 Tiende boek, Eerste hoofdstuk, van Klaasje Zevenstech, deel 3. Dit is een LibriVox-opname. Alle opnamen van LibriVox zijn vrij van noteursrechten. Voor meer informatie of om vrijwilliger te worden, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. De lotgevallen van Klaasje Zevenstech, deel 3. Door Jacob van Lennep. Tiende boek, Eerste hoofdstuk. Verharende hoe Nicolette haar nieuwe betrekking werd ingeleid. Toen Nicolette, na van Madame Montatos, een handruk tot afscheid ontvangen te hebben, zowel gemeent en krachtig, dat ze de lippen op okandard persen moest om niet uit te schreeuwen van de pijn. Toen Nicolette, zeggen we, de wagen uitstapte, was natuurlijk haar eerste werk om rond te zien of zij tussen al die haar onbekende gezichten van belangstellende familieleden of dienstdoende geesten, die verwanten of meesterskramer afhalen, van stalknechts en van showerlieden van elke kunne en ouderdom, die zich ten dienste van wagen, paarden of passagiers om het rijtuig drogen, iemand ontdekken kon die gezond was om haar terecht te helpen. Reeds een paar keren hadden haar ogen de kring doorlopen, terwijl om haar heen uit hun dozijn monden haar de vragen tegenklonken van, heefde je vrouw ook bagazie, wegwijze je vrouw, motte je vrouw een kraaier hebben, mag kuis pakkie dragen, enzovoort. Reeds begon zij te vrezen dat zij zich aan een der omstanders zou moeten toevertrouwen, toen zij tot haar beleidschap een stem uit luider keel hoorde roepen, Is hier ook een je vrouw die bij meneer van Zieren wezen moet? Hier antwoorden zij, en dronk meteen door de troep die haar omringde, de huisknecht te gemoet, die de vraag had gedaan, en die, zeker in de waan verkeerende, dat hij ter wille van een kinderje vrouw geen bijzondere haast te maken had, zich niet vroegig uit het wijnhuis waar hem met een kamaraat smouwschassens had te spelen, na het kantoor de onderneming begeven had, dan toen haar de wagen had horen stil houden. Hij bracht, toen Nicolette naderde, even de duim aan de glanzenden met een gouden galon versieren hoed, en vroeg toen op vrij lompe toon, —Hijp jou iemand voor de bagazie? —Nee, nog niet, antwoorden Nicolette, die bij haar zelfe vond, dat niet zij, maar de persoon die haar halen kwam, daarvoor had hij hem te zorgen. —Hier, ikken! riep het haar stond etterlijke stemmen. —De knecht koos er een uit de hoop, en verzog toen aan het jonge meisje, of ze nu maar zeggen wauw wat haar goed was. —De conducteur werd aangeropen, en de eigendoment van Nicolette afgeladen, en door de kruier overgenomen. —Hijp je nu alles? —voegde knecht. —Ja, als je er maar mee wilt gaan. —Ik hoop dat de heer beleefder zal zijn aan de dinnag, dacht Nicolette, terwijl ze haar wandeling begon over de straatstening van Den Haag, met de kruiwagen achter, en wat haar vrij ongepast voorkwam, de liefrij knecht nevend zich. —Helaas kon zij niet naraten bij zichzelf te denken, zo mauw het dat eens zag. —Je hebt mooi weertje op reis gehad, —zijde knecht nu, op een toon die vriendelijk heten kon, dochar van de gemeentamheid, —Nicolette nog meer tegenstond dan zwans lompheid van zoeven. —Heel mooi, antwoorden zij, terwijl ze hem even aanzag met een blik zo cool dat ieder ander zou gevoeld hebben dat hij geen moeite behoeft te doen om het onderhoud voor te zetten. —Of Philippe, gelijk knecht geheten was, de strekking van die blik begreep, zouden we niet durven beslissen. —We zouden er zelfs aan twijfelen, want feinheid van gevoel of verlegenheid schene geen hoedanegeerde te zijn bij hem bekend. —Hij was dan ook meer gewoon, bewonderd en gevriën, dan teruggestoten te worden. —Een glimmend gelaad, een blozende kleur, ogen weer uitwikking door onbeschaandheid vergoeden, want zij aan eigenlijke vrijmoedigheid miste, krullende, gidsvarte lokken, een vierkante gestalte, vervaarlijke kuiten bovenal, en al deze natuurgaven verhoogd door de glans van een blauwe lieverijerok met grote vergoelde knopen, een paalgrijze korte broek en witte kousen, maakte hem de Donghwan der Haagse dienstmaagden. En, naar mijn verhaalde, had hij zelfs daar gezegepraald waar de aanval van twee corporals daar grenadiers en van een sergent ter jagers was afgewezen. —Hij toonde dan ook niet in het minst uit het veld geslagen te zijn door de coole houding die Nicolette tegen hem aannam, maar zette zijn onderhoud voort. —Meer in de raar geweest? —Nee, antwoordde Nicolette. —Deze reis, zonder hem zelfs met een blik te verwaardigen. —Naa, dan zal je wat anders zien dan op dat dorp daar je vandaan komt. —Ik ben ook reis met meneer dienweg uit geweest, op een buitenplaats, bij familie van meneer, maar kan niet zeggen dat het er mij beviel, en meneer ook niet. —Land en bomen, anders viel daar niets te zien, waar we geluzeerd waren. —Niemand die rooit voorbij passeerde, als roiwagens en mistkarren en varkens, zochters wat jongens en meiden met blote voeten, die houdt in het boswagen stelen, en om de andere dag reis een rijtuig. —Nee, dan zal je hier anders op kijken, als je hier al die mensen ziet, en die equipaties, en de muziek in het bos, en de garnadeers, en het bathuis, en de koning, als hij uit rijen gaat. —Ja, er valt hier altijd wat te kijken. —Nicolette dacht paar zelfen, dat er inderdaad verschil bestond tussen Den Haag en Harderstein. —Dog de vergelijking viel vooralsnog niet voordelig uit voor de stad der Steden. —Een waar ieder straat een stad is. —Warschijnlijk echter zou de residencie een gunstiger indruk op haar gemaakt hebben, indien zij, bij haar eerste komst al daar, die in andere gezelschap door wandeld had. —Wat er vanwezen mocht, ze achter het nodeloos aan haar geleide te kennen te geven, dat er, volgens haar een mening, nog andere zaken waren, behalve equipasies, garnadeers en aanwezigheid van een koning, die het verblijf op een plaats aangenaam konden maken. —Vilip van Zijnzijde begon te denken dat de nieuwe juffrouw al heel weinig conversatie had. —Dog zijn eer was, meende hij ermee gemoed, dat hij haar aan het praten kreeg, en wanhopende hierin te slagen, tenzij hij bepaalde antwoorden uitlockte, begon hij weer met zijn vragen. —Van morgen ze ik al vroeger breisen, gegaan hij waar? —Nikolette knikte met het hoofd en bracht een nauwelijks hoorbaar —Ja, uit. —Daan zal je wel hoor hebben, he? —Och, —zijn Nikolette, op een toon die even goed onkennend, als bevestigend kon verstaan worden. —En ja, het is jammer dat je na de neeten komt, —her nam Philip. —Maar zie je, als ik een goed woord aan een steintje de keuken mij doe, zou ik je nog altijd wel wat kunnen bezorgen. —Ik zal wachten, —wat me wou, daarom trend goed vindt de bevelen, —zijn Nikolette, —en deze rijst nogmaals, —en wel zeer uit de hoogte aanziende, —in de hoop van hem te doen begrijpen, —dat zij in geen geval van zijn bescherming afhankelijk wensen te zijn. —En werkelijk, —in die in Philip, —kortervorende blik van het jonge meisje, —niet had verstaan, —of niet had willen verstaan. —Deze keer was die, —in verband met haar woorden, —ook voor zijn plomp verstand niet te misduiden. —Hij voelde de steek, —en met de hand de krul in oorden schikkende, —die zijn rechter hoofd slaap bedekte, —boegon aan haar deuntje te fluiten, —twijl hij door zijn houdingpoogte uitdrukken. —Bij je zo preutst tegen mij, —dan kun je lang wachten, —er ik je weer toespreek. —Maar zo'n Nikolette, —er zich nu al in verheugen mocht, —van zijn lastig discours ontslagen te zijn. —Zij voelde op dit ogenblik, —dat zij van nu af, —Philip, —zicht tot vijand gemaakt had. —En de gedachte was voor haar weinig bemoedigend, —dat zij in de woning, —waar zij verblijf zou houden, —reeds voorzij die was binnengetreden, —zicht de ongenade van één der huisgenoten —op de hals had gehaald. —Nog pijnsten zij hierover na, —toen gelukkig —de liefrijbediende stil stond, —en de kruijhoer zijn wagen neerzette, —voor een vrij huis op de Vijverberg. —Zie zo, —daar zijn we er, —zij —Philip, —tewa je aanbelde. —Het duurde als gewoonlijk in huizen —maar veel dienstboden zijn, —en de een het dus op de ander laat aankomen, —een geruime tijd eerder deur geopend werd, —en er een dienstmaagd verscheen, —een dikke, logge zus met oranje rood haag, —ver miljoen rood aangesicht, —en perperrode randen om een paar oogjes, —waarvan het wit met bloedrode aderen —door trokken was, —en waarvan de appels, —grijs rood —en het koffertje van harpagon, —Philip, —lodderig, —tegen —Longten. —In het kort alle schakeeringen —van het rood waren hier vertegenwoordigd. —Steintje, —zij Philip, —hier was de nieuwe maam Zell. —Hij zo, —antwoerde —de keukenprinses, —haar oplikken, —terloop zijn —zijdelingseven op Nicolette, —en vervolgens even op de kruijers —laande, —om ze daarna weder naar Philip te wenden. —Ja, —dan zullen we Curlyn dienen te roepen, —want die weet waar —de maam Zell wezen moet. —Pan jij om wat is het de boel —maar binnen, vriendje? —Depevel was al de kruijer —gericht, —die zich haasten eraan te voldoen, —en de bagaatje —in de gang nederzetten, —waarna hij, —met de pet in de hand, —pleef wachten op zijn beloning. —Ditsgeen dat Philip geen last —die na gaande bekomen had, —of, —zodat het geval mocht geweest —zijn, —die niet verkoosd na te komen. —Altans — hij was onmiddellijk —naar de trap gedraafd, —die halverwege de gang naar boven liep, —en schreeuwde —daar —het al zijn macht. —O, Curlyn, —kom eens af! —Twijl Steintje, —hem met de zwier van een vette —gans achtervolgende, —haar grove manstonen —met zijn —srille stem hielden, —en insgelijks —uit al haar macht, —Curlyn —schreeuwde, —intussen die koletten —bij de open voordeur —laat aan de staan, —in een allesbehalve —benijd een zwaardige —positie. —Immers, —toen ze haar beurs —ja had uitgehaald —om de kruijer te voldoen, —bevond zij —dat er niets meer —dan grote mensstukken in waren, —en ze haar laatste kwartje —aan de conducteur —gegeven had. —Hoeveel is het? —voeg ze aan de kruijer, —die nog —alte te wachten stond. —Dat laden kan de jevrouw —derbeleeftijd, —was natuurlijk het antwoord —van de kruijer. —Heb je ook klein geld —van een grulden, —voeg ze, —nee, —jevrouw, —antwoorden —deze, —en ook —tus een heel eind, —een hele —schou je naartoe, —voeg —daar erbij, —een toon —aannemende —die bestemd was —mede —dogen te wekken. —Nu bleef er —voor Nicolette wel —geen andere keus —over —dan —of de man —een grulden —geven —wat —zij —tueel —oorden wilde, —of —de —hulp —van —Filipin —te roepen —wat —na —de —koelen —wijze —waarop —zij —een —behandeld had, —haar —vreesde —zij —in —een —false —stelling —tegen —over —hem —plaatsen —zou. —Zij —kond —ot —dit —laat —zijn —iet besluiten —en —beracht —dus —haar —grulden —ten —offer —die —de —kruijer —aan —nam —met —een —zeer —min —zaam —lach —je —het —welk —toon —her —de —de —deur —uit —was —over —ging —in —en —spot —gelach —dat —hij —die —je —vrouw —van —buiten —zo —had —beet —gehat— Nicolette —begreep —toch —niet —lang —han —de —vleur —mat —de —kan —en —blij —verstaan —ze —begaf —zich —al —zoo —lang —zaam —naar —achter —en —en —voe —gaan —stëunt —ie —nog —al —det—door —schreeuwen —of —m'vrouw —en —tuis —was —men —n —eren —m'vrouw —pin —n —uit —eten —zij —stëunt —ie —a —m'vrouw —een —ter —woord —a het schepsel Dovers geworden. Oh, Curlyne! Curlyne! Waar zit je toch? Klover, wat is dat? Het schepsel Dovers geworden. Oh, Curlyne! Tripp, tripp, tripp. Hoorde men eindelijk boven naar de trap. Welk geluid gezeld ging, met een vrij snippig toeroepen van, nou, wat is er dan? En meteen kwam de lang gewendste Caroline, een zwerig kamermeisje in een afgelegde japon van mevrouw, en met een muts waarin geen roze kleurig lint ontbak naar beneden dicht trippelt. Hier is de nieuwe mom zel, bromde Philip, maar eerhij de woorden half had uitgebracht, daar deed een slag waar het ganze huis van dreunde alle vier verschrikt onzin. Het was de voordeur die de gevolgen van de trekking uit het achterhuis komende vanzelf het dichtsloeg. Had je dan de deur niet kennetoed doen, voeg Philip vrij knorrig aan de keukenmijd. Wel, dat had je zelfers om eens ook kennedoen, snoude deze hem toe, terwijl de schrik over toegevoegde verwijd bij haar voor een ogenblik segerveerde over de vrees om aan Philip te mishagen. Het is dat je altijd de plaatsteur laat openstaan, voegde Caroline haar toe, je weet dat mevrouw dat niet wil hebben. Daar heb jij in alle gevallen jouw neus niet in de steken, riep de verbolgen keukenmaagd, bemoei jij jou met je eigen bemoeisels. Ik bemoei me met waar ik me mee verkiezen bemoeien, hervalt de Caroline, en het gebeurt de eerder ogenblik dat die deur toeslaat en de mens van schrik van zijn werk opspringt. Ja, dat werk is ook wat dat jij doet, zei Steintje. Ik zit althans niet de hele avond op mijn stoel te slapen zoals jij, kaatste Caroline terug. En ik slent als avond niet over straat zoals jij, hij nam Steintje. De twist, die over een dichtgevallen deur begon, en nu reedst tot persoonlijke verwijten overgeslagen was, had tot stichting van Nicolette nog lang kunnen duren, en waren zeker al hoger en hoger gelopen, zo niet Philip, die er zich onder andere omstandigheden mee de vermaakt zou hebben, naar zijn gemak had verlangt, en Tevens niet ongepast geoordeeld van zijn invloed en gezag op de schone seksen een sprekend bewijs aan Nicolette te geven. Kom, kom, zei hij, stel dat gekijf nou uit op een betere gelegenheid, help jij de mam zelf terecht waar ze wezen mot, Caroline, wat moet het mens wel van jullie denken? Het vriendelijke lonkje