 Ζούμε σε μία μετεχμιακή εποχή, σε ένα κατόφλη, κάτι έχει τελειώσει. Αυτό που ζούμε δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί ως καπιταλισμός. Τα παλιά εργαλεία έχουν σπάσει. Οι παλί κανόνες απλώς δεν ισχύουν πλέον. Κάτι ξεκινά, κάτι μετά τον καπιταλισμό όπως το γνωρίζαμε. Από ένα διστωπικό μέλλον τεχνοφεουδαρχίας και ακόμη πιο ισχυρών οικονομικών ολικαρχιών, μέχρι μια φωτινή πρόπτυκη, ιδικαιωσύνης, ισότητας, ευημερίας. Στο κέντρο μετακαπιταλιστικού πολιτισμού, στο μέτα, εξετάζουμε και ερευνάμε αυτή τη μετεχμιακή περίοδο και επιχειρούμε να προτείνουμε διεξόδους. Διεξόδους βιώση με διανόμεις του πλούτου, βιώση με σχρίση στις τεχνολογίας, σχέσης με το περιβάλλο, σχέσης ονεργασίας, κοινωνίας, δημιουργίας, όχι μόνο με τον τρόπο της έρευνας, αλλά και με τον τρόπο της τέχνης, που δεν περιγράφει απλώς τον κόσμο, τον αλλάζει, μέτα, κέντρο μετακαπιταλιστικού πολιτισμού. Καλησπέρα σας. Ξεκινήσαμε με ένα έργο του animation artist, Γιοκανήμα, που θέτησε εικόνες και κίνηση, όλα αυτά για τα οποία θα μιλήσουμε σήμερα, για τους δύο δρόμους, για τους δύο κόσμους που ανοίγονται μπροστά μας, για περίοδο τεράστιων αλλαγών. Καλασίρθατε στα εγγένεια του μέτα, του κέντρου για το μετακαπιταλιστικό πολιτισμό. Εγγένεια στο θέατρο Ηλίσια, που συμβολίζει ένα χώρο, που υπέστη πλήγμα από την πανθυμία, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον, το χώρο του πολιτισμού, το χώρο της τέχνης. Εγγένεια διαδικτιακά, και όχι διαζώσεις, όπως επιτάσει η ακραία συνθήκη που βιώνουμε, η οποία παίρνει τις κοιτάλοι από προηγούμενες, ρυζικές εξελίξεις, και ετοιμάζει το έδαφος για τις επόμενες. Σε μια ραγδέα μετάβαση, στην οποία είμαστε όλες και όλοι, και θέατές και πρωταγωνιστές, θέλοντας και μη. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε λίγο. Και έχουμε μαζί μας το κατάλληλο πρόσωπο, για να μιλήσει σχετικά. Το μέτα καθοδηγείται από επταμελές Διικητικό Συμβούλιο, και συμπράτει με τα μέλη του Συμβουλευτικού του Σώματος. Μαζί μας είναι η Ιδανάη Στράτου, πρόεδρος του Διικητικού Συμβουλίου του Κέντρου. Η Ιδανάη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε καλές τέχνες με η δίκευση τη γλυπτική και τις εγκαταστάσεις στο Central St. Martins College of Art and Design του Λονδίνου. Δίδεξε για έξι χρόνια στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα που ασχολείς καλών τεχνών στην Αθήνα. Το έργο της αποτελείται από εγκαταστάσεις μεγάλης κλήμακας και οπτικό ακουστικά περιβάλλοντα. Χρησιμοποιεί αφαιρετική γεωμετρική γλώσσα και ασχολείται με σύγχρονα ζητήματα όπως η μετανάστευση, η ζωή στις σύγχρονες πόλεις, η αύξη του πληθυσμού και η σχέση με το περιβάλλον καθώς και οι πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις σε όλο τον κόσμο. Δανάη, σε καλασορίζουμε. Θα ξεκινήσω με ένα μικρό απόσπασμα από ένα κείμενο της συνδύνης συγγραφέος Ερουντάτι Ρώη, το οποίο, παρόλο που γράφτηκε με αφορμή την πανδημία, πιστεύω πως εκφράζει συνολικά την εποχή μας. Το μετέχνιο στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανθρωπότητα. Λέει, λοιπόν, από ιστορική σκοπιά, οι πανδημίες ανάγκασαν το κόσμο, οι πανδημίες ανάγκασαν τους ανθρώπους να έρθουν σε ρίξι με το παρελθόν τους για να φανταστούν τον κόσμο τους εκ νέο. Αυτή