 Magandang araw mulay sa ating mga scholar ng bayan. Nandito nunman tayo para magatid sa inyo ng isang oras ng makabuluhan at kawiliwiling panayam kasama ang isang premiadong aktor, director at tagatagwiyod ng mga karapatan ng manggagawa sa pelikula television. Kailala siya sa kanyang pagganabi lang corrupt congressman, Manhik Manawg, ang batapobreng batanggenyong miljonario, si Don Robert, at kailan lang, bilang isa sa tatlong pinay version ng Colonel Sanders. Pero marahil, ang kanyang pinaka mapanghamong papilas sa ngayon ay bilang director general ng Film Academy of the Philippines. Ikinagalat ko mga kasama sa inyo ngayon araw si Leo Martinez. Magandang araw sa inyo. So pagusapan natin ang Film Academy of the Philippines. Itong gusto mong pag professionalize ang industriya natin, pagpaplakad ang industriya. Anong masasabi mo dito? Yung Film Academy of the Philippines, ito po ay under the office of the president. Pero kasama ang palad, wala naman budget sa GAA. So anong namin, ang talagang trabaho lang namin talaga is to give out awards. Ito yung luna awards every year. At sya kami ang tagabuo ng mga guilds under the Film Academy. So lahat ng mga workers, bawat isa naka-assign sa isang guild kung dependi sa trabaho mo. Ang challenge sa amin, maganda ang makukuhan namin parte dito sa Metro Manila Film Festival. Kasi 20% ng amusement tax sa amin na po punta. Yun ang problema. Kasi alam mo naman nagkahiring ng ano, kung bakit kulang-kulang o yung mga anak po punta sa amin, hindi mo maalaman kung bakit nawa wala. Dahil, yung mga mamahalamis mo sila ang mga kontrabida. Dahil nung una kong pumasok dito sa Film Academy, ang makukuhan namin share doon sa Metro Manila Film Festival every year was about between 7 to 9 million. Tapos, pamula ng 2005, meron silang hocus po-hocus naginawa. Nagin 2 million na lang a year. So pa pa nung magakasya yung 2 million a year? Pag sinasabi mo, under the government, meron siyang papeles na saying it's under the government. Charter siya, di ba? Under the office, 140-A, Executive Order 640-A. Malahong pa nung 1981, Marcos. Hindi ba tayo naglalabi for it to be amended? Meron na kasing ang FDCP na yun yung... So medyo complex. Complex. Kami na humahan ang paraan. So meron ba tayo mga standard rates, yung extra bomb, makanong babayat? Wala niyan. Actors Guild ang mga mahala niyan. Active ka rin sa Actors Guild? Pero hindi na ako pwede ngayong maging officer na Actors Guild. Pero yung Actors Guild dapat ang problema yan, yung working condition, working hours, yun na hindi-hindi pa sa sold ng ating industry. Kasi nung online, naghumihingi kami ng labor sa Dole para bang department order. Kung ano ba talaga? Sinaabi nila nung on 8-12 hours lang ang trabaho, naman gagawa sa TV at saka sa pelikula. Pero hindi naman na susunod. Yun parang suggestion lang atayon. Hindi na susunod. Ang problema, kasi ano lang sila circular, ang gusto namin, department order para merong parusa pero siguro matatagalang ba yan? Sige, pero pagusapan natin ng paging actor mo. Kasi jaka kilala, aligta ng comedy, nang jalan ng comedy. Kailan nag-upisa to? Friendship niyo ba with Direk Urbano? Kasama ba dito? Well actually, way before, nung ano pa kumilung na sa teatro ko talaga sa Repertory Philippines, isa ako sa mga founders na Repertory Philippines about 51 years ago. Ang ginagawa ko ng mga, aside from yung mga serious roles, may mga naghihit sa amin, ang sex comedy. Nung