 Familie Staastok, de aankomst uit camera op skeura. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden of hij wilgen, ga naar LibriVox.org. Camera op skeura van Hildebrand. De familie Staastok, de aankomst. In het kleine stagiedee werd op in donderdag, in de maand oktober, desnaamiddags, om 31 uur, de steile ijzeretreden neergelaten van een gele diligence. Rijden de overdee van C tot E vis versa. En uit dezelfde daalde tot grote bemoddering van dengene die hem onmiddellijk volgde en die niemand anders was dan zijn eigen kloak, uw onderdanige Dina, Hildebrand. Hij had gereist met een bleke dame die het roken had verboden en gedurigd de kronkerborsten van haar boven had zitten te verschikken. Dan eens had gezucht, dan eens ingesleimer was. Dan eens oude kolonie genomen, dan werd eens geslapen had. En altijd door Lelik was geweest. Op dezelfde bank met deze had een jong juffertje gezeten. In een blauwe geruid de mantel niet gedoken. Het denkbeeld is de ruim, maar gestoken. In mantel, die na een lang vergeten mode valt bij was, om van achter te worden ingehaald door een klein lapje van dezelfde stof in de vorm van een sous pied op twee pale moeren knoopjes uitgespannen. Dezelfde juffer had een stroogoot op met blauwe gaarslint met bruine strepen, een grote lissen met stevig sutja opgemaakt en een hartgeel schoudje om den hals. Zij was zeer bang voor de bleke dame naast haar en bleefd op een schuwe afstand. Soms had zij de goede wil haar in het verschikken van haar boven te hulp te komen en eenmaal had zij haar werkruk een dik 80 groot vingerig randje met een ring die bijzonder veel op ten geleg vorm bloot. Maar de bleke dame had haar aangeblik en toen had zij haar neusgesnoten volgens een in den omgang zeer deugdelijk steltsel naar welke de neus alle mispassen, verbaregheden en mouwe figuren met schouden moet. Dit was het personeel van de achterste bank geweest. Op de volgende had een judein gezeten al zijn oosterse edelsteen gevakt tussen twee kristinnen. Hij verborgen onder een groen nooptje schoetmandertje een klein kind dat al haar trots uitmaakte omdat het niet schreebde. Zelfs niet toen zij het omstreeks halfweg in schone luier aandeed. Het kind nu was zeer klein en had in zeer grote dot in den mond. Van de kristinnen waar tussen zij gevat was had ze een in grote rondglasige zilveren bril in zilveren sigaarkoeken, in zilver potloed, in zilver horloge. Beneven zilveren broek en schoengespen waaruit ik opmaakte dat hij een zilversmiddel was en de andere in koperen doekspelt, in koperen tabakstoes en in koperen gielanden op zijn buik. Waaruit ik besloot dat hij niet minder dan in banketpakkers meesterknijg zijn moest. De eerste haalde daar er niet gerocht mocht worden den zilversigaarkoeken in paar malen uit den zak. Alleen om het vermaakt te hebben van hem open te doen er een zilversigare pijpje uit te halen en er nog iets in te zoeken dat er niet in was. Maar dat, zo het erin was geweest zeker beter te passen kunnen komen dan het pijpje en hem vervolgens weer dichtje sluiten naar alvorens meer gemeld pijpje eerst met het voor en daarna met het achter einde naar beneden erin gepas te hebben. De laatste stad uit de koperen tabakstoes ene niet-onaardige tijdpassering in de mond. De zilverman had een grote neiging tot spreken. De kopers geen vastbesloten taboe geen mond open te doen. De Juden had natuurlijk veel meer achting voor de zilveren maar de zilveren was terughoudend voor de Juden. Voor de zilveren zat een knorig groot dikman. Dien ik zelf niet toedoorspreken want hij had twee jassen over elkaar aan. Een dikke rotting in de hand in kleur als of hij zo pas van een vechpartij kwam en in uitdrukking als of hij zich gereed maakte met een eerste die hem toesprak in vechpartij te beginnen. Het was ongetwijfeld in commissaris van politie of in plaatsmajor in politiek en zij nezeden sluimerde een jong mens met gescheiden haar. Zo glad gekomt als of het uit één stuk was. Hoge jukpinderen in blauwe daars in Turkwazen doek spelt. Eén roodje bloemt vest, hele korte toegeknoepte mauwen en in langlijvig bruin jasje. Handschoenen met bond en overschoenen. Het was in Duits kantoorijziger. Daarnaast, maar wat heb ik er aan mijn talent te tonen in het beschrijven van een reisgesellschaft dat voor strait niet pikant was en dat ik aan het begin van dit opstel reed verwel had gezegd. Om korter te gaan, ik stapte van de treed viel eerst bijna in de armen van een geknevelde heer met in stijfbeen en gele rotting die de bleke dame afwachten. En bang zijnde dat iemand anders haar de hand toesteken zou dan zijn eeder te zijn al was uitstak. Doek onder de reeds tegen het dak van het voertuig waarmee gekomen was opgezet de ladderdoer, riept en knijgt toe. Die zwarte koffer met een ha gaf de conducteur die met de maal naar binnen ging mijn vijfje en keek naar iemand om die mijn goed zou kunnen dragen zonder in de verzoeken te komen het aan zijn eigen adres te bezorgen. Is uwe me heer Willer Brom als ik vragen mag vroeg een zwak piepig stemmetje blijkbaar toe behoornd aan iemand die nog nooit een onbekende van de diligence gehaald had. De vraag was tot de commissaris van de politie gericht. Ben je de Mao Kero, zei de commissaris van de politie. Moet hij uit deze waar gekomen, vroeg op hupste toon de man van het maagdruk metaal. Dat zou ik wezen, zei ik, in een nadere beschouwing daarlatende van de zorg waarmee hij het naar alle gedachte gezelschap juffertje voor haar hoedendoos was aangedaan en die zich uit in de gedurige verzuchting is dat met me goed leven kondelteur. Het mannetje dat voor mij stond had zijn opvoeding waarschijnlijk in een weeshuis begonnen en was nu bezig haar in een diakoniehuis te voltoeien. Hij was hoog in de schouders en stijf een knieën en vroeg een lange bruine duffelse jas met het teken zijn aan orde op de Mao en had onder de arm een versleten portefeutje waarin de boeken van een of ander leesgezelschap werden rondgebracht. Ik moest een boodschap voor me heer doen, zei het mannetje, dat ik voor ongeveer 68 aanzag. En nu zei me heer dat ik meteen reis naar de dure zand zou gaan om te kijken of me heer gekomen was. Uwe mocht niet kwalijk nemen dat ik uwe niet trek kon. Nu daar men de aller onmenselijkste beuze moeten wezen om met iemand kwalijk te nemen dat hij u niet kent indien hij uw nood zijn dagen gezien heeft schonk ik ten goede diakonieburger op dit punt in een voorkomen vergiffenis. Liet mijn koffertje doordat het afgehaald worden zou in de russende moer en zukkerde met mijn nieuwe kennis naar het huis Mainz-Ombs. Onder het faveur van onderweg vriender ik door hem onderricht te worden aangaan de doel van een groot gebouw met grootische deuren en vensters. Waarop in toren stond met ordentelijke omgangen appel en weerhaan het welk hij zei de kerk te wezen als ook omtrend in brede streep groenkleurig vocht tussen twee hoge gemetzelde walen het welk hij verklaarde de gracht te zijn en dit is het huis, zei hij zijn er ooit de benen op in stoep zetten en een goede ruk aan in lange schelgevende met die uitdrukking van gelaard die bij een