 par skwarta operis de civitate dei, hek transcripcio asocietate libri voce facta bono publico u su i est. Caputo vicesimum sextu, de his qu'e firi non licent, kuma sanctis facta noscuntur, qu'a a racione facta credenda sint. Sed quedam in qu'eunt sancte femine, tempore persecuzionis, ut insektatores sue pudicitie devitarend, in rapturum at qu'e nekaturum se fluvium proyecherunt, e o qu'e modo defuncte sunt, e a runquem artiria in catolica ecclesia venerazione celeberri ma frequentantur. De his nix il temere audeo judicare, utrum enim ecclesiae aliquibus fide diñis testificazionebus ut earum memori amasik honoret divina persuaserit autoritas necio, et firi potest ut itasit. Quid si enim hoca fecherunt non humanitus decepte sed divinitus yuse, nek errantes sed obedientes. Sikut desamsone aliud nobis fas non est credere. Qu'um autem deus yubet seque yubere sine ullis ambagibus intimat, qu'is obedientiam incrimen vochet, qu'is obzekium pietatis acuset, sed non ideo sine shellere facit qu'is qu'is deo filium imolare decreverit, qu'ia hoca abram etiam laudabiliter fecit. Nam etemiles kum obedients apotestati, suba qualibet legitime constitutus est, hominem ochidit, nulla civitatis sue legge reus est homicidit. Immo nisi fecherit, reus est imperii deserti, atque contenti, quod si sua sponte atque autoritate fecisset, crimen effusi humani sanguinis incidisset, atque und punitur si fecit inusus, ind punitur nisi fecherit yusus, quod si ita est yubente imperatore, qu'ant omagis yubente creatore, qu'i ergo audit non lichere se ocidere, faciat si yusit cuyus non lichet yusa contentere. Tantum modo vidiat utrum divina yusio nullo nutet incerto. Nos peraurum concienciam convenimus, ocultorum nobis judicium non usurpamus. Nemo shit quid agaturi in homine nisis spiritus hominis, qu'i in yuso est. Hoq dicimus, hoq atserimus, hoq modis omnibus aprobamus, neminem spontaniam mortem si bi inferre debere, velut fuggiendo molestias temporales, ne incidat imperpetuas, neminem propter aliena pecata, ne hoqipso incipiat habere gravissimum proprium, qu'em non poluebat alienum, neminem propter sua pecata preterita, propter qu'e magis haq vita opus est, putpostit penitendo sanari, neminem velut desiderio vitae melioris, qu'e postmortem speratur, qu'ya reos sue mortis melior postmortem vita non sushipit. Sepothius interimere, kum lavacro sancte regenerationis abluti, universorum remissionem aceperint pecatorum. Tung enim tempus est cavendi omnia futura pecata, kum sunt omnia deleta preterita, quod si mortes pontania arrecte fit, qu'ur non tung potissimum fit, qu'ur baptisatus si bi quisque parcit, qu'ur liberatum kaput totu rursus vitae hujus periculis inserit, kum sit facileme potestatis ilata si vinece omnia devitare, scriptum quesit, qu'i amat periculum incide tinillut, qu'ur ergo amantur totet tanta pericula velcerte etiamsi non amantur sushipiuntur, kum amanetin haca vita, qu'u abscedere licitum est. An vero tam insulsa per versitas, cor evertit eta considerazione veritatis avertit, ut si se quisque interimere debet, ne unius captiveantis dominatu coru at impecatum, vivendum si bi existimet, utipsum perferat mundum, per omnes horas tentabtionibus plenum, et talibus, qualis subuno domino formidatur et inumerabilibus ceteris, si ne quibus haek vita non ducitur, quid igitur causa est, qu'ur ineis exortazionebus tempora consumamus, quibus baptizatus allokendo studemus accendere, sive at virginalem integritatem, sive at acontinentiam vidualem, sive adipsantori konjugalis fidem, kum abeamus meliora et abomlibus pecandi periculis remota compendia, ut, quibus kumque posta remissionem recentisima impecaturum, arripiendam mortem si bique ingerendam persuadere potuerimus, eus ad dominum sañiores puriorisque mitamus, porro si quisquis oc aggrediendum et suadendum putat, non dico desipit, sed insanit, qu'a atandem fronte homini dicit, interficethe ne parvis tuis pecatis adicias gravius, dum vivis subdomino barbaris moribus impudico, qui non potest nisi sheleratissime dicere, interficethe pecatis tuis omnibus absolutis, ne rursus talia vel etiam peiora komitas, dum vivis in mundo tot impuris voluptatibus illecebroso, tot nefandis crudelitatibus furioso, tot erroribus et terroribus inimico, qu'a nefas est dicere, nefas est profecto se ocidere. Nam si hoc sponte faciendi, un la causa justa esse posset, procul dubio justior quam ista non esset, qu'a vero nec ista est ergo nulla est, caput duodetricesimum, qu'o judicio dei in corpora continentium libido hostilis permissa sit, non ita que vobis, o fideles christi, sit athedio vita vestra, si ludibrio fuit hostibus castitas vestra. Habetis maniam veramco in consolacionem, si fidam concientiam retinetis, non vos consensis pecatis eorum, qu'in vos pecare permissi sunt, quod si forte cur permissi sint cueritis, alta quidem est providencia creatoris mundi at cuerectoris, et inscrutabilia sunt judici aeus et investigabilis via aeus. Verum tamen interrogate fideliter animas vestras, neforte de Isto integritatis et continentie vel pudicitie bono, vos inflatius extulistis et humanis laudibus delectate, in hoc athiam aliquibus invidistis, non acuso quod nesio, nec audio quod vobis interrogata vestra corda respondent, tamen si ita esse responderint, nolite admirari hoc vos amissis, unde hominibus placere gestistis, ilu dvobis remansis, quod ostendi hominibus non potest, si pecantibus non consensistis, divine gratie ne amiteretur, divinum acessit auxilium, humane glorie ne amaretur, humanum sucessit oprobrium, in utroque consolamini pusillanimis, ilu inc probate, hink castigate, ilu inc justificate, hink emendate, quod un vero corda interrogata respondent, nunquam sed debono virginitatis, velviduitatis, velcun yugales pudicitis e superbisse, sed huminibus consensiendo, dedono dei cum tremore exultase, nec invidise quicuam aparis excellenciam santitatis et castitatis, sed humana laude postposita, quë tanto mayor deferrisolet, quanto est bonum rarius, quod exigit lauden, optase potius ut amplior earum numerus estet, quam utipse in apau citate amplius eminerent, nec iste, quë tales sunt, si earum quoque aliqas barbarico lividu compressit, permissum hoq esse causentur, nec idio deum credant ista neglegere, quia permittit quod nemo impune comittit, quedam enim veluti pondera malarum cupiditatum, et per occultum preses divinum judicium relaxantur, et manifesto ultimo reservantur. Fortassis autaministe, quë bene si bi sunt conci, non se existo castitatis bono, cor inflatum extulisse, et tamen vim hostilem incarne perpese sunt, avevant aliqid latentis infirmitatis, quë poset in superbi effastum, si hang humilitatem invastatione illa evasissent extolli. Si cutergo quidam morte raptisunt, ne malithia mutaret intelectum eorum, ita quidam abistis vi raptum est, ne prosperitas mutaret modestiamearum, utriscu eigitur, quë decarne sua, quod turpem nulius estet perpessa contactum, vel jam superbi evant, vel superbi re, si neg hostium violencia contractata estet forsi tam poterent, non ablata est castitas, sed humilitas persuasa, illarum tumori su cursum est immenenti, istarum o cursum