kinagusap ako ni Boss Wich Del Rosario, sabi niya, ano ba ang gusto mo ang gawin kung kukuning kitang artista? Sabi ko, yun lang nga, masaya yung sex comedy. So, sa usawa, sige, umpisa natin yung sex comedy. Sa nang sex comedy kami. And yun lang, kanya yun lang tumatacker ganyong batanggen, yung cabitenyo, yung mga naging controversial dahil naman, manuling mo kato, na pinatulan yung, pag atapos na, pumasok ngayon yung Mongolian BBQ yung, Mr. Sule, hindi kami, ako ang directong ng Mongolian BBQ. Sabi ni June sa akin, isang araw. Sabi niya, wala tayong mga embitang congressman. Sabi ko, hindi naman talaga papayag yung, kasi iinsultohin mo, pag tatawanan sila. Sabi niya, o ikaw nalang ang mga congressman. Sige kako, ako na, pero kailangan batanggen yun. Ang, mi-accent kako, sabi niya, bakit? Gusto ko yung, ang mga congressman regional naman niya, taman-tama. Ang mga paulit, di magiba, yung di may yuga. So, ako ay, manihik manahog, para manihik manahog lang ako sapuesto, hindi ako, hindi ako, umali sapuesto, para, babataas lang ako. Kanya, yun yung, na uso yung, this is congressman, manihik manahog at yung self-service. Yung, nagsimula. Yung, yung, kanya tumatak yung batanggen. Pero parang, you know, you're connected with yung, parang political, critic. Well, because you have this in mind too. Because of Mongolian barbecue. Ayong mga, ako po ay yung mga manihik manahog at yung self-service, alambani niyo ako, hindi pa natatalo sa, sa eleksyon, bakit ay nandadaya ako, nami-mili ako ng boto sa mayo, eleksyon na naman, kandidato ng mga nakao. Pag ako yung nanalo paman sa mayo, ay anong klasin tao naman kayo. Anong kana, ay alam na alam na mga nakao, binoboto ba kay natin, hindi tayo na may problema noon. Kaya, ito talaga tumatak sa mga tao, yung, paglabas mo ng politico ka, somebody powerful, ang masabi dito sa, comedy, asa John, meron bang pagbabago yan, meron bang Filipino humor, meron bang, Well, in our small way, mayjun kami ni, mayjun, mayjun naka, ano kami, nakapasok kami doon sa, ganong comedy na hindi, hindi kami, nakahuhulog sa, sa Silya. So, in a way, mas gusto namin yung comedy niyan na, ang sabi nga ni, ni John Urbano, pang, pang, pang, pang, ito nung mga, mga indie films, pagusapan natin. Nandyan sa panigin natin, paraming yung gumagawa nito. What do you think? Mandala nangyayari sa atin. Parang equalizer yung digital film se, kasi, nung, nung, film, ang pinakamahal na commodity, ay yung pelikula mismo, mag, sa 400 Droll, maghanon ang binabayad mo, na, para sa isang pelikula, ay yung pelikula mismo, ay ngayon inalis na natin yung, kanya tayo nakaka-compete. May hindi nakailangan natin ng mga 10 million nilabab budget, para lang makagawa ng mga pelikula. And, lumalabas yung mga, yung magagadang historia, hindi mo lang makailangan ng napakalaking budget, hindi mo lang makailangan na nangyayari dahil nga din sa, sa, hindi films. Pero nung nagsimula yan, panay sex, at chaka-kabaklaan sex, hindi na mamasama yung, yung mga yong, pero huwag naman, laging yun na lang, nung nagsimulan yung, nagsimularin kami ng project sa Film Academy, yung cine panitik, sabi ko, ang pag-usapan namin natin. So, mano kami yung, nagpa, nagpa, nagpa survey ako, kung ano ang mga kinukuhan ng ating mga estudiantes at grade school, high school and college, kung ano literature, kinukuhan nila. So, siyempre, yung, yung nang ginagawa namin ng film, we're starting out with mga short