 Tiende boek, derde hoofdstuk, laatste deel, van Klaasje Zevenstech, deel 3, door Jacob van Lennep. Deze LibriVox-opnaam is vrij van Atheursrechten, opname door Anna Simon. Hoe gesteld van Zierig ook op grappen zijn mocht, en hoe weinig hij zich weer hield, die zelfs ten koste van zijn naaste betrekkingen te debiteren, toch begon zijn betere natuur deze reis bij hem te spreken, en aan te herinneren dat Nicolette zijn pleegdochter was. En in zijn tegenwoordigheid niet tot voorheb strekken moest aan ongepaste aardigheden. Ik moet mijn heer doen opmerken, zei hij, dat hiervan geen goed of kwaad vertrouwen sprake kan zijn. Dat meisje heeft, gelijk mijn vrouw zo even zijde, reed zoals kind onder mijn vochtij gestaan. Ah, Rosine Bartolo, viel Tilbury in, en de papier parodiërende neuride hij met een bevende en schilkwakende stem. Ik hoop dat ik nog geen Bartolo ben, zei van Zierig, roodwoordende, en zijn lippen bedwingende om zich geen Bartolo mag je zelf wezen te laten ontvallen. Bravo, mijn heer van Tilbury, zei mijn vrouw, die gaarde van gesprek wilde veranderen. Je hebt nog een stem als een lijstig. De lijster is er maar een beest bij, merkte van Zierig aan, die zelfs zijn vrevelachtige stemming niet kon nalaten deze schrikkelijk flauwen en oudpakken geestigheid te plaatsen. Ach, ik doe er weinig meer aan, zei de baron, vooral zeer dat mijn gitaardeffect is. Ik placht veel bij de gitaar te zingen, maar ik weet niemand meer wie ik het ding goed zou durven vertrouwen. Het is een kunststuk dat ik niet graag wilde missen. Oh, ik herinner mij wel gehoord te hebben van de romances die je placht te zingen. Heb je zelf mijn heer nooit gehoord? Vroeg me, vrouw. Nee, het was voor mijn tijd, antwoorden van Zierig, wat juist niet zeer beleefd en ook niet voorkomen waar was. Immers, het was nog geen twintig jaar geleden dat de baron zich bespotterlijk maakte door de lieden op muzikale intermetzoos te onthalen. Toen bewoog hij zich nog uitsluitend in de hoge sfeer waarvan Zierig niet in werd toegelaten. Zierig die tijd was de oude man de gevolgen van voorvalligjes die met hem plaats hadden gehad en die hem niet bijzonder tot eer verstrekten. Langzamerhand niet meer genodigd geworden in de meeste huizen waar hij vroeger ontvangen werd. En zag hij de uitnodigingen door hem gedaan herhaaldelijk met weigeringen beantwoord. Dit had de gevolgen gehad dat hij uit de kring waardoor hij door zijn geboorte behoorde was overgedwaald tot een andere, waar men of vereerd was een baron te ontvangen of minder met zijn antecedenten bekend. Het was in deze dat van Zierig de juist en tegenovergestalde weg opwandelde en verder hoopte bewandelen, namelijk uit de deftige burger ging naar die daar hoge aristocratie hem ontmoet had. De uitval van van Zierig had een ogenblik stil te doen ontstaan. Die gelukkig werd afgebroken door een bellen aan de voordeur en het kort daarop binnenkomen van de drie kinderen die van hun wandeling terugzijden volgens gewoonte hun eerst en velaal enig bezoek bij hun ouders kwamen afleggen. Mientje was met hem binnengetreden, het vermoeide idiwartje op de arm houdernde en Nicolette was gevolgd, toch bleef aan de deur staan wachten. Nauwelijks had Emily en Jean de baron in het oog gekregen of ze maakten een omweg om bij haar moeder te komen aan welke ze de hand gaven en van welke ze ieder een kus op het voorhoofd ontvingen. En toen vielen ze haar vader op het lijf. Kinderen zijn in de regel zolang ze jong zijn gekker met hun vader dan met hun moeder. Men zou de reden van dit verschijnsel daarin kunnen zoeken dat vader hun geen conserven of drankjes ingeeft, hun geen kaarsvet onder de neus smerk als ze verkouden zijn. Er minder op let als de veters van hun laarsjes niet door het rechte oogje gestoken zijn als ze hun boezelaar vuil maken, hun jurkjes geuren, hun haren de war brengen, haar schooltje breken of een kopje omstoten enzovoort. In een woord dat vader hen niet kwelt over honderd nesterijtjes waar moeder gehouder is, acht op de slaan. Eerst als de kinderen ouder worden beginnen ze de moedelijke zorg beter te begrijpen, meer op prijs te stellen en dan wordt dikwijls de verhouding tegenover de ouders langzamer hand juist anders dan voegig. Het is nu niet meer moedig, het is vader wiens ontevredenheid, berispie, bestrafing, men te duchten heeft. Niet meer over gewijgerde medicijnen, scheef geregelaarsjes, gevlekte kleedjes of gebroken kopjes, maar overrekeningen van kappers, neisters, modemaaksters, van wijnkopers, kokts, societijten en huurkoetsiers. En dan vindt men niet zelf een troost en steun bij moedig, gelijk mijn vroegig toegevendheid en verschoning bij vader vond. Maar het huisgezin van Van Zierijk konden voorliefde derm kinderen voor hun vader niet aan de opgegeven reden worden toegeschreven, want mama bemoeide zich persoonlijk zeer weinig met hen. En zo zijn nu en dan aanmerkingen maakten op hun toilet, hun gang of hun manieren. Papa deed dat, als wij gezien hebben, nog nauwelettendig dan zij. Maar hier bestond een andere reden. Papa betoonde zich somtijds vader. In mama hadden zij nooit gevoeld dat ze een moeder hadden. O, papa, zei Joan, maar mazel heeft ons zulke aardige historie verteld. En zo'n mooie preeslet gemaakt, zei de Emilie, op een kransje toonende, dat Nicolette gedurend een halt op een bank in het bos doorgebracht van dooreen gestoken bloempjes vervaardigd had. Wel zo, wel zo, zei Van Zierijk. Wel zo, herhaalde Tilbury, die zijn stoel in tijds verschoven had, zodat hij niet meer met de rug naar de deur gekeerd zat en een gouden tandenstoker voor de dag gekregen hebben, onder het volbrengen in haar bezigheid die zijn fraaie tanden, wel de zijnen, want hij had ze betaald, liet zien, onafgebroken naar Nicolette duurde. Ik zou een andere reis dat vulles liever niet in huis brengen, zei mevrouw, en vindt dan later overal vertrapte bloemetjes. Maar wat scheelt Edeward? Edeward is wat moe en slaperig, zijn mientje. O, Edeward is zo stout geweest onderweg, zei de Emily. Hij wilde allemaal verstrekt niet lopen, en dwong de hele tijd dat Maazer een dragen zou. Mientje bevestigde deze woorden met een knik, en tevends met een vinnige blik op Nicolette geworpen. Nu, zei mevrouw, dan moet Edeward, maar gauw is een bedje gelegd worden. Éa prinsan, ritonevi, verma maazer, mise en fan, éa liet die genie. De kinderen huppelden terug naar Nicolette, die met een neiging binnengekomen, met een neiging weer verdween, een meisje aan elke hand en mientje achter haar. De baron oordeelde dat nu ook voor hem de tijd van verdwijnen gekomen was. De lunchen was afgelopen, de madera gedronken, Nicolette niet meer zichtbaar, hij kon nu afscheid nemen, en dat deed hij. Morgenochtend, dacht hij bij zichzelf, onder het naar huis gaan, zal ik te half elf ontbijten en dan eens in het bos gaan wandelen. De oude gek, riep van Zieric, toen hij zich met zijn vrouw alleen bevond. Heb je gezien met welke ogen hij Nicolette aankijk? Oh, hij is wel geluk, zei mevrouw, zich achterover in haar stoelwerpende, als had het gebruikte maal in steden van haar nieuwe krachten te schenken, alleen gestrekt om haar te vermoeien. Maar apropos van Zieric, ik heb zoveel brouw als haren op mijn hoofd, dat ik dat mens hier heb ingehaald. Wie, Tilbury? Wel nee, die coilette, je ziet immers dat het een coquet ding is dat iedereen het hoofd op pol maakt. Ik zie dat het een mooie meid is, dat de kinderen met haar zijn ingenomen, maar het eerste is geen zonde en het tweede is een verdienste. Of zag je liever een lelijk spook waar ze bang voor waren? Ik zag liever alles behalve een behaarsiek eidelting. Hij wat, coquet, behaarsiek, eidel, is er ook nog iets? Waar drommel haar je dat alles vandaan? Het is goed dat mijn vrienden te harde stein je niet horen. Zij die haar hemelhoog verheffen als een engel van zedigheid, bescheidenheid, zelfbeheersing. Ja, weet ik wat al meer. Daar leest die brief van Bollings, die kent haar. Dan zul je zien hoe die haar beoordeelt. Ja, wat wil ik geloven? Zijn mevrouw, zonder de brief op te nemen, die van Syrik voor haar op tafel geworpen had. Dominair Boll zal haar wel prijzen, die zal daar wel zijn reden toe hebben. Althans, zo het waar is, wat je mij verteld hebt, dat zij hem bij haar geboorte is thuisgestuurd. Ik wens ze dat je mijn vriend Boll kent het, zei van Syrik. Dan zou je niet aan denken, zulke dwaazer vermoedens te koesteren als je woorden meebrengen. Dat lelijke, platte, triviale, taankleure gezicht, vergelaken bij dat fijne, gracieuze, gedistingeerde, dat Nicolette onderscheidt. Bah, hernam me vrouw, de moeder kan mooi geweest zijn, en zo heel buitengemeen kan ik haar ook niet vinden. Dan vrees ik, dat je deze reis in Den Haag alleen van die opinie zijn zult. Maar dat is nu juist wat ik niet verlang, een bonne die voor mooi passeert en die de vriers lokt, dat ze alleen stof tot onangenaamheden geven. Maar wat wil je dan, Emily? Het meisje heeft, naar al wat ik van haar verneem, een lief karakter, en menig te talenten, en perfecte manieren. Drie vereisten die men, zo nou, zelden of nooit, in één persoon verenigd ziet. Ik bezorg u in Haag, en nog wel goedkoop, een goed vernante, zoals wij er geen andere tegen haar gewicht in goud zouden kunnen krijgen. En nu, omdat ze er lief uitziet, zou ze weg moeten. Ik bedenk toch, dat we ons nummer zouden kunnen verantwoorden bij Pol en bij Eylaag, zowel haar zonder geldige reden van ons zonden. We zijn aan die lieden geen rekeningschap verguldigd, zijn mevrouw. Heb je haar zien neigen? Hoe weinig dameszijnig die neigen kunnen zonder stijfde zijn. Van de honderd nauwelijks enen. Men kan wel zien, dat ze met de Eylaag's, en Duetogus, en anderen van de hoed voorlee verkeerd heeft. En juist daarom hadden we haar niet moeten nemen, omdat zij nu toevallig aan week 3, 4 in relatie geweest is met Liede Zeer, zal ze misschien op ons neer zien. Maar dat heb ik haar al bij voorhaat anders beduid. Haar plaats is op de kinderkamer en daar zal zij niet af. Maar, dat is onredelijk. Dat is vreed. In het geheel niet. Die grote dames, waar je van spreekt, mogen haar al een tijd lang als haar gelijke behandeld hebben. Dat zijn van die caprices die je kent. Zij speelde met haar. Even als zij