est immenenti. Quan quam etillud non sitatacendum, quod quibusdama, quë ista perpese sunt, potuit videri continentie bonum in bonis corporalibus deputandum, et tung manere si nulius libidine corpus atrectaretur, non autem estse positum in solo adiuto divinitus robore voluntatis, ut sit santum et corpus et ne katale bonum estse, quod invito animo non posit alferri, qui error eis fortasse sublatus est, cum enim cogitant qu'a conciencia deo servierint et fide inconcusa non de illo sentiunt quod itasibi servientes eunque invocantes deserere unlo modo potuit, quantun quem illi castitas placat dubitare non posunt, vident estse consequence ne quam illum fuisse permissurum, ut hek aciderent santis suis, si eo modo perire poset santitas, quam contuliteis et diligit ineis. Caput undetricesimum, quid familia Christi respondere debiat infidelibus, cum exprobrant quod eam afurore hostium non liberavit Christus, habet itaque omnis familia summi et deveridei consolationem suam, non fallachem, nekin speererum nutanzium vel labentium constitutam, vidankwem etiam ipsam atemporalem minime penitendam, in qu'a eruditur adeternam, bonisque terrenis tankwama peregrina utitur nek capitur, malis autem autoprobatur autemendatur, illi vero qu'i probitati eius insultant ei qu'e dicunt qu'mforte inalico atemporalia mala devenerit, obi est deus tuus ipsi dicant, obi sint di eorum qu'mtalia patiuntur pro quibus evitandis eus vel colunt vel colendos esse contendunt, nam ista respondet, deus meus ubi qu'e presens est, ubi qu'e totus, nus qu'am inklusus, qu'i posit adesse secretus, abesse non motus, ille qu'me adversis rebus exagitat, autemerita examinat, aut peccata castigat, mercedenque miji eternam, protoleratis piemalis temporalibus servat, vos autem qu'i estis, qu'un quibus lo qu'idinium sit, saltem dedii is vestis, qu'antominus dedeo meo, qu'i terribilis est super omnes deus, qu'onia omnes di gentium demonia, dominus autem celos fecit. caput tricesimum, qu'am pudendis prosperitatibus afluere velint, qu'ide cristianis temporibus conqueruntur. sinasika ille shipo vester qu'ondam pontifex vivet, qu'em subterrore belli punici in sushipiendis frigis sacris, qu'um vir optimus quare retur universus senatus elegit, cuyus os fortasse non auderetis aspicere, ipse vos abhak impudencia coiberet. cur enim aflikti rebus adversis de temporibus coerimini cristianis, nisi qu'ia vestram luxuriam acupitis habere securam, et perditisimis moribus remota omni molestiarum asperitate di fluere, ne qu'enim proptere acupitis habere pacem et omni genere copiarum abundare ut his bonis honeste utamini, hoqest modeste, sobri, temperanter, pie, sedut infinita varietas voluptatum insanis effusionibus exquiratur, secundis querebus e amala orientur imoribus qu'e sevientibus peyora sunt hostibus. atile shipio pontifex maximus vester, il judicio totius senatus vir optimus, istam vobis metuens kalamitatem nolebat emulam tung imperii romani cartaginem dirui et decernenti ut dirueretur contradiceba tacatoni, timens infirmis animis hostem securitatem et tan quam pupillis civibus idonium tutorem necesarium videns esse terrorem, nek eum sententia feffellit, re y probatum est quam verum diceret, deleta quipe cartagine manio silicet terrore romani rei publice depulso et extinto, tanta derebus prosperis orta mala continuo subsecuta sunt, ut corrupta diruptaque concordia prius sevis cruentisque seditionibus, deynde mox malarum connexione causarum belis ethiam civilibus tante strajes ederentur, tantus sanguis effunderetur, tanta cupiditate proscriptionum acarrapinarum ferveret immanitas, ut romani illi qui vita integriore mala metuebant abostibus, perdita integritate vitae crudeli ora paterentur civibus, e aque y libido dominandi quae interaldia vitae generis umani meraceor inerat universo populoromano, poste a quam impauchis potentioribus vicit, obrituros fatigatoscu ecceteros ethiam yugo servitutis oppresit. Caput tricesimum unum, quibus viziorum gradibus auctasit in romani scupido reyandi. Nam, kwando ila quiesheret in superbissimis mentibus donek continuatis honoribus ad potestatem regem perveniret. Honorum porro continuandorma facultas anoneset nisi ambitio prevaleret. Minime autem prevaleret ambitio nisi impopulo avarizia luxuriacque corrupto. Avarus vero luxuriosuscu e populus secundis rebus efektus est, quas nasica ille providentissime cavendas esse censebat, kwando civitatem hostium maksimum fortissimum opulentissimum nolebat auferri ut timore libido premeretur. Libido presa non luxuriaretur luxuriacque coibita nec avarizia grossaretur. Quibus vitis observatis, civitati utilis virtus floreret et cresere e ique virtuti libertas congroa permanearet. Hink etiamerat et exhaka providentissima patrie caritate venyebat, quod idem ipsep vester pontifex maksimus asenatu illius tempuris, quod sepe dicendum est elektus sine hulla sentenciarum discrepancia vir optimus, caviam teatri senatum construere molientem abahak dispozizione et acupiditate compesquit, persuasitque orazione gravissima. Ne grecam luxuriam virilibus patrie moribus paterentur obrepere et adgirtutem labefaktendam enervandanque romanam peregrine consentire nequitie, tantunque autoritate valuit, ut verbis eius comota senatoria providentia, etiam subsellia quibus adoram congestis in ludorum spektaculo jam uti civitas ceperat, deinceps proiberet adponi. Quanto studio iste aburbe roma ludus ipsos shenikos abstuliset si autoritate orum quos deus putabat resistere auderet, quos esse noxios demones non intelegebat out si intelegebat placandos etiam ipsepocius quam contemnendos existimabat. Nondum enim furata declarata gentibus superna doctrina, què fide cor mundans ada celestia, vel super celestia capessenda humili pietate humanum mutaret affectum et adominatu superborum demonum liberaret. Caput alterum et atricesimum. De shenikorum institutionem ludorum. Verum tame nasitote, què ista nasitis, et què vos shire disimulatis advertite, què adversus liberatorem atalibus dominis murmuratis. Ludi shenici, spektaculo turpitudinum et licensia vanitatum, non hominum vitis, sed deorum vestrorum yusis rome instituti sunt. Tolerabilius divinos honores deferretis ilisipioni quam deus huyus modi choleretis, ne què enim erantili di suo pontipice mellioris. Et ce attendite, si mens tam diiu potatis erroribus ebria, vos aliquidesanum cogitare permittit. Di, propter sedandam corpurum pestilensiam, ludos si bi shenikos exiberi yubebant. Pontifexautem, propter animorum cavendam pestilensiam, ypsam shenam constitui proybebant. Si aliqua luce mentis animum corpori preponitis, elicite quem colatis. Ne què enim et ila corpurum pestilensia idio con quievit, quia populo bellicoso et solis antea ludis circensibus adasueto, ludorum shenikorum delicata subintravit insania. Sed astucia spiritum nefandorum previdens ilam pestilensiam yam fine debito cesaturam, aliam longe graviorem, quia plurimum gaudet exhak ocasione non corporibus sed moribus curavit imitere. Què animus miserorum tantis obcecavit tenebris, tanta deformitate fedavit, utethiam modo, quod incredibile forsitan erit sia nostris postris audietur, romana