ooit man te kennen geeft ik kan het toch niet horen of ze zacht of hard overgaat Einde van familie staastok de aankomst familie staastok de ontvangst uit camera op scura dit is een LibriVox-opname alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden of vrij wilgen ga naar LibriVox.org camera op scura van heldenbrand familie staastok de ontvangst het duurde een minuut of wat er volgens in eigenaardig sloffen in het voorhuis de aankomst in een bejaarde keukenmijd verriet die eerst naar Turk ten aardappel waar hij aan zijn bezig was had moeten afschillen daarnaar den bak van haar schoot en haar beide voeten van haar stoof zetten om vervolgens haar rode meulen aan te trekken haar neus met de buitenste van haar hand af te vegen haar evenaar in de schuinten op te slaan en de lange weg te aanvaarden die van de keukendeur door beide en barometer 20 en van de barometer tot de mat 6 stappenvergde in die tussentijd bekeeg ik dan voorgevel van de woning het huis was als mijn oom beurgelijk en schoon het huis orde was was hij toch zowel als zijn huis van in vroeger eeuw het had in trapgevel en de bovenste verdieping was met kruiskouzijnen in het loed het had slechts 1 zijkamer met 2 schuifraamen met middelsoortruiten verseerd door groene gasengordijntjes op brede kopere roeden in het midden een weinig je open geschoveen om het lichtvriendelijk uit te nodigen wel te willen beschijnen 2 bloempotten van mijn tante onder strengverbot van iets anders in het vertrek of op te luisteren of te verbleken ik was niet scherig of ik ooit in die kamer zou toegelaten worden in alle gevallen werd ik alvast in het voorhuis gelaten en kwam ik spoedig in een achterkamer met een hooglicht in de onmiddelke tegenwoordigheid van mijn oom en tante de opvangst was recht harder en de goede mensen die mij nog nooit in mijn leven gezien hadden schenen zeer verheugd dat genoeg te smaken oorschoen gemeld genoegen bij de eerste innocence scheen verbitterd te worden door de omstandigheid dat ik juist op een donderdag gekomen was als wanneer de voorkamer gedaan werd zodat men nu achter zat waarop mij een moe aanmerkte dat neef het wel zo voor liefst zou nemen en dat hij zeker in zijn oudershuis ook wel eens in een achterkamer gezeten had waarop neef zei dat deze in hele lieve achterkamer was en dat hij wel van in achterkamer hield waarop oom zei dat hij er, al zei hij het zelf niet verhield en tante het met neef eens was dat zij er wel verhield waarop oom wat bij kwam om met te zeggen dat hij er avonds nog over hield waarop tante en neef zeiden dat zij er ook zavonds het meest van hielden zodat er met eenpairigheid van stemmen besloten werd dat in achterkamer met een hoog licht desavonds op haar voordelings is ik ben verplicht hierbij te voegen dat de gele redenwisseling op de groeilijkste en vriendelijkste wijze gevoerd werd terwijl oom zijn ingebrande peep met een zwavelstok weer op de wijze bracht en tante de kopjes van het koffiegoed met een minzaam lachje en een bonte teedook zat af te drogen zij schikte juist de stapeltjes in orde op hun blad toen zij vroeg wel heren met tijd, heel de brand had je nou niet nog koffie willen hebben nu was er op dit ogenblik inderdaad niet zwaar ik vuurgen na verlangde dan naar een kop koffie maar daar ik mijn tante verdacht dat zij het middel om koffie te vermeerderen zo zoeken in de kunst om ze te verdunnen bedankte ik eerder moediglijk en zij dat ik straks met oom een bittersje zou nemen waarop oom verkladen dat hij dat altijd gebruikte als de wagen van tweeën voorbij kwam met dit vooruitzicht schikte ik mijn stoel wat dichter bij de haart waarbij mijn oom altijd zat als zij achter zat of schoon en nood in gestook werd voor den eerste november en er dus ook nu geen vuuraanlag en begon met naar mijn neef pietter te vragen mijn neef pietter studeerde te Utrecht in de rechten maar hoewel ik bij onderscheidene gelegenheden en onderscheidene studenten van onderscheidene vakantie te gevraagd had of zij mijn neef pietter staast op ookkenden had ik daar op de genetijd in voldoend antwoord ontvangen zodat ik in de onzekerheid daar oorzaken waaraan deze onbekendheid waar licht moest worden toegeschreven eindelijk begonnen was met niet meer naar mijn neef pietter staast op met na inzekere student staast op na vraag te doen geen moest hem al gezien hebben neef heel de brand zij de ouderen staast op want hij is uitgegaan om u op te wachten haar haalde mijn tante haar breiwerk in haar schoot laatende vallen en over haar bril heenzienden hij moet u zeker misgelopen zijn maar hij zou wel spoedig hier wezen hij is tegenwoordig zo druk aan zijn examen ik ben eigenlijk bang dat hij te veel werkt hij is zo vlug weet u en nog nauwelijks had ik de tijd mijn vuurig verlangen te uiten om die zeldzame vereniging van vlugheid en arbeidszaamheid den jongeren staastop te aanschouwen of de schelging over de meulen van de keukenmeidsloften en de stap van den Utrechtse student werd gehoord had ik tot nog toe niet de minste nootie van mijn heer en neef gehad zoraars hij de kamer binnenkwam kende ik hem door en door zijn gehele voorkomen sprak college houten uit zijn gehele lichaam dikteerde diktaten de bleke kleur had geborgen hoofd de stawe bril de teedoekige das de sluitjas met dubbele borst de warloge sleutel de niet nauwe en niet weide pantalon de verschoen de lazer de floretten handschoenen de zwarte kapelaans rotting met 22 kwarsjes al is deid den student zien die van het akademie leven niet scant dan de college kamers en de tees der professoren van de studenten geen andere dan zijn stad genoemd en de senatoren die hem ontgroen hadden van de burgers niemand dan zijn hospitaar den student die in kleur krijgt als hij twee en één straat omloopt als hij in partijtje van zes studenten tegenkomt den student die er over klaar dat er zowel in studenten broederschap is en niet weet dat de studenten vreugd bestaat den student die in dispute zou willen oprichten waarvan niemand lid zou willen wezen die van den kok dagelijks vijf worden eten krijgt één gesneden vlees één ingemaakte postelijn één ditto and devi één opgekochte aardappers en één reist met best nat omdat hij de moeite heeft zich aan in tafel te doen voorstellen dan student die in de sociëteid is in de angste uitstaat dat iemand om de courant zou vragen waar hij zich achter verbergt en wiens naam de andere studenten voor het eerst horen als zij toevallig op een college zijn dat hij afgeroepen wordt om te responderen zo in studenten was zonder twijfel mijn onbekende neef piet als staatsdoek hoe komt het piet dat je neef heel de brand misgelopen bent vroeg dan te verwondert de student piet als staatsdoek keerde zich om ten einde zijn roting in een hoek te zetten en zei dat de delicious verwondruk vroeg aangekomen was en de omstandighet die zeer zeker verwondruk was aangezien wij op de weg in obentuit gehad hadden van een half uur door het storten van een dag paden hij was eerst nog even bij de boekverkoper geweest die zijne instituten inbinden moest en was toen regelrecht naar de déligiage gegaan maar had tot zijne verbaasling