dat deze woorden vergezelden, is geen onweerstaanbare invloed te oefenen op het hart van Caroline, althans ze vergenochten zich met nog een paar gimmige blikken op Steintje te werpen en een dof gebromd te doen horen, niet ongelijk aan dat van de Hofhond, die na de voorbijganger te hebben tegengeblafd, in zijn hok terugkeert, waarna zij zich tot Nicolette wende, deze verzocht haar naar boven te volgen. En waar moet die boel naartoe, voeg Philippe, Caroline, terughouderne? Hmm, ja, zei Caroline, zich even bedenkende, ik denk naar de bovenzolder, maar is er geen Siphaniere bij, of ineens een laatafel? Een Siphaniere, herhalde Nicolette verbaasd, daar heb ik nooit meegereist. Nou, merkt Philippe bijzelijk aan, en Siphaniere is nog wel in den Haag te krijgen. Ik zal bij provisie de bagazie maar in de bovengang laten zetten, dan kan me vrouw altijd nader verordineren waar ze wezen moet. Met deze gerust tennende beslissing keerde Philippe zich om en verwijderde zich naar de keuken, waar hem Steintje reeds was vooraf gegaan, terwijl Nicolette nog altijd er niets van begrijpende waarom zij een meubelstuk, dat zij toen nog toe, overal had gevonden, zou hebben moeten meedbrengen, Caroline naar boven volgde. De marmerend trap was zeker prachtig, bijna zo breed als die op het kasteel te hardestein, met een kostbare loperbelegd, waarvan de vergoelde roeden u tegenblonken. Op de beletage zag Nicolette in het voorbijgaan, overal bloemvaas en in kostbare potten, en fraaie beeldjes in nissen of op voetstukken. Het sprak wel vanzelf dat men, om de kamer te bereiken, aan Nicolette dat verblijf bestemt, een verdieping hoger klimmen moest, en bovendien bij de mistroostige stemming waarin zij gebracht was door de ontvangst die jaren Den Haag, en in haar toekomstige woonhuis was wedervaren, sloeg Nicolette maar weinig of geen acht op het geen thee om de geen zag. En terwijl ze met lomisgreden achter Caroline de trap bestegen, dwaalden haar gedachten naar hardestein terug, en hoe zij daar, bij haar aankomst, geen onbeschaande lakkij, maar de vaderlijk beminde predikant had gevonden, om haar af te halen. En hoe haar ontvangst aan de pastorie, en bij eilag, verschild had, bij die welka haar hier was de beurt gevallen. Daarbij gevoelden ze zich vermoeid en versuzeld van de reis, en verlangen naar rust en verkwikking. Intussen scheen Caroline begrepen zij hebben dat ze haar nieuwe huisgenoot juist niet op de meest gepaste wijze welkomt had, en haar in alle gevallen enige verklaring schuldig was, waarom juist zij haar tot gelijsters trekken moest, en reeds op de trap deelde ze haar mede dat men en mevrouw uit eten waren, bij de baron van Tilbury, en dat mevrouw daarom aan haar, Caroline, de zorg had opgedragen om de nieuwe jevrouw te verwelkomen en van het nodige te onderrichten. Het spijt mij, was al wat Nicolette tijd vond op de mededeling te antwoorden, want die was nauwelijks afgelopen, of ze bevonden zich ooit bovenportaal, waar het kamermijsje ene der menigvuldige deuren die er op uitkwamen, opende. En Nicolette, haar naar binnen gevolgd zijnde, zich in het tegenwoordigheid bevond van haar toekomstige elehavers. — Hier zijn de kinderen, — zei Caroline. — daar is Emily en Jana, en daar heb je Charles en Edewaar. — Dag, lieve kinderen — zei de Nicolette, met een pijnlijk gevoel dat ze niet door de moeder zelf aan de kleine werd voorgesteld. De goed werd er nog niet beantwoord. Emily en Jana, twee opgeschikte poppetjes van zes en vier jaar, die aan een klein tafeltje met een tinneteeserviesje speelden, keken het haar onbekendige laat met open mond en bevreesde blikken aan. De achtjarige Charles, die met een legbrent bezig was, zag even op en ging toen weer met zijn arbeid voort. En de kleine Edewaar, die nog maar twee jaren telde, sprong verstrekt op van de vloer, waar het dus allerlei verstooid speelgoed gezeten was, en klemde zich schreeuwende aan het poeziellaag en de schoot ter kindermeid vast. — Hier is de nieuwe Bonne, — zei Caroline. — De nieuwe Bonne, dacht Nicolette, bij zichzelf, en niet zonder een pijnlijke gevoel te ondervinden. Niet het woord « Bonne » had in de brief van van Zierich gestaan. Was het Caroline die zich hier vergist? Of was zij, Nicolette, zelf omtrend ter aardhaare bestemming misleid geworden? In elk geval de gebezigde uit Jous brauch ten silicon, dat zij voor een woul sprakeloos en verlegen voor zich heenzag. — Ij, ij, — zei de kindermeid, Nikolette van het hoofd tot de voeten metende. — Nu, ik hoop dat ze er veel plezier van beleven mag. — Goeienavond, je vrouw. — Goedenavond, — zei Nikolette, — en wende er toen de blik weer naar de beide meisjes, die zo keurig waren uitgedost, waarvan het blonden haar zo net gekant en opgemaakt was, maar die er zo tengig, zo bleek, zo leidend uitzagen, en naar het jongste knapje dat een toonbeeld was van maagerte en welks oogjes zo akelig hol stonden. — Ook Charles was klein en schraal, en bovendien scheefgegroeid, zodat er een paar jaar jongers geen, dan hij inderdaad was. — En nu kom ik bij je, lieve kinderen, — zei Nikolette, — om met je te spelen, en om met je te wandelen, en om altijd bij je te wezen, als je niet bij mama bent. — De kinderen waren blijkbaar verrast, en dit bedroefde wederom, die zich niet had kunnen voorstellen dat mensen op haar komst niet enigszins zou hebben voorbereid. — Doch wat haar wederom, stof tot blijdschap gaf, — was dat haar mededeling blijkbaar geen ongunstige indruk maakte. — Ook nu houden de minzaamheid van haar toon en bevalligen van haar stemgeluid hun gewone invloed niet gemist. — Meer vertrouwelijk dan te voeren staarden de twee meisjes haar aan. — De kleine Edeward ligt het hoofd op en keek naar Nikolette om, en of de schoonheid er stond, zijn gelaad weder in het boezelaar van Mietje de kindermijd verborgen, — hij schrijde niet meer, — en er haalde nog meer dan eens de pandemie van om te zien en de onbekende even te begluren. — Wat Charles betreft, — hij leidde het stuk van de legprint welke hij in de hand had, — neeg, — zag Nikolette verbaasd aan en voeg toen. — Kom je dan naar plaats van Monsieur Rostan? — Nikolette, die niet wist wie Monsieur Rostan was, — stond verlegen hoe te antwoorden. — Doch Mietje ontsloeg haar van die moeite. — Wel nee, Charles, — zeiden ze, — hoe kun je zo mal wezen? — Monsieur Rostan blijft voor jou, — en nog voor iemand anders, — voegde ze erbij, — met een spot en een lach, — terwijl de zijdelingskraline aankreek, — die een waardige houding aannam, — als of zij van het gebarenspel niets begreep. — En deze je vrouw hier komt voor je zusjes en voor Edewaartje. — Ik wou liever dat Monsieur Rostan heen ging, — en deze je vrouw bij mij kwam, — zei Charles. — Dat is heel vriendelijk voor mij, — zei Nikolette, — maar met Monsieur Rostan zal zeker een knapper jongen van je maken, — dan ik zou kunnen doen. — We zullen daarom toch wel goede vriendjes samenwezen, — niet waar, lieve jongen? — Ja, — dat is goed, — zei Charles, — zijn handleggende indie, — welke Nikolette hem aanboot. — En dan zal je mij wel eens helpen, — als ik mijn werk niet af kan, niet waar. — Wel zeker, — hernaam Nikolette, — en ik zal u mooie spelletjes leren ook, — en knipsels leren maken, — en dozen plakken, — en allerlei aardigheden meer. — En aan mij ook, — aan mij ook, — riepen Emily en Janne, — wie op verschroomdheid nu geheel geweken was, — terwijl ze van haar stoeltjes opsprongen en naar Nikolette toeliepen. — Wel gewis, — aan u ook, — antwoorden deze, — terwijl ze er beide meisjes omarmden en kusten. — Welkijk, — ze zijn al helemaal met uw eigen, — merkte Caroline aan. — O, — daar was ik niet bang voor, — zei Nikolette. — Kinderen zien altijd gauw genoeg, — of ze met iemand te doen hebben, — die van kinderen houdt. — Maar — hernaam Caroline, — die al vond dat het toneel lang genoeg duurde, — zul je nu niet verlangen eens te zien waar je logeert? — Ja, inderdaad, — antwoorden Nikolette, — u zult mij zeer verplichten, — met mij ergens te brengen, — waar ik mij wat op gisse kan, — want ik zit vol stof. — We zullen niet ver over te gaan, — zei Caroline, — en een deur openende, — die met de kinderkamer gemeenschap had, — ging zijn Nikolette voorg in een vertrek daarnevens, — dat, — hoe zeer klein, — er niet ongeriefelijk uitzag. — Hier zal voor eerst je slaapkamer zijn, — zei ze, — heb je nu ook iets nodig? — Ja, — antwoorden Nikolette, — ik zou wel mijn goed willen hier hebben, — om — ja, — waar waar zal je het bergen, — volg Caroline, — bezorgt om zich heenziende, — en Nikolette, — haar blik en volgende, — merkte, — dat zich werkelijk, — nog kabinet, — nog laatafel, — in de kamer bevond. — Hier in de hoek is wel een hangkast, — ging Caroline voort, — maar ik geloof, — dat mijn vrouw daar nog goed in heeft. — Nee, — dat zal ik van mijn vrouw wel horen, — hervatte Nikolette. — Als ik nu mijn goed maar boven heb, — dan kan ik er provisioneel altijd uit nemen, — wat ik voor het ogenblik behoef. — Ik heb de boel nog niet horen bovenbrengen, — zei Caroline, — de deur openende, — die op het portaal uitkam. — Nee, — waarlijk niet, — die luie dries, — was zeker winnie bij de hand. — Wacht, — is ze allemeens gaan porren. — En meteen trippelde Caroline, — niet kwalijk in haar schik, — dat ze enige zucht kon gaan uitoefenen, — naar beneden. Nikolette, — die niet kon nalaten bij voortduring, — haar ontmoetingen hier, — met die op de pastorie te vergelijken, — herinnerde zich, — hoe zij daar, — waren dienstpersoneel uit maar ene meidbestond, — haar koffer dadelijk uit boven gaat, — terwijl hier waar een aantal dienstboden aanwezig was, — geen handen tot het werkschene te kunnen gevonden worden. — Het is waar, — op harde stein, — was zij als logee gekomen, — hier kwam zij in, — zij wist zelf het tenoure nood in welke, — althans, — in een onderschikte hoedanigheid, — en dat moest, — begreep zij, — enige invloed hebben op de meerdere of mindere graad van dienstvaardigheid, — die haar ter wachtend stond. — Nadat Caroline in de keuken gekomen, — zich had vergewist, — dat Dries de palfrenier niet bij de hand, — maar — o, — een boodschap was, — en ze tekenen had gegeven, — dat men de bonnen toch niet zonder haar goed kon laten, — en dat Philip zich dus wel zou moeten belasten met de bagage de trappen op de schouwen, — en dat Philip herhadelijk had aangemerkt dat zoiets zijn werk niet was, — en dat hij in alle gevallen niet in dienstond van de bonnen, — die een grootse nuff was bovendien, — wat aanleiding gegeven had tot de vraag van Caroline, — of haar haar dan al liefigheden had gezet, — dat hij dat zo wist, — kwam men ten netste tot een vergelijk, — en met behulp van de werkmeid, — die een goedwillige sloof was, — werd de bagage eindelijk naar boven gedragen, — door haar en Philip. Nicolette, — die reeds begon te vrezen, — dat zij die avond in haar bestoven kleren zou moeten doorbrengen, — hoorde hen met blijdschap de trappen opkomen, — en iemand het ogenblik later aan de deurt tikken. — Komt het u gelegen dat zij het nu maar hier neerzetten, — voeg Caroline, — haar neus door de deur stekende? — — Als u plieft, — antwoordde Nicolette, — het spijt mij dat ik u allen zoveel moeite geef, — volgde ze erbij, — gevoelende dat het van haar belang kon zijn, — de gunst der dienstbodien, — die zij vreesde, — reeds enigszins verbeurde te hebben, — zich te herwinnen. — O, — dat is nietsje, — vrouw — zei de gedienstige merkmijd, — en trok alsprekende de koffer de kamer in, — terwijl Philip, — nu vier op zijn beurt — zich schijnbaar zonder achtergeven op de toespraak van Nicolette, — weder verwijderde. — Je had het beneden wel mogen afstoffen, — veroorloofde Caroline, — zich aan de werkmijd te doen opmerken. — Ja, — zei deze — ik heb de stoff al op mijn boezelaar afgeslagen, — want zit er dikker op dan ik dacht, — die dingen worden dan hannig vuil op die wagens. — Wacht, — vervolgde ze tegen Nicolette, — ziende dat deze zich de handen reeds gewas had. — Ik zal die rimpjes wel losmaken. — En zich meteen op de knieën werpende, — gespte zei de riemen en de klep los, — en sloeg die nogmaals af, — zodat Nicolette de koffer althans kon openen zonder haar handen weer in een erg toestand te brengen, — dan ze een wel te voeren waren. — Zie zo, — zei ze, — nu is het zover klaar. — Ik dank u wel vriendelijk, — zei Nicolette, — en ik zal me verder wel alleen redden. — De werkmijd verwijderde zich, — toch bij Caroline was nu de vrouwelijke nieuwsgierigheid opgewekt, — om te weten wat er al zo in die koffer zitten zou en of de nieuwe bonnen nogal een goede garderobe had meegebracht. — Zij pleef daarom, — en vroeg of zei Nicolette ook kon helpen met het uitpakken. — O, — antwoordde deze, — je bent altijd goed, — maar ik zou je om doods wil niet van je werk willen afhouden. — O, — mijn werk, — mijn werk, — dat kan ook wel uitstellen, — leien, — zei de Caroline, — je zult nu toch al moewe zijn van de reis, — denk ik, — en dat kan me wel een beetje hulp velen. — Ja, — als ik de waarheid moet zeggen, — zei Nicolette, — ik ben doodmoe, — en als het u werkelijk niet ongelegen komt, — dan zou het mij bijzonder aangenaam zijn, — en die mij nog even wilde helpen van kleden veranderen. — Ik ben anders nooit gewoon iemand bij mijn toilet te roepen, — maar vandaag is het mij of ik geen handen aan mijn lijf heb. — Wel natuurlijk, — zei Caroline, — waar wie nu zich aan de straks vermelde reden, — toch enig medeleiden met de zo