 تیحران ایاران این گ Early 1971 This is a child who was destined to fall in love and become mesmerized اسمهن صرف رکمان رهیم می اهدی صد hankah از وقت ماهده مدرس شدم تو وقتی که بسلا خارج شدم من حمشز رجک شی đây من نمرای نمیه بوردم، من کتک خیلی میخوردم. درسم نمیخوندم خیلی هم بگیم بچه درس خوندم. این قد تو رویهای خودم بودم. اصلا درس نمیخوندم، درس نمیخوندم، من دلیلشی نو که لجبازی کنم. اصلا تو رویهای خودم زندگی می کردم. قرآن هم ورلی خمسانم، چون با با با هم کامک کردو تو خون قرآن میخوندم. قرآن هم خود بود، نقاشیم هم خود بود، یعنی خود نقاشی می کشیدم. باز این قد دمق بودم، درس گوشنمی کردم و دبیتا ورد جو بودم به معلیم. و من گفتش که های تو بولنشو، بولنشو گفتم بله. گفت که فکتا بود جم کن، بورو خونه با پدر مادرت بیا. من بولنشو دم که فکتا با هم جم کردم، با هم خونه با... و از ان تاریخ شد حدود سی و دوسر سان می بود دیگه، که مرفتا خونه که پدر مادرم و برا مدرسه. بایی رازی بایدان تن شبکی هرامیدن راکنیدن ميگ ، بایدان راکنیدن به اینجایم دو که سید و اینجایم و بایدان. بایدان میخوادان ، این اوامند بایدان ، انه ب recursos دن قراردان ، اپنیدن وہای را بهیدان بایدان دن. چثور مرون به در اینجایم دن خیردانیدن اوامنکتن خ試ش کو و اینوهادان Istanbul at the airport. که نبود پولی ام نداشتیم که بخوری مثلان تحفری کنیم، دوشم ام جو میره کفتیم رم زیارت امام رزا بر حال این بهتر از همین چیزه، تو مصیب میرافتم خیلی ام دمق گودیم، چون تقبان رسیده بودم به ایس سیند تقبان هفده سالگی و هیچ ندرس خونده، تو رشته خاصی تباہور پیدای چهدیم، ندر آماد مالی داریم، یه زندگی باری به هر جهد، و ده خوش بخوری بخوری بخوری بخ توانه به این چیز خیلی خوبی که خدا به من داده بود، و مثل محبت اهل بید بود که محذر روش شرخ خیلی حصاب وانا کرده بودم یه روز داشتم تو کوچه هم، کوچه گومبا خیشتی میمندم ترفه هرم مو تهر، پیدا رم دیدم داره اتشاره کوچه میاد به ترف خوند، گوطش کجا میری گفتم میرم هرم، گو با ایمام رضا علیه سلام فرمو ده، هتش میخواید از ما بخواید، حت تا نمه که قزاتون هم از ما بخواید، این هم به من گفت، رف، من گفت خوش آل شودم، از این هرم این هرم این هرم این هرم این هرم این هرم این هرم این هرف یک بارغه یه از اومید در دل من ایجاد کرد، کم من یه آدم سر رتمن دیمیس ایمام رضا داریم می اصلاص فغر می کنم همش فکرم چرا من اصلاً به ایمام خودم این توره نگا کردم چرا من این تیزوروی یا اتقادم کار بوردینش ده، هماش توری، تحاله هماش توری وده، وده در ارسی امر چرا من نمیه اگه واقعاً، ایمان دارم به ایمام رزا با یقین ندارم بحثی یقین، ایمان داریم، اتقاد داریم، باور داریم که امام احشتم، بل یقین که آدم یقین پیدا کنه اگه ما علم برم خاصهی دارم، منه کمکم کنه. باور نداشتهم که او سری و رزاه. باور نداشتهم که او سری و رزاه، باور نداشتهم که او سری و رزاه. امام