vroeger, toen zij klein waren, met de kinderen van de tuinbaas of van de boer gespeeld hebben. Dat weet ik. Dat doen die grote luien. Maar ze zijn langageurien. Ze was de hardestein, de logeer van dominee. En verder vroeg maar niet. Hier is zij iemand die voor loon dient. En met de zodanige gaat men niet om als met zijn gelijken. Ja, zelfs de dienstboden zouden beneden zich achten, dat te doen, en die zij wisten waar zij vandaan kwam. Die hebben ouders gehad die ze kunnen aantonen. En zij is een vondeling. Haar op een plaatsbrenger waar ze niet behoort, is de banden der maatschappij verscheuren. Waar zou het op zo manier heen als men iemand die uit het slijk is opgeraapt op één lijn ging stellen met lieden van aanzien en geboorte? Dat kan immers niet. Dat alles was zeer vrij en logisch. Logischer zelfs dan de handelwijze de mevrouw van Eilach of Petmi Jeeges Nicolette. Vooral die passage van de banden der maatschappij door mevrouw van Zierik op haar gewone, slepende toon voorgedragen was recht treffend. Het is vreemd dat doorgaant zij die er zich niet erg over bekommeren zelf een der banden waar die hem te veel knelt en weinig los te maken er zo op aandringen dat die banden door anderen zoveel te strakker worden toegehaald. Nimmers zo blijft de maatschappij nog een weinig in haar geheel die in duigen zou spatten wanneer ieder deed als zij. Van Zierik wist dan ook niet meer wat hij in het midden brengen zou tegen het geen zijn vrouw zowel sprekend betoogde. Houdt wel een duister vermoeden dat het minder een koel besef van het betamelijke dan wel deze ofgene poze hartstocht als trots, afgunst, jeroesie was die aan zijn vrouw ging niet gemakkelijkig en bovendien zoveel vrouw uit welke hoofden dan ook aan Nicolette een bepaalde hekel had hij wist er geen ander woord voor dan zou het meisje toch op den duur niet bij hem kunnen uithouden er viel dus, begreep hij, niet langer tegen te praten hij had alleen maar te tonen dat hij even goed als zijn vrouw de zaak uit het rechte oogpunt beschouwde ik vat niet, zei hij tegen wie je het eigenlijk hebt ik ben het immers van de aanvang af voorkomen met u eens geweest omtrend op positie die Nicolette hier bekleden zou ik heb haar dan ook op een afstand behandeld en zal dat blijven doen kun je het op den duur niet bij haar stellen dan moet ze weg dat is klaar alleen nu we haar eenmaal met een zo gunstig aanbeveling van respectabele mensen hebben bij ons genomen moeten we zorgen dat niemand ons verwijten kan of onder bloot de voorwenzels te hebben laten gaan dat stem ik geredelijk toe zei mevrouw en voegde ze er in haarzelf bij ik zal wel zorgen dat er een voorwenzel gevonden worden terwijl deze samenspraak beneden gevoerd werd was zij die het onderwerp van uitmaakte met de kinderen aan het ontbijten na de afloop daarvan voeg ze aan Mientje waar nu de leerkamer was de hoogste schikking van mevrouw zich moest begeven daar wist Mietje niets van die had nooit van een leerkamer gehoord toen ging ze het beneden aan de werkmaat vragen die wist er even min iets van toen aan Philip die eerst antwoordde dat het hem niet raakte toch bij nadere aandroom bezistte dat het de kamer moest wezen van M. Rostal deze uitspraak van Philip bracht de kindermijd aan Nicolette over die er zich niet mee de kon verenigen waarop Caroline die juist voorbij ging om zich naar de strijkamer te begeven werd binnen geroepen en ook aan haar die beter dan iemand mevrouw's geheimen kennen moest de vraag werd gesteld waar de leerkamer was tot Nicolette's grote verbazing antwoordde de kamernieuig even als Philip dat zij er geen andere kende dan die waar Charles les nam bij M. Rostal dat kan mevrouw toch niet gemeent hebben met de ongelovige Nicolette dat ik op diezelfde kamer met de meisjes gaan zou nee, dat geloof ik ook niet zei Caroline een glimlach onderdrukende maar wat kon mevrouw dan gemeent hebben men kwam nu tot het besluit datgene te doen waarmee het eenvoudige geweest waren te beginnen namelijk het aan mevrouw te gaan vragen iets waar Nicolette echter enigszins tegenop zag waarom Caroline uitgoedwilligheid deels om te tonen dat zij een persoon van gewicht was deels uit nieuwsgierigheid de taak op zich nam en mevrouw ging zoeken na verloop van enige tijd wacht zij bericht dat met de leerkamer bedoeld was de kamer waar Nicolette sliep en mevrouw vond het vrij don dat men dat niet begreep voegde Caroline erbij blijkt maar vrij ontevreden dat men haar een gek figuur had laten maken Nicolette keek verwonderd dat smallenvertrek half ingenomen de herledigkant haar koffer en de was tafel moest zij daar met twee misschien met drie kinderen zitten behalve dat zij dat établissement vrij een comfortabel oordeelden wat haar zelf betrof zo achter zij het ook te benauwd en te weinig geschikt voor kinderen de ruimte en lucht nodig hadden en dan was er niets als dat ronde wip tafeltje om aan te zitten hoe zou men daar de lessen aan doen toch er viel voor eerst niet aan te veranderen en het kan maar nu voor Nicolette slechts op aan van de nood een deug te maken en haar vindingrijkheid te tonen ze schroven tafeltje tegen de hoek die het raam met de muur maakte plaatste daar een stoel aan voor zichzelf en een tabaretje voor het oudste meisje het andere zou zij op schoot nemen toen haalden ze een paar lees en printenboekjes een doos met losse letters en andere dergelijke hulpmiddelen de meeste nog uit haar eigen leertijd herkomstig voor de dag en plaatste die nevens haar werkdoosje op tafel in de eerste dagen zou er voornamelijk op aankomen te onderzoeken wat de kinderen die gelijk ze van Wintje vernomen had al enig onderwijs van een schoolmeester gehad hadden al zo wisten en voorts en zoveel mogelijk bezig te houden toen alles klaar was ging ze Emily en Janne halen en de les begon het bleek haar al spoedig dat de gemaakte voorderingen niet zeer groot waren toch zij dacht met de Griekse wijsgeer dit als een voordeel te moeten aanmerken zij behoefde aan de kinderen niet af te leren wat zij verkeerd wisten zij begon met ze achterin volgens in een gekorte vertelseltjes te laten lezen Emily las schijnbaar zeer flot toch wat zij las was voor anderen en in de eerste plaats voor haarzelfe onverstaanbaar omdat zij de moeilijke woorden voor het gemak maar oversloeg was vlugig ja al te vlug want zij begreep doorgaans uit de aanhef van een volzinnetje wat er volgen moest en last dan of lieve rade dan wat er naar zijn meende behoorded te staan wat niet altijd hetzelfde was als het geen herwerkelijk stond Nikolette oordeelde nu dat een en hetzelfde middel zou kunnen dienen om beiden op het rechte spoor te brengen ze liet ze te zamen dezelfde volzinnen overlezen toch woord voor woord terwijl zij al wat er volgde wat een rep papier bedekt hield en dan moest de ene de andere verbeteren als die het niet goed deed toen het genoeg geduurd had begon het onderzoek naar de vorderingen welke de verstandsontwikkeling daar kinderen gemaakt hadden namelijk door hun printjes te laten kijken en ze naar aanleiding daarvan te ondervragen spoedig bleek het dat de kinderen die schaars ander gezelschap hadden gehad dan dat van de meiden, wie er denkvermogen de living met bekamer Lieden was gescherpt geworden wie gedachten al te beperkt waren gebleven binnen de enge kring van eten drinken spelen en mooi gekleed zijn zich niet de flauwste voorstelling konden maken van het geen buiten die kring gelegen was veel min van het onderling verband der dingen, ook der eenvoudigste niet voeg Nikolette wat een paard was ja, dat wisten zij waarop de vraag waar een paard van leefde bleven ze met open mond zitten eindelijk echter nadat Nikolette langs alle middelen gepoogd had ze op de weg te helpen zeis Janne, terwijl ze in de handen klapten ik weet het van suiker het kind had namelijk bij ik weet niet wat gelegenheid een dame gezien die een klontje suiker aan haar rijpaard gaf bomen en huizen kenden zij natuurlijk maar dat er beuken en eiken linden en dennen waren en waraan men die van ook al naar onderscheiden kon daar hadden ze nooit van gehoord en even min uit welke materialen een huis gebouwd wordt in het kort de wereld buiten de kinderkamer was voor haar een gesloten boek en Nikolette ondervond een gevoel van diep meedeleiden bij het ontdekken hoe die kinderen bij wie het echter geen sinds aan natuurlijke gaven des geestes vaalde naar lichaam en geest verdoofd waren geworden het waren plantjes die lucht en licht en vrijheid en voedsame aarde behoeften en bij de ruim genot daarvan wilig zouden getierd hebben toch die in een muffen kast geborgen kwijnden en verdoorden nog een zaak welke Nikolette ter stond reeds bemerkte dat ze aan de meisjes zou moeten leren was naastigheid bij het werk op haar vraag of zij reeds enig handwerk gemaakt hadden was er een halve laden vol broddelwerk voor de dag gekomen enige half uitgeravelde wolle kouzenbandjes het twintig gedeelte van dat genen geknookte beurs had moeten worden enige kaarten waar groene en rode linkjes doorheen gehaald waren toch zonder dat mijn radekom tot wat einde een kortje tot opzekere hoogte uit veelkleurige zijde draadige vlochten en het kort een aantal begonnen werkjes van allerlei aard die niet alleen onvoltooid waren gebleven maar aan weer vuil bestoven uitzien blijbaar was dat zij weder weggewoorpen waren omdat de lust of de hoop van ze de voltooien verdwenen was Nikolette begreep daar stond dat men aan de kinderen dingen had willen laten doen die nog te moeilijk voor haar waren toch ook wat tippen trof wan hoopt zij niet de begane fouten herstellen ze nam een paar kaarten uit een defect spelde op mede in de laden gevonden was tekende op het ene een roos op het andere een lely wat de meisjes heel mooi vonden prikte toen gaatjes langs de getekende lijnen gaf aan ieder een kaart met een naald en een draad van groene zijde en onrichter ze hoe zij die nu gebruiken moesten om de bloemen af te werken groene zijde voor de steel en andere kleuren voor de bloem bezigende middelerwijl knipte zijzelf uit kaarten, een tafel en stoelen en allerlei huisraad en beloofde dat zij al dat moois zou wijzen als ieder haar steeltje naar behoeren had afgewerkt toen het na enige terechtwijzingen gelukt was had dan ook het