Upload

Loading...

Sailboat (Joyce Wieland)

3,757

Loading...

Loading...

Loading...

Rating is available when the video has been rented.
This feature is not available right now. Please try again later.
Uploaded on Apr 6, 2011

[We have uploaded this video in order to promote experimental cinema, not to cause any damage to filmmakers. If you are the author and want this video removed, please just say so and we'll remove it immediately.]

O son continuo e adormecedor das ondas do mar funcionan como banda sonora. A palabra "sailboat", imprimida en branco como sobretítulo, flota sobre unha imaxe do mar no que un barco de vela, desde o medio da pantalla, navega cara á dereita para aparecer inmediatamente pola esquerda e volver desaparecer pola dereita. Este será o contido básico da película, que se repite obstinadamente. Tras un corte (tamén existente no fragmento anterior) que rompe a continuidade o mar escurécese e o barco volve avanzar cara á dereita, o título aínda presente. Antes de o barco saír de campo prodúcese un novo corte: o barco avanza desde a esquerda e un bañista entra en campo: vemos só as súas costas recortadas contra o mar mentres camiña cara a agua. A súa cabeza termina desaparecendo pola parte inferior da pantalla, ao afastarse por unha praia que non vemos. O barco de vela sae pola dereita e regresa pola esquerda; sae e volve entrar. Após un salto no medio da súa navegación, retoma a viaxe, sae de campo e volve entrar; desaparece unha vez máis e reaparece á esquerda da pantalla para sair pola dereita. Tras un corte reaparece xa en plena viaxe, como antes, no centro da pantalla, e sae de campo pola dereita por última vez. A penas distinguimos a liña do horizonte a estas alturas.

O movemento do barco é rápido, mais non temos un punto de referencia que nos indique se se trata dunha aceleración no proxector ou é a cámara a que se move e treme na man da cineasta. A única referéncia é o título, imprimido contra o ceo e sempre presente; referéncia falsa e enganosa pois, ao estar ancorada no cadro, forma máis parte da cámara que da porción de mar e ceo filmada: contra as letras vemos o barco moverse. Esta suspensión referencial é similar á de Clouds (1969): na película de Peter Gidal é un avión o que navega sobre un ceo sen límites e sen referencias nas que ancorar a perspectiva. En ambas películas obtense unha ruptura da perspectiva como a do cinema lírico, aínda que cunha maior economía de medios, cunha maior desnudez: a cámara, a man e un espacio natural sen límites son os únicos elementos utilizados. Mesmo a cor, como en Fog Line (Larry Gottheim, 1970), parece querer transformarse en branco e negro pola falta de intensidade.

O barco, o mar, o ceo: coa repetición das mesmas (similares) imaxes construese unha película non climática, plana, que lembra o serialismo das pinturas de Warhol e da propia Wieland. O único acontecemento ("humano", como en Wavelength) é a aparición desa figura que surxe de detrás da cámara e se perde baixo ela. É unha figura anónima, sen rostro, que imita o traxecto horizontal do barco sobre o mar mais en versión "vertical", perdéndose na porfundidade do campo: tanto a persoa como o barco entran e saen de campo. Así, este espacio fora de campo ten unha maior presencia que en Clouds: o continuo entrar e saír refírenos continuamente a el e mesmo a praia invisíbel cobra vida como soporte sobre o que camiña a figura humana. En Clouds hai un maior distanciamento: o avión está praticamente sempre encadrado, encerrado no pequeno mundo da pantalla. Á parte da presencia humana, que rompe o estatismo da imaxe, si existe certa progresión imperceptíbel que remata, pola saturación do aire ou da imaxe, na identificación de ceo e mar. A lentitude do proceso, que exixe unha grande atención por parte do público, lévanos á parsimonia do zum de Wavelength e máis en concreto á lenta dispersión da brétema en Fog Line, á desaparición sorpresiva (polo imperceptíbel do proceso) do sorriso de Yoko Ono en Disappearing Music for Face (Chieko Shiomi, 1966) ou ao final de Crossroads (Bruce Conner, 1976), que constitúe unha especie de Fog Line ao revés (se nesta a brétema se despexa para descubrir a imaxe dunha árbore, na de Conner unha nube branca oculta pouco a pouco a imaxe dun barco perdido entre un ceo e un mar gris que nos lembra Sailboat). (Alberte Pagán)

Mais info: http://albertepagan.eu/introducion3/#...

Loading...

When autoplay is enabled, a suggested video will automatically play next.

Up Next


to add this to Watch Later

Add to