زندگه من از اینجا شروع شد، ادین یه جومله تو کچه گومبل خیشتی شروع شد. خب، حال ما نمادم امام رزاه. دیگن تستمیم گرفتم در آینده، چی کار کنم، تینی مسیر ام خیلی کتا های. یعنی کچه تا حرم، پین دیگه قدم بزنم، من به حرم رسیدم. من تو این پین دیگه مسیر زندگه و حدفه و انتخاب که ادن. حدف همین بود، گفتم میرم پیش امام رزاه علیه سلام، میگه من تو سرم بره شما اهلبیت شیر بگیم. شیرم بلد نیستم، نده بیرستان رفتم در از خوندم رشته فرهنگ و ادب بودیه که من نستم بهش فوروط پیدا نکرده. نده تو دران ابتدایه راه نمایم فارسی دیستور هم خوب بوده. امام نم تجده اخوه میشده. ولی چون من قوم زندگی کرده اودم میدونستم. یک از بزورگان که در قوم مدفون که اربالای کازمه. یه پیرمرد راییت بی سوادی که اهله یک از روستهای ساوه بنام ساروغه اگه اشتبانا کنم و این بزوگ عوار به خاطر اعلاغهی که بسلا به اهلبید داشته فقط این اومده بسلا خاصه که بهرحال نگاه بهش کردن و اهلبید بهش نگاه کردن و کل این حافظ کل قرآن بود به ای اشاره به ای نایت پس این اتفاق برا اون افتاده بره منم می افتاده منم مثل که هر بلای کازم به خدا اعتقاد داره به امیرل مومنین اعتقاد داره به هتش چیز که او اعتقاد داره منم اعتقاد داره و این ای نایت افتاده به ای امام رزا ایلیسا و همینو گفتم یا ای امام رزا کما کم کم من ای شایر بشم به شما شیر می کن سالش اصلاف پد یه دفتی دیگم مشرف شدم کفتم آگا من اگه شایر بشم برای شما شیر می کنم همین مومدم خونه یه دوزه بعد از اوه ریت شد من دیدن بیگرار ام این قد بیگرار شدم که اتا اصلا دید حالا قر بیگراری چیزیر مثل کسی که اتدس دادی یا یه کسی که ازیزی می خود اصلافر بر گرده نمی دونم یا خاول اجیبی قد این شدید بود که من گاهی می شستم گاهی بولم می شدم دست به دیوار می گرفتم اصلا نینو سم من چکا کنم من چیم شدم من تانو یه امچه احساسی رو تجروبه نکرده بودم هم زمان با این احساس من یه سری کلمات موزون و یک سری مصرحا یه سری عبیات موزون بوی مزومین خیلی زیبای تو زهن من بولو پای می شد بقیده که دویدم یه قلم و ارداشتم و شروعی که هرم بینوشدن هرچی من می نوشگنی اون چیزای که تو زهنمون می نوشدن با تیدم اینه همه شیره هم این گی عبیات خیلی قشنگ و خیلی زیبای یه که مثلا به من رسیده هم هم فهمیدم که حلا یا وشاوش داشم احساس میکندم که اون چیز که رفتم تو هرم گفتم به این رسیده گفتم تو زهنم رسید که من به استقبال محتشم کاشانی برم همون تو رو که اونی ترجیبان دیدر مرسیه سید و شهده گفته تقق احدی که با هرزت رزاو داشتم گفتم اگه من شایر بشن برای شما احل بیت شیر میگم من حالا یه شیر میگم در وصفه یه ترجیبان دیم گفتم در وصفه از از اتیقه تاهره و شهده از اتیقه من ترجیبان ده تاون که هردم من فقه یه بند گفتم بقه یه بند آرم نگفتم فقه یه ایک بند در وصفه از اتیقه به استقبال محتشم رفتم محتشم تو شیره شیره شو با باز شروع می کنه بازین چه شورش از که در خلق آولم از بازین