet dat het niet is gebeurd. Ik had al een half snoer van paros uitgekocht, maar ze is daarop toch met een ander getrouwd. Wel nu, dat half snoer had mij niet meer dan twee dollars gekost. En toch, meneer de professor zou mij misschien niet willen geloven, die paros waren zo groot dat ze door geen safe met 20 gaten zouden zijn heen gegaan. Dat waren nagemaakte paros, megoeden net zeeklachende, eenvoudige glazenbolletjes van binnen met een Oosterse oplossing zo goed als niets. Het is niets anders dan de zilveren schubben der blij in water bewaard en in ammoniak opgelost. Het heeft niet de minste waarde. Daarom heeft Kaartje misschien een ander getrouwd, anders worden net Lent zeer wescherig. Maar, om op onze kostbare paros terug te komen, ik geloof niet dat Edekvorster ooit zulke kostbare bezeten heeft als kapitein Nemo. Deze, ook Koenraad, terwijl hij op het prachtig klein ood in de glazen kast was. Ja, en ik geloof niet dat ik mij bedrieg als ik die paro op een miljoen gronden schat. En zonder twijfel heeft de kapitein er alleen de moeite voor gedaan om ze op te rapen. Wie zegt ons, riep net Lent uit, dat wij erborgen op onze wandeling ook niet zoking zullen vinden? Kom, zijn Koenraad. Waarom niet? Waardoor zouden ons zokerschatten aan boord van de nouten dus dienen? Aan boord nergens toe, zijn net, maar elders. Oh, elders, zei Koenraad hoofdschuddend. Lent heeft gelijk, zei ik, en zo wij in Europa of Amerika ooit een paro van 1 of 2 miljoen mee brachten, dan zal dit tenminste groot gewicht en meer waarschijnlijkheid aan het verhaal ons een lot gevallen geven. Dat geloof ik ook, zij de Amerikaan. Maar, vroeg Koenraad, die altijd meer van dingen wilde weten, is die parovisserij gevaarlijk? Nee, antwoorde ik, vooral wanneer men zekere voorzorgsmaatregelen neemt. Wat waard ben daarbij, schertste net Lent, alleen om enige monden voor water te slikken. Zoals jij zegt net, maar, vroegde ik erbij, terwijl ik trachten om op dezelfde verodige toon te spreken als Kapitein Nemo. Zeg eens, dappere net. Ben je bang voor haaien? Ik, riep de Amerikaan en hartponier van professie. Het is mijn ambacht om die uit te lachen. Het is de vraag niet, hernam ik, om ze met een haak te vangen, zo op het dek te heizen, de staart met een bijel af te hakken, ze de buik open te stijden, het hart en de ingewande er uit te halen en die een zee te smijten. Wat is het dan? Juist. Wat juist? In het water? In het water? Kom, kom, zijn netlens met een flinke hartpon. Geen weet meneer dat die beesten al heel wonderlijk gevormd zijn. Ze moeten zich eerst op hun rug keren voordat ze u kunnen ophappen. En in die tijd netlens sprak van dat ophappen op een manier die mij een rilling over het lijfjoeg. Wel nu, Koen, wat deed jij van de haaien? Ik zei Koenraad zal openhartig spreken. Goed, dacht ik. Als meneer het waard, dan zie ik niet in waarom zijn trouwe knecht het ook niet zou doen. Het einde van halfstuk 26. Halfstuk 27 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. 20.000 meilen onder zee door Silferne, halfstuk 27, een parroel van 5 miljoen. De nacht viel. Ik ging naar bed toch slipvrij slecht. De haaien speelde een belangrijke rol in mijn droom. De volgende morgen werd ik om 4 uur door de hoofdmeester gewekt. Ik stond spoedig op, kleden mij en ging naar het salon. De kapitein wachtte me reeds. Zij het geklaar om te vertrekken meneer Arona, vroeg hij? Ik ben gereed. Volg mij dan. En mijn makkers, zij zijn reeds gewaarschuwd en wachten ons. Moeten we onze skipphandels niet aantrekken? Nog niet. Ik heb de nautolus niet te dicht bij de kust laten komen en we zijn nog niet op de hoogte van de Oesterbank van Manaag. Ik heb de sloep laten gereed maken en deze zal ons op die juiste plek brengen en daardoor een vrij lange wandeling uitsparen. Onze duikertoestellen liggen in de boot en we trekken die eerst aan als onze onderzeester toch een aanvang neemt. De kapitein geleidde mij naar de grote trap en kwam met mij op het plat waar net Lent en Koenraad vol verrukking over het pleziertochtje de reedswachten. Vrijsmatrozen verbijden met de riemen in de hand onze komst. Het was nog duister. Wolken bedekte het luchtruim en lieten slecht enkele sterren zien. Ik keek naar het land maar ik zag alleen een donkere lijn die van het Zuid naar het Noordwesten drie vierden van de gezichtseinderen begrensten. Gedurende de nacht had de nautolus de westkust van Ceylon gevolgd en bevond zich dans in het westelijk gedeelte van de Bij van Manaag. Daar strekte onder het donkere water de Oesterbank uit dat onuitputterlijk paroveld meer dan 20 kilometer lang. De kapitein, mijn beide makkers en ik gingen achter in de boot zitten. Een stuurman zat aan het roer en de matrozen hielden de riemen gereed. De boot werd afgestoten en we waren in het ruime sop. De boot richtte zich naar het zuiden. De roejes haasten zich niet en ik merkte op dat de riemen die met kracht en diep geslagen werden slechts om de 10 seconden in slag deden zoals gewoonlijk bij de oorlogsmarine geschiet. Terwijl de boot voortschoot vielden de waterdrobbers als waren ze kokentlood van de telkens omhoog gehouden riemen op het donkere watervlak. Een kleine bris die ons uit het zuiden tegemoet woei deed de boot een weinig slingeren en enige golven spatten tegen de voorsteven van ons rankenvaartuig uit een. Wij zwegen allen. Waraan dacht kapiteen Nemo. Misschien aan het land dat hij naderde en dat hij misschien te naarbij kwam. Heel anders dachten zeker de Amerikanen over die het waarschijnlijk nog te ver afwas. Konrad zat er eigenlijk alleen uit nieuwsgierigheid. Tegen half 5 werden door de eerste licht tralen aan de horizon de lijnender kust beter zichtbaar. In het oosten was die kust vlak. Naar het zuiden toe meer bergachtig. We waren er nog 1 kilometer af zodat zij voor ons oog nog te veel met de nevels op zee in eensmold. De zee was geheel verlaten. Geen enkele boot. Geen enkele duik. Deze verenigingsplaats van de paar-ofissers was geheel eenzaam omdat wij zoals de kapitein mijn reeds voorspeeld had een maand te voegkwamen. Om 6 uur werd het eensklappend dag met de snelheid die aan deze keerkingstreken eigen is waar men geen morgen of uiteindelijk was. De zonnestralen drongen door het wolken goudijn dat in het oosten zichtbaar was en het schitterend hemelichaam verief zich snel in het tuchtruim. Ik zag duidelijk het land met hier en daar enkele bomen. De sloep naderde het eilandsman naar dat voor ons slag uitgestrekt. Kapitein Neemel was opgestaan en overzag de zee. Op een teken lieten de matrosen het anker vallen doch behoefde de kettingstert weinig te vieren op deze plek lag één van de hoogste punten naar Oesterbank. De sloep zwijde onmiddellijk voor het anker om door toedoen ter ebbe die haar zeewaarts wilde stoelen. We zijn er, meneer Arona, zij toen de kapitein. Ik zie deze enken bij. Hier zullen over een maand de talrijke visserspoten der Pachters beengkomen en de duikers de bodem stoudmoedig onderzoeken. Deze bij is voor dit soort van vissen allergunstigst. Ze is tegen het en de zee is er nooit in sterke duiding wat voor de duikers zeer gelukkig is. We zullen nu onze scaphinders aan doen en onze wandeling beginnen. Ik antwoorde niet en die verdachte golven bekijkende begon ik met behulp van de matrozen mijn zwaarpak aan te trekken. De kapitein en mijn beide makkers kleden zich ook. Geen van de mannen van de nautelers zou ons op die tocht vergezellen. Weldraan waren koud zoek opgesloten en draagbanden bevestigd onze luchttoestellen op de rug. Van de toestellen van Roemkorf was geen sprake. Voordat ik ben hoofd in de kopere helpestak vroeg ik de reden van dit laatste gemis. Die toestellen zouden nutteloos zijn antwoorden de kapitein. We dalen op geen grote diepte af en de zonnestralen zullen een gevaarlijk bewoner die streken aantrekken. Terwijl de kapitein dit zijde wende ik bij de netlent en Koenraad, maar zij hadden hun hoofdreeds in de helm gestoken en konden dus niet horen of antwoorden. Ik richtte nog een laatste vraag tot de kapitein. En onze wapens vroeg ik onze geweren. Geweren waardoor zouden die dienen. Vallen de bergbewoners de beerniet aan met de dolk in de hand stonden wij op een stevig limit. Stek het in uw gooidel en laat ons in zee gaan. Ik keek daarmee makkers. Ze waren even als wij gewapend, maar bovendien dril de netlent een vreselijke harpoon die hij voor ons vertrek in de boot had gelegd. Toen liet ik mee even als de kapitein de helm op schroeven en bracht onmiddellijk het luchttoestel in werking. Een ogenblik daarna lieten de matrozen op een met fijn zand bedekt boden. De kapitein wenkte ons met de hand. Wij volgden hem en langs een zacht gloei in de helding voortstappend verdwenen wij weldra onder de golven. Nu verlieten mij plots ding alle bedouwende gedachten. Ik werd verwonderlijk kam. De gemakkelijkheid meiner bewegingen de minste voorwerpen waren zichtbaar. Na 10 minuten gans waren wij op 5 meter diepte en nu bleven wij op dezelfde hoogte. Even als de watersnippen in een moeras vlood de troepen kleine vissen voor ons uit die tot de 1 finnige behoorden omdat ze geen andere finn hadden dan aan de start. Het langzamerhand hoger klimmen der zon verlichte het water hoe langer zo meer. Op het fijne zand van de bodem volgden we weg als het waren met ronde geplavijd die met weekdieren en zoofvieten als met een tapijt bedekt waren. Ik herkende daaronder verschijnen in bij reedsbekende soorten en onder andere ook een afschuwelijk dier namelijk een grote krap door Darwin reeds beschreven en waar aan de natuur het instinct en de nodige kracht heeft gegeven om zich met kokersnoten te voeten. De dier klimt op de oever in de bomen, laat de noten vallen op dat ze daardoor zouden basten Onder de helderig oven liep de krap met een onvergelijkelijke snelheid terwijl klein de zeeschildpouden zich slechts langzaam tussen de rotstenen voor het bewogen. Tegen 7 uur kwamen wij op de Oesterbank waarop miljoenen parel schelpen te vinden waren. Deze kostbare weekdieren zaten aan de rotsgrond vast met het bruin weefsel dat hun beletten zich van de plaats te bewegen. In dit opzicht zijn deze dieren