 De godeloze koning uit Andersens, Sproken en Verteligen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart Tilleel. Andersens, Sproken en Verteligen door Hans Kistje uit Andersen. Naarverteld door Simon Jacob Andressen. De godeloze koning. Er was een z'n godeloze koning. Al zijn denken en streven was legd daarop gericht, alle landen, der wereld, de veroveren en alle mensen vrees in te boezemen. De vuur in de zwaart trok hij rond en zijn soldaten vertrapten het zaad op de velden en staak in het huis van de boer in brand, zodat het de rode vlam de bladeren van de boom versgroeide en de vruchten het gebraden aan de verzekkte zwarte bomen hing. Met een naak de zuigeling op de arm vluchtte menige arbe moeder achter de doorkende muren van haar afgebrande woning. Maar hier zorgde de soldaten haar ook en als zij de ongelukken gevonden, dan gaf dit nieuw voedsel aan hun duivelachtige vreugde. Boze geesten hadden niet erger huis kunnen houden dan deze soldaten, maar de koning vond dat het zo goed was dat het zo moest toe gaan. Met de dag groeide zijn macht aan, zijn naam werd door allen gevreesd en het geluk volgde zijn scheden bij al zijn ondernemingen. Uit de veroverde steden voerde hij onmetelijke schatten weg. In zijn residenciestad werd in Rijkdom opgestapeld die op geen andere plaats zijn schelijke had. Hij liet paleizen, kasteden en kerken bouwen en iedereen die deze prachtige gebouwen en deze schatten zag, Riep vol eerbied uit welk een groot koning. Ze dachten niet aan de ellende die hij over andere landen en steden gebracht had. Ze hoorde de zuchten en de jammerklachten niet die er uit in de asgelegde steden ten hemel opklommen. De koning beschouwde zijn goud en zijn prachtige gebouwer en dacht erbij evenals de menigte welk een groot koning. Maar ik moet veel meer hebben. Veel meer. Geen macht mag met de mijnen gelijkstaan of groter dan de mijnen zijn. Hij verklagde daarop de oorlog aan de daburige koningen en overwonden ze allen. De overwonner koningen liet hij met gouden ketenen aan zijn wagen vastbinden en zo reed hij door de straten van zijn residencie. Als hij aan tafel zat, dan moest er die koningen voor hem en zijn hoofelingen op de knieën liggen en zich met de brocken die hun van de tafel toegewoord bewerden verzadigen. Eindelijk liet de koning zijn eigen beeldzuilen op de publieke pleinen en in de koninklijke kastelen oprichten. Ja, hij wilde zich zelfs in de kerken voor het altijd als herenplaatsen. Maar de prijsters bezetten zich daar tegen en zeiden, oh koning, geen zijt groot, maar god is groter. Wij wagen het niet uw bevel te gehoorzamen. Welavond dan, liep de koning uit, ik zal ook god overwinnen. En in overmoed en dwaarse vrevel liet hij in kostbaar schip bouwen waarmee hij door de lucht kon zeilen. Het was bond en prachtig om aan te zien als de staart van de pauw. En het was als met duizenden ogen bezet en bezijd, maar ieder oog was een gewierloop. De koning zat in het midden van het schip. Hij behoefde slechts op een daar aangebrachte veeg te drukken en dan vloog er duizend kogels naar alle kanten heen, terwijl de vuurwapenden ter stond weer opnieuw geladen waren. Honderden arenden werden er voor het schip gespannen en met puistelheid ging het nu opwaard naar de zon toe. Wat lag daar de aarde diep beneden, met haar bergen en bossen, sinds hij slechts in akker te zijn, waarin de ploeg zijn voren getrokken had. Aspoeden geleed zijn nog slechts op een platte landkaart met onduidelijke lijnen. En eindelijk was hij geheel in de wolken en nevelen gehuild. Gedurig hoger vloog de arenden opwaard in de lucht. Nu zondgod in enkele zijn er onttellbare engelen uit. De groteloze koning schoot duizenden kogels op hem af, maar de kogels stuiten op de schitterende vleugels van de errol af en vielen als gewone hagelkorotys neer. Maar één doet roppel, slechts één enkele droppelde erg van één der witte vleugelend dier en deze droppel viel op het schip waarop de koning zat. Hij brandde in het schip in, woog als duizend centenaars lood en deed het schip met bliksem snelheid naar beneden, naar de aarde neerdalen. De sterke vleugels der arenden praken. De wind gierde op het hoofd van de koning en wolkten in de ronde. Deze waren immers uit de rookten en verbrande steden samengesteld. Vormde zich in dreigende gestalten als meidenlange zeekrabben die haar poten en haar scharen naar hem uitstrekten. Staapelde zich op tot ontzachelijke rotsen met neerollende verpletterende blokken. Vormde zich tot vuurspiewende draken. Half dood lacht de koning op het schip uitgestrekt en dit bleef eindelijk met een vreselijke schok in de dikke takken van een bos hangen. Ik wil God overwinnen, zei de koning. Ik heb het gezwooren, mijn wil moet geschieden. En zeven jaren lang liet hij bouwen en werken aan kunstere schepen tot het doorzijlender lucht. Liet bliksemstralen van het hartste staal snijden, want hij wilde de hebelbeurt doen springen. Uit al zijn landen verzamelde hij legers die, als zij man naast man geschaard stonden, een ruimte van verschillende meiden besloegen. Het leger ging aan boord van de kunstere schepen. De koning begaf zich naar het zijnen. Daar zond God in kleine zwere muggen uit. Deze grondste nam de koning heen en staken zijn gezicht en zijn handen. In toren ontstoken trok hij zijn zwaart en sloeg om zich heen, maar hij sloeg slechts in de lucht en de muggen trof hij niet. Nu beval hij kostbare tapijten te brengen en hem daarin te wikkelen, opdat geen mug hem meer zou kunnen steken en de dinaren deden zoals hun bevolen was. Maar één enkele mug had zich op de binnenkant van de tapijt neergezet. Van hier koop zij in het oorderskodings en stak hem. Het brandde als vuur. Het vergif drong in zijn hersenen door. Als we aan zinig rukte hij de tapijten van zijn lichaam af en slingende ze ver van zich weg. Verschurde zijn kleren en danste naakt in de ronde, voor de ogen van zijn ruwe soldaten, welke nu den spot treven met de kankzinnige vorst, die godwilde beoorlogen en die door een enkele kleine mug overwonnen was. Einde van de goddelose koning. Twee hanen uit Andersens Sproken en Vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leel. Andersens Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen, daar vertelt door Simon Jacob Andersen. Twee hanen. Twee hanen waren er, de een op de mesthoop, de ander op het dak. Hovaardig waren zij beide. Maar wie van hen voelde wel het meeste uit? Zeg ons uw medek daarover eens. Wij behouden toch onze eigen. De plaats waarop de kippen liepen, was door een plank van een andere plaats gescheiden, waarop een mesthoop was. En op deze mesthoop lag en groeide een grote augurk die het bewustzijn had dat zij een broebetplant was. Daartoe wordt men geboren, sprak het in het binnenste van de augurk. Niet alle kunnen als augurken geboren worden en moeten ook andere zorgden zijn. De kippen, de eenden en al het gedierd tussen de naburige plaats zijn ook schepselen. Naar de haan die op de plank staat, zie ik nu op. Deze heeft echter een heel andere roeping dan de weerhaan die zo hoge plaats is en niet eens kan knassen, laat staan dan kraaien. Hij heeft nog kippen, nog kuikentjes. Hij denkt slechts aan zichzelf en zweetkope groen. Nee, die haan op de plank is eerst een haan. Zijn gang is dans, zijn kraaien is muziek. Waar hij komt, daar wordt het iemand ter stond duidelijk wat een trompetter is. Als hij maar hierheen kwam. En al had hij mij ook met huid en haar op en al moest ik ook in zijn buik begraven worden. Dat zou een zalige dood zijn, sprak de augurk. Snacht werd het een verschrikkelijk weer. Kippen, kuikentjes en zelfs de haan zocht de beschutting. De wind rukte de plank tussen de beide plaatsen weg dat het kraakte. De dakpannen vieden naar beneden. Maar de weerhaan zat vast. Hij draaide niet eens in de ronde, hij kon niet in de ronde draaien. En toch was hij nog jong, pas gegroten. Maar stil en bedaard. Hij was oud geboren, begreep voorstrek niet van de vogels die in de lucht vlogen. De mussen, de zwaluwen. Nee, die verachte hij. Dat waren piepvogels van geringen groten, gewone piepvogels. De duiven vond hij werk groot en blank en schitterend als pale moer. Zij zagen eruit als een soort van weerhane. Maar ze waren dik en dom. Al haar denken en streven was er slechts op gericht, haar buiktevuller. Ook waren zij vervelend in de omgang. Ook de trekvogels hadden de weerhane een bezoek gebracht. En hem vertelt van vreemde landen, van luchtcaravanen en ijslijke roversgeschiedenissen met de rovvogels. Dat was nieuw en interessant, namelijk de eerste mel. Maar later, dat wist de weerhane, herhaalde zij het. Verdelde steeds dezelfde geschiedenissen. En dat is vervelend. Ze waren vervelend en alles was vervelend, met niemand kom in omgang hebben. Allen waren laf en bekrompen. De wereld deugt niet, zei hij, alles is maar dwaarsheid. De weerhane was opgeblazen en deze eigenschap zou hem zeker bij de augurk interessant gemaakt hebben als zij het geweten had, maar ze had slechts ogen voor de andere haan. En die was nu op de plaats bij haar. De wind had de plank opgeblazen, maar de storm was voorbij. Wat zegt gewel van dat gekrij vroeg de haan aan de kippen en de kuikentjes. Het was in weinig ruw de elegantie ontbrakken aan. En kippen en kuikentjes betraden de mesthoop en de haan betrat hij ook met een deftige stap. Tuin gewas, zei hij tegen de augurk. En uit dit ene woord werd haar zijn hoge beschaving duidelijk en zij vergaf het dat hij in haar pikte en haar oppat. Een zalige dood. De kippen en de kuikentjes kwamen en als de een gaat lopen, dan doet de ander het ook. Zij klokten en piepten en ze zagen de haan aan en waren er trots op dat hij van hun zorgd was. Kukkelijk u krijde hij. De kuikentjes worden ter stond tot grote kippen als ik het uitkrijg in de kipperen ter wereld. En kippen en kuikentjes klokten en piepten en de haan verkondigde een groot nieuws. Een haan kan een ei leggen en weet je wat er in het ei zit? Dit ei zit een basilisk. De aanblik van zulke een beest van mag niemand uit te houden. Dat weten de mensen en nu weet jij het ook. Nu weet je dat ik een ferme kerel ben. Daarop stoeg de haan met zijn vleugels. Deze haanen kwamen op, zwellen en krijden weer en allen huiverden. De kippen en de kleine kuikentjes. Maar ze waren er wat trots op dat 100 zulke een ferme kerel was. Ze klokten en piepten zodat de weerhaan het wel moest horen. Hij hoorde het dan ook, maar verroerde zich daarbij niet. Alles is maar dwaarzijd, zei de weerhaan bij zichzelf. De haan legt geen eigen en ik ben er te luid toe. Als ik wilde, dan kon ik wel een wind ei leggen. Maar de wereld is geen wind ei waard. Alles is maar dwaarzijd. Nu mag ik hier niet eens lang meer zitten. Dit zegende brak de weerhaan af. Maar hij sloeg de andere haan niet dood of schoneer plan op had. Zoals de kippen zeiden. En wat zegt de borrel? Het is altijd nog beter te kraaien dan opgeblazen te zijn en af te breken. Einde van twee hanen. Er bestaat een onderscheid uit andersens sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart de Leo. Andersens sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen, naar verteld door Simon Jacob Andersen. Er bestaat een onderscheid. Het was in de meimei maand. De wind plies nog koud, maar de lente is er, zijde bomen en planten, bos en beemt. Het weemelde van bloemen, tot zelfs in de boobgarden en daar bepleit de lente zelf haar zaak. Zij predikte van een kleine appelboom. Daarin zat een enkele tak fris en bloeiend, met fijne, roze rode knoppen als bezijd, die op het punt waren zich te ontsluiten. Hij wist zeer goed hoe schoon dit was, want het zit in het blad, zowel als in het bloed. Daarom verwonderde het hem ook niet, toen er een deftig rijtaar voor hem stil hield en de jonge gravin zei dat een appeltak het prachtigste was wat men zien kon. Het was de lente zelf in haar heerlijkste openbaring. De tak werd afgebroken, ze napte in haar fijne hand en beschaduwde hem met haar zijden parasol. Toen reden ze naar het kastiel, waarin zich hoge zalen en prachtige kamers bevonden. Heldere witte gordijnen hing er voor de ramen en heerlijke bloemen stonden er in