چنه اوهه ووچه از آوه ووچه محتم از در واقعه با باز شروع می کنه می خود برای تو یه قصه یه باز کنه یه واقعه یه رازی رو برای تو آشکار کنه و باز کنه یه قزی یه برای شنوانده لزا از باز استفاده اگه من ام همزیر شروع کرده قفتم باز دنیا شؤلزد شه باز قم را پر گرفت باز از این ماتم دل قدیز پیغمبر گرفت باز دنیا برمدار خاص میجردت شرا کم مجر قلب نبي از کینش آوزر گرفت باز دنیا از حالی بغزی بدل پر وردست کین چونیو کاروبیان را گو حرست افسر گرفت انتغامی خاست گیرت شرخ پیر روز گار زین سبب بامی خدر از زوچگه هیدر گرفت بز اگه پاکی پیغمبر سرور هوران ارش فاطم دستی بپهلو زن فشار در گرفت چرخ سفل انتزمان ای کاش در دم میشه کست بس گولا و بز دیده گلهاگی چون پر ور گرفت نیست ناموزی چه زخرا همچه مهری با و وغار گلا فتا اللا علی گلا سایف اللا زل فغار فقطی که این شیر تموم شود فهمیدم اون چیزی که میخواستم گرفت دیدم خیلی زون شده در حق اهل بید تو این رشده یعنی ما شهر کودک و داریم عدبیات کودک و داریم ولی اصلا این گاری امدی و دهی ای دهی اصلا اجازه نددن که بسلا مفاهم مرفتی وارد عدبیات کودک وشه چیرا مثلا مشهری از شوارا میخونیم در کتابهای درسی ولی یا بود اجتماعی داره یا نهایتن یه خودا توشه ولی اصلا نگاه اهل بییتی توش نداره خیلی ساده کتاب مفاتی و الجنان شخب باست قومی رو بااش کردم گفت دن من میخوم بره باتشها اتونیش مفاتی شخب باست قومی برا شون هفقی بااش کردم مفاتی نمیشته دو آی فراج دو آی فراج هستو در بسفه امام زمان علیه سلام خوب ادیهی ای ام هست دیم یه جای نجده یا ساهه بز زمان علیه سلام خوب قشنگ یا ساهه بز زمان دیدم ریتن داره ریتن شم خیلی قشنگی خیل محکمه اینجوری گفتم دیدم تورا و بولند دیدم تورا بخواب دیدم تورا بولند دیدم تورا جوان یا ساهه بز زمان آن لحظه قشنگ دومبالت آمدم شادو دوان دوان یا ساهه بز زمان گفتم ک پر کشید رو هم برایتان ای مرد محربان یا ساهه بز زمان گفتی بیادتان هستم دعا کنید گفتم بدیگران یا ساهه بز زمان یا شر گفتم کودک بموزه یا ساههه بز زمان که یه تشارروف هم هست خواب دیگه نیم جنیس که ایراد بگنم یا بیداری که نبوده که تو خواب بوده یه تشارروف هی هست در این هالی هدیسی هم اوردم که هزد فهمون که برای فرز من دعا کنید من بیاد شما هستم از احبال شما قافل نیستم این کنی گوشین چشمت غم االم ببره یبنال هسر یبنال هسر جانم گوش یه چشمت غم االم ببره یبنال هسر دیگه هم یه جانی ایستی مثلا یا بقی یتلا دیگه این هم قشنگ یا بقی یتلا چه ریتم قشنگی داره اشکم شد جاری از بس کشی دم در غیبت تو آخ یا بقی یتلا جانم به فدایت ما نامین وشدیم در غیبت تو گا یا بقی یتلا من بی خبر از تو ام ما تو که هستی از حال من آگاه یا بقی یتلا ما من تزرانیم یعنی که فقط هست چشمه همه در راخ یا بقی یتلا ما اولبوم علاما امینی بوده علاما امینی احساس تکلیف می کنه که این کارنجا امینی در اوجه فکرشن کاره تحقیقیش هنجام می داده و تغازه وقتی که