εδώ η πανδημία δεν είναι διαφορετική. Είναι μία πίλη, μία δίωδος, ανάμεσα σε έναν κόσμο και στον επόμενο. Μπορούμε να επιλέξουμε να τη διασχύσουμε, σένοντας μαζί μας, τα πτόματα της προκατάληψής μας και του μίσους μας, της εχθρότητάς μας, των ψηφιακών δεδομένων και των κακών ιδεών μας, ή μπορούμε να τη διασχύσουμε λαφριά με λίγες αποσκευές, να φανταστούμε έναν νέο κόσμο και να είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε γι' αυτόν. Σήμερα εγγυνιάζουμε το μέτα, το κέντρο για τον μετακαπιταλιστικό πολιτισμό. Από ψε, ξεκινάμε να πολλά υποσχόμενον χείρινο. Από τον τίτλο του και μόνο, διαπιστώνεται κάποιες βασικές μας επιλογές. Το κέντρο για τον μετακαπιταλιστικό πολιτισμό δεν είναι ακόμα ενανστιτούτο ή ένα ακόμα Think Tank. Επιλέξαμε με έμφαση τη λέξη πολιτισμός. Γιατί? Διότι για εμάς, το επιχείρημα και τοπίημα, η επιστήμη και η τέχνη, η έρευνα και η μουσική είναι όλα τους αναγκαία όπλα εναντίον της εκμετάλλευσης, της οργανωμένης ολυγαρχίας, της καταπίεσης, της αναελευθερίας. Το μέτα θα δραστηριοποιηθεί σε πούς άξουν οι σδράσεις. Από τη μία, η πίηση τρέχνει η δημιουργία. Και από την άλλη, η έρευνα για η Ακαδημία και η εκπαίδευση. Γιατί όμως μετακαπιταλιστικό πολιτισμό συγκεκριμένο. Είναι μία υπόσχεση, είναι μία διαπίστοση ή μία προηδοποίηση. Είναι και τα τρία, διεθούμε σε ένα μετέχνο. Ένα κατόφιλο. Από την κρίση του 2008 και της Φούσκης ενός Ανύπαρκ του Κεφαλαίου είχε διεθνόνει το πόνο μας και ακόμα παρακαίρνει. Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις είτε έχουν φτωχεύσει και διατηρούνται οι νεκροζόντενες από τα κράτη και τις κεντρικές τράπεζες είτε έχουν μεταμορφωθεί σε κράτη μέσα στο κράτος όπως οι Amazon ή Facebook. Κάτι έχει τελειώσει, το ξέρουμε, το βλέπουμε. Αυτό που ζούμε, δεν μπορεί πλέον κάνουν να περιγραφεί ως καπιταλισμός, η παλή κανόνης απλώς δεν ισχύουν πλέον. Κάτι ξεκινά. Κάτι μετά τον καπιταλισμό, όπως το γνωρίζαμε, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα τι. Σε αυτή την περίοδο μετάβαση στα πάντα είναι εφικτά. Από ένα διστωπικό μέλλον, τεχνολογικά ενδυναμωμένης πεουδαρχίας και ακόμα πιο ισχυρών οικονομικών οργαρχίων στο οποίο δεύουμε, μέχρι μια φωτινή προοπτική δικαιοσύνης, ισότητας ευημερίας προς την οποία θα μπορούσαμε κάλιστα νοδεύουμε εάν αγωνιστούμε σκληρά για να την οικοδομίσουμε. Αυτόν τον αγώνα για την οικοδόμιση ενός ανθρώπινου μετακαπιταλιστικού πολιτισμού θέλει να υποστηρίξει το μέτα. Αφορμή της ιδρυσής του στάθηκε η κοινοβουλευτική παρουσία του κόμματος Μέρο 25. Ο στόχος του όμως ξεπερνά το ελληνικό πλέση. Λοδοξίνα γίνει γενήτρη ατέχνης και ευαιών για το Πανευρωπαϊκό Κίνημα και Δημοκρατισμού της Ευρώπης 225, αλλά και της Προδευτικής Διαθνούς της Progressive International. Είναι το πρώτο κέντρο εινστητή του ελληνικού κόμματος με Διαθνή Εμβέλεια, αλλά και Δίκηση. Πέραν αυτό, ήδη στην συμβουλευτική μας επιτροπή συμμετέχουν κορυφές προσωπικότητες από όλη το κόσμο. Και μια τελευταία κουβέντεπη προσωπικού. Όσοι καστικός, ως καλλιτέχνης, πολλοί θα ήθελα να μην ασχολούμε με τίποτε άλλο, εκτός από τα έργα μου, τις εκαστικές εγκαταστάσεις μου. Όμως, ταξιδεύοντας ανα τον κόσμο στο πλαίσιο δημιουργείς των καστικών νουέργων, είχα ήδη πολύ περιχτυπήσει η παγκόσμη