minder zelfs dan de mossels wie de natuur alle beweegkracht ontnomen heeft. De kapitein wees mee met de hand die verbazende opeinstapeling van schelpen en in begreep dat deze mijn waarlijk onuitputtelijk was want de scheppingskracht en natuur is groter dan de verdelgingswoede van de mens. Netlend getrouw aan het instinkt om te vernietigen haasten zich de grootste schelpen los te rukken en die in een netje te doen dat hij aan de gordel had gehangen maar wij konden heel blijven staan. Wij moesten de kapitein volgen die langs aan hem alleen bekende paden voortstapte. De grond reest weer vrijstijk en soms kon ik mijn arm boven het water uitsteken. Daarna daalde de bodem nogbaals. Soms gingen wij om punten gerotzen heen in weerholende spleten grote skaalduren op hun hoge poten stonden even als kanon op hun afvuiten en ons met starende ogen aankeken. Een soort inkvissen die hun voelarmen zo lang als hij konden uitrekte. Op dit ogen blik opende zich voor ons een uitgestrekte grot uitgehoord in een schilderachtige rot die met al de planten zochten de onderzeze flora geen begroei te zijn. Eerst meende ik dat die grot geheel donker was. De zondestralen schenen er langzamerhand in te verdwijnen en het licht dat er in door scheen betekende zeer weinig. De kapitein volgde hem. Weldraag gewende mijn ogen zich aan die betrekkelijke duisterd is. Ik onderscheide de zoldeling gevormde gewelven die door natuurlijke kolommen gedragen werden. Ze stonden op voeten van graniet even als kolommen volgens de etrurische bouwoorden. Waarom bracht deze onbegrijpelijke kids ons in die onderzeze grot? Ik zou het weldraa zien. Nadat wij een vrij steile helling waren afgegaan kwamen wij onder in een ronde put. Het nemo stil en wees ons met de hand en voorwerp dat ik nog niet had opgemerkt. Het was een oosten van buitengewone groten. Een reuzachtige schelp. Een wijwaterbak die een zee van wijwater kon bevatten. Een schaal van meer dan 2 meter breed en de halve veel groter dan die welke de salon van de nautulus verseerde. Ik naderde dit bewonderenswaardig weegdier. Met zijn weefsel zat het op een graniet van mijn god. Ik schatte het gewicht van die oester op 300 kilo. Zo'n dier heeft 15 kilo vlees en men zou de maag van een gargantua of dier gelijk reus moeten hebben om er een paar door zijn van op te eten. De kapitein kende zeker het bestaan van dit schelpdier. Het was de eerste maal niet dat hij het zag en ik geloof dat hij ons heen gelijden om ons die bijzonderheid lang bij zich van de tegenwoordige toestand van de oester te ver gewissen. De oester was geopend. De kapitein ging erheen en zette er zijn dook tussen om de schelpen te beletten zich te sluiten. Daarop lichte hij met de hand het vliesachtig bekleed zo op dat het dier omhulde. Daar zag ik tussen de plooien van het vlees een vrije vol maakte zuiverheid en schone glans maakte die parel tot een zeldzame kostbaarheid van onschatbare waarde. Door die oschierigheid geprikkeld stak ik de hand uit om haar te grijpen te betasten te wegen maar de kapitein hield me tegen schudde met het hoofd ter teken van afkeuring en trokde dook snel tussen de schelpen uit die zich onmiddellijk besloten. Toen oester te laten gaf hij de gelegenheid om te groeien. Elk jaar werd zich groter door de afscheiding van het dier dat er telkens nieuwe lagen om heen legde. De kapitein kende alleen de grot waar deze bewoners waardige vruchten en natuur ruipte. Hij kwekte die om zo te zeggen aan om haar eens in zijn kostbare verzameling op te nemen. Misschien had hij op voorbeeld van Chinese en Indiërs die parel doen voortbrengen met parel moeilagen overtogen was. In alle gevallen als ik deze parel of hij gelijk met de mij bekende dan moest ik haar waarde op minstens 5 miljoen gulden stellen. Het was een prachtig gezeldzaamheid toch geen voorwerp van wilde want welke vrouwelijk oren had haar ooit kunnen dragen. Ons bezoek aan dit kostbaar voorwerp was geëindigt. De kapitein verlieet de grot en wij beklommen de oesterbank weer te midden dat door het werk de duikers nog niet trouble werd gemaakt. We liepen elk afzonderlijk als ware slenteraars daar ieder staan bleef of vooruit ging naarmate hij het in zijn hoofd kreeg. Want mij aanging ik koest er geen vrees meer voor de gevaren die mijn verbeelding zo bespotterlijk overdreven had. De bodem nader de merkbaar het vlak de zee en weldraas stonden wij in zoek ondiep water dat ben wij toe en zijn helm tegen de mijne aandrukkende groeten hij mijn vriendelijk met zijn ogen. Deze hoogte was echter maar enkele vademen breed en weldraar waren wij weer geheel in ons element verdwenen. Ik geloof wel dat ik het nu zo noemen mag. Tien minuten daarna hield de kapitein plotseling stil. Ik dacht dat hij staan bleef om terug de keren toch dit was niet het geval en met de keren hij wees naar een punt in het water en de keek opletend toe. Op 5 meter afstand verschenen schaduw die tot op de grond daalde. De verontrustende gedachte aan de haien schoot mij weer te binnen toch ik bedroog mij. Dit maal althans hadden wij met het c-monster nog niet te doen. Het was een man een hindel te verdienen. Ik zag de kiel van zijn boot enige voeten boven zijn hoofd. Herhaalde-lijk dook hij en kwam hij weer boven. Een steen in de vorm van een suikerbrood die hij tussen zijn voeten geklemd hield was met een touw aan zijn boot bevestigd en diende hem om spoediger op de bodem te komen. Dit was zijn enig werkdag. Toen hij 5 meter diep op de bodem was afgedaald weerpij zich op de knie en vulde hij weer naar boven ledigde de zak trok de steen aan zich toe en begon zijn werk opnieuw dat telkens slechts 30 seconden duurde. De duiker zag ons niet. De schaduw der Rotts verborgen ons voor zijn oog en bovendien hoe zou de armen hindel ooit gedroomd hebben dat mensen zoals hij daar onder het water in zijn naarbijheid stonden als zijn bewegingen bespieden en geen enkele bijzonderheid van zijn visserij onopgemerkt lieten. De schouwspel daalde en steeg hij. Hij bracht telkens niet meer dan een dozijn Oesters naar boven want hij moest ze met geweld loscheuren van de rotsbedding waarop ze met hun sterk weefsel vastzaten. En hoeveelen van die Oesters waarvoor hij zijn leven waagde waren er nog zonder paars. Ik beschouwde hem met bijzondere aandacht. Hij werkte geregeld voort en gedurende een half uur scheed hem geen enkel gevaar te bedreigen. Ik raakte een verwekkende visserij toen ik de hindel op het ogen blik dat hij weer op de bodem neerknielde eens klapshevig zag schrikken opstaan en een sprong doen om weer naar boven te komen. Ik begreep zijn ontsteltenis. Een reuzachtige schadel vertonen zich boven de ogenlijke gedanker. Het was een grote haai die met vuurig oog en geopende kaken dwars op hem aankwam. Ik was tom van ontzetting en niet in staat mij te bewegen. Het verslindende dier snelde op de hindel toe. Deze spal op zee en vermiet daardoor wel de beet van het dier maar geen zin zijn slag met de staart want hij kreeg een klap tegen de borst en viel op de grond neer. Dit toneel duurde nauwelijks enige seconden. De haai kwam terug en zich op de rug wentelend maakte hij zich gereed om zijn slachtoffer in tweeën te buiten toen ik de kapitein die naast mij zat plotseling voelde opstaan. Met het ook in de hand trad hij recht op het boosdek toe en hij maakte zich gereed om het te bestrijden. Op het ogenblik dat hij de ongelukkige visser wilde aanvatten zag hij zijn nieuwe vijand en zich weer op de buik wentelend zwam hij eilings naar deze toe. Nog zie ik de houding van kapitein Nemo. Een weinig ineen gebogen wachten hij met bewonderens weilige koelbloedigheid het vreselijke dier af. En toen het zich op hem wilde werpen sprong de kapitein verbazend vlug op zee. Vermeten schok en stak het beest zijn dook in de buik. Dit was slechts een begin want nu vingen ontzettende strijd aan. De hij beroelde om zou te zeggen. Het bloed stroomde uit zijn mond. Het zeewater werd rood gekleurd zodat ik door het onderscheidende der vloeistof bijna niets meer zag. Eindelijk bemerkte ik in een helder ogenblik de staatboelige kapitein weer die zich aan eender vinnen van het dier had vastgeklampd, de buik van het monstern met de toek steken als doorploegde en hem toch de bestissende stoot niet in het hardkorgen geven. De hij bracht het water door zijn woedende stuiptrekkingen in hevige beweging zodat ik verschijde malen op het punt stond mijn evenwicht te verliezen. Ik had de kapitein te hulp willen stellen nog van afgrijzen als aan de grond genageld stond ik bewegingloos. Ik keek met verwilderd oog. Ik zag de strijd van vorm veranderen. De kapitein werd door het grote gewicht tot op hem drukte tegen de grond geworpen. Toen openen zich de kaken van het dier op huivering wekkende wijzen en het zal met de kapitein gedaan geweest zijn als Nedlend niet zo snel als de gedachte de hij met de punt van zijn vreselijke harpoon had getroffen. Het water werd geheel door bloed gekleurd en door de hij met onbeschrijvelijke woede in beweging gebracht. Nedlend had zijn doel niet gemist. Het waren de laatste stuiptrekkingen van het monster dat in het hardgetroffen zulke vreselijke bewegingen maakte dat Koenraad er door tegen geworpen. Nedlend richtte ondertussen de kapitein op die gelukkig zonder enige woont opstond richt naar de hindoetoeging het touwdorsneet waarmee deze aan de steen gebonden was hem in zijn armen nam en hem met een krachtige stoot naar de oppervlakte duwden. Wij volgden hem alle drie en enige ogenblikken daarna kwamen wij wonderbaarlijk gered bij de boot van de visser. De tweede zorg van de kapitein was om de ongelukkige weer in het leven te roepen. Ik wist niet of hij daarin slagen zou. Ik hoopte het wel want de arme duivel had niet lang onderwater gelegen. Maar de slag met de staart van het monster kon hem gedood hebben. Gelukkig zag ik de drinkeling door het krachtige vrijven van de kapitein en Koenraad langzamerhand het bewust zenher krijgen. Hij opende de ogen weer. Hoe groot moeten zijn verbazing en zijn schik niet geweest zijn grote, kopere hoofden om zich heen gebukt zag. En bovenal wat moest hij wel denken toen kapitein Nemo een zakje met