schitterende doorzichtige vazen en in één daarvan, die als uit vers gevallen sneeuw gesneden was, werd de appeltak tussen frisse, lichte beukentakken gestoken. Het was een lust om hem te zien. Nu werd de tak trots en dat is immers menselijk. Er kwamen mensen van verschillende zorgd in de kamer en al nadat zij in schulden durfden zij hun bewondering te kennen geven. Enige zei er niets, andere weegt er veel en de appeltak begreep dat er een onderscheid tussen verschillende planten en gewassen bestaat. Enkelen zijn voor de prong en andere om te voeden. En zijn er ook zulke die men geheel zou kunnen missen op de appeltak en daar hij vlak voor het open raam stond, waaruit hij in de tuin en op het land kon zien, had hij bloemen en planten genoeg om te bekijken en daarover na te denken. Daar stonden reiken en armen enige zelfs te armoedigen. Armen verstoten planten zei de appeltak. Er bestaat toch een onderscheid. Hoe ongelukkig moeten zij zijn gevoelen als zij tenminste zo gevoelen als ik en mijn schelijken. Wel bestaat er een onderscheid, maar dat moet er ook wezen want anders waren ze immers allemaal gelijk. En de appeltak zag met een zekere medeleide in zonderheid op een soort van bloemeneer die in menigte op de velden en aan de sloten stonden. Niemand maakte er een ruiker van. Ze waren veel te alledaars. Ja, men kon ze zelfs tussen de straatstenen vinden. Ze schoten als het ergst onkruik tevoorschijn en troegen de lelijke naam paar de bloemen. Armen verachter planten zei de appeltak. Je kunt er niets tegen doen dat je die lelijke naam die je draagt gekregen hebt. Maar met de planten is het even als met de mensen er een moed onderscheid wezen. Onderscheid zijn de zonnestrouwen en kusten de bloei in de appeltak maar kusten ook de gede paardenbloemen buiten op het land. Alle broeders van de zonnestrouw kusten ze. De armen bloemen zowel als de rijken. De appeltak had nooit over godsoneindige liefde jegens alles wat er leeft en zich beweegt nagedacht. Hoeveel schoon zijn goed en verborgen, maar niet vergeten kan liggen. Doch ook dat was menselijk. De zonnestrouw, de straal des licht is het beter. Je ziet niet ver, je ziet niet duidelijk. Wat is de verachte plant die je vooral beklaagt? De paardenbloem zei de appeltak. Nooit wordt er van een ruiker gemaakt. Ze wordt met voeten getreden. Er zijn er teveel van. En als ze in het zaad schieten, dan vliegen zij een klein gesneden wol over de weg en hechten zich aan de kleren der mensen. Onkruid is het, maar ook dat moet er zijn. Ik ben er werkelijk zeer dankbaar voor dat ik niet één van die bloemen geworden ben. En over het land huppelde een troep kinderen. Het jongste daarvan was nog zo klein dat het door één der ouderen gedragen moest worden. Toen tussen de gele bloemen in het gas neergezet werd, lachte het luid van vreugde. Trappelde met zijn voetjes, wendelde zich in de ronde. Met zijn voetjes legde gele bloempjes en kusten ze met een bekoorlijke onschuld. De grotere kinderen praken de bloemen van de lange stelen af, pogen deze rond en schakelden ze aan elkaar vast zodat daarvan een ketting ontstond. Eerst heen voor de hals, toen één om die over de schouders en om het lijf te hangen en toen nog één om die op de borst en op het hoofd vast te maken. Dat was een pracht van groene schakels en kettingen. Maar de grootste kinderen geepen de uitgebloeide bloemen en kwam bij de steel vast waarop de gevederde zaadkroon stond. Deze losse, luchtige wolle bloem, die een echt kunststuk is, hielden zij voor de mond om haar ineens geheel uit te blazen. En wie dat kon, kreeg zoals grootmoeder zij nieuwe kleren voordat dit jaar ten einde was. De verachte bloem was bij deze gelegenheid een profites. Zien je wel, zei de zonnestrouw, zie je haar schoonheid, zie je haar macht. Ja, voor kinderen, antwoordde de Apotak. En een oude vrouw kwam op het land en groefd met haar stomp potmess rondom de wortels der plant en haalde deze uit de grond. Van enige van die wortels wilden zij koffie zetten, de andere wilden zij aan de apotheken verkopen. Schoonheid is toch iets hoger, zei de Apotak. Slecht de uitverkorennen komen in het rijk van het schone. Er bestaat een onderscheid tussen de verschillende planten, die hun onderscheid tussen de verschillende mensen bestaat. De zonnestrouw sprak van godsoneindige liefde, die zich in het geschapende openbaard en van alles wat leven heeft en van de gelijke verdeling van alle dingen in tijd en eerlegheid. Ja, dat is nu uw mening, zei de Apotak. Er kwamen mensen in de kamer en de jonge schone kavin kwam ook. Zij die de Apotak in de doorzichtige vaas neergezet had, waar het zon ligt scheen, zei bracht een bloem of wat het anders wezen mocht mee. Het voorwerp werd door drie of vier grote bladeren verborgen gehouden, die als een zakje daarom heen zaten, op dat geen tocht of windvlaag daar aan schade zou toebrengen. En het werd zo voorzichtig gedragen, als dit met een Apotak nooit gebeurd was. Voorzichtig werden nu de grote bladeren verwijderd en men zag de fijne, gevederde zaadkroon van de gele, verachte padebloem. Deze was het die zij zo zorgvuldig afgeplukt had. Zo zorgvuldig droeg, omdat niet één van de vele fijne vezeltjes eruit zijn bestaat en die loszitten zou wegwijen. Ongedeerd droeg zij deze en bewonderde haar schone vorm, haar eigenaardige samenstel, haar schoonheid die zo in de wind zou verwijen. Zie eens hoe verwonderlijk liefelijk god haar gemaakt heeft, zeiden zij. Ik wil haar met de Apotak tegelijk uitschilderen. Deze vinden alle zo onbeschrijvelijk schoon, maar ook deze arme bloem heeft op een andere wijze evenveel van de goede god gekregen. Hoe verschillend zij ook wezen mogen, dat zijn zij beide kinderen in het rijk der schoonheid. De zonnestraal kusten de verachte bloem en de bloeiende Apotak welks bladeren daarbij scheden te blozen. Einde van, er bestaat een onderscheid. Het is tellig waar, uit anders zijn sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behooren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door jullie van Walgem. Anders zijn sproken en vertellingen. Door Hans-Christiaan Andersen. Na verdelt de door Simon Jacob-Andrisse. Het is tellig waar. Dat is een ontzettende geschiedenis, zij een kip en zijde het in een stadswijk waar de geschiedenis niet voor gevallen was. Dat is een ontzettende geschiedenis in het Kippenhoek. Ik kan vannacht niet alleen slapen. Het is goed dat er veerde van ons op de stok bij elkaar zitten. En nu vertelden zij zoiets waarschijnlijk dat de andere kippen de veren te bergen rezen en de haan zijn kam niet hangen. Het is tellig waar. Maar wij willen met het begin beginnen. Want dit is in een kippenhoek in een andere stadswijk te zoeken. De zon ging onder en de kippen vloog op haar stok. Een kip met witte veren en met korte poten legde haar eieren zeer geregeld en was in alle opzichten een achtenzwaardige kip. Terwijl zij op de stok vloog, plukten zij zich met een snavel en veerde haar een veertje uit. Daar vliegde het weg, zeiden ze. Hoe meer ik me pluk, dat is te mooi geworden ik. Ze zeiden dit op vrolijke toon, want zij was de vrolijkste van al de kippen. Overigens was zij, zoals gezegd is, zeer achtenzwaardig en nu viel zij in slaap. Tonker was het in het rond. De ene kip zat naast de andere, maar die welke het dichtst bij de vrolijke zat, slip niet. Zij hoorde en hoorde ook niet, zoals men immers in deze wereld moet doen om rustig en kalm te leven. Maar aan haar andere buurvrouw moest zij toch eens vertellen, heb je wel gehoord wat er hier gezegd is? Ik wil geen naam noemen, maar er is hier een kip die zich de veren wil uitplekken om er goed uit te zien. Als ik een haan was, dan zou ik haar verwachten. Vlak tegenover de kippen zat de uil met eilemoederen en de eilekinderen. Die familie heeft scherpe oren. Zij hoorde alle ieder woord dat ze na buurge kip sprak. Zij liet hun oog rollen en de eilemoeder sloeg met de vleugelden en zeiden, sla er maar geen acht op, maar je hebt toch wel gehoord wat daar gezegd werd. Ik heb met mijn eigen oren gehoord en me moet veel horen voordat zij iemand afvallen. Daar is er een onder de kippen die zo zeer vergeten heeft wat voor een kip passend is dat zij al haar veren uitplukt en het een haan laat zien. Prené Gardeau Saint-Fan, zei de uilenvader, dat is niet geschikt voor kinderen oren. Ik zal het toch in dan een na buurge uil vertellen. Dat is een uil die zeer achtbaar in een omgang is, antwoordde de uilemoeder. Daar vloeg ze weg. Hoeh hoeh hoeh hoeh kasten zij beide in de duifentil van de buurman zodat de duifen het hoorde. Heb je het gehoord? Heb je het gehoord? Hoeh hoeh Er is een kip die zich er wel van de haan al de veren uitgeplukt heeft. Ze is al wel doodvriest als zij al niet doodgevroren is. Hoeh hoeh Waar, waar, kerdende duifen. Op de plaats van de buurman, ik heb het zo goed als zelf gezien. Het is bijna ondergepast de geschiedenis te vertellen. Het is tellig waar. Geloofd, geloofd ieder woord, zeiden de duifen. En zij kerdende kippen toe. Er is een kip, ja, enige zeggen dat er twee zijn die zich alle veren uitgeplukt hebben om er niet even als de ander uit te zien en om de opmerksamheid van de haan te trekken. Dat is een gewaagd spel. We kan dan kouvat en aan de kort sterven en zij zijn beide gestorven. Word wakker, word wakker, kruide de haan. Een vloog op de plank. De slaap zat hem nog in de ogen, kruide toch. Drie kippen zijn door een ongelukkig liefde voor een haan gestorven. Zij hadden al haar veren uitgeplukt. Dat is een verschrikkelijke geschiedenis. Ik wil haar niet voor mij zelf houden, zij mag gerust verspreid worden. Laat zij bekend worden, zeiden de vleermuizen, en de kippen kakelden en de haanen kruiden. Laat zij bekend worden, laat zij bekend worden. En zo ging de geschiedenis van kippenhoek tot kippenhoek en kwam eindelijk op de plaats terug van waar ze eigenlijk uit gegaan was. Vijf kippen, heette het, hebben zich alle veren uitgeplukt om te tonen wie van haar van liefde voor de haan het mages geworden is. En toen vochten zij duchtig met elkaar en vielen dood neer tot spot en schande voor haar familie, tot groot verlies van een bezetter. De kipp die het losse veertje verloren had, herkende haar eigen geschiedenis daarin natuurlijk niet meer. En daar zijn fatsoelijke kippen, zeiden ze, ik verwacht die kippen. Maar er zijn er verschijnen van die naart. Zoiets moet men niet verzwijgen en ik zal er het mijne toe bijdragen dat de geschiedenis in de krant komt. Dan worden zij door het gehele land bekend en dat hebben de kippen wel verdiend en haar familie ook. Het kwam in de krant, het werd gedrukt en het is tellig waar. Een klein veertje kan wat tot vijf kippen aangroeien. Einde van, het is tellig waar. De Elvenheuvel, uit Andersens Sproken en Vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Bianca. Andersens Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jacob Andressen. De Elvenheuvel. Enige grote hagedissen liep een vlug in de spleten van een oude boom rond. Zij konden elkaar goed verstaan want ze spraken de hagedisse taal. Wat is er een rumoor en een gebrom in de oude Elvenheuvel zijn in de hagedisse? Ik heb van het leven al in 2 nachtig in oog dicht kunnen doen. Ik kon even goed kiespen hebben, want dan slaap ik ook niet. Daar binnen is iets aan het handje, zij en andere hagedis. Ze laten de heuvel, totdat ze morgens de haan kruid op 4 rode palen staan. Hij wordt goed gelucht en de Elvenmeisjes hebben nieuwe dansen geleerd. Daar is iets aan het handje. Ja, ik heb er met een regenworm van mijn kennis over gesproken. Zijn derde hagedis. De regenworm kwam regelrecht uit de heuvel waar hij dag en nacht in de aarde gewoeld had. Die had veel en veelalei gehoord. Zien kan hij wel eens waar niet, dat ellendige dier, maar voelen en luisteren kan hij goed. Zij verwacht de vreemdelingen in de Elvenheuvel. Deftige vreemdelingen. Maar wie, dat wilde de regenworm niet zeggen. Of hij wist het niet. Al de dwaalichten zijn besteld en het makkeltocht te houden, zoals men het noemt. Het zilver en goud, waarvan genoeg in de heuvel voorhanden is, wordt opgepoedst en in de maanden schijnt een toon gesteld. Wie