urbe vastata, quos pestilensia ista possedit, acque inde fuggientes cartaginem pervenire potuerund, in teatris cotidie certatim pro histrionibus insania. Caput tricesimum terthium, devitis romanorum, quos patria non correcsi te versio. O mentes amentes, quis est hic tantus non error sed furor uthexithium vestrum sicut audivimus plangentibus orientalibus populis et maximis civitatibus in remotissimis terris, publikum luctum merorenque ducentibus. Vos teatra quereretis, intraretis, impleretis et multo insañora quaman furant antea faceretis. Hank animorum labem ac pestem, hank probitatis et onestatis e versionem, vobis cipio ille metwebat, quando construi teatra proibebat, quando rebus prosperis vos facile corumpi atque everti posse cernebat, quando vos securos esse abostili terrore no lebat. Neque anim censebatile felicem esse rempublikam stantibus mojonibus ruentibus moribus, sed imvobis plus valuit quod demones impi seduxerunt quam quod homines providi precaverunt. Hank est quod mala quhe facitis, vobis imputare non voltis, mala vero quhe patimini, christianis temporibus imputatis. Neque anim investra securitate pacatam rempublikam sed luxuriam queretis impunitam, quyi depravati rebus prosperis nec corregi potuistis adversis. Volebat vos ille shipio terreri aboste ne in luxuriam flueretis, nec contriti aboste luxuriam represistis, perdidistis futilitatem calamitatis et miserimi facti estis et pessimi permancistis. Capot tricesimun quartum de clemencia dei quhe urbis excidium temperavit, et tamen quod vivitis dei est, quyi vobis parcendo admonet ut corregamini penitendo, quyi vobis ethiam ingratis prestitit ut vel subnomine servorubeius vel in luxis martirumeius hostiles manus evaderetis. Romulus edremum azillum constituisse peribentur, quo quisquis confugeret abomni noxa libereset, augere querentis creande multitudin emcivitatis. Mirandum inonorem Christi precesit exemplum, hoca constituerunt eversore surbis quod constituerant antea conditores. Quid aute manium si hoca feceruntili utacivium suorum numerus supleretur, quod feceruntisti utasuorum hostium numerositas serva retur. Capot tricesimun quintum dei latintibus interimpius ecclesi effiliis et defalsis intra ecclesium cristianis. Hec etalia, si qua uberius et commodius potuerit, responde at inimicis suis redenta familia domini Christi et peregrina civitas regis Christi. Memineritasane inipsis inimicis latere cives futuros, nec infructuosum vel apud ipsos putet, quod donek perveniat adaconfessus portat infensos. Si qu texilorum numero ethiam dei civitas habit secum, quandium peregrinatori mundu, con nexos communionem sacramentorum, nec secum futuros in eternasortes santorum, quoi partim in occulto, partim in aperto sunt, quoi ethiam cum ipsis inimicis adversus deum, cuyus sacramentum gerunt murmurare nondubitan. Modu cum illis teatra, modu ecclesias nubiscum replentes. De correxione autem corundam ethiam talium, multominus est desperandum, si apud apertisimus adversarios predestinati amici latitant, aduc ignoti ethiam sibi. Per plexe qui pe sunt iste dwe civitas in hoq seculo invicenque permixte, donek ultimo judicio de rimantur. De corum exortu eth procursu eth debitis finibus quod dicendum arbitor, quantum divinitus adjuvabor, expediam apropter gloriam civitatis dei, quhe alienis acontrario comparatis clarius eminebit. Caput tricesimum secstum, de qui bus causis sequenti disputasione sit disserendum. Set aduc mici quedam dicenda sunt adversus eus, qui romane rei publice clades in religionem nostram referunt, qua diis suis sacrificare proibentur. Commemorandas sunt enim, quhe et quanta occurre repotuerun vel satis videbuntur mala, quhe illa civitas apertulit vel ada eius imperium provincie pertinentes ante quam eorum sacrificia proibita fuisent, quhe omnia proculdubio nobis tribuerent si yam vel illis clareret nostra religio, vel ita eos asacris sacrilegis proiberet. De inde monstrandum est, quos eorum mores et quam oba causam deus verus adaugendum imperium adjuvare diñatus est, in cuyus potestate sunt renia omnia, quan quen il eos adjuverent hi, quos deus putant, et potius quantum decipiendo et fallendo nocurent. Postremo adversus eos dicetur, quyi manifestissimis documentis confutati atque convicti, quan antur asserere non apropter vide apresentis utilitatem, sed apropter eam quhe postmortem futura est colendos deus, quhe nizifallor questio multo erit operosior et subtiliore disputazione diñor, utet contra filosofos inea diceratur non quos libet sed quyi apud illos excelentissima gloria claris sunt et nobisqum multa sentiunt, et de anime imortalitate, et quod deus verus mundum condiderit, et de providencia eios qua universum quod conditi regit. Sed quoniam etipsi in illis quhe contra nos sentiunt refellendi sunt, deese huyuk oficio non debemus, ut refutatis impis contradictionibus proviribus quas deus impertiat, asseramos civitatem dei veranqu empietatem et dei cultum in quo uno veraciter sem piterna beatitudo promittitur. Hic ita quhe modus sit huyus voluminis, ut de inceps disposita abalio sumamos exordio. Finis partis quarte. Pals quinta operis decivitatem dei, hex transcripcio a societate libre vocefacta bono publico usui est. Liber secundus caput primum, de modo quyi necessitati disputationis adivendus est. Si razzioni perspicoe veritatis infirmus humane consuetudinis sensus non auderet obsistere, sed doctrinae salubri languorem sum tanquam medicine subderet, Done che divino adiutorio fide pietatis impetrante sanaretur, non multo sermone opus estet adconvincendun quemlibet vane opiniazionis errorem his quyi recte sentiunt et sensa verbis suficientibus explicant. Nunque vero quanyam ille estmaior et tetrior insipiencium morbus animorum quo irrationabiles motus suos etiam posth razzione me plene reditam quanta homini ab homine debetur, Si ve nimia cecitate qua nec aperta cernuntur, si ve obstinatisima per vicacia qua ete aque cernuntur non feruntur, tanquam ipsam razzionem veritatenque defendunt, fit necessitas copiosius dicendi, plerunque res claras, velut eas non expectantibus intuendas. Sed quodam modo tanjendas palpantibus et coniventibus offeramos. Etame quis diseptandi finiserit et loquendi modus si respondendu ese respondentibus asemper existimemus. Nam qui vel non posthunt intelligere qua dicitur, vel tam durisunt adversitatem entis ut etiam si intelexerit non obediant, respondent ut scriptum est et loquuntur iniquitatem aque infatigabiliter vanisunt. Quorum dicta contraria si totians velimus refellere quotians ob nix afronte statuerint non cogitare quid dedicant, dum quacun quemodo nostris disputationibus contradicant, quam sit infinitum et aerumnosum et infructuosum vides. Quam obrem, necte ipsum mi fili marcelline, nec alios quibus hic labor nostre in Christi caritate utiliter aq liberaliter servit, tales meorum scriptorum velim judices, qui responxionem asemper desiderent, quum hisque leguntur audirint aliqui de contradici. Nefiant similes e aerum muli arcularum quas conmemorat apostulus sem perdicentis et nunquam adveritatis scientiam pervenientes. Capo secundum, de hisque primo volumine expedita