geheel vreemd en vermoeid aangelanden Nicolette kwam paren. — Het is immers mijn dagelijks werk. — En meteen begon zij reeds de haakjes achter aan Nicolette Japan los te maken. Gewentel met haar meesteres, — terwijl zij die kleden, — haar tong de vrije teugel te vieren, — deed zij dit om de gewoontening te verliezen, — ook nu. — Terwijl beurtelings de kledingstukken, — die zij haanteerde, — haar ongezocht stof aanbodend te spreken, — over die welkaar meesteres bezat, — en over de wijze waarop deze het haar doog, — of de muts vastgemaakt, — of de Japon gegarneerd wilde hebben, — enzovoort enzovoort, — alle welke praatjes — gelukkig van dien aard waren, — dat Nicolette, — die weinig tot spreken gestemd was, — er met — ja, — nee, — zo, — of waarlijk — op kon antwoorden. — Einde, — van het eerste deel, — van het eerste hoostuk, — van het tiende boek. — Tiende boek, — eerste hoostuk, — tweede deel, — van Klaasje Zevensteig, — deel drie, — door Jacob van Lennep. — Deze LibuVox-opname is vrij van natuur's rechten, — opname door Anna Simon. — Zo veel in dussen had Caroline opgemerkt, — dat over het geheel de kleedij van Nicolette, — al was — het dan ook maar — een reisgewaad, — in haar bijzonderheden gedistingeerder was, — dan zich bij een gewone bonnen verwachten liet. — En dit prikkelde haar nieuwsgierigheid nog te meer aan, — om te weten wat de koffer zou opleveren. — Weldra kon die nieuwsgierigheid bevredigd worden, — toen de koffer open moest, — om nieuwe klederen, — in plaats van de afgelegde te verschaffen. — En nu was er, — bij het zien van sommige voorwerpen, — die voor — de dag kwamen, — aan Caroline's verbazing geen eind. — O, wat een beeld van een vissutje! — riep — zijn opgetogenheid uit. — Dat heb ik van een schoolvriendennetje, — zei Nicolette. — Trommels, — zei Caroline, — ik kreeg van mijn schoolkameratjes zulke mooie presenten niet. — En dat fijne kraag je dan? — Dat is een geschenk van mevrouw van Eylaag, — zei Nicolette. — Nu, — die is ook mal met je geweest. — En hier, — dat snoeperige werktosie, — met — dat schilderijtje erop. — Men weet, — tenonzend — geven de meeste lieden — de naam van het schilderij — aan al wat in een lijst gezet kan worden, — en waarop iets is — voorgesteld. — Dat is ook van een vriendin van mij, — van de frullen van Dorthogen. — Van een frullen? — herhaalde Caroline verbaasd. — Zij heeft het landschap — jezelf getekend, — hernaam Nicolette. — Lief, — niet waar? — Zelf getekend, — wedergaan — de Caroline, — die er brein langzamerhand — geheel verwilderd begon te raken. — Maar — excuzeer, — ik heb toch niet de verkeerde voor, — u is — is immers wel — — je — vrouw Zevenstech, — je wel — zei Nicolette. — God, — heren mij, — neem me dan niet kwalijkje, — vrouw, — maar zie je, — ik dacht, — u is — is hier — dat — immers wel — terecht. — Temminste, — als ik — bij — m'n vrouw — zie — ik — aan huis ben, — zei Nicolette. — Wel — zeker, — maar wij — verwachten, — dat — ze te zeggen, — m'n vrouw — verwachten. — En — het anders — zowwel — bespraakte — kamermeisje — door — ze het woord niet — uitspreken — dat — haar — op de — tong lag. — Nu — ja — zei Nicolette, — een — gover — naamte — bij — de — kinderen — een — bonne — zoals — je — het noem — een — wild — en dat — ben — ik. — Wel — kijk eens — hernaam — koreline — die — nog — maar — half — begreep — hoe — dan — de — voorkende — stil — zat. — Maar — toch — als — ik — zo — mooie — Garderobe — had en — vreule — zonder — mijn — vriendinnen, — dan — zou — ik — wel — de maand — van — hebben — in — het — dienst —bare — betekking — te gaan. — Wel — wester — meid — zei Nicolette — lachende — van — mijn — Garderobe — kan — ik — niet — eten — van — vriendschap — en — van — presenten — zou — ik — op — de — duur — niet — win — de — eten — en — ik — zoek — liever — op — een — eerder — —ke — wij — ze — mijn — kost — te — verdienen — dan — dat — ik — bij — de — — luie — op — de — klap — ga — lopen — wel — zo — wel — zo — riep — — Caroline — uit — ja — wat zal — ik — je — zeggen — ik — ben — ook — — eigenlijk — van — een — heel — goeie — familie — ik — had — ook — niet — — gedacht — toen — ik — klein — was — dat — ik — ooit — onder — de luizel gaan. Mijn vader was in Watt een goede doen, en wat een deftig man ook, ouderling bij de geriffermeerde kerk, en hij deed een ijzerwaan. Waarschijnlijk een smid, dacht Nicolette, die het niet lang te voeren verschenen blij spel de neven had gelezen. Oh ja, misschien heeft u eens zijn naam wel iets gehoord. Verdrongen, een heel bekende naam. Verdrongen, herhaalde Nicolette. Verdrongen van Picke, nee van Prickelenberg. Kent u eens die? Nee, Verdrongen van Prickelenberg was een neef van mijn vader, en juist de man die hem in het ongeluk gebracht heeft. Die hem spekulaties heeft laten doen in de olie, of in de wol. Nee, het was in de Guano mest, geloof ik. Het eind ervan was, dat hij mijn vader in het ongeluk gebracht heeft, zodat de man helemaal gerenueerd was, en van sagreinigheid gestorven is. Ja, het was een ding. We bleven met ons achten, en dan geen vermogen meer. Uwes kan wel denken. Dat is zeker heel terrug, zei Nicolette. Ja, die neef van u, die ken ik wel. Die woont juist de Harderstein, waar ik de laatste weken heb doorgebracht. Hij woont er nogal heel aardig. Niet waar? Ja, ik heb het al meer gezegd. De schoolje spult mooi weer van ons geld. Ik heb al tikkels gedacht, als ik een knap aan vakkaat had, die het reis voor ons opnam. Ik ben al reis een en ander, maar al zo vrij postig geweest, en met onze manier over te spreken. Maar die is altijd zo raar. En als ik over begin, dan lacht hij me uit. Laat zij je nog tegen mij. Hij valt zo komiek als hij begint, onze manier, weet je? Ja, Carlyne, zei hij, al wordt die verdrongen, nog zo in de hoek gedrongen. En al prik je nog zo in die berg, dan krijg je toch niks niemand al uit. Maar dat wou ik dan toch wel eens zien, dat ik knap avakaat er niks uit zou krijgen. Dan moest er geen recht zijn op de wereld. Maar onze manier is altijd volgrappen. Nu, ik geloof toch, zei Nicolette, dat manier niet zo geheel ongelijk heeft. Want ik heb begin er ook wel gehoord, dat die neef van u, al laat hij het uiterlijk zo niet merken, toch alles behalve ruim bij kas is. Maar voor het overige, ik heb er niet ingekeken. Onder dit gesprek was het nodig voor de dag gehaald, en was Nicolette begonnen, altijd bij behulp van Carlyne, haar bestoven gewaarden tegen andere te verwisselen, en zich genoeg samen op te knappen, onbehoorlijk voor mevrouw van Zierig, al deze thuis kwam, te verschijnen. Maar wanneer zou dat wezen? Dit wens ze ze wel te weten, en ze voeg het aan de kamernieer. O, antwoorden deze. Ze zullen bij de baron wel gedaan hebben voor acht uren, waarover mevrouw Dannel thuis zal komen, dat zou ik niet voor vast durven zeggen. Ik heb ze wat gehoord, dat het er mogelijk is, dat mevrouw naar de opera gaat vanavond. O, hemel, en ik zal toch niet naar bed durven gaan, eerder dat mevrouw terug is, zei Nicolette. Weet je wat ik zou doen, zei Carlyne. Ik zou een tukje vooraf nemen, dan ben je straks weer fris. Ja, zei de Nicolette. Die raad is niet kwaad, maar hoef ik het zeggen over zwijg. Ik ben vanal dat rijden, wat vlougel worden, en als je zo vriendelijk kost het zijn om me iets te bezorgen, was het maar een beschuitje. Weet je wat, zei Carlyne, die in de grond geen kwaad hard had, en nu met de nieuwe bonnen al heel eigen geworden was. Zo meteen gaan de kinderen naar de luikouché, en dan zal ik aan naadje zeggen, dat als zij het theewater boven brengt bij Mietje, zei hij dan een paar goeie boterhammen bijbrengt voor Ues. Ues zal onmers niet te complisant zijn om met Mietje thee te drinken. Nicolette gaf er stond te kennen, dat zij geen vriendin van complimenten was, en dus voor die avond zeer bereid was om bij Mietje thee te drinken. Wat nu Carlyne verder nog rammelde zal ik hier niet vermelden, als geheel onverschillig aan de lezig. Genoeg dat de toilet poedig was afgelopen, de afgelegde klederen over een stoel gehame werden, en onze held in, daarop, weder aan haar eigen overdekkingen werd overgelaten. Ik durf niet zeggen, dat die overdekkingen van de vrolijkse soort waren, en zeker was Nicolettes positie weinig beneden zwaardig, zich dus alleen en voor het eerst te bevinden in een vreemd huis aan de goede wil van dienstboden overgelaten, onbewust wanneer en hoe haar ontmoetting zijn zou met de vrouw van weer luim zijn voortaan afmoest hangen. Onzeker eindelijk, op welke voet zijn dit huis verkeerend zou. Doch elke zaak heeft, wel beschoud, een goede zijde, en zo vond Nicolette nu eenmaal de minder aangename ontvangst die zij genoten had achter de rug, aan zijzelf van stof gereinigd, en de verwisseling van kleding verfrist was. Het nogal rustig dat me vrouw er niet was, en zij dus met deze niet behoefte te praten, welicht in gezelschap te zitten, spijt haar vermoeienis en weinig opgewektheid tot conversatie. Zij kon nu nog, in elk geval, zich vooraf verquikken met een kopje thee en enige spijs, en zo mevrouw lang uitbleef, ook met wat uiterusten op haar bed. Wel gevoelde zij trek dit laatste terstond te doen. Loch in de onderstelling dat zulkes de moeite niet waard zou zijn, oordeelde zij het verstandigig op de kinderkamer de toegezegde thee te gaan afwachten. Zij kon dan misschien hulp bieden bij het uitkleden der kinderen, die zijn gehoorde babbelen, zich meer en meer dringen in hun gunst, en ook welicht daardoor, de genegenheid winnen der kindermijd, met welke het van belang voor haar was op een goede voeten zijn. Zo gezegd hoge het aan, zo opende de tussendeug en werd daar stond met de vriendelijkste knikjes van de zijde der meisjes ontvangen, terwijl het jongste kind zijn schuchtigheid bereidst geheel overwonnen hebbende op haar toewochelde en haar bij het kleed vatten, en Charles op een elleboog steunende haar met welwillende blikken aanstaarde. Ik hoor, zeiden zij, nadat ze de kleine Eduard opgenomen en gekust had, tegen mintje. Ik hoor dat de kinderen zo meteen naar bed moeten, en nu kan ik eens zien of ik u ook daarbij van dienst kan zijn. Dat aanbod, hoe goedhartig ook gedaan, is geen mintje weinig te bevallen. Zij behoorde tot dat slag van dienstboden die zich veel maakt achten, en daarom begrijpen dat niemand zich in hun taak mag mengen. Haar antwoorden luiden dan ook vrij stroef en koel. Het is wel vriendelijk, maar ik ben gemend zelf in de kinderen uit de kleden en heb niet graag dat het ander zich daarmee bemoeit. Oh, zijn nikoletten niet weinig uit het veld geslagen. In dat geval trek ik mijn voorstel weer in, maar het was anders goed gemeend. U zal het me toch wel willen vergunnen erbij te blijven als je ze helpt. Ik zou gaar ne zien hoe het in zijn werk ging, want het kon gebeuren dat ik op de wandeling of elders iets aan een toilet herstellen of veranderen moest, en dan zal het niet kwaad zijn, vooraf van u geleer te hebben hoe ik daarmee aan moet. Het scheen dat deze erkentenis van mintjes meerdereheid aan deze niet ongevallig was. Altijds haar gelaad kreeg een vriendelijker plooi. Ongelukkig was die gunstgestemming van korte duur. De kinderen hadden het voorstel van nikoletten gehoord en Nuri plotzwingde kleine jannen. Heden, ja, die juffrouw moet ons uitkleden vanavond. Niet waar, Emily? Die juffrouw moet ons uitkleden. Nee, zijn mintje verstoord. Die juffrouw zal Sjaan niet uitkleden. Mintje zal Sjaana uitkleden, net zoals altijd. Nee, de juffrouw moet ons uitkleden, drenst de Sjaana. Ja, de juffrouw, herhaalde Emily. Welzeker, voegde Charles er spotten erbij. De juffrouw moet het vanavond eens doen en mintje daankijken. Daar komt niets van in, riep mintje verbogen. Hallo, Sjaan, kom hier, dan zal mintje je helpen. Ik wil niet, ik wil dat de juffrouw me helpt, schreeude Sjaan, zich te weersterende tegen mintje, die haar nu vrij hardhandig had aangepakt. Ik zal je leren, stoutemijd, riep mintje. Mintje is zeker bang dat de juffrouw beter zou doen, zei Charles, sarande. Qua je bengel, waar vermoeien je mee, duwde mintje hem toe. Nee, kinderen lief, zei de Nicolette, vol berouw over haar onvoorzichtigheid. Als mintje het zei, dan moet het ook gebeuren. Mintje is de baas op de kinderkamer. En dat hoop ik ook te blijven in die dagen dat ik nog hier ben, bronden de kindermijd. Het zal maar beter wezen dat ik heen ga, zei Nicolette, dan zullen ze vanzelf wel weer zoet worden. En uit vrezen van de gemoederen nog meer aan de gang te maken, zich bij een knikje tot afscheid bepaalende, vluchten ze in haar kamer terug, waar ze nog een geruime tijd het gedruisd haar kinderen en het gekijf haar meid moest aanhoren. Ze kreeg nu een handwerk voor de dag, om daarmee de tijd te doden. Doch het wilde niet flotten, en het was haar niet mogelijk haar gedachten belkander te houden. Ze voelde zich slaperig en afgemat, en het gerucht in de kamer nevend haar klonk hoe langer hoe verwarder en onduidelijker haar in de oren. Wel was het, of ze behalve de stemmen van Mietje en de kinderen, nu ook die van een man hoorde, die op Charles scheent te knorren. Doch zij kon niet onderscheiden wat er gesproken werd, en zo bleef zij in die dommelende staat tussen slaap en waken verkeeren. Tot al een tikken aan de deur haar versriek deed op springen. Binnen, riep zij, toch niet weinig verrust, vond zij zich, toen zij in plaats van de meid die zijn reden had te verwachten dat haar de thee zo aankondigen. Een onbekende heer