οικονομική κρίση το 2008, αρχίσει σοβαρά να προβληματίζομαι με τη κρίση του περιβάλλοντος, της ανισότητας και της δημοκρατίας. Υπο αυτό το πρίσμα, ήδη από το 2010, είχαμε να λάβει πρωτοβουλίες μαζί με τον Γιάννη Βαρουφάκη για τη σύζεξη τέχνης και πολιτικής, όπως τον οργανισμό Vital Space και τα Vital Space Projects. Είναι πολύ σκέρος, που μου δίνει πίσμα η διαπίστοση, ότι σε μία εποχή μέγιστον αναταράξειων και οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, η σύγχρονη τέχνη μπορεί να ενεργοποιήσει την αφήπνηση και η συνίδηση γύρω από τα πιο επίκαιρα και ζωτικά ζητήματα της εποχής μας και να εισαγάζει την καλλιτεχνική οκτική στις ειδητήσεις που διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Με τον τρόπο και του επιχειρήματος και του πίηματος. Με τον τρόπο του πολιτισμού, μετά το τέλος του καπιταλισμού, όπως τον ξέραμε. Ξεκινάμε κάτι καινούριο, ξεκινάμε κάτι ωραίο. Θα θέλεμε να σας έχουμε όσοι νομιλητές και να σας ευχαριστούμε για το χαιρετισμό σου ως προέδρου του μέτα. Σε ευχαριστούμε για μια κατατοπιστική περιγραφή του Νέου Κέντρου. Σημειώνουμε εδώ, ότι κανένα μέλλος του Δικητικού Συμβουλίου δεν μιστοδοτείτε ή αποζημειώνετε για τη συνισφορά του. Σας υποσχεθήκαμε, πως το κέντρο για τον μετακαπιταλιστικό πολιτισμό, εργάζεται στην κατέφτηση της ρίξης με το θλυβερό παρόν και το σκέτος και της πίησης. Το εννοούμε. Θεωρούμε τη γλώσσα ενός καλλιτεχνικού δρόμενου εξής σου ισχυρή και δινητικά επιδραστική με τη γλώσσα ενός αναλυτικού επιχειρήματος. Κάποιες φορές δέκια ακόμη περισσότερο. Σας φαρουσιάζουμε λοιπόν το πρώτο μας δρόμενο με τίτλο Τάμπουλα Ράζα από τη θεατρική ομάδα Αστρονάφτες. Συλληψη ιδέας, κοινοθεσία, ερμηνία, Το δρόμενο της θεατρικής ομάδας Αστρονάφτες απικονίζει ένα δύλημα με κεντρική θέση στην αποστολή του μέτα. Ενάντια στην ατμόσφαιρα εγκλωβισμού ασφυξίας και απειλητικής μοναξιάς που μας κατακλίζει δωμικά, συστημικά, αστολμίσουμε να βγούμε έξω, να βρούμε το μαζί, σε έναν κόσμο βιώσιμο, σε έναν κόσμο όμορφο, δίκαιο, δημιουργικό, σε μια μεγάλη γιορτή. Θέλουμε, όμως, να σας πούμε λίγα ακόμα λόγια για το μέτα. Η καλύτερα να σας τα πούνε η ανθρωπή του. Προσκαλούμε στην ψηφιακή μας κινή την αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου Σίση Βελισσαρίου. Η Σίση είναι καθηγήτρια αγλικής λογοτεχνίας και πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Αθινών καθώς και πρόεδρος του τμήματος αγλικής γλώσας και φιλογίας. Είναι ενταγμένη από φυτή τρία στην αριστερά. Για 13 χρόνια ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού καθώς και αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Πολιτικού Προβληματισμού Νίκος Πουλατζάς, με σημαντική συνισφορά και έργο. Υπήρξε εκλεγμένο μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του 225 για ένα χρόνο και από τον Οκτόβριο του 2020 έχει εκλεγή μέλος της πολιτικής γραμματίας του Μέρα 25. Σε καλώς ορίζουμε. Το πρόθεμα μέτα έχει πει στη ζωή μας εδώ και πολλές δεκαετίες. Έχει πει στη ζωή μας ως κριτική της νεωτερικότητας αρχής γενωμένης από την τέχνη, τη λογοτεχνία το λόγο της φιλοσοφίας τους τρόπους δηλαδή έκφρασης της ανθρώπινης νόησης. Τι εννοούμε με τον μετακαπιταλισμό σήμερα. Μετά την κατάρευση του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού το 2008 βρισκόμαστε σε μία νέα φάση στην οποία ο καπιταλισμός πεθαίνει αλλά ο σωσιαλισμός αρνείται να γεννηθεί. Αυτό που μας έχει δείξει η ιστορία αλλά και το 2008 είναι ότι ο απόλυτος καπιταλισμός δεν είναι ένα σταθερό σχεματισμός χωρίς αντιφάσεις. Απεναντίας αποτελεί έναν άκρος ασταθές καωτικό σύστημα όπως ισχυρίζεται ο Εκέν Μπαλιμπάρ. Η εκμεταλλευτική σχέση που συγκροτεί τον πυρίνα του καπιταλισμού είναι εξωρισμού εμβάλλωτης της οικονομικής κρίσης. Παράγει όμως και νέες μορφές υποκειμενικότητας, δυνητικά ανταγωνιστικές στις κυριαρχές, προϊών της διαλεκτικής σχέσης ατομικών επιθυμιών και βλέψεων, θεσμικών ανάγκασμών και ιδεολογικών επιταγών. Δεν είναι τυχαίο ότι η πανδημία αμφισβητεί τη μέχρι σήμερα παντοδυναμία του καπιταλισμού γιατί ενσωματώνει όλες τις κρίσεις που είναι σύμφτητες με αυτού. Οικονομική, ανθρωπιστική, ιδεολογική και απόλες άλλες. Επομένως ο καπιταλισμός αυτό υπονομέβεται σήμερα με εξαιρετική δυναμική δημιουργώντας μία νέα ιστορική φάση που είναι μετακαπιταλιστική. Το αν θα είναι και ταυτοχρόνο συνόνιμη με την βαρβαρότητα είναι το κύριο ερώτημα που προσπαθούμε να απαντήσουμε. Το κέντρο μας επειδιόκει να κατανοήσει την τρέχουσα ιστορική στιγμή και να θεμελιώσει μέσω της έρευνας και της τέχνης την ανατροπή του σήμερα ώστε να συλλάβουμε και να φανταστούμε τον κόσμο εκνέου. Τα κλείδη. Επιλέξαμε το πρόθεμα μέτα όχι γιατί το θεωρούμε ένια κλειδη για την κατανόηση του κόσμου, αλλά διότι θέλουμε να στοχαστούμε το σήμερα. Να αναδείξουμε τους δρόμους ανφισβήτησης και ανατροπής του μένοντας αδιόρθωτα πιστή και πιστές στο επειδοφόρο σύνθυμα και το μοναδικό ασκαλί να εκπληρώσουμε. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Σύσοι, σε ευχαριστούμε. Εδώ σες μία ακόμα πιο συγκεκριμένη εικόνα στους θεατές και συμμετέχοντες για το κέντρο, τα εγγένεια του οποίου γιορτάζουμε σήμερα, αλλά και για το δικητικό του συμβούλιο που συμμετέχουν επίσης η Ελένης Πετσιώτη, ο Μιχάλις Χατζηθεοδόρου, ο Σαράδος Θεοδορόπουλος, ο Πιτς και ο Δέβιτ Αγγλαίρ. Δυογραφικές πληροφορίες, αλλά και πληροφορίες για όλους τους συνεργάτες του κέντρου, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα μας Metasipc.org, η οποία επίσης εγγενιάζεται σήμερα. Παράλληλα, κεντρικής, πραγματικά, θεμελαιόδους σημασίας για το έργο του μετα είναι το Διεθνές Συμβουλευτικός Σώμα του Κέντρου μας, το Advisory Board, στο οποίο αναφέρθηκε ήδη Πρόκειται για πρόσωπα με σημαντική συνισφορά. Προερχόμενα από σειρά κρατών και λαών, από την Ακαδημία και την Δέχνη, από τον Ακτιβισμό μέχρι το Πανεπιστήμιο. Για πρόσωπα που μας εμμέουν στο μέτα και έχουμε τη δημή να μας βοηθούν και να μας υποστηρίζουν για την επίτευξη των στόχων του κέντρου. Τα μέλη του Συμβουλευτικού Σώματος συμματοδοτούν με την παρουσία τους τις προτερεότητες, τις κατευθύνσεις και τις βασικές θεωρητικές αρχές του κέντρου για το μέτα-καπιταλιστικό πολιτισμό. Ενώ ενεργούν συμβουλευτικά στο μέτα, ως προς τις μελλοντικές του δραστηριότητες. Συμματοδοτούν το πχήμαστε, το πού εστιάζουμε, το τι θέλουμε να κάνουμε. Ας δούμε όμως κάποια αποσπάσματα από τα μηνήματα που μας έστειλαν τα μέχρι σήμερα μέλη του Συμβουλευτικού Σώματος του κέντρου. Τα πλήρικη μένα με μελλον του Συμβουλευτικού