paaroos tevoorschijn halend hem dit in de hand drukte. Deze schitterende almoes van de waterman werd door de arme syngalees bevend aangenomen. Zijn verwilderde ogen duiden bovendien genoegzaam aan dat hij niet wist aan welke bovenmenselijke wezens hij het leven en vertuin tegelijk te danken had. Op een teken van de kapitein gingen wij weer tijdens de Oesterbanken en de reeds afgelegde weg nogmaals volgende kwamen wij na een half uur gaans bij het Anker waar aan de sloep van de nautulus vast lag. Toen wij aan boord ontdeden wij ons met behulp de matrozen van de zware koperen helmen. Het eerste woord van de kapitein was voor de Amerikaan. Ik dank u, net lent, zei hij. Het is een wederdienst kapitein, antwoorde deze. Ik was nog bij u in schuld. Glimm lag speelde om de bleke lippen des kapiteins. En dit was alles. Naar de nautulus bevolg hij kort af. De sloep vloog over de baren. Enige minuten later ontmoeten wij het lichaam van de dode haai. Aan de zwarte kleur van de uiteinde darvinnen herkende ik er een van de vreselijkste soort uit de Indische archipel. En die was ruim 8 meter lang. De bek besloeg een derde deel van het lichaam. Het best was nog jong, zoals men kon, die in de vorm van gelijk benen gedriehoeken in de povenkaak zaten. Koenraad bekeek het best met een wetenschappelijke belangstelling. En ik ben er zeker van dat hij het reed bij een bijzondere klasse in deelde. Terwijl ik dat levenloze lichaam beschouwde, verscheden plotseling een doceen van die fraadzuchtige dieren om onze sloep. Maar zonder zich om ons te bekommeren, wirpen ze zich op het kregen en betwisten er ook kander de brokker van. Om half negen verdacht ik de bijzonderheden van onze tocht naar de Oesterbank van Manaag. Twee opmerkingen kwamen mij als vanzelf voor de geest. Ik dacht voor eerst aan de onvergelijke stoudmoedigheid van kapitein Nemo. En ten andere aan zijn opoffering voor een menselijk wezen. Eén de schepsels wie geslacht hij door altijd op zee te blijven vermet. Hoe het ook zei, die fraadzuchtige man mij met enigszins bewogen stem, die singalees benedenprofessor is een bewoner van het land de verdrukten. Ik behoor en zal tot mijn laatste ademtocht tot dat land behooren. Het einde van half stuk 27 half stuk 28 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. 20.000 meilen de rode zee. In de loop van 29 januari verdween het eilands cylon aan de gezichtseinder en de nautilus gleed met een vaart van 20 km door die doelhoof van kanalen die de mallediven van de Lackerdiven scheiden. Hij liep onmiddellijk langs het eiland Quitan dat door Corale gevormd door Vascodagama in 1499 ontdekt werd en 69 graden en 50 graden 72 minuten Oosterlengte ligt. We hadden toen 16.220 km afgelegd zeer dat wij de Japanse zee verlaten hadden. De volgende dag 30 januari kwam de nautilus weer boven doch we hadden geen land in het gezicht. De richting was noordnoordwest en we naderden de zee van Osman tussen Arabie en voor Indië waarin de persische golf haar monding heeft. Wij voeren zonder ingang. Wij brachten ons kapitein toch heen. Ik zou niet hebben kunnen zeggen. Netlent was daarover zeer ontevreden toen hij er bij die dag daar vroeg. Wij gingen daarheen waar de luimer van de kapitein ons voeren wilde net, zei ik. Die luimer kunnen ons niet verbrengen antwoorden de Amerikaan. De persische golf heeft geen uitgang en als we zullen dan terugkeren net en als de nautilus daarna de rode zee bezoekt bestaat de straat van Bob Elman Depp toch nog altijd om ons door te laten. Ik zal u wel niet proeven te zeggen meneer antwoorden netlent dat de rode zee evengoed is afgesloten als de persische golf omdat het kedaal van Suez nog niet is doorgegraven en al waren dat het geval dan zou dit geheimzinnige verduik zich toch niet in dat door sluizen afgesloten waterwagen. De rode zee is dus ook de weg niet langs welke wij Europa zullen bereiken. Ik heb ook niet gezegd dat wij naar Europa gaan. Wat veronderstelt geen dan? Ik veronderstel dat de nautilus na de merkwaardige zee tussen Arabië en de Egypte bezochten hebben naar door Indie-ozeaan terug zou keren. Het zij door het kedaal van Mozambique het zij langs de Bascarénen om zicht van daar naar de Kaap de Goede Hoop te richten. En als we daar zijn vroeg netlent met bijzondere nadruk. Wel nu? Dan zullen wij de Atlantische Oceaan bezoeken die we nog niet kennen. Maar zicht eens vriend net verveelt u dan die onderzeesreis? Heb jij dan reeds over genoeg van het steeds afwisselende schouwspel de onderzeesre wonderen? Wat mij aangraat ik zal met grote spijt een reis zien eindigen waardoor zo weinig mensen in de gelegenheid zijn geweest. Maar wit geweld meneer Arona vroeg de Amerikaan dat wij nu haast drie maanden op die nautilus gevangen zitten. Nee net, dat weet ik niet. Ik wil het niet weten en ik tel niet eens de dagen of de uren. En wat zal het einde zijn? Dat zullen we met de tijd zien. Bovendien kunnen we er niets aan doen en wij verpraten daarover onder het onze tijd. Als je mij kwam zeggen net er bestaat kans om te ontsnappen dan zou ik er eens een beetje over praten. Maar zover is het nog niet en om ronduit te spreken geloof ik ook niet dat de kapitein zich ooit in de Europese korte gesprek zal mijn gewaar worden dat ik dweepte met de nautilus en als het ware met de kapitein vareen zelfwicht was. Wat net lent aanging hij eindigde het gesprek met alles tot zichzelf te zeggen dat is alles goed en wel maar volgens mijn mening bestaat er geen genoegen met dwang. Genurrende vier dagen dus tot 3 februari doorkniefde de nautilus de zee van Oman was met aarzelde welke weg te kiezen maar het kwam nimmer boven de kreeftskeek ging uit. Toen wij die zeven lieten hadden wij een ogenblik maskaten de belangrijkste stad van Oman in het gezicht. Ik bewonderde het vreemde uiterlijk dierplaats te midden van haar omringende zwarte rotsen met tegen de witte forten en huizen zo helder afsteken. Ik zag maar het was slechts voorbij gegaan want de nautilus schoot weldra weer onder de golven voorwaarts. Toen volgden wij op een afstand van 6 kilometer de bochtige kusten van Marra en van Hadramout in het zuiden van Arabië met haar bergen waarop zich hier en daar enige bouwvallen vertonen. De vijfde februari kwamen wij de gol van Adenbinnen die er uitziet als een trechter die men in de haals ene fles heeft gestoken. Die fles is de rode zee en de haals is pap-alman-dep waardoor het water uit de Indische zee in de rode zee getapt wordt. De volgende dag dreef de nautilus in het gezicht van Aden dat op een klein schiereiland ligt. Een soort van ontoegankelijk Gibraltar waar de Engelse forten hebben gebouwd dat ze het in 1839 bezet hadden. Ik zag de Achthoeken Gemina Redsterstadt die volgens de geschietschrijver Eedrisie vroeger de rijkste en meest handeldrijvende kust was. Ik meende wel dat kapitein Nemo nu zou terugkeren, doch, ik bedroog bij en tot mijn grote verbazing deed hij dit niet. De 7. Februari kwamen we in de straat van pap-alman-dep dat in het arabisch betekent tranenpoort. Zij is 20 kilometer breed en 52 lang. De nautilus niet met volle vaart in minder dan een uur erdoor, toch om de aardering van aden te versterken. Er kwamen voortdurend teveel stoomboten de Engelse of Franse meeldiensten door deze nieuwe zeestraat dan dat de nautilus er zich kon vertonen. Daarom bleef zij weiselijk onder water. Eindelijk waren wij desmiddags in de rode zee. De rode zee de beroemde golf de hoogte jaarlijks anderhalve meter verminderen zou. Zonderling een golf dus die wanneer zij als in meer geheel door het land ingesloten was misschien voorkomen zou uitdrogen. Zij verschilt in dit opzicht geheel van de naburige kaspische en rode zee in wie er pijs leert zoveel door verdamping verlaagd als de massa water bedraagt die er door de rivieren de lengte van 2600 km en is gemiddeld 240 km breed. In de tijd van de petolomeen en de romantische keizes was zij de grote slagade van de wereldhandel en de doelgraving der landengte van Suez heeft haar de belangrijkheid van vroeger eeuwen geheel teruggegeven. Ik wilde niet eens prachten te begrijpen waarom de kapitein besloten ons in deze golf te brengen maar zonder voorbehoud keurde ik het goed dat dit nou dus er binnenvoer. We voordelden met geringen snelheid en dreven dan eens aan de oppervlakte dan weer onder water als we enig schip moesten vermijden zodat ik gelegenheid had de oppervlakte en de bodem van deze merkwaarde gezee beide te beschouwen. De 8. februari kregen wij bij het aanbreken van de dag mecca in het gezicht. De stad ligt tans in puin de muren zouden bij een enkel kanonskot instorten en worden er nou een nood door enige dadelbomen het was eerder een belangrijke stad met 6 openbare marktpleinen 27 boskeen en de muren die door 14 vorten beschermd werden hadden een omtrek van 3 kilometer. Daarop naderde de Nautulus de Afrikaanse kust waar de diepe daar zoveel groter is daar konden wij in het cristal helder water door de ruiten van de salon die prachtige struiken van schitterende koralen en de uitgestrekte rotswanden beschouwen op een heerlijk schoon tapijt van zeeweer en andere zeeplanten was uitgespreid. Welke een onbeschrijflijk schaalspel en welke verscheidenheid van vormen en kleuren langs die klippen en vulkanische eilandjes die de Libese kust omzomen. Toch die flora verscheen in al haar schoonheid langs de Oostkust waar de Nautulus wel daarheen ging. Het was op de kust van Theema want toezagen wij die verscheidenheid van planten niet alleen onder het vlakte zee maar hij zestingende zichzelfs tot op 10 voet hoogte ook daar bovenin ookandig. De laatste waren de grilligen van vorm nog minder kleurig dan de eerste omdat de voedingkracht van het water de frisheid der kleuren waarschijnlijk meer bevorderde. Hoeveel aangename uren bracht ik voor de ramen van de salon door. Hoeveel nieuwe voorwerpen uit de onderzees dieren en plantenwereld bewonderde ik niet in de schijn van ons elektrisch licht. Paddenstoelvormige spollensen leigreize dripprozen onder andere de talisantius astig de bloeiende zeeastig chryscoralen als fluiten slechts wachtende op de adem van pan. Schopen die men elders niet aantreft