tegenover zich zag staan. Zij reest op en, hem verwonderd aanziende, wachten ze af wat zijn bezoek betekende. Vergeef mij, meneer vrouw, zijde onbekende in het Frans, zo ook onbescheiden ben, maar mijn erleuven heeft mij medegedeeld dat jij waard gekomen, en terwijl we bestemd zijn in dit huis een gelijk soortige taak te vervullen, en ik mij dus enigszins als u makkig beschouwen kan. Zo ontlen ik daaruit de vrije moedigheid u te komen vragen of ik u van enige dienst kan zijn. Er was nog in de vraag, nog in de toon waarop die gedaan werd, iets dat een ongepaste indringerij kon doen denken, en met chereau stang, want de spreker kon natuurlijk niemand anders dan de Franse gouverneur zijn. Bleef onder het spreken zeer bescheiden in de open deur staan. Maar toch had Nicolette zich meer op haar gemak gevonden indien de vraag haar op een onzijdige bodem gedaan waren, een stuid het haag dat een vreemd jong mens dus in haar kamer geluren kwam. Bovendien had de spreker, hoewel jong, vlug, voorkomend en in de ogen van velen er niet onbevallig uitzienden, iets waar postig in zijn blik dat in weerspraak was met het zedigen van zijn taal. En ze achten het dan ook voegsaam, hem ter stond haar begeert te doen merken, elke nadere kennismaking tot een betere gelegenheid uit te stellen. Ze beantwoorden zijn vraag alleen door een vrije stijve hoofdbuiging en een droog, merci, monsieur. Welk een en ander zeer duidelijk zeggen wilde als, ga nu maar weerheen. Maar monsieur Roston was niet de man om zich zo gemakkelijk te laten afschepen. Hij was kortervoeren Charles komen afhalen om deze, die met hem op één kamersliep, naar petten doen gaan. Hij had het moren spreken van de lieve, mooie juffrouw die gekomen was. Zijn nieuwsgierigheid was gaande gemaakt, en, nu hij Nicolette gezien en haar bekoorlijkheid zijn verwachting verre overtoffen had, gevoelde hij weinig lust zich te verwijderen, zonder althans eerst te onderzoeken of haar weerzin in het aanknopen van onderhoud maar schijnbaar dan wel ernstig gemeent was. Hij was Frans man genoeg om zich niet door een koel bescheid bij een eerste ontmoeting te laten afschrikken en om de overtuiging te hebben dat geen vrouwen deugd, zodia bestond, waar hij aan twijfelde, op den duur tegen zijn bekoeringsmiddelen kon bestand zijn. Ik begrijp, zei hij, op een toon van diepe neerslachtigheid en berouw, en terwijl hij een voet achteruitzettende de schijn aandam van heen te gaan, of schoon hij de andere voet binnen de kamer en de hand aan de kruk van het deur giel. Ik begrijp dat ik misschien zeer ongelegen kom, maar ik meende meneer vrouw, dat hij na een zo lange reis behoeft aan het een of het ander zou kunnen hebben. Ik weet hoe lomp hier dat dienstvolk is, en ik weet enigszins hoe met hen om te springen. Meneer, zei Nikolette, al waar ik voor het ogenblik behoefte aan heb, is aan rust en eenzaamheid. Dit begrijp ik, hen dan mij, de ogen neerslaande, en ik zal u ook niet langer met mijn tegenwoordigheid lastig vallen, alleen misschien zal u, om die eenzaamheid al op te beuren, enige lectuur niet onwelkom zijn, en daarom zult hij mij veroorloven, u dit boek te laten. Dit zeg hemden, leidde hij een boek dat hij een hand had op de stoel die naast de deur stond neerig, boog zich beleefdelijk en verwijderde zich. Deze handeling was op het effect berekenend, en die berekening was niet verkeerd. Immers, toen hij weg was, begon Nikolette zich af te vragen of zij zich niet nuffig en onbeleefd jegens hem gedragen had, en op zijn bescheiden aanbod wel zulke een koelen, zelfs verwijtende afwijzing, verdiend had. Dat hij een boek opzettelijk meegebracht had ten haren gevallen, beweest toch dat hij van natuurig, gedienstig en welwillend moest zijn, en het was, menen zij, belachelijk te onderstellen dat hij met enig boos opzet gekomen zou zijn, hij die haar nooit gezien had en dus niet weten kon of zij enige de minste aantrekkelijkheid bezat. Zelfs kwelde haar spoedigde gedachte dat hij haar niet alleen voor lomp, maar voor een ingebeelde, preutse zotin zou houden, en ze nam daarom voorig hem bij een eerst volgende ontmoeting, zo beleefde behandelen als de omstandigheden gedogen zouden. Nog pijnten zij hierover, toen de tussendeur opiging en Mintje haar kwam waarschuwen, dat het thee in de bootrahmen op de kinderkamer klaar stonden. Niet onwelkom was haar deze afleiding. Ze begaf zich naar de kinderkamer, waar ze nu de kinderen te bed en rit slapende vond, en zich tegenover Mintje aan tafel zetten, die, nog altijd verstoord, haar zwijgend een kopje in schonken toerijkte. Nicolette was te jong en te gezond van gestel, dan dat het zij een hopeloze liefde, het zij de kleine verdrietelijkheden die zij die naamiddag ondervonden had, haar de goede eetblust zouden ontnomen hebben, en zij nuttigde dus met smaak het sober maal dat haar voorgediend was. Ik moet even wel zeggen, dat de keukenmeid het zij het eigen beweging, het zij daartoe overgehaald worden wel sprekendheid van Caroline, of van Naatje, de broodjes niet alleen geboterd, maar met een dikke laag kaalsgehaakt bedekt had. Wat het thee bedreft, die was niet van de beste, en tamelijk slap. Hoe zeer Nicolette huigelares genoeg was, om die als heel lekker te roemen en haar drie kopjes van te drinken. Hierdoor wederom de kwade luim van Mintje enig sinds verdreven hebende, voeg ze haar of zij wel verstaan had, dat ze haar van een ophanden zijne vertrek had hoeren spreken. Ja, antwoordde Mintje, over acht dagen, met Augustus, dat ze je niet langer voor mij uit te houden. Mijn vrouw vergt het om mogelijke van een kindermijd. De andere boyen hebben met haar allen zoveel niet te doen als ik alleenig, en ze zouden een mens nooit iets uit de hand nemen. Nicolette kon niet naalaten te meesmalen bij de gedachte hoe dezelfde persoon, die zo even te voeren het aanbod van hulp dat zij haar gedaan had, dat afgeslagen, zich tans beklaagde dat niemand iets voor haar deed. Ze achte het echter wijzig, haar opmerking over dit gebrek aan consequentie voor zich te houden. Nou ging de kindermijd voort. Bij Provisie zit dan ook mijn vrouw zonder meid, en het zal lang duren is haar eenvind. Het is genoeg bekend wie en wat mijn vrouw van Zierig is. Het was nu de beurt van Nicolette, bij wie dat nog niet zo geheel bekend was, het stilswijgen te bewaren. De wending die het gesprek genomen had beviel haar niet, en ze nam dus de eerste gelegenheid waag, om zich bij Mintje de verontschuldigen in de zaar weder verliet, en keerde naar haar vertrek terug. Met het voornemen zich de kwijtte van een belofte welke ze zich nog niet in staat gevonden had te verwudden, die namelijk van aan bol de tijding van haar behouden aankomst te melden. De zaak ging echter niet gemakkelijk in haar werk. Eerst moest het schrijfgereedschap uit de koffer gekregen worden, en terwijl het papier op de bodem bepen in één hoek, en het lederen voedraaltje dat de inkoker verborgen in een andere hoek verstopt zaten, en beiden reeds door het omhalen van sommige voorwerpen voor haar toilet van plaats veranderd waren. Zo duurde de geruimertijd eer het onbeerlijke bijeenwas. Toen bleek het dat het enige tafeltje, terwijl ik zich in het vertrek bevond, niet alleen zeer klein was, maar ook zeer wankel op zijn poten, zodat Nicolette elk ogenblik vreesde dat het om zou duikelen, en zij vrij wat werk had zich naar behoeren van haar taak te kwijten. Ze besloten ook spoedig die maar weer op te geven, te meer de wilde brief toch die avond wel niet meer vertrekken kon, en zij, de heer en de vrouw des huizen nog niet gezienhebbende, hem niets anders zou kunnen melden dan een relase van verdrietelijkheden, maar zij liever niemand mede wilde lastig vallen. Toen ze nu haar papier en de rest weder in haar koffer weggesloot, viel haar oog op het boek dat Monsieur Roston had achtergelaten, en nam zij het op om zich te vergewissen, in hoeverre het misschien geschikt zou wezen, haar enige verstooring te bezorgen. Het was een vrij ingebonden exemplaar van Victor Hugoz Natredam, een werk waar Nicolette veel van gehoord, toch dat ze nog niet gelezen had. Bevrouw Silverman had het niet onder zodanige boeken van het smaak gerangschikt als juist in de bibliotheek van een kostschol van jonge juffrouwen voegen, en of schone tik was aan Nicolette door vriendinnen ter leen beloofd was, had zij het nooit in handen gekregen. Haar eerste gevoel, toen zij de titel las, was een gevoel van aangename verrassing, en ze voeg bij zichzelfen of het mogelijk zijn kon dat die Monsieur Roston bekend waren gemaakt met haar geheime wens om het werk van zijn beroemde landgenoot te lezen. Toch toen ze zich wel had nedegezet om je mede en aanvang te maken, werd zij door een gemoetsbeswaar overvallen. Bevrouw Silverman had gezegd dat het geen boek voor jonge meisjes was. Was het wel betamelijk dat zij het las? En in dienst zij het nu lezen ging, de gevolgen van de ingeschapend trek naar een verboden vrucht. Was het dan geen plicht die trek te bestrijden? Maar nee, fluisterde een verleidende stem haar in. Zo zij het lezen wilde, het was om de roep die er vanuit ging. De graaf van Eilach, Mauritz, Madame Mer, Dominé zelf, hadden er, of schooner uit verschillende oorzaken, met hoog een lof van gesproken. Zij was in alle gevallen geen jong meisje meer, zat een positie in haar maatschappij gekregen. En wat meer zijde, als met de opleiding en vorming daar jeugd belast, moest zij plichtshalven elke gelegenheid aangrijpen om zich bekend te maken met de voortbrengselen van het genie. Bevrouw Silverman had het toch zelf zeker gelezen. Anders kon die er niet over oordelen. En nu zij, Nicolette, een bevrouw Silverman, in het klein was geworden, mocht zij het dus ook wel lezen. Deze laatste overweging was afdoende voor Nicolette, die, gelijk men ziet, spijt al haar natuurlijk gezond verstand en gevoel voor het betamende, toch op zijn tijd even netjes gewaagde stellingen kon aan eenschakelen en haar curieuse gevolg trekking eruit opmaken als de knapste sofist. Het gewicht van haar argumentatie, dan ook in het middelatende, zal ik mij bepalen met te zeggen dat zij de roman begon en spoedig zo geheel mede gesleept was door de betoverende stijl en het treffende der voorstellingen dat zij de doorgestane vermoeienis en de ondervonden omaangenaamheden, de plaats waar zich zich bevond, ja, schier alles in de wereld vergad voor het Parijs der vijftiende eeuw en de merkwaardige figuren die zich aan het hof van Lodewijk XI of in dat der mirakelen bewogen, voor Quasimodo en Claude Frollo, voor Esmeralde en Chateau Perre. Zozeer was zij verdiept in een lectuur dat de wijzig reeds drie maanden op de uurplaat had rondgedraaid, dat de kaars die naartje haar toen het donker werd was komen brengen reed voor twee derde was afgebrand, dat de huisbel luider dan anders was overgegaan, dat er deuren waren geopend en dichtgedaan, dat er heen en wedig door huis was gelopen, dat haar lieden boven waren gekomen, zonder dat ze eracht op had geslagen, en met een kwalijk gesmoorde geel van schrik sprong ze op toen de deur geplotseling open ging en een prachtige kleden vrouw met een zilvere nachtblakker in de hand voor haar stond. Kom maar binnen, van Zierik, zei de vrouw de huisers, want niemand anders was de bezoekster, die je vrouw is nog op. En nu had ook, eventueer met een nachtblakker gewapend, van Zierik tevoorschijn, nog altijd even net, even glad, even kurig opgederkt als hij aan het eerste hoofdstuk van dit werk aan de lezer is vertoond. Van de voormalige student, daarin alleen verschillende, dat zijn haag iets dunner was geworden, en zit daarop, spijt alle kosmetieken, hier en daar een vaalgrijze tint vertoonden. Maar gelijk er iets enigszins uit de mededeling van Caroline kan gebleken zijn. De hoogkomiek was hij nog altijd, wat de bewondering van hen die aan zijn dis onthaald werden, en de ergenis wekte zijn er vrouw. Hij legde echter bij deze weder ontmoeting met zijn pleegkind geen dadelijke neiging tot scherzen, maar wat minder bemoedigend voor Nicolette was, ook geen de minste hartelijkheid aan de dag, en een stijf. Goedenavond, je vrouw Zevenstech, was het enige welkomstgoed. Het is weig, maar vrouw Van Zierik had hem aan het verstand gebracht, dat nu ze er in toestemde, een meisje, dat haar ouders niet kenden, bij zich aan huis te nemen. Zij het alleen deed, onder voorwaarde, dat hij het niet langer op de voormalige voet zou behandelen, en niemand buiten of binnen huis iets van de bestaande betrekking vernemen zou. Dat dit alleen geschieden kon, door Nicolette reeds van het eerste oogomelijk af op een afstand te behandelen. En de gemeentzame toon die de betrekking tussen pleegvader en dochter gewettert zou hebben, nimmer te bezigen. Van Zierik had zich aan die voorwaarde onderworpen, en heb er goed te daarom, Nicolette, met dat stijve, Goedenavond, je vrouw Zevenstech. Goedenavond, mevrouw, Goedenavond, meneer, wacht Nicolette, half stotterende uit. Men had mij gezegd, dat meneer en mevrouw uit waren, en ik heb uw thuiskomst willen afwachten. Dat is ook zeer goed, zei de mevrouw van Zierik, met een genadige hoofdknik en een blik half beschermend, half verstrooid. Heb je de kinderen al gezien? Ja, mevrouw, en ik durf zeggen dat we al vrij goede maatjes zijn. Maar en hoe is de reis geweest? Voeg van Zierik. Oh, het eerste gedeelte was natuurlijk zeer aangenaam, want meneer van Eilig heeft er goed uitgehaald met tot Utrecht te brengen. Hier