 Er liggen in mensen aardagingen, maar laten we eerst de verbindingen zien te kunnen leggen tussen de verbetering van de kwaliteit en kostreductie, voordat we de maatregelen nemen die pijnlijk worden voor mensen. Politiek gezien is het grootste probleem, dat ligt toch echt in de beheersbrei van de kosten en dat met name ook in de langdurige zorg. En daarachter vandaan komt natuurlijk heel veel vragen stukken, het is verleidelijk om te gaan denken om pakketten gaan verkleinen, de eigen risico te verhogen, om in de langdurige zorg natuurlijk ook aan extramuralisering te werken en dergelijke. Dat zijn op zichzelf geen verkeerde maatregelen, maar je denkt dat er nog heel veel te winnen valt via een maatregel die iedereen dient, namelijk meer aan kwaliteit te investeren. En dat meer centraal te stellen in de bekostiging en de contractering, levert preventie een voordeel op in de kosten. Ja, en theorie wel. En in de praktijk zou het ook zo moeten zijn op het moment dat mensen minder eenzaam zijn en dus minder naar de AWBZ toegaan of naar de huisarts toegaan op het moment dat mensen minder verslavig gevoelig zijn of beter eten en dergelijke dat kan allemaal of bewegen, dat kan allemaal kosten besparen. Het nadeel is alleen op het moment dat je er investeert, dan moet zich dat natuurlijk ook uitbetalen in de feit dat de mensen minder vaak naar het ziekenhuis toegaan of naar de huisarts toegaan. Als dat laatste gebeurt, maar aan de kant van het aanbod is er toch een prikkel en een neiging om dat op te vullen met andere zorg, ja, dan heb je eigenlijk onder aan de lat betaal je twee keer, want dan betaal je zowel de innovatie. Als de ouderreguliere kosten die doorblijven lopen en die twee opgeteld betekent hogere kosten. En dat is ook zo knuikend eigenlijk voor alle vormen van innovaties en voor nieuwe initiatieven, dat je daar bijna altijd tegen een aanloop tegen die fragmentatie van het stelsel en dus de dubbele kosten, terwijl het in aanleg wel degelijk lonend is en niet alleen goed voor mensen is, maar zelfs ook voor de kostenreductie, in aanleg. Maar dat verbeteren en zorgen dat die potentie er ook uitkomt, is volgens mij een van de grootste uitdagingen voor de zorgpolitiek. Het lijkt er alsof er geen ideaal systeem bestaat voor de zorg. Bestaat het wel? Kan het wel? Ja, het ideaal systeem van nu hebben we kandeklaar iets uit de boekenkast gehaald of uit de kast gehaald en we hebben gereedschapen kist. En we halen dat eruit en dat passen we overal toe, dat gaat niet werken. Maar we pendelen wel al decennia lang en niet alleen in een land, bijna alle landen, tussen budgeteren aan de ene kant, dan krijgen wachtrijsten. Je krijgt gebrek aan productiviteit en wachtrijsten zijn een enorm sociale medisch probleem. En dan gaan we vervolgens weer zeggen, we gaan prestatiebekostiging doen, dan verdwijnen de wachtrijsten, maar dan krijgen we even laten weer hogere kosten. Dat die pendelbeweging, daar moeten we uit en we moeten echt een systeem anders inrichten, waardoor je meer samenhang krijgt en waarbij kwaliteit uiteindelijk lonend wordt. En dat spreekt ook het meeste aan van apotheker tot en met medisch specialist, om dat werken te doen waarvoor men dat beroep gekozen heeft, namelijk voor mensen zorgen. Voor mij was het 2008 in dat opzicht wel een belangrijk moment, een bezoek aan Amerika, waarbij de collega van de V.S. van vrouw Sibelius na het spreken over het systeem in Amerika en in Nederland zei, you've got the same problem as we have. You pay only contacts and pay in a fragmented way. En voor mij was dat gekoppeld aan literatuur die ik van Dennis Cortizë van de Mayo kreeg en Amerika over overbehandeling gesproken werd, toch echt een wake-up call, omdat je het systeem niet gaat scheiden van de medische inzichten en van de medische afwegingen die plaatsvinden. Op het moment dat je dat doet, dan gaat het systeem eigenlijk dynamiek creëren, die eigenlijk afbruikt doet aan de intenties van de meeste specialisten. Voorbeeld, op het moment dat je denkt van we gaan per ene product betalen en je bent je niet bewust van de feit dat je daarmee een prik aan neerrecht om meer te garantiseren, meer te gaan behandelen terwijl dat voor patiënten niet altijd beter is, dan schijt je te veel het systeem aan de ene kant en de medische in en aan de andere kant. Die twee met elkaar verbinden langs kwaliteitslijnen, lijkt mij de grootste opgave voor de toekomst. En daar ben ik gelukkig ook in begonnen in 2009, want anders zou ik me ook wel een beetje schamen, eerlijk gezegd.