uitlopende in korte spiralen en vastzittende in holligheden van sterkoralen en eindelijk bij duizenden de gewone spons die ik nog niet had opgemerkt. De spons is geen plantaardig voorwerp zoals nog door sommige spleweerdwoord maar een dier dat echter op de allerlaagste trap van dierlijk leven en nog beneden de choralen staat. Dat het een dier is leidt geen twijfel. Zelfs moet men zich losmaken van de mening der ouden die de sponsen beschouden als plantdieren. Voorwerpen tussen de planten en de dieren wereldstaande. Ik moet echter aanmerken dat de natuuronderzoekers het niet eens zijn over de plaats die aan de sponsen moet worden toegekend. Sommigen die onder Milnie Edwards willen zich heel afzonderlijk geplaatst hebben. De sponsachtige lichamen tellen omtrendt 300 soorten. Ze worden in zeer veel zee in aangetroffen zoals ook in enkele stromen en heten dan riviersponsen. Maar het meest twint mensen in de Middellandse zee in de Griekse Argypel luisteren Syrische kust en in de Rode Zee. Daar vindt men ook die fijne zachte sponsen die wel is met anderhalf honderd franc betaald worden. De gelachtige Syrische de harde Barbarijse en andere. Maar daar ik geen hoop kon voeden om deze plantieren in de nabijheid van één der Levansteden van welke ons de landenkte van Suez Schijde in ooggeschouw te kunnen nemen vergenoegde ik mij er in de Rode Zee kennis mee te maken. Ik riep dus Koenraad bij mij terwijl de nautilus der diepte van 8 tot 9 meter zachtjes langs de vrije rotsen der oostelijke kust geleed. Daar groeiden allerlei sponsen gestringelde gebladerte polvormige gevingerde. Zij beantwoorden juist aan de bijnamen korfjes bekers spinrocken elandhoorns leerweepoten pauwstraarten neptunes handschoenen die de vissers dichterlijker van uitdrukking dan de mannen de wetenschap eraan gegeven hebben. Uit haar vezelachtig weefsel dat met een half vloeibarige leihachtige zelfstandigheid betekt is schoten onophoudelijk kleine waterstralen door een samentrekkende kracht uitgespoten nadat dit water eerst leven had gewekt in iedere holligheid. Deze zelfstandigheid verdween naar de dood van de poliep en gaf vergezeld van het afgeven van Aboliak een afschuwelijke stank. Er bleef dat niets over dan de hoornachtige vezelstof waaruit de gewone rotsachtige sponsen bestaan die na gelang van zachtheid en andere dergelijke eigenschappen tot verschillend huiselijk gebruikdienen. Deze poliep-aardige plantdieren zaten aan rotsen aan schulpen van weektieren en zelfs aan de waterplanten. Zij vulden zelfs de kleinste spleten. Sommige sprijden zich uit, andere richten zich overreind of hingen als koraalvormige uitwassen nederwaarts. Ik vertelde aan Koeraad dat die sponsen op tweeële wijzen gevist worden met een dreg of met de hand. Deze laatste handelswijze waarvoor duikers nodig zijn want als men het weef zal weten sparen zijn de sponsener testen meer omwaard. De andere plantdieren die naast die sponsachtige leeften bestonden voornamelijk in zeer vrije soorten van zeequallen. Onder de weekdieren merkte ik onderscheide soorten van kalmars of blakvissen op die volgens Dorbing Yi uit de rode zee bepaald eigen zijn gelijk ook onder de kruipende dieren de schildpallen die de bijnaam virgala hebben en tot de soorten behoren die in gezochten voedsamen en smakelijke spijzen opleveren. Vissen waren er zeer taalrijk sommige soorten zeer merkwaardig die welke door de nautilus met haak en lijn werden gevangen bijvoorbeeld terrog wel onder de gemarmenen met blauwachtige vlekken en dubbel getanden staart die met silverkleurige rug die met een punt staart en vinnend te groter van een paar meter de tandenlozen de haaiachtige voort koffervissen ozerakiu wel onder de dromedaris met een buldvormige uitwas uitlopende in een omgeboge steekel van 1,5 voet lengte ook nog palen met silverkleurige staart blauwachtige rug en bruidenborstvinnen met grijsomboord lipvissen en een menig te andere zee-dieren de 9e februari dreef de nautilus in het breedste gedeelte der rote zee dat tussen soakin en de konfunda op de Oostkust ten breedte van 190 kilometer gevonden wordt nadat de zonshoogte genomen was kwam de kapitein op het plat waar ik mij op dat ogenblik bevond ik besloot bij mijzelf hem niet weer naar beneden te laten gaan voordat ik iets meer van zijn verdere plannen wist toen hij mij zag kwam hij naar mij toe bood mij een sigaraan en zei wel nu meneer de professor hoe vind jij de rote zee heb jij de wonderen goed bekeken die zij bevat de vissen en de zoofieten de sponsenbedden en koraalbossen heb geen de steden op de kust kunnen zien ja kapitein antwoorde ik en de nautilus heeft die studie wonder wel bevoorderd het is een verstandig schip zeker meneer verstandig staat moedig en ook kwetsbaar het is niet bevreesd voor de vreselijke stormen stromen of klippen deze zee deze zee wordt inderdaad als een van de onsteimingste opgegeven en die ik mij niet betriek dan stond ze in de oudheid in de slechtste reuk afschuwelijk meneer Arona de Griekse en Latijnse geschietschrijvers spreken niet in haar voordeel en Strabo zegt dat zij vooral zeer onstaamig is in de tijd van de zomervinden en van de regens de arabische schrijver Edrissie verhaalt dat tal van grote schepen op de zandbanken tegronden gingen en dat niemand het wagen er startstevaren het is zoals hij zegt een zee bij de vreselijkste orkaanheersen volonrebergzame eilanden en die nog in de diepte nog op haar oppervlakte iets goeds oplevert zo is toch de door Arrianus Akataschides en Antimidoris uitgedrukte mening men ziet het wel antwoorde ik dat de geschietschrijvers niet aan boord van de Nautilus geweest zijn zonder twijfel antwoorde de kapitein lachend en in dat opzicht zijn de nieuwe schrijvers niet veel verder dan de oude er zijn eeuwen op de kracht van de stroom na te gaan wie weet of men over honderd jaar wel een tweede Nautilus zien zal de wetenschap voordat stert langzaam meneer Arrona zeker antwoorde ik hij zet met uw vaartuigen een eeuw vooruit misschien wel meer dan één hoe ongelukkig dat zulke uitvinding met de uitvinder moet tegronden gaan de kapitein gaf geen antwoord na enige minuten zwijgens hernam hij geen spraakt van de mening de oude geschietschrijvers over de gevaren waarmee de vaart over de rode zee ver gezeld gaat ja, antwoorde ik maar was hun vrees niet overdreven ja en nee meneer Arrona zei de kapitein die de rode zee nauwkeurig scheen te kennen wat nu niet meer gevaarlijk is voor nieuwe goed gebouwde schepen die zich door stoomkracht naar willekeur kunnen bewegen was het wel voor alles soort van vaartuigen der ouden stel u die zeevaarders der oudheid voor in hun schuiten weer planken met palemvezels aan een kande genijd met gesmolten harps gebreeld en met zeehonden vet besmeerd waren zij hadden geen instrumenten om hun richting waar te nemen en zij voeren mij op de gis te midden van hun geheel onbekende stromen onder zulke omstandigheden moest de schipbreuken dik was voorkomen maar in onze tijd hebben de stoomboten die tussen Suez en Indië dienst doen niets meer van de stormen in deze zee te vrezen gezagvoerders van reizigers brengen voor hun vertrek geen zoenoffers meer en als zij terugkomen gaan zij niet meer met kransten en linten getooid de goden in de eerste der beste tempel danken voor hun behouden aankomst ik stem dit toe want de stroom schijnt de dankbaarheid in het hart der zeelieden te hebben uitgedoofd maar kapitein daar ga je deze zee bijzonders schijnt bestudeerd te hebben zult geen mij misschien wel kunnen zeggen hoe haar naam ontstaan is hiervoor zijn verschillende uitleggingen meneer wilt jij de mening van een chronicschrijver uit de 14e eeuw weten? Gane die fantast beweert dat die naam er aangegeven werd na de doortocht de Israeliten toen de Egyptische varen al was omgekomen in de golven welke zich op Moses beswel over hem sloten ten teken van dit wonder zegt hij werd de zee rood en ver miljoen en men noemt haar zeder die tijd niet anders dan de rode zee dat is een dichtelijke verklaring kapitein maar daar ben ik niet mee tevreden ik vraag je dus hoe jij zelf erover denkt ik geloof meneer Aruna dat men in die benaming de vertaling zien moet van het hebrielsenwoord edom en als de oude haar die daam gaven was het om de bijzondere kleur van het water tot dochterhoek heb ik echter enkel helder water zonder enige bijzondere kleur gezien zonder twijfel maar als hij verder de zee inkomt zult hij die zondeling tint opmerken ik herinner me dat we al van Suez bij toch geheel rood gekleurd hebben gezien even dan zo'n meer met bloed was en schrijft jij die kleur aan microscopic fijn zee weer toe? ja het is een purperkleur in geslijmachtige stof voortgebracht door kleine plantjes waarvan er 40.000 nodig zijn om een cubieke millimeter te vullen misschien zult je wel zien als we bij toch komen nee, meneer omdat jij straks gesproken hebt van de tocht door de Israeliten en de vernietiging van het Egyptische leger wilde ik van u wel eens weten of jij onder water de sporen van dit groot geschietkundig feit ook herkent hebt nee, meneer de professor en dit om een goede reden welke? omdat de plaats waar Moses met zijn volk is doorgetrokken zoveel zand is dat de kamelen er tenouder een nood tot aan de knie door het water gaan jij begrijpt dus geen vaarwater kan vinden en die plaats vroeg ik die plaats is een weinig boven Suez gelegen in de zeearm die vroeger een diepe inham vormde toen de rode zee zich nog tot aan de bitter meren uitstrekten of die doortocht een wonder is geweest of niet zeker is het dat de Israeliten daardoor getrokken zijn om het heilig land te bereiken en dat het leger van de Egyptische koning juist op die plek is omgekomen ik geloof dus dat als men in dat zand ging graven men een grote menig de Egyptische wapenen en werktuigen zou vinden dat is duidelijk antwoorde ik en het is voor de oudheidkenners te hopen dat men vroeg of laat die opgraven gaan beginnen wanneer na de doorgraving der landen enkte van Suez hier nieuwe steden zullen verrijzen voor vaartuigen als de nauten dus is het een zeer ondoelmatig kanaal zeker maar nuttig voor de gehele wereld de oude hadden begrepen dat het in het