 Het wandendrag van de vorige aancollege is bespotterlijk. Blunder zoals het medietheater en de bekostiging van het toneelclubje van goed vreemdman. Voor zes ton aan kunst in het Itervreden garage. Voor zes ton. Dat is drie euro per elke tilburger. En dat is drie euro te veel voor kreemde staps-eventianiaanse juli. Ik mag het eigenlijk niet zeggen want er wordt aangifter tegen je gedaan. Maar de vrijheidvermening is uit, ik is een grootsgoed. En we hebben niets gezegd wat niet mag. We hebben niets gezegd wat niet klopt. Dus ik vraag aan jullie. Willen jullie hier in de paradox meer of minder elitair gezwets horen over kunst in een openbare ruimte? We hebben wel minder. Wat gaan we dat redelen? Want als het gaat over stad en cultuur, dan zijn er natuurlijk heel veel dingen te zeggen over inderdaad kunstenaars en het nut daarvan voor de stad. Maar volgens mij gaat het om een wisselwerk. We gaan de kunstenaars de stad verrijken of beïnploeden. En andersom ook. Dus het is niet alleen een kwestie van geld, maar waarschijnlijk ook van iets meer dan geld. En ik hoop dat onze spreken daarop ingaan. Want ik ging een verhaal houden over kunst in een publieke ruimte. En halverwege werd het een... Ik ging een verhaal, lukte het niet meer. En heb ik het opgekeken. Ik ga nu een verhaal houden over de stad als kunstwerk. En dat mond vanzelf al een keer keupt in de rol van kunstenaars. Maar misschien helemaal niet. Dat kan zo met een verhaal heel onnodelijk. Want ik weet het eigenlijk niet goed meer. Ik word zo ontzettend veel over de creatieve stad en de kunst. En de kunst en die stad. Terwijl inmiddels het nationale project voor cultuurbeleiding radicaal is gehalverd. En afgebroken ongeveer. En we zitten nu op het moment dat de gemeenteraadscoolleties worden gevoerd. De colleties voor de gemeenteraadscoolleties. En die gaan allemaal nog veel meer bezuinigen. Dus ook de LST, die krijgt zin wel. Het gaat hard uit. Het kunstenaar moet mij vergeten. Maar ik wil er gaan opwege dat de stad, en ik wil het echt zo plek over de stad houden eigenlijk meer. Er staat echt al een anderhalve eeuw langzelf op. Misschien wel even een eeuw langzelf als kunstwerk is begrepen. En dat heeft soms ontzettend mooie gevolgen gehad voor de stad. En soms ontzettend verpletterend gevolgen. En het is heel erg prettig om te beseffen dat architecten die zichzelf vaak als kunstenaar zien en die hele steden hebben ontworpen, heel vaak niet gelijk hebben gekregen en heel vaak niet er die zijn geslaagd, hun digestieke projecten uit te voegen. Het speeltuin op ons werkplaats het raadsel van de creatieve stad. En de creatieve stad is al een iets beleger en een beetje oude termen. Maar wie iets wil zeggen over de relatie tussen kunstenaars en de stad is al niet aan het komen om iets te zeggen over de creatieve stad. De kern van het denken over de creatieve stad de meest pregnenant gevoord door bevamde Richard Florida die hier al is doorbij gekomen is dat door economische globeren globalisering steden met elkaar zijn gaan conclureren en dat het aantrekken van de hoge opgeleidige talenteerde werknemers de zogenaamde creatieve klassen de sleutel is tot economische succes. Het is een aantrekkelijke en hippeleve opgeving waar heel veel gebeurt is daarvan essentieel en dat is dan ook de reden waarom kunstenaar zo belangrijk zijn. Het is voornamelijk voor het vormen van een haditat waar de creatieve klassen op zijn plek is. Na de financiële crisis en de daaruit voortkomende stagnatie van stedelijke bouwprojecten in Nederland hebben we heel weinig gehoord over de creatieve stad het zijn nog eens echter aannames dat we nog steeds het stedelijke beleid domineren en verhouding tussen kunstenaars en de stad bepaalden en er moet eigenlijk een contact staan met mensen die dan weer in contact staan met bijvoorbeeld de fondsen die subsidies verlenen en er moet een bepaalde gemeenschap zijn van mensen waardoor jij een bepaalde vorm van informatie krijgt van oh ja, dit is heel goed op te maken nu want daarmee val ik op en dit is heel erg slecht en dit vindt eigenlijk niemand interessant dat type informatie ombreidt voor je lof van mensen die zich buiten de net werken was dat de keten werd doorbroken dus ik had gezegd, we moeten de voordaagraals eigenlijk aan het einde van de keten de top artiesten moeten hebben de top ontwerpers, de top designen, etc. wat Halde-Zelsa heeft gedaan is dat ze zeggen van nou, mensen moeten hetzelfde maxime klaar spelen als je van de tunnel-academie komt dan ga je maar soisteer bij een grote zelschap en dan zorg je maar dat je carrière maakt en alles tussen de tunnel-academie en het nationaal tunnel, dat we zeggen werd weggeschat en dat gaat niet alleen om ontmoetingsplekken het gaat ook om een soort van natuurlijke keten van culturele instellingen die niet opvallend zijn, die niet naar buiten treden maar die gewoon experimenten toelaten als je dat elimineert dan is het klimaat waar voorna het vuur erover heeft dat de plekketen in het klas uiterlijk eigenlijk best