stories, yung, mga short stories mo na, at chaka, yung sa grade school naman, ang mga alamat. So, nagpacontest naman ako, ng, alamat sa animation, para yung mga animation students, nagpacontest ako ng, ng, yung mga alamat, Interesante yan, pag-usapan mo na natin ikaw, yung umpisa mo, ano bang educational background, et cetera. Ang umpisa ko sa mga grade school, well, high school and college, sa mga school place, kipagsanghan sa tiniyo, yung, wala pandula ang school. Pero, lang long college, over. Tapos, 1967, I graduated 66, pero hindi ako sa tiniyo nag-graduate sa lasala ko. Lumipat ako sa lasal, kasi wala nga mga sinihan pa dito, nung high school kami, nung punta ko na college, mga sinihan natin na sa downtown. Para makawa, wala dito sa Amel, kagakubaw kami. So, punta, kasi hot id sundo kami nung koche pag sa tiniyo, hindi ka na makalakwacha, hindi ka makakapanod na cine. Pumontakong ng lasal para makapanod na cine. In 1967, nakasama ko, 1966, nakasama ko si Senaida, si baby Senaida Amador, sa yung Santa Zeta and Mary Rose, yung sa TV, kaya Mary Rose sa Sinto Espeleta. Father Reuter. Direktor ko na si Father Reuter nung pasamikado, yung grade grade school ako sa tiniyo. Anyway, paggaling nung sa America, sa London, si Senaida, si baby. So sabi niya, pagdating niya dito, tayo tayo na repertory, repertory of Philippines 1967. We were 5 plays per season. Every 2 weeks yung play namin. Within 3 months, within so many months, 5 plays na kami. So 2 seasons a year. So 10 plays kami every year. At the same time, I was working in advertising at the time. So talagang pagkakatapos ng opisina, daluwang play ang rehears namin until midnight. Tapos papasok sa umaga. So ganda din experience mo, kasi we're talking about repertory of Philippines. Syempre, British accent ka dawan. Ngayon pa. Dito sa Bula. Ayoko ito nabalayan talaga ko. Madali sa akin, maging switch. Ayos sabi na ni Senaida, pa-English-English pa tayo. Ang accent, mga cockney accent, southern accent, lahat eh, ginagawa namin sa repertory. Pagkatapos, ito lang pala pagkikitaan mo ito, batanggay nyo, accent lang pala ito, ang sagut dito. So as an artist, kasi as an actor, ano yung pinaka malaking challenge muna? Well, I have done a great place, I think, I have done. Ako ang unang nude scene dito, in 1976, yung equs. Equs, ako ang, ginagawa ko ang who's afraid of Virginia Woolf in 1967, our opening season. I was 21 years old. I was, I talked to them. And delicious at the time. But George ako, yung matanda ako dito sa professor ako dito sa, I have done most of the the great, I was a salieri and I was a salieri and Amadeus. So yung sa teatro, palagay ko, nagawa ako yung magagandang roles. I have done, siguro mga, more than a hundred place. More than a hundred place. And, and sa pelicula, dahil merong kering drama, merong kering, ay kasing naman, repertory naman. Hindi naman. You can shift. Oh, Hindi naman ako kumidyan o Hindi naman ako. Pero, atista naman kami. So, kaya yung mga ganun. So, you think you will be willing to do an indie film? Oh, ya. I have done several indie films. Pero, alam mo na napakalit ng budget natin dito. Oo nga, pero nag-uusap, uusap nalang apay. Pag ganun, meron ako rate, pang ganun, at saka meron ay yung managers ko naman. Hindi naman ganun, kastricto. Pag, pag minaki, uusap ng, pag misang, walang bayad, okay nakin. Ay, wala naman kami bayad nyo sa teatro nagsimula ang preparatory, wala naman bayad