zouden die vreemdelingen wel zijn? Vroegen alle hagedissen. Wat zou er toch aan het handje zijn? Hoor is hoe het grondst. Hoor is hoe het brompt. Op hetzelfde ogenblik ging de Elvenheuvel open en nu kwam er een oude Elven uit trippelen. Het was de huishoudster van de oude Elvenkoning. Er was een verre bloedverwandte van een familie en droeg een hart van barnsteen voor het voorhoofd. Haar benen bewoogen zich zo vlug, tripp, tripp. Sacker lood wat kon zij trippelen. Zij ging regelrecht naar het moras, naar de nachtuil toe. Gewoord op den Elvenheuvel uitgenodigd en wel tegen vanavond, zeiden zij, maar wil je ons eerst niet een dienst bewijzen en een doel van uitnodigingen opnieuw nemen? Ga je ook iets doen, daar je zelf geen gasten ontvangt. Wij krijgen enige deftige vrienden, tovernaars, die iets te betekenen hebben. En daarom wil de Elvenkoning zich vertonen. Wie moet er uitgenodigd worden, vroegt de nachtuil? Op het grote bal kan iedereen komen, zelfs mensen, wanneer zij slechts in een slaap spreken om iets dergelijks kunnen doen wat in onze geest valt. Maar bij het eerste feest moet er een strenge keuze gedaan worden. Wij willen alleen de allervoornaamste hebben. Ik heb er met een Elvenkoning woorden over gehad, want ik dacht dat zij niet eens spoken konden toelaten. De zeegeest en zijn dochters moeten het eerst uitgenodigd worden. Zij zullen het wel niet plezierig vinden op het droge te komen, maar zij zullen wel een natste stenen op de zitte of nog iets beters krijgen. En dan, denk ik, zullen zij voor deze keer wel niet bedanken. Al de oude demonen van de eerste klasse met staarten dan al ruin en de kobolden moeten wij hebben en dan kunnen wij, dank mij, het grafsvijn, het dode paard en het kerkwerk ook niet weglaten. Zij behooren wel eens waar tot de geestelijkheid, die niet tot de onze gerekend wordt, maar dat is slechts hun ambt. Zij zijn toch nauw aan ons verwand en leggen druk bezoeken bij ons af. Goed, zei de nachtuil, en vloog weg om de uitnodigingen te doen. De Elven dansten reeds op een elvenheuvel en zijn dansten met Schaal's die uit Nevel en Manerschijn geweven waren en dat staat heel mooi voor hen die daarvan houden. Midden in de elvenheuvel was de grote zaal prachtig opgesiert. De vloer was met Manerschijn gesropd en de muren waren met hekse vet afgevreven zodat zij als tulpebladeren in het licht vonkelden. In de keuken waren volop kickforsen aan het braadspit, slakkenhuiden met kindervingers erin, slaven paddenstoelen, vochtige muizen snoeten en dolle kervel, bier van het brousel de Murasvrouw, vonkelende salpeterwijn en grafkelders, alles overheerlijk. Verroesde spijkers en kerkraamenglas behoorden tot de lekkernijen. De oude elvenkoning liet zijn gouden kroon met het afschraapsel van Tufsteen oppoetsen. Het was best Tufsteen schraapsel en het is voor de elvenkoning zeer moeilijk Tufsteen schraapsel te verkrijgen. In de slaapkamer werden de gordijnen opgehangen en met slakkerslijn vastgemaakt. Ja, eerst een geduchtige grond en gebrom. Nu moeten hier met paardenhaar en zwijnenborstels gerook worden en dan geloof ik het mijne gedaan te hebben, zei de huishoudster. Vader Lief, zei de jongste der dochters, mag ik nu ook weten wie de deftgevreemdelingen zijn? Nu ja, zei hij, nu moet ik het wel zeggen. Twee van mijn dochters moeten zich op het huwelijk voorbereid houden. Twee zullen er zeker trouwen. De oude kobold uit Noorwegen, die in het oude Dorvige Bergte woont en vele clippenkastenen van veldstenen en een gouden siaraatbezit, dat beter is dan maar wel denkt, komt met zijn beide zonen die een vrouw moeten uitzoeken hier naartoe. De oude kobold is een echte, oude, eerlijke Noorwegse grijzaart, vrolijk en invoudig. Ik ken hem uit vroeger dagen, toen wij broederschap met alkandardronken. Hij was hierom zijn vrouw af te halen. Nu is zij dood. Ze was een dochter van de koning der krijtrotsen van Mowen. Hij nam zijn vrouw op krijt, zoals mijn pleeg te zeggen. Oh, wat verlang ik naar een Noorwegse oude kobold. Zijn zonen moeten, naar men zegt, nogal ondeugende, neuswijze jongens zijn. Maar men kan hun wel ongelijk aandoen, en ze zullen wel beter weten als zij wat ouder zijn. Ik hoop dat je hem beleefd zult behandelen. En wanneer komen zij, vroeg één der dochters? Dat hangt van weer en wind af, zei de elve koning. Zij komen met scheepsgelegenheid hier naartoe. Ik wilde dat ze over zweden zouden gaan, maar de oude man had daar geen oren naar. Hij gaat niet met zijn tijd mee, en dat kan ik niet velen. Daar kwam het twee dwallichtjes aan huppelen, het ene vlugger dan het andere, en daarom kwam het ene het eerst. Zij komen, zij komen, riepen beide uit. Geef mij mijn kroon en laat me in de manen schijnstaan, zei de elve koning. En zijn dochters hielven haar schaal in de hoogte en boog zich tot op de grond. Daar stond de grijze kobold van Doveren met de kroon van geharde ijsklompen en gepoleisterd pijn op bos. Overigens had hij een berenpelz en grote warme laar ze aan. Zijn zonen daarin tegen riepen met blote hals en met broeken zonder pretels, want het waren krachtige mannen. Is dat een heuvel? Vroeg de kleinste de jongelingen en wees naar de elve heuvel. Dat noemen we bij ons in Noorwegen een gat. Wel jongen, zijn een grijze hart. Een gat gaat naar binnen en een heuvel gaat naar boven. Heb je nog geen oog in je hoofd? Het enige wat hun verwondering hier wekte, zeiden zij, was dat zij de taal konden verstaan. Men zou haast denken, zei de grijze hart, dat je niet goed uitgeslapen waard. En nu gingen zij de elve heuvel in, waar het waarlijk deftige gezelschap zich reeds verzameld had, en wel met zulke haasten dat men zou denken dat zij samengewaard waren. Maar voor iedereen was het keurig en netjes ingericht. De zeemirminnen zaten in grote toppen aan tafel, zij zeiden dat het precies was alsof zij thuis waren. Alle namen de tafelwette in nacht, alleen bij de kleine Norse kobolden niet. Deze legte hun benen op tafel, want zij dachten dat alles hun goed stond. De voeten van het tafel laken af, zei de oude kobold, en nu gehoorzaamden zij wel eens waar, maar toch niet ter stond. De dames die naast haar na een tafel zaten, kittelden zij met pijnappels, die zij in een zak bij zich troegen. En toen trokken zij hun laar ze uit, om gemakkelijker te zitten. Maar hun vader, de oude kobold van Doveren, een heel ander man, vertelde zo mooi van het trotsen Norse rotsen en van watervallen die witschuimend met een gedruis als donderslagen en orgelgeluid neerstorten. Hij vertelde van een zalm die tegen de neervallende wateren opspringt als de reus op de gouden haarp speelt. Hij vertelde van de heldere winternachten, wanneer de bellen der sleden klinken en de jongens met brandende vakkels over het ijs lopen, dat zo doorzichtig is dat zij de verschrikte vissen onder hun voeten zien zwemmen. Ja, hij kon zo vertellen dat men zag wat hij beschreef. Het was juist zo als over zaagmolens maalden, als over jongens en meisjes liedjes zongen en dansten. En nu gaf de oude kobold aan de oude elf een hartelijke kus en toch bestonden zij elkaar niet. Nu moesten de elven dansen en dat zowel invoudig als met stampen. Dat ging haar goed af, en toen kwam de kunstmatige dans. O, wat konden zij haar benen ver uitsteken. Wist niet waar het einde en waar het begin was. Wist niet wat armen en wat benen waren. Dat ging alles zo wonderlijk door elkaar. En toen draaide zij zo hard in de ronde dat het dode paard en het grasvijn ermisselijk van werden en van tafel moesten gaan. Sacker lood, zei de oude kobold. Wat kunnen zij die benen wonderlijk door elkaar haspelen? Maar wat kunnen zij meer dan dansen, de benen uitstrekken en wel veel wind maken? Dat zult gespoedig te weten komen, zei de elvenkoning. En toen riep hij de oudste van zijn dochters. Ze was zo behendig en klaar als manenschijn. Ze was de knapste van al de zusters. Ze nam een witte spawner in haar mond en toen was zij geheel verdwenen. Dat was haar kunst. Maar de oude kobold zei dat hij deze kunst bij zijn vrouw niet zou willen dulden en hij gelooft ook niet dat zijn jongens daarvan hielden. De andere kon zichzelf terzijden gaan als op zijn schaduw had en die hebben de kobolden niet. De derde was van een heel andere soort. Zij had in de Brauwerijden een moerasvrouw geleerd en zij was het, die je verstand van had elke hout met glimwormpjes te larderen. Dat zou een goede vrouw zijn, zei de oude kobold en daarop knikten hij haar toe. Nu kwam de vierde, die had een grote harp om op te spelen en toen zij de eerste snaaraansloeg tilde alle het linkerbeen op want de kobolde zijn links en toen zij de tweede snaaraansloeg toen wat zij wilde. Dat is een gevaarlijke vrouw, zei de oude kobold, maar zijn beide zonen gingen de heuvel uit want nu hadden zij er genoeg van. En wat kan uw dochter die nu volgt, vroeg de gruizer kobold. Ik heb geleerd Noorwegen liefde te hebben, zei de zij, en nimmer zal ik trouwen als ik niet naar Noorwegen kan gaan. Maar de jongste der zusters vluisterde de gruizer toe. Dat is maar omdat ze uit een Noorweg lied gehoord heeft dat de Noorse klippen toch als gedenkstenen zullen blijven staan en daarom wil zij haar naartoe want zij is erg bang voor de dood. Wel zo, zei de oude kobold, was het zo gemeend, maar wat kan de zevende en laatste? De zesde gaat voor de zevende, zei de elve koning, want hij kon goed rekenen, maar de zesde wilde niet recht voor de dag komen. Ik kan de mensen slechts de waarheid zeggen, zei de zij, om mij bekomert niemand zich om nog mee te doen mijn lijk leed te naaien. Nu kwam de zevende en laatste, en wat kon die? Ja, die kon sprookjes vertellen en wel zoveel als zij maar wilde. Hier zijn mijn vijf vingers, zei de oude kobold, vertel mij er nu een van elke finger. En zij greep hem om zijn pols vast en hij lachte dat hij schudde en toen ze aan haar ringfinger kwam die een gouden ring om zijn lijf had alsof hij al wist dat er een verloving zou plaatsen hebben, zei de oude kobold, houdt vast wat gehapt, deze hand behoort aan u toe, u wil ik zelf tot vrouw hebben. En het elfe meisje zei, dat het sprookje van de ringfinger en van een pink nog ontdraken. Die zullen wij van de winter wel horen, zei de oude kobold, en van het dennenboom zullen wij horen, en van het berg, en van de geesten geschenken, van hun vorst. Ga je moet maar vertellen, want daar heeft niemand bij ons zo'n goede slag van. En dan zullen wij in de stenen kamer en mee uit de gouden horens de oude Noorwegse koningen drinken. De reus heeft mij er een paar gegeven en als wij daar zitten, dan komt de heksen bezoek afleggen. Zij zingt voor u al de liedjes der herdersmeisjes in het gebergte. Dat zal vrolijk worden. De zalm zal tegen de waterval opspringen en met zijn staart tegen de stenen muren aanslaan, maar hij komt er toch niet in. Ja, het is plezierig wonen in het lieve oude Noorwegen. Maar waar zijn de jongens? Ja, waar waren die? Zij liepen op het veld rond en bliezen de dwaarlichtjes uit die zo goed hardig geweest waren om de vakkeltocht te brengen. Waarom loop je toch zo rond te dwalen, vroeg de oude Kobolt. Ik heb mij een moeder voor je genomen. Nu kunt je Luie een van de tantes nemen. Maar de jongens zeiden dat zij het liefst een redenvoering wilde houden en op de verbroedering drinken. In trouwen hadden zij geen lust. En nu hielden zij redenvoeringen. Dronken op hun verbroedering en deden wijze dat zij een glazen leeg gedronken hadden. En later trokken zij hun jassen uit en legd zich op tafel neer om te slapen, want zij maakte geen omslag. Maar de oude Kobolt dansten met zijn jonge bruiten kamer rond en wisselde laar ze met haar, want dat zou deftiger dan ringen te wisselen. Nu kraait de haan, zei de oude elf die het huis houden waarnaan. Nu moeten wij de luikers sluiten opdat de zon ons niet verbrande. En nu sloot de heuvel zich. Maar buiten liepen dagen dissen in de gebarste boom op en neer en de ene zij tegen de ander. O, wat is die norweegse oude Kobolt mij uit Muntend bevallen? Mij bevallen de jongens beter, zei de regenworm, maar hij kon immers niet zien, het ellendige dier. Einde van de Elvenheuvel. Opname door Bianca in Utrecht op 15 mei 