Σώματος για το μέτα μπορείτε να τα βρείτε στην ιστοσελίτα του κέντρου με τα cpc.org όπως και τα πλήρη βιωγραφικά τους. Θυμίζουμε την υπόσχεση που σας δώσαμε νωρίτερα. Την υπόσχεση, ότι το κέντρο για τον μετακαπιταλιστικό πολιτισμό εργάζεται στην κατέφτηση της ρίξης με το θλυβερό παρόν ουτοσώστε να συλλάβει και να φανταστεί ένα κόσμο εκνέου και με τον τρόπο της έρευνας είναι με αυτό το στόχο κατανού που σας παρουσιάζουμε το επόμενο μας καλλιτεχνικό δρόμενο σας παρουσιάζουμε τις ακροβάτισες Αγγελική Νικολακάκι και Τίνα Γουρζή θέλουν να μας μιλήσουμε την κίνηση για τη φύση δυναμική και βέστητη που μας δίνει ζωή δεν εκδικείτε θέλει να κρατήσει τις σοροπίες καθώς εμείς την αποδιοργανώνουμε αέρας, φωτιά, νερόγι όλοι δημιουργημένοι από την ίδια ήλη Πού βρίσκουμε τον εαυτό μας όταν το σύστημα καταρέει Προσπαθείς μου, όπως μου σκέψει μετά μου και το σύστημα σας σχέψει Είμαι σαν εσάς κομμάτια, κομμάτια, κομμάτια και σπίτι Προσπαθώ στους εμάς όταν διεύσεις με τα σύγχρον εξεγραφείς όταν διεύσεις με τα σύγχρον Όταν εμπάνω το σύστημα σας όλοι με ένα σύγχρον όταν διεύσεις με τα σύγχρον εξεγραφείς με ένα σύγχρον Έχω μια πρόκλημα γιατί πού θα γίνω σαν εσάς στους εμάς ένα σύγχρον όταν διεύσεις μετά μου και εγώ προσπαθώ σαν εσάς να είμαι και να είμαι σαν εσάς Οίνω εσάς στην σάχη της στους εμάς στον πάνω στον πρόκλημα των σφήνων χωρίς μου σανέ πιο ποιόντας μου και εδώ σκάτωσες σύγχρον σαν θάλα να πιθάω σαν εγώ που βάζουν στους εμάς όταν διεύσεις με τα σύγχρον όταν διεύσεις με τα σύγχρον όταν διεύσεις με τα σύγχρον να βρεις το σαν's heat, or to see the stiffness of tonight's frost as we inhabit the skin of a tree. And the tree itself makes nest in my skin, in our being. Surely can do, for we are nothing but equal, just a bit more of the raw same, always working out a new thing. We are no different to you and I, tree. Even if I still wander, how am I to be with you? We be. We are forever to eat each other, in a cycling compost wheel, between living, more living and inert, an unceasing succession of war and our misdeeds. For I was to be nothing in the midst of a black void, if I wasn't for you, if I went for me, if you went for us, for it, for we are to be emptied and replenished of each other's essence across the landscapes, the skies and the ages. So we may remember, we can't if we aren't. So we may keep our eyes open, your lungs pumping, your heart warm, and the brain alive. Us, forever held in these arms. Ιομάδα που θα τρέχει το έργο του κέντρου σε καθημερινή βάση διακρίνεται σε δύο πιλόνες, αντίστοιχους του διπλού μας στόχου, τον πολιτιστικό πιλόνα και τον ακαδημαϊκό πιλόνα, το Metaculture και το Metacademy. Σας παρουσιάζουμε τους διευθυντές των δύο τομέων. Ο Σουτήρης Μητραλέξης, ακαδημαϊκός διευθυντής του μετα, είναι ερευνητικός ετέρος το Πανεπιστήμιο του Winchester για παιδεία ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστυμών. Έχει διατελέσει επίκουρος καθηγητής φιλοσοφία στην Κωνσταντινούπολη και εντεταλμένως διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει εργαστεί ως επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Princeton, του Cambridge, της Ερφούρτης και του Peter House Cambridge. Ο Νίκος