yun. Talagang hilig-hilig lang. Oo, nang bisala kami ng bayad, 1973, after about seven years, bago lang kami binayakan 50 pesos per performance. So, directing. I have directed for stage and TV. But cinema, ayo ko, hindi ako, na-spoil ako sa TV. Na-spoil ako sa TV. Pag, pag-doktong-doktongin lang ng editor yung ano. Pag, sa bilikula, kailangan ang director doon, ako pang mag- pati ang post-prod, ay hindi ko na, ano yung, hindi ko, hindi ko, cap of tea yung. Naanong ako? Na-spoil ako ng TV. Ayoy used to direct. Andami kung TV, din direct. Pag, tapos na, tapos na, pag atapos na taping ko, tapos na ako, ayo ko nang makaya, ayo ko na pumunta doon. Sa post-prod doon. So, how about regional, kasi lahat ito, ginagawa natin di sa Metro Manila, et cetera. Have you been involved with some regional projects? No, but lagi akong lahimbita mag-totok sa ang expertise ko sa, kasi acting, yung mga workshop na belibigay ko. Pag tinatawagan ako, mag-uusap sohan, sabi ko, hindi ko expertise ang directing, yung mga, andami yung mga director, sila na lang ako. Ang anong expertise ko is teaching, teaching acting for film and television. Iyan. Iyan ang maganda po kusapan natin. Ang method na ginagamit ko yung kaya Eric Morris, yung Eric Morris method, kasi yun ang palagay kung bagay-la-bagay, no acting please ang, main, ang tagline na. No acting please. Ang ibig sabihin, hindi ko ang acting, hindi mo ginagamit ang utak mo. Feeling lang ang kailangan mo gamitin. At saka yun, I think yun din ang, tinuto ko because I've been teaching this for a long time. At, pag sinasabi nila, ano ba ang, ang pilaka, ano mo na, pilaka important din na tutunan mo yan sa, sa, sa process na yan, sa sistema yan. Sabi ko yun nga, yung, yung feeling, ikaw as an actor and as a human being, kailangan i-express mo lahat na narakamdaman mo. Kasi, kung hindi mo express lahat na narakamdaman mo, magiging toxin yun sa katawan mo, doggal nagkakasakit. So, knock on wood, hindi pa, hindi pa po ako na hospital, hindi ako nagkakasakit the last 40 years. Ang huli, kung nagkasakit, siguro kung mga 31, 32 years old ako, ay 73 na kung ngayon. So you're doing workshops for this, ikaw ang, na mamahala. So, pwede ba kami makaron ng example ng exercises? Well, ang unang, there are three main exercises, yung basic exercises. One, first one is relaxation. Yun nga sabi ko, from the first exercise, relaxation, kung sa tiyatro, tension, di ba? Sabi ko, yun ng ibang iba, kung kater, kailangan i-palitan mo yung, kasi, Depend of medium. Kasi, pag may camera nga, tense ka, kita-kita. Kita-kita. Yung high na high ka, which you need for theater, because there is some, there is a deaf woman, old woman at the end of the hall, who wants to understand what you're saying. So, kailangan mag-project. Kaka-kaling dito yung process mo. Exactly, exactly. So, but in this, no acting please, dapat relax ka. So, relaxation. Number two exercise is sensitizing. There, we have five senses, kailangan exercise my why, because all, all the, yung mga, meron kami kasing sinasabi na yung, lahat na mga, nalakaramdaman mo, aming kumapasok through the senses. Yun ang, kanya na sensitive ang mga artista, kasi, ginagamit nila yung senses lang nila, ginagamit para bumasok ang stimulus, kasi ang, ang, ano namin doon sa, stimulus effect response express, yun ang, ang nangyayari sa atin. Life is a series of stimulus effect response express. Pinalo ako, stimulus na pektuhan