verduisterde een wolk het lievelijk aanschijn van mevrouw schelaat. Het laatste, in de volledig licenten, was wel wat vermoeiend. Zo, heeft Eilag u gebracht, voeg van Zierik. En hoe maakt het mijn vriend Eilag? Zeer goed, en hij heeft mij verzocht, u en mevrouw, op het minzaamste goeden. En domineer ook, hier geen Nicolette iets te zoeken. Best, zei van Zierik. En is hij ook nog altijd de ouder en dezelfde, mijn vriend Bol? De lieden met sofismen en paradoxen naar het hoofd werpende. Maar dankt, van Zierik, je moest ergelijke vragen liever tot morgen uitstellen, merkte mevrouw aan. Oh, domineer is altijd even goed en minzaam, zei Nicolette. Ik heb een brief van hem voor meneer in mijn werkmandje. En zei Keek rond, waar dat werkmandje, terwijl ik zei, toen ze was gaan schrijven, van de hand gezet had, nu gebleven was. Als ze je dat werkmandje maar niet op de dilijanse ontfutseld hebben, zei van Zierik, jonge meisjes raken licht wat kwijt op een dilijanse. Deze laatste aarmijking, die teoordelen naar de toonloop zijn gemaakt werd, voor geestige schets moest doorgaan, wekte de verantwaardiging op van mevrouw, die zich haasten, haar gemaalde na volgende woorden toe te voegen, die zich gezeld liet gaan van een verwijtende blik. We dunkt, we konnen haar bed gaan, en maat mazel Nicolette, die wel vermoeid zal zijn, wat rust gunnen. We wilden maar even zien of zij goed gearriveerd was, en die brief schijnt voor eerst niet te vinden, je zult die vanavond toch niet meer lezen. Oh, hier is mijn mandje, riep Nicolette uit, zat tot nu toe, op de grond en op de stoelen gezocht, en in haar verwarring er niet aan gedacht dat het voor haar op de tafel stond, toch bedekt door het boek, dat ze er op neergelegd had, om het dichter bij haar oog en bij de flauw schijnende kaars te hebben. En hier is de brief. Dank je kindluf! Kon van Zierik, die geen slecht hart had, niet nalaat het bij het aannemen van de brief te zeggen, en tevens aan Nicolette een vriendelijk knikje te geven. Had me vrouwen niet opkom merken, terwijl haar aandacht juist gevallen was op het boek, terwijl Nicolette, bij het opnemen van een kwantje, dichtgeslagen en terzijde gelegd had. Het kapitorie kwam haar bekend voor, zat ook er tot zich, opende het en vestigde de ogen op de binnenste omslag, waar de naam van George Hostang geschreven stond, iets wat Nicolette, die het boek onmiddellijk daar geopend had, waar het verhaal begint, niet had opgemerkt. Toen werd zij beurtelingsbleek en rood, beet zich op de lippen, zag Nicolette scherp aan en zijde met een heese, alles behalve minzame stem. Het schijnt dat je met Monsieur Hostang ook al keresgemaakt hebt. Nicolette kreeg een kleur als iemand die op een verkeerde handeling betrapt wordt. Zij gevoelde ter stond hoe, zowel het bezoek van de Goeverneur als het lezen van dat boek hard en kwaad kon geduid worden. Die heer, zeiden zij bedeest, is maar komen vragen of ik iets nodig had en heeft mij dat boek tot tijdkorting achtergelaten. Is hij hier geweest, voeg mevrouw. Wel, nu, wat zou dat, voeg mij neer, dat zou ik in zijn plaats ook gedaan hebben. Zo, dan had je iets heel onbetamelijks gedaan, zei mevrouw. Ik dacht lieve dat je zo'n haast had om naar bed te gaan, zei van Zierik. Ik verzeker u mevrouw, zei Nicolette, dat die heer niet verder dan de drempel is geweest en niet langer dan de tijd om dat boek op die stoel daar gins neer te leggen. Het is zeker bijzonder beleefd, hervatte mevrouw, maar het zal goed zijn dat je in het vervolg u van dergelijke beleefdheden verschoont. Nu je bedankt dat dit koer kon ook tot morgen uitgesteld worden, zei van Zierik, die ik al dans heb slapen, ga naar bed. Een nuttige waarschuwing moet niet uitgesteld worden, zei mevrouw, en ik wilde er juist morgen niet op terugkomen in de verwachting dat Marmoselle in het vervolg voorzichtiger zal wezen. Wel te rusten. Met dit afscheid wenden ze zich om en verliet het vertrek, het boek bij wijze van corpus delictie medenemende, terwijl van Zierik na nogmaals een knikje aan Nicolette te hebben toegezonden, de schouders ophalde en zijn vrouwen volgde. Zodanig was het onthaal van onze heldin in Den Haag en aan het huis waar ze haar nieuwe werking zou aanvangen, einde van het eerste hoofdstuk van het tiende boek. Tiende boek, tweede hoofdstuk van Klaasje Zevenstech, deel 3, door Jacob van Lennep. Deze Liepevoxtopname is vrij van natuurrechten, opname door Anna Simon, waarin vermeld wordt wat mevrouw van Zierik al zo van Nicolette verlangde. Het was een allesbehalve vrolijke stemming waarin Nicolette verkeerde nadat de heer en vrouwdes huisers haar verlaten hadden. Met moeite had hij een afscheidsgoed kunnen beantwoorden, want ze voelde toenreeds de tranen in de keel opwellen, die zich, zodra ze alleen was, in overvloed een wegbaande naar haar ogen. Zo was het dus ze dat haar komst in Den Haag niet alleen een voorwerp geweest van de onbeschaamde gallanterie Eenslakeis. Zo had zij niet alleen aan de gemeenzamheden en met geringen uitzondering aan de grofheden der dienstboden ten doel gestaan, maar ook haar nieuwe meesteres, verder van bij de eerste ontmoeting enige voorkomendheid jegend haar aan de dag te leggen, had hij niet willen laten aflopen zonder een waarschuwing, of veel eer, een bestrafing. Was zo het begin, hoe zou dan het vervolg zijn? Ze had zich schrijend en snikkend op de knieën voor haar ledekant en het hoofd op het bed voorovergeworpen, en lang was ze in die houding gebleven, tot zij plotselings werd opgeschikt door het kissend geluid dat de kaars maakte die op het punt was in de pijp te branden. Toen, met de angst of niet het opranden van een gehele kaars op een avond, nieuwe en geen onbillige stof tot verwijt zou kunnen geven, had zij de domper op het licht gezet, zich in het donker, zo goed en zo snel zij kon uitgekleed en haar bed gezocht, waar de natuur haar richten hernomen had, en zij van afgemadheid was ingesluimerd. Doch haar slaap was onrustig geweest, en benauwende droonbeelden hadden haar gekweld. Eerst met het aanbreken van de dag waren deze van verhoorlijker natuur geworden, en haar slaap kalmig en vastig, tot zij eindelijk tegen acht urens morgens door kinderstemmen gewekt werd. Ze vreef zich de ogen uit, want gelijk dat veel al plaats heeft bij hen die elders dan op hun gewone ledekant geslapen hebben, ze wist in de eerste ogenblikken niet recht waar zij zich bevond. Dan spoedig riep haar het gesnap en gejul in de kamer nevend te haren, tot de wezendheid terug. Ze keek op haar horologie, ontstelde toen zij zag dat het al zo laat was, en haaste zich uit het bed te springen en zich aantekleden. Ja, dacht ze intussen bij zichzelf, die kinderen, die voor het minst hebben mijn genegenheid betond, met hen zal mijn taak mij licht en aangenaam vallen, en dat is de heldere zijde ter zaak. Ik was ondankbaar toen ik gisteravond zo neerslachtig en moedeloos was, als die kinderen mij maar lief hebben en ik hun nuttig kan zijn. Dat is immers het voornaamste, zo niet het enige waar het op aankomt. Ze was gekleed, maar wat behoorde ze nu te doen? Niemand had haar gezegd hoe laat, waar of hoe zij ontpijten zou. Ze wist niet of zij reeds nu bij de kinderen gaan moest, gelijk ze wel gaar ne zou gedaan hebben, maar niet durfde doen uit vrees dat haar tegenwoordigheid aan mientje even onangenaam bij het morgen, als bij het avond toilet ter kinderen zijn zou. Zij oordelde dus veiligst te wachten dat iemand haar roepen kwam en inmiddels de brief af te schrijven aan de predikant. Vreesende echter dat haar daartoe de tijd zou ontbreken, in die zij in bijzonderheden trat, en ook als reeds gezegd is, alles willen de vermijden wat ontevredenheid aan de dag zou leggen, bepaalde zij zich bij de mededeling dat zij nog voor haar naar bed gaan een kort bezoek van meneer en mevrouw had gehad, en nadig meeg omstandige berichten hoopt te geven als ze eerst met de aard en de omvang van haar taak beter bekend zou wezen. Ze wacht echter met het sluiten van de brief dok zij van Zierik gesproken en vernomen had, of die haar wel ligt in gebootschap verbold geven had. Daar ging nu ten lessen de deur open en trat naartje de werkmaat binnen. Hé, de metijd is u wel klant en klaar, riep deze. Ik wacht juist gewoon waarderingen, wil ik eens zeggen. Er was nog in de kan, zei Nicolette, en ik heb me beholpen. Maar zeg eens naartje, weet je ook waar ik ontbijten moet? Ontbijten, herhaalde naartje, met een onthutst gelaat. Nee, daar heb ik niks van gehoord. Oh, wil je eens zeggen, doordat me vrouw gister uites geweest, heeft ze zeker verzuimd, daarom trent iets te gelasten, wil ik eens zeggen. Maar wordt er zeker ergens ontbijten, zei Nicolette, lachende. Ja, mevrouw gebruikt z'n morgens een kopje thee op haar bed, wil ik eens zeggen, en dan deusineert ze eerst te elf uren, met meneer, zo op zijn frans wil ik eens zeggen, met peillon, een wijn, een biestek met aderplein, zo meer. Oh, ik begrijp al, zei Nicolette. En de kinderen? Oh, de kinderen wil ik eens zeggen, die deusineren hiernaast met mientje, die komen nooit beneden. Alleen Schaal, die deusineert bij de Goeheur, weet u, op die zijn kamer. Maar ik zal er zijn krolien zeggen, dat zij mevrouw vraagt waar u weer deusineren moet. Meteen snelden ze weg, toch Nicolette had weer overvlugde tijd, om geduld te oefenen. Eindelijk, na verloop van ruim een half uur, kwam Naartje terug, met een blaadje in de hand, waar ze een kommetje met warme thee en een paar sneede brood en boter opvertoonden. Ik heb u maar wat gebracht, wil ik eens zeggen, zeiden zij, want mevrouw had eigenlijk vergeten, aan Corline te zeggen, of Corline had vergeten het ons te zeggen, dat weet ik nou niet, wil ik eens zeggen, dat u er verzocht had, per visineel met mientje te deusineeren. Maar daar was het deusineel weg genomen. Ik dank je wel voor de moeite die je genomen hebt, zij Nicolette, die toch er maar half in gesticht was, dat zij dus, tot twee maanden toe, van de goed hartigheid en haar dienstbodaat afgehouden. Nu, ik denk, dat ik straks wel van mevrouw zal horen, hoe ze dat ingericht wil hebben. En werkelijk, niet lang na dat Nicolette haar ontbijt gebruikt had, kwam Caroline haar zeggen, dat mevrouw haar verlangde te spreken. Niet zonder enige hartkloppingen, volgde Nicolette de Kamenier, die aan het einde van het portaal gekomen, al daag een deur opende, en haar wenkte binnen te treden. De deur verlin de toegang tot een sierlijk gemuipileerd boetwaag, in een hoek van twelk, mevrouw van Zierig, in een bevallig morgengewaad, op een koozeuze gezeten, of liever half uitgestrekt was, met een romannetje op de schoot, en een reukflesje in de hand. As ze je voet ma, mazel, zei mevrouw, toen Caroline vertrokken was, en de deur achter zich toegehaald had. Nicolette boog zich, en dan plaatst op een taboret, die tegenover de koozeuze stond, en bleef eerbiedig zwijgend de reden aanhoren, die mevrouw tot haar richtte, en die ik hier vertaald zal geven, even als er daarop volgende samenspraak, voor zoveren dit laatste woord, de pas kan komen waar, van de twee personen die spreken, de ene eigenlijk niet veel anders doet, dan een soort van weerklang geven, op hetgeen de andere zicht. Ik spreek je het Frans aan, vervochten als omevrouw, omdat ik wens, dat jij u al daadlijk gewend, u uitsluitend van die taal te bedienen. Ik hoor, dat jij een goede uitspraak hebt, en ik vlij mij, dat jij wel uw best zult willen doen, om die nog te verbeteren, want ik ben er zeer opgesteld, dat de kinderen de taal, zuiver leer het spreken. Ik zal mijn best doen, mevrouw, te voldoen, zijn die couletten. En nu, wat betreft het geniek van u voorlang, vervolgde mevrouw, die al een paar keren aan haar flacon geroken had, doch hiermee de niet voldaan, die nu half ledig startte over haar kant en zaktoek. De kinderen staan in de zomer te zeven, en de winter te half acht uren op, en ontbijt het te acht uren. Gij zult dan wel de lessen met de meisjes te half negen beginnen, en zo gij daarbij enige boeken of andere dingen begrijpt te behoeven, dan hebt gij er maar om te vragen. Ik heb nog enige boeken van school meegebracht, zijn die couletten, die misschien kunnen tienen. Die zullen wel afgebruikt en smerig zijn, zei mevrouw, terwijl zij, alsof ze er de muffel lucht van onder de neus had, haar toevlucht tot haar zaktoek nam. Toch dat daar gelaten. Tegen elf uren doet gij, als het goed weer is, een wandeling met de kinderen. De twaalf uren zorgt gij weer thuis te zijn. Dan digineerend zij. Dan kunnen de lessen weer beginnen tot vijf uren, wanneer ze eten. En na de eten houd gij hen met handwerken bezig en met enige spelletjes, totdat zij naar bed gaan. Gij hebt alles begrepen, niet waag? Volkomen mevrouw, antwoorden Nicolette, voor wie het zeer duidelijk werd, dat zij buitere kinderen geen ander gezelschap hebben zou. Het spreekt vanzelf, hernam mevrouw, dat gij met de meisjes ontpijten en eten zult. Het eerste ontpijt op de kinderkamer, het tweede en de diner in de leerkamer. Nicolette boog het hoofd ten teken dat zij het onthouden zou. Voor het, moet ik u zeggen, dat de kindermeid mij over acht dagen verlaat, wat mij aan één kant veel genoegen doet, want die meiden leren zulke platte woorden en gemene manieren aan de kinderen. Maar wat mij aan de andere kant zeer onthand, de wel de nieuwe meid eerst acht of veertien dagen later komen kan. Ik heb hoop, zolang een noodhulp te krijgen. Maar anders zult gij wel de goedheid