 Bu, tabiat. Yüzlerce canlıya, binlerce türe ev sahipliği yapıyor. Kendisini deşen maden yüzünden tehlike altında. Bu, ağaç. Fosil yakıt yakmak için kökü kazınıyor. Üstüne tesis dikiliyor. Bu, deniz. Termik santrallerin soğutma suyu olarak kullanılıyor. Giderek ısınıyor, seviyesi yükseliyor. Bu, balıkçı. Ailesinin geçimini denizden sağlıyor. Yumurtlama alanı ne demek biliyor. Yanıbaşında planlanan santraller kurulursa neler tehlikeye düşecek, biliyor. Bu, insan. Yaşamak için sağlığına, yemek için, gıdaya, öğrenmek için tarihi, var olmak için yaşanabilir iklime ihtiyacı var. Bu, kömür. Yenmiyor. İklim değişikliğinin bir numaralı sorumlusu. Bu, kömürlü termik santral. Üç tarafı denizlerle çevrili Türkiye'nin doğasına ve tarihine pisliğini bırakıyor. Bu, insanlık tarihi. Bin yıllardır burada medeniyete tanıklık ediyor. Kömürlü termik santraller yüzünden tehlike altında. Bu, UNESCO. İnsanlık tarihi ile gelecek nesiller arasında köprü görevi görecek ortak mirasımızı korumaktan sorunlu. Ama pek sessiz. UNESCO, ses ver. Kömürü değil, kültürü koru. Geçmişi olmayanın geleceği de olamaz.