gehoord dat die al lang aan was en dat ik met een knecht was opgewandeld enzovoort enzovoort de zaak was dat hij een singeltje had omgelopen totdat hij zeker wist dat ik kreeg slang onder zijn vaders dak goed en wel zo geversig zijn uit vrees van de verkeerde persoon voor mij aan te spreken nu, in dienheid een commissaris van politie getroffen had hij was voor zes weken in bedoven man geweest de neven moeten nu maar eens goed kennis maken, zei mijn tante die tot de minstzaamste alles gommige huismoeders behoorde ze zijn toch al een bijstudent ja, maar, zei peter nog lang niet gemeensaam met de denkbeeld van ene kennismaking in verschillende vakken dat was waar en zelfs op verschillende academiën maar ik ben nooit zo zeer leidstudent geweest dat ik niet altijd gerne dronk op de harmonie tussen de zusteracademieën in toast die immer gedronken wordt waar uitrijkse en leidstudenten bijeen zijn maar die men even wel niet te druk moeten halen om geen twist te krijgen wat ons betreft, er kwam al spoedig gelegenheid voor in toast want na nog een woord of wat met peter staarstok ter informatie waar hij te uitrijk woonde waarop het antwoord was ten huizen van incartigiseermeester in de Leisbedstraat en na een kort gesprek met mijn oom over het nieuwstadda niet was en in die toe met mijn tante over het groot leren behangsel in de kamer waarvoor zij ook wel had horen zeggen dat de meulenmakers de Waalwijk dat zij door den brand gerenueer waren grote sommen zouden hebben willen geven kwam het de aconiemannetje dat ik bij deze gelegenheid met de naam van Keesje hoorde versieren binnen met de boodschap dat de wagen van tweeën net voorbij ging waarop tanten en alvorens haar bril te hebben afgezet opstond in kasjeopende en daaruit de voorschijn bracht het flesje met van der Veens Elixar een flesje met erger dan de golera en drie glaasjes onwensde mij vristen morgen de verdere afloop van dienendag was als gemolelijk bij een eerste kennismaking wij bevielen Alcander onderling en ik werd dikke vrienden met Pieter Smedag stal ik het hart van mijn tanten nog eens door van schorseneren te houden en bewoorg mijn oom bijna tot tranen door met opgewondenheid van ingestoefde kabeljoushom te spreken om Pieter ook ingenoegen te doen werd ik enige kennis van zijn vak te verraden door de begripsbeparing van justicia en van uzus vructus te pas te brengen na den middag nam mijn oom een slaapje bij den koeidenhaard en ging mijn tante eens naar boven daarna dronken wij te samen recht gezerrugd thee zag in de achterkamer op haar voedeligst en wat die smear zei mijn oom was iemand wiens grootvader en vader in zeer bloeiende en die zelf een vrij bloeiende lintweverregen had had om de strikte waarheid te zeggen moet ik bekennen dat hij ze nog had maar er werd voor strak niet meer ingewerkt en op de zoldars lag nog in een zindelijke partij oortjesbond die hij liever daar zag verroten dan haar onder de markt te verkopen hij behoorde al zo tot die mensen die hun zaken aan de kant gedaan hebben en het uitzicht op verdere winsten opgevende zich met een vrij aardig inkomen in onvoorzettelijke afgeer van stoomachines en de Haarlemse courant tevreden stellen in den loop van den avond kwam het uit dat hij in bijzonder genegenheid had voor het stopwoord al zei ik het zelf alleen overtroffen door de verslingerheid van zijn echtgenoot aan de uitroep wel heren mijn tijd welke termen dit echtbaar buitengemeen beminden of schoon ik zeggen moet dat zij zo soms steeds afwisselden met de bevolg tussenvoegselt van wat hamer goede genadigheid ook groot en andere dergelijke vloeken meer die een balk in hun wapenschild voeren de student Peter Sta Stockius junior had daar tegen niets in te leggen dan zijn geliefkozen verzekering waar had je waarvan ik even wou om berg te zijn erkennen moet dat hij in het geheel geen misbruik maakte einde van familie Sta Stock de ontvangst familie Sta Stock Heer de brand ziet de stad en Peter was dood zich bot te spelen uit camera op scura dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort tot de publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden of hij wil gaan ga naar LibriVox.org camera op scura van Heer de brand familie Sta Stock Heer de brand ziet de stad en Peter was dood zich bot te spelen ik werd des anderen dag om 7 uur een wakker en toen ik de groene saaien gordijnen open schoof om te zien wat voor weer het was welke was mijn ontzetting te bemerken dat we sliepen op dezelfde kamer Peter segreeds geperpen diekulariseerd had en bezig was om met een bril op in paar schone kosten aan te trekken waarin zijn een moeder ten vorige avond plichtmatig hudjes gemaakt had de ouderen Sta Stock was een man van de klok en stond dienstvrogens om 6 uur op ten einde om half 8 aan het om beet te zijn en daarhever strijkt niets te doen aan velde hij dientussen tijd met peepjes roken aan ontmerkerlijk is het dat naarmate men minder bezigheid heeft men des te bekrompen over de tijd denkt indien men de goede pita sta stock senior het moeilijke vraagstuk om trend te zeten plaats van een wil had voorgelegd zou hij indien hij daartoe genoeg samen tegenwoordigheid van gees had gehad zijn wijsvingen op 2 duimastend van zijn maag hebben moeten leggen door die beweging dat genen zijn er ingewande aanwijzenden het welk hij zijn goud rologe noemde en inderdaad indien ik mij door een goud rologe moest laten regeren ik zou van zulke in geregeerd willen worden want een goed, groot, dik en vet uur werk was het met 2 kasten over elkaar en daar het iedere morgen klokken negen met de torenklok werd gelijk gezet liep het doorgaansvorm maakt ik vond mijn oom in de voorkamer die zoek een heiligdom niet geen tewezen als ik mij wel voorgesteld had juist daar hij van onder de handen van zijn barbeer kwam hij had zijn slaatmuts nog op een koude hoofd daar hij gewoon was die niet voor 11 uur voor zijn pruik te verwezen mooi weertje neef heel de brand rip hij mij toe mooi weertje al zeikt het zelf tante die reed zat te breien zette ten gevolge enel zeer om eigenaardige gewoonte haar bril af om te beter mijn roop de chambre te bekijken en na een heren mijn tijd zijn die dingen weer in de moeder het was in 1836 begon zij een optelling van al de japonen met scherpen die haar vader en haar man in vroeger even gedragen hadden en die naar haar voorgeven nog boven in een kast hing om vond dat het veel te makkelijk was voor een jong mens en in de oren van peters gelegen ik in dit ochtend gewaard zoveel maakt op de grootste jannen dan Utrecht's akademie dat hij mij, geloof ik, voor een overgegeven lichtmis begon te houden de bijbel werd open geslagen en mijn omlas eruit voor eerwaardige gewoonte waarom is zij zo bijna uitsluitend tot de burgelke huishoudens bepaald en raak zij ook zelfs staar meer en meer in onbruik mijn omlas niet was sprekend niet mooi zelfs niet goed op sommige plaatsen maar het was dichter ik want hij last een bijbel en het was goed want hij last met een eenvoudigheid het was schoon want het was hem aan te zien dat hij geloofde hij last Lucas X en bijzonder trof mij in deze kring