vertonen en rang schikken een waardig te figuren plaats en de kinderen hadden ontzeggelijke pret maar toen oordeelde Nicolette dat zij ook lang genoeg hadden gezeten en nu voor de afwisseling wat moesten springen en dansen het kleine broertje had zijn middag slaapje gedaan en was weder over de vloer zodat vrees van het astoren geen paletzel meer behoefte te zijn om in de kinderkamer wat beweging te maken Nicolette ons gloot dan wederde tussen deur en leden nu aan het drie tal enige spelletjes die de beweging kon blijven die niet tot woestheid overboefd slaan toch middeler wel bedacht zij dat haar brief nog weg moest zijn allemaal geschikt oogomblik waar om aan het geen zeg geschreven had de boodschap toe te voegen die van Zieric haar gegeven had vouden de brief dicht en verzocht aan Mientje die kort daarop naar beneden moest en aan Philip ter bezorging te geven toen het 3 uur was kwam de werkmijd zeggen dat de muziekmeester er was dat gaf enige verstrooing aan Nicolette die nu met de meisjes naar beneden ging en wel naar een achterkamer waar een oude piano stond Nicolette begreep niet recht waarom die kamer die afgezonderd en in alle delen tot zodanig eindig geschikt was, niet door mevrouw tot leerkamer was bestemd maar mevrouw hield neemel vast tot het beginsel dat de kinderen zo min mogelijk van boven moest komen en zomaar plaats voor geweest waren ze had de piano naar de kinderkamer dat nu het getrommel der onervaren kindervingers op dat hakkenbord Nicolette vermaakte zouden we niet durven beweren toch ze verkreeg al dans de overtuiging dat haar elèves het nog niet zo ver in de muziek gebracht hadden of ze kon haar oefeningen nog wel besturen na de piano les moesten de kinderen gekleed worden omdat misschien mogelijk was dat mevrouw ze roepen liet om uit rijden te gaan of dat er bezoeksters kwamen die naar hen vroegen nog het ene, nog het andere gebeurde en zo bleven tot grote ergenis van Nicolette de kinderen als opgeprikte kapelle zitten wachten tot het eten voor hen werd opgebracht na de eten moest de muziek gereparteerd worden en toen weer naar boven hier kwam zich nu Charles bij de overige voegen wat met Charles Stam was gewoon na de maaltijd een koukoffie in een café te gaan gebruiken iets wat van Zierig volstrekt niet inzacht de wel hij later als Charles naar bed was toch uit ging toch op mevrouw verschoonbaar achter in iemand de gele morgenlessig gegeven had de kinderkamer werd nu weer in een academie du jeu herschapen, waarbij Nicolette tot groot genoegen van het vierthal het voorzitterschap bekleden en dit duurde zolang tot wat de goeverneur zijn kwekeling weer kwam halen eh bien zei hij tegen Nicolette je had dus niet willen leren de leef dat ik me heb geleid meneer heeft besloten dat dit niet een leek voor mij is voor Nicolette in ieder geval ik geloof dat jouw intentie staat om me te verblijven en ik ga je verwerken en daarom ik zie teveel favorablement interpreté her naam Rostan met deze woorden boog hij zeer onderdanig voor Nicolette, een vertrok ze was nu wel blij de gelegenheid gehad te hebben hem voor zijn beleefdheid te bedanken toch het hindered haar te bespuren dat hij nog een weinig gekrenkt scheeing de man kwam haar ook nu zo beleefd en bescheiden voor hem geen ander dan een lofelijk doel kon veronderstellen en daarom wilden ze bij hem geen verkeerder indruk achterlaten ze troosten zich echter met de gedachte dat de zaak niet van veel gewicht was en dat hij zich niet lang overbekommeren zou de kinderen gingen nu naar bed, Nicolette en haar kamertje waar zij de tijd zo goed zij kon met enig handwerk met enige weinige opbeurende bespiegelingen over het verleden en de toekomst doorbracht en toen vroeg er rustig ging einde van het derde hoofdstuk van het tiende boek tiende boek vierde hoofdstuk van klaasje zevenstech deel drie door Jacob van Lennep deze liepenvoxtopname is vrij van natuurzrechten opname door Anna Simon waarin met het spreekwoord oud-mal gaat bovenal opnieuw bevestigd vindt toen Nicolette de volgende morgen de wandeling met Mietje en de kinderen naar het bos herhanende zich even als de vorige dag op een bank nederzetten en haar krantjes vlocht wandelde de baron van Tilbury toevallig de Malibaan rond en wel zo dat hij het daar bij ingezeten groepje voorbij moest hij bleef stilstaan en wendste het een goede morgen eerst aan de kinderen dat spak vanzelf hij had deze reis wederom toevallig ulevern in zijn zak in mooie papierjes gewikkeld en deelte die uit de kinderen besroomd voor hem alleen de kleine Edeward geep wel de hem aangeboden ulevel maar wende toen ter stond het gelaad af en borgen het in de schoot van Nicolette die één kennigheid van het kind gaf aanleidingen in de baron om natuurlijk in het Frans aan het jonge meisje te vragen of die droomers altijd een voor iedereen zo bang was waarin Nicolette op antwoorden dat hij het in het eerst voor haar ook geweest was toch zeerspoedig aan haar wegwend was geraakt de boronszijde dat dit ook niet anders kon als zijndet, volgens hem, niet denkbaar dat er enig schepsel op aarde bestaan zou hoe vreesachtig ook of hoe woest van nature terwijl ik zich niet bij de eerste ontmoeting met Zylke een bevallig wezen als zij tot haar getrokken voelde Nicolette oordeelde bij haarzelf dat zij hem zijn compliment moeilijk zou kunnen teruggeven Emmers, onder het uitbrengen daarvan deed haar denken aan een verliefde Bavian en zij vond de vrees die Ede wordt voor hem aan de dag legde zeer natuurlijk in steden al zo van enig antwoord te geven draaide zij het hoofd om en keek achter zich alsof ze daar iemand bevond tot wie al dat vrije zwaar gericht de baron van Tilbury schener op gesteld voor het minst goede vrienden te worden met het weerbarst geknaapje Allon, mon gentu, petit ami, zei hij tu me donna rabien lamin nuspa en meteen zocht hij zich meester te maken van het kleine handje dat Ede wordt onder de afhangende E-sharp de dames door het toen lange vierkante zijde omslagdoeken die met E-sharpers heten van Nicolette verborgen ongelukkig waren dat kinderhandje en Nicolettes knie in een kanders nabijheid en wat hij zeker niet helpen kon hij vergiste zich in zijn geep Nicolette echter was kinderachtig genoeg om het abuis kwalijk te nemen er stond plotselings op en zijde zonder hem aan te zien in goed Holland stopt Mietje ik geloof dat het hoog tijd voor ons is van hier te gaan toen zonder eens af te wachten of Mietje met het gevoelen instemde en zonder zelfs de baron met een enkele plik laat staan met een goed of verontschuldiging te verwaardigen nam zij Ede wordt op en stapte heen ofwel zij bleek aan haar de marge een gooi dinten zijn zou Tilbury toen ze zich verwijderde ongetwijfeld gezicht hebben in die citaten uit de Latijn nog in de mode geweest waren en onze baron Latijn verstaan had toch zo hij de uitering van Vagilius niet bezigde het geenheid dacht kwam na genoeg op hetzelfde neer en met verdubbelde gloed belaakte het onheilig vuur in zijn saders ogen bij het naastaren van zoveel bevalligheid en zijn gelegenheid aan zoveel majestijd gepaard Mietje was natuurlijk ook opgestaan en had Nicolette achtervolgd eerst toen ze haar inhaalde bemerkte ze aan de verontwaardiging die in de ogen van Nicolette schitterde hoe hoog deze de belediging haar aangedaan had opgenomen zwijgend met stijfelboekande gesloten lippen vervolgde Nicolette haar weg en het was eerst toen zij wel 50 sreden van de baron verwijderd waren dat ze tot de kindermeid hem zeiden wandelt die oude heers morgens wel meer in het bos ja, antwoordde Mietje zo nu en dan, wacht het is een oude queerbus die al staat haar met een voet in het graf nog altijd niet nalaten kan gek uit te maken met die jonge meisjes ik moet zeggen wat mij betreft ik heb nooit geen last van hem gehad maar ik heb ook altijd mijn contredans tegen ze ook volk bewaard zo'n uitgedroogde pippeling in miniquist dat wij hem hier weer ontmoeten zouden, dan zou ik u verzoeken een andere kant uit te wandelen ja, waar zal je anders lopen al de kinderen worden deze weg uitgestuurd en dan, de man zal je niet opeten en je zult je ook je vlees niet van je brood laten nemen dat is hetzelfde zijn Nicolette ik zou de man toch niet graag weer ontmoeten toen zij echter de volgende morgen zich weder op weg naar het bos begraven, begreep Nicolette dat het waarsheid zou genoemd kunnen worden indien zij uit vrees voor een enkel oud man na tegenwiens vrij postigheid zij nu op haar hoede kon zijn zou stromen op lichte klare dag met haar gezelschap de wandelplaats te bezoeken die door alle mogelijke bonnes en kindermeiden als de meest geschikte scheen te zijn uitgekozen en ze maakte dan ook geen zwaarigheid dezelfde weg weder uit te gaan toch toen ze aan het eind derdreef gekomen waren en zij in de laan die langs de Malibaan slingert de witte hoed van de baron in de zon minder te zien schitteren stelde ze een mietje voor deze reis niet op Malibaan maar de koekamp om te gaan ten einde hem te vermijden mietje pruttelde daar wel wel tegen bewerende dat die weg minder fatsoenlijk en het pad voor de kinderen niet zo gemakkelijk was toch ze liet zich overreden en zo wandelden zij links af zich toen zij verder waren gekomen onderling vermakende bij het zien hoe de baron rechts omsloeg en al zo precies de weg die van haar afbracht de twee volgende ochtenden regende het en nu kwam er van het wandelen niets Nicolette die behoefte had aan beweging had de eerste dag enige hoop dat toen in de na middag het weer beter was geworden zij haar schade zou kunnen inhalen maar ze had buiten de waard gereken het mevrouw van Zieric was gesteld op regel in haar huishouden en in die regel was een wandeling niet begrepen toch omdat de meisjes toch enige lucht moest scheppen dan mevrouw ze mede toen ze uitreiden ging en even zo de volgende dag Nicolette kon bij de reizen te huis blijven dat waren treurige eentonige dagen voor het arme meisje en over het geheel welke een tegenstelling tussen het leven dat zij nu leiden en dat wat zij ter harde stein geleid had niet dat wij hierbij enigszins doelen op de verandering die er gekomen was in Nicolettes maatschappelijke oppositie ze wist tevoren dat zij een onderschikte betrekking tegemoet ging en al viel de