hebben, niet waag, een handje aan het toilet van de kinderen te helpen. Ik wil het garene beproeven, zijn Nicolette, en toch ik sta er niet voor in, dat ik geen onhandigheid bedrijven zal. Daarom zou het niet kwaad wezen, indien gij van nu af bij het uit- en aankleden tegenwoordig waard. Heb gij daar iets tegen? Ik niet, wil het minst. Maar ik weet niet of de kindermeid erop gesteld is, dat ik mij om zo te zeggen, in haar zaken meng. Ik zal haar laten weten, dat ik het zo verlang. Zijn me vrouw, op een toon van weenmoed, die een voorkomen tegenspraak met het beslissende van haar gezichten was. En dan, Caroline heeft mij gezegd, dat gij u beklaagd had, geen berging voor u goed te hebben. Ik heb er nog niet aangedacht, mij over iets te beklagen. Ik heb natuurlijk begrepen, dat me vrouw dat wel schikken zou. Oh, zei me vrouw, als gij nu bij voorraad zo goed zijn wilt, u wat te behelpen, dan kunt gij, als mietje weg is, vaneen de ruime kassen op de kinderkamer gebruik maken, die zij nu naar ik hoor, met allerlei goed van haar heeft volgestopt, alsof zij daarvoor aan haar laatafel en sluitband niet genoeg had. Nicolette had kunnen vragen, waar de volgende kindermijd haar overtollige bouw instoppen zou. Doch gelukkig, dacht zij zover en niet vooruit. Wat Zauz bedreft, vervolgde me vrouw. Die slaapt een eet op de kamer van de Goeverneur. Alleen wanneer deze eens uitgaat, zult gij wel zo goed zijn het oog op hem te houden. Indien Nicolette vrolijker gestemd waren geweest en tegenover een vrouw van Zierik had durven schetsen, zou ze gevraagd hebben op wie ze eigenlijk het oog te houden had, op Charles of op zijn Goeverneur. En nu ik kwam, als je rost dan spreek, hernam me vrouw, zo vlieg ik mij, dat gij de herhaling niet zal toelaten van zijn bezoeken. Gij zei het nog jong en hoop ik nog onbedorven. Mag het nodig voor uw eigen welzijn, zowel als voor de eer van mijn huis, dat gij alle gemeentemheid vermijdt met een jong mens als ms. Rostan en hem nummer op de kinderkamer veel min op de uwen ontvangt. Ik bedank me vrouw wel voor haar goede raad, zei Nicolette, en ik wil met een opzichte van die heer niet anders gedragen dan gelijk me vrouw begrijpt dat betamelijk is. Welke houding verlangt me vrouw dat ik je eigens hem aannemen als ik hem bij toeval ontmoet, wat voor mensen die in hetzelfde huis wonen onvermijdelijk is. O, voor toevallige onmoettingen behoeft een jong meisje niet bang te zijn wanneer zij diezelfde niet nalooopt. Als je hem te woord moet staan, wees dan koelbeleefd je eigens hem. Toch zorg slechts dat ga u nimmig met hem alleen bevindt. En nu adjeu. Ik ben zwak een zenewachtig en zo'n gesprek dat de belang van mijn dierbare kinderen geldt heeft mij zeer vermoeid. Nicolette keek enigins vreemd op bij deze slokperiode, want ze had in al wat voorafging niets bespeurd van overdreven zorg voor die zo dierbare kinderen. Ja, ze had wel gewens dat mevrouw juist met betrekking tot hen in wat meer bijzonderheden getreden waren. Zelfs oordeelde zij het nodig omtrent één punt enig bepaald uitsluitsel te bekomen en zei daarom, vergun mij nog ene vraag, mevrouw. Zijn er ook vaste uren waarop mevrouw gesteld is dat het de kinderen bij haar breng? Bij mij? riep me vrouw uit als gold het de bespotterlijkste onderstelling. Oh nee, ik ben veel te zwak van hoofd om de kinderen zo ieder ogenblik om mij heen te hebben. Ze komen ons gewoonlijk even goede morgen, zeggen, als ze van de wandeling terugkomen en wij aan het tejournee zitten. Daar is mijn heer opgesteld. Wat mij betreft, ik zal u altijd wel laten weten als zij komen kunnen. En dan, ik kom zelf dagelijks naar hen zien. Er bleef voor Nicolette niets over dan opnieuw toestemmen het hoofd te buigen. Ze begreep dat zij nu gaan kon. Toch ze herinnerden zich haar brief aan boll. Vergeef mij, maar weet mevrouw ook of meneer iets te zeggen heeft aan domine. Ik heb juist mijn brief af en zou er dat dan bij kunnen voegen. Ik weet niet, antwoorde mevrouw op verstroede toon. Dat moet gaan maar aan meneer gelaten vragen zodra hij bij de hand is. Maar ik weet daar niets van af. En gelijk ik zo even zijde, ik ben zeer vermoeid. Nicolette had nu niets beter te doen dan te neigen en te vertrekken. Juist, zoals zij de deur opende, kwam Caroline Haast geaangelopen met de botrap dat de juffrouw van madame Trippelwit er was. Mevrouw knikte goedkeurend en een minuut later had de zwakke en vermoeide vrouw in onderhoud met de afgezondene derwijd beroemde neistig, haar vermoeidheid en haar zwakke zenuwen vergeten. Toch waren die zenuwen in het spel geweest en had me vrouw van Zieric inderdaad een onrustige nacht gehad, gevolgd van een gesprek terwijl ik dat met Nicolette was vooraf gegaan en terwijl ik niet gestrekt had om haar meerdere kant te geven. Immers, nauwelijks was hij die morgen in haar boeddwaar gezeten geweest of ze had door Caroline M.Rostan laten ontbieden. Daar het onderhoud terwijl ik zij met deze had niet zonder invloed bleef op het geen later met Nicolette voorviel mag het te lezer niet onthouden worden. De gouverneur had het M.Venise Madame door Caroline op een schalkse toon uitgebracht met het half onverschillige half demoedige gebaarde aangehoord en zich met gebogen hoofd en een bescheide houding naar mevrouw's boeddwaar begeven. In diezelfde houding bleef hij voor haar staan toen hij zich daar binnen bevond en vroeg wat zij hem te bevelen had. Dat gijde de deur sluit, zei mevrouw, die Caroline in het zijportaal achter hem zag. Rostan deed als hem geboden was en toen het hoofd in de nek werpende en de toon van eerbied tegen die van vrolijke schertsverwisselende hervatte hij. En nu, mevrouw. Maar hij zag ter stond dat hij zich vergist had en dat mevrouw tot geen scherts gestemd was. haar gelaad was bleek en door duidelijke sporen dat zij geschrijd had. De smachtende uitdrukking welke haar ogen gewonelijk bezaten had plaatsgemaakt voor een uitdrukking van toorn en de krampachtiggewijzen waarop haar fijne lippen opokande gesloten waren en haar dunne vingers aan haar zakdoek plukten bewees dat zij door een hevige drift bewogen werd. Wat is er, Emily? herhaalde Rostan. Deze reis op een toon van bezorgdheid en deelneming. Schilt u iets? Niets, antwoorden zij, een gramschap pogende te vermesteren die te snel dreigde uit te bersten. Ik wilde u alleen een boek te geven dat u toe behoort. En de smeeteroman van Victor Hugo die zij nevend haar op de cooseuzaat liggen voor hem op tafel. Rostan begon enigszins lond te ruiken. Hij hield zich echter of hij niets begreep en voeg op doodinvoudige toon. Wel nu? Dat boek? Gaat moeder gevoelen dat dit geen boek is om aan een jong meisje te lenen. Maar waarom niet? Het is een verheven dichtstuk in der meesterstukken onze letter kunde en dat zijn onzend een jonge jevrouw niets zou durven bekennen niet gelezen te hebben. Het is mogelijk maar de mensen hier vallen wat preuzer van aard en de keus daar boeken die ze aan jongen lieden in handen geven. Maar gewet zeer goed dat er niet alleen over de keus van dat boek is dat ik u onderhouden wilde. Wat had jij nodig? Om gevraagd een boek aan me je vrouw Zevenster te lenen en ongeroepen in haar kamer te verschijnen. Heeft zij zich over mij beklaagd? voeg ons dan. Beek geloof dat zij er even en min reden toe had als jij om uw boos te maken over een dood onschuldig geval. Gij noemt dat onschuldig als een jong man onder schoon schijnende voorwenselen het slaapvertrek in een jonge jevrouw betreed? Niet zonder vooraf aan de deur getikt te hebben zei ons dan. Gij had er geen boodschap, hernam me vrouw. Ik had van Charles toen ik hem op de kinderkamer ging halen vernomen dat er een oude jevrouw gegaan was en zich alleen in het vertrek daarnevens zat te vervelen. Oude jevrouw, herhaalde me vrouw, een gezicht zettende terwijl ik duidelijk toonde hoe weinig geloof zij sloeg aan zulke praatje. Ik had moeten bedenken, hernam hij, dat kinderen alle volwassen personen oud noemen. Hoe het zij, ik dacht bij mezelf, die arme ziel is van de reis gekomen en bevind zich hier aan de goede genaden der dienstboden overgeleverd. Ik wil zien of ik haar ook van enige dienst kan zijn. Hoe mens lievend, zei me vrouw, op een toon van bitteren spotternij. Ik dacht een oude jevrouw te vinden, vervoegde hij, en vond een kind. En gij waard zeker teleur gesteld, voeg zij op dezelfde toon. Ik geloof verachtig, Emily, dat gij ja loers zeid van dat meisje, zei Rostan, met een gemaakt lach en de zaak als een grap pogende te behandelen. Maar er zijn dingen op wie er stuk een vrouw geen scherzen verstaat. Ik weet niet, zei Emily, met een blik waar heftige toren en verachting inblonken. Of gij het wel waard zeid, dat iemand ja loers van u waren. Maar bedenkt toch, Emily? Noem mij geen Emily meer. Ik verlang geen verdere gemeensemheid tussen ons. Mijn vrouw heeft al zo berouw over haar goedheden jegens haar onderdanige dinaar, zei Rostan, op een toon die, hoe ook schijnbaar deemmoedig en bedrukt, toch niet vrij was van een mengsel van spotternij, en die in alle gevallen de jonge vrouw een rilling door het leefdeed lopen. Want zij kon zich niet ontvijn zijn, dat zij, dat haar goede naam althans, in de macht was van die man, die daarover haar stond. Zij was echter nog niet bedaard genoeg om aan de koele reden de heerschapij boven de hartstocht te gunnen, en zij hernam, met een blik van verontwaardiging. Ik zou, geloof ik, reden genoeg hebben om haar berouw over te gevoelen. Waarom, voeg Rostan? Laat ons eens bedaard de zaak bespreken, vervochten hij, terwijl hij de stoelnam die hem niet was aangeboden, zich nederzetten met de elbow op de tafel en de linkerhand onder de kin, en het boek van Hugo, in de rechter op een nederliet springen. Gij verdenkt mij, naar het schijnt, van verliefde oogmerken jegens dat kind dat gisteren gekomen is. Maar liefde, of liefdedrift, zoals jij het noemen wilt, reis toch niet op, zonder dat men het voorwerp daarvan gezien heeft. En ik had het juffertje niet gezien toen ik haar drempel betrad. De verpeelde moet somtijds meer dan het aanschouwen, sa Emily, die, geleid door die intuïtie, welke alleen de vrouwen zit, bij haar zelfe het bewustzijn had, dat de redenering van Rostan, al was zij niet in staat die te weer daar leggen, toch meer schijn dan waarheid bevatten. Zie, en die ingij het meisje lang gekend had, en dan verliefde op haar geworden waard, dat zou nog te vergeven zijn geweest, maar dat gij juist bij een onbekende, een kijkje gaat nemen, of zij u misschien behagen mocht, dat is onverschoonbaar. Maar inderdaad, mevrouw, gij zij het ongeruimt. Ik ben het niet, maar gij did het meisje jullie komen. Haar betrekking loopt evenwijdig met de mijnen, wij zullen Ocander dagelijks ontmoeten. Ik dacht dat evenwijdige lijnen Ocander nimmig ontmoeten, merkte mevrouw aan. Volkomen juist, hervatte Rostan, en ik verheug mij in uw vernuftige terechtwijzing een bewijs te zien, dat gij niet meer zozeer op mij onwaardige gebeten zijn. Ik zoek niet vernuftig te wezen, zei Emily. Ik wil u alleen herinneren, dat gij en dat meisje al het gij in gelijk soort getaak, toch ieder op uwzelf en Ocander vreemd, kunt en behoord te blijven. Dat kan zeker, zei Rostan, maar zou het beleefd, zou het behoorlijk, zou het zelfs betamelijk zijn, zou het gij zelf begeren, dat ik onder lieden van mij staat hier te steden, en wat meer zegt, in mijn eigen oog, de naam verdiende te dragen van vleegel. Gij hebt haar volstrekt niet op de voet van een gelijke te behandelen, zei Emily, op een bitse toon. Ze is als een jevrouw gekleed, heet maquemoiselle, en krijgt hoger loon, dat is het enige onderscheid dat ik ze haar en de overige mijden zie. Er is er nog een, zei Rostan, te weten dat geen van de meiden mooi is, en zij wel. Zo, en heb jij dat toch bespeurd? Voorzekig, en ik schroomt te minder om daarvan te gewagen, omdat ik daar aan alleen uw ontevredenheid kan toeschrijven. En veroorloof mij tans u te zeggen, mevrouw, dat zo hier iemand te laken is, ik het niet ben, maar gij zelfen. Ik? Ja, mevrouw, ik wist niet dat wij hier een schone huisgenoot kregen, gij wist dat wel, en daarom had gij al voor ons haar te doen komen, u zelfen moeten afragen of gij sterk genoeg van geest waard en genoeg vertrouwen in mij bezat, om uit haar tegenwoordigheid geen stof op jaloziet te putten. Gij dit blijkbaar niet gedaan, en daardoor u zelf het tans onangenaamheden berokkend en mij in een last gestelling gebracht. Ik zal over het, misschien te weinig doordacht, beleeftijdsbezoek van gisteren en het uitlenen van een roman die ik toevallig bij me had, aan iemand die zich verveelde, maar wel niet verder te verontschuldigen hebben. Maar u alleen doen opmerken dat elke eerste ontmoeting tussen dat meisje en mij, hoe onschuldig en toevallig ook, eventueel uw ongenoegen zou gewekt hebben, en dat of schoon mijn gedrag nog zo onzichtig en terhoudend waren geweest, waarbij u toch argwaan bestaan zou hebben, en de wel waarschijnlijk niets in staat zal zijn u dien in het vervolgde ontnemen, zo verzeer ik dat het verblijf in dit huis en voor dat meisje en voor mij ondraaglijk zal worden. Daar zij niets misdreven heeft, zo bestaat er geen reden om haar wederweg te zenden. Temeer, terwijl jij er morgen een ander zou krijgen, daargij ook, eventueel zonder reden, jaloers van wezen zoud. En daarom, hier zucht hij en zag toevallig voorzicht neer, zal het maar beter zijn dat ik het slachtoffer zij en door mijn ontslag