Καναρέλεις, πολιτιστικός διευθυντής του μετα, γενήθηκε στην Αθήνα κατά σε στην ανώτα της Χωλή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό εκαστικών τεχνών. Θεωρεί ότι η τέχνη πρέπει να είναι ανοιχτής ερμηνοίες και να σχετίζεται με πολλά θέματα, ένα εκ των οποίων είναι και η σύγχρονη κοινωνία. Νίκο και Σωτήρη, ο λόγος εσάς. Ο Ακαδημαϊκός Πιλόνας του Μέτα του Κέντρου μετακαπιταλιστικού πολιτισμού στοχεύει να διαρευνήσει, να εξετάσει το μετέχμιο, το κατόφληστο οποίο βρισκόμαστε σε όσο το δυνατόν περισσότερες πτυχές του. Διωτιζούμε σε πολιτικά αίσχα τους καιρούς. Η ύστερη νεωτερικότητα πλησιάζει στην ολοκληρωσή της, γνωρίζουμε ότι μια υποχή φτάνει στο τέλος της, ή μάλλον ότι έχει ήδη φτάσει στο τέλος της. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τι θα ακολουθήσει, αλλά επιθυμούμε να μάθουμε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να παίξουμε τη διαμορφωσή του, στρεφοντάς το προς ένα μονοπάτι ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η εγενής αντίφαση που εμπεριέχεται στον όρο μόνημη παγκόσμια κρίση και μόνημη και κρίση είναι το μικρότερο από τα συμπτόματα. Η πρωτοκαθεδρία χεροκοπημένων αντοτήτων, αυτό που ονομάστηκε πτόχο τραπεζοκρατία, τα όρια της χρηματοπιστοτικοποίησης, η οποία υποκαθυστά την πραγματικότητα των οικονομικών σχέσεων όλα αυτά τα απλώς ενδεικτικά στοιχεία περιγράφουν ένα σύστημα που δεν μπορεί πλέον να ονομαστεί καπιταλισμός. Ήδη λοιπόν διαβλέπουμε τα πρώτα στάδια μιας αναδειόμενης εποχής που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως προς αυτό που διαδέχεται. Ήδη ζούμε σε μετακαπιταλιστικούς καιρούς, σε μετακαπιταλιστικούς χρόνους. Μπορεί τελικά να αποδειχθούν ουτοπική, ή διστοπική, ή οτιδήποτε ανάμεσα τους. Ο Ακαδημαϊκός στο μέα του μετα πασχίζει να κατανοήσει αυτό το μέλλον μελετώντας το παρελθόν και διαγυγνώσκοντας με ακρίβεια το παρόν. Έχει σημειωθεί ότι είναι ευκολότερο να φανταστεί κανείς στο τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού. Παρατήρηση που συνειστά επίκληση στην ανάγκη για σοβαρό αναστοχασμό γύρω από το τέλος της υπάρχουσας τάξης και της μετάβασης σε έναν μετακαπιταλιστικό τρόπο ζωής. Όμως, το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας αποτελεί μία μόνο από τις φτυχές του μετακαπιταλισμού. Εν τέλει, μπορεί ο ίδιος ο καπιταλισμός να είναι εκ πρότι σόψος ένα οικονομικό σύστημα, αλλά έχει σήμερα εξελυχθεί σε μία ολιστική, πολιτική, πολιτισμική, ανθρωπολογική, διεθνή τάξη. Ο μετακαπιταλισμός με όποιον τρόπο και αν εξελυχθεί, δεν είναι απλώς μία τροποποίη συνοσικονομικού συστήματος, αλλά εκ των πραγμάτων έναν νέο, πολιτικό, πολιτισμικό, ανθρωπολογικό, διεθνολογικό παράδειγμα, μία νέα εποχή, διστωπική, ουτοπική, ή οτιδήποτε ανάμεσα στα δύο. Και οι αναταράξεις κατά τη σταδιακή μετάβαση συμβαίνουν ήδη μπροστά στα μάτια όλων μας. Η ολιγαρχική παρακμή της Φιλελεύθερης Δημοκρατίας γεννά αναρίθμητες παραλλαγές αυταρχικών και ολιγαρχικών τάστιων. Η αλυσίδα τροφοδοσία στις σιών στον Παγκόσμιο Μινόταυρο αντιμετωπίζει όλο και νεότερα εμπόδια. Το χάσμα ανάμεσα σε μητροπόλεις και αιπαρχίες εγγυμονεί σιωπηρούς ψυχρούς εμφιλίους. Η ανάδειση ενός μίαν γλώφωνο, μία ατλαντικού, μία Φιλελεύθερου, Μη δικοματικού κράτους