en uit Dienmond het 21e vers ik dank u, vader heer des hemels en de aarde dat jij deze dingen voor de wijzen en verstandigen verborgen hebt en hebt ze de kinderkas geopen baard na de noembijt ging Pieter aan zijn examen werken het werk bestond in zeer breedvoerige terbellen van de instituten te fabriceren met roden, blauwen en zwarte ink geschreven en ik volgde hem naar zijn kamer waar ik mij tot koffietijd met een paar boeken bezighoud en nu was het orenblik daar dat mijn neef mij aan de stad en de stad aan mij vertoen en zo wij gingen het samen uit en daar hij een rotting had liet ik de menen thuis wij zagen dan eerst de gracht daarna de korenbeurs en vervolgens twee kerken waarin praalgraven en kosters die een voei begeerden als ook in een dierkerken een oogel dat op het Haarlemse na het mosen der wereld was een eeuw die ik de goda aan het goodse de leiden aan het leidse alkmaar en het alkmaarse ter zwool aan het zwolzen en nu weder te de aan het deze worden toeigenen zodat het de zaak van de vierde klasse des koninklijke Nederlandse institutes worden zal daarom trend in prijsvraag uit te schrijven we beklommen zelfs met levensgevaard en toren van een dierkerken en maakten er de opmerking dat het er woeien en dat er rondom de stad veel wijnland, veel water en veel molens waren daarop begraven wij ons na het stadhuis en we vonden dat onze voorvaarderen nog beter schilderden en er nog gezonder uitzagend dan wij ook had ik tegelijk gelegenheid het mannelijk voorkomen daar deze dinders te bewonderen in zijn ijver om mij alles te laten zien bracht Pieter mij zelfs naar de vleeshouw en over de festmarkt en eindelijk aan een grote vierkante in de kom die hij de haven noemde al voorschande informeerde hij zich zeer sterk hoeveel colleges de juristen te leiden op één dag hadden en of het bij professor A verdeel was op de tees als ook welke colleges gemelden hoe geleerden in het horenschaf en hoeveel professor B dikteerde of iedereen bij professor C Zulma in testimonium kregen kon of professor D liefhebberij colleges hield en of X-Mangenburg wel eens gezien had tegen welke berichten hij de seinen omtrengte uiterste jurist-professores met ene eerlijkheid inwisselde en een betere zaakwaardig hij verzuimde niet dan berukken Utrechtse trots op professor van Heusten en op de moeilijkheid van een Mathezes-examen in het Latijn te pas te brengen en toen ik het gesprek voor de afwisseling op lichtvaardiger onderwerpenwende kwam het uit dat hij, Pieter Staasdok zonder evenwel hardstof voor die spelen te koesteren wel eens domino spielde ja, zelfs wel in spiljarden en daar wij juist voor in koffiehuis stonden nodigde ik hem uit zich in het laatst genoemde kunst met mij te meten Pieter Staasdok had nog daar moed nog ten slag mij iets aan te bieden daarom bestelde ik een bittersje voor mijzelf en hij, insgelijk voor zich op dat ogenblik sloeg de klok boven het buffet twee uren en zag ik aan de overkant de straat de diligence afrijden die mijn oom en staatsrestellen ons voorbeeld te volgen er waren vrijwel mensen in het koffiehuis maar daar wij met niemand dan met het biljard te maken hadden en geen hunner speelde hindereden zij ons voorstrijd niet Pieter sloeg de mouwen van zijn sluitjas op en vertoonde de grootste gestevenborden van wat zijn moeder hoe algemeen Europees die dracht ook geworden was nog altijd in Engels hemt noemde daarop verzocht hij de jongen zeer beleefd om in een goede keu de jongen gaf hemt natuurlijk de beste die in het trek was en wij trokken voor wie voor zou spelen die eer viel mij te beurt en de partij begon wij hadden even wel nog nauwelijks enige punten gemaakt toen een luidtruchte groep van wat jongen al onze zaarigheden verstoorde het groep kwam van een winderigen jonge advocaat die pas voor de studentensocijtheid de uurtrek bedankt had en nu nog voor hing op de particuliere socijtheid de en van dit interregnen hem gebruikt maakte om alle dag in het koffiehuis de noordstag pot te maken 24 uit meneeren riep de jongen ons toe en tegelijk het korfgeschudende waarin hij de potbouwen had pot hij ze ons aan ik trok daarin en met een gezicht waarover een kleine stuip trekking scheen te gaan start Pieter die ik ondertussen als geen grote mingio had leren kennen zijn hand als mede manmoedig in den korf daarop kwamen al de habituëes van de pot uit een hoeken en vroegen dopjes voor een pijpen de jongen deden de eigen keuwen rond en de jonge advocaat nam in persoon het krijt om op te schrijven wie van de heren heeft dat aars? ik, ribmbarse stem die aan niemand anders toe behoorde dan aan den heer met de twee jassen over elkaar die ik in de diligence voor een commissaris van politie gehouden had hij bleek mij echter dat hij voor strijd geen commissaris van politie was maar wel piekeur daar kleine manijzen die de dee aanwezig was en tevens eigenaar van de kleine comedie die al daar insgelijks bestond wie van de heren de twee? Pieter staast ook ging zelf naar de lei om de jonge advocaat in te vluisteren dat hij er was zo, zal je jou pot spelen? vroeg de jonge advocaat die al stad genoemd mij nevel kende pieter werd bleek de drie had ik de vier had in bejaard tweede leutenant van de infanterie met de medaille van twaalf jaar gedienst de vijf had in chirurgijns leerling die te veel tijd had de zes in kort deek mom met stopperig reishaar die een graankoopers ging te zijn de zeven en jong mens van 23 jaar die student geweest was maar om slecht gedrag thuisgehaald voor wie Pieter bang was de meer daar hij hem zeer gemeentzaam behandelde deze schende boezemvriend van de bejaardeluitenant de infanterie met de medaille van twaalf jaar gedienst te wezen de afrikaat zelf had acht en de negen was een handen van een jongeling van 33 jaren in een leverkleurge pantalon die op zijn moeder zak leefde een hond hield nooit iets had uitgevoerd en in grote achting stond bij een kastelijn van een koffiehuis de noordstag toen de jonge afrikaat tename van al deze heren netjes had opgeschreven nam de bejaardjonge het krijt in de ene en een kleine bok in de andere hand en gilden met al de kracht die een kind van 14 jaren over kan houden als hij de hele dag en de halve nacht op één been staat te midden van de uitwasming van mensen en peipen aas akit twee speelt Petrus Stastocchius Junior moest al zo op het akit spelen en hij maakte zich werkerig door tien arbeid gereed te dien einde leid Petrus Stastocchius Junior zijn peip neer maakte de punt van zijn keu wel een halve voet ver wit plaatste zijn bouw met de linkerhand op drie vierden drukte de vier vingers van zijn linkerhand op een handbreed afstands van dezelfde bouw op het bejaard krode den duim bevolg om zodat hij aan het gele gezelschap zijn tot op het leven afgesneden nagelvertoende en begon met de rechterhand de keu tussen de duim en vinger heen en weder te bewegen op een en wijze die das kundigen zagen noemen tot zover ging Petrus Stastocchius wetenschap om op het akit te spelen ja hij had zelfs een flauwe notie van de theorie van halve bouwraken maar daad hem en praktijk in het edere pot spauw haperde was hij bijna