 Three years ago na huli ang kapatid ko saanong asawa niya. Nung panahon na yun, kakapanganak pa lang niya kay Daniel ng three months old pa lang si Daniel ng mahuli sila. Di naladita na sa Samar. Nung tinatanong na na mga police kung kanina mahupunta nga si Daniel At kung wala daw tatayo para kay Daniel, e ibigay sa DSWD at anggat hindi na kawala sila kaya. Since wala din na kung kasama at that time, yung kasama ko lang isong mga younger siblings namin ng kapatid ko. Wala ng ibang pwede ng umako kundi ako lang. Nagsimula yun ng tinuturoan ng magsaleta si Daniel. Iini-speaker phone ko lang yung telepono ko at pinaparinig kay Daniel. Ayun si Daddy, ayun si Mommy. Iini-introduce ko lang siya kanya paunty-unty yung sining kausap niya sa telepono. Yung first time na narinig ko kahit lang yung anulang, yung hindi pa siya nakakapag salita ng words. Kaanong narinig siya sa phone para, yun na, naiyak ako. Mas aganda sana kung nandun ako, kaharap ko siya. Tapos nandun ako nung una siyang makapagsalita. Masubay ba yung comment na yung progress niya habang lumalaki? Ilang gabi akong hindi na katulog habang papalapit. Lagi ko siyang iniisip ko. Ano kaya yung magiging reaction niya? Pag nakikita niya ako, syempre hindi niya ako. Kailala personally kung matatakot ba o iyayak lang. Kami ni Grace. Hindi kami makatulog ng mahayos. Hindi namin alam ko anong dapat maging, ano ba yung magiging reaction namin, o ano yung magiging reaction ni Daniel. Hindi ko alam kung pano ko i-express at kung pano ko rin papasalamatan yung mong tumulong para mangyareto. Napangibabawan yung lungkot, yung lahat ng lungkot na naramdaman for the past three years. Ngayon nakakauzap mo na siya, nakakasabot na siya. Sumalaki yung pinagkaib, malaking ligaya, mas malaking ligaya yung nararamdaman. Parang inanak nalang din sa ulit sa mundong ito na siya na first time umakita yung anak mo na masaya yung masaya.