στη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη είναι πρώτον πιλών, ανατρέποντας μία τάξη δύο αιώνων. Οι αλλαγές στην Παγκόσμια Δημογραφία και Γεωπολητική είναι η λιγγιώδης. Η κληματική αλλαγή επαναπλησιώνει επιτακτικά τις προτεραιοτητές μας. Μεταμορφόσεις Γιγαντιένδια Στάσιο, ανασχηματίζουν ειζικά τον κόσμο μπροστά στα μάτια μας. Μετακαπιταλισμός, μεταεκοσμίκευση, μετααπικιοκρατία, μετανεωτερικότητα και η λίστα δεν τελειώνει. Το πρόθεμα μετα δηλώνει την ξεκάθαρη συνδητοποίηση ότι κάτι έχει τελειώσει, αλλά και την έλυψη ακριβούς γνώσης ως προς το τι είναι αυτό που αρχίζει και που θα καταλήξει. Ο Ακαδημαϊκός στο μέα του μετα διερευνά αυτό που τώρα αρχίζει και πασχίζει την επιτύχη διάβεια σε όσο το δυνατόν περισσότερες πτυχές του. Ο Ακαδημαϊκός πιλόνας του μετα πασχίζει να διερευνήσει αυτά τα ζητήματα τα οποία σχηματίζουν το ευρύτρο πεδίο της αναζήτησής του. Ο πολιτισμός αποτελεί μια από τις κύριες προτερεότητες του μετα. Επειδή μέσω της τέχνης και της έρευνας, του επιχειρήματος και της πίησης, το μετα εργάζεται στην κατέφθηση της ρίξης με το θλιβερό παρόν ούτως ώστε να συλλάβει και να φανταστεί τον κόσμο εκνέο. Ο πολιτικός τομέας του μετα ασχολείται με τη διάγνωση της τρέχουσας εποχής και διαμορφώνει ένα όραμα για ένα μετακαπταλιστικό μέλλον μέσω των τεχνών. Μια πλατφόρμα για παραστάσεις, εκθέσεις, ομιλίες και διαλόγους. Σαν άνθρωποι ζούμε κατακερματισμένοι μέσα σε μια κατακεματισμένη κοινωνία. Είμαστε πολυφωνικοί και πλουραριστικοί. Υπερασπιζόμαστε την ανεκτικότητα στο διαφορετικό. Δεν ανεχόμαστε τη μία ανεχή. Και αξίζουμε όμιο σεβασμό, παρόλο που είμαστε διαφορετικοί. Ο Βαλτερ Μπένια μην είπε, δεν υπάρχει ποτέ τεκμύριο πολιτισμού που να μην είναι ταυτόχρονα τεκμύριο βαρβαρότητας. Έτσι και αλλιώς, η τέχνη είναι ατράυμα, η τέχνη είναι κρίση, η τέχνη είναι θυμός, η τέχνη είναι αγωνία. Μέσα στην τέχνη εγκολπώνεται και περιέχεται όλη η κοινωνία μαζί και με τη βαρβαρότητά της. Πρέπει να καταλάβουμε, άπαξ, ότι η τέχνη είναι εξωρισμού πολιτική, καθώς αναφέρεται στην ελευθερία του ατόμου και της συλλογικής έκφρασης και δράσης. Επηρεάζει τόσο αυτούς που την παράγουν, όσο και εκείνους που την προσλαμβάνουν και κατακρίσιμο τρόπο έχει την εκανότητα να μας κάνει να σκεφτούμε και να φανταστούμε. Η τέχνη μπορεί να αλλάξει αν όχι τον κόσμι, σίγουρα τις αντιλήψεις και τις γνώμες των ανθρώπων. Μπορεί να κάνει κριτική και να φυσβητήσει. Μπορεί να πειράσει τους ανθρώπους και να μας κάνει να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι και να μας φαναρώσει μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη κρημένη οπτική. Έχει τη δυναμή να μας αποκαλύπτει ζητήματα, που αποσχυοπούνται λόγω οικονομικών ή πολιτικών συμφερώντων. Ονομάσαμε λοιπόν την προσπάθεια μας κέντρο για τον μετακαπταλιστικό πολιτισμό. Όπως είπε και ο Τσαουσής, ο πολιτισμός ερμηνεύεται και ως στιχείο κοινωνικής συνοχής, αποτελώντας σημείο αναφοράς της υλογικής σταυτότητας και επιτελώντας ταυτόχρονα τρεις σημαντικές λειτουργίες και των κοινωνικών συνολών. Αυτές τις αναγνώρισεις της ένταξης και της συμμετοχής. Χάρη στον πολιτισμό, τα μέλη του κοινωνικούς συνολου αναγνωρίζονται μεταξύ τους, εντάσονται στο κοινωνικό συνολο, αποκτούνε την ατομική τους σταυτότητα και