2009. De Engel uit Andersen sprook in een vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Maligem. Andersen sprook in een vertellingen. Door Hans Christian Andersen na verdeld door Simon Jacob Andrisse. De Engel Zo dik wel zijn goedkind sterft er een Engel uit de hemel op de aarde neer. Neemt de dode kind in zijn armen sprijt zijn grote witte vleugel uit en vliegt over alle plaatsen die het kind heeft liefgehad. En plukt een handvol bloemen waarmee hij naar God opstijgt opdat zij daar nog schooner dan opaarde mogen bloeien. De goede God dukt al de bloemen aan zijn hart maar de bloem welke hem het liefst is geeft hij een kus en dan krijgt zij een stem in het grote hemelkoor meezingen. Dat alles vertelde een Engel God terwijl hij een doodkind naar de hemel droeg en het kind hoorde hem aan als waar het in de droom en zij vloog voort over die plekjes waar de kleine gespeeld had en kwamen door tuinen met heerlijke bloemen. Welke bloem zullen wij nu meenemen en een de hemel planten vroeg de Engel. Daar zond een slang prachtig roze boompje maar moed welke hand had in het stem geknakt zodat al de takken vol half van het blooy de knopjes er verdorpt aan hingen. Dat arme roze boompje zei het kind neem het mede op dat het daar boven bij God mogen bloeien en de Engel nam het kusten het kind daarvoor en de kleine deed zijn ogen half open. Ze plukten van de prachtigste bloemen maar namen ook het vrachte boder bloempje vergeet me niet je mee nu hebben we bloemen en de Engel knikten maar het vloog nog niet naar God op het was nacht het was doodstil ze bleven in de grote stad en zweefde in eender nauwe straten rond waar hopen stro, as en vuilnis lagen het was verhuisdag geweest daar lagen scherven van borden stukke gips lompe, oude hoede en alles wat als nutteloos weggeworpen was de Engel weeste midden van deze verwarring naar enige scherven van een bloempot en naar een klomp aarde die eruit gevallen was en door de wortels van een grote verdorde veldbloem die niet zwaard was en die men daarom op straat geworpen had bij elkaar gehouden werd die zullen wij nog meenemen zei de Engel ik zal je vertellen waarom terwijl we verder vliegen ze vloog ervoor en de Engel vertelde nu daar in die nauwe straat in die lage kelder woonde een zijn arme knap van zijn kind zijt af was hij altijd pet leger geweest als hij het gezond was kon hij het kleine vertrek een paar malen op kruk rondlopen dat was alles op enkele dagen in de zomer drongen de zonnestralen gedurende een half uur tot in de kelder door en als dan de arme knap daar zat en zich in de zon koesterde en het rode bloed door zijn dunne vingers zag en wanneer hij deze voor de ogen hield dan heette het dat hij dien dag uit geweest was hij kende het bos met zijn herelijke lente groen slechts daardoor dat het zontje van zijn buurman hem de eerste beukentak bracht dien heelte hij boven zijn hoofd en droomde dan dat hij onder beuken zat waar de zon scheen en de vogels zongen op zekere lente dag pracht het zontje van zijn buurman hem ook enige vel te bloemen de bloem was door een gelukkige hand geplant ze groeide, kreeg nieuwe scheuten en droeg ieder jaar bloemen ze werd een herelijkse bloemtuin voor de ziekenknaap zijn kleine schat hier op aarde hij begroot en verpleegde haar en zorgde ervoor dat zij iedere zonnestraal tot de laatste die door het kleine raampje scheen kreeg en de bloem zelf groeide op in zijn droom en de bloem was door een gelukkige hand geplant en de bloem was door een gelukkige hand geplant en de bloem zelf groeide op in zijn droom want voor hem bloeide en geurde ze dat haar wende hij zich in den dood toen de heer hem riep een jaar is hij nu bij God geweest een jaar heeft de bloem vergeten voor het raam gestaan en is verdord zij werd daarom bij het verhuizen op de vuilnis hoop op de straat geworden en dit is de bloem de arme verdorde bloem die wij in onze bloemrijker opgenomen hebben want deze bloem heeft meer vreugde verschaf dan de pachtigste bloem in de tuin in haar koningin maar hoe weet je dit alles vroeg het kind dat door de engel naar de hemel gedragen werd ik weet het zei de engel want ik was zelf die kleine ziekenknaap die op krukke liep mijn bloem ken ik wel het kind deed zijn ogen wijdt open en keek de engel in het schone vrolijke gelaad en op hetzelfde ogenblik bevond ze het hemel waar vreugde en zaligheid heersten en God drukte het dode kind aan zijn hart en nu kreeg het vleugels even als de andere engel en vloog aan zijn hand mee en God drukte al de bloemen aan zijn hart maar de arme verwelkte veldbloem kustte hij en zij kreeg een stem en zong met al de engelen die God stroom omzweefde enkele dichtbij ander om hen heen het onijndige maar alle even gelukkig en alle zongen zij kleine en grote het goede gezegende kind en de arme veldbloem die daar verwelkt gelegen had weggeworpen in het vuilnis onder het ontuig van de verhuisdag in de nauwe donkere straat einde van de Engel de nieuwe kleren van de keizer uit Andersens Sproken en Vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Ernst Patinama Andersens Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jacob Andriesen de nieuwe kleren van de keizer er was eens de kleren van de keizer er was eens de kleren van de keizer er was eens het is al vele jaren geleden een keizer die zo ontzachelijk veel van nieuwe kleren hield dat hij als zijn geld uit gaf om mooi gekleed te gaan hij bekommerde zich niet om zijn soldaten hij bekommerde zich niet om de Schalburg en hielter slechts van uitrijden te gaan om zijn nieuwe kleren te laten zien hij had voor ieder uur van de dag een afzonderlijke rok en, even als men van een koning zegt dat hij een raad is zo zijn men hier altijd de keizer is in zijn kleedkamer in de grote stad waar hij woonde ging het zeer vrolijk toe iedere dag vertoonden zich daar vele vreemdelingen op zekere dag kwamen er ook twee bedriegers deze gaven zich voor wevers uit en zijden, dat zij de mooiste stoffen die men zich maar kon voorstellen konden weven de kleuren en het fatsoen waren niet alleen aller prachtigst maar de kleren, welke van die stoffen vervaardigd werden, bezaten de verwonderlijke eigenschap dat zij voor iedereen die niet voor zijn amt deugde of die oliedom was onzichtbaar waren dat zullen wel prachtige kleren zijn, dacht de keizer als ik deze had dan zou ik er achter kunnen komen welke mannen in mijn rijk voor het amt dat zij bekleden niet deugden of ze ook de verstandigen van de dommen kunnen onderscheiden ja, zo'n kleuren moeten er er stond voor mij geweven worden en hij gaf aan de beide bedriegers veel geld vooruit op dat zij in het begin met hun arbeid konden maken zij stelden nu twee weefgetouwen op en deden alsof zij werkten maar zij hadden volstrekt niets op deze weefgetouwen toch verlangden zij de fijnste zijde en het prachtigste goud met hun eigen zakken en werkten tot laat in de nacht aan de lege weefgetouwen ik zou toch wel eens willen weten hoe ver ze al met de kleren zijn dacht de keizer maar het was een werkelijk bang te moeden als hij eraan dacht dat diegene die dom was of niet voor zijn amt deugde ze niet zou kunnen zien nu geloofde hij wel eens waar dat hij voor zichzelf niets te vreesen had toch hij wilde toch eerst maar aan anderen zenden om eens te zien wat er mee gesteld was alle mensen in de gehele stad wisten welke bijzondere kracht die kleren bezaten en allen waren verlangend om te zien hoe slecht of hoe dom hun buurman was ik zal mijn oude eerlijke minister naar de wevers toezenden dacht de keizer hij kan het best beoordelen hoe de kleren eruitzien want hij bezit verstand en niemand is beter voor zijn amt geschikt dan hij had de goede oude minister de zaal binnen waarin de beide bedriegers zaten en aan de lege weefgetouwen arbeiden de hemel bewaren mij, dacht de oude minister en spalkte zijn ogen wijd open ik kan er niets van zien maar dat zei hij niet de beide bedriegers verzochten hem naar erbij te komen en vroegen of het geen prachtige stof en geen fraaie kleuren waren daarop wezen zijn de weefgetouw en de arme oude minister spalkte zijn ogen nog wijder op maar hij kon niets zien want er was ook niets te zien lieve hemel dacht hij zou ik nu zo dom zijn dat had ik nooit gedacht en dat mag niemand weten zou ik niet voor mijn amteugen nee, het gaat niet aan te vertellen dat ik de kleren niet heb kunnen zien wel nu gezegd er niets van oh, het is prachtig het is allerkeurigst antwoorden de oude minister en keek door zijn bril welke fijn stof welke levendige kleuren ja, ik zal tegen de keizer zeggen dat het mij best bevacht nu, dat doet ons genoegen zeiden de beide wevers en daarop noemden zij de kleuren met name en gaven een verklaring van het zonderling van zoen dat was zo goed op dat hij hetzelfde zou kunnen zeggen als zij bij de keizer terugkwam en dat deed hij ook nu verlanden de bedriegens meer geld meer zijden en meer goud dat zij bij het weven moesten gebruiken zij stijken alles in hun eigen zakken op het weefgetal kwam geen enkele draad maar zij gingen voort even als tot hier toe aan het lege weefgetal te arbeiden de keizer zonder als spoedig daarop weer een andere eerlijke staatsman naartoe om eens te zien hoe het met het weven ging en of zijn kleuren en haast gered waren het ging met deze even als met de eerste hij keek al en keek al maar omdat er behalve het lege weefgetal niets was, kon hij ook niets zien toen ben ik niet dacht de man dus deug ik niet voor mijn ambt dat is gek genoeg en zo roemde hij het kleed dat hij niet zag en betuigde hun zijn ingenomenheid met de heerlijke kleuren en het zeerlijke verzoen oh, het is allerkeurigst zei hij tegen de keizer alle mensen in de stad spraken over de prachtige kleuren nu wilde de keizer zijnzelf zien terwijl ze nog op het weefgetal waren met een gehele scharen van uitgelezen mannen waaronder zich ook de beide eerlijke staatslieden bevonden die er eens vroeger geweest waren ging hij naar de beide listige bedriegers toe die uit al hun macht weefden maar zonder draaden is dat niet prachtig zeiden de beide oude staatslieden die er eens eenmaal geweest waren kijk in suwe majesteit welke keurige stof welke schitterende kleuren en daarbij wezen zij naar het ledige weefgetal wachten dat de anderen de stof wel konden zien hoe nu dacht de keizer ik zie niets hoe genaamd ben ik dan zo dom deug ik dan volstrek niet voor keizer dat zou het verschrikkelijkste zijn wat mij kon overkomen oh, het is allerprachtigst zei hij erop over luid het heeft mijn allerhoogste bijval en hij knikte tevreden en keek naar het lege weefgetal want hij wilde niet zeggen dat hij niets kon zien het geheel gevolg dat hij bij zich had keek en keek en wist even min wat het eraan had als al die anderen maar zij zeiden even als de keizer oh, dat is prachtig en ze ridden hem deze nieuwe prachtige kleuren bij gelegenheid van de plechtige opdocht die er zou gehouden worden voor het eerst aan te trekken het is heerlijk, prachtig, schitterend zo ging het van mond tot mond mens ging er overal hoog mee ingenomen te zijn en de keizer verleende de bedriegers de titel van keizerrucke hofwevers de geheelen nacht die vooraf ging aan de morgen waarop de feestelijke opdocht zou gehouden worden waren de bedriegers op en hadden wel 16 lichten opgestoken de mensen konden zien dat zij druk bezig waren de nieuwe kleuren van de keizer af te werken zij deden als of hij de stof van het weefgetal afnamen ze knipten met grote scharing in de lucht zij naaien met naal en zonder draad en zijden eindelijk nu zijn de kleuren klaar de keizer ging er met de voornamste heren van zijn hoofd zelf naartoe en de beide bedriegers gaven hun ene arm in de hoogte als als ze iets vasthielden en zijden kijk eens, hier is de broek hier is de rok hier is de mantel en zovoort het is zo licht als spinrag men zou zeggen dat men niets aan het lijf had maar dat maakt er juist het mooie van uit prachtig riepen al de heren uit maar ze konden er niets van zien want er was ook niets te zien geliefd uwe majesteit dan ze kleren uit te trekken zijden de bedriegers dan zullen wij ze u aantrekken hier voor de grote spiegel de keizer trok al zijn bovenkleren