behandeling zij onderging haar juist niet mede, ze schikten zich erin maar geen lucht te kunnen schepen geen beweging te kunnen nemen dat was erg dat was zij nooit gewend geweest toen zij nog herkend was, woonden zij ja, in een bedomte kelder en bacht ze etelijke uren van de dag door in een benauwde school hoeveel uren daarin tegen dat ze op stoep zat, op straat speelden in de vrije, zij het dan ook niet wel riekende Amsterdamse luchtliep haar verdere leeftijd had zij voornamelijk doorgebracht, bij m'n vrouw Silverman in een ruim en luchtig lokaal te midden, één haar lachende natuur en onder het genot van dagelijkse wandelingen weer of geen weer en, zo op de kostschool nog een groot gedeelte van de dag binnen zijn huis gesleten werd gedurende haar laatste verblijf bij Pol was het schier alleen om te middag malen of om te slapen dat ze de tuin of de open lucht verlaten had en hoe geheel anders hierbij van Zieric, waar zij nu zei het vier dagen en dat wel in het hartje van de zomer geen voet buiten deur gezet had dan voor drie wandelingetjes en bijna al de rest van de tijd in die benauwde dam gingen haar doorgebracht die meestal op een kinderkamer heerst ook wel wordt die beter gelucht dan hier het geval was de meenden zei dat ze zich in alles zou kunnen schikken en alles zou kunnen wennen behalve aan gemis van beweging en verse lucht en ze voelde hoe dat gemis reeds nu op haar gestel een nadelige invloedeet haar nachtruis was slecht ze had benauwde dromen als ze sliep en hoofdpijn als ze op stond het etend smaakte haar niet en bekwam haar even min ze gevoelde lusteloosheid gemis aan veerkracht juist nu zij deze laatste dubbel meenden nodig te hebben maar op die twee regennachtige dagen waarvan gesproken is moest een zondag volgen en dan zou ze tenminste naar de kerk heen en weer gaan eidelen hoop toen ze de zaterdagsavonds haar stoute schoenen aantrok en naar m'n vrouw toegin om te vernemen hoe het met dat kerk gaan wezen zou kreeg ze het op bescheid dat ze zich de volgende morgen maar tegen kwartier voor tienen gereed had te houden en dat ze dan mee kon rijden van een rijtuig was in alle gevallen nog beter dan het geheelgenen en zondagmorgen was zij klaar op de bepaald tijd toen Carolien haar roep kwam kusten ze de kinderen verwel beval hun aan heel zoete zijn en liep naar beneden waar zij bevond dat behalve m'n vrouw ook Rostan en Charles van de partij zouden zijn m'n heer was een filosoof ging niet naar de kerk uit beginsel en ook omdat hij nooit voor tien uren was het viertel stapte in het rijtuig en mij reed naar de Franse kerk Nicolette dacht bij haarzelf dat het weinig der moeite waardig was voor zulke een kleine afstand de paarden te laten inspannen en in en uit een rijtuig te stappen of de preek haar stichten weten we niet wat haar ontstichten was dat bij het uitgaan het avongesicht van de baron van Tilbury tussen de menigde die uit het gebouw drong de kerk had zij hem niet gezien en waarschijnlijk was hij dan ook alleen maar tegen het einde van de godsdienst oefening daarheen gekuid om te vernemen of de preek mooi was geweest in het naar huis rijden schakt m'n vrouw geen boord even min als bij het heen gaan door haar ogen bleven als toen stijf en strak op de goeverneur die tegenover haar zat gevestigd het waren ogen die zoveel zeggen wilden als heb het hart niet het naast mij zit aan te kijken of het met mij te doen maar als dan scheren niet aan te denken ergens naar te kijken dan naar het voetkleed van plus dat op de bodem van het rijtuig lag toen het gezelschap weder een huis afgestapt en binnengetreden was liet nu collette de goeverneur met Charles naar boven draven en volgde m'n vrouw die naar de zijkamer ging om zich maar behulp van Caroline van hoed en schaal te omdoen begeert hij iets met m'n vrouw in het Frans en enigszins bevreemd opziende ik wenste alleen te weten of m'n vrouw niet goed zou vinden dat ik naar de koffie wat ging wandelen met de kinderen het is nu al drie dagen dat ze geen beweging hebben gehad en ik geloof dat ze toen goed zou doen vergun mij m'n vrouw de enige beoordelen resten zijn van wat goed of niet goed is voor de gezondheid die hun lieve kinderen er is vandaag nogal wind en die schapen zijn zo vatbaar voor kou Nicolette liet zich nog niet afschrikken maar, zeiden zij indien we hun een lijfrokje meer aantrekken en de halfjes wat meer dichtstoppen, dan zal, dank mij de lucht op zichzelf hun geen kwaad kunnen doen jij zou dus willen dat zij als burger kinderen uitsagen het dan al wel op zondag ik zal misschien met hen in het bos gaan rijden dat vinden die lieve chirubentjes zeker aangenamer dan te lopen zeker moet het gezelschap van hun moedig hun aangenamer zijn boven elk andig zijn Nicolette met een lichte hoofdbuiging mevrouw van Zierik zacht haar zwijgend aan en poogte op haar gelaad uit te forsen of ze het gezegde van Nicolette als een beleefdheid of als een verwijp moest opnemen toen zeiden zij op een koele toon die bloemzoet eindigde voor het ogenblik, meneer vrouw is het niet de vraag wat die lieve kinderen het aangenaamst vinden maar wat het nuttigst voor haar is en na ik hoor schijnt Gijer hun uitnemend op te verstaan om hen bezig te houden deze laatste woorden kon er door Nicolette even als het geen zij gezicht had door mevrouw van Zierik verschillend worden uitgelegd en opgevat als een compliment of als een wenk om naar die lieve kinderen te keren aan de laatste opvatting begreep Nicolette zich te moeten houden en de dag af zich naar boven met het aangenaam voor uitzicht de dag reden als een nonnetje in haar cel door te brengen ze wist zich echter het uur dat de kinderen uit rijden waren te nutten te maken door eens aan je vrouw leentje Paul en voorts aan haar vriendin van Erlangen te schrijven het gedeelte van de brief aan de eerst gemelden dat over haar zelfelie was kort immers ze was bevreesd dat, zo zij de volle waarheid daarom trendschreef, zo ookste schijn zou hebben als of zij zich beklaagde of wel dat het bol bedroefend zou en met een oprecht gemoet verklaren dat zij het naar haar zin had dat kon zij niet het andere gedeelte was langer en hoofdzakelijk gewijd aan herinneringen van de genoegelijke dagen aan de pastorie doorgebracht aan het vragen naar hen die zij erachtig gelaten had naar Dominé naar Antje naar Madame Maire naar m'n vrouw Mietje enzovoort zelfs naar m'n vrouw Zuring die haar verdrogen slechts naar twee personen voeg zij niet voor eerst naar snel niet uit vrees dat het hem weer hoop mocht geven en die met hem over verteld werd waar zij echt geen vrees voor behoefte te voeden want hoe snapachtig je vrouw Leendje ook wezen mocht dat zou zij wel voor zich houden wie de tweede persoon was waar Nicolette niet naar vroeg of schoon zij naar Harderstein schrijvende niet nalater kon gedurig aan hem te denken het zal wel noodeloos zijn die te noemen in de andere brief aan m'n vrouw van Erlangen schreef zij meer vertrouwelijk ze kon daar gerust haar hart uitstorten zonder vrees voor onbescheidenheid want Louise van Erlangen woonde ver af en kende vooralsnog geen van de personen die Nicolette tentoneelen voerde maar dit al ook tegenover haar vriendin zorgde zij zich op zo gematigde wijze uit te drukken dat niemand uit haar woorden iets zou hebben kunnen halen dat al zijn klachtluiden tegen haar meesteres of haar huisgenoten het zou tot het recht verstand deze geschiedenis weinig af doen en wat erger waren de lezer vervelen in die wij in omstandige bijzonderheden traden aan gaan naar de wijze waarop Nicolette de volgende 14 dagen ten huizen van Sven Zierig sleet maar kan als zich een denkbeeld van maken uit het geen hierboven verteld is de ene dag gelijk voorkomen op de andere was het goed weer dan had de gewone wandeling naar het bos plaats was er regen of wind of race daarvoor dan bleef men thuis verder ging het lessen geregeld haar gang de kinderen hechten zich hoe langer hoe meer aan map mozell en map mozell aan de kinderen mijn heer was en bleef tegenover haar koel beleefd met iets verlegen ze zijn houding mijn vrouw beloem zoet en de goeverneur zich op afstand houden de alles te samen genomen zou Nicolette wel tevreden zijn geweest als zij maar nu en dan wat meer beweging had mogen nemen van de baron had ze tot haar vreugde niets meer gemerkt zeer dat zij hem aan de kerk door gezien had van Bol had ze een brief ontvangen met berichten aan gaan naar de welstand haren bekenden te harde stein hij melde haar onder anderen hoe hij naar Doornwijk was geweest doch petemie reeds vertrokken en me wou van door togen niet weinig over het vertrek ontsticht had voor het wat Nicolette's hart bij het lezen niet weinig kloppen deed dat ook Maurits, minst verlofdheid omwas, harde stein verlaten had en als natuurlijk was drenkelaag eventueer het vertrek van Mientje dat door toevallige omstandigheden etterlijke dagen verschoven was zou nu eindelijk plaats hebben en daarbij vielen de gewone turnelen voor Mientje schrijden, de kinderen schrijden de boel werd weggedragen het afscheid van mijn vrouw was over en weer droog dat van de camaraden over en weer cool en er was een mens minder in huis die een halve minuut later al vergeten was mens als ik herinneren wat me vrouw aan Nicolette gezegd had dat namelijk Mientjes plaatsvervangster voor eerst niet komen zou en hoe daarbij Tevens was te kennen gegeven dat Nicolette zolang voor kindermijd zou spelen dat geschieden dan ook en Nicolette kwam te kinderkamer slapen maar wat haar enigszins bevreemde was dat kort na Mientjes vertrek Caroline met de behaarsknecht verscheen die het ledigkant op de leerkamer uit een nam en wegbracht toen Nicolette vroeg wat dat betekende antwoordde de kamernieer dat silks op last van m'n vrouw geschieden en dat Nicolette nu meer ruimte op de leerkamer zou hebben voordat er zo meteen een grote tafel gebracht zou worden dat is alles mooi en goed zijn Nicolette en ik ben haar dankbaar voor maar als een nieuwe meid nu komt waar moet ik dan slapen ja de nieuwe meid herhaalde Caroline met een lach die niet naliet Nicolette een weinig te ontrusten dan is dan en het ledigkant is altijd in drie vloeken aan een zucht weer opgezet Nicolette was dus nu in de stelling gebracht van een staatsman die als we