sunt. Superiore ita quelibro, quum decivitate dei dicere instituism, unde hoc universum opus illu adjuvante immanus sum tumest, ocurrit miki resistendum esse primitus eis, qui haque bella quibus mundus iste conteritur, maximeque romane urbis recentem abarbaris vastacionem, Christiane religioni tribunt, qua proibentur nefandis sacrificis servire demonibus, quum potius hoc deberent tribure Christo, quod propter eius nomen contra institutum morengue bellorum, eis quo confugeret religiosa et amplissima loka, barbari libera prebuerunt. Atque immultis famulatum deditum Christo non solum verum, sedetiam timore confictum, sic honora verunt, ut quod ineos belli juret fieri liquisset ilicitum sibi esse judicarend. Inde incilit questio, quur hec divina beneficia et adimpios ingratosque pervenient, et quur ila iti demendura, quhe hostili terfactasunt, pios qum impis parite aflixerind. Quam questioen, per multa difusam, inomnibus enim cotidianis vella dei muneribus, vel hominum cladibus quorum utraque bene akmale viventibus, per mixte atque indiscrete sepe acidunt, solet multos movere, ut prosuscepti operis necessitate disolverem, alli quantum imoratus sum, maksime adaconsolandas santas feminas et pie castas, inquibus aboste aliquid perpetratum est, quod intulit verecundie dolore, et si non abstulit pudicitie firmitatem, ne penite at eas vite, quas non est un deposit penitere nequitie. Dei inde pauka diksi neus, qui christianus adversis ilis rebus afectus, et precipue pudorem humiliatarum feminarum, quan vis castarum atque santarum, protervitate impudentisima exagitan, qum sind nequissimi et irreverentissimi, longe abeis ipsis romanis de generes, quorum preclara multa laudantur et literarum memoria celebrantur, immo ilorum gloria vehementer adversi. Romam quippe partam veterum at tanque laboribus fediorem stantem feceran quam ruentem, quando quidem in ruina eius, lapides et linja, inistorum autem vita omnia non murorum, sed morum munimenta atque ornamenta ceciderum, qum funestioribus eorum corda cupiditatibus quam ignibus atecta elius urbis arderen. Quibus dictis primum terminavi librum, deinceps itaque dicere institui, quemala civitas illa perpessa sit aborigine sua, sive apodas eipsam, sive in provincis sivi jam subditis, quem omnia cristiane religioni tribuerent, siiam tung evangelica doctrina adversus falsos et fallaces deus eorum testificazione liberrima personaret. Caput tertium, de asumenda historia qua ostendatur quemala acider intromanis, quma deus cholerent ante quam religio cristiana obacresheret. Ento autem me ista qume morantem aduk contra imperitos agere, ex quorum imperitia illudquoque ortum est vulgare proverbium. Pluvia defit, causa cristiani sunt. Nam quii eorum astudis liberalibus instituti amant historiam, facillime ista noverunt, seduta nobis ineruditorum turbas infestisimas reddant, se nosedis simulant, adque hoc apud vulgus confirmare nituntur, clades quibus percerta intervalla locorum et temporum genus humanum oportet afligi, causa acidere nominis cristiani, quod contra deus suus ingenti fama et apreglarisima celebritate percunta difunditur. Recol antergo nobis qum ante quam Christus veniset in carne, ante quam eus nomen ea quwi frustra invident gloria populis innotesheret, quibus calamitatibus res romane multipliciter varieque contraite sint, et in his defendant si posunt deus suus si proptere acoluntur ne ista mala patiantur cultores eorum, quorum si quid nunca passi furint nobis imputanda esse contendunt. Cur enim ea quwi dictur sum permiserun tacidere cultoribus suis ante quam eus declaratum cristinomen offendere eurunque sacrificia proiberet? Caput quartum. Quod cultores deorum nulla unquam adiis suis preceptan probitatis aceperint et in sacris eorum turpia queque celebraverint. Primo ypsos mores ne pessimos haberent quare di eorum curare noluverunt? Deus enim verus eos acuibus non kolebatur merito neglexit di autem illi acuorum cultu se proiberi homines ingratissimi conqueruntur, cultores suos adabene vivendum quare nullis legibus adiiverunt? Uti qued ignumerat ut quomodo eisti ilorum sacra ita illi eistorum facta curarent? Sed respondetur quod voluntate propria quisque malus est? Quis hoc negaverit? Veruntamen pertinebat ad consultor e sedeus vitae boane precepta non nukultare populis cultoribus suis, sed clara predicatione prebere pervatis etiam convenire atque arguere peccantes, palam minari penas male agentibus premia recte vivintibus polliceri? Quid unquantale in deorum ilorum templis promta et eminenti voce concrepuit? Venyebamos etiam nos aliquando a dulhescentes at spektakula ludibri aque sacri legiorum. Spektabamos arrepticius, audiebamos sumfoniacos, ludis turpissimis, hui diis deabusque exibe bantur oblektabamur. Celesti virgini et bercinthi e matri omnium ante cuius lekticam di esolemni lavationis eius talia per publikum canti tabantur anekissimis scenicis, qualia non dico matrem deorum, sed matrem quallium cunque senatorum vel corum libet honestorum virorum, imo vero qualia nek matrem ipsorum scenicorum decere tal dire. Habetenim quiddam erga parentes humana vericundia, quod nek ipsa nequitia posi tal ferre. Illam proin de turpitudinem obscenorum diktorum aque factorum, scenicos ipsos domi sue proludendi causa, corama matribus suis agere puderet, quam per publikum ajebant coram deum matrespectante aque audiende utriusque sexus frequentissima multitudine. Ques si il lektacuriositate adesse potuit cir cunfusa, saltem ofensa castitate debuit abire cunfusa. Ques sunt sacrilegia si illa sunt sacra, aut quere inquinatio si illa lavatio, et hec fercula appellabantur quasi celebraretur convivium quo velut suis epolis imunda demonia pacerentur, quis enim nonsensiat cuyus modi spiritus talibus obscenitatibus delektentur, nizi velnesians utrum omnino sint ulli imundi spiritus deorum nomine decipientes, vel talem ajez vitam in quahistos posius quam deum verum et optet propitios et formidet iratos. Caput quintum, de obscenitatibus quibus mater deum acultoribus suis honorabatur. Ne quahistos qui flagitiosissime consuetudinis vitis oblektari magis quam obluktari student, sed ilum ipsum nasi camascipionem qui vir optimus asenatu elektus est, cuyus manibus eusdema demonis asimulac suceptum est in urbenque pervectum, habere de hacare judicem vellem. Dicer et nobis utrum matrem suam tam optime de republica vellet mereri, ut hei divini honores decernerentur, sicut et grecos et romanos, aliasque gentes, constat quibusdam de crevisse mortalibus, quorum ergase beneficia manipenderant, eosque immortales factos atque indiorum numerum receptos esse crediderant. Profecto il e tantam felicitatem su e matri si fieri poset optaret, for si abilo de inde quareremos utrum inter eusdivini sonores vellet illa turpia celebrari, nonne se male clamaret ut sua mater sineullo sensu morto aiaceret, quam de hoc dea vivet ut illa libenter audiret. Absit ut senator popoli romani ea mente preditus, qua teatrum edificari in urbe fortium virorum proibuit, sicvellet coli matrim suam ut talibus dea sacris propitiaretur, qualibus matrona verbis offenderetur. Nek ullo modo crederet