belang van hun handel zou zijn om de rode en de middelandsgezeen met opkander te verbinden toch zij dachten er niet aan en regelrecht kanaal te graven en zij gebruikte daarvoor gedeeltelijk dit neil waarschijnlijk werd bij het kanaal dat deze rivier met de rode zee verbindt een aanvang gemaakt door Cessostris tenminste als men de overleveringen geloven mag zeker is het door het oosterlijk deel van de Egyptegaande met neilwater zou gevoet worden men kon dit kanaal in vier dagen opvaren en het was zo breed dat twee roezschepen ookandig makkelijk konden voorbij komen het werd odarius histaspes voortgezet en waarschijnlijk onder Ptolemeeus de tweede voldtooid Strabo zag het gebruiken maar de zwakke helling tussen het punt van aanvang bij Bulbastis en de rode zee maakte het dechts gedurende enige maanden dit kanaal diende tot op de tijd van de Antonijnen voor de handel verlaten verzand en later hersteld op last van Kalif Omar werd het in 761 of 762 door Kalif Anansor onbevaarbaar gemaakt omdat hij wilde beletten dat men levensmiddelen zou brengen naar Mohammed Ben Abdullah die tegen hem in opstand was gedurende de tocht naar Egypte vond uw generaal Bonaparte de sporen deze weken in de woestijn en door de vloed overvallen als hij bijna omgekomen voordat hij Hadjan Rod had kunnen bereiken waar Moses 3500 jaren voor hem zijn legerkamp had opgeslagen wel nu kapitein wat de oude niet hebben durven ondernemen de verbinding tussen de beide zeeën waardoor de weg van Marseille naar Indië 9000 kilometer korter zou worden dat heeft de lesseps gedaan en binnenkort zal hij Afrika tot een groot eiland gemaakt hebben Ja, meneer Arona ga je op de reden om op uw landgenoot vier te zijn hij is een man die een nazi meer tot eer verstrekt dan de grootste veldheren hij had evenals vele anderen met moeilijkheden en tegenstand te kampen maar hij heeft gezegervierd wat hij bezat een vaste wil het is treurig als men bedenkt dat dit werk dat door alle naziën te samen had moeten ondernomen worden en dat voldoende zou geweest zijn om de regering van één volkst beroemd te maken dat hij echt gelukt is door de geestkart van een enkel man ere zij dus aan de lesseps ja ere aan die grote burger antwoorde ik verwonderd over de toon waarop kapitein Nemo gesproken had oh gelukkig ha nam hij kan ik u niet door het kanaal van suus brengen maar jij kunt overmorgen de lange havenhoven van Bordsa iets zien als wij in de middellandse zee zijn in de middellandse zee ja meneer verwondert u dat het verwondert mij dat wij er overmorgen reed zullen zijn zo ja kapitein hoe wil ik me eigenlijk over niets meer verwonderen moet zeer dat ik bij u aan Boord ben maar waarom verwondert u over die eizig wekkende snelheid waarmee de nautelers om Afrika zou moeten varen om overmorgen in de middellandse zee te zijn en wie zegt u dat wij om Afrika heen gaan meneer de professor wie spreekt ervan om langs de kaap de goede hoop te varen althans als de nautelers niet over land of over de landengte heen gaat of er onder door meneer Arona er onder door zonder twijfel antwoorden de kapitein bedaard zeer dat lang heeft de natuur onder de langdengte gevormd wat de mensen er boven op paken hoe bestaat er een doortocht ja een onderaardse doorgang waar aan ik de naam van arabische tunnel gegeven heb deze begint even beneden Suas en eindigt in de golf van Pelusium maar de landengte bestaat enkel uit beweegbaar zand tot op zekere diepte maar op 50 meter vindt men reeds een onveriekbare rotsgrond en heb geen doorgang bij toevall ontdekt vroeg ik hoe langer zo meer verbaasd door toevall en redenering of eigenlijk nog meer door de laatste dan door het eerste ik luister kapitein toch kan het haast niet geloven ach meneer zij hebben oren en horen niet zal ten alle tijden waarblijven niet alleen bestaat die doorgang toch ik ben er verschijne malen door gegaan zonder dat zou ik mij nu niet in de rode zee gewaagd hebben ben ik ook onbescheden als ik u vraag hoe jij die tunnel ontdekt hebt meneer antwoorden mij de kapitein er kan geen geheim bestaan tussen mensen die ook kan er niet meer van laten moeten ik let de schijnbaar niet op dit gezegde en wachten op het verhaal van de kapitein het is de redenering van de natuuronderzoeker meneer de professor zei hij die mij er toegebracht heeft deze doorgang te ontdekken welke ik alleen ken ik had opgemerkt dat er in de rode en middellandse zee een zeker aantal van volkomen dezelfde vissochten gevonden werd toen ik hiervan zeker was vroeg ik bij af of er geen gemenschap tussen de beide zee bestond zo ja dan moest de onderaardse stroom doodwendig van de rode naar de middellandse zee gaan omdat het pijl er bij de zee in verschilt ik ving dus een groot aantal vissen in de omtrek van Suez deed hun een kopere ringetje aan de staart en werp ze weer in zee enige maanden daarna vingen ik aan de kust van sirie enige van die vissen met zoek een ring de gemenschap tussen de beide zee was dus bewijzen ik zocht haar met mijn nautelers en ik ontdekte die waarde mij erin en wel draa meneer de professor zult ook gij door de arabische tevaren zijn het einde van hoofdstuk 28 hoofdstuk 29 van 20.000 mijnen onder zee deze LibriVox oplamen is vrij van acteursrechten oplamen door Bart de Leel 20.000 mijnen onder zee door Sylvaine hoofdstuk 29 de arabische tunnel diezelfde dag deelde ik aan Coorat en Netlent het gedeelte van het gesprek mee dat hun belang kon inmoesemen en ze vertelden dat wij binnen 2 dagen in de Middellandse zee zouden zijn klapte Coorat in de handen maar de Amerikaan trok de schouders op een onderzezen tunnel ribeid uit een gemenschap tussen de beide zee wie had daar ooit van gehoord vriend Net zei Coorat had jij ooit van de nautelers horen spreken nee en toch bestaat hij trik dus niet zo lichtvaardig de schouders op en twijfel niet aan de dingen onder de voorwens hoeren spreken we zullen wel eens zien als worden Netlent het hoofd schuldende maar ik zou niet liever dan aan die doortocht geloven de hebel geven dat hij ons inderdaad in de Middellandse zee brengen dezelfde avond tref de nautelers op 21 graden 30 minuten nooit te breten aan de oppervlakte en naderde de Arabische kust ik zag Jeddah de belangrijkste stapelplaat voor de Egyptische Sirische Turkse en Indische waren ik kon vrij duidelijk de gebouwen en de schepen langs de kaden en op de rede onderscheiden de zon die vrij laag stond scheel vlak op de huizen der stad en deed er de wittheid destemeer van uitkomen buiten de stad duidelige houten en rieten houten het verblijf der bedoelingen aan weldrijvertween Jeddah uit het gezicht en de nautelers ook weer onder het water had op dat ogenblik enigszins vassforiseerden de volgende dag 10 februari verschillende schepen die een andere richting als wij volgden de nautelers zetten haar toch onder zee door toch toen hem 12 uur op het ogenblik dat de zonhoogte moest genomen worden de zee verlaten was kwamen wij weer boven ik ging met Netherlands en Koenraad op het platzitten de Oostkust was door de vochtige mist nauwelijks zichtbaar op de rand er sloep geleund spraken wij over kutjes en koofjes toen net zijn hand uitstrekking zei je daar niets meneer nee net antwoorden ik waar je weet wel dat ik uw ogen niet heb zie je eens goed en dan net daar aan het stuurboord volgensuit zowat boven de landtaren zie je daar geen voorwerp dat ze schijnt te bewegen waarlijk zei ik daar nou kurig te hebben toegezien ik zie een lang zwartachtig lichaam op het waterdrijven een andere nautelers vroeg Koenraad nee antwoorden net maar als ik mij niet sterk vergis is het een zee-dier zei de walvissen in de rode zee vroeg Koenraad ja mijn jongen antwoorden ik soms ontmoet mensen nog het is geen walviss zei de harpoonier die het voorwerp niet uit het oog verloor de walvissen en ik zijn oude kennis en ik zou me daarin niet bedriegen laten wij maar wachten merkte Koenraad op de nautelers gaat die kant uit en spoeder zullen wij zien wat het is inderdaad het zwarte voorwerp was wel draag geen vier kilometer meer van ons af het gelijk op een grote clip midden in zee wat was het? ik kon het nog niet zeggen oh het beweegt zich het duikt riep net lent uit tuizen tuifels wat is dat voor een dier het heeft geen gespekte staart zoals walvissen of potvissen en de zwemvelissen lijken op stompen maar vroeg ik daar riep de Amerikaan nu ligt de dier op de rug met de borsten in de lucht het is een sirene zei Koenraad een wezenlijke sirene als meneer het niet kwalijk neemt de naam van sirene bracht mij op de weg en ik begreep dat dit beest tot die orde van zedieren behoorde en van de fabel sirenen half vrouw en half vis gemaakt heeft nee zei ik tot Koenraad het is geen sirene maar een zondelingbeest waarvan er ter nauwenoot enige exemplaren in de rode zee zijn overgebleven het is een dugong net lens ogen schitterde van begeerten op het zin van dit dier zijn hand geen gereed om het te hardpoenen men zou zelfs gezegd hebben dat hij in zee wilde springen om het in zijn element te bestrijden al meneer riep hij met een stem die van aandoening beefde zo iets heb ik nog nooit gedood zijn gehele ziel lag in dit woord op dat ogenblik kwam Kapitein Nemo op het plat hij zag de dugong begreep de houding van de Amerikaan en vroeg hem als je een hardpoen had meesterland zou die u daar niet in de hand branden zeker meneer er zou het gegarenden voor één dag uw ambacht van vissen weer opvatten om dit die je bij de lijst te voegen van die gereeds getroffen hebt zeker zou ik dat graag wel nu je kunt het eens proberen dank u meneer riep net lent met schitterende ogen slecht dit raad ik u hernam de kapitein dat ge je tier zeker treft en dit in uw eigen belang is zo'n dugong dan gevaarlijk vroeg ik die tegenstaande het minachtend schouder ophalen van net ja, soms antwoorden de kapitein dit tier laat zijn aanvallers niet los het werpt hun boot om maar met net lent is dat gevaar niet te vreesen zijn oog is juist zijn arm zeker indien ik hem aanbevelen om die dugong niet te missen doe ik dat omdat het een fijn stuk wild is en ik weet wel dat net niet afkerig is van een lekker hapje zo, zei de Amerikaan veroorloofd dit tier zich