zo wit als zijn bouw en stied hem eindelijk krambachtig erop los met dit gevolg dat hij klootste en afveer lag voor de rechterhoekzak het zou onmenselijk geweest zijn hem te maken en daarom mijn eigen bal stevig houdende brankt in zijn en haar onderen een goed eind voor beide milieu daarop nam de bejaarden luidenam de infantorie zijn pijp tussen zijn groove knievels en speelde met de linkerhand op goed af maar werd niet te min met een beest gesneden door de chirurgijns leerling waarop de verlopen student die onder ons gezegd een grappenmaker was zeiden dat die chirurgijns niet leefden of zij moesten wat te snijden hebben de graancooper verzocht daarop de jongen om akit voor hem te zetten en bleef met een wijs gezicht en onder het genoot van zeker mengsel van geestrijk vocht en suiker het welk in het gemene leven een sneebouwtje genoemd wordt in het handelsbladturen en de verlopen student zijn sigaar op de rand van de biljad neergelegd hebben de stied met veel nonchalorsten en verschrikkelijk hard op het akit welk voorbeeld van houdspelen door een advocaat met gelijke woede werd opgevolgd nu was de beurt aan de jongeling van 33 jaren met de leverkleurige pantalon die van een beginsel uitgaande dat hij zijn bal voordelig moest straks in te verkopen nood op goed afspelen als hij zeker wist dat hij een bal maken kon hij maakte en zo gebeurde hij dat Petrus stedstokjes allemaal op het akit spelen moest hij was nu zover dat het zweet hem in grote parelts op het voorhoofd stond dat wordt een collé meneer riep de baarse stem van de piqueur Pieters brak niet maar in zijn desperate poging om dan geduchten spreken eens niet te logistrafen en in een van die dwaarse inblazingen van hoop waar aan slechte spelers somtijds gewoorgeven dat namelijk het goed geluk voor hen zal doen wat hun kunst niet van mag raakte hij de akitbouw zo fijn dat hij hem tegen alle etiketten aan in een linker hoekzak sneed dat doet mij niet meneer riep de piqueur hevig met de keu op de grondstampende er was een ongeluk stammerde Pieter die nu zo danig transpireerde dat ik vreesde dat zijn broer op zijn vloed zou afdrijven het was een lompigheid broerde de piqueur leef uit snijen riep de chirurgijns leerling die meneer is gevaarlijk scherste de bejaarden luiten aan aas 1 appel 3 akit 4 speelt riep de bilja jonge ik geloof dat mijn neef pogde in een onverschilige hording zijn neus te snuiten maar het had er niets van haar derde tuurtje liep goed voor Pieters af maar het vierde was geschikt om hem ergens onder te werken de piqueur lag voor de middelzaak het was een gemakkelijke bal en de kind kon hij maken je kunt hem best zo veren zei de piqueur en goed afkomen ook dit was voor maakt over eenkomstigde gezindheden van Pieter die uit aanmerking van een snijbouw voor geen geld ter wereld hermaken wilde zelfs al moest hij er slecht op afkomen maar daar de piqueur een gevrees potspeler was en zei dat onheugelijke jaren de drie potjes die gespeed werden er twee in zijn zakstak riepen natuurlijk al de anderen stop weg, stop weg Pieters doodde niet te min met het voornemen om hem stelig niet weg te stoppen en toch scheelde het zo weinig of hij had hem weggestopt dat de windrige advocaat die in het gevoel was opgestaan uit riepen hij zit waarop de verloopen student die als gezegd is een grappenmaker was geestig antwoorden als hij een stoel had waarop alle lachten wacht wat riep de chirurgijn sleeling die voor het snijen was hier is nog een zak en inderdaad Pieters sta stokjes had geheel buiten zijn eigen voorkennis of medeweten in dubbelen gemaakt waarop allen juichten behalve de piqueur die op een grimmige wijze nog een glas bitter bestelde en de Goudse corander nam alleen om haar hart weer neer te smijten men speelde voort en na al de wederwaardigheden die hij had doorgestaan werd mijn vriend Pieter weder vrijkomen werd toen vooral machtig medewerten dat hij een paar malen akits moest leggen maar opeens wat zijn rust akkerig verstort door den uitroep van den jongen vier drie mal zes akit zeven speelt meneer Haastok de st was onduider geschreven de vlag nu was er geen eind aan de koortsweil en de grappen van de chirurgijnsleeling en een verlopen student en een afrikaat en een jongeling van 33 jaren met leverkleurge pantalon de een noemde hem een mingo de ander in blauwbaard de derde een boa constrictor allen te samen den meneer van de vlag de bejaarde luitenand die op 3 stond en met een verlopen student geassureerd was wilde zich doodstoeten en hem voor een daardag kopen de graankoper die tegen die manuiver was zei dat peter veel te sterk spede om het aan te nemen de chirurgijnsleeling bestelde de pokaal voor meneer Haastok die den pot op schoondag te winnen het was een leven als een oordeel en onder dit alles stond met verwilderde blik het onschuldig voorwerp van al dit remoer altijd maar kruid aan zijn keuze strijken de beurt kwam weer aan hem welke bal vroeg hij verlegen die witte riep de verlopen student die een grappenmaker was die ronde zei de chirurgijnsleeling niet minder aardig de beste zei de leverkleurige pantalon die ook iets zei een wouw de benedenste zei de dikke graankoper die medeleide kreeg nu was het zo gelegen dat er vrij onverschierig was met welke balen de arme peter die geen droge draad meer aan het lijf had op dat merkwaardig ogenblik spelen zou aangezien beide balen de één boven de ander beneden stijf en allerstijf's coulée lagen ik herinner mij niet in al den tijd dat ik meegebillard hebt nu slaap mijn keu voor immer in haar zelfkant en graf ook zo'n stijven collega's in te hebben de verlopen student boet meneef den boek aan peter zag hem aan met een blik van machteloze haat en stoot er een voet of drie minst strijk de vlag riep de chirurgijn sleeling zij was al redengestreken de pekeur had zich bij voorraad gevroken van dat ogenblik aan boete luiden aan peter een gulden maar hij was te zeer van zijn stuk om te verkopen in de volgende toer maakte ik hem uit medelijden en daar ook volgende verliep hij en smaakte de voldoening dat de luidenand hem een bescheutje voor zijn bouwboot met een mispunt besloten in den voor hem laatste toer zijn carrière in het edere balenspel en daar hij zeer veel haastje in te hebben om te vertrekken brak ik die nog een enkel appelt te verliezen had mijn bal op vooral ook om in einde te maken aan de dringende aanzoeken van een jongeling met een leverkleurge pantalon die nu zichzelf voor voor 1,28 aan haar stok verkopen wilde in welk aanbod hem al de vrolijke jongelij ondersteunde op straat gekomen scheen de frisse oktoberlucht peter weer moed en verwaantijd toetewaien daar zijn goede spelers onder zei hij maar toch waaruit je geen een die eigenlijk uitmunt ik had een kromeku vroeg hij erbij en heb je wel gezien hoe de hoekzak getrokken ik had alles gezien en wist dat de graankopen het potje zo gewonnen hebben eer bij thuis waren het eten stond treeds op tafel peter had geen honger einde van familie staastok heerder brand ziet de stad en peter verstooid zich pot te spelen familie staastok had die jakenhuismannetje verteld zijn historie uit camera