 Ömrün böyük hissəsi gəlidə qalıb, gənzik uzakladı, təcüblənəzəksiniz, ne zovub ki, indiyə qədər bu haqda düşünməmsiniz? Niye elə bu gün yadınıza düştü ki, heyi boylansanız da gənzik gözə dəhmir? Niye elə bu gün hissələdiniz ki, qozalık, zəhimli baxışlanınız üzəni dədikib? Bu günün aqə ets obri günlərdən fərqədə yoxdur. Gürün şıqı pənzələdən isəri elə həmşək kimi düşür. Yəni üst mərtəbələ ki, qonuşun uşağı içini sınaglayır. Küstürə ki, səhbir sədəmləri, maşın siqnalları bir-bir nəvəz eləyir. Həmin gün hiss eləyəcəksiniz ki, ayaqlarınız daha əvvəlçi kimi sözünüzə baxmır. Hər səhər, başarısıyla yoxudan uyanmağa çox daha nalışmısıs. Başlayacaqsız, çorşalmış yataşınızı, gözəl günləri xadırılmaq ümidi ilə qurdalamacaq. Məlum olacaq ki, geride böyük bir boşluğdan başqa hətsinə qalmayıb. Həs xoşbəxt dolmağa çalıştınız mı? Çalışmadınız, çalıştınız ki, yekə eviniz olsun, bütün qoruşular otağların sayının çoxluğuna həzədə parsın. Çalıştınız ki, bütün qorumlarınızın hündür maşınıza baxa-baxa paxıllıqdan ürəyi partlasın. Evin kisi çoğunun sünnət doynu ən bağlı restoranda keçirdiniz. Kızınız əlevinə ən bağlı restoranda keçirdiniz. Kızınız əlevinə ən bağlı meybələ yapardı. Amma bütün bunlar sizi xoşbəxt eləmədi. Min zulümlə qazandığınızı mənasız rəqabət pirinciblərində qurban elədiniz. Xoşbəxtliyinizə, həc bir investisiye qoymadınız. Xəzləliyiniz bunlar həyatda yeni üfüqlər açmadı. Zibinizdə ki, hətta sonmanat biləsizə xoşbəxtli şansısaqlamışdı. Nəvər yaşamaq olardı? Bir gün başqa tribulab, uzaqlara getmək olardı. Uzaqlara ki, sizə heç kim tanımır? Sizi heç kiminəli satmır? Qəlib şəhərin, qəlib ölkərin darüksüzələrin dətəmha attımlıyı attımlıyı ayaqsəslərinin musikisində qolaqasabilərdiniz. Təsəbri rəyin, qarşıda ç evin şıqcılan pənzərəsindən isərib o iləməsiniz. O rahat qres oda iləşib çıta bokuyan yaşlı qadını görürsünüz. Bak, o qadın əşədullarını görə, zərrəq edərdə təsüflənmir. Yaşadığı gözəl günlərin xatirələri bəsid olun. Həyif ki, soruşa bilmirsiniz, həyif ki, o qadının dilini bilmirsiniz, yoxsa bilərdiniz ki, o qadın çoxdan dünyasını dəyişməli idi, həm də gözəl günlərin xatirələri yaşadır onu. Bilirəm, gözəl günlə görə biləcəyiniz ölçülə doğulmamışsınız. Səhərdən akşama qədər işləmək lazımdı ki, ən kisik ehtiyazlara ödəyesiniz. Amma heç yaxşı cəmiyyət, yaxşı məməkət üçünü çalışmadınız, ilk imkanda da əskərliş xatirələrin danışan namlara həmşə yazıqımcəli. İnsan nə qədər boz yaşamalı ki, daim bu haqda danışsın, insanın müdləq bahar qoxulu bir xatirəsi olmalıdır. Lapələ heç kimi danışa bilməsədə, lapələ uzun illər içində gəzdirsə də, hərdə və həmin qadır xatırlayamda söhrisinə xəfif təbəssüm qonmalıdır. Kətmiş təkcə kədərli olmamalıdır, keçmiş həm də sənə gürüm səməlidir. Yəgin hərə də bankarağa kreditö dəyirsiniz. Halbuki tamam başqa qayıqlarla yaşamalısınız, həddə yaşınızın ahıl çağında da səhəri tamam özgəyərdə açımağa hazır olmalısınız. Bir gün lafızaqlarda Yeniz-Illandiyada, Urugvayda, Greenlandiyada oyanın, bir gün bəlçəd adını heç vaxt eşitmədiyiniz, Qastalika doyanın, heçin arzulamayın. Sizi biraz da arzularda kədərləndirən, sadecəyə yaşayın, xoşbəh dolmağa çalışın, xoşbəhliyə toxulmaq da yətər, ets olmasa bir dəvəm.