 Kwestia paktów z diabłem zawsze budziła wiele zainteresowania i kontrowersji. Literatura i folklore, szczególnie tutaj w Europie, pełne są rozmaitych historii o tym, jak to ludzie oddawali swoją duszę diabłu, zamian za bogactwo, miłość albo władze. Jedną z takich najstarszych legend jest opowieść o teofilu zadany, zarządcy kościelnym, który został zwolniony ze stanowiska i obiecał diabłu duszę za odzyskanie go. Tak więc wraz z czarnoksiężnikiem udał się w nocy na rozdroża, gdzie podpisał z diabłem pakt własną krwią. Stanowisko odzyskał, ale tak się przestraszył konsekwencji, że wyrzekł się paktu, a grzechy zostały mu przepaczone. Opowieść ta pochodzi z VI wieku. Takie legendy były dość popularne na przestrzeni wieków i powszechnie w niewierzono. Diabła można było przyzywać nocą w lesie albo na rozstajach. Pakt podpisywało się krwią z lewej ręki, po czym diabeł zabierał cyrograw i trzymał go w ukryciu, aby nie można go było anulować. Niemniej jednak w wielu przypadkach osoba zawierająca pakt ostatecznie się nawracała i modliła do Boga i Święt, dzięki czemu mogła uratować duszę. Najczęściej pakt zawierano o północy, a wiele opowieści mówi o tym, jak magowie kreślili na ziemi krąg, palili świece i kadzilło, po czym chodzili wokół kręgu w kierunku odwrotnym do wskazówek zegara, recytując różne inkantacje i modlitwy do sił ciemności. Kiedy pojawił się diabeł, przystępowano do podpisania cyrografu. Zazwyczaj zapłatą za duszę było spełnienie pewnych życzeń maga, takich jak np. życie w bogactwie i różnych przyjemnościach przez określony czas. Natomiast po upływie tego czasu mag był zobowiązany oddać swoją duszę diabłu i na zawsze służyć mu w zaświatach. Najsłynniejszą historią o pakcie z diabłem jest bez wątpienia legenda o faustie i mefistofelesie. Faust, który całe życie studiował różne nauki, czując się rozczarowany ich płytkością i niemożnością wyjaśnienia tajemnic wszechświata, obiecuje swoją duszę lucyferowi w samian za moc i wiedzę. Legenda taj jest istotna także w czasach współczesnych, gdyż ukazuje ona rolę lucyfera w tradycji paktów i inicjacyjnych praktyk czarnomagicznych. W tradycji faustiańskiej lucyfer jest cesarzem piekła i władcą wszystkich upadłych duchów. To z nim człowiek zawiera pakt, podczas gdy pomniejsze duchy, takie jak mefistofeles, działają jedynie w jego imieniu i są pośrednikami pomiędzy nim a ludźmi. To także lucyfer obdarza maga darami i mocami wymienionymi w paktach. Takimi jak długowieczność, a nawet nieśmiertelność, bogactwo, zaszczyty, podziw, rozkosze ciała, kochankowie wśród ludzi i duchów, widza o rzeczach ukrytych, zdolność do widzenia przeszłości i przyszłości oraz wieloma innymi. W legendzie o faustie spotykamy mefistofelesa, który ukazuje się w imieniu lucyfera i pośredniczy pomiędzy nim a faustem w zawarciu kontraktu. Cała tradycja faustiańska jest z natury lucyferyczna, gdyż to właśnie płomień niosącego światło zapalony zostaje w świadomości adepta, który wkroczy na ścieżkę samozbawienia, jaką symbolizuje faustiańskie dążenie do wiedzy i mocy. Nawet jeśli to mefisto finalizuje kontrakt, tak naprawdę jest to układ z lucyferem, który w tej tradycji jest archetypem inicjatora, duchem zmian i ewolucji, tym który kwestionuje, stawia przed adeptem wyzwania oraz budzi go ze snu ignorancji. Także w tradycji gry muerycznej spotykamy liczne opisy paktu z lucyferem. Tutaj jednak księgi nie zalecają oddania swojej duszy diabłu, jak zrobił to faust. Zamiast tego podają ona liczne wskazówki jak spętać i zmuśnić duchy do służby, strasząc je karą bosko i różnymi konsekwencjami ze strony sił wyższych. W tym przypadku pakt nie jest niczym innym jak desperacką próbą poprawy życia czy rozwiązania swoich problemów przez maga, który