op scura dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot de publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwelger ga naar LibriVox.org camera op scura van helderbrand familie staastok had die jakenhuismannetje verteld zijn historie drie dagen had ik bij de familie staastok vertoefd en in dientijd was ik grote vrienden met keesje geworden in paar maanden had hij mee door de stad vergezeld om mee den weg te wezen als ik boedschappen te doen had en daar hij als vele oordeelieden praatiek was en ik in dat gebrek soms met vele oordeelieden deel hadden wij dikwelste samen vrijwel afgehandeld keesje was een invoordig, braaf, goed aardig mannetje hij had een flauwe herinnering van zijn vader die borstermaker geweest was en grote zoveren gespen op zijn schoenen had gedragen behalvende gespen herinnerde hij zich niets meer van hem dan zijn dood en hoe hij met een grote huilenbalk en lange witte dust achter zijn lijk gegaan was en hoe er toen hij thuis kwam in zwarte doek over een spiegel had gehangen en hoe hij bij die gelegenheid zoveel geraspte broodjes had mogen eten als hij maar wilde en dat daar in lange moei was bijgewezen die zoveel witte wijn gedronken had dat in dikke oom gezegd had je krijgt niet meer zijn moeder had hij nooit gekend de dikke oom had hem naar weeshuis gebracht hij had er leren spouwen en toen was hij op timuren gedaan maar hij was dus wak voor dat werk weshalve men hem bij een apotheker besteld had om flesjes te spoelen en te stampen een baantje dat juist niet rijk is en schitterende voor uitzichten vijftien jaar had hij al gediend maar daar hij maar heel weinig lezen kon en hij dikwilste gelijk twee halfpins flessen drie kinderglasen in amplet in lekkepot en een pakje poejas weg moest brengen was het hem eindelijk eens gebeurd dat hij een salabdrank gebracht had bij iemand die op structies flat en daarin tegen de poejas met je lappenhard bij ene dame die aan die jareel leed waarop hij, als niet genoeg geletterd ontslagen werd Cedart was hij loper voor incantoor en daarna huisknacht bij onderscheidende lidding geweest waarvan sommige dood en andere gerunwineer waren en daar hij bij de grote opruiming te ooit was geweest om naar Frederik's oord te worden gezonden had eindelijk het weesters hem overgedaan aan het diakoniehuis en nu werd hij op zijn oude dag nog door mijn oom en een paar lidden van dienstslag gebruik tot het smeren van schoenen uitkloppen van kleren wegbrengen van de courant en in één woord tot het doen van min gewichtige boodschappen het geen volgende inlichtingen van mijn oom Sman's carrière, het meest had gedwaasd boompd was zijn verregaande onnozerheid en daar aan geevenredige mensen vreesd behalve de achterkamer met het hoge licht die om het huis van de buurman heen sprong en waar achter de keuken lag was daar aan het huis van Pieters daadstoksenio nog een achterkamer waarin ik u naderdenk binnen te leiden na een kleine tuin waarop zij uitzag niet onegenaardig de tuinkamer gereden als men de plaatsdeur uit had had men eerst een soort van trottoir van gele klinkers van omstrikes, drie pas en breed en als men dan over een hoge roorlaag van bloewe klinkers heen stapte waarvoor aan de overzijde drie voetschappers waren geplaatst was men een klaps in een kleine eliseum van mijn tante men zag er een grote opperboom waar aan soms meer dan in dozein rennetten groenwerden verschijde rozeperken waarom heen in het voorjaar in kring gele krokense bloeien moest meer dan eens de ringenboom twee gouden regens in dubberen kerst en tegen de muur aan de ene kant een wingert en aan de anderen in moerbijboom de paarden waren niet met gewoon gras maar met rode en witte madeliven en zogenaamd zegras omzoomt ontrend deze tijd stonden er verschillende poten met asters en twee of drie dalia's in bloei en achterin was een groen geschilderd pre-heeltje met vijfbladkampafoolie rubsen en spinnen daar aan belenden de fabriek waar aan tegenover het pre-heel in een kleine loods was uitgebouwd met een klein plaatje waarop Keesje zijn huiswerk verrichter en daaromheen een klein hekje in dit pre-heeltje zorg ik op zaterdagmorgen na de ombeid met een boek onder de arm, het zonnetje waarom ik het boek niet open sloeg zou er stond blijken ik had nog nalwijks met mijn zakdoek het stof van de bank in het pre-heeltje geslagen en was bezig op mijn gemak neder gezeten met een ogen op het loodsje, het plaatje en het hekje gericht mij te verlustigen in het denkbeeld hoe goed alles bij mijn oom en tante in de verf was als de plaatsdeur open ging en Keesje verscheen daar hij de gehele tuin door moest om daar plaatsen zijn op bestemming te komen en hij bijna 70 jaar op de schouders torsten had ik tijd genoeg om op te merken dat daar iets aan schilder hij stromperde eerst bijna tegen een rolaag aan waarop hij niet scheen verdacht te wezen schoon hij er seder jaren al een morgens om half tien uren over hij moest stappen hij liet den zondagse rok van mijn oom die hij over de arm had in het zand slepen en eer hij den appelboom voorbij was den borstel die hij in den hand tuit twee mal vallen als hij nader kwam zag ik dat zijn wangen meer bleek en flatzwaren onder zijn niet, zeer net onder houten baard zijn gehele gelaten was betrokken zijn ogen stonden doof en toen hij mij voorbij ging was het niet, als anders liefweertje meheer maar hij nam zijn hoed stil zwijgend af en stromperde na het plaatsje met een diepe zucht rok hij daar op zijn jas uit zodat hij mij in zijn eng zwart vest met molen al het mageren en gebogenen van zijn gestalte zin liet de rode blikke tabakstoes die half uit een ene vest zakstak bleef onangeroerd en met tweede om in diepe zucht hing hij de rok van mijn oom over de knap met een of diepe zucht greep hij de borster op stond enige ogen blikken in gedachten tegen de haren op te strijken en begon toen de rok de borsteren beginnende met de panden hoe is het Keesje, gaan de zaken niet goed? riep ik hem toe Keesje borstelde altijd door hij was wat doof wanneer men de volzin al halen moet die men op een enig sinds meewergen toon heeft uitgesproken is het glad om mogelijk het met dezelfde woorden te doen ik stond op kwam een stapje nader en zij wat luider wat scheelt er aan Kees? Kees ontstelde zag mij aan en bleef mijn ogen blik met strakke ogen aanzien daarop vatten hij weer een maal van mijn oom stond achter de rok en begon opnieuw de borsteren en liepen tranen over zijn wangen vloeie Kees, zei ik dat moet niet wezen ik zie waterlanders, dukt me Keesje veegde zijn ogen met de maal van zijn vest af en zei het is een schraalwind nee, ja, heel de brand hij wat, Keesje, zei ik de wind is niemand al schraal maar daar schort iets aan man heb je een koran verloren Keesje schudde het hoofd en ging hapnijker dan ooit aan het scheuren Kees, zei ik je bent te oud om verdriet te hebben is er niets aan te doen, vriend de oude man zag vreemd opeid horen van het woord, vriend helaas, misschien was het hem op zijn negen en zesde jaar nog geheel nieuw in zenuwartige glimlach die iets verschrikkelijks had kwam over zijn mager gezicht zijn de