بوضوگ وار کاره تحقیقیش تاوم می شه و الغدی رو امینی ویسه پولی نیست که بخان کتاوه اینه چاب بکنن این قد هجم آسار زیاده بمحسی که می خوایه یکاره احلبیتی هنجام بیدی هزار جور برای تو سنگندازی می شیگی تو مصیره نری تو قسم خوردی مصیره بری ولی شایاتین هم قسم خوردن که اجازه ندن که بسلا بلخره دوشنون احلبیت در اون زمان نو دن که نابود بشن که در هم این زمان هم هستن از جن و از اینز همه هستن بر نمی زارن تو این قدم و ورد ری سنگم از آسارون می باری دا برای من سای می باری دی که این تو ری بگیم ولی چون این رشته قد نشده بود من باز ادامه می داده فوجه وقتی اتفاغ می افتیتونی ارسه که تو رشته توک کل و توسولت قد می شه اگه اون قاد شو دیگه تمومه و سر خورده که بر می گردی از از نفس خلق محمد می را فيخار و گوانده بود اینوی بود دن ملت گای و اینوی بود���ره بوداد بود بود بود و گاسه از اون خلق و گاسه بود شو جام که عیوان ماید اون از قدم و در های ماید هم را اینوی اتفایتون ماماید این تسا بسیار ازیاد میشه خیلی هستن که از این ارسی میرا می گا ما نمیتونیم ما توی ارسی میگه مفضان اورت نمیشه میگه چیران میگه این همیشه سرگیجه داره چون سرگیجه تو چاره سرگیجه میشه تو اون چار خشار نمیتونی تحمل کنه اوطش می کنه اگه ایکی بیاد بر اهله بید کار بکنه ولي بید داش می کنه ورد توی ارسی تو چاره سرگیجه گی به شه اوط میشه. من فقط در یک صورت میتونستم این سارگیجیگی را خودم دور کنم این هیرونی را خودم دور کنم در صورت که میدیدم که میتونم متوسل باشم. هم ترستاله که اتداداشتن هم مدام داشته باشم. من تو ارسه فرهنگی این خودم این سارباز میدونم. میخم بیم در برای احلبه روبرو جبهر دوشمن تلاش بکنم. با چه سلاهی درست بمن اجازه ورود دادن که تو میتونی سارباز ما باشی و این شهامت هم به تو دادیم. خیل خوب شهامت و به من دادید. ارسر هم به من اجازه ورود دادید. من به خودم بعد یه ادعواته بیارم یا نا. یکیش متالعه مستمر. متالعه سر خودم نکه آدم خود روبر بیاد. یعنی من متالعه با کنم یه متالعه که در نهاید بیشم سوفی. یه متالعه با کنم که نهاید بیشم. مثلان یک از فرغهای مثلان من شخشوده از تشعییه و از اسلام که از نگاه احلبه باتل. یعنی من بعد یه متالعه می کنم. در اینی که متالعه می کردن. بعد هم متواستل بودن. نستد به احلبه که به من یه نوری بیدن. از اون نوره بیتونم من این مفهوم و این مطلب و بفهمم. و خدا می کنم که این روابطه یه تو تحلاش می کنی. اون هم کنم کنم کنم. یه یه سری آدمای سایرات و قرار می گرن. آدمای که احل بیتین. هیچ مقصد دونیای ندارن. ها خیلی هر سن که ظاہرن احل ال من و خیلی مثلان می دب دب و کب کبید. اون همارا مردون بسوی خودی شون دعوت می کنن. موریت جم می کنن. بل یه سری آن نا مردون بسوی خودا دعوت می کنن. خوش بخطون اون هم آدمای پوست می خود. و تو نستم زفان برترف کنم. اون همارا مردون بسوی خودی شون دعوت می کنن. اون همارا مردون بسوی خودا دعوت می کنن.