wel eens bij ons hebben zien gebeuren twee ministeries waarnemt met dit onderscheid echter dat het departement ervan het beheer aan de staatsman als bijzaak wordt opgedragen doorgaans van mindere omvang is dan dat waar hij reeds mede belast was na een bekwame daar zaken kundige secretaris generaal directeur of hoe men het heet te mogen onder zich heeft terwijl aan Nicolette bij de gewicht gepost van guvernanten nu ook de werkzame betrekking van kindermijd werd opgedragen dat was niet voorkomen in overeenstemming met de voorwaarden waarop ze zich verbonden had dat was een eventualiteit waarvan Sirik zelfs in de verte niet op gezinspeeld had in zijn brief aan eilag waarvan men eerst gewaagd had na haar komst en toen nog met een halve toezicht ging dat het haar niet aan hulp ontbreken zou en toch was Nicolette niet zo tenier geslagen nog zag zij ze ook zeer tegen haar dubbele taak op als men wel verwacht zou hebben de besef dat die taak zwaar te vervullen zou zijn paarden zich bij haar zeker gevoel van verlichting ze was dat nog toe veroordeld geweest tot het uitsluitend gezelschap van Mietje die ja haar plichten als kindermijd met redelijk een nauw gezetheid vervulde en ervoor berekend was maar die door haar ongelijkheid van luim haar afgunstige aard en haar licht geraaktheid het alrie met haar ommoest gaan hoogst lastig maakte zodat Nicolette de grootste omzichtigheid had gehad om met haar op een goede voet te blijven van dat gezelschap was zij nu ontslagen en al zou zij voor het ogenblik geen aanspraak hebben dan die van de kinderen zij kon zich gemakkelijk het gemis getroosten van een conversatie die hoofdzakelijk over onderwerpen liep voor haar zonder het minste belang over twisten tussen mesteressen en haar dienstboden of de sedienstboten onderling over bakers en minnemoeders in een woord over personen die zij niet kenden en over zaken schier te onbeduidend om naar te luisteren dat alles niet meer te horen zou een ware verlossing zijn bovendien tegen een overmintje bevond zich Nicolette in een valse toestand en dat ten gevolgen van het verzuim door mevrouw van Zierig misschien moet willig begaan om de onderling en verhouding tussen de twee behoorlijk te bepalen en de grenzen van ieders plichtend streng af te baken het gevolg voor dat verzuim was dat aan het ontbijt op de wandeling, aan de dis overal waren de gemeenschappelijke handeling gold het gezag en de invloed die Nicolette begreep te moeten doen gelden gedurigd te niet gedaan werden door de pretensin van de kindermeid die tegenover de hogere beschavin van Nicolette haar eigen voegere ondervinding en het veeljarig gebruik inriep zij zou nu voortaan meesteres zijn er zou eenheid in het bestuur zijn en niemand kon langer haar beschikkingen dwarsbomen dat was vrijheid en waar vrijheid bestaat daar valt de arbeid licht voetnoot althans dit is het geval bij de beschaafde volkeren die de arbeid hebben leren beschouwen als een weldaad bij de minbeschaafde en dat vergeten onze economisten wel eens heerst altijd het oud testamentische begrip dat de arbeid een straf zou zijn einde voetnoot en inderdaad met een dubbele taak viel in de eerste dagen Nicolette minder zwaar dan zij oogendschijnlijk wezen moet met aan en uitkleden der kinderen had zij mientje genoegzaam afgezien en met het aanvegen van de kamer dat anders tot de taak der kindermeid behoort had het gedienstige natje zich vrijwillig belast verklarende dat dit geen werk was voor iemand als de mamzel wel was de wandeling vermoeiender dan te voeren de wel eduard zwak en ziekelijk zijn de meeste tijd gedragen moest worden wat de voeren mientje schier uitzuiten deed toch wat nu Nicolette wel doet moest en bovendien de beide meisjes in het oog houden toch zij getroosterd zich zo te liefig bij de overweging dat vermoeienis nuttig was voor haar gestel verder ging dag bij dag rustig om toch waar Nicolette tegen had opgezien was tegen de nacht de kinderen, vooral Edeward waren onrustige slapers en mientje had zich al dik was beklaagd dat zij telkens, nu om deze dan om geen reden het bed uit moest niet zonder grond was Nicolettes bezorgdheid geweest niet zo zeer daarvoor dat zij nu en dan in haar nacht rust zou gestoord worden alswel dat zij vreesde te vast te zullen slapen en de klagende of schreeuwende stemmen niet te zullen horen ze had zich herinnerd hoe op de kostschool zijnde zij alleen niets gehoord had van een hevige donderslag die op zekere nacht het huis had toen dreunen en al de bewoonster zijn bed uitgejaagd en hadden uit pastorie vooral in de laatste tijd gedachten die de lezen raden kan haar wel eens belet zo spoedig te slaat te vatten als zij gewoon was wanneer zij eenmaal insliep dan was het zelfs toen ook voorgoed maar ze had zichs tevens herinnerd wat mevrouw Silverman meermalen gezegd had dat alles maar een zaak van gewoonte was dat men kon wat men wilde dat iemand die wist dat hij voeg op moest en niet geroepen zou worden en dat de mens zo goed als de haas zich wennen kon met open ogen in overdrachtelijke betekenis te slapen dit laatste had Nicolette ook beproefd en het was haar te beter gelukt omdat zij zeer het haar komst in dit huis toch als reeds gezegd is minder rustig sliep dan voorheen ja, het was haar zelfs al te goed gelukt want deels de vrees om te vast te slapen deels het optrekken met de kinderen was oorzaak dat zij drie vierden van de nacht slaapeloos doorbracht en dan avonds dutten in haar stoel een aan ander had haar gevolgen dat zij nog gelegenheid nog op gewektheid opschrijven meer over had en zij op zijn best de nodige tijd kon vinden om zodanige dringende herstellingen aan haar klederen te doen als deze voordeur ben had mevrouw van Zierig zich voorgesteld Nicolette door haar met arbeid te overladen weerzin in haar betrekking te doen krijgen ze had vooralsnog haar doel niet bereikt ze had een bondgenoot waar zij niet op gerekened had en wel de baron van Tilbury deze had een paar weken wegen ze rheumatiek het huis moeten houden toch pas was hij weer een staat zich buiten deur te begeven of hij was zijn morgenwandelingen weder begonnen en tot zijn niet geringen beleidschap had hij iets de eerste dag dat hij uitkwam Nicolette die zich al van zijn beleefdheden ontslagen gerekened had op haar gewone bank vinden zitten ze had het niet zien naderen en hij stond voor haar eerst aan hem kon ontwijken vergeef mij zeiden hij met een gegrind dat voor een lach moest doorgaan ik geloof dat ik u laatst tegen mijn wil heb boos gemaakt maar wat trommel ik had immers geen kwaad in het zin ik hoop ook zo voor u en voor mij zijn Nicolette het zou mij leed doen mijn heer in die ik iemand van uw leeftijd die ik beoordeeld had iemand van mijn leeftijd herhaalde Tilbury een weinig geraakt maar bedenk dat iemand van mijn leeftijd bescheiden en voorzichtig is meer dan een jonge melkmaal en dankbaar daarbovendien ik versta u niet mijn heer, zijn Nicolette en ik verlang u niet te verstaan ik weet niet wat mijn heer van dankbaarheid spreekt het zou mijn heer dankbaar zijn in die hij mij met de kinderen alleen liet wel die kan er wat op te zeggen hebben dat ik hier voor u sta iemand van mijn positie en een huisvriend van de heer van Zierig bovendien zo die niet eens met de kinderen praten mag en zich bij u niet naar de welstand van uw meesteres informeren dan weet het niet wie dat voorrecht hebben zou zie eens en meteen haalde hij een paperhuis voor de dag ik heb weer wat voor de kinderen op zak de meisjes die volstrekt geen reden zagen om de baron te schuwen staken gredig de handen uit naar de haar aangeboden versnapering en Edeward toevallig die dag in een niet één kennengeluim geef moedig een chocolatje zie zo zijn Nicolette opstaande bedankt mijn heer nu en dan gaan we verder maar dat maakte de rekening van de baron niet zich zo spoedig niet afschepen en hij had meer dan één koord op zijn boog wacht zeiden hij zit op de kleine genre wendende heb je de eentjes al brood gegeven en meteen haalde hij een broodkost voor de dag die hij bij wijze van voorzorg bij zich gestoken had nam het kind bij de hand wandelde hij met haar naar de waterkant toe waar een veertig tal eenden, groot en klein onder de takken der afhangen de rode dendons kwaakten in het kroos een stukje onder de hoop en brak er toen enige af voor Janne die zijn voorbeeld beproefde na te volgen of schoon haar worp zeldend veel verder kwam dan het oevergas het spreekt vanzelf dat Emily er nu ook bij moest zijn ja, Edeward trok Nicolette bij haar kleed om haar uit te nodigen zijn zuchtjes te volgen dat alles bracht Nicolette die de oude indringer in haar hart verwenst zou hebben in die haar hart in staat waren geweest om iemand te doen niet weinig in verlegenheid de baron zijn gang te laten gaan was haar gezag over de kinderen versperen en hem als het ware toegeven de kinderen met geweld van hem te halen zou misschien aanlennig geven tot een scène en dat moest vermeden worden ze begreep eindelijk dat het best was te wachten tot de voorraadbrood opwas wat toch niet lang kon duren en zodra dit plaats had zijden ze op een toon die geen wederspraak toeliet kom kinderen het is meer dan tijd tot we naar huis gaan dit is nu goed voor eens waar een andere reis loopt gij niet van mij af gij weet, mama houdt er niet van dat gij zo dicht bij het water komt en u laarsjes met slik maakt nog een circulaatje eer gij heen gaat Reep Tilbury zijn paperhuis nogmaals toestekende niets meer, de kinderen hebben genoeg gehad hernam Nicolette terwijl zij haar kleine kudde reef en gij zelf, riep de oude boef ik ben onbeleefd geweest ik had met u moeten beginnen dit zegende bood hij het paperhuis waar hij behendig een paar goudstukken bovenop de chocolatjes had doen glijden aan Nicolette voort die ondanks haarzelf niet kon nadaten er een blik in te werpen nauwelijks had zij het goud gezien of zwartbleek ze voelde iets dat als een kouder in rilling langs haar rug gegaat op kwam al haar leden te beven ja, ze had werk de tranen te bedwingen die zich met geweld een weg naar haar ogen baande bij aanbiedingen zo honend als die welke aan Nicolette gedaan werd wordt een meisje dat werkelijk haar onschuld in gedachten als in daden altijd rijn bewaard heeft niet rood want een