grijze ogen luisterden eerst op werd het toen weer doof en schote voltranen zijn gransig laatzijden ik zou u vertrouwen zijn lippenzijden horen smeren kent u een klein klaasje hoewel ik nu een zeer bijzondere vriend heb die Nikolaas gedoopt is en van win het niet ondenkbaar was dat Kees je hem wel eens gezien had zo kon ik echter onmogelijk op gemelde Nikolaas de naam van klein klaasje toepassen aangezien hij in zeer lange blonden jongen is en nooit zou ik hebben willen geloven dat gemelde Nikolaas hoe onaardig hij ook soms steeds wezen kan de oorzaak zou kunnen zijn van ooit een Keesje straanen ik antwoorde dus dat ik klein klaasje niet kende heeft me heer Pita hem u we dan niet gewezen de hele stad kent klein klaasje hij krijgt centen genoeg geen Keesje voert maar wat is het dan voor een man vroeg ik het is zijn Keesje in het geheel geen man het is een dwerg meer een dwerg zowaar als ik hier voor je sta je kent ermee in een spulreizen maar het is een kwaart kreng ik ken hem goed ik wens er harder ik naar wat meer orde in de berichten van Keesje hij is uit het huis hij nam hij na een orenblik zwegens hij loopt over straat als een gek hij wint geld met zijn bochtel als er een school uit gaat leggen de jonge centen bij elkaar en laat een klein klaasje dansen dan springt hij om een stok net als zo'n aap en dan maakt hij zijn bochtel wel in zo groet ik heb geen bochtel meneer liet hij haar met een zucht opvolgen ter recht begreep ik dat Keesje minder jaloers was van een bochtel dan van dienst geldige vrucht ik wou ging hij op een treurige toon voert de rok in veel harder streek met een scheujagevende dan voor laken van negen jorden dienstig was ik wou dat ik een bochtel had ik zou niets uitvoeren ik zou centen krijgen ze zouden om me lachen maar ik zou niet drinken zei hij eens klapt van toonveranderende en dan vol z'n omkeren dan vroeg hij er zeer bedaard een rok van een knap neemende en hem opvolgende nog eens bij drinkend zou ik niet Keesje, zei ik toen je de tuin doorkwaam en toen ik je aansprak was je bedroegd en nu lijk je wel wat boos te zijn ik zie je liever bedroegd de oude ogen schoten weer voldraanen hij stak zijn het door de handen naar mij uit ik vatten ze toen hij ze beschermt over zijn gemeenschamheid terug wilde trekken en liet ze niets dan na een bemoedigend drukje varen Och, zei hij Och, me heer, weet dat zo niet maar ik ben ik ben veel bedroegd dar dan boos maar klein klaasje had me mishandeld klein klaasje is slecht de mensen ging hij voort na het schoen is meer bukkende de mensen denken soms dat hij gek is maar hij is slecht hoor in Keesje, zei ik in klapdavond je op een ijzeren boot opslaande ga hier eens wat zitten en vertel me reis geregeld wat heeft klein klaasje je gedaan het zal niet helpen zei Keesje maar ik zal het doen als u het niemand zegt kent meneer het huis welk huis van de diakkenie ik heb het in het voorbij gaan gezien goed het is een lelijk huis is het niet een lelijk huis met rode deuren en vensters en van binnen alles rood en alles donker nou me heer weet wel dat we er allemaal arm zijn allemaal even arm ik kan het niet anders zeggen precies denk ik wel als op het kerkhof ik en een ander verdienen iets maar het helpt niet we brengen het in bij den vader en den vader geeft ons alle weken zakduiten dat is goed meneer dat is heel goed als ik ooit was verdien ik geen co-present meer maar ik kreeg toch de zakduit hier zeiden hij in bonten, cantonen zakdoek, uithoud deuzen en op zijn tabakstoos kloppende en deuzen heb ik van mijn zakduit gekocht het was aan doenlijk in 1969 de horen spreken van als ik ooit word klaas ging hij verwoord zoals me heer wel begrijp krijgt ook een zakduit maar wat doet klaas klaas doet niets dan nou en dan de straat voor iemand tweeden klaas houdt zich gek klaas danst met zijn burgel en als hij centen krijgt van de leu en van de kinderen dan wandert klaas de poort uit kent me heer de waardoek neen kees je het is een herberg in de hazenlaan daar drinkt klaas een burl en welrijs twee en welrijs drie burls en als hij dan in het huis komt oh hij geeft allerlei kunsten hij neemt een grote pruimtabak hij haalt een oranjeschootje bij de droogist soms merkt tevaarder het dan krijgt hij een blok aan zijn been want hij is eruit om op de bok gelegd te worden en men kan hem ook niet op zijn burgel slaan maar wat is het als hij met het blok loopt dan zijt hij teugend de kinderen jongens klaas is onteugend geweest klaas had een gruintje gepikt en de vader had klaas al zijn centen afgenomen je begrijp wel me heer dat hij dan nog meer op doet ik begreep het voor komen maar dat zijn zaken geen keesje voert in schoen van mijn oom opnemende die hij smeren moest en om middelen weer neerzetten maar wat hoeft hij mijn ongelukkig te maken weet u wat het is ik zou het u vertellen ik had geld ik had 12 gulden en hoe kwam je daar aan keesje met god en met eeren ik had het spaard toen ik in de abdek was somsweilen als ik een drankje buiten de stad bracht op een buitenplaats of in een teetuin zeiden me heer of de mevrouw geef de loper een dubbeltje zowel had ik 12 gulden bij mekaar ik mocht die in het huis niet hebben maar ik bewaarde ze op m'n hart en waardoor bewaarde je die had je dat geld nodig of deed het alleen om het plezier van het te hebben oh me heer zei de jakenhuismannetje het hoofdschuddende het zeggen mag die rijke luij weet het dat zo niet de regenten weten het ook niet want zij hebben er geen zorg voor het gaat alles goed bij zulke mensen bij leven en sterven hoor eens we hebben het goed in het huis op vaste avond krijgen we bolen met boter over drie weken als het slacht is krijg het huis een os ik weet niet van wat voor groot heer die lang dood is dan eten we allemaal gehakt en de heren hebben een partij en eten de tong we hebben het er heel goed maar een mens meneer denkt altijd om zijn dood ik denk nogal dat je het na je dood ook heel goed zult hebben Kees zei ik ik hoop het me heer in de hemel is alles goed maar dat men ik niet ik wil me lijk verbeteren weet u wat is dat Kees hoor eens als we dood zijn dan leidt men ons op strooi en we krijgen het goed aan van het huis net als wanneer we leven en dan gaan we naar het kerkhof in de put dat wou ik niet ik wou als het dood was geen diakenhuis goed aan hebben hij zweeg in de orenblik en weder kwamen de tranen ik wou in mijn kist leggen ik weet niet ik zal mij zeggen als ik mijn vader in heb zien leggen met eigen goed ik heb nooit een eigen hem gehad in eigen dood hemp wou ik hebben ik was aangedaan spreek mij niet van vooroordelen de reken de aarden hebben er duizend deze arme man kon alles verdragen schraven speist in hartbed en na de mate zijn er jaren harde arbeid hij had geen eigen heus hij zou geen eigen graf hebben oh had hij dan tenminste de zekerheid dat zijn allerlaatste gewaard het scene wies en zo meneer begrijp wel ging hij een is sinds schoor voorwoord daar die twaalf gulden vol was het was veelste veel maar ik wou nog meer ik wou verzonderlijk begraven worden ik heb geen verstand van die dingen maar ik had gerekend vier gulden voor linnen