nie jest wystarczająco potężny, by panować nad duchami siłą woli. Jest więc to praktyka niezalecana. Jeśli jednak adept zdecyduje się mimo wszystko na zawarcie paktu, musi w tym celu uprzednio przygotować odpowiedni dokument. Musiał on być spisany i podpisany jego krwią, a w czasie ceremonii dokument musi zostać wręczony duchowi, kiedy zarząda on zapłaty za swoje usługi. Taka koncepcja paktu jest dość negatywna i wywodzi się z rozmaitych przesądów i chrześcijańskich wyobrażeń o tym, jak szkodliwe są wszelkie kontakty z siłami nieczystymi. Jednak w niektórych grymuarach, takich jak np. ground grymuar, mamy też do czynienia z paktem, w którym duch zgadza się służyć magowi bez żadnych warunków ani zapłaty. W tym celu trzeba jednak wypełnić szereg różnych kroków, przygotowując ceremonię, w jej trakcie chłostać ducha specjalną ruszczką, dopóki nie przymusi się go do służb. Przygotowania te są zazwyczaj niezwykle skomplikowane i długie i czasami trwają całymi tygodniami. Dopiero wtedy można przystąpić do przyzwania wybranego ducha. Ważne, by nakazać mu, aby ukazał się w miłym oku kształcie, bez swej demonicznej podłoki oraz bez przykrago zapachu. Następnie mag nakazuje mu wypełnić wszystkie życzenia niezwłocznie i bez oszustw, a także nie czyniąc mu żadnej krzywdy. Jeśli duch opiera się albo rząda duszy maga w zamian, należy go dręczyć modlitwami, świętymi imionami i chłostać ruszczką dopóki nie ulegnie. Osoby pracujące z tradycyjnymi rytami ewokacji często ostrzegają o koszmarnych konsekwencjach nie przestrzegania zalecanych procedur. Nawet najdrobniejsze odejście od tradycyjnych instrukcji naraża maga na bezwzględną zemstę, przyzywanego ducha i może prowadzić do utraty zarówno ciała jak i dusze. Jednak w magii ścieżki lewej ręki duchy postrzegane są jako sprzymierzeńcy i sojusznicy, niejako agenci zła, których trzeba spętać, by przymusić do współpracy i posłuszeństwa. Prawda jest taka, że jeśli z góry nastawisz się na to, że ewokowany duch jest twoim wrogiem i będziesz się spodziewać z rady i oszustwa z jego strony, to najprawdopodobniej to właśnie otrzymasz. Jak ty byś się czuł, gdyby ktoś cię zamknął w klatce, spęta łańcuchami, bił i zastraszał, równocześnie zmuszając cię do służby? Czy nie chciałbyś odpłacić się takie osoby przy pierwszej możliwej okazji? Dokładnie to dzieje się, kiedy magowie stosują dawne procedury. Z jednej strony świadomość takiej istot nie jest taka jak ludzka. Zdruje jednak pewne mechanizmy są takie same i mieszkańcy drugiej strony nienawidzą niewolnictwa tak samo jak każda inna potężna i niezależna istota. A z tym właśnie mamy do czynienia w rytach ewokacji, z potężnymi istotami, które często są starsze niż cała rasa ludzka. Aby uzyskać ich pomoc musisz nie tylko okazać im siłę i autorytet, ale także szacunek i wdzięczność. Takie gesty jak ofiarowanie kilku kropel własnej krwi, kadzidła, alkoholu czy innych darów, które mogą przyciągnąć ich uwagę, nigdy nie powinny być niedoceniane. Sam lucyfer jest jednym z najrężniejszych archetypów wolności i niezależności. Nienawidzi niewolnictwa i zachęca adepta do dumy, samowystarczalności i uniezależnienia się od więzów, niezależnie czy są one ziemskie czy duchowe. A więzami takimi mogą być religie, dogmaty, prawa, ograniczenia, a także różne związki, które nam nie służą. Nie chce on, żebyśmy go czycili, nazywali panem, czy zastąpili nim monoteistycznego Boga. Nie chce byśmy spędzili wieczność w roli podnuszka u jego tronu, lecz byśmy zbudowali nasz własny tron, skąd będziemy władać naszym własnym światem. On sam nikomu się nie kłania i nikomu nie służy i do takiej samej postawy zachęca adepta swojej ścieżki. Kim w takim razie jest lucyfer? Posiada on wiele postaci i wiele masek, których