bloos wordt opgewekt door een gevoel van schaamte maar ze wordt bleek omdat ze een gewaarwoording ondervindt van schrik Nicolette sprak geen woord ze wil je op geen blik op de onbeschaamde grijzeaard ze liet hem wins iets van zulke aard nooit tevoren ontmoet was geheel verbaasd achter en verwijderde zich als iemand die door een onverhoedse slag getroffen en suff en wezenloos geworden is ja, ze was voor iets de brug die naar de herengracht leidt, genaderd eer zij recht bij haar bezinning kwam toen doorgen de tranen met onweerstaanbare kracht naar buiten en stroomden haar langs de wangen de kinderen die de eentjes en de hun ontzegde chocolatjes betreurden zonder dat maar wel gelijk ze anders deed met hun sprak dat die haar nu zagen schrijen begrepen wel dat er iets buitengewons plaats had iets verschrikkelijks zeker en begonnen ook eerst zacht, toen luidig, te wenen tranen met tuiten zodat er voorbijgaars omkeken dat een en ander bracht Nicolette van de weeromstuit aan het bedaren de schaamde zich de zwakheid die haar overmeesterd had veegde snel haar ogen af knipte de lessen tranen die naar buiten de ronde weg bleef stilstaan, boog zich over het trital heen, kusten de tranen de kinderen van hun wangen weg gaf hun allerlei lieve woortjes en zeiden hun dat ze immer soet waren en dus niet behoefden te huilen toen vervochten ze haar weg weder met haar snappende en lachende als waren er niets gebeurd maar al was zij uiterlijk kalm geworden van binnen bronste het nog in haar hart van ontwoering over de hoon haar aangedaan Haag, een zedig en wel opgevoed meisje, dat een hoogbeschaafde kringend verkeerd en er altijd een kiezenbehandeling genoten had Haag had mijn goud durven aanbieden was er dan iets in haar voorkomen in haar houding, in haar gebaarden in haar oogopslag geweest dat zo iets had kunnen wettigen of voor het minst verschoombaarmaken ze had wel eens horen zeggen dat ook de meest verdorven man niet ligt een vrouw beledigen zal wanneer deze er geen aanleiding toe heeft gegeven Had zij dat dan gedaan? Had zij niet genoeg voor haarzelf gewaakt? Wat zij ook daarover nadacht en welke redenen tot zelfbeschoediging zij zocht, het was vruchteloos zij kon ze niet vinden en inderdaad, zij bestonden ook niet en alleen een in het kwaad vergrijste baron van Tilbury alleen iemand die geen geloof wil te slaan aan vrouwen deugd of deeltans naar de leer van Philippus van Macedonië alles voor geld veilig achter had zich omtrend Nicolette zo grof kunnen vergissen het was echter eerst later toen Nicolette zich op haar kamer alleen bevond, dat zij het zelf onderzoek instelde waarvan wij zo even gewaagden een toneel dat de onaangename er een zou, moest daar aan vooraf gaan einde van het vierde hoofdstuk van het tiende boek elfte boek, eerst de hoofdstuk van klaasje zevensterdeel drie door Jacob van Lennep deze lievervoeksopname is vrij van de deursrechten opname door Anna Simon van de treffende indruk die de mededelingen van Nicolette nopend haar ontmoeting op de heren met vrouw van Zierig maakten toen Nicolette thuisgekomen van haar wandeling de kinderen als naar gewoonte bij hun ouderspracht die aan het disjunee zaten antwoordde Jean tot haar vader op dienstvraag of seizoet was geweest ja, Jeanne is soet geweest Macmazelle heeft het gezijd en daar moest ik ook niet huilen maar Macmazelle is zeker niet zoet geweest, want die heeft wel gehuild wat hoor ik Macmazelle is er iets dat u verdriet heeft gedaan voeg van Zierig of heb je stof tot ondervredenheid oh, zijn mevrouw op een half beklagende half spottende toon jonge meisjes zijn wel meer zonder rechten weten waarom maar voegde zij er op een toon van ernst bij het is altijd beter dat de vermijden bij zijn van kinderen mevrouw heeft gelijk, zei Nicolette maar wanneer je ons een belediging in hun bijzijn wordt aangedaan is maar niet altijd een staat die te verkroppen tot men alleen is een belediging, herhaalde van Zierig wat is er dan gebeurd Nicolette zweeg en wees met haar ogen op de kinderen ah, zo, ik begrijp al ja, breng ze dan eerst boven Caroline zal dan wel zo lang op hem passen je bent wel goed, zei de zodra Nicolette wegwas, mevrouw van Zierig tot haar man het zal wel niets te beduiden hebben deze of geen corporaal van de genetiers misschien die tegen haar gelachen heeft als het nog een generaal was Zierig je gooit er altijd lavergeden onder, zei mevrouw ik haal niet van lavergeden ik ook niet, zei haar onverbetelijke gemaal en daarom zoek ik ze kwijt te raken maar apropos ik heb nog vergeten u iets te verterren weet je, wie ik gisteravond in de sociëteit gesproken heb wel nu? iemand die ik in geen 15 of 16 jaar had gezien Okko van Donia Conepa, zei mevrouw Conepa, Conepa herhaalde meneer, vrevelig je gaat ook geen mens maar hoe wil je dan, wil ik iemand kennen die je vertelt dat je zelf van voor ons trouwen uit het oog verloeren hebt wel, wat doet wat er toe voeg van Zierig Donia is een naam als eilag als ringers, als linden een van die namen die men behoort te kennen en dan, Okko van Donia is jarenlang in de oost geweest ja, dan moest ik hem zeker kennen film mevrouw, spijtig in ach, je zoekt aardig te wezen en een misluktje zei van Zierig dat heb ik van niemand vreemd zei mijn vrouw nu, wil je weten wat ik je te vertellen heb of wil je het niet weten zal ik me bijzonder interesseren dat weet ik niet mij in alle geval interesseert het zeer Okko van Donia is raad van Indië geweest de eerste naast de Goevernerve generaal en dus een persoon van gewicht ik wil het geloven zei mevrouw we hebben eens bij mevrouw Sleng met een raad van Indië gedineerd die verbaasend veel gewicht had hij boog wel 300 pond zeiden men het is geen te rollen veranderd waren en dat het nu mevrouw was die aardigheden wilde slijten en haar man mee ergeren nu, Donia weegt zeker zoveel niet hij heeft nog hetzelfde flinke voorkomen van een vrouwt alleen is hij wat door zijn haar gegroeid toch dat is nu hetzelfde ik herkende hem toch ter stond ik had in de courant gelezen dat hij op zijn terugreis was en ik wilde hem al ongerust worden omdat hij niet kwam op de hagen ik lees geen courante zei mevrouw buiten de dames courant ieder weet dat het gedeelte van de haarlammer waar de advertentie in staat zo genoemd wordt een eensklaps uit de lucht komen van en van waar u denkt dat hij kwam je zei de timmers uit indien ja, maar het laatst uit de lucht dan zijn jij geworden, misschien met een ballon nu, als je niet raden wil uit Parijs hij had binnen doorgereist over Hindustan, Arabien Egypte, weet ik het een prachtige reis voetnoot van de reis met de mail was toen nog geen spraak en in de voetnoot en nog heeft hij die veel bekort want hij had zich eerst nog in klein asie een Turkije willen ophouden maar onderweg bekroop hem het heimwee dat kan ik begrijpen zei mevrouw, geewende want al die bijzonderheden poes hem de haar geen belang hoe genaamd in ja, en nu is hij hier in Den Haag hij wacht maar dat de koning weer hier is om een audiëntie te hebben en dan gaat hij naar Friesland waar hij thuis wordt hij was in de Witte Societijd hij herkende mij ter stond nu, ik hem ook, als ik er iets zei al zag haar wat verbrand uit je weet, we waren grote vrienden aan de academie in hetzelfde gezelschap te zamen de dorstige plejaden hij zal nog wel spoedig lid van de Kamer worden misschien wel minister hij kan worden wat hij wil hier werd we vrouw Plotsling aandachtig, en keek op een raad van Indië dat spakt weinig tot haar verbeelding maar, een minister dat had meer gewicht bij haar wel nu, zeiden zij Indiën er een oud vriend van u is had je hem te eten moeten vragen en dat heb ik gedaan gelukkig, dat ik hem gisteren heb ontmoet vandaag zou ik stelig achter het net gevisst hebben want hij was al bijna voor de ganze week verzuid vandaag bij zijn landgenoot Ripper daar morgen bij de Graaf van Wee overmorgen bij de minister van Colonien zaterdag bij die van buitenlandse zaken hij had alleen de vrijdag open en die heeft hij mij gegeven de vrouw knikte goedkeurend het was haar niet onverschillig ergens iemand gastvrij uit te oefenen tussen twee ministers en een graaf in en wie zullen we er bij vragen voeg ze toen ik heb nog een Oosterling genodigd zij van Zierig een oude heer, zeker een flink hij was ook in de Societijt en Donia is geen hem te kennen nu dat is geen wonder al die Oosterlingen kennen ookander heel goed maar ik vanaan geen die neen je uitsluitend van Oosterlingen indien wij de rolrooders voegen Vrouw Volk weinig séon zij van Zierig maar passé en Loos hert met zijn zisters die is toch referendum het is wat schoon graven, kan ik hem voor het moment niet bezorgen zij mevrouw maar wel een baron we zouden Tilbury kunnen nodigen binnen dit laatste woord gold iemand die buiten stond en aan de deur tikte ja, dat is waar we kunnen Tilbury vragen ja, Tilbury op dit ogenblik was Nicolette weder binnengekomen ze verbleekten nogmaals nu de toevallige samen loopt haar dingen haar juiste laatste woorden van mevrouw de naam van Tilbury deed horen wel, wat is het nu dat u overkomen is voeg van Zierig Nicolette stond verlegen ze was beneden gekomen met een bepaalde opzet om zich over de baron te beklagen en u hoorde zij dat hij ten eten genodigd werd levendiger dan te voeren kwam haar de bedenking voor de geest die man die ga je beschuldigen gaat is een huisvriend zal de heer van Zierig het tegen hem opnemen zal hij zich ter liefde van u leren zal hij, zo hij al de baron over de zaak onderhoud en deze eens logend niet meer geloof slaan aan dienstwoorden dan aan de uwen of althans niet fijn ze zou te doen al deze overwegingen kwam zich in haar brein verdringen en waren oorzaak dat zij hem wel als sprakeloos tegenover het echtbaar staan bleef wel nu, haar haalde van Zierig we hebben nog iets af te handelen mijn heer en ik, zei mijn vrouw gij zult ons verplichten het kort te maken de toon waarop dit gezegd werd was evenweinig bemoedigend als de woorden een en ander ging Nicolette als een vleim door het hart en ze konden tranen niet weer houden die opnieuw bij haar oprezen van Zierig begon mee te leiden met haar te krijgen zijn hart was in de grond niet kwaad en hij kon het zich niet verblommen dat hij eenmaal de dwaasheid begaan