uit en de bedriegers deden als als zij hem ieder stuk der nieuwe kleren die gereed waren aantrokken en de keizer bekeek zich in de grote spiegel oh, wat staan zij goed wat zitten zij prachtig zijden halen welke keurig wat zoen welke schitterende kleuren wat is een prachtig pak buiten staan ze met de troonhemel die bij gelegenheid van de plechtige opdocht boven uwe majesteit gedragend zal worden melden de opperserimoli meester kijk maar eens ik ben al klaar, zei de keizer staan ze mij niet goed en daarop begaf hij zich nogmaals naar de spiegel want het moest te schijn hebben alsof hij zijn zierlijke kleding daarin eens goed bekeken de kamerheren die de sleep moesten dragen grepen met de handen naar de grond alsof zij de sleep optilden zij deden alsof zij iets in de hoog te hielden zij weachten het niet te laten merken dat zij niets konden zien zo gingen de keizer in een plechtige opdocht onder de prachtige troonhemel en alle mensen op de straat en voor de ramen zeiden oh, wat zijn de kleren van de keizer mooi wat staan ze hem goed welke lange sleep heeft hij eraan niemand wilde laten merken dat hij niets zag want dan zou hij immers niet bedoeld hebben of olietom geweest zijn nooit waren de kleren van de keizer zo zeer bewonderd als deze keer maar hij heeft immers niet zaan zij eindelijk een klein kind hoor dus, stem er onschuld nu in zaan zij zijn vader en de een fluisterde de ander toe wat het kind gezegd had maar hij heeft immers niet zaan riep eindelijk het gehele volk dit trof de keizer want het kwam een voor dat men gelijk had maar hij dacht bij zichzelf nu moet ik mij goed blijven houden en de kamerheren liepen nog deftiger en droegen de sleep die er niet was einde van de nieuwe kleren van de keizer opname door Ernst Patiname Amsterdam de mestkijver uit Andersens Sproken en Vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domijn voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Bianca Andersens Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jacob Andressen de mestkijver het lievelingspaard van de keizer kreeg een gouden beslag een gouden hoefijzer aan iedere poot maar waarom dat? het was een verwonderlijk mooi beest hij had fijne poten, schrandere, heldere ogen en maanden die als een sluier over zijn hals neerhingen hij had zijn meestal door kruid dan bij een kogelregen gedragen had de kogels horen zingen en fluiten had gebeten, geslagen en meegestreden toen de vijanden om hem indronnen was met zijn keizer over... was met zijn keizer over het gevallen paard van zijn vijand heengesprongen had de kroon van goud het leven van zijn keizer gered en daarom kreeg het paard gouden hoefijzers er kwam een mestkever aankruipen eerst groten dan de kleine, zeiden hij maar in de grote alleen zit het hem niet en daarbij strekt de huis een dunne poten uit wat moet je hebben, vroeg de hoef smidt een gouden hoefbeslag, antwoordde de mestkever oh je bent zeker niet wijs, riep de smidt uit wil je ook een gouden hoefbeslag hebben? een gouden hoefbeslag, jawel, zei de mestkever ben ik dan niet even goed als dat grote dier daar dat opgepast en geroskant wordt en dat mijn eten en drinken voorzet behoor ik ook niet in de keizelijke stal? maar waarom krijgt het paard een gouden hoefbeslag vroeg de smidt, begrijp je dat niet? begrijpen, ik begrijp dat het een geringschatting van mijn persoon is, zei de mestkever het geschiet om mij te krenken en daarom ga ik ook de wijde wereld in ga je gang maar, zei de smidt gemene kerel die je bent, zei de mestkever en toen ging hij de stal uit vloog een klein eindje weg en bevond zich als spoedig daarop in een mooie bloemetuin waar het van roze en lavendel geurde is het hier niet allerprachtst? vroeg één daar kleine insecten die met een rode sterke met zwarte stipjes bezaarde flerkjes daarin hond vlogen wat is het hier heerlijk, wat is het hier schoon? ik ben het beter gewend, zei de mestkever noem je het hier mooi, er is niet eens een mesthoop daarop ging hij verder, onder de schaduw van een grote violier daar koop een rups wat is de wereld toch schoon, zei de rups de zon is zo warm, alles zo voor genoegd en als ik hem in slaap van een sterf zo zei het noemden dan ontwak ik als een kapel wat verbeeld zie je wel, zei de mestkever als kapel rond te vliegen ik kom uit de stal van de kijzer maar niemand daar, zelfs niet het lievelingspaard van de kijzer dat toch mijn afgelegde gouden schoenen draagt beeld zich zoiets in vleugels krijgen, vliegen ja, maar nu vliegen wij en hierop vloog de mestkever weg ik wil mij niet ergeren, maar erger mij toch zei hij, onder het weg vliegen als poedig daarop, streek hij op een groot gasperk neer hier lag hij een poos, eindelijk viel hij in slaap een stortregend stroomde er eens klaps uit de wolken neer de mestkever ontwaakte van het rumoer en wilde zich in de grond verschuilen maar dit gelukte hem niet hij werd al om en omgekeerd nu eens streven op de buik, dan weer op ten rug aan vliegen viel niet te denken hij twijfelde eraan of hij wel leefend van deze plaats zou wegkomen hij lag waar hij lag en bleef daar ook liggen toen het weer een weinig tot bedarig gekomen was en de mestkever het water uit zijn ogen wegpinkt had en hij zag er iets wit schemeren het was natuurlijk linden dat op de bleek lag hij ging er heen en kroop tussen een plooi van een natte linde daar lag hij wel eens waar anders dan op de warme mest hoop in de stal maar iets beters was hier niet voorhanden en daarom bleef hij waar hij was bleef er een gehele dag een gehele nacht en ook de regen bleef tegen de morgen kroop hij te voorschijn hij ergerde zich over de weersgesteldheid op het linde zaten twee kickforsen hun heldere ogen straalde van lauter plezier wat is het heerlijk weer? zei de ene hoe verfrissend en het linden houdt het water zo morbelkander het krabbelt mij in de achterpoten alsof ik moest zwemmen ik zou wel eens willen weten, zei de andere of de zwaluw die zover rondvliegt op haar vele reis in het buitenland een beter klimaat dan het onze gevonden heeft zoek een natte geit het is waarlijk alsof men in een natte sloot ligt wie zich daarin niet verheugd heeft zijn vaderland niet lief ben je dan niet in de stal van de keizer geweest? vroeg de mestkever daar is de vochtigheid warm en geurig dat is mijn klimaat maar dat kan mij niet op reis meenemen is er hier in de tuin geen mest hoop? waar personen van een aanzienlijke stand zoals ik zich thuis kunnen voelen en logeren? de kickforsen begrepen hem niet of wilden hem niet begrijpen ik vraag nooit twee maal zei de mestkever nadat hij er eens drie maal gevraagd en geen antwoord gekregen had daarop ging hij een eindje verder en stiept nu op een potscherf die daar wel eens waar niet had moeten liggen maar zoals zij lach gaf zij een goede beschutting tegen weer en wind hier wonen verschillende familien van oorwormen deze hadden geen hoge ijzen alleen gezelligheid de vrouwelijke individuen zijn vol van de tederste moederliefde en daarom prees ook iedere moeder haar kind als het schoonste en verstandigste ons zoonje heeft zich voorloopt zij een moeder het is een beste jongen zijn gehele streven is daarheen gericht eenmaal in het oor van een geestelijke te komen zijn voorloving bewaart hem voor uitspattingen wat een vreugde voor een moeder onze zoon spak een andere moeder was zodra hij uit het eigen kropen was ook dadelijk in de weer het is alles leven en vuur aan hem hij loopt zich de horens af voor een moeder, niet waar, meneer de mestgever? je hebt beide gelijk zij de mestgever en nu verzocht men hem de kamer binnen te treden zover namelijk onder de podscherf kon komen nu zie je ook mijn klein oorwormpje zijde een derde en een vierde van de moeders het zijn lieve kinderen en ze houden veel van een grapje zij zijn nooit ondeugend als ze tenminste geen buikpijn hebben maar op hun leeftijd krijgt men dat maar al te gemakkelijk bij de sloot trof hij verschijnen van zijn soort aan allemaal mestgevers hier wonen wij, zijde zij wij hebben het hier heel gezellig mochten wij je ook uitnodigen in het vette sluik af te klimmen de reis is zeker vermoeiend voor je geweest zeker, spakt de mestgever ik was aan een regenblood gesteld en heb op linden moeten liggen ook heb ik scheuren in mijn ene vleugel omdat ik onder een podscherf in de tocht gestaan heb het is inderdaad een waargenot voor mij weer is onder mij eens gelijkend te zijn kom je misschien van de mest hoop vroeg de oudste van heel wat deftiger plaats, zei de mestgever ik kom uit de stal van de kijzer waar ik met gouden schoenen aan de poten geboren ben ik ben op reis tevelt brenging van een geheime last toch je moet mij daarover maar niet uit horen want ik verraad het toch niet daarop klom de mestgever in het vette sluik af daar zaten drie jonge mestgever in zijn meesmelden omdat zij niet wisten wat zij zouden zeggen geen van de drie is nog verloofd zei de moeder en een jonge dames meesmelden opnieuw ditmaal uit verlegenheid ik heb ze in de kijzerlijke stallen niet mooier gezien, zei de mestgever terwijl haar uit rusten bederf mijn dochters niet spreek niet tegen haar of het moest zijn dat je werkelijk plan op een van haar had maar dat heb je zeker wel en ik geef haar mijn zegen op ja, riepen al de andere mestgever uit en onze mestgever was nu verloofd op de verloving volgde de bruin of dadelijk want er bestond geen reden om deze uit te stellen de volgende dag verliep zeer aangenaam de daarop volgende ook nog al maar de derde dag moest zij redelijk op voedsel voor zijn vrouw en misschien zelfs voor zijn kinderen bedacht zijn ik heb mij laten misleiden dacht de mestgever er blijft mij dus niet anders over om ze ook te misleiden zo gezegd, zo gedaan weg was hij, de hele dag bleef hij uit, de hele nacht bleef hij uit en zijn vrouw zat daar als een wedewer oh, zeiden de andere mestgevers hij, die wij in de familie opgenomen hebben is een echte landloper hij is weg gegaan en laat zijn vrouw ten onze lasten achter wel nu, dan moet zij maar weer voor een meisje doorgaan, zei de moeder en als mijn kind hier blijven de landen over de booswicht die haar verlaten heeft de mestgever was ondertussen gedurig verder gereist en op een koalblad over de sloot gezuild de volgende morgen kwamen er twee personen bij de sloot toen zij hem zagen, tilden zij hem op draaide hem om en om stelde zich beide heel geleerd aan in zonderheid een van hen, een jongen Allah ziet de zwarte mestgevers in een zwarte steen, in een zwarte rots niet waar, zo staat er in de Koran geschreven daarop vertaalde hij de naam van de mestgever in het latijn en verdiepte zich in eens geslacht en aard de tweede persoon een oudere geleerde, was er voor hem mee naar huis te nemen zij hadden daar, zei hij, even goede exemplaren nodig en dat, zo kwam het onze mestgever voor, was niet beleefd gesproken en daarom vloog hij een plotseling uit de hand daar hij nu droge vleugel zat vloog hij een vrij groot eind voort en bereikte de mest hoop, waarop hij plaats nam en zich in haar verse mest begroef hier is het heerlijk zei hij als spoedig daarop viel hij in slaap en nu droomde hij dat het lievelingspart van de keizer doodgevallen was en hem zijn gouden hoefijzers gegeven had en de belofte gedaan had zijn andere twee poten ook te laten beslaan dat was sea aangenaam toen de mestgever wakker werd kroop hij de voorschijn en keken eens in het rond welke een pracht heerst er op de mest hoop op de achtergrond grote palmen die zich hoog verhieven de zon maakte dat zij doorzichtig schijnen en wat was daar onder een menig te groen en frisse bloemen, rot als vuur geel als barnsteen wit als versgevallen sneeuw dat is een onvergelijkelijke plantenpracht dat zal smaken als het verrot zei de mestgever dat is een goede provisiekamer hier wonen zeekabloedverwandten ik zal eens zien of ik iemand vind met wie ik omgang kan hebben trots ben ik dat is mijn trots en nu drentelde hij over de mest hoop rond en dacht aan zijn schone droom van een dode paard en de geerfde hoefijzers daar pakte een hand de mestgever eensklapsbeet, drukte hem en draaide hem om en om de zoon van de tuinman en een vriendindetje van deze waren bij de