używał na przestrzeni wieków. Najczęściej spotykamy go jako roga tego diabła, władcą piekieł, archetyp adwersarza. Taki wizerunek rozwinął się pod wpływem chrześcijańskich przesądów i brak zrozumienia prawdziwej natury lucyfera także wywodzi się z monoteistycznych dogmatów. W tej tradycji jest on upadłym aniołem, który został strącony z niebią z namroków pustki, za grzech pychy i zabunt wobec Boga. Jednak w starożytnościństwo wcale nie był on księciem mroku. W dawnych mitach spotykamy go pod imieniem Phosphoros, gwiazda zaranna i symbolizuje on planetem Venus, która pojawiała się na horyzoncie świecąc na jaśniej. W kabalistycznych teoriach lucyfer związany jest z Sefirondat, która upadła lub też stąpiła do świata człowieka, aby przebudzić luską świadomość. Ten akt przedstawiany jest symbolicznie jako kuszenie człowieka przez węża w ogrodzie Edem, który sprawił, że Adam i Eve'a skosztowali owoców z drzewa wiedzy i ich oczy się otworzyły. Tak więc lucyfer jest także wężem w rajskim ogrodzie, pierwszy minicjatorem ludzkości. W dawnych księgach magicznych jest on z kolei królem piekiel, który stoi na cale całej hierarchii upadłych duchów. Może on obdarzyć maga każdym możliwym darem, ale jego pomoc nie jest za darmo. W tradycyjnej demonologii spotykamy go jako jednego z cztery władców świata, który władł kierunkiem wschodu i żywiałym powietrza. Pozostałymi władcami są Lewiatan, który włada wodą i zachodem, Belial, którego domeną jest Ziemia i Północ, oraz Szatan, który jest władcą ognia i południa. We wspomnianej już tradycji faustiańskiej, lucyfer jest naczelnym władcą piekła. W ludowych opowieściach jest on z kolei panem Sabatu Czarownic, który zanosi kobiety na słym grzbiecie do miejsc nocnych z gromadzeń. Tutaj jest on rogaty minicjatorem, który uwodzi i kusi uczestników Sabatu wizją wszelkich nieprawości i rozkosza. Tak naprawdę jednak lucyfer jest znacznie starszy niż wszystkie temity, gdyż reprezentuje on archetyp wolności i indywidualności, a takie postawy zawsze istniały w świecie, od samego zarania dziejów. Na czym więc polega pakt z lucyferem? Pakt sam w sobie jest pewnego rodzaju rytm przejścia, praktyką inicjacyjną, która otwiera świadomość adepte na energię magicznego nurtu, które wybrane bóstwo lub duch reprezentuje. Jest to także świadomy akt woli, a nie desperacka próba rozwiązania swoich problemów. Dlatego trzeba do niego podejść odpowiedzialnie i najpierw upewnić się, czy naprawdę tego chcemy. Inicjacje na ścieżce lewej ręki są nieodwracalne i nie ma tu miejsca na wątpliwości. Pakt musi być przemyślany, starannie przygotowany i osobisty. W czasach obecnych nie stosujemy już przestażałych metod. Nie składamy w ofierze nieochrzczonych dzieci, ani nikogo innego i nie całujemy diabła w tyłek. Takie praktyki to wyraz dawnych przesądów, więc z góry o nich zapomnijmy. Jednak przygotowania, które sprawią, że pakt będzie wyjątkowy, jak najbardziej mają tutaj zastosowanie. Nigdy nie traktujmy rytuału jako zwykłej części dziennej rutyny. Zawsze musimy myśleć o nim jako o czymś świętym, wyjątkowym, przenoszącym nas w zupełnie inny świat niż ten, który mamy wokół siebie na co dzień. Dotyczy to zwłaszcza Inicjac lub paktu. Tak więc niszczęćmy wysiłku, aby go odpowiednio przygotować. Warto się wykąpać, wziąć prosznic czy iść na długi spacer do lasu, żeby oczyścić ciało i umysł. Przydaje się szata rytualna, która momentalnie przeniesie nas ze świata codziennego do sfery sakru. Taką samą rolę odgrywa przygotowanie świątyni, w której wykonujemy rytuał. Wchodząc tam musimy mieć poczucie opuszczania naszej codzienności i wkraczania w strefa, która znajduje się pomiędzy światami. Spójrzmy na dawne ryty przejścia. W różnych legendach widzimy czarownice i