en dan twee gulden voor de mensen die me zouden afleggen en tien stuifers voor één draagplaats aan twaalf dragers was dat niet knap geweest de bediende van de appteker had het zo beschreven en het geld was in het pompeertje en alles in een lerenzakkie dat heb ik dertig jaar op mijn hart gehad en nu is het weg heeft Klaas het gestolen vroeg ik nee zei hij uit de droef gepenst waarin zijn eigen laatste woord hem gestoord had oplevende maar hij is er achter gekomen dat ik het had zijn krap staat naast mijn krap of i het gezien had als ik me uitkleden of als ik me aankleden of toen ik ziek was of dat ik er harder van gedroomd heb ik weet het niet ik zou wel haar zeggen dat ik er van gedroomd had want ik denk er altijd om verleden dinsdag had het een hele voormiddag geregend als me heer wel weten zou Klaas had geen cent opgedaan het was te slecht weer de jongens hielden zich niet met hem op zijn zakduiten waren ook weg en hij had een razende trek om naar de wette waardoek te gaan Kees zei hij naar de eten leen me zes centen Klaas zei ik dat doe ik niet want je verzuip ze toch meer Kees zei hij ik moet ze hebben zei hij ik zeg nou je krijgt ze niet hoor weet je wat zei hij Kees zei hij als je me niet geeft zal ik aan de vader zeggen wat je onder je hem hebt hoor ik bestorf al zijn doek en gaf hem de zes centen maar ik zei daarbij Klaas je bent een schurk dat zei ik of i daar toen toch kwaad om geworden is kan ik niet zeggen maar gisteren moet i dronken geweest zijn en toen ze posten hem het blok aan doen lieten had i als een gek geschreven en gezongen Kees het geld onder zijn hemmetje had die geld de broers vertelden het me toen ik in het huis kwam ik was als een doelje we gingen naar de mannenzaal en kleden ons uit Klaas lag er al en sneurkte al zijn oost en toen ze allemaal sleepen stak ik me hand onder m'n hemt om het zakkie weg te nemen en als ik kon in het strooi van m'n bulster te verstopen maar eer ik los had daar ging de deur open en de vader kwam op de zaal met een lantaren ik viel achter over op m'n kussen met het geld in m'n hand en tuurde als een gek mens een lantaren ieder stap die de vader deed voelde ik op m'n hart Kees zei die over m'n heen bukkende je hebt geld je weet wel dat je dat hier in het huis niet verstoppen mag en meteen trok ik het uit m'n hand het is voor een dood hemp en viel op m'n knieën in de kripp maar het hoopt niet we zelden het voor je bewaren zei de vader en maakte het zakkie open en tuurde het geld bedaard m'n eigen ogen hadden het niet gezien Sunt ik het er ingenaad had dat was 30 jaar geleden het was mijn eigen lief begrafenis geldje ik zweer je dat ik kan niet voor doen zelf huilde ik dan me eerlijk laten begraven daar zouden we zelf wel verzorgen zei de vader en weg ging je met het geld en met de lantaren klaas riep ik hem na het het je vertelt omdat die maar wat hulp het of ik je zei het had omdat die een lap is wat hulp het of ik hem verteld had dat klaas al het dag na de vette vaardoek ging ik had er m'n geld niet mee weerom de hele nacht heb ik geen oog toe gedaan het is wat te zeggen zou wel bij de regenten niets aan te doen zijn keesje vroeg ik vertroosend nee nee, snikte hij de hand op zijn borst rondvrijvende al zorgde hij aan het geld nog het geld moest weg dat is een wet zo ooit en het huis is zo ooit zo ooit als de wereld dat is wat kras keesje zei ik en wanneer hij liet mij niet uitspreken wat kras het is niemand al kras zijn er dan niet altijd arme leug geweest zoals ik die aan de diakkenie kwam en van de diakkenie moesten eten en drinken en bed en leger hebben en begraven worden maar ik wil begraven worden van mijn eigen geld en ik wil zeker weten dat ik van mijn eigen geld begraven zou worden en dat was mijn grootste troos en daarom droeg ik het vlak op mijn hart als klas kon weten dat hij me dood maakte hoe rend keesje zei ik je zult en moet je geld weer omhebben ik ben loventje ik zal mijn oom erover spreken hij kent zeker de regenten wel wij zullen zien of zij de wet voor een oud, braaf, oppassend man als hij zijt niet eens zo'n willen overtreden maar er staat op kees je zult je geld weer omhebben zal ik zij de arme man door mijn starige toon bemoedigd zal ik wezenlijk en zijn ogen afvegenden met een blij gelaad gaf hij mij de hand in zijn behoefte om ook mij iets aangenaamst te zeggen vroeg hij smeer ik u lazen neidjes genoeg over, heerlijk was mijn antwoord en is u jasie goed genoeg geborsteld vroeg hij verder als er is allemaal keert moet meneer uit mij zeggen dat beloofde ik hem en ging in huis maar hij kwam mij achterop met een linker arm in een laars van pieter en een schoenborstel in de rechterhand vraag ik, excuse meneer dat ik zo vrij postig ben zeg hij maar mag ik u nog wel iets verzoeken wel ja kees als meneer na de regente gaat hernam hij moet meneer maar neid doen alsof hij van niets weet ik beloof het u keesje ik ging naar mijn oom en werd dient te bewegen naar de regente te gaan de president liet een vader bij zich komen en daarna de vader rondgaan bij de andere regenten om ze tot in extra vergadering te confoceren op die vergadering moest eerst keesje binnenkomen en vervolgens buiten staan daarna moest ook een vader binnenkomen en vervolgens buiten staan daarop werd er 1 uur gedelibereerd het welk voor zakelijk daarmee werd doorgebracht dat de president geduurd is zij dat hij de zaak en de heren overliet en de heren geduurd zijn dat zij de zaak en de president overlieten daar het zo niet blijven kon bracht eindruk de president het advies uit dat het aan de ene komt wel doenlijk was keesje zijn geld terug te geven daar keesje een man was van voorbeelden gedrag die het geld zeker tot aan zijn dood toe zo goed bewarend zo als de ijvige tesoriaselve waarop de ijvige tesoriaselve borg maar dat aan de andere kant de ijvige tesoriaselve even zo goed bewarend zo als keesje en dat het dus voorstreek niet nodig was keesje in het vooroordeel te stijven een geld beter bewaard zou worden en zeker tot de zelfs dat is keesjes doel zou worden aangewend indien hij keesje het zelf bewaarde dan indien de ijvige tesoriaselve het bewaarde en dat dit zijn advies was de secretaris meen de echter met enig recht dat dit advies ten knoop niet genoeg door had en stelde dus onder verbetering voor tot een van de beide maatregelen over te gaan waarop de ijvige tesoriaselve de edel moedigheid had afstand te doen van het custodiegeren in kwestie en men in Perik besloot en keesje zijn twaalf gelden weder behoorlijk in een zeem lederen zakje wasgenheid terug te geven keesje heeft nog twee jaren zijn geld vlak op zijn hart gedragen en toen ik in het verleden jaar het kerkhof de Dee zag was het mij zoet te mogen denken dat al daar in het algemeenig raaf de armen één man sluimerde die er eerbiedig was heengedragen door twaalf broeders van zijn eigen keuze nadat hij ook enigszins door mijn te doen was ontslapen dat hij in zijn eigen doodskleed zou worden gewikkeld had hij misschien in zijn laatste ogen blikken nog aan heel de brand gedacht einde van familie staast ook het diakenhuis mannetje vertelt zijn historie