 corona en de Theodice-vraag. In het redactioneel commentaar van het Reventorisch Dagblad stond een paar dagen geleden wel iets heel interessant te lezen, namelijk dat corona de schuld zou zijn van God. Zij schreven, Christen beleidde dat ziekte en gezondheid niet toevallig hun overkomt. Corona is een middel in gods hand en zo begint de eindredactie verder te praten over aborten, zijn euthanasie en genderideologie en dat iets te maken zou kunnen hebben met corona. Dat laat ik allemaal even zitten, maar wat je natuurlijk wil hier zien, is dat als er zo'n enorme randplaats is, dus de corona, de pandemie, dat gelovige mensen, dat Christen zich afgaan vragen, hem heeft het iets met God te maken, kan God hier iets aan doen, kan God dit niet tegenhouden. Waarom bestaat het kwaad in deze wereld? God is toch onmachtig, God is toch goedwillend, God wil toch het goede. Waarom houdt-ie deze ellende niet tegen? Dat wordt in de christelijke scheris, wordt het Theodice-vraag genoemd. De Deodice-vraag is al heel oud, komt in het Bijbelboek Job voor. Job, die aan God vraagt waarom overkomt deze ellende. Maar ik ben dat niet onrechtvaardig. Het komt bij Boetsius voor, de Latijnse filosoof, die heeft het over Cdeus est undermatum, als God bestaat waaronder het kwaad. David Joen praat over, if God is willing, but not able to prevent evil, he is impotent, if he is able, but not willing, he is malenvolend. Zo, het komt overal in de geschiedenis voor. Een belangrijk moment daarin was de aardbeving in 1755 in het Portugese Lissabon. En sochtes, om negen uur veertig, werd op het hoogfeest van alle heilige notenbenen, werd de stad door een enorme aardbeving, het tsunami, aardbeving in de zee, tsunami, groetvloedgolf, werd de stad over spoel met honderduizenden doden en ongelooflijke materiële schade. En vooral heel veel mensen die daar trouw op hoogfeest van aller heilige in de kerk zaten, die werden vooral getroffen. En dat deed weer een heel aantal filosofen van de verlichting we onder Volterre bijvoorbeeld, zich afvragen van, ja, als God dit soort rampen, noot de benen op zo'n hoofdfeest, noot de benen bij Christen, die braven in de kerk zitten, als God dan de ellende niet tegenhoudt, wat voor een God zitten we dan eigenlijk na te kijken. In de Christchenskier is er een heel aantal antwoorden gegeven op die Theodische vraag. Je hebt wat ze dan ironéische theorieën noemen, genoemd naar ironéërs van Lyon, en die theorieën proberen eigenlijk het kwaad te excuseren. Die zeggen, ja, er is kwaad, er is leiden in de wereld, maar mensen moeten er iets van leren, het is een test voor de standvastigheid van je geloof, het is misschien wel kwaad, maar het is ergens anders goed voor alleen dat kennen we, dat snappen we nu nog niet. Nou, heb je de tweede soort van verdediging van God, dat is de Augustijnse verdediging, genoemd naar Augustines van Hippo, en die excuseert God, die zegt, God kan niks aan het kwaad doen, dat is een consequentie van de vrije wil van de mensen. Wij mensen kunnen er voor kiezen om slechte dingen te doen, en God kan daar niks aan doen, God laat ons alleen maar vrije. Je stamt natuurlijk wel dat die tweede theorie vooral goed werkt bij moril kwaad als we elkaar kwaad doen, maar ja, zo'n coronavirus of dat met menselijke bemoeienis te maken heeft, dat wordt nog wel eens een beetje over te gediscussieerd, maar oké, dat is de Augustijnse. Dan heb je andere manieren van verdediging, bijvoorbeeld die van de procestheorie, die zegt, God is een voortdurend zichzelf in de menselijke geschiedenis, ontvouwend proces, en heeft als zodanig daar geen controle over. Of je hebt cruci vormen, theodicees, die zeggen, God leidt samen met de mensen, God leidt in mensen, wat Herman Vinkers wel in het tv programma gezegd heeft, God heeft ook corona. En je hebt natuurlijk de anti-theodicees, voornamelijk opgekomen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, na Auschwitz, als God zulke ellende toestaat, als in de Tweede Wereldoorlog als de nazi verdedigingskampen, dan kan die überhaupt niet bestaan. De klassieke, ironéische en Augustijnse theodicees die later God almachtig zijn. De God van de procestheologieën van de cruci vormen, theodicees, die knabbelen wat af van God almacht, God ontwikkeld zich samen met ons, God ontwikkeld zich met ons mee. En natuurlijk in die derde vorm, anti-theodicees, ja, dan eigenlijk bestaat God dan niet meer, want als God dit toelaat, dan kan die eigenlijk niet bestaan. Theodicees is één van de meest lastige onderwerpen in de Christkateologie, in de Katholieke Theologie, en er is eigenlijk geen goed antwoord op te geven, want je kan allemaal prachtige theoretische verhalen houden, maar zet maar eens een concreet leidende mens neer die zijn kind verloren is in de aardbeving, of je de moeder kwijt door de coronacrisis en probeert dan maar eens met zo'n abstracte voorstelling te komen en het spat uit elkaar op een concreet leidende mens. In ieder geval aan deze coronacrisis, we zien dat we wat dit betreft nog steeds niet uitgedacht zijn en dat we ook astheologen moeten proberen om zo iets als de coronacrisis een plek te geven binnen onze Theologie, en dat zal de komende jaren moeten gebeuren. Ik dank iedereen voor de aandacht en blijf gezond.