συμμετέχουν στη ζωή μέσα από την ένταξη τους αυτή. Ο όρος, λοιπόν, μετακαπταλιστικός πολιτισμός, Civilization, υποδηλώνει το σύνολο των υλικών και πνευματικών αξιών που θα χαρακτηρίσουν τον τρόπο ζωής μας της κοινωνίας. Νίκο και Σωτήρη, σας ευχαριστούμε. Αγαπητές και αγαπητοί μας θεατές, συμμετέχουσες και συμμετέχοντες. Πλέον το ξέρετε το μωτίβο. Μετά από το λόγο έρχεται η τέχνη. Μετά από την τέχνη ο λόγος. Εναλάσσοντας το επιχείρημα με το ποιήμα, σας παρουσιάζουμε το τελευταίο καλλιτεχνικό δρόμενο των εγγενίων μας. Ένα δρόμενο για την κρίσιμη στιγμή του οικοσυστήματός μας, για το άλλο μεγάλο κατόφλη, για το άλλο κρίσιμο με τέχνιο, που βρίσκεται ήδη εδώ, μπροστά μας. Σας παρουσιάζουμε τη Viola Louise και το βασίλικον τουρι, η οποία από κοινού δημιούργησαν το οπτικο-ακουστικό έργο που ακολουθεί σε δικό τους πρωτότυπο, μουσικό και φωτογραφικό υλικό. Σταυμαστά πλάσματα, που κατοικούν στο βιθό των θαλασσών, μέσω της συνεργατικότητας, έχουν καταφέρει αυτό που απεγνωσμένα προσπαθεί το ανθρώπινο ήδος να επιτύχει. Χωρίς αποτέλεσμα, συναυγή της μετακαπιταλιστικής εποχής. Τη δημιουργία μιας βιώσιμης κοινωνίας με τη φωτινή προοπτική της αρμονικής συμβίωσης στο κοινό μας πίτι, στον πλανήτη γη. Και παρά την καταστροφική παρέμβαση του ανθρώπους στο περιβάλλον, το υποθαλάσιο οικοσύστημα καταφέρνει να διατηρήσει το μπλούτο και την πυκυλομορφία του, ακόμα και κοντά σε μεγάλα αστικά κέντρα, τα οποία επεκτύνονται προς τις παράκτιες ακτές με ηλικιώδες ρυθμούς. Όχι ο παράδειγμα είναι η ευρύτερη η περιοχή της Βουλιαγμένης, η οποία πέχει μόλις 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, της μεγαλύτερης και πιο πυκνοκατοικημένης πόλης της Ελλάδας. Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον αυτού του συστήματος. Τα μπορέσει να επιβιώσει, δίνοντας τον καθημερινό του αγώνα ενάντια στις αντικσοότητες που δημιουργεί η υπερεκμετάλλευση του πλανήτη. Η απάντηση είναι πως όχι. Αν εμείς οι άνθρωποι στο κατόφλη της εποχής που ξημερώνει, δεν μπορέσουμε να επανεφεύρουμε έναν νέο τρόπο ζωής, ακόμα και στην εκπνοή του χρόνου, το τέλος αυτού του κόσμου, όπως το ξέρουμε, φαντάζει ως η μοναδική πρόπτυκη. Αυτά μας είπαν η Λουίζα και ο Βασίλης με τον τρόπο ενός δρόμενου. Και κάπου εδώ, ολοκληρώνονται τα εγένεια του μέτα, του κέντρου για το μέτα-καπιταλιστικό πολιτισμό. Του κέντρου που δεσμεύεται να μελετά την εποχή που τελειώνει και να παρεμβαίνει στην εποχή που αρχίζει. Θα θέλαμε να σας είχαμε όλες και όλους μαζί μας γι' αυτό το γεγονός. Όμως θα έρθει και εκείνη η στιγμή μετά την πανδημία. Ευχαριστούμε θερμάτο θέατρο Η Λύση για τη φιλοξενία του και τους ανθρώπους του για την άψογη συνεργασία. Τι Βαιολετ Λουίζ και το Βασίλη Κουντούρι, μέλλος της ομάδας Studio 19, την 576 Digital και το Δημήτρη Ζωγραφάκη με το συνεργείο του για την άψογη κάλυψη της παρουσίας ίσ μας, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και όλους και όλες που εργάστηκαν για να έρθεις πέρα σε αυτή η παραγωγή. Από εμάς καλό σας βράδυ. Σας ευχαριστούμε για την ψηφιακή σας παρουσία. Ελπίζουμε να σας δώσαμε μια ιδέα για τους στόχους μας και ελπίζουμε να μας ευχηθείτε και εσείς γόνιμη και καρποφόρα δραστηριότητα για το κέντρο, για το μετακαπιταλληστικό πολιτισμό.