ako. There is a response to it and I express it. Pag minsan, hindi ka nang kaka-express kasi na hihiyaka doon sa, sa ano, yun yung, yun ang simula na ng, ayin, bakit ako nagkaka-ul-sir, kasi hindi mo yung express yung, na asal ka na pala, dapat minuwa mo yung hype na yun, hindi mo naman minuwa. Ay, ay, kaw magsasafar. So, stimulus yung, so sensitizing kailangan mo, ano, and then, the last time, So number two yun, yun sensitizing then, ah, and then number three is, ah, PI, ah, personal inventory. Ah, okay. Personal inventory. Ah, okay. We ask them, we express kung ano, kong ano, ano, ano ka, ang ganito lang ang tanong ko sa mga estudiante, nasa, ano, how do you feel, how do you feel about this classroom, about this, how do you feel about that, ano, all the things around you, how do you feel. Then you go, how do you feel about your home, the people in your house, express it, express it, kasi tayo lagi na sa utak lang, kag dapos ila, kag hindi mo yung express, laladidinig mo yung, yung sinasabi mo. So verbal, kailangan, verbalize it, para madinig mo, madinig mo yung, hindi mo lang, hindi lang sa utak. Pag sa utak, wala nang manyayari. Ah, kasi ang, ang acting naman, hindi naman sa utak, po yung, ah, ano yung feeling, reacting to a feeling, yung feeling lang, yung, so, personal inventory, after a while, what do you feel about your home, about your, ah, your work, about your co-workers, about your, ah, partners in life, ah, kung ano yung mga boyfriend, girlfriend, and then, yung complete, mahal ko, takot ako, gusto ko, kailangan ko, yung mga gan, you verbalize all those things. So yung lang three basic exercises, para no acting, please. Para, para, pag mgaano, pag mgaano, stimulus effect, response express. Para yung no acting, pag nag-isip ka, ay, sa iisipin muna, ano yung, para medyo pretentious ang labas, para yung, ah, studied muna. Ilihan mo na yung, binabagay mo dun sa kausap mo, hindi na yung, hindi na yung no acting, naga acting ka na nun. Ayon. Kasi, binabago mo na yung, yung, yung express, yung, yung response mo to that, to that stimulus, binabago mo, para hindi mo, hindi makamakasakit, or hindi makamakabiglan ang tao. So, ganun din, ganun din ang, ano yung sinasabi nila na, so, theater yan, o kaya, TV, for example, meron baka iban yung, TV, and syaka film. Sa aking lang yung, small screen, big screen, meron yan ano. Of course, because of me, me close up. Kagayon, pag may nakigita ka ngayong, sa ano, pag nandyan yung camera, oh, kung musta ba, para, kung musta ka na, eh, nang dito ka usam mo yung, dito dili din. Meron, medyo na ka ganan. Kasi, prasin yung training. Eh, kung, kung ano, tayong dalho, mag-ausap tayong, yung, mag-adjust yung camera, ah, di kaw, pumunta ka dun, dili ka, kung, kating yung sa'yo. So, natural, natural ang labas. So, pero ikaw, ang training mo, dun sa, yung, yung pang, did you go through the same workshop in another, ah, si Eric Morris. Game, di ba? Game, two times. So, kayo yung, ah, ako ang, pagkining lang do sa, page ni Eric Morris. Ang mga nagtuturo, ako, isang, ako lang ang, authorized magturo, dito sa, far east, dito sa, dito sa, dito sa Asia at ako lang ang nagtuturo nung kanyang method. So, so you get to be busy because of this. Yes, yes. Okay lang. Nandaming gusto mga artista. Huh? Madaming gusto mga artista. Oh, oh, oh. So, okay, di ba may yung relation ng actor, director, siro naman ang, palagay mo, o, paborito mong director, palagay