verekundiam laudabilis femine ita incontrarium divinitate mutari, ut honoribus ea matalibus advokarent cultores sui, qualibus convicis in quempia miaculatis, cum inter homines vivet, nizi aures clauderet, sesequep subtraret e rubesheret pro illa et propinkui et maritus et liberi. Pro inde talis mater deum, qualem habere matrem puderet quem libet etiam pessimum virum, romanas acupatura mentes quasivit optimum virum, non quem monendo et adjuvando faceret, sed quem fallendo deciperet ei similis de qua scriptum est. Mulir autem virorum pretiosas animas captat, ut ille manje indolis animus, hoq velut divino testimonio sublimatus et vere se optimum existimans veram apietatem religionenque non queret, sine qua omne quanvis laudabile ingenium superbi avanesit et decidit. Quo modo igitur nizi insidiose queret dea illa optimum virum, quem talia querat en suis sacris, qualia viri optimi avorrent suis adibere convivis? Caput sextum, deos paganorum nunquam bene vivendi sacsisse doctrinam. Hinkest quod devita et moribus civitatum atque populorum, aqibus kolebantur illa numina non curarunt, ut tam horrendis eos et detestabilibus malis, non in agro et vitibus, non indomo atque pecunia, non denique in ipso corpore quod menti subditur, sed in ipsa mente in ipso rektore carnis animo, eos impleri acapessimo sfiri, sine hulla sua terribili proibitione permitterem. Aut si proibemant hoq ostendatur potius hoq probetur. Nec nobis nexio quos susurros pauchisimorum auribus hanelatos, et arcana velut religione traditos jakten, quibus vite probitas castitasco et discatur, sed demonstrentur vel conmemorentur lo catalibus ali quando conventiculis concecrata, non ubi ludi agerentur obscenis vocibus et motibus histrionum, nec ubi fugalia celebrarentur effusa omni licenzia turpitudinum, et vere fugalia sed pudori sed honestatis, sed ubi popoli audirent quide die preciperent de coibenda avaritia, ambizione frangenda, luxuria refrenanda. Ubi disherent miseri quod dicendum persius increpabat dicens. Dixiteo miseri et causas coniosci tererum, quid sumus et quid nam victuri ginni mur-orto, quis datus aud mete coa mollis flexus etunde, quis modus argentii quid fa soptare quid asper, utile numus abet patriae caris coe propina, quantum largiri dece at quem te deus esse, jusit et umana coa parte locatus ess in re. Dicatur in quibus locis hec docentium deorum solebant precepta recitari et acultoribus eorum popolis frequenter audiri, sicut nos ostendimus ad hoc ecclesias institutas, quaco aversum religio christiana difunditur. Caput septimum. Inutilia esse inventa filosofica sine autoritate divina, ubi quen quem advizia pronum magis movet quid die fecerint quam quid homines disputarint. Anforte nobis filosoforum skolas disputasionesque memorabunt, Primo hec non romana sed greca sunt. Autasi propteria jam romana, quia et grece afacta est romana provincia, non deorum precepta sunt sed hominum inventa, quii ut cunque conati sunt ingenius acutissimis prediti rateocinando vestigare, quid in rerum naturan latitaret, quid in moribus apetendum esset at quefugiendum, quid inipsis rateocinandi regulis certa connexione traeretur, auto quid non esset consequence vel etiam repugnaret. Et quidam eorum qua edama mania quantum divinitus adiuti sunt invenerunt, quantum autem humanitus impediti sunt erraverunt, maksime qum eorum asupervie juste providencia divina resistaret, qut via ampietatis haubumilitate in superna surgentem etiam istorum comparazione monstraret, un depostea nobis erit in dei veri domini voluntate disquirendi acadisserendi locus. Veruntamen si filosofii aliquid invenerunt quod agende boene vithe, beateque adi pisende satis esse possit, quanto justius talibus divini honores de cernerentur, quantum ellius etonestius in platonis templo libri eius legerentur, quam in templis demunum galli abschinderentur, molles concecrarentur, insani secarentur, et quid quid alliud vel crudele vel turpe, vel turpiter crudele, vel crudeliter turpe, in sacris talium deorum celebrari solet, quanto satius erat aderudiendam justizia juventute publice recitari leges deorum, quam laudari inaniter leges atque instituta mayorum. Omnes enim cultores talium deorum moxut eus libido per pulerit ferventi, uta et persiu, veneno magis intu entur quid yupiter fecherit, quam quid dokuerit plato, vel censuerit kato. Hink aput terentium flagitiosus adulesians spektat tabulam quandam pictam in pariete, ubi inerat pictura hec jovem quopacto danae misisse ayunt quandam ingremium imbrem aureum. Asque abac tankta autoritate adibet patrocinium aturpitudini e sue, cum inea se iactat imitari deum. At quem deum inkuit quit emplaceili summo soni tu concutit, ego homuncio id non facerem, ego vero illud feci, ac libens? Caput octavum, deludis ascenicis in quibus di non ofenduntur editione suarum turpitudinum sed placantur. At enim non traduntur ista sacres deum sed a fabulis poetarum. No lo dicere ila mystica quam ista teatrica e se turpiora. Oc dico quod negantes convincite istoria, e osdem illos ludos, in quibus regiant figmenta poetarum, non per imperitum obsekium sacres deum suarum intulis romanos, sed ipsos deus udsibi solemiter ederentur, et honori suo concecrarentur acerbe imperando, et quod amodo extorquendo fecisse. Quod imprimo libro brevi conmemorazione per stringsi. Nam ingraveshente pestilencia, ludis ascenici autoritate pontificum Rome primitus instituti sunt. Quis igitur in agenda vita non e asibi pocius sectanda arbitretur, què acti tantur ludis autoritate divina institutis, quam e aque scripti tantur legibus humano consilio promulgatis. Adulterum jovem si poete fallaciter prodiderunt, di uti que casti, quia tantum nefas per humanos ludos confictum est, non quia neglectum irasi aque vindicare debuerunt, et hec sunt scenicorum tollerabiliora ludorum comedia silicet et tragedie, hoqest fabule poetarum agende in spectaculis multarerum turpitudine, sed nullas altem, verborum obscenitate composite, quas etiam interstudia què honesta aque liberali avocantur pueri legere et disere cohuntur asenibus. Caputononum quid romani veteres decoibenda poetica licencia censerint quam greci deorum secuti judicium liberam e se voluerunt. Quid altem hink censerint romani veteres, cicero testator in libris cohs de re publica scripsit, ubiscipio disputans hait, nunquam comedia nisi consuetudo vitae pateretur probare sua teatris flagitia potuissent. Et greci quidem antiquiores vitiose sue opinionis quam dham convenienciam servarunt aput quos fuit etiam lege concessum ut quod velet comedia deco velet nominatim diceret. Iteque, sicut in eisdem libris loquitur afrikanus quem illa non attigit vel pocius quem non vexavit qui pepercit. Esto, populares homines improbos in re publica seditiosus cleonem cleofontem hyperbolum lesit. Patiamur inquit etsi eius modicives acensore melius est quam apoeta notari. Sed periklen qum yama sue civitati maxima autoritate plurimos annos domi et beli prefuisset, violari versibus et eos agi inencena quam siplautus inquit nostre voluisset aut nevius publio etegneo shippioni aut cecilius marco catoni maledicere. Dein paulopost nostre inquit contra