mest hoop gekomen hadden de mestgever gezien hij wilde nu een grapje met hem hebben eerst werd hij in een wingertblad gewikkeld en toen in een warme broekzak gestopt hij kribelde en krabbelde naar zijn beste vermogen daarvoor echter kreeg hij een druk van de hand van de knap en werd op deze wijze tot bedaren gebracht de knap ging daarop met rassesreden naar de grote vijver toe die zich aan het einde van de tuin bevond hier werd de mestgever in een oude halfgebroken klomp gezet daarop werd een stokje voor mast ingestoken en aan deze mast bond men een mestgever nu met een wolrendraadje vast nu was hij schipper en moest zeilen de vijver was zeer groot de mestgever scheen het een oceaan toe en hij verwonderde zich daarover zo zeer dat hij op zijn rug viel en met zijn poten lach te trappelen het scheepje zeilde af de stroom van het water voerde het mee maar als deze te ver van de wal deed afdrijven, dan stroopte een de jongens zijn broek dadelijk op het water en haalde het weer een land terug eindelijk echter juist toen het weer in volle vaart voorwaarts ging werden de jongens geroepen dringend geroepen ze haasten zich om te komen liepen van het water weg en lieten het scheepje aan zijn lot over dit dreef nu gedurig meer van in overaf gedurig meer naar het midden van de vijver toe het was verschrikkelijk voor de mestgever daar hij niet kon vliegen omdat hij aan de mast vast gebonden was daar kreeg hij bezoek van een vlieg wat is het vandaag mooi weer, zei de vlieg hier wil ik uitrusten en mij in de zon koesteren je hebt het hier heel prettig je spreekt naar je verstand zie je dan niet dat ik vast gebonden ben ik ben niet vast gebonden zei de vlieg en vloog weg ja, nu ken ik de wereld sprak de mestgever het is een boze wereld ik ben de enige wat zoenlijke man op de wereld eerst weigert men mijn gouden schoenen vervolgens moet ik op nat linden liggen en in de tocht staan en eindelijk dringen zij mij nog een vrouw op doe ik daarop een srede in de wereld en verneem hoe ik het daar krijgen kan en hoe ik het graag wel hebben dan komt er een mensenjonge bind mij vast en geef mij aan een woestogolvetemprijs terwijl het lievelingspaard van een keizer met gouden schoenen rondloopt dat ergert mij nog het meest maar op deelneming mag men in deze wereld niet rekenen mijn levensloop is zeer interessant maar wat baat het als niemand die kent de wereld verdient het niet die te leren kennen zij zou mij anders wel gouden schoenen in een stal van de keizer gegeven hebben toen het lievelingspaard beslagen werd en ik mijn poten daarom uitstak als ik gouden schoenen gekregen had dan zou ik een siraat van de stal geworden zijn nu heeft de stal mij verloren nu heeft de wereld mij verloren alles is uit maar alles was nog niet uit er kwam een schuitje waarin enige meisjes zaten aanroeien kijk daar zelt een oude klomp zij ene daar meisjes er zit een diertje aan vast gebonden riep een ander uit het schuitje kwam dicht in de nabijheid van het scheepje van onze mestkever de meisjes visten dit uit het water op één van haar haalde een schaartje uit haar zak knipte het wolendraadje door midden zonder de mestkever enig leed te doen en toen zij aan land kwam zetten zij hem in het gras neer kruip kruip vlieg vlieg als je kunt, zeiden zij vrijheid is een heerlijk ding de mestkever vloog op en door een openstaand raam van een groot gebouw daar viel er mat en moeder neer op de fijne zachte manen van het lievelingspaard van de kijzer dat in een stal stond waar het thuis was even als dit met de mestkever het geval was de mestkever klamte zich aan de manen vast zat een korte tijd doodstil en kwam wat tot kampte hier zit ik op het lievelingspaard van de kijzer zit als een kijzel op hem maar wat wilde ik ook weer zeggen ja, nu schiet het mij weer te binnen dat is een goede gedachte waarom krijgt het paard een gouden hoefbeslag zo vroeg de smidt mij immers nu wordt deze vraag mij eerst duidelijk ter wille van mij kreeg het paard een gouden hoefbeslag en nu kwam de mestkever in een goede luim maar krijgt een ruime blikoprijs zeiden hij de zon wie een paar stralen in de stal op hem neer en maakte daar licht en vriendelijk de wereld is wel bezien toch zo boos niet met mijn mestkever mij moet haar maar weten te vatten ja, de wereld was schoon omdat het lievelingspaard van de kijzer slechts daarom een gouden hoefbeslag gekregen had op dat de mestkevers in Routercon zijn nu zal ik naar de andere kevers toe gaan en hun vertellen hoeveel men voor mij gedaan heeft ik zal hun al de onaangenaamheden vertellen die ik op mijn reis in het buitenland doorstaan heb en dan zeggen dat ik nu zo lang te huisglijven totdat het paard zijn gouden hoefbeslag of geslijten heeft einde van de mestkever opname door Bianca in Utrecht op 23 april 2009 laat ons een bezoek aan Zwitterland brengen laat ons een reis doen door het bergland waar de botsen tegen de stijle rotswanden aangroeien laat ons opklimmen naar de verblindend witte sneefelden en weer neerdaal in de groene weide wanneer we naar de groene weide gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan we gaan liggen er in de brede rotskloven onder de schrekhorne en de wetterhorne. Bij het bergstad je grindel valt. Zij zijn merkwaardig om bezichtig te worden, en daarom komen er in de zomer vele vreemdelingen uit je hele wereld hier naartoe. Zij komen over de hoge met sneebedekt bergen. Zij komen ook uit de diepe dalen en dan moeten zij verschrijdende uren klimmen. En terwijl ze klimmen, daalt de dal al dieper. Zij zien daarop neer, alsof zij het uit een luchtboel zagen. Boven hen hangen de wolken dikwels als dikke, zware sluierzonde bergtoppen, terwijl beneden in de dal waar de vele bruine houtenhuizeren strooit staan, nog een zonnestraal vonkelt en een plekje in het grond tevoorschijden doet komen, alsof het oorsichtig was. Daar beneden grondsten, zuist en bruist het water, daarboven stroomt een babbeltuid. Het ziet eruit als een versilvere lint over de rotsen naar beneden vladderen. Aan beide kanten van de weg die bergopaard loopt, staan houtenhuizen. Ieder huis heeft zijn aardappeltijn, en deze is onmisbaar, want vele mondenseineren in die hutten, kinderen zijn hier een menigte, die altijd graag magen hebben. Overal komen zij tevoorschijn en scharen zich om de reizigers onverschillig of deze te voed zijn of in rijtuigen zitten. De gehele kinderschaart treft hier handel. De kleine bieden mooi gesneden huisjes te koop aan, in de vorm van die welke men hier in het gebakte bouwt. Al mogen het regen of zonneschijn wezen, de kinderen zijn er altijd met een koop waren. Voor omstreks 20 jaren stond hier Dickwells, maar altijd op enige afstand van de andere kinderen, een kleine jongen die ook handel wilde drijven. Hij stond daar, zette een heel ernstige gezicht, en hield zijn mars zo stevig met zijn beide handen vast, als of hij niet geneigd was er iets uit te verkopen. Maar juist deze ernstin dat het jongetje zo klein was, maakte dat hij de aandacht trok, Dickwells door de vreemdelingen groepen werd en vaak de meeste aftrek van zijn koop waren had, de knap zelf niet waarom. Een uur hoger, ook in het gebakte, woonde zijn grootvader die de fijne mooie huisjes sneed, en bij de grijzaartende kamer stond een grote kast met dergelijke gesneden voorwerpen in menigde. Noten krakers met zijn vorken, dozen met bomen en springende gemzen, ja, zo iets aan trekkelijks voor kinderoogen. Maar de knap, Rudy heet hij, keek met meer plezier en verlangen naar de oude buks die onder de balk aan de zoldering hing. Zun grootvader had hem beloofd dat hij deze lader zou krijgen, maar hij moest eerst grotend sterk worden om haar te kunnen hanteren. Hoe kleine knap ook was, toch moest zijn resigheid hoeden, en als hij een goede geide hoeder mag heeten die met de dieren weten klimmen, dan was Rudy er zeker een. Hij klom zelfs een weinig hoger dan de geiten. Hij hield er veel van de vogelnetsjes hoog boven in de bomen uit te halen. Hij was stoutmoedig en dreest, maar glimlacher zag met hem slechts als hij bij de bruisende watervast stond of het neerrollen van een lawine hoort. Hij speelde nooit met de andere kinderen. Hij kwam slechts dan met deze in aanraking als zijn grootvader hem de berg afstond, om handel te drijven en van de handel hield Rudy juist niet bijzonder. Hij klom liever alleen op de bergerond, of zat bij zijn grootvader en hoorde deze van de oude tijden van de mensen in het na puur gemijringen zijn geboorte plaats vertellen. De mensen daar, zei de grijsaard, had er niet van ouds er gewoond. Zij waren uit het hoge noorden gekomen, waren stanvaders woonde en zweden heette. Rudy beroemde er zich nogal wat op dat hij dit wist, maar hij leerde ook nog wat van andere en deze andere waren zijn huisgenoten die tot het dierengeslacht behoorde. Er was een grote hond die Ayola heette en aan Rudy's vader toe behoord had. En ook was er een kader. Deze kader stond bij Rudy vooral hoog aangeschreven, die had hij met klimmen geleerd. Kom maar eens met mij op het dak, had de kader gezegd, en wel duidelijk en verstaanbaar, want als men een kind is en nog niet kan spreken, dan verstaat men de kippen de ene heel goed. De katten en honden spreken ons dan even verstaanbaar toe als vader en moeder. Alleen moet men daarvoor nog heel klein zijn. Zelfs groots vader stok kan dan hinneken, en in geheel paard worden met koppoten en staart. Bij enige kinderen houdt het verstaan later dan bij anderen op, en van de zulke zegt men dan dat zij achterlijk en heel lang kinderen gebleven zijn. Wat zegt men al niet? Kom maar eens met mij op het dak, Rudy. Was zeker wel het eerste wat de kader gezegd en Rudy verstaan had. Wat de mensen van het naar beneden vallen zeggen is laudere beelding. Men valt niets, als men er niet bang voor is. Kom aan, zet u een poot zo en u andere zo. Vol eerst met uw voorpoten. Goh moet ogen in uw kop en neen geledenmaat te hebben. Komt er ergens een kloof, spring nou maar en houd u vast. Zo doe ik het. En zo deed Rudy het dan ook. Daarom zat hij zo dikwijls op de dak voor spijt de kader, zat met hem in de toppen van de bomen. Ja, hoog op de rand van rots waar de kader niet kon komen. Hoog erop, zei de bomenstruik, ziet je wel hoe hoog wij kunnen rijken, hoe wij ons vasthouden, zelfs aan de uiterste, smallekant van rots? Rudy bereikt het berchtoppen, tikkels nog voren dat de zon daar kwam, en daar dronken hij zijn morgendrank, de frisse, versterkende berg gelucht. Dien drank, die slechts de goede god weet klaar te maken en waarvan de mensen alleen maar het recept kunnen lezen waarin geschreven staat, de frisse geur van de kruiden van de berg, van de kruisenmunt en de tijm van het al. Alles wat zwaar is, zuigen de hangende wolken in, en de wind slijpt en vrijft de over de toppen der redinnen heen. De gees van de geur gaat in de lucht over, om haar lichter en frisser, gedurig frisser te maken. En dat was Rudy's morgendrank. De zonnestralen, die zegen brengen de dochters ter zon, kusten ze hun wangen, en de duizeligheid stond op de loer, maar waagde het niet hem te naderen. En de zwalen we van het huis van zijn grootvader, waarop niet minder dan zeven esten waren, vloogen naar hem en de geiten op en zongen, wijn en gij, gij en wijn. Zij bracht een goede van huis, van zijn grootvader, ja, zoals van de beide kippen, die enige volgers in huis, waarmee Rudy zich echt er nooit in liet. Hoe klein hij ook was, had hij toch een reis gedaan, en voor zo'n klein jongetje, juist geen kleine reis. Hij was in het Kanton Walliserland geboren en over de berge hierheen gedragen. Nog kort geleden had hij de voeten naar burger Staubbach bezocht, die als een zelvere lint voor de met sneebedekte verblindend Witteberg, de jongvrouw, in de lucht vladderde. Ook die krendelfalt, bij de een grote gletscher was hij geweest, maar dat was een treurige geschiedenis. Daar vond zijn moeder de dood. Daar was een kleine Rudy zijn kinderlijke voorlijkheid kwijt geraakt, zij zijn grootvader. Toen de jongen nog een jaar oud was, lachte hij meer dan dat hij huilde, had zijn moeder geschreven. Van dientijd af waarop hij in de ijskloof gezeten had, was er een