waar de gevolgen van moest ondergaan kom, zei hij op een toon van meedleiden en deze reis zich niet in het Frans maar in het Hollands uitdrukkende een en ander bestemt en geschikt om de indruk weg te nemen die de hartheid zijn haar vrouw op Nicolette gemaakt had schrij je niet, mijn kind ga zitten en vertel eens wat er is dat u dus van streken heeft gemaakt deze toespraak deed de verlangde uitweging Nicolette zag van Zierig aan zoveel erkentelijkheid over zijn welwillende woorden dat hij zich aangedaan voelde ja, enigszins beschaand bij het besef hoe weinig liefheid tot nog toe voor haar geweest was toch juist doordat zij hem aanzag bemerkte zij gelukkig het scheevige zicht niet dat mijn vrouw trok bij die voor ons haar ongepaste voorkomendheid van haar man ze nam een stoel ze ging zitten en vat er weer moet ze herinnerde zich dat zo zij al om haar zelfs willen had kunnen zwijgen zij spreken moest omdat het ook de kinderen gold ze hoopte echter een middel gevonden te hebben waardoor alle onaangenaamheden voor van Zierig voorkomen werden dit was de belediger niet te noemen meneer, zeiden zij ik ben misschien dwaas mij de zaak zo aan te trekken maar meneer moet denken dat ik hier in Den Haag vreemd en onervaren ben dat er een zware verantwoordelijkheid op mij rust en dat wanneer ik buiten mijn schuld belemmerd word in het vervullen van mijn plicht dit mijn geheel in de war moet maken ik heb nu al één en andermaal in het bos een oud heren moet die aan de kinderen lekkers aanbied en hen naar het eentje stroomt en zeer onbescheidenis wel nu, dan keer je hem de rug toe en gaat u zweegs, zei mijn vrouw dat heb ik telkere reizen gedaan haar nam Nikolette een rits de eerste reis had hij moeten begrijpen dat zijn onbescheidenheid mij lastig was mijn vrouw gevoeld dat ik niets liever zou wensen dan hem te ontwijken toch met drie kinderen bij mij is mij die niet mogelijk en hem het spoor bijsterd te maken door een andere dan de gewone wandeling te doen gaat even min, want ik ben met de weg niet bekend en zou voortwaald raken maar loop maar naar de dan geen tiener zit het bos om op zulke dingen te passen voetnoot die mijn heden ten dagen eind voetnoot riet mijn vrouw uit wat, een onbekend persoon durft mijn kinderen aanspreken hij zal het toch niet willen opeten als de reu zet klein duimpje zei van Zerik mij dunkt hij moet iets meer gedaan hebben om me dus tot schrijns toe bewogen te hebben dat heeft hij zijn Nikolette de ogen neerslaande hij heeft hij heeft mij dingen gezegd die ik niet onthouden heb en hij is geëindigd met mij met u ook ule fellen aan te bieden viel van Zerik in hou die goud nee dat niet, hernam Nikolette gouden tientjes, aan mij en haar stem was hees van valtwaardiging en toren inderdaad dat wordt ernstiger, zei van Zerik daar dient orde opgesteld wacht, die je in vervolg een half uur vroeger uitginkt dan zou ik al stan kunnen verzoeken tegen diezelfde tijd met Charles te gaan wandelen en het oog op u te houden waar je denkt jong van Zerik vroeg mevrouw te tien uren heeft Charles immers zijn tegenles en bovendien dat kan niet, dat zou onvoegzaam zijn wil ik Phillip dan meegeven Nikolette kreeg een schrik ze herinnerde zich de gemeensame toon van Phillip er was nergens haar een toon die ik met leedwezen zeggen moet dat er sedentie tijd niet op gebeterd was en zij oordelde het geneesmiddel bijna zo erg als de kwaal en wie zal dan het werk van Phillip doen en zijn aanwezigheid voeg mevrouw je begier toch niet, dat ik meegaan voeg van Zerik en het degenerloop of verschik en al deed ik dat nu een paar keer die vent zou zijn slag weerwaarnemen als ik er niet was het beste zijn, Emily dat wij terugkwamen op uw eerste denkbeeld en dat ik mij eenvoudig dat de politie wende en haar opdrug te zorgen die onbeschaande vlegel voort aan een andere weg te doen opkeuren maar, dan dien ik zijn signalement op te geven hoe zag haar er zo omtrend uit, wat was dat vergeef mij ik zou niet willen ik zou niet durven stotterde Nikolette die op de woorden politie en dienders een beelding, een opschudding een gevouwenis, een getuigenverhoor voor een rechtbank een publiek schandaal en de hemel weet wat al meer verschrikkelijke dingen voor de geest haalde maar het is toch nodig hernam van Zerik je beklaagt je, en met recht maar dan moet je ook niet terugdijn zijn voor de gevolgen ja, meneer heeft gelijk maar het zou mij moeite kosten om toch niet om hem te beschrijven iemand die u haar herhaaldelijk aangeklant in het lasten gemaakt heeft wie zult toch weten of zijn haar grijs of zwart is of hij een blauwe of een bruine rok of hij al of niet een bril draagt en wat die smear zijn zie meneer, zijn Nikolette die in haar laatste verschancing teruggedoond geen kans zag de naam meer te verzweigen ik had u liever de heer of er wie ik mij te beklagen heb niet willen noemen, want daar is een goede bekende van u, en ik zou niet begeren dat mijn heer onmijnend willen onaangenaamigheden met hem had misschien doe ik verkeerd mij de zaak zo aan te trekken ik ben maar in onderschikte betrekking met tegenzodanig ene veroorloofd iemand van geboorte zich al licht vrijheden die hij tegenover zijn gelijken niet nemen zou ik zou waarschijnlijk niet eens van de zaak gesproken hebben als het mij alleen gold maar als ik uit ben met de kinderen mag ik niet gedogen dat men mij aanspreekt en mij verhindert behoorlijk toezicht over en zeer waar zeer waar riep van Zierik maar tot de zaak, wie is het het is die oude heer die de dag na mijn komst hier ontbeten heeft Tilbury riep van Zierik lachende uit ik vermeemde het al die oude Susanna Boef voei dat is wel geluk zijn we vrouw en toen als had zij perouw over haar uitroep maar wel beschouwd hij is altijd lief tegen de kinderen en dat ze toesprek op de wandeling daar steekt zoveel kwaad niet in nee, zei van Zierik maar de gouden tientjes nu ja, hernam me vrouw maar wat heeft hij precies gezegd daar komt het op aan Nikolette gaf een kort verslag van wat bij de laatste ontmoeting gebeurd was zo, zei me vrouw nu, dan is Timmers niet bewezen en had hij kan immers dat goud toevallig en bij distractie bij het lekkers gedaan hebben en zonder het zelf te weten het papierenzakje dat hij wat complimentjes gemaakt heeft dat is zo zijn manier dat bewijst ook niets Nikolette vond dat een en ander in verband met het geen vooraf gegaan en met de blikken van de oude belusteling al heel veel bewees toch ze maakte geen aanmerking het zou er niet mogelijk geweest zijn als die haar waren voorgevallen nu, zei van Zierik wat er ook van zei wees maar gerust maar mazel ik zal wel zorgdragen dat je geen last meer van onze vriend hebt ik zal u veel verplichting hebben zei Nikolette en begrijpende dat dit een afscheid was er is hij op, neeg en vertrok dat is een geen kinder kabel zei van Zierik toen zij weg was gekkheid, giel me vrouw ik ben overtuigd dat is eigenlijk niets betekend en alles pure verbeelding is van het neuf te, te, zei van Zierik die oude kwibbes is er niets te goed toe of heb je het niet opgemaakt toen hij laat het hier was hoe hij haar aankook met ogen als een schelvis die op het strand ligt en hoe hij bij ons visten om te weten waar zij vandaan kwam dat is mogelijk maar we kunnen hem toch geen scène gaan maken omdat het doesseurs aan onze bonnen vertelt een scène maken? nee ik heb een prachtige trek hem een briefje te schrijven waarbij ik hem verzoek nooit meer een voet bij ons over de drempel te zetten toroom je nu helemaal van Zierik een man van zijn stand reden te meer voor hem om zich ordentelijk te gedragen en zonder verder onderzoek die mij kan wel bepaalde redenen gehaald hebben om de zaak zwartervoort te stellen dan zij is misschien heeft zij hem wel het eerst aangehaald en is hij niet geslaagd in haar oogmerk en zoekt zij dat nu op hem te verreken ik moet bekennen dat je al zeer kostelijke gedachten hebt aangaande Tilbury zij van Zierik indien wij hem nu niet nodig hebben zijn we vrouw dan zal hij vermoeden uit wathoek de wind waait en dat wij om nicoletten met hem breken willen en ik zou toch wel gaar ne zien dat hij vrijdag ook hier kwam eten die meneer van Donia zal anders denken dat wij niemand van geboorte aan onze disc konden krijgen en Tilbury is toch waarom hij wel oude adel een mooi staatje van de adel dat je daar aan Donia wilt voorstellen zij van Zierik, de schouders ophalende een baron die door zijn eigen kliek verschopt is oh, maar dat kan iemand die uit de oost komt niet weten ooreens van Zierik ik ben bang dat als jij zelf onze vriend onder handen neemt over het voorgevallende het aanleiding zal geven tot schandaal daarom laat mij daarvoor zorgen ik zal het wel zo weten aan te leggen dat er dan niet meer lastig valt en toch op een goede voet met ons blijft inderdaad, voeg van Zierik nu ging hij voort na een poosje te hebben nagedacht en daarbij overwoogen dat hij zelf in de grond wel wensen het geval zonder opschudding uit de wereld te hebben ik heb er vrede mee, ga je gang je geeft mij dus kracht blanche van Zierik knik te toestemmend maar nu om op ons chapitre terug te komen mag ik de invitaties rondzenden? natuurlijk en moet hij mijn heer van Donia er ook nog één hebben? het is niet nodig, want hij heeft mijn zin een woord gegeven maar kan geen kwaad misschien hij logeert in het kijzershof het is goed dat je het weer te binnen geschoten is dat je hem verzocht had zijn mevrouw ja en weet je waardoor door het binnenkomen van Nicolette wat zeg je ik zeg van Nicolette hij is één van mijn collega's pleegvaders over haar waarlijk hij, wat je zegt hernam me vrouw hij zat na te denken en hij heeft mij al naar haar gevraagd ook je hebt hem toch niet gezegd dat ze bij ons aan huis woonden en waarom niet? is dat dan een geheim of een schande? begrijp je dan niet dat hij haar zal willen zien natuurlijk zal hij dat hij zal hier komen of ik zal haar bij hem sturen net zoals hij het verlangt maar als hij hem dan vertelt dat zij hier zoveel als kindermijt is dan zal zij hem de waarheid vertellen zei van Zierik en ik wens te van harte dat het niet zo waren ja ik heb haar niet hier in huis gehaald merkte mijn vrouw aan indien we haar vrijdag zonder consequentie voor het vervolg met ons liefde eten, zei van