mo, okay. Well, most of the directors, Loris, Peke, Mike De Leon, I've worked with them and kanya-kanya silang, mga ano, mga Baltic, mga ano, pero, I, mga genius yung, mga genius yung. Mga genius yung. Si Eric Mati, I worked with him sa, dito sa, OTJ, OTJ, so I've worked with most of them, I think. So, nakikinig ka sa, Oh, ya. Ang director ang jos, pag nasa, pag nasa sa set. Yes, direct. Kung ayaw mo, kung hindi ka-agree, di yung malis ka. Hindi ko kaya yung direct, alis na lang ako. Hindi na tayo maga-arguyo. There is no room for argument. Kung ano sabihin ang director, I mean, andali mo ng mga yung, kung costume nga, pinipresent mo, yung pa, yung mga interpretation na yung. And siya, kung yun lang ayaw kagayin, kung pilag-alalan mo na yun, hindi naman, apapayag naman yun, kung ikaw nag-aral ng characterization mo ay, yun yung, pag alam mo ang character mo, I don't think the director will say anything against it. So yung ano, pa, merong kang, favorite na role. I know this is like a beauty. Yeah. Favorite role. Merong kang ano ay, merong kang sto na nagawa mo na, or hindi mo pa nagawa, pero what do you think is the role that you really want? Well, I have done, as I said, Salier is one of the best roles Salier is. I have done Caligula by Albert Camon. I have done Hadrian, yung Pope na Hadrian. I have done Beckett. I have done so I'm content with what I've Wala ka naman particular na, ito mga angat na ito, alam ko, pero mga favorite roles. Oh, yun talagang natatatak sa'yo, wala naman. Maybe isa na lang ang pwede kung magawa si go, ang nag-gusto kung gawin. Death of a salesman. Wow. Yung, kasi nung ginawa ko yung with Helen Hayes, ako yung, isa ako sa mga, ano, nung nagpunta dito si Helen Hayes, ano lang naman yung Exenla. Exenla. So you had a role with her? Yes, yes. Oh. Nagpunta dito nung si Helen Hayes, we were doing plays for gumagawa kami na mga play nung sa St. Paul's, nung Will Father, yung mga American directors. Yes, sa dami na ng ginampanan mo. Even sa comedy, yung partner mo naman. Anong, niba, merong chemistry. Pero I have a partner with, karameha naman. You are studying. Kung mga nakapadang mga sexy, ay ba yung, gusto-gusto ko yung. Gusto-gusto ko. Ayos, ay pre, miki-singsin lang e. Merong mga nude scene na kailita ko ang katawa nila. Ay, ano panghanapin mo. So. Wala na. Kasi meron na, parang sex comedy. Parang sex comedy, ang mga dilawa ko noon, ay mga Doctor X. Ano po ba yung, yung, nga batangin yung, kabitin yung, paglabos, indecent professor, indecent. Indecent professor. Indecent professor. Indecent professor. When you, do you have any preparation? Yes. For a particular role. Oh, yeah. Yung, yung, ano natin yun? Ang, ang, ano natin yun? Ang, ang laki kung sinasabi, ang kulang natin, ang mga artistan natin, karakter. Dapat bubo it? O, but, ay yung mi-proceso ay, yun lang eba, hindi alam kung, ano ang proceso. First of all, how do you find out your character? Yun lang, yun lang, okay, there are four ways, what the author says. So, ilista mo lahat kung, ano sinasabi lang, author, tungkul sayo, kung ang karakter mo ay, siromeo, siromeo ang sabi lang, author, ganitong ilad niya, ganito ang lakad niya, what the author says. Ang susunod, what the other characters say, about your, about your, character. O, ay gago ka, ay di gago ka, magnalakaw ka, ilasasam mo yun, sa yung, sa karakter mo. Ilistam mo yun. Tamon, number three, what you yourself say