ook al de wilden van lekker te zijn ja net zijn vlees wordt zeer gezocht en ben bewaard in de Malijsse eigenpel voor je vorstelijke tafels mijn jaart er ook zoveel op dit uitmuntende dier dat het evenals zijn schelijkende zekoe hoe langer zo zeldzamer wordt als dit tier dan eens bij toeval het laatste was en soort was vroeg Koenraad Ernstig zou het dan geen zaak zijn om het in het belang de wetenschap te sparen misschien er valt een Amerikaan toch in het belang van de kok om het te vangen doe het dan meestalent antwoorden de kapitein op dat ogenblik zijn zeven mannen van de equipage zwijgend en onverschillig als altijd op het plat één van hen droeg een harpoon en een lijn zoals de Walvisvaarders gebruiken de sloep werd in zee gebracht zes roeiers naar mijn plaats op de banken en de zevende ging aan het roer zitten net Koede en ik namen op de achterbankplaats gaat hij niet meer kapitein? vroeg ik nee meneer maar ik wens u goede vangst de sloep stak af hij werd door zes riemen voortgestuurd daardoor de zes stel de dugong die op dat ogenblik ongeveer 2 kilometer van de Nautilus afwas op elige kabellengten van het dier gekomen roeden wij langzamer en de riemen werden zo stil mogelijk door het kalme water bewogen netdend ging met zijn harpoon in de hand op de voorpleeg ter sloep staan gewon ik eens ook een harpoon bevestigd aan een lang tau dat stel afgewonden wordt maar tans was die lijn niet langer dan tien vaden toch aan het einde zat een klein vaartje vast dat drijvende de plaatspoest aanwijzen waar de dugong zich onder water bevond ik was opgestaard en bekeek onze vijand nauwcurig deze dugong geleek veel op een zekoe het lange lichaam eindigde in een zeer lange staart en de zijvinden hadden wezenlijke vingers aan de toppen het onderscheid tussen dit dier en de zekoe bestond daarin dat het in de bovenkaak twee lange en puntige tanden had welke aan elke zijde een naar buitenstaand verdedigingswapen vormde de dugong was bijzonder groot want hij was niet minder dan zeven meter lang hij bewoos zich niet en scheen op het water te slapen een omstandigheid die de vangst veel gemakkelijker maakte de sloep naderde voorzichtig tot op drie vaden de riemen bleven stillegen ik stond half op net lend en wilde een weinig achterover gebogen zijn haar poen met geoefende hands plotseling snorde deze en het dier verdween het wapen hoe krachtig ook geworpen had zonnertwijfel niet getroffen tuizen, tuivos riep de woede de Amerikaan ik heb hem niet geraakt ja wel zei ik het dier is gewond daar drijft bloed maar je wapen is niet in het lichaam blijven zitten mijn achtpoen mijn achtpoen riep net lend de matrozen begonnen weer te roeien en de stuurman richte de boot naar het drijvende vaartje toen dit was opgevist begonnen wij het dier weer te vervolgen dit kwam van tijd tot tijd boven om adem te halen de wond had het niet verzwakt want het swon bijzonder snel de sloep door krachtige armen gerooid vloog de dugong achternaar verschijde de malen naderden wij hem tot op enige vademen en de Amerikaan hield zich gereed om hem te treffen maar het beest dook dan plotseling zodat het onmogelijk was het te bereiken men begrijpen de woede van net lend hij weerp het ongelukkig gedeerde krachtigste Amerikaanse vloeken naar de kop wij vervolgden het een uur lang en ik begon te geloven dat het moeilijk zou zijn er te vangen toen de dugong op het noot lottig denkbeeld kwam zich te vreken dit zou hem wel draa berouwen hij snelde op de sloep aan om die aan te vallen dit ontging niet de Amerikaan let op, riep hij de stuurman zijn enige woorden in zijn vreemde taal en waarschuwde daarmee zijn mannen zeker om op hun hoede te zijn toen de dugong op 7 meter van ons afwas, hield hij stil plies plotseling de lucht uit door zijn grote neusgaten die niet voor aan maar bovenop zijn snuit geplaatst waren en snelde met een sprong plotseling op ons aan de sloep kon de schok niet vermijden half op zij geworpen schepten zij water dat moest worden uitgehorst gelukkig was zij dankzij de behendigheid van onze stuurman alleen in de schuinten en niet recht tegeneen daarzijden door het dier getroffen zodat zij niet was gekanteld net lent stond altijd op de plicht en door kerfde het reuzachtige monsteren met haar poemsteken toch, het had de tanden over de rand daar sloep geslagen en lichte deze uit het water op zoals de leeuw een bokje zou doen ze op een kande geworpen en ik weet niet hoe dit wel zou geëinderd zijn als de Amerikaan die altijd nog woedend op het beest was het eindelijk niets in het hart had getroffen ik hoorde de tanden langs de ijzere platen de stoep knarsen en de dugong verdween met de hart poem in het lichaam bij weldraa kwam het feitje weer boven en weinige ogenblikken daarna verschillend lichaam van het dier toch op de rug gekeerd nam de dugong op sleeptaal en keerde naar de nautillers terug men moest zware en sterke taakos gebruiken om het dier op het plattenhuizen het woog 5000 kilogram men sneed het in tegenwoordigheid van haar poemier in stukken omdat deze oren opgesteld was al de bijzonderheden van die bewerking te volgen dezelfde dag diende de hoofdmeester mij aan het inee enige plakken van het vlees van de dugong voor ook zeer lekker was gereed gemaakt ik vond het uitmuntend en beter zelfs dan kalfs zelfs rundvlees de volgende dag 11 februari werd de combuis van de nautillers normaal van lekker wildbraad voorzien een vlucht zeezwalen een sloeg op de nautillers neer het was een soort zwaluw die bijzonder in Egypte thuis behoort met zwarte bek grijze en gespikkelde kop met witte vlekjes om het oog met grijze, rug, vleugels en staart witte borst en buik en rode pootjes ook vingen wij enige door zijn neleenden wilde vogels met sterke smaak weer kop en hals wit met zwarte vlekken zijn de snelheid van de nautillers was toen middelmatig hij voordelde maar langzaam ik merkte op dat het water de rode zee hoe langer hoe minder zout werd naarmate wij Suez naderden tegen vijf uur's avonds waren wij op de hoogte van Kaap Ras Mohamed zij vormt het uiteinde van steenachtig Arabië en ligt tussen de golven van Suez en Aqaba de nautillers voerden straat van Jubaal binnen die ons in de gol van Suez brengen moest ik zag duidelijk een hoge berg die boven de Kaap uitstak het was de Hoorab en de Sinai opwins top Moses, God van Aargezicht tot Aargezicht had gezien en die men steeds voorstelt niks omstralen om huls om zes uur ging de nautillers dan eens op, dan onder het water voorbij Tor dat achter in een bijlicht welke water rood gekleurd schijnt zoals de kapitein Reeds gezegd had toen viel de nacht in te midden van een doffe stilte somtijds slechts afgebroken door het geschil van de pelikaan of van enige nachtvogel of door het geluid van de branding tegen de rotsen en het verwijderd gerucht van een stoomboot die de golven met raderen of schroef doorkliefde van acht tot negen uur bleef de nauten dus één gemeters diepe onder water volgens mij m'n rekening moesten wij weer dicht bij Suwes zijn door de ramen van de salon zag ik de rotsen die door ons elektrisch licht helder werden beschenen het was alsof het zeewater hoe langer, hoe nauwer werd kwart voor negen kwam het schip weer boven, ik ging op het plat ongeduldig om door de tunnel te komen, kon ik niet lang stil blijven staan en ademde de frisse zeelucht in wel draai bemerkte ik in de duisterd is een klein lichtje dat dof door de nevel schijnend op een kilometer voor onzichtbaar was een drijvende vuurbaak zei een stem naast mij ik keerde mij om en herkende de kapitein het is een drijvend licht van Suwes, zei hij we zullen nu spoelig aan de ingang van de tunnel zijn die ingang moet niet gemakkelijk wezen, nee meneer ook ben ik gewoon dan zelf aan het roeg te gaan, als je nu naar beneden wilt meneer Arronan dan kan de nautulis in zee duiken om niet eer weer aan de oppervlakte te verschijnen voor wij de tunnel door zijn ik volgde de kapitein het luik ging dicht de waterbakken werden gevuld en het vaartuig zonk ongeveer 10 meter onder de golven toen ik naar mijn kamer wilde gaan hield Nemo mij staande ergens bederde professor, zei hij zou het geen begrijne in de stuurstoel willen vergezellen ik durfde het u niet te vragen antwoorde ik kom maar mee, dan schuld je al het mogelijke van deze onderzezen vaart zien de kapitein bracht mij naar de middeltrap halverwege opende hij een deur vroeg er een bovengang en kwam in de stuurstoel die zoals ben weet aan het einde van het plat boven in het vaartuig lag het was een hut van 6 voet in het vierkant ongeveer zoals de stuurlieden aan boord van de stoomboten op de mississippie en de hutzon hebben in het midden stond een verticaal rat dat ingrepen in de taakwurst van het roer dat tot achter onder de nautilus rijkte vier grote lenzen in de vierzijde van de hut aangebracht lieten de stuurman naar allezijde vrije uitkijk de hut was donker maar weldra was ik aan de duisternis gewoon en toen zag ik ook de stuurman een krachtig man die de velgen van het rat vasthield buiten de hut was de zee helder verlicht door de lantaarn die achter de stuurstoel aan de andere zijde van het plat stond nu gaan we de doorgang zoeken zei kapitein Nemo elektrische draaden verbonden de stuurstoel met de machinekamer en vandaar kon de kapitein aan zijn nautilus dus zowel richting als beweging geven hij drukte op een metalen knop en aanstons werd de snelheid verminderd ik beschouwde in Stilte de hoge en steile rotsmuur waar wij langs voeren waar volgde die gedurende een uur en bleven er in de regels sterkte een paar meter van verwijderd de kapitein hield het oog geen enkel ogenblik afgewend van het compas dat in een ring aan de zoldering op een enkel teken veranderde de stuurman elk ogenblik de richting van de nautilus ik zat bij het glas aan bakboordzijden er zag prachtige koralen zoofieten zeegrassen schaaldieren die hun lange poten uit de spletende rotsen staken enzovoort kwacht over tienen nam de kapitein zelf het stuurrad in handen een brede, donkere en diepe gallerij opende zich voor ons de nautilus diep die stoutmoedig binnen ik hoorde langs de wanden van het schip een ongewoon geraas het was het water van