duodecim tabule qum paupercas res capite sanxissent in his anc quoque sancienda putaverut sicuis ocentavisset sive carnem condidisset quod infamiam faceret flagitiumve alteri. Preklare yudiciis enim magistratum disceptasionibus legitimis propositan vitam non poetarum in genis habere debemus nec probrum audire nisi ea lege ut respondere liciat yudicio defendere. Hec ex ciceronis quarto de re publicalibru adverbum es cerpenda arbitratu sum non nullis propter faciliorum intelectum vel pretermisis vel paulum comutatis. Multum enim adrem pertinet qum molior explikare si potero. Dicit de inde alia etesica yudit humc locum uto stendat vetereibus displikuisse romanis vel laudare quenquam enxena vivum hominem vel vituperari. Sed utdixi hoc greci quenquam inverecundius tamen conveniencius licerevolueront cum viderent dis suis apcepta et grata esse oprobria non tantum hominum etipsorum deorum enxenicis fabulis sive apoetis essent illa conficta sive flagizia eorum vera qum memorarentur et agerentur in teatris atque abeorum cultoribus utinam solo risu ac non ethiam imitatione dinia viderentur. Nimis enim superbum futa fame parchere principum civitatis et civium, ubis sue fame parchi numina nolueront. Caput decimum quanocendi arte demones velint velfalsa dese crimina velvera narrari. Nam, quod afertu pro-defensione non il la vera in deus dici sed false atque conficta, edipsum est celestius si pietatem consulas religionis. Si autem malithiam demonum cogitis quid astutius atdecipiendum atque calirius qum enim probrum yacitur in principum patrie bonum atque utilem non netanto est indiños quanto averitate remotius et avita illius alienus que icitur suplica suficiunt qum deofit ista tam nefaria tam insigni signuria. Sed malini spiritus quos isti deus putant etiam flagitia quen nonadmiserun dese dici volunt dum tamen humanas mentes his opinionibus velut retibus induant et adapredestinatum suplicium secum trajan sive homines ista commiserint quos deus haberi gaundendt qui humanis eroribus gaundendt pro quibus se etiam colendos mille nocendi fallendique artibus interponunt sive etiam non ulorum hominum illa crimina verasint quetamen de numinibus fingi li bente raccipiunt fallacissimi spiritus ut adascelesta ak turpia per pretranda velut abibso celo traduci in terras, satis idonea videatur autoritas qum idgitur greci etalium numinum servos se esse sentirent intertotte tantam eorun teatriga oprobria par cendum sibi apoetis nullomodo putaverunt vel diisui etiam sika consimilari apetentes vel metuentes etiam ipsi requirendo et eis se hoqmodo preferendo illos ad irakundiam provokarent finis partis quinte pars sexta operis de civitate dei ek transcripcio asocietate libri voce facta bono publico usui est caputun decimun de scenicis apuda grecos in rei publice administratione mereceptis eoqod placatores deorun iniuste abominibus aspernerentur ad hanca convenienciam pertinet quod etiam scenicos aktores earundem fabularum non parvo civitate sonore diños existimarunt si cuidem quod ineo quoque de rei publica libro commemoratur et eskines ateniensis vir quentisimus cum adulexens tragedias actitaviset rem publicam capiviset et aristodemum tragicum item actorem maksimis de rebus pacis acbelli e legatum ad filippum ateniensis sepe miserunt non enim concentanium putabatur, cum easdem artes eosdem quen scenicos ludos dis suis apceptos viderent illos per quos agerentur infamium loco ac numero deputare hec greci turpiter quidem sed sane dis suis omnino congruenter qui nec vitam civium lacerandam linguis poetarum et istrionum subtraere ausisunt a quibus cernebant deorum vitam eisdem ipsis dis volentibus et libentibus carpi et ipsos homines per quos ista in teatris agerentur quen numinibus quibus subditi erant grata esse conioverant non solum minimes pernendus incivitate verumetia maksime honorandus putarunt quidemim cause reperire poscent eur sacerdotes honorarent quia pereos víctimas diis acceptabiles oferebant et ascenikos probrosos haberent per quos ilam voluptatem sive honorem diis exibere petentibus et nisi fieret irascentibus eorum admonitione didicerant qum apresertim labeo quem hujusemodi reerum peritisimum predicant numinabona anuminibus malis ista etiam cultus diversitate distinguat utamallos deos propitiare cedibus et tristibus suplikationibus asserat bonos autem obsequies eletis at quayukundis qualia sunt utipse ait, ludi, convivia lektisternia quod totum quale sit deus yuverit diligencius disseremus nunk adrem apresentem quod atinet sive omnibus omnia tanquan bonis per mixte tribuantur, neque enim eset deos malos qum pocius isti quya imundisunt spiritus omnes sint mali sive certa discretione sicut labeoni visumesta illis illa istis ista distribuantur obsequia qumpetentisime greci utrosque honori dukund et sacerdotes per quos victeme ministrantur et scenikos per quos ludi exibentur ne vel omnibus dis suis si et ludi omnibus gratisunt vel quod estindinius his quos bonos putant si ludi abeis solis amantur facere convincantur iniuria capod duodecimum quod romani auferendo libertatem poetis in homines quam dederuntin deus melius dese quam dedis suis censerint at romani sicut inilla de re disputazione sipio gloriatur probris et iniuris quod erga se quidem satis oneste constituerunt sed erga deus suos superbe et irreligiose quos kum shirent non solum patienter verum etiam liventer poetarum probris maledictisque lacerari se pocius quam imiuris deus lacerari se pocius quam illos huyushe modi iniuris indiños est sedugzerunt secue abeis etiam lege munierunt ilorum autemista etiam sacris solemnitatibus miscuerunt etan etandem sipio laudas hanca poetis romaniis negatam est elicentiam ut quicum obrobrium infligerent romanorum evideas eus nulli deorum pepercisse vestrorum etan epluris tibi habenda visa est existimatio curi e vestre quam capitolii imo rome unius quam celi totius ut lingwam maledikam incives tuos exercere poete etiam lege proiberentur etin deus tuos securi tanta convicia nullo senatore nullo censore nullo principe nullo pontifice proibente yacularentur indiños videlicet fut ut plautus autanevios publiu etegneo shipioni autacicilius marco catoni maledicerent ediños fut ut terencius vester flagitio jovis optimi maximi quithiam concitaret caput terthium decimum debuise intelegerer romanus quod di eorum quise turpibus ludis coli expetebant indiños etet onore divino sed responderet mici fortasse si vivet quomodo nos ista impunita etseno lemus quae ipsi di sacra etse voluerunt quomludos ascenikos ubitalia celebrantur dictitantur actitantur et romanis moribus invexerunt et suis onorebus di cari exiberique yucerunt quur non ergo hink magis ipsi intelekti sunt non esse di veri nec omnino digni quibus divinos onores deferret illa respublica quos enim coli minime decerret minimeque oportert siludos expetrent agendos kon vicis romanorum quomodo queso colendi putati sunt quomodo non detestandi spiritus intelekti qui cupiditate fallendi inter suis onores sua celebrari crimina poposherunt itenque romani quam vis yam superstitione noxia premerentur ut ilos deos colerent quos videbant sibi voluise scenikas