andere geest in hem gevaren. Zijn grootvaders pak je over Marzelde, toch men wist het toch overal in het gebergde. De vader van Rudy was Possellion geweest. De grote hond die in de kamer van zijn grootvader lag, had hij hem altijd op zijn tocht over de Simplon naar het Meer van Genijve vergezeld. In het Ronendal, in het Kanton Walliserland, woonden nog bloedverwenten van vaderszijden van Rudy. Zijn oom was een onverschokke gemziager en een welbekende gids. Rudy was nog maar een jaar oud toen hij zijn vader verloor en zijn moeder verlangde nu met haar kind naar haar bloedverwante in het Werner-Oberland terug. Daar vader woonde enige uren van Grindelwald af. Hij snijdt allerlei houten voorwerpen en verdiende daarmee zoveel dat hij kon leven. In de maand juni ging zij met haar kind in gezelschap van twee gemziagers over de gemmie naar Grindelwald toe. Reeds hadden zij het grootste eind afgelegd en waren over de hoge bergerigd tot in het sneevalt gekomen. Reeds zagen zij gedal met welbekende houten huizen voor zich liggen en hadden nog slechts een grote gletscher over te lopen. De snee was vers gevallen en verborgen kloof die welisware niet tot op de diepe grond rijkte waar het water bruiste maar toch altijd dieper dan een man slengte. De jonge vrouw die haar kind droog gleed uit veel naar beneden en was verdwenen. We hoorde geen gil, geen zucht, maar we vernam het huilen van een klein kind. Meer dan een uur verlieper voordat haar bijt in met gezell uitnaast bij gelegen huizen touwen en stokken gehaald hadden om ze mogelijk nog help te bieden en na veel inspanning haalde men uit de ijskloof twee lijken tevoorschijn naar het schijn. Allerlei middelen werden eraan gewend, het gelukte het kind in het leven terug te roepen, maar de moeder niet. En zo kregen de oude grootvaders slechts een kleinzoon in huis, een wees, dezelfde knaap die meer lachte dan huilde. Het scheen echter, alsof hij nu het lachen geheel verleerd had. En die verandering moest zeker een gletscherkloofplaats gegrepen hebben in de koude, zonderlinge ijswereld, waar de zielen daar verdoemde tot aan de jongste dag ingekerkerd zijn, zoals de zetterse boer geloofd. Als een bruisend water tot ijsgestolten samengeperst als tot groene brocken glas, ligt de gletscher, het ene grote ijsbrook op het andere gestapelt, beneden in de diepte bruis je snel flietende stroom van gesmolten sneem en vloeibaar geworden ijs. Diepe holen, grote gloven strekken zich daar beneden uit. Het is een zonderlinge glazen palijs, en hierin woont de ijsjongvrouw, de gletscherkonigin. Zij, de dodende, de verpletterende, is half in kinderlucht, half de machtige gebiedster de rivier. Daarom is zij ook bij machten zich met de snelheid ergens op de bovenste top van de sneebar te verheffen, waar de stoutmoedige bergbeklimmers eerst trappen in het ijs moeten hakken om een goed heen neer te zetten. Zij zeilt op bedunnen en rijdt ze snelle stroom langs en springt daarvan het ene rotsblok op het andere, omvladderen door haar lange snee met de lokken en haar blauwachtig groen gevaat, dat als het water in de diepe meer van zutterland schittert. De verpletter, vasthouden, aan mij behoort de mocht, spreekt zij. Een schone knap heeft me mij ontstolen, een knap die ik gekust maar niet doodgekust heb. Hij is weer onder de mensen, hij hoeft de gijten op het gebergte klimt op waarts geduurg hoger, vijver van de andere weg, maar niet van mij. Hij behoort mij toe, ik zal hem halen. Zij gaf de duizeligheid bevel voor haar te handelen, want het was een ijsjonk vrouw in de zomertijd in het groen waar de grozemend groei te warm. En de duizeligheid klom op en heer, er vergief zich één, er vergieve zich drie. De duizeligheid heeft vele zisters, een gehele schaar, en de ijsjonk vrouw koos de sterkste van die vele die buiten en binnen haar taak vervullen. Zij zit op de balustrades van trappen en torens, zij loopen als katten langs ze kanten der rotsen, zij springen over de balustrades heen, slaan in de lucht als ze zwemmen in het water, en lokken haar slachtoffer in de navgrond. De duizeligheid en de ijsjonk vrouw, zij grijpen bijden naar de mens, even als de poliep naar alles grijpt wat er in haar nabijheid komt. De duizeligheid moest rudie grijpen. Ja, tien grijpen, zei de duizeligheid, daardoor ben ik niet in staat. De kat dat ondier heeft hem maar kunstig geleerd. Dit mensenkind bezit een eigenaardige macht, die mij van zich stoot. Ik vermag hem niet te grijpen deze knap, als hij op de takken boven de afgrond zit, en hoe graag zou ik hem op de voet zolen kittelen, of hem een buiteling in de lucht doen maken, maar ik ben hier toe niet in staat. Wij zullen het wel gedaan krijgen, zei de ijsjonk vrouw, jij of ik? Ik, ik. Nee, nee, klonk het om haar heen, alsof het een echo van het geleid haar kerkklokken in de berg was. Maar het was gezang. Het was een samensmeltend koren van andere natuurgeesten, goede, beminnelijke geesten. Het waren de dochters der zonnestralen. Deze legeren zich ieder avond in een kring rondom de bergtop. Daar sprijden zij haar rooskleurige vleugelen uit, die met de dalen der zon gedurigd schitterender worden en een gloed over de hoge alpen verspreiden. De mensen noemen dat alpengloed. Als de zon dan gezonken is, verbergen zij zich op de bergtop in de witte sneeuw en slapen daar, totdat de zon weer opgaat. Dan komen zij opnieuw tevoorschijn. Vooral hebben zij de bloemen, de kapellen en de mensenleef. Onder deze laatste, hadden zij zich in zonderheid rudie uitverkoren. Gefangt hem niet, gekrijgt hem niet, zeiden zij, groter en sterker heb ik er wel gevangen, zei de ijsjonk vrouw. Nu zongen de dochter en haar zon een lied van reiziger, wie eens mandelde stroom wegvoerde. De wind nam het hulsel maar de man niet. Je kunt hem wel grijpen maar niet vasthouden, jij kinderen daar kracht. Hij is sterker dan wij zou zijn. Hij klimt hoger dan de zon onze moeder. Hij bezit het overwoord, dat wind en water aan banden legt zodat zij hem moeten dienen en gehoorzamen. Jij maakt het zware drukende gewicht los en hij verhaft zich hoger. Heerlijk klonk het koor, als het geluid enerklok. Iedere morgen drongen de zonnestralen door het enige raampje het huis van de grootvader binnen en beschenen het stille kind. De dochter is daar zonnestrale kusten uit. Zij wilde de ijske zandooën, toen smelten en uitwissen, die in de koninklijke maag de gletschers hem gegeven had, toen hij op de schoot van zijn doorde moeder in de diepe ijsklooflag en daaruit als door een wonderger het werd. Einde van de ijsjonkvrouw, de kleine Rudi. De ijsjonkvrouw. De reis naar de nieuwe woning. Uit andersens, sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Andersens, sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Na verteld door Simon Jacob Andersen. De ijsjonkvrouw. De reis naar de nieuwe woning. Rudi was nu acht jaar oud. Zijn oom, die aangene zijde daar bergen, in het Rolnedal woonde, wilde de knap tot zich nemen, op dat hij iets zou leren en beter in de wereld vooruit komen. Dit vond ook zijn grootvader goed, en deze liet hem vertrekken. Rudi nam al zo afscheid. Behalve zijn grootvader waren er echt nog anderen, wie heeft er wel moest zeggen, en wel in de eerste plaats, Ayola, de oude hond. Uw vader was Posterjon, en ik was Posterhond, zei Ayola. Wij zijn ontelbare malen heen en weer gereden. Ik ken de honden en ook de mensen aangene zijde daar bergen. Veelspreken is nooit mijn zaak geweest, maar Tans, nu wij niet lang meer met elkaar te spreken zullen hebben, wil ik iets meer dan anders zeggen. Ik wil u een geschiedenis vertellen die ik al lang geweten heb. Ik begrijp haar echt dan niet, en jij zult er ook niet begrijpen, maar dat doet u niet toe. Zoveel heb ik er al Tans uit opgemaakt, dat het in de wereld niet heel billig verdeeld is. Nog voor honden, nog voor mensen. Niet allen zijn geschapen om op de schoot te liggen of melk te drinken. Ik ben er aan niet gewoon, maar ik heb zo'n hondje wel eens in de postwagen zien meerijden en daarin de plaats van een mens in nemen. De dame, wie het beestje toe behoorde, had een flesje met melk bij zich, waaruit zij het hondje liet drinken. En koekjes kreeg het, maar het snuffelde er op zijn hoogsteens even aan en wilde er niet eens van eten, en daarom had zij de koekjes zelf maar op. Ik liep in de modder naast het rijdtug mee, zo hongerig als een hond maar wezen kan. Ik koude op mijn eigen gedachten, en dat was niet zoals het behoord. Maar er moet zoveel anders zijn, dat niet is zoals het behoord. Zou het jij op de schoot willen zitten en in het rijdtug rijden? Ik gun het u van harte, maar zelf kan iemand dit niet gedaan krijgen. Ik heb het niet kunnen doen, nog door blaffen, nog door huilen. Dat waren de woorden van Ayola, en Rudi omhelste hem en kustte hem hartelijk op zijn natte snoet. Daarop nam hij de kater op zijn arm, maar deze verzette zich hier tegen. Gewoord mij te sterk, en tegen u wil ik mijn klauwen niet gebruiken. Klimma over de bergen, ik heb u het klimmen immersgeleerd. Verbeeld u maar niet dat je naar beneden zult vallen, dan blijft je wel hangen. Dit zeggende sprong de kater weg, want hij wilde niet dat Rudi zou merken hoe de treurigheid hem in de ogen te lezen stond. De kippen liepen trots in de kamer rond. Eén had haar staart verloren. Een reiziger, de jager wilde zijn, had haar die afgeschoten. De kerl had de kip van een roofvogel aangezien. Rudi wil over de bergen trekken, zei de ene kip. Hij heeft altijd zo'n haast, zei de andere. Ik neem niet graag afscheid. En nu trippelden zij beide weg. Ook te gijten, zei hij waar wel. En deze deed een me, me, hoon, en wilde meegaan. Dat was zeer treurig. Twee flinke gidsen uit de omstreken, die over de bergen naar de andere kant van de gemmi wilden, namen Rudi mee. Hij volgde hen te voet. Het was een stevige mars voor zulke knaap, maar hij had goede krachten en zijn moed begaf hem niet. De zwaluwen vlogen een eind mee. Wij en gij, gij en wij zongen zij. De weg niep over de snel flietende luchine, die uit vele kleine stromen uit de zwarte kloof van een griendenwald gledje ontstaat. Als bruggen dienen hier los legende boomstammen en rotsblokken. Toen zij bij het ellernwald aangekomen waren, begonnen zij de berg te beklimmen, waar de gledje zich van de berg rug losgerukt had, en liepen nu over en om eisblokken heen naar de gledje toe. Rudi moest nu eens een eindje kruipen, dan weer een eindje lopen. Zijn ogen straalden van lauter vreugde, en hij trapte zo vast met zijn met eisen beslagen bergschoenen, als of hij bij iedere stap een spoor moest achterlaten. De zwarte aarde, die de bergstroom op de gledje achtergelaten had, gaf deze het aanzien, als of hij beschimmeld was. Maar het blauwachtige, groene, glasachtige eis keek er toch doorheen. Wij moesten kleine meren omnopen, die zich door blokken eis ingedampt, gevormd hadden. En op zulk een reis kwam een nabijheid van een groot rotsblok, dat waggelend op de rand in haar kloven het eis lag. Dit rotsblok verloor zijn evenwicht, ronden naar beneden en lieten echo's uit de diepe, holle kloven haar gledjes naar boven klinken. Het ging maar steeds bergopwaarts. De gledje zelf liepende hoogte als een stroom van moest op ingestabelde eismassa's, die tussen stijlen rotsen vastgeklempt zaten. Rudi dacht er een ogenblik aan dat hij, zoals men hem verteld had, met zijn moeder diep beneden in één van deze kille kloven gelegen had. Maar als spoedig werden deze gedachten verbannen, en kwam dit hem voor als de andere geschiedenissen, waarvan hij er zo vele had horen vertellen. Nu en dan, als de mannen dachten dat de weg toch wel wat al te bezwaarlijk voor het knapje was, staken zij hem een hand toe. Maar hij werd niet moeder, en op het gladden eis stond hij vast als een gemms. Zij betraden nu de rotsgrond, en liepen nu eens tussen naak te rotsen, dan weer tussen dennen en over groene wijden, telkens door afwisselende nieuwe landschappen. In de ronte verhiven zich de sneeuwbergen, weernamen de jongvrouw, de munch, en de uiger, en ieder kind in de streken, en ook aan Rudi bekend waren. Rudi was vroeger nog nooit zo hoog op het gebergde geweest, en had nog