de rode zee dat door de hellende tunnel naar de middelandse zee stroomde de nautilus volgde pijstel die stroom die tegenstaande de inspanning die de schroef in omgekeerde richting deed werken op de muren van de nauwe doorgang zag ik niets dan schitterende en vuurige strepen door het elektrisch licht en de snelheid van de vaart voortgebracht bij het hart klopte hevig de landen tegen de borst gedrukt 5 minuten over half 11 gaf de kapitein het stuurrad weer over en zich naar mij wenden zei hij de middelandse zee in minder dan 20 minuten was de nautilus door de stroom meegesleept onder de landengte van sues doorgevaren het einde van half stuk 29 half stuk 30 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leel 20.000 meilen onder zee door zilverne half stuk 30 de Griekse Argypel de volgende dag 12 februari van de nautilus bij het krieken van de dag weer boven ik haaste mij naar het plat op 3 kilometer zuidwaarts van ons zag ik de varenomtrek de kust van Pelusium een stroom had ons van de ene zee gevoerd maar die tunnel reeds moeilijk om af te varen moest onmogelijk op te varen zijn tegen 7 uur kwamen net en Koenraad weer bij mij de beide onafscheidelijke vrienden hadden stil geslapen zonder zich met de helterdaden van de nautilus te bemoeien wel nu meneer de natuurkenner vroeg de americaan op spotten de toon waar is nu de middelandse zee wij varen op haar oppervlakte van de kust wat vroeg Koenraad vannacht ja wel vannacht zijn wij in 1 minuut onder de onverhankelijke landengte heengevaren ik geloof het niets van antwoorden de americaan hij hebt ongelijk net, hernam ik de lage kust daar in het zuiden zichtbaar is de egyptische kust vertel dat aan andere meneer zijde stijf over de americaan maar als de professor het toch verzekerd, bevestigde Koenraad moet je meneer geloven bovendien net kapitein Nemo heeft bij zijn tunneleren kennen en ik was bij hem in de hut van de stuurman toen hij zelf de nautilus door deze nauwe doorgang steurde hoor je het net, zij Koenraad en jij, die zulke goede ogen hebt net vroegde ik erbij, kunt de havenhoventen van Port Said zien die ver in zee vooruitsteken de americaan keek nou keurig toe inderdaad zij hij, ge hebt gelijk beneden professor en hoe kapitein is een baas we zijn verachtig in de middelandse zee goed laat ons dus nu eens over onze zaken spreken maar dat vooral niemand ons horen ik zag wel wij de americaan heen wilden in alle gevallen achter ik het beter erover te praten en we gingen met ons drie bij de landtagen zitten waar wij minder gevaarliepen door de golfslag bespatten worden wel nu net nu luisteren we naar u, zei ik wat heb je te vertellen wat ik u te vertellen heb is doodhevoudig, antwoorden de americaan we zijn in Europa en voordat de luimen van kapitein Nemo ons naar de Polzeeën of de grote oceaan terugvoeren wil ik de nautilus poetsen ik bekende al dergelijke gesprekken met het land mij altijd in verlegenheid brachten ik wilde de vrijheid mijn makkers op geen allerlei wijze beletten toch ik verlangde nog volstrekt niet de kapitein te verlaten door toedoen van hem en zijn vaartag vermeerde ik dagelijks mijn kennis van de zee en ik bewerkte mijn boek over de diepte in het element zelf zou ik ooit zo in gelegenheid weervinden om de wonderen van de oceaan te kunnen aanschouwen ik kon mij dus niet verenigen met het denkbeeld de nautilus vijwel te zeggen voordat ik de kring mij naar onderzoekingen over de gehele omtrek de aarde voltooid had vriend net, zei ik, antwoord bij eens openhardig verveelt ge u aan boord heb je spijt van dat het lotje in de macht van kapitein Nemo heeft gebracht de americaans weg enige ogen blikken toen sloeg hij de armen overal kander en zei eerlijk gesproken heb ik geen beraal om die onderzee zijn reis ik ben ermee schik ze meegemaakt te hebben maar nu ik haar gemaakt heb moet er ook een einde aan komen zo denk ik erover er zal een eind aan komen net waar en wanneer waar? dat weet ik niet wanneer kan ik ook niet zeggen toch ik vond de stel dat deze reis zo eindigen als de zee ons niets meer leren kan al wat in deze wereld een begin heeft moet nootwendig einde hebben ik denk als meneer vroeg de koenraad erbij en het is zeer licht mogelijk dat na alle zeeën van de aardbal door kruis te hebben de kapitein ons allen drie ons afscheid geeft ja wel zijn de americaan of de volle laag overdrijf nu niet meestalent hernam ik we hebben niets van de kapitein te vrezen maar ik deel ook niet het gevoelen van koenraad we kennen het geheim van de nautilus en ik denk niet dat de kapitein voor ons de vrijheid te schenken en gemakkelijk toe zou overgaan dat geheim door ons wereldkundig te maken maar wat verwacht jij dan vroeg net dat er zich omstandigheden zullen voordoen waarvan wij kunnen en moeten gebruik maken en dat evengoed over zes maanden als tats het zou wat zijn netlent en waar zullen we over zes maanden zijn meneer de natuuronderzoeker misschien hier of misschien bij China dat de nautilus een grote snelheid bezit hij doorkliefd het water als een vogel de lucht hij vreest geen druk bezochten zeeën wie zegt je dat hij de kusten van Frankrijk Engeland of Amerika niet zal naderen wij tenminste evengoed een vlucht kunnen beproeven als hier meneer Arona antwoordde de americaan uw redenering rust op verkeerde grondslag uw spreekt in de toekomende dan zullen we hier of daar zijn maar ik spreek in het tegenwoordigen we zijn hier en we moeten daarvan gebruik maken ik werd door de logica van netlent in het nauw gebracht en ik voelde dat ik op dat punt geslagen werd ik wist niet meer welke bewijsgronden ik voor mijn stelling moest aanvoeren meneer, hervalt het net veronderstellen wij eens het onmogelijke dat namelijk de kapitein u hede de vrijheid aanbod zou het geenie aandemen ik weet het niet, antwoordde ik en als hij er bijvoegde dat het aanbod dat u hede gedaan werd nimmer weer herhaald zou worden zout hij dat aannemen ik antwoordde niet en wat denkt vriend Koen ervan vroeg netlent vriend Koen antwoordde deze bedaard heeft niets te zeggen even als zijn meester en zijn vriend net is hij ongehuld vrouw, kinderen en bloedverwanten wachten in zijn vaderland niet op hem hij is in dienst van meneer hij denkt als meneer hij spreekt als meneer en tot zijn spijt behoeft ben op hem niet te rekenen om een meerderheid te verkrijgen en zijn dus met twee personen meneer aan de ene en netlent aan de andere kant nu hij dit gezegd heeft luistert vriend Koen weer toe en is gereed de aantekendingen erbij te maken ik moest onwillenkeurig glimlachen toen het Koen raad zijn personen zo geheel hoorde wegcijferen en de Amerikaanechter moest blijder zijn hem niet tegenzicht te hebben wel nu meneer zijn netlent omdat Koen raad dus niet bestaat kunnen wij met ons beide de zaak afhandelen ik heb gesproken u hebt geluisterd wat hebt u te antwoorden ik moest noodwendig een beslissing nemen en uitvluchten stuit er mij tegen de borst vriend net, zei ik zie hier ben antwoord je hebt gelijk en mijn bewijzer houden tegenover de uren geen steek jij moet op de goede wil van kapitein Nemo niet rekenen de voorzichtigheid verbiedt hem ons de vrijheid terug te geven de halve gebied deze deurt ons om van de eerste de beste gelegenheid om de nautelus te verlaten gebruik te maken goed meneer oudernaat, dat is verstandig gesproken slechts één opmerking zei ik de gelegenheid moet goed zijn om ze eerst de poging om te vluchten moet gelukken want toen zei het niet dan zullen wij de gelegenheid waarschijnlijk nooit meer krijgen en kapitein Nemo zal het ons niet vergeven dat is alles heel juist antwoord het Amerikaan maar uw opmerking is toepasselijk op elke poging om te ontvluchten het zei die plaats hebben over 2 jaar of over 2 dagen de halve blijft altijd te vragen deze als een gunstige gelegenheid zich voordoet moet men er van gebruik maken juist en zul je me nu eens zeggen dat wat je door een gunstige gelegenheid verstaat deze dat de nautelus wel in een somberen nacht kort bij enige Europese kust komt en zou je dan met zwemmen je trachten te redden ja als we dit genoeg bij de kust waren en de nautelus en de oppervlakte dreef toch zeker niet als wij te ver van land waren en het vaart daar onder water voeg en wat zou je in dit geval doen dan zou ik trachten me van de snoepmeester te maken ik weet er mee om te gaan we gaan er binnen in zitten en als wij de ijzige boute er uit hebben geschroefd reizen we naar de oppervlakte zonder dat zelfs de stuurman onze vlucht zou bemerken goed net bloed dus op die gelegenheid maar vergeet niet dat de mislukking ons verderf zou zijn ik zal dit niet vergeten meneer en wil je nu weten net wat ik over je plan denk graag meneer Aronen wel nu ik denk ik zeg niet ik hoop dat deze gunstige gelegenheid zich nimmer zal voordoen waarom niet omdat de kapitein zich niet ontwijzen kan dat wij niet alle hoop hebben opgegeven om onze vrijheid te herkrijgen en dat hebben we op z'n hoeders al zijn vooral als wij in het gezicht de Europese kust waren ik denk zoals meneer zei Koenraad we zullen wel eens zien als we het worden net lend die met een vastberaden gelaat het hoofd schudden en nu net voegde ik erbij zullen we verder erover zwijgen geen woord meer erover de dag waarop je gereedseld zijn zal je ons waarschuwen en wij volgen je ik verlaat mij geheel op je dit gesprek dat later zulkes waar wichtige gevolgen hebben moest eindigde hiermee ik moet nu bekennen dat de gebeurtenissen mijn voorspelling de deurstelling van de amerikaan scheen het te bevestigen want houdt de kapitein ons in die druk bevaren zee of wilde hij zich slechts onttrekken aan het oog der talloze schepen van allerlei naatschappen die de middellandse zee doorkliefden ik weet het niet maar meeste tijd bleef hij onder water en ver van de kust de nautilus kwam soms slechts even boven zodat de uitkijk van de stuurman ter noure nood uit het waterstak de boeren op grote diepte daar wij tussen de griekse aangebel en klein asie zelfs op 2000 meter de bodem niet konden bereiken zo wist ik niet anders dat wij het eiland karpatels een van de sporaden langsvoeren dan door het vers van vergilius dat kapitein nemo aanhalde toen