turpitudines consekrari suetamen dignitatis memores ak pudoris actores talium fabularum nequam onoraverunt more grecorum sed sicut apud ciceronem idem scipio loquitur quom artem ludicram scenam quetotam improbro ducerent genus id hominum non modo onore civium reliquorum carere sed etiam atribu moveri notazione censoria voluverunt preklarasane etar romanis laudibus anumeranda prudencia sed velem se ipsa sequeretur se imitaretur quis quis civium romanorum es scenicus elegisset non solum ei nullus adonorem davatur locus verum etiam censoris nota tribum tenere propria minime sinebatur o anemum civitatis laudis avidum germanecoe romanum sed respondeatur miki quaconsentania ratione homines scenici abomni honore repelluntur et luli scenici deorum honoribus admigentur ilas teatrikas artes dio virtus romane non noverat ques si at oblektamentum voluptatis humane quererentur vitio morum irriperent humanorum di eas cibi exiberi petierunt quomodo ergo abicitur am colitur deus et teatrice ilius turpitudinis quafronte notatur aktur si adoratur exaktur in haca controversia greci romanikwed concertent greci putant rehtese honorare homines scenicus qui acolunt ludorum scenicorum hominibus scenicis neka pleveiam tribum quantuminus senatoriam akuriam deonestari sinunt in haca disceptatione cuiu shemodi ratiocinatio summam questionis absolvit proponunt greci si di itales colindisunt profecto etiam tales homines honorandi ad sumunt romani sed nunlomodo tales homines honorandi sunt concludunt cristiani nunlomodo igitur di itales colindisunt kaput quartum decimum meliorem fuise platonem qui poetis locum imbene morata urbenon dederit quam hos deus qui se ludis scenicis volurent honorari deinde querimus ipsi poete talium fabularum compositores qui duodicim tabularum lege proibentur famam ledere civium tam probrosa indeus convicia yaculantes quur non uta scenici abeantur inonesti quarazione rectum est uta poeticorum fingmentorum et ignominiosorum deorum infamentur augtores anforte greco platoni potiun spalma danda est qui cum racione formaret qualis esse civitas debeat tam quam adversarios veritatis poetas censuit urbe pellendos iste vero et deorum ignurias indignietulit et fukari corrumpicoe figmentis animus civium noluit confernunca platonem querimus querimus querimus querimus querimus querimus querimus querimus querimus confernunca platonis humanitatem a civibus decipiendis poetas urbe pellendem cum deorum divinitate honori suo ludos scenicos expedente ile netagia vela scriberentur et si non persuasuit disputando tamen suasit levitati la civieque grecorum isti uta talia etiam agerentur jubendo extorserunt gravitati etamodesti romanorum nek tantum hek agi voluerunt sed cibi di kari cibi sakrari cibi solemiter exiberi cui tandem honestius divinos honores decernere tecivitas utrum platoni hekaturbia etanefanda proibenti an demonibus seminum deceptione gaudentibus cuibus ile vera persuadere non potuit hunk platonem labeo intera semideos con memorandum putavit sicut herkulem sicut romulum semideos autem heroibus anteponit sed utrosque internumina collokat verum tamenistum quem apellata semideum non heroibus tantum sed etiam diis ipsis preferendum esse non dubito propin quant autem romanorum leges disputationibus platonis quando ile kungta poetica figmenta condemnat isti autem poetis adimun saltem in homines maledicendi licentiam ile poetas aburbis ipsius habitatione isti saltem aktores poeticarum fabularum removent asocietate civitatis et si contradeos ludorum scenicorum expetitores aliquid auderent forte undique removerent ne quacquam izzitur leges ad instituendos bonos aut corrigendos malos mores adiis suis posent acciper seusperare romani quos legibus suis vincunt atque convincunt ili enim honoris suo de poskunt ludos scenicos isti abonoribus omlibus repellunt homines scenicos ili celebrari sibi juvent figmentis poeticis obrobria deorum isti abobrobriis hominum deterrent impudentiam poetarum i deus autem ile plato et talium deorum libidini restitit etabindole romanorum quid perficiendum esset ostendit qui poetas ipsos vel pro arbitrio mencientes vel hominibus miseris quasi deorum factapessima imitanda proponentes omnino incivitate bene instituta vivere noluit quidem platonem nec deum nec semideum peribemus nec uli santo angelo sumidei nec veridico profete nec apostolo alicui nec cuili betacristii marteri nec cuicuam cristiano homini comparamus cuius nostre sentencia racio deoprosperante suo loco explicabitur sed eum tamen quando quidem ipsi volunt fuisse semideum preferendum esse censemus sinon romulo et herculi quan vis istum nec fratrem ocidisse nec alicut perpetrasse flagitium quisquam historicorum vel poetarum diksit autfingsit certe vel priapo vel alicui cinocefalo postremo vel febri què romani quimina partim peregrina receperunt partim sua propria sacraverunt quomodo ijitur tanta animi et morum mala bonis preceptis et legibus vel imminentia proiberent vel insita extirpanda curarent di itales qui etiam seminanda et aujenda plagitia curaverunt talia vel sua vel quasi sua facta per teatricas celebritates populis innotesere cupientes ut tanquam autoritate divine a sua sponte nequissima libido accenderetur humana frustra hoc exclamante cicerone quicum de poetis agere ad quos cum acessit incuit clamor et aprobatio populi quasi cujuzda mani et sapientis magistri quas illi obdugunt tenebras quos invehunt metus quas inclamant cupiditates caput quintum decimum quodromani quos damsibideos non racione sed adulazione instituerint quae autem ilik eligendorum deorum etiam ipsorum falsorum racio ac non pocius dulathio est quando istum platonem quem semideum volunt tantis disputazionebus laborantem ne animi malis quae precipue cavendasunt mores corrumperentur humani nulla sacra edicula dinium putarunt et romulum sum diis multis pretulerunt quan vis etipsum semideum pocius quamdeum velut secretior eorum doktrina commendet nam etiam flaminem ili instituerunt quod sacerdosi e genus adeo in romaniis sacris testante apice excelluit ut tres solos flamines haberent tribus numinibus institutus dialam jovi martialem marti quirinalem romulo nam benevolensia civium velut receptus in celum quirinus estaposte al nominatus akperok et aneptuno et platoni fratribus jovis etipsi et saturno patriaeorum isto romulus honore prelatus est hut promagno sacerdotium quod jovi triburant hock etiam huic triburant et marti tankuam patriaeius poci tan proptiris caput sextum decimum quod si diis ul laeset cura justitia ab eis romani accipere debuerin't precepta vivendi pocius quam leges ab alis hominibus mutuari si autem adiis suis romani vivendi leges accipere potuissent non ali quot annos post romam conditam ab ateniensi bui ab ateniensi bui conditam ab ateniensibus mutuarentur leges solonis quas tamen non ut acciperunt tenuerunt sed meliores et emendatiores facere conati sunt quam vis li curgus alla cedemoni eis leges exapollinis autoritate se instituiss confinxerit quod prudenter romani credere noluerunt acceperunt numapompilius qui romulo succesit in renium quas dam leges quae quidem regende civitati ne quakam suficerunt conditisse