magów, którzy zostawiali swe dotychczasowe życie za sobą i stawali się odludkami czy pustelnikami po to, by być blisko świata duchów. W misteriach szamańskich kandydat na szamana musiał poddać się rozczułonkowaniu przez duchy i odrodzić się na nowo, aby mógł kroczyć pomiędzy ich światem i światem ludzi jako pośrednik. W opowieściach o paktach z diabłem. Osoba, która zawierała pakt, często musiała wyrzec się wiary i sakramentów i oddać część swojej garderoby. Diabuł jako znakże wyrzeka się swojego dotychczasowego życia. Po czym otrzymywała nowe imię i nowy chrzest? Czasem diabuł naznaczał adepta swoim znakiem, aby wiadomo było, że pakt jest ostateczny i nieodwracalny. Dziś te procedury są inne, ale część z nich wciąż się przydaje. Na przykład adept zdejmuje swoje codzienne ubranie i wkłada nową szatę rytualną, która symbolizuje nowy etap na ścieżce. Rytuał inicjacji może też obejmować wyrzeczenie się dotychczasowej religii i oświadczenie o oddaniu się nowej ścieżce, która niesie ze sobą zupełnie inne cele i aspiracji. Pakt wciąż pieczętowany jest krwią, a adept często wybiera dla siebie nowe imię magiczne lub też otrzymuje takie imię od ducha czy bóstwa, z którym go zawiera. Jest to swego rodzaju magiczny chrzest. W czasach obecnych popularna jest też praktyka robienia sobie tatuażu w formie sigila poświęconego duchowi opikuńczemu, który możemy uznać za nowoczesną formę diabelskiego piętna. Jednak najważniejszą rzeczą podczas zawierania paktu jest to, aby był on obisty i wyrażał indywidualne aspiracje, gdyż cenem każdej inicjacji jest wyzwolenie umysłu od różnych osobistych barier i ograniczeń. W ten sposób wyzwalamy w sobie nowe pokłady energii, stawiamy przed sobą nowe cele do osiągnięcia, a także zyskujemy nowe inspiracje. Kiedy przywołujemy lucyfera, aby podpisać z nim pakt, możemy go zobaczyć w różnych postaciach i kształtach, a jest to uwarunkowane zazwyczaj tym, jak spodziewamy się go zobaczyć. Jeśli spodziewasz się ujrzeć diabła, to prawdopodobnie lucyfer ukażyć się w tradycyjnej postaci lub też jako piekielny władca, potężny i majestetyczny. Ubrany w królewski płaszcz i koronę, siedzący na tronie. Jeśli chcesz zobaczyć go w jego drakońskiej manifestacji, pojawi się jako smok z płonącymi oczami, z jedną głową lub z siedmioma, z której każda nosi płomienną koronę. Przywołując go jako adwersarza i inicjatora ścieżki lewej ręki, zobaczysz go jako kozła z koroną na głowie lub w postaci bafometa. Jednak jego prawdziwa postać pozostaje nieuchwytna dla ludzkiego umysłu. Czasem możemy go zobaczyć jako ciemną, zakapturzoną postać, której twarz jest odbiciem bezczasowej i bezkresnej pustki, z której się wywodzi. W rytach paktów i inicjacji często pojawia się on też z księgą lub zwojem symbolizującym kontrakt. Tradycyjny pakt jest bowiem dokładnie tym. To kontrakt, w którym adept prosi o coś wybranego ducha, w zamian oferując coś od siebie. Czasami lucyfer może zarządać czegoś konkretnego od nas i wtedy powodzenie paktu zależy od tego, czy jesteśmy w stanie dotrzymać umowy z naszej strony. Oczywiście nie mówimy tutaj o oddaniu swojej duszy. To tylko mit wynikający z przesądów. Aby osiągnąć nasze cele, może jednak być potrzebna pewna ofiara w naszym życiu. Wielu adeptów, którzy weszli w pakt z lucyferem, zaobserwowali różne gwałtowne, czasami dramatyczne zmiany w swoim życiu w następstwie tej praktyki. Mogą to być zerwane związki, utracone praca, rozbite rodziny, nagły upadek biznesu, a także wiele innych. Z drugiej strony równocześnie otworzyły się przed nimi nowe okazje i możliwości, pozwalające nas kierowanie życia w innym kierunku. Pakt z lucyferem zawsze posiada pewną cechę, jaką musimy zapłacić, a nic co warto posiadać nie przychodzi na tej ścieżce