about your character in the play or in the script. So, baka kukuham mo yun sa dialogue then? Yes, yes. Oh, lahat niya. So, yan ilistam mo. Tingin niya sa dili niya. Correct. So, ilistam mo yun. So, hindi, hindi basta, bagbasa mo, ah, ganito yung karakter. No, dapat ilistam mo lahat yung mga, and then the fourth, action and interaction between the characters in the play or in the script. So, mapat yung clues to yung character. Ilistam mo yun. Thank God, may Excel, may computer. Sa po, di mo nang ilagayin column. Okay, and then you divide it to physical, physical, ah, kung ano yung may sinulat mo, ilagayin mo sa column ng physical, ah, tapos yung isa intellectual and philosophical or pagmizan, pinagihiwala yung nila yung intellectual and philosophical, pero kung ano, pagsamahay mo na intellectual, philosophical, tapos emotional. So, lahat ng yun. Ano yung, yung emotional, i-clarify mo nga yun kasi emotional. Lungkot, nalulungkot, na tatawa, ah, nang, nang jelos, nagseselos. So, those are the emotional obligations of the, of the character. So, I have to work on each one of them. And then, kasi ang, ang prosa, acakay yung sa aming. So, magikita mo kung yung character ay nagsiswing siya, developing character siya from, correct, kasi wala kang, wala kang idea. Tapos, biglang nagseselos na pala, gadoon. Oh, kasi, kasi isa yun sa mga character obligations mo, hindi mo naman po yung i-ignore yun. So, lahat na mga ano mo, isusulat mo mula or ililista mo, as the case may be. And then, i-divide mo nga sa physical, emotional, and intellectual and philosophical. Para, so, paglakat mo, ay, hindi naman pwede ako lumakan lang ano, si namin niya, 82 years old ako, and so, san ang, ano mo, san ang, papanolakat mo. So, yun, makokorek mo na. So, and then, kasi ang aming, ang aming, ano, ang aming objective, mga object, wala kaming ganun sa, ano, ang tatlulang, ano mo, sa tagalog, ano ang gusto mo ng maramdaman sa ekstena? Ayan. Sino, anong bagay, ang magpaparamdam sa yun, noon? Tapos, ano yung, kasi obligation choice, choice approach, ang, ang, ano namin, ang tinatangdan lang namin for an actor. Yung obligation, yung choice, yung choice approach, isa dun, sense memory. Okay. So, yung makikipagusap ka, sa nanaimong, kung gusto mo yung malungkota, o kausabi mo nga sabi, ang nanaimong, o patay na yung nanaimong, o kausabi mo, sabi mo kung ano, ang mga nangyari sa inyo ngayon, magmabigay ka ng, ng progress support mo. Yun, mga ganun. So, specific yung ginagawa mo, hindi yung, isipil mo si Ganun, isipil mo si, ano, kasi magiging utak, ang ano, hindi mo nga gamitin ang utak mo, kasi feeling ang, ang acting, acting is feeling, not thinking. Not thinking. So, interesting yun, kasi, iba-ibang style din na nandito. Oh! I respect everything. Ang asa akil lang, nare explain ko, atsaka, niprocessong, niprocessong. Hindi yung, mohar, mohar, or energy, energy, wala na, mga ibig sabi yung ganun, kung hindi mo naman, hindi hindi. Kasi may rong approach ng director na, I want my actors to be empowered, diba? So, so, hindi nung, directorial terms, hindi yung artista, hindi ka-arti, kung direct, you talk to me, ang, ang, as a, artista ako, hindi ako director, ang director pwede mag-isip ng mga, ang isoteric ng mga kalintikan, pero, ano, you have to put it to action, ako, ang artista, ako, ang, ang act out nyan, ang, I will have to rely on my process. Parang, kung, ako director, parang nakakatakot ka