Zierik en de kinderen ook met mrs. Stang ook en Charles ook, zei mijn vrouw op een toon van bitterer spotternij wat, we hebben dat ingebilde schepsel pas op haar plaats gezet en we zouden alles weer gaan verbordelen dat in eeuwigheid niet maar laat dat ook maar aan mij over ik zal het wel bereideren ik hoop het, zei van Zierik terwijl hij de schouders ophalde en kort en na het vertrek verliet zodra mijn vrouw alleen was haasten ze zich naar haar kamer zetten zich aan haar schrijftafel en bewees haar aanleg voor diplomatieke onderhandelingen door het schrijven van het briefje, terwijl ik mij hier vertaald laat er volgen, te meer terwijl het Frans van mevrouw van Zierik wat spelling en stijl betrof nog wel wat te wens en overliekt mijn waardeboom wat zijn de mensen heden ten dagen brousaardig verbeeld u dat ik mij daar een bezoek krijg van een dialieten die hun tijd eens anders daden te bespieden het die mij vertelt dat hij smorgend in het bos met mijn kinderen stuit en zelfs hun bonnen, niet met vrede laat ik sla aan zulke praatjes geen geloof maar mijn kindergelijke dingen niet te voorzichtig wezen en ik heb maar gedacht dat het best was u daar stond over te brengen wat mijn vertelt, dan kunt jij de nodige voorzorgen nemen gij zult mijn vrouw moedigheid niet kwalijk nemen en dit al willen bewijzen door aanstaande vrijdag onze dis de vereren we eten te vijf uren in de hoop u fris en jeugder als altijd bij ons te zien noem ik mij waarde baron uw onderdanige dineressen een milie van sirik geboren klimmerblad mijn heeft gezien dat mijn vrouw van sirik opengesteld was de baron onlangs het gebeurde tot gastfriend te behouden het was echt niet alleen om zijn titel de baron was een levend register van alle schandalen die zei dat een halve eeuw in de haagse wereld hadden plaatsgehaald en er was geen familie in de residencie ervan hij niet het een of ander wist te vertellen dat er een vlek opbier nu worden dergelijke mededelingen door niemand grediger opgevangen dan door de zodanigen die zelf zich iets te verwijten hebben en die in de zwakheden en overtredingen van anderen een reden van verklaring en verschoning voor de haren vinden ja, niet zeldend door de balken die hun in de ogen van anderen worden aangewezen en de balken in hun eigen oog te vergelijken deze laatste tot een zeer onbeduidend splindertje verminderd achten mevrouw van Zierig maakte garene vergelijkingen van Dienaard en de verhalen die de oude Satan deed schonken haar overvloedigd daartoe de gelegenheid hij was haar uit Dienhoofden een te nuttig meubel om er zich van te ontdoen daarbij was hij altijd vol vleijende complimentjes met flikvlojerijen en mevrouw van Zierig al was het door een meer dan 60 jaar geaanbedigd ja, indien zij de bodem van haar hard hard gepijlt dan had zij bevonden dat zijn gedrag hiergens Nicolette haar niet zozeer ergere om de zaak zelf als wel omdat een hulde die zij begrepeelt alleen aan haar toekwam aan een andere gebracht werd hier was Nieuwe Stof tot Yarozie en Spijt en meer dan ooit metzelf het onschuldige voorhub daarvan verbitterd haar briefje aan de Bauron die haar leven en dicht gemaakt hebben voelden zij de gedrukte uitnodiging kaartjes in voor de overige personen die op vrijdag haar gasten wezen moesten en gaf ze aan Philip ter bezorging van allen kwam gunstig antwoord meest mondeling de Bauron Echtig, een briefje hebben de ontvangen diende wel met een briefje te antwoorden en dit deed hij dan ook hij schreef daarin dat hij over de lastig die tegen hem uitgestrooid was wel bedroefd, maar niet verwonderd zijn kon wist dat hij ook niet zoveel prijstelde als op de gunst van de aanbedelijke mevrouw van Zierik ieder benijde hem de welwillendheid die ze hem betoonden en zo was het natuurlijk dat men elk middel aannam om hem die te doen verliezen zo had men van de ontmoeting in het bos en aan zijn woorden wisseling met kinderen die hij lief had omdat zij de haren waren een brose uitlegging weten te geven hij was bereid te zweren dat hij niets gedaan, gezegd of zelfs gedacht had in strijd met de eerbid die hij aan me gaf van Zierik en aan al wat haar toekwam, verschuldigd was had men zo eindigde hij met een drieste en een haar tot wie de brief gericht was toch niet ongevallige onbeschaamtheid had men mij beschuldigd niet dat ik het hart van uw bonnen maar dat ik het uwen wensen te veroveren dan zou je beschuldiging geen lastig maar baarheid behelst hebben gelukkiger sterveling zal er dus ook niet zijn dan op aanstaande vrijdag hij die hij als dan tot u roept en die geen schoonig eretitel voor zich weet uit te vinden dan dat hij zich noemen mag uw gehoorzame slaaf Tilbury in hoeverre de baron begreep door wie mevrouw van Zierik van het gebeurde in het bos kennis troeg zeker is het dat hij zich voor gewaarschuut hield en voor eerst zijn ochtend wandelingen staakte misschien ook had Nicolettes bejegening hem afgeschrikt in hoeverre hij daarom van die zijde op gaf zal het vervolg leren einde van het eerste hoofdstuk van het 11e boek 11e boek, 2e hoofdstuk van klaasje 70 deel 3 door Jacob van Lennep deze liepervokts opname is vrij van acteursrechten opname door Anna Simon waarin Nicolette een nieuwe vrije krijgt reeds meer dan 8 dagen waren Celert het vertrek van Mietje verstreken en nog kwam hij niet opdagen een paar keren had Nicolette nu eens aan Caroline dan weder aan Naartje gevraagd of zij ook dienaan gaande iets vernomen had beiden hadden ontkennend geantwoord de eerste met dezelfde spotachtige glimlach als vroegig de laatste met een meewaarig hoofdschudden welke een en ander niet weinig toepracht om bij Nicolette een duister vermoeden te doen ontstaan dat de nieuwe kindermijd niet meer dan een Mietje was van mevrouw van Zierik en dat naar het veruitbaraande plan van deze het verdubbelend der taak aan haar Nicolette opgedragen wel in naam tijdelijk maar inderdaad blijvend zijn zou dit was dat gevoelden zij een nog eerlijke nog oprechte behandeling dit was een misbruikmaken van haar afhankelijke positie dit was ont met het ware woord te noemen misleiding en schennis der goede trouw met dat al Nicolette had nog geen zekerheid dat haar vermoeden gegrond was en zolang zij die niet had wilden ze er dan ook niet beschuldigen veel min het zij haar vrienden te hardestein het zij haar vriendin Louise het klachten lastig vallen ook had zij tot het voeren van enige correspondentie hoe langer hoe minder gelegenheid wat mevrouw van Zierik zeker bevereest dat Nicolette met haar lege ogenblikken geen weg zou weten om haar laliman toen brengen met Japonnen en andere kledingstukken die herstelling behoeften en het vriendelijk verzoek erbij gevoegd die rommel eens na te zien en het defecte weder in bruikbare staat te brengen ze was al zo nu ook linnemijd of al dans neister geworden ze begon zichzelf al af te vragen of zij ook niet tafend of morgen zou worden uitgenodigd een podding over haar goed te helpen maken één dit plukken of aardappelen te schilden het is waar wanneer de kinderen naar bed waren en zij zich gezet had aan de arbeid kwam Caroline haar doorgaans wat helpen en bleef dan niet zeldend de gehele avond tegenover haar gezeten een vriendelijkheid die haar de weinige vrije tijd ontnam die haar overschoot en die zij toch de moed niet had af te wijzen weinig droomden zij wat de camaniër zelf zeer goed begreep dat mevrouw alleen daarom Caroline tot die heelvaardigheid had aangespoord al waren de kinderen naar bed er altijd iemand zou wezen om de handelingen van Nicolette te controleren er was nog iemand die de list van mevrouw door zag te eerder omdat zij inderdaad tegen hem zelf gebruikt werd en dat was Mr. Rostan al waren hij minder verlieft van complexie geweest en al had Nicolette niet reeds op hun eerste ontmoeting een diepe indruk op hem gemaakt dan toch zou hij naar haar gunst gestreefd hebben hij uit haar allen mensen ingeschapend trek naar het verbodenen Nicolette was een schat die het hem ontzicht en belet werd te naderen reden genoeg om die te begeren het was dan ook naar zijn oordeel een quelling als die van Tantalus welke hij onder ging in hetzelfde huis op dezelfde verdieping de dag te moeten doorbrengen met een bevallig jong meisje van het welkman maar door twee deuren en een portaal gescheidenis en haar niet te mogen zien dan nu en dan op de trap waar het bij zijn van een enfant terrieble alle woordenwisseling uitsluit en alleen die van een koele goed gedoogd toch dat kon zo niet blijven zijn eer dacht hij was haar mede gemoepd dat hij nu reeds vier weken had laten verlopen zonder het een of andere middel te beproeven terwijl het enige verandering in die staat van zaken bracht was alleen daar aan toe te schrijven dat hij niets wilde bederven door onvoorzichtigheid de gunst welke zijn verliefde beschermster hem bewees en de mildheid waarmee de zijn steeds bijsprong als hij schulden had of schulden feinste waren hem te veel waard dan dat hij die roekeloos zou hebben willen verbeuren hij moest dus onzichtig handelen en daartoe in de eerste plaats alle achterdocht bij mevrouw van Zierik zo niet verdrijven dan voor het minst in slaapsussen vervolgens wachten op een gelegenheid die zich tafend of morgen misschien op het onvoorzienst toch wel eenmaal zou voordoen om Nikolette onbemerkt te spreken te krijgen en als dan niet verzuimend zich daarvan te bedienen de mogelijkheid dat behalve de jalousie van mevrouw ook de tegensin, de onverschilligheid of het plichtgevoel van het meisje zelf en hindapaal tegen de vervulling zijn haar wensen zou kunnen zijn, kwam niet bij hem op hij had als Reeds gezegd is een grote dunk van zijn persoon en een zeer kleine van de deugd haar vrouwen in het algemeen wat nu nog in het bijzonder bij Nikolette in zijn voordeel werken moest was voor eerst zekere spijt die zijn ongetwijfeld haar gevoelen over de koelheid waarmee hij haar behandelde een spijt gevolgd door pleide verrassing bij het bespeuren dat die koelheid alleen in schijn bestond ten andere de verveling die haar ongetwijfeld kwelde en de behoefte die daaruit moest ontstaan zijn aan verstrooing aan gezellig onderhoud langers dan met kinderen en dienstmijden vooral wanneer die iemand een knap, geestig een bemiddelijk jong man was en ten