za dawno. Inną istotną rzeczą jest, że nic nie jest nam dane na talerzu, bez naszego wysiłku. Pakt tylko otwiera drzwi do różnych nowych możliwości. Natomiast czy i jak je wykorzystamy, zależy wyłącznie od nas. Kolejną rzeczą, jaką powinniśmy wziąć pod uwagę przygotowując się do Paktu, jest jego nieodwracalność. Świadomość, że nasze zobowiązanie wobec ścieżki jest ostateczne i nie ma od niego odwrotu, ma na nas ogromny wpływ. Dlatego też podejdź do Paktu właśnie z takim nastawieniem. Spójrz kontrakt, wyliczając swoje cele i oferując odpowiednią za niezapłatę. Zapomnij o legendach, w których ktoś oferował swoją duszę za życie w bogactwie. To wszystko są tylko mity. Lucyfer nie chce twojej duszy. Nie odpowiesz też na próbę Paktu wynikającą z desperacji czy z twojej niezdolności rozwiązania swojej życiołych problemów. To czego może od ciebie chcieć to szczerość, uczciwość wobec samego siebie, odpowiedzialność za twoje czyny, determinacje aby wytrwać na ścieżce, zarówno w dobrych jak i złych momentach, autentyczne pragnienie rozwoju, nieustanne dążenie do samozbawienia i rozwijania swojego potencjału. Pomyśl przez chwilę, co zrobiłbyś, a czego nie zrobiłbyś, aby odnieść sukces na ścieżce. Możesz nawet spisać to wszystko w punktach na kartce papieru. Jeśli jednak naliście rzeczy, których byś nie zrobił, jest choćby jeden wpis, to również nie powinieneś podchodzić do Paktu, gdyż Lucyfer nie chce adeptów kroczących ścieżką tylko wtedy, kiedy jest to wygodne. Aby odnieść sukces na jego ścieżce, musisz poświęcić całe życie pracy z nią. I to właśnie powinno znaleźć się w Pakcie, który należy podpisać własną esencją życiową. Oczywiście zobowiązanie takie musi też być szczery. Potem Pakt powinno się umieścić w takim miejscu, gdzie będzie bezpieczny, ale ty nie będziesz mieć do niego dostępu, co sprawi, że będzie on ostateczny i nieodwracalny. Pakt z Lucyferem to przede wszystkim otwarcie świadomości na zmiany i przeobrażenia, jakie niesie ze sobą jego nurt. Wśród tradycji ścieżki lewej ręki istnieją dwa główne podejścia do indywidualnego samorozwoju. Jednym z nich jest ścieżka dewocji, czyli oddania się wybranemu bust czy duchowi i zbudowania z nim osobistej relacji. Przypomina to nieco praktyki monoteistyczna, ale nie odrzuca się przedtem innych bustów i duchów. Drugim podejściem jest ścieżka izolacji i indywidualizmu, gdzie bogowie i duchy postrzegane są jako archetypy, a nie jako siły istniejące na zewnątrz. Ścieżka Lucyfera należy do tego drugiego podejścia. Lucyferowi nie zależy na tym, by ktoś go czcił jako Boga. Jego ścieżka opiera się na afirmacji indywidualnej osobowości. W tradycji lucyferycznej bogowie i duchy są archetypami, których sami używamy jako wzorców do naśladowania, a nie istotami zamieszkującymi jakiś odległy plan, który trzeba czcić czy modlić się do nich. Lucyfer zachęca nas, by szukać naszej własnej boskości i aby robić to z pasją, determinacją i zamiarem sprostania wszystkiemu, co ta droga ze sobą niesie. Dlatego też zobowiązanie wobec lucyfera wrażone pactem tak naprawdę jest zobowiązaniem wobec nas samych. Nie ma tu droga tego diabła, który da nam worek złota w zamien za duszę. Jesteśmy my sami i nasze wyższe jaźnie, która prowadzi nas na ścieżce. Dlatego też nigdy pact nie powinien być aktem desperacji ani nie powinien wywoływać wstydu, żalu czy wątpliwości. Jest to nasza własna proklamacja świadomej woli i powinniśmy być z niej dumni i robić wszystko, do czego się w niej zobowiązaliśmy. O więcej informacji o lucyferze i jego roli na ścieżce lewej ręki zapraszamy do zapoznania się z publikacją Ryty Lucyfera. W tej chwili dostępno już w języku polskim. Więcej informacji znajdziecie na stronie świątyni. Wo wo wo, ascendingflame.com