na, actoran, dey, hindi, on the contrary, on the contrary, hindi ako nagsasalita, pag nagsasalita, ako artista, kasi hindi malo ko director, bakit ako nagsasalita? Ang salita ko lang, kung anong dialog ko. Correct. Hindi ako makikipag-arguyo, director, very well. Yung ang, yun ang homework. Oh, yun ang homework. Yun ang work, ang artista, walaan, whether you're home or in rehearsal, yun lang, kung anong obligation, choice, choice approach mo, kung anong, anong gusto mo, magamdaman, sino magpaparamdam sayo ng ganon. Sino, anong bagay ang magpaparamdam sayo ng ganon. Kung holy ka, kelembang ng Angelus Bells, naku na nung bata kami, paglalig mo yun, nang nunglus ka nakagadat. So, yung mga ganon. Ang amoy lang, panang didiraya, dupunta ka sa Nepak Q. Martin, lang mo, irikreat mo yung amoy ng Nepak Q. Martin. Yun, hindi, walang, it's all, ano, feeling, it's all, senses. At saka, spontaneous. Yes. Wala ng, walang isip, instinctive. Isan dali direct magpaparam. Mag, meron ko mo nang kita. Oh, tagal, tagal diba. Arty na ito, artehan mo pa. Nde ba? I mean, nila, magkinalaman, mudmude. Malang kinalaman yun. Mga ganda yun. O. Ano, yan, ano ang, pwede mong ipayo? At, yun, araming, mag-aral, kung, ano man yun, pag-arala natin, hindi naman pwede tayo, mag-inginious kagade, isang basal lang ngayon, hindi naman pwede yun. At saka, dapat mi-proceso ka. Miss, kaya nung ginagawa mo, oh, paano, mag-dribble ang bola, paano, kailangan alam mo, na fingers ang gagamitin mo, hindi mo gagamitin yung palms mo, pag-dribble. So, lahat na yung, sa acting ganun din, sa, ano, dapat mi-proceso. Ano, kung kasi kung walang proceso, hindi, wala, walang tayo, how can you be specific kung walang tayong proceso? Traga mga kaibigan, iba talaga si Leo Martinez. So, maraming, maraming salamat sa inyong. Maraming salamat sa inyong. Thank you. Bago natin, pakawalan si Leo Martinez. Meron lang mga mixing questions. One, ano lang, one statement, short, ang answer mo. Okay. Paboritong pelikulan na lokal, na panod mo? Oroplatamata. Paboritong pelikulan, foreign, naginawang mo? Ginawa, ah, siguro, na ko, ang hirap, mag-isip ngayon dahil, madami rin ako nagawa, pero, siguro yung, mga, mga TNT Jackson, yung mga ganun, mga title, at saka, yung isang, masakarat lang may atayon ng tawad mo. Oh, sige. Paboritong pelikulan, foreign? Well, yung musical ng, lemis. Paboritong artista, lokal? Siguro si, Jose Maria Villana, pero patay na si Jose Maria. He's one of my favorite actors. Oh, Joel Thorin. Joel Thorin, buhay pa. Okay. Foreign actor? At that time, si Monty Cliff, magaling, at that time. Paboritong mga naka partner sa pelikula? Si Rufame Kinto, si Anjanet Abayari, si Sherry Hill. Dream role. Ayun nga, yung, kung may gusto pa kung gawin sa teatro, ay yung, yung death of a salesman. Kung ano naman kung sa, sa pelikula, siguro isang aging gay. Dream acting partner? Acting partner, babayo, lalate. Um, siguro si Gina Alacara would be, would be good. Great. Thank you. Thank you, Leo. Maraming salamat. Maraming salamat. Mga isko at iska. Isang oras na naman, ang usapang television at pelikula, ang nakalipas. So, maraming-maraming salamat kay Leo Martinez. Sa, makapanayang ka and sana babalika uli. Marabi pa tayong, kailangan pagusapan. So, so, samahan ninyo kami muli. Sa susunod na, paghati namin, ng mga personalidad mula, sa larangan ng pelikula dito sa TVUP.ph. Ako si Gigi Javier Alfonso, hanggang sa muli, ito ang, Sine Pinoy.