fertur qui eis multa ethyam sacra constituit non tamen peribetur quas dam leges anuminibus accepisse mala igitur animi mala vitae, mala morum quae ita mania sunt ut his doktisimi eorum viri ethyam stantibus urbibus respublikas perire konfirment di eorum ne suis cultoribus acciderent minime curaverunt immovero ut augerentur sicut supratisputatum est omni modo curaverunt kaput septimum decimum kaptu sabinarum alisque iniquitatibus quae incivitate romana ethyam laudatis viguere temporibus anforte populoromano propteria leges non sunt anuminibus constitute quia sicut salustius aid yus bonunque apudeus non legibus magis gam natura valebat ex hoc yure acabono credo raptas sabinas quidenim justius etmelius quam filias alienas fraude spectaculi inductas non aparentibus accipi sedvi ut quisque poteratau ferri nam si iniquae facerentasabini negare postulatas quanto fuit iniquius rapere non datas justius autembellum kumea gente geripotuit quae filias suas ad matrimonium corregionalibus et confinalibus suis negaset petitas quankumea quae repetebat ablatas iludergo potius fieret ibimars filium sum punyantem yuvaret ut oconiu giorum negatorum armis ulcishereturi nyuriam et eomodo at feminas quas volurat perveniret aliqua enim fortasse jurebelli iniuste negatas juste victorau ferret nullo autem jurepacis non datas rapuit et iniustumbellum kumearum parentibus juste suscesentibus jesit hoxane utilius feliciusque sucesit quod et si ad memoriam fraudis ilius me spectaculum mansit facinori stamen inilla civitate et imperio non plakuit exemplu faciliusque romani in hoxerraverut ut post illa miniquitatem deum sibi romulum consekrarem quamutin feminis rapiendis factumeius imitandum lege ulla velmore permitteren ex hox jureac bono post expulsum quod sasuis regem tarquinium cuius filius lucretiam stupro violentero preserat junius brutus consul lucium tarquinium collatinum maritum eiusdem lucretie collegam sum bonum atque inocentem virum propternomen et propinquitatem tarquiniorum coegit magistratus e abdicare nec vivere incivitate quod shellus favente vel patiente populo fecit acuo populo consulatum idem collatinus sicut etiam ipse brutus aceperat ex hox jureac bono marcus camillus ilius tempuris vir egregius qui veyentes gravissimos hostes populi romani post decennale bellum quo romanus exerciturs totiens male puñando graviter aflictus est etiam ipsa roma desalute dubitante atco trepidante facillime superavit eurunquem urbem opulentisimam cepit invidia obtrektatorum virtutis sua et insolencia tribunorum plebis reus factus est tanquam ingratam civitatem ut de sua damnazione certisimus in exilium sponte discedret et decem milia eris absens etiam damnaretur mox iteru agallis vindex patrie futurus ingrate multa comemorare yam pigeon feda etiñusta quibus agitabatur illa civitas qum potentes plebis plebisque illis subdi recusaret et utriusque partis defensores magis studis agerent amore vincendi quam ecuum et bonum quidquam cogitarent caput duode vicesimum quede moribus romanorum autometu compressis auta securitate resolutis salusti prodat historia itaque abebo modum etipsum salusti testem potius abebo quicum in laude romanorum digiset unde novis iste sermo ortus est yus bonumque apudeus non legibus magis quam natura valebat predicans illud tempus quod expulsis legibus incredibiliter civitas brevi etatis spathio plurimum crevit idem tamen imprimo historie atque yus exordiu fatetur etiam tung cum ade consules aregibus estet traslata respublica postparvum intervallum iniurias validiorum eto beas dicesionem eplebis apatribus aliasque in urbe disensiones fuise nam cum optimis moribus et a maxima concordia populum romanum intersecundum et postremum bellum cartaginiense conmemorasset egisse causanque hu yus boni non amore mjustitie sedestante cartagine metum pacis infide fuise diciset unde etanasica ille atreprimendam nequitiam servandosque istos moris optimus ut metu vitia coiberentur cartaginem nolebat everti continuo subiecit idem cum intiurias continuo subiecit idem salustius etait atdiscordia et avarithia atque ambitio et cetra secundis rebus oriri su eta mala posta cartagini seccidium maxima auktasunt ut intelizermus etiam ante oriri solere et augeri unde subnectens kur hoc dicerit nam iniuria iniuria e validiorum et obeas dicessio plebis apatribus aliaque disensiones domi fuere jam india principio neque amplius cum regibus exactis dum metus atarquinio et belum grave cumetruria positum est ecu et modesto jure agitatum vides cum admodum etiamillo tempore brevi uta regibus exactis idest aiectis aliquantum ecu et modesto jure ageretur metum diksit fuis e causam kuoniam metuevatum belum kuod reks atarquinius regio atque urbe pulsus etruxis susciatus contra romanus gerebat attende itaque quid deinde contextat dein inqit servili imperio patres plebem exerciere devita atque tergo regio more consulere egro pellere et ceteris expertibus soli in imperio agere quibus serviti et maxime fenore opressa plebes cum asiduis belis tributum et militiam simul toleraret armata montem sacrum atque aventinum insedit trinque tribunus plebis et alia jura si bi paravit discordiarum et cetetaminis utrinque finis fuit secundum belum punicum cernis exquotempore idest parvo intervallo posta reges exactus quales romani furint dequibus hait jus bonunque apudeus non legibus magis quam natura valebat porro si illa tempora talia reperiuntur quibus pulkerrima atque ottima fuis predicatur romana respublica quid jam de consequentii etate dicendum autacongitandum arbitramur cum paulatim mutata ut e jusdem historici verbis utar ex pulkerrima atque optima pessima acaflagitiosissima facta est posta cartaginis videlicet utacommemoravit excilium quetempora ipses alustius quem admodum breviter recolat et edescribat i neus historia legi potest quantis malis morum ques secundis rebus exortasunt usque adbella civilia demonstrent esse perventum exquotempore utait maiorum mores non paulatim utantea sed torrentis modo precipitati adeo juventus luxu atque avarizia corrupta utmerito dicatur genitos esse qui neque ipsi habere posentres familiares neque alios pati dicit de indeplura salustius desula vicis ceteracue feditate rei publice et alias scriptores in heque consentiunt quanvis elokio multum impari cernis tamen utopinor et quisquis adverterit facillime perspicit coluvie morum persimorum quo ilacivitas prolapsa fuerit ante nostri superni regis adventum heque enim gestasunt non solum ante quankristus nepresens docere cepiset verum etiam ante quank de virgine natus esset qum izzitur tot et tantamala temporum illorum vel tollerabiliora superius vel postaiversam cartaginem intoleranda et orrenda diis suis imputare non audiant opinionis humanis mentibus un detalia vicias ilvescherent cur mala presencia Christo imputant qui doktrinas aluberrima et falsos ac fallacis deus coli vetat etistas hominum noxias flagitiosasque cupiditates divina autoritate detestans adque condemnas his malis tabescenti ac labenti mundo ubicque familiam insim subtrait qua acondat eternam et non aplauso vanitatis sed judicio veritatis gloriosisimam civitatem finis partis sexta