nooit de uitgestrekte sneeuwzee betreden. Hier lag deze nu met haar onbewegelijke sneeuwgolven, waarvan de wind nu en dan een vlok wegblies, evenals hij het schuim van de golven der zee wegplaast. De gletschers staan hier om zo te spreken hand aan hand. Elke is een glazen paleis voor de eisjongvrouw, wie je macht en wil het is, te begrijpen en te begraven. De zon scheen warm, de sneeuw was verblindend, en als met blauwachtig, witte, vonkelende diamanten bezaaid. Onttellbare insecten, in zonderheid kapellen en bijen, lagen bij hopendood op de sneeuw neer. Zij hadden zich te hoog gewaagd, of de wind had ze zo hoog gedragen, totdat zij van de koude stierven. Om de wetterhoorn heen dreigende zwarte wolk. Zij daalde naar beneden, opgeswollen van hetgeen zij in zich verborgen. Een orkaan, vernieelend, wanneer hij los barst. De indruk van deze gehele reis, het nachtverblijfje boven, de laatere weg, de diepe rotskloven, waar het water gedurende tijdruimte, waarbij de gedachte duizelende rotsplokken doorgezaagd heeft, brengte zich onuitwisbaar in het geheugen van Rudi. Een verlaten steninggebouw en genenzijden van de sneeuwzee verleende hun gedurende de nachtbeschutting. Hier vonden zij houtskolen en reishout. Als spoedig was er een vuur aangelegd en het nachtleger gereed gemaakt, zo goed als het ging. De mannen scharen zich om het vuur, rookten hun pijpen en dronkende, warme, geurige drank die zij zelf toeverijt hadden. Ook Rudi kreeg zijn aandeel van de drank, en er werd van het geïmzinnige karakter van het alpendant, van de zonderlingen, geuzachtige slangen in de diepe meren, van het herenleger van nachtspoken verteld, dat de slapende door de lucht naar de wondebare, drijvende stad Venetio overbracht. Van de wilde herder, die zijn zwarte schapen over de beide dreef, al had men deze ook niet gezien. In alle gevallen had men toch het geklingel van hun belletjes gehoord, het schorre geblaad daar kudden vernomen. Rudi luisterde nieuwsgierig, maar zonder enige vrees. Deze kende hij niet, en terwijl hij luisterde kwam het hem voor, alsof hij het spookachtige, hollige brul hoorde. Ja, het werd gedurig duidelijker, ook de mannen hoorde het, heelde met hun gesprekken op, luisterde en zeiden tegen Rudi dat hij niet mocht gaan slapen. Het was een feun, die geweldige stormwind, die zich van de bergen af in het dal werpt en in zijn woede de bomen knakt, alsof het rietjes waren, die de houten huizen van de ene oever naar de andere slert, even als wij een stuk op het schaapbord verzetten. Na verloop van omstrengs hun uur zeiden zij tegen Rudi dat het gevaar nu geweken was en dat hij kon gaan slapen. En vermoeid van de reis viel hij als op commando in slaap. De volgende morgen zetten zij hun tocht weer voort. De zon bescheen op deze dag voor Rudi nieuwe bergen, glatchers en sneeuwvelden. Zij waren in het kantoon wel eens er land gekomen en bevonden zich aan gene zijde van de bergrug, die men vanuit de grindemalt ziet. Maar zij waren nog ver van Rudi's nieuwe woning verwijderd. Er vertonen zich andere kloven, andere wijden, bossen en rotspaden. Ook andere huizen en andere mensen kwamen tevoorschijn. Maar wat voor mensen? Het waren wangedrochten. Zij hadden aakleggen, bollen, geelachtige gezichten. Hun halzen waren zware, lelijke klompen vet die al zakken naar beneden hingen. Het waren kroplijders. Zij sleepten zich met moeite voort en keken de vreemdelingen met wezenloze blikken aan. De vrouwen zagen haar vooral afschuwelijk uit. Waren dat de mensen in zijn nieuwe woonplaats? Einde van de ijsjonkvrouw, de reis naar de nieuwe woning. De ijsjonkvrouw, de oom. Uit anderen zijn sprokke vertellingen. Dit is een liepervoksopname. Alle liepervoksopname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aantemalt als vrijwilliger, ga naar liepervoks.org. Opname door Julie van Walgem. Andressen sproken een vertellingen, door Hans Christian Andressen, navertaald door Simon Jacob Andressen. De ijsjonkvrouw, de oom. In het huis van de oom, waar Rudi nu woonde, zagen de mensen er goddank uit, zoals hij ze gewoon was te zien. Hier was slechts een enkele kroplijder, een arme idiot, een van die beklagenzwaardige schepselen, die in een verlatenheid in het Kanton Walliserland altijd van huis tot huis gaan en in iedere familie een paar maanden blijven. De arme Sabrily was juist de heren toen Rudi aankwam. De oom van Rudi was nog een krachtig jager en verstand bovendien het Kuipersanbacht. Zijn echtgenoten was een kleine, levende gevrouw met een vogelgezicht, ogen als een adelaar en een lange met haar begroenen hals. Alles was hier voor Rudi nieuw, klederdracht, zeden en gebruiken, zelfs de taal, maar deze zou het oor van de knap als voedigleren verstaan. Het zag er hier wel varend uit, in vergelijking met een vroeger verblijf bij zijn grootvader. De kamer was groter, de muren brijkten met horens van Jemsen een blank gepolijst jachtrore. Boven de deur ging een beeld van de heilige maagd en daarvoor stonden frisse alperose en een brandende lamp. Zijn oom was, zoals gezegd is, in haar onverschokkendste Jemsenjager zuidige hele omtrek en ook in haar beste gitsen. In dit huis zou Rudi nu de lieveling worden. Weliswaar was er alleen, namelijk een oude, blinde en doven jachthond, die nu echt er niet meer op de jacht mee ging, maar het toch vroeger gedaan had. Men had zijn goede eigenschappen uit vroegere tijden niet vergeten en daarom werd het beest nu tot de familie geregend en goed verpleegd. Rudi streelde de hond, maar deze liet zich niet meer met vreemde in, en dat was Rudi immers voor hem. Lang bleef hij het echter niet. Hij schoot al spoedig wortelen in het huis en in het hart. Hier in het kant van Walliserland is het nog zo kwaad niet, zei de oom, en Jemsen hebben wij. Die stirven het niet zo spoedig uit als een steenboek. Hier is het nu veel beter dan een vroegere tijd. Hoeveel er ook de heren van de vroegere dagen verteld wordt, dan onze zijn toch beter. De zak is opengemaakt, er gaat een luchtstroom door ons ingesloten dal. Iets beter komt er al tijd tevoorschijn wanneer het afgesledenen vervalt, zei hij. En als zijn oom eens recht in zijn nopjes was, dan vertelde hij van die jaren zijn er jeugd, en verderop tot in de kachtigste tijd van zijn vader. De Walliserland, zoals hij zich uitdrukte, nog een dichtgemaakte zak was. Vol zieke mensen, beklagen zwaardige kopleiders. Maar de Franse soldaten kwamen hier. Zij waren de beste geneesheren. Zij sloegen de ziekte ter ston dood en de mensen sloegen zij oogdood. Van het slaan hadden de Franse verstand. Zij hebben ze op meer dan één manier een slag te slaan, en de meisjes hebben er ook verstand van. Daarbij knikte de oom zijn vrouw, die geboren Franseid was, al lachend toe. De Franse hebben in de rotsen gehouden, dat het de lust was om te zien. De Simplonweg hebben zij in rotsen gemaakt, zodat ik nu tegen een kind van 3 jaar kan zeggen, ga eens naar Italië toe, houd de grote weg maar. En het kind zal goed en wel in Italië aankomen als het de grote weg maar houdt. Daarop zong zijn oom een Frans Lied en Reep Hoera en Levenapolian Bonaparte. Hier hoorde Rudi voor het eerst van zijn leven vertellen van Frankrijk en van Lyon, de grote stad en de Ronen. Daar was zijn oom geweest. Er zouden niet vele jaren verlopen, of Rudi zou een uitstekend gemziager worden. Hij had er veel aanleg toe, zei zijn oom, en deze leerde hem de buks hanteren, leerde hem het micken en het schieten. Hij nam hem in de jachtijd mee naar de bergen en liet hem van het warme bloed er gemzen drinken, dat hij jager de duizeligheid benemt. Hij leerde hem ook de tijden onderscheiden, wanneer op de verschillende bergen de laweenen zouden hier storten, smiddags of zaves, al naar de zonnestralen terwerken. Hij leerde hem op de gemzen en op haar springen achtergeven, zodat men op de voeten de land kwam en vast bleef staan, en als er een rotskloof geen steun voor de voet was, dan moest men zich met de ellebogen, met de lendenen en met de kuiten vastklampen, zelfs met de nek kon men zich vastklemmen als het wezen moest. De gemzen waren slim, zij zette voorposten uit, maar de jager moest nog slimmer zijn, ze van het recht of spoor afbrengen en op een dwaalweg voeren. Op zekere dag, toen Rudy met zijn oom op de jacht was, hing deze zijn jas en zijn hoed op de Alpenstok, en de gemzen zagen de jas voor de man aan. Het rotspad was smal, ja, het was bijna geen pad, maar slechts een smalle uitstijk langs de gapende afgrond. De sneeuw die hier lag was half on dood, de stenen brokkelde af als men erop drapte. Zijn oom ging daarom plott op zijn buikleg en kropt zo voorwaarts. Ieder stukje dat er van rots afbrokkelde, viel en stuidde terug, sprong en rolde van de ene rots want naar de andere totdat het in de diepte tot staan kwam. Omstreeks honderd schreden achter zijn oom stond Rudy, op een voorrijd springende vast rotspunt. Van hier zag hij een grote lammergeer doodlucht vliegen en zwevend boven zijn oom blijven staan, die hij met zijn vleugerslag in de afgrond wilde werpen om hem tot zijn prooi te maken. Zijn oom had slechts ogen voor de gems, die met haar jongen aan genezijde van de rotskloof te zien was. Rudy heelte zijn blik onafgewent op de vogel gefestigd, hij begreep al wat deze wilde, daarom stond hij gereed om zijn buks af te schieten. Daar sprong de gems plotseling op, zijn oom schoot en het dier was getroffen door de doodende kogel, maar het jong spond weg alsof het zijn leven lang aan vluchten en gevaar gewoon geweest was. De grote vogel sloeg door de knal van het schot verschrikt een andere richting in. Zijn oom wist niets van het gevaar waarin hij verkeerd had, eerst van Rudy vernam hij dit. Terwijl zij zich nu in de beste luime op de terugreis bevonden en de oom een lied uit zijn jeugd vloot, hoorde zij eentklapp zijn eigenaardige luid in de nabijheid. Ze keken om zich heen en nu vergief zich in de hoogte op de helling de rots het sneeuwdeck. Het behoog zich in golfen als een stuk linnen wanneer de wind daaronder speelt. De sneeuwgolfen braken en losten zich terwijl zijn ogenblik geleden nog glad en vast als marmre platen waren en schuimende verbolge wateren op die als een toffe tonderslag dreunden. Het was een labine die naar beneden storten, niet over Rudy en zijn oom heen maar in hun nabijheid, vlak in hun nabijheid. Hou je vast, Rudy, zei de oom, hou je met allemacht vast. En Rudy heelte naast de boomstam omklemmt. Zijn oom klaaut er de boven hem tegen de boom op en heelte zich daarvast terwijl de labine veerle voeten van hen afvoortrolden. Maar de luchtdrukking, de storm vleugelen ter labine, brak bomen en struiken in de omtrek als of het slechts dunne rietjes waren en weerp ze her en der waard zijn. Rudy zat op zijn hurken, de boomstam waaran hij zich vast hield, was als door midden gezagd en de kroon was varenweg geslingerd. Daar tussen de geknakte takken lag zijn oom met een verpletterd hoofd. Zijn hand was nog warm, maar zijn gezicht niet te herkennen. Rudy stond daar bleek en citterend. Het was de eerste schrik zijn slevens, de eerste huivering die hem over de lediging. Laat op de avond kwam hij met de doodstiding in het huis terug, dat nu een huis van rouw werd. Zijn tante vond geen woorden, geen tranen. Eerst toen men het lijkt thuis wacht, kwam de smarte tijdwaarsting. De arme kropleider kroepen zijn wet, men zag hem de gehele volgende dag niet. Eerst tegen de avond kwam hij naar Rudy toe. Schrijf een brief voor mij, zei hij. Z'n perlik kan niet schrijven. Z'n perlik kan de brief op de post brengen. Een brief van jou, vroeg Rudy, en aan Wien. Aan de heer Christus. Aan Wien, zeg je? En nu keek de idiot Rudy met een geroerde blik aan, vauwde de handen en zijde op een plechtige en verromentoon. Aan Jezus Christus. Z'n perlik zal hem mijn brief senden en vragen of Z'n perlik dood mag liggen en niet de man hier in huis. Rudy drukte hem de hand en zij. De brief komt daar niet aan en geeft ons hem niet terug. Het viel Rudy niet gemakkelijk hem de onmogelijkheid daarvan te doen in zien. Nu ben je de steunershuisens, zijzentante en pleegmoeder, en Rudy werd het ook. Einde van de ijsjongvrouw, de oom.