hij met de vinger op de kaart weest esti karpatio neptuni gurgitivates de gewezen verblijfplaats van Protaas de oude herder der kudden van deptunis transiteilands karpanto tussen rodus en kreta ik zag door het raam van de salon alleen de granitrotzin wel op het rust de volgende dag 14 februari besloot ik enige uren te besteden aan het bestuderen van de vissen uit die argipel maar om de ene van de reden bleef in de wanden vastgesloten toen ik naar ging op welke hoogte de nautilus zich bevond merkte ik ook dat wij naar Kandia voeren op het oogblik dat ik mij op de Ibrahim Lincoln had ingescheept was dit gehele eiland in opstand gekomen tegen de Turkse overheersing maar ik wist volstrek niet wat er van die opstand tot hede toe geworden is terwijl de kapitein die geen gemeenschap in het land onderhield maar je het zeker niet zou hebben kunnen zeggen ik sinds speelde dus in het geel niet op deze gebeurtenis toen ik die avond met hem alleen in de salon was bovendien kwam het bijvoor dat hij stil was en afgetrokken toen gaf hij tegen zijn gewoonte bevel om de wanden open te schuiven en hij liep van het ene glas naar het andere om het water nauwcurig te beschouwen waarom? ik kon het niet raden en ik hield mij enkel bezig met de vissen te beschouwen die ons voorbij swommen ik zag onder andere 3 centimeter lange gelonen kleine vissen met toeschijnende schubben loodkleurig en met rode vlekjes ze eten veelal zeeplanten waardoor ze een uitstekende smaak hebben die vissen waren bij de lekkere bekkerteromen zeer gezocht hun ingewanden met zeeslakke melk pauwenherzens en papageien tochetjes klaar gemaakt vormde de goddelijke schotel die Veetelius in verrukking bracht een andere zeebewoner uit deze streken bracht mij de oudheid nog wel eens in herinnering het was de remora die zich aan de buik der haaien vasthecht en zo meezwemt volgens het beweren der ouden kon deze kleine vis als hij zich aan de kiel van een schip hechten het in de vaart tegenhouden en toen een van deze dieren in de slag van actie met schip van antonius tegenhield maakte het daardoor de verovering voor augustus gemakkelijk wafel hangt toch dikwijls het lot der volken af mijn ogen konden zich van al die wonderen der zee niet afwenden toen ik door een onverwachte verschijning werd getroffen midden in zee verscheen plotseling een man een duiker die in klein leren zakje aan zijn gooideld roeg het was geen lijk dat met de stroom voortreef het was een levend mens die met krachtige hand voortswam en nu en dan verdween om aan de oppervlakte adem te scheppen toch aanstond ze weer naar beneden doek ik keerde mij met bewogenstem tot de kapitein een man, een drinkeling heb ik, we moeten hem redden de kapitein antwoordde niet en kwam bij het raam de man swom naar ons toe drukte het gelaar tegen het glas en keek ons aan tot mijn grote verbazing gaf de kapitein hem een teken de duiker gaf met een wenk antwoord steeg onmiddellijk naar boven en kwam niet meer terug verontrust u niet, zei de kapitein het is Nikolaas van Kaap Matta Pan de vis bij genaamd al is die klade goed bekend er voertreffelijk duikig het water is zijn element en hij leeft er meer in dan op het land want hij gaat onophoudelijk van het ene eiland naar het andere tot zelfs naar Kreta krentgerhemkapitein waarom niet meneer toen de kapitein dit gezegd had ging hij naar een kast dicht bij het linker raam van de salon bij dit beubel zag ik één met ijzeren beslagen kist staan een koeppere plaat was bevestigd met het opschrift mobiles in mobile zonder op het tegenwoordigheid te letten opende de kapitein de kist het was een soort geldkist die een groot aantal gouden staven bevatten waar kwam dat kost bij metaal vandaan waar haalde de kapitein het en wat zou hij ermee doen ik zei geen woord ik keek slecht stoel kapitein Nemo nam de staven schoffse geregeld in een kist die hij er geheel bevulde ik hield het ervoor dat deze meer dan 1000 kilogrammen goud bevatten, dat is te zeggen voor ongeveer 3 miljoen franken de kist werd goed gesloten en de kapiteins geef er een adres op met grieksseletters toen dit gedaan was, drukt hij op een knop die door middel van een draad gemeenschap had met het verblijf ter equipage er verschenen acht man die niet zonder veel moeite de kist uit de salon droegen toen hoorde ik dat zij die met taakers de grote trap optrokken op dit ogenblik wint de kapitein Nemo zich tot mij en jij zei dat, meneer de professor vroeg hij ik zei niet kapitein dan wist ik u een goede nacht meneer en daarop verliet hij de salon ik ging, zoals men denken kan zeer nieuwsgierig naar mijn kamer ik zocht verband tussen de verschijding van de zwemmer en die met goud gevulde kist weldraa voelde ik aan de enige slingering dat de nautilus uit de diepte naar boven kwam en aan de oppervlakte dreef toen hoorde ik op het plat lopen ik begreep dat men de snoep losmaakte en in zee bracht een ogenblik stiet zij tegen de nautilus en toen was alles stil twee uren daarna hoorde ik weer hetzelfde geraas en hetzelfde geloop de snoep werd aan boord gehesen en vastgeschroefd waarna de nautilus weer in de diepte zoek der halve waren die schatten aan hun adres bezorgd waar en wie was de zaak gelasterd van de kapitein de volgende dag vertelde ik aan net en kunraad wat er die nacht gebeurd was en mijn nieuwsgierigheid zeer had opgewekt mijn makkers waren niet minder verbaasd dan ik maar waar haalt hij die miljoenen vroeg net lent daarop kon ik geen antwoord geven ik ging naar het ontbijt naar de salon en zette mij aan het werk ik bleef tot vijf uur zitten schrijven of ik het aan mijn lichaams toestand moest toeschrijven wist ik niet toch ik voelde op dat ogenblik een grote hitte zo zelfs dat ik bij bovenkleed moest aartoe ik begreep er niets van want we waren op geen hoge breedte en bovendien kon de nautilus geen grote diepte voer geen hinder hebben van hoge temperatuur ik keek eens op de manometer deze wezen diepte van 20 meter waardoor de warmte van de dampkring niet meer kon doordringen ik ging voort met mijn werk nog de hitte werd bijna onverdraaglijk zal het brand aan boord zijn voeg ik mezelf af ik wilde de salon verlaten toen kapitein Nemo binnen had en ging naar de termometer en zei 42 graden dat merk ik kapitein antwoorde ik en als die warmte nog toenemt zullen we die niet meer kunnen verdragen oh meneer die warmte zal niet vermederen als wij het niet willen kunt u die dan naar welke regelen nee maar ik kan mij van het punt verwijderen waar zij ontstaat komt ze dan van buiten zonder twijfel we waren in een stroom van kokentwater is het mogelijk? riep ik uit kijk maar de wanden openden zich en ik zag dat het water op de nautilus geheel wit was zwaar van dampen ontwikkelde zich in de zee die als in een ketel kokte ik hield mijn hand tegen het glas toch dit was zo heet dat ik de hand terug trok waar zijn wij vroeg ik bij het eiland Santorino meneer de professor antwoordde de kapitein en juist in het kanaal dat nea karmeni van palea karmeni schijt ik heb u het zonneling schouwspel van een onderzeerse vocalis uitbasting willen doen zien ik dacht, zei ik dat de vorming van deze nieuwe eilanden afgelopen was niets is ooit in deze vocalis is treken afgelopen als worden demo en de aarde wordt hier altijd door onderaarts vuur in beweging gebracht in het negentiende jaar onze jaartelling verscheen, volgens Doris en Plinius, een nieuw eiland Taja, of het goddelijke genaamd op dezelfde plaats waar zich kortelings nieuwe eilandjes hebben gevormd later verdwenen het onder de golven om in het jaar 69 nog eens te verschijnen en nog eenmaal te verdwijnen sedert dit tijd tot op onze dagen bespeurde men geen vocalische weking totdat op 3 februari 1866 een nieuw eilandje eraan men de naam van George gaf in de dabeiheid van Neacameni te midden van zwaveldampen opsteeg en zich 3 dagen later daar aan vasthechten 7 dagen later, 13 februari verscheen het eilandje Amprusa door een kanaal van 10 meter breed van Neacameni gescheiden ik was juist in die zee toen het verschijnsel zich voordeedt en ik heb het in alle bijzonderheden kunnen nagaan het eilandje Amprusa was rond, had 300 meter omdoorsneden en was 10 meter hoog het bestond uit zwarte glasachtige lava met stukken veldspaadvermengd eindelijk vertonen zich de 10e maart een veel kleiner eiland Reka genaamd bij Neacameni en sedert die tijd hebben zich deze 3 eilandjes verenigd en vormen op dit orenblik 1 geheel en het kanaal waarin we onstands bevinden vroeg ik hier is het, zei de kapitein terwijl hij mij op de kaart van de archipel wees, jij ziet dat ik er de nieuwe eilandjes heb opgezet maar dit kanaal zal zich eens vullen dat is zeer waarschijnlijk meneer Arona want zeer dat 1866 zijn er nog 8 kleine lava eilandjes tegenover de havens in Nicolaas op Pallea-Cameni-Verrezen het is dus waarschijnlijk dat Nea en Pallea zich vrij spoedig zullen verenigen indien in de grote oceaan vervormen, dan zijn het hier vulkanische uitbastigen zie eens meneer, wat er hier onder de eilanden geschiet ik kwam weer bij het raam de Nautilus bewoog zich niet meer de hitte werd ondraaglijk de zee werd rood in plaats van wit door de aanwezigheid van ijzerzouten niet tegenstaande de salon zeer dicht gesloten was door een onverdraagelijke zwavelucht tot ons door en ik zag vuurrode vlammen en ik verdoofde ik zweete ik stikte bijna ik dacht dat ik gebraden werd we kunnen niet langer in dit kokend water blijven zei ik tot de capitaine nee, dat zou onvoorzichtig zijn antwoorden Nemo bedaard een bevel werd gegeven de Nautilus zette zich weer in beweging en verwijderde zich van die oven waarbij hij het niet langer augustraft had kunnen uithouden een kwartier later haalde wij weer adem aan het oppervlak der zee ik dacht er toen aan dat, zo net lent, één dieselstreek had uitgekozen om te vluchten wij zeker niet leefend uit deze vuurzee zouden gekomen zijn de volgende dag, 16 februari verlieten wij dit gedeelte der zee dat er zijn Roders en Alexandrieë soms een diepte van 3000 meter heeft en de Nautilus serigo recht laatende liggen verlieten wij de Griekse archipel na omkaart wat er pann te zijn heen gevaren het einde van half stuk 30