te vragen aan meneer van Zierik en door mijn vertrek u alle stof tot onrust ontnemen. Hoe, voeg me vrouw, ontstelt, jij zou het mij verlaten, gij, met een hart vol dankbaarheid jegens u en vol zoete of schoon dan Tevens smartelijke herinneringen van het hiergesmaakte geluk. George, gemeent het niet, hernam zij, hij met een angst geblik aanstaande. Ik zie duidelijk in, vervolgde hij, zonder de ogen op te slaan en zich houdende als bespeurde hij de indruk niet die zijn pathetische tirade maakte. George Rostan was eerhij zich aan het onderwijs ging weiden, acteur aan een theater van de Parijsse boulevaars geweest. Ik zie, dat u zogenaamde liefde voor mij een invoudig caprice was, dat voldaan en voorbij is, en dat gij de eerste aanleiding de beste zoekt om mijn quereldallement te maken en mij van u te verwijderen. Maar, en hier gewist hij uit zijn oog, een traanweg die er niet in was. Hier te blijven, na uw gunst verbeurt te hebben, zou mij niet mogelijk zijn, en u zou mijn aanwezigheid hinderen. Het is daarom beter dat ik ga. Mijn carrière mogen voor het ogenblik gebroken zijn. Ik ben jong, ik heb moed, en misschien enige bekwaamheden. Ik zal wel op de een of andere wijs terechtkomen. Nee, gij zult niet gaan. Ik wil niet dat gij gaat. Gij weet wel, dat u overtrek mij doden zou, snikte mijn vrouw in hartstochtelijke vervoering. Dat meisje zal gaan. Ik zal haar wegzinnen. Zeker, zei Rostan, met een spottenalag. Zou het gij mij geen meer overtuigend bewijs kunnen geven, dat gij mij nog steeds wand trouwt. Maar wat zou het baten? Er zou een ander meisje komen in de plaats van dit, en uw jeleusie, nu zij eenmaal is opgewekt, zou er vermaak inscheppen mij te verdenken vanop de nieuwe bonnen verliefde zijn, al zag zij eruit als een gorgel. Zulk een leven, waren op de duur voor mij niet uit te houden. Even min, als voor u. Het kan zijn dat gij gelijkt hebt, zei mijn vrouw, maar half overtuigd. Ik zal dan zien, of schoon. Nee, ik beloof u, ik zal vertrouwen in uw stellen. Ach, zo wat jaloers was, het is immers alleen, omdat ik u zo lief heb. Dan zei het gij wel hard tegen mij geweest, Emilie, zei Rostan, haar met smeltende blikken aanziende. Zij stak hem de hand toe. Gij verzekerd mij dan, zeiden zij, dat gij niets voor dat meisje gevoeld. Ik betuig u op mijn eer als edelman. George Rostan had zich nu aan het laten ontvallen, dat zijn naam van Rostan, maar een non-Degère was, en dat er eigenlijk een Bretagne was, met de hoogste adel van Frankrijk verwandt. Welk laatste, in zoveren waar was, als dat zij moedig gesproten was, uit een liaison van een jong man van geboorte met een keukenmijd. Ik betuig u, dat ik haar nauwelijks gezien heb, en zij mij al zo ten ene malen onverschillig is. Ik zou, vervolgde hij, haar hand aan zijn lippen brengende, kunnen zeggen, dat wie u lief heeft, geen ogen heb ik kan voor een andere, toch ik weet, dat ik niet op flauwheden gesteld ben, viel Emily in, terwijl echt er een gehuim lag, die op haar gelaad de smartelijke uitdrukking van zo even vervangen kwam. Zo heb ik kunnen doen vermoeden, dat een weinig vleierij haar niet onaangenaam was. Nu, vervolgde zij, we zullen trachten ook kandig, en onszelf, niet meer te kwellen. Maar nu is het tijd, dat jij gaat, gezijd hier iets langer geweest dan goed is, en we moeten voorzichtig zijn. Vaarwel, en zet mij Caroline hier. Het was na de afloop van dit gesprek, en nadat mevrouw van Zieric alvorens haar toevlucht tot de verborgenheden der kapteafel genomen had, om alle sporen van doorgestaan de ontroering te doen verdwijnen, dat zij Nicolette had doen ontbieden, en de dagoorden, welke ze haar voorschreef, opzettelijk zoveel verswaard had, als Dinecon om reed van de aanvang af aan het meisje en tegensin in haar werkring te doen krijgen. Einde van het tweede hoofdstuk van het tiende boek. Tiende boek, derde hoofdstuk van klaasje zevensteig deel drie door Jacob van Lennep. Deze Lievelvox-opname is vrij van noteursrechten, opname door Anna Simon. Nicolette treed in dienst. De lezer zal niet verwonderd zijn, als ik zeg dat Nicolette van haar bezoek bij mevrouw Van Zierig met een weinig opgeruimd gemoet in haar kamer terugkwam. Dat ze zich voortaan op een leerkamer zou gepannen zien, zonder andere uitspanning dan haar wandeling, en zonder ander gezelschap dan dat der kinderen, daar was ze reeds half-en-half op voorbereid. Doch dat de moeder haar niet zelf bij de kinderen inleiden, dat haar niet gezicht werd, hoe en op wat wezen ze haar taak aanvaarden zou. Dat was haar onverklaarbaag, dat ergende haar. Wel nu, zeiden ze, na een weinig gepijnst te hebben tot zichzelf. Indien ik dan op eigen verantwoordelijkheid handelen moet, ik zal het doen, mevrouw heeft gezegd, te elf uren wandelen met de kinderen. Het is nu half-elf. Ik zal hen daarop gaan voorbereiden. Dit besluit genomen hebende opende zei de tussendeur en vond de twee meisjes nog in haar ochtend gewaad en rafottenen op de grond, terwijl de kleine jongen aan tafel zat te spelen. Er ging een kreet van blijterschap op toen ze binnenkwam. Zo, mijn liefjes, zeiden zij, mama heeft gezegd, je zou tegen elf uren gaan wandelen. Mag ik dan ook meegaan? Wel zeker, klonk het antwoord. Nu, dan moet Mietje maar thuis blijven, niet waar, volgde kindermijd, verstoord. Ja, Mietje moet maar thuis blijven, zei Zane. Nee, kind lief, zei Nicolette, dat zou niet gaan. Mietje moet meden, dat behoort zo. En hoe zou ik u anders weer op zijn tijd thuis kunnen brengen? Ik weet hier de weg niet. Ah, die zal me hem zelf wel vinden, zei Mietje, even jaloers van Nicolette als er mevrouw het was en ben even veel grond, schoon uit andere oorzaken. Recht toe, recht aan uit bos en even zo terug. Wel, zei Nicolette, het zou me toch lief zijn, Mietje, zo je mede ging. Op dit ogenblik kwam Caroline binnen, met een boodschap, die dit zaak tot beslissing bracht. Mevrouw van Zieric had wel niet bedoeld aan Nicolette een gemakkelijk of genoegelijk leven te verschaffen, maar het niet behoorlijk regelen van de verhouding tussen haar en de dienstboden was een bloot voor zuim geweest, toe te schrijven aan de spanning waarin ze verkeerd had. Zo had zich, na Nicolettes vertrek, herinnerd dat ze haar zonder lastprivat weggezonden en had nu de nodige bevelen aan Caroline gegeven, luidende hapap mazuil met Mietje en de kinderen uit zou gaan om de weg te leren en dat naadje in die tussentijd de leerkamer in behoorlijke oorden brengen zou. Er viel hier dus geen verder praten over en Mietje onderweerp zich waren het ook met tegenzin. Nu zat Nicolette nog altijd met haar brief verlegen en vroeg aan de kamernieer of mijn heer op bij de hand was. Ik wil me zo even naar de studeerkamer zien gaan, antwoordde Caroline. Waarom zou hem spreken? Dat is te zeggen, als het gelegen komt, antwoordde Nicolette. Ik zal het gaan horen, zei Caroline, die, als wij gezien hebben, vrijgedienstig van aardwas, maar vooral zeer geneigd om haar gedienstigheid te doen strekken tot het uitforsten van iemands geheimen en meteen wipten ze de kamer uit. Spoedig was ze weer terug, met het bericht dat meneer de mam zelf verwachtte en ging toen Nicolette voor naar beneden waar ze op de studeerkamer van mijn heer befond. Van Zierig was, toen Nicolette bij hem werd aangediend in zijn morgengewaad. Een zwierige chamberkloak, bondkleurige zijde das, met goudraad en bloemen gestikt mutsche, Turkse pantoffelsen zevoort, op een divan gezeten en studeerde. In de dagbladen, die in grote menigte op zijn bureau waren uitgespreid. Hij had nu wat hij wensen kon. Een mooie, elegante en, voor zover hij alleen in Den Haag het tegendeel niet vermoeden. Hem aanbiddende vrouw, kinderen, wel wat tengig en ziekelijk, maar die elke bezoeker heel lief en elke bezoekstug kleine engeltjes vond. Geld in overvloed, een vrije huis en ditto-equipage en hem ontbrak nu alleen maar een zetel in de kamer, althans, voorlopig in de raad van de stad. Om zich daarop billige aanspraak te verwerven, had hij het nodig geacht, zijn politiek kunde die sedert zijn vertrek van de academy en weinig verachterd was, weder wat te vermederen en er last er toe, geen gelegerde werken, maar dagbladen. Zo dom niet, om in de politieke loopbaan te komen, ik zeg niet, om een degelijk staatsman te worden, zijn er twee wegen open. Langs de ene wordt men door de regering, langs de andere door de oppositie naar boven gekruid. Er is nog wel een derde middel om te slagen, te weten wanneer men daarheen gedragen wordt op de vleugelen in er algemeen geferst op de reputatie. Toch een dergelijke vliegtocht is een te grote zeldzameid om bij het stellen van algemene regels in aanmerking genomen te worden. Nu was Van Zierik nog niet oud genoeg om hoop te voeren dat hij in de eerste kamer zou benoemd worden, waar hij anders wegen zijn gegoetheid aanspraak op hebben kon. En bovendien was dat lidmaatschap de eerste kamer een ambt waarmee de iemands politieke loopbaan besloten, niet begonnen moest worden. Voetnoot, men bedenke dat het geen verhaald wordt voor het jaar 1848 voorviel eind voetnoot. Hij oogte dus op dat der tweede, dochter regering, op dat tijdstip de steunzoekende van bekwame sprekers of van Lieden op weer ondersteuning zijn staat kon maken, had één en andermaal zich doof gehouden toen hij zeid links had de kennen gegeven dat hij Kazukwo zich een benoeming ze laten wel gevallen en hij kon op een aanweving van die zijden bij de provinciale staten niet rekenen. Hij zag dus geen kans voor hem open, tenzij hij zich in de armen daar oppositiepartij weerp. Die zich nu ook reeds in gezegd college vrij sterk begon te doen gelden. Doch, om bij haar in aanmerking te komen, diende hij ze te laten aanprijzen door de dagbeladen en daartoe diende hij dan aanleiding te geven, het zij door een politieke handeling, het zij door een geschrift in hun geest. Een politieke handeling kon van Zieric als rentenier zonder betrekking moeilijk verrichten. Al wat hij van dienaart kon doen was in te tekenen op boeken, lijsten enzovoort die in zogenaamd liberale strekking hadden. Als schrijver op de treden achte hij te gewaagd. Het voormalige medeliter dorstige plejaden bezat genoeg het erkundigen takt en tevens genoeg zelfkennis om te weten tot hem de nodige oefening en kennis ontbraken om iets dergelijks met goed gevolg te ondernemen. Maar wenken, berichten nu en dan zelfs een artikeltje aan een dagblad te leveren. Met bescheiden vergunning aan de redacteur om een partij van te trekken met zodane gewijzigingen bekortingen of bijvogingen als de man zelf nodig oordeelde dat zou nog wel gaan. Op die wijze zou hij naar zich vleiden zijn stijl langzamerhand leren vormen totdat hij misschien in staat waren een brochure met zijn naam in het licht te geven. In alle gevallen moest hij beginnen met zich goed op de hoogte te stellen van de gewichtigste vragen van het oogblik. Vooral ook goed het alfabet leren kennen van de partij weer banier hij voor eerst wilde volgen. Voor eerst zagen wij. Immers was hij eenmaal in de kamer. Dan zou hij misschien met een linkje het vooruitzicht zich nog wel genegen tonen de koning zoals toen de geeikte term was. Niet te verlaten en te helpen zorgtragen tot de zaken geen verkeerde loopnamen. Dit was nu de reden waarom Carl van Zierig dagelijks een uur wijde aan de lezing der dag bladen en zich de hersens meubelde met uitdrukkingen als loodsware druk der belastingen zweet der nazi ruif van het budget vuige amtsbejagers ja broers nepotisme zwarte boek lage kuiperijen geldverspilling bevoerrechte kasten enzovoort aan de ene zijde en aan de andere vrijzinnigheid openbaarheid beginselen van 89 gelijkheid voor de wet afschafing van belastingen ontwaakte volksgeest herziening der grondwet vrijmaking van de arbeid vermeerdering van de productieve krachten der nazi enzovoort enzovoort Reeds een en andermaal had hij in afwachting dat hij artikeels schrijven zou aan de redactie van sommige oppositiebladen medederingen in gezonden van kleine hof of politieke schandaaltjes die hem ter oren waren gekomen en die verzeld toen gaan van betuigingen van sympathie en hij had daarvoor brieven van dakbetuiging ontvangen met beleefde uitnodiging tot verdere medehulp in zonderheid was hij dit verzoek gedaan door de redacteurs van de Marlheimer boden waar, als vroeger verhaald is onze vriend Drenkelaag aan medewerkte toch bij die gelegenheid was Tevens-Avan Zierig een wijk gegeven dat, aangezien we na een plat meerdere uitbreidingwentsten te geven materiele hulp even min zou afgewezen worden die wenk was voor onze aspirant staatsman niet verloren gegaan hij had bij zichzelf de gevolgdhacking gemaakt dat ze zich van de steun die genoemd blad hem verleden kon niet beter kon verzekeren dan door het wederkerig te steunen op welke wijze men over aan wederokanders belangen zou kunnen voorstaan wel licht zien we later waartoe het al dus gesloten bondgezondheidschap verder zouden leiden k'e de zier ma... ma... ze... vroeg Van Zierig aan die kwaliten toen deze bij hem binnen had de vermaning van mijn vrouw om zich in het Frans uit te drukken was hem niet ontschoten ze knipte een traan weg uit het oog niet zo zeer omd hij Frans sprak als omdat hij zelfs nu zijn alleen waren haar niet al ware het maar eens met de oude naam van Klaasje toesprak toch waar hij de gemeensamheid weg sneed uit een heilig betrekking ontstaan mocht zij dienst weder aanbinden en ze gaf dus in het Frans de reden van haar komst te kennen zo zei hij heb jij een brief aan onze brave predikant geschreven nu ik heb de zijnen gelezen last daar maar in uw post script hem een groet van mij in aan hem aan de eer van eilag en dat ik hem eerst dages hoop te antwoorden is er nog iets ja meneer zij zei op besroomde toon hoe ik er mede aan moet met de bezorging van de brief wel die kunt ga aan Philip geven als hij boodschappen gaat doen of hij op de trap leggen bij de mijnen en nu je gaat zeker wandelen met de kinderen het is best hij is dan zo goed op te letten dat Emily haar linkerschoen niet scheef loopt en het Janne het hoofdrecht houdt adieu uit deze vermaning waarmee de Nicolette werd afgescheut kon zij de gevolg trekking maken dat mijn heer nog meer oplettendheid schoen aan de kinderen dan mijn vrouw maar Tevens hoe de zich bepaalde tot houding en gang nog over het lichamelijk nog over het zedelijk welzijn der kleine had één van beiden een woord gerept met een weemoedige indruk keerden ze naar boven waarin tussen de kinderen gereed gemaakt waren terwijl de klok van elven weldraas sloeg en zelfs nu met de twee meisjes en het jongste knapje dit laatste voorlopig op de arm van Mientje zich weer naar beneden vergaf om de wandeling te aanvaarden men zal zich herinneren dat als naartje aan Nicolette verteld had de lunchen van meneer en m'vrouw te elf uren gehouden werd en m'vrouw had aan meneer weten te beduiden dat het nuttig was voor Charles en ook voor de bediening gemakkelijker dat hij en die volgens ook zijn goeverneur daar met hen gebruik van maakten zo trof het dan zeer natuurlijk dat de twee laatste genoenen zich tot dat einde ter bestemde tijd naar beneden begevende Nicolette en haar gezelschap op de trap achterop kwamen Charles stoof ter stond enige treden af om Nicolette op zijn manier goede dag te zeggen te weten door haar bij haar kled te pakken zodat niet weinig gevaar van scheuren liep Laat het staan Charles zijn rost dan dat is onbescheiden en m'vrouw houdt niet van onbescheiden mensen onder het uitspreken van het eerste gedeelte van deze volzin had uit Charles bij de hand dit kled vasthield gegepen en dus gedwoond los te laten bij het laatste was hij Nicolette voorbij gegaan met een beleefde buiging toch tevens met een op haar geworpen blik waarin zij een stil verwijt mee in het lezen zou hij er iets weten dacht zij dat ik zijn boek niet meer heb zou hij misschien denken dat ik bij m'n vrouw over hem geklaagd heb en die gedachten maakten dat zij bij haar wedergoed bloosten en een verlegenheid toonde die aan rost dan niet ontswapten op het portaal gekomen ging ieder zijn zweegs rost dan met Charles naar de eetkamig de overigen naar het benedenportaal en op de voordeur aan juist op dat ogenblik werd er gebeld en Philip kon dus twee vliegen in één klap slaan namelijk de kinderen uit en de bezoeker binnenlaten deze was een bejaard mannetje met een gelaad als een gedroogde winterappel toch blijkbaar nog voor vlug en jeugdig willen er doorgaan immers het hoofd was met een vrij gekrood blond bruikje getekt boven het welk een witte zijde hoed op half 7 stond op de wangen bloedden rozen al had ze dan ook de kunst in het leven gegroepen prachtige elke benetanden te wit om echt te zijn plonken nu tussen de loodkleurde lippen tegen twee hoogopstaande vadermorders staken aan weerskanten van het puntige kennetje uit een zijde voelaag van een bond en eccentric patroon die met een losse zwier om de nek was geslagen naar van de tippen door een brede gouden met robijnen versierde ring gehaald zich boel rond af de kroop van een doffer op de borst verhiven en lager juist boven de uitsnijding van het vest vastgestoken waren met een doekspeld waarop een kostbare oonig sprijkte die de roof van Proser Pina door Pluto voorstelde de eigenaar wees dit kunsttuk garne vooral aan jonge dames die dan niet doorste kleuren onder het onderwerp uit de mythologie en hij die het wees een oud heer was boven het genoemde vest telk van wit piquee was en met robijne knoopjes voorzien bungelde aan een hemelsblauw koord en toeslaande rijdt in goud gevatte bril het paal grijszomerjasje uit welks borstzak een gele japanse zakdoek zich even vertoonde liet aan de uiteindend ermouwen een paar gegraaf vrede manchetten doorkomen de pantalon was van witte zomerstof de kousen van lambswool en men kon zich spiegelen in het blinkend verlaksel daar geregendschoenen een paar blauwe zijde handschoenen en een badiene van 75 groeiden in een linkerhand voldooiden dit geheel dat bijzonder geëigendscheen om in pleister nagemaakt op een schoorstemantel of zoals het was in een harlekeine ballet vertoont te worden het origineel gaf antwoord op de naam van Baron van Tilbury het was in zijn jeugd gehuild geweest en reed zijn hetzelfde jaar wedonaar geworden toch dat was zo lang geleden dat nauwelijks iemand in de residencie het zich meer herinnerde zeker is het dat onze baron het zei het voor beeldige trouw aan de nagedachtenis zijn er echtgenoot het zei het zucht om zijn vrijheid nadat die emel voor een poos aan banden was gelegd geweest niet weder te verliezen nimmer een tweede huwelijk had willen aangaan en het leven van de bonte vlinder die van bloem tot bloem vliegt bleef leiden hij was milieunair gaf prachtige dinees aan de ouders en liet de dochters in zijn social door het bos of naar scheverlingen toeren welk een en ander in hem enige menselijke zwakheden waarvan zijn trek om jeugd te schijnen wel de minste was over het hoofd deed zien en om over het geheel de naam verworven had van hups vrolijk vriendelijk dienstvaardig mannetje dat aan niemand kwaad en aan ieder genoeg een deed de dag te voeren hadden als er iets gezegd is de heer en mevrouw van Zierig bij hem gedineerd bij die gelegenheid had er een middelijk geschild plaats gehad tussen van Zierig en de gastheer over de ouderdom en de herkomst van de keurige Madeira die op het nagericht geschonken was en van Zierig die beweerde mede puik Madeira te bezitten had de baron genodigd die bij hem de volgende morgen te komen proeven de ander had dit aangenomen en was zich nu van zijn beloofd te komen kwijten de baron van Tilbury was bekend om zijn minsemheid iegens kinderen hij spakt die aan waar hij ze vond en wist allerliefst met ze te snappen en we moet niet denken dat hij het alleen deed in het salons als de mamaser bij waren om deze te vlijen ach nee hij deed het even geredelijk op de wandeling als ze alleen met hun bonnen waren zelfs deed hij het dan bij voorkeur dan sprak hij met hen en ook zelfs met de bonnen want hij was niets groot als standaar hij ook uit een oud, adelijk Engels geslacht een recht vriendelijk heer was hij die baron van Tilbury ook nu verzaakte hij toen hij de kinderen van van Zierig op de trempel tegenkwam die vriendelijkheid niet hij noemde Emily en Joan mijn hartjes en gaf haar beurtelings een kust op het voorhoofd wat zij maar half plezierig schenen te vinden die kleine ondankbaren hij beproefde het ook met Eduard doch het ondeugende schepseltje begon te schreeuwen en zich vast te klemmen aan Mietje dit gaf de baron aanleiding om aan Mietje te vragen hoe zij voeg en toen zij ik moet het tot haar schande bekennen vrij stuurs antwoorden heel wel liet hij erop volgen dat hij zulkes aan haar blozende kleur reed zat mee met de bespeuren toen eerst bemerkte hij Nicolette die bij zijn binnentreden uit beleefdheid een weinig opzijde geweken en zo doende door de deur en door Philip gemaskeervels gebleven haar verschijning had op hem een uitwerking niet ongelijk aan die welke mijn ondervind als op het slot van een ballet het sombere goddoek naar boven gaat om het verrast publiek in een rijk toverpalijs of een paradijsacht glanschap te doen turen hij keek geheel verbaasd zijn kat oogjes glinsenden als twee nachtbitjes zijn hand zocht de rand van zijn hoed zijn rug kromden zich en zijn lippen stamelden een paardnom ik had niet de eeuw te zien met je vrouw toen zag hij mietje vragen de aan het is er niet om maamzel zei de kindermijd uit het woord maamzel opmakende dat Nicollette een franse of switse sebonne was achter de baron het voegzaam haar aan het frans aan te spreken en tonne daarbij zijn vernuft wil het maken van een onvertaalbare woordspeling waarop ik ook zijn toespraak in het oorspronkelijk laat volgen ah vous êtes donc la bonne fée changer de protéger ses enfants et de versée sur eux tous les don qui sont d'en vous monsieur veut plaisanter zei Nicollette terwijl ze even neeg en de baron voorbij schoof zonder recht te weten of zij zich moest ergeren aan het ontvangen compliment dan wel erom lachen toch voeg ze aan mietje toen deze nevenshaar met de kinderen op straat was wie die heer was tot bescheid dat het een oude gek was die de baron van Tilbury heten en geen jong meisje met vrede liet toen voeg Nicollette niet verder en wandelde met haar gezelschap de weg op naar het bos intussen was de baron in de eetkamer gelaten waar hij de heer en de vrouw des huizes beneevend Charles en zijn gouverneur welkander en het disjuné gereed vond we achten het minder nodig want geen aan dat maal verhandeld werd het zou de lezer weinig belang inboezemen complimentjes door Tilbury aan m'n vrouw gemaakt over haar smaakvol Nicolletier en aan m'n heer over zijn smakelijke madera flauwe geestigheden door de laatst gemelde uitgekraampd beoordelingen van de meerdere of mindere verdiensten van het zangpersoneel dat men de vorige avond gehoord had nieuwjes uit de stad camarages en cancans haar bijna mag naar referentia puero debita voetnoot de eerbiet aan het kind verschuldigd eind voetnoot wel hij eens uit het oog verloren werd maakte naar de schering een inslag van ik zal hier alleen vermelden dat tegen de afloop van het disjuné de baron van een oogomelijk van stilte gebruikmakende zit op m'n vrouwwende met het na volgende gezichten op een toon van voelkomen onverschilligheid uitgesproken ik heb gezien m'n vrouw heeft een Franse juffrouw bij de kinderen genomen wel nee ze spreekt Hollands merkt Charles aan die tot nog toe, even als Michel Rostan alleen de rol van toehorder gespeeld had Tessifou Charles, zei de zijn moeder welke drie woorden genoeg waren om te verraden dat zij ook geen Fransezen was anders zou zij tegen haar zondjesprekende gezicht hebben en toen zich tot de baron wende vervolgde zij het is een meisje daarvan zie ik vocht over geweest is en dat ik bij de kinderen het genomen heb zowat half als ponnen en half om aan de meisjes Frans te leren en waarna mij ook niet m'n Paule Charles nauwelijks hoorbaar tussen de tanden terwijl zijn onderwijzer zijteling zijn blik toeweer die alles behalve van bijzondere gehechtheid zijn zoon, de getuigde Charles hernam zijn moeder hem gaan stoerig aanzienden Alon Charles il est tende mon thé zei Michel Rostan terwijl hij op stond een buiging maakte en naar de deur ging zijn kwekeling volgde hoe al met blijkbare tegensin het gegeven voorbeeld toch voordat hij reingring wilde hem bewijs leveren Pope zegt met reden The noblest study of mankind is man en Charles had zijn tijd aan tafel met die edelis to die doorgebracht en de baron tot voor daarvan genomen hoe goed hij daarin geslaagd was bleek toen hij aan de deur gekomen zwans hoed en stok van de stoel daarnevens nam de hoed schuims opzetten de badine omhoog gief zijn gelaad vervong en in houding en gebaren met een miniatuur van de bejaardes Siladon voorstelde zonder dat deze iets gewaar werd van de vertoning die achter zijn rug plaatsvond alles tot groot vermaak van van Zieric inderlijk verheugd te ontwaren dat zijn zoon een evenbeeld was van het geen hij zelf in zijn jeugd geweest was en het grote angst van mevrouw die doodspang was dat de baron onkijken en iets merken zou en werkelijk, hij merkte iets maar gelukkig eerst toen de grap over was hoed en stok nedewerpende de deur uitsnelde die wilde jongen zijn mevrouw daar loopt hij nog in het heen gaan tegen de stoel en gehoord er in hoed af de jeugd is wild zeid Tilbury die op het gedruis het hoofd had opgewinnt ja ik was ook een gasje in mijn tijd ik geloof dat mijn heren het nog wel is nu en dan zijn mevrouw hem schoeks aanzienden en het compliment hem strilde een gasje herhaalde van Zierik wel hij is op dit ogenblik een gast en gisteren was hij een gast her erger zei de baron met een kug die voor een lach moest doorgaan mijn vrouw heeft er al het plezier in mij te plagen er mijn heren is altijd vol geest het is waar ik heb niet te klagen en ik kan nog met die jongenlui meedoen wat een kunst is als men de meeste onder hen op de keegwoord beschoudt niet waar verdronken voordat ze water gezien hebben viel van Zierik in maar meneer van Tilbury is er doorheen gezongen zijn mevrouw en lacht nu die vlasbaarden uit die ongelukkige dreinkelingen die hem vanuit de diep te benijden als de romos New York poet is Emily zei van Zierik die allegorie is je voorstelling gestolen mijn vrouw heeft verbeelding genoeg en behoeft waarlijk bij geen romansschrijvers ter markt te gaan zei de baron maar wat nu dat meisje betreft als haar capaciteiten aan haar exterieur beantwoorden dan heeft mijn vrouw het goed getroffen ik geloof welachtig dat jij ook Frans bij haar zou willen leren zei van Zierik ja, ik weet niet, misschien wel maar wat ik weet is dat mevrouw van Zierik aan een admiradelvertrouwen in haar man moet stellen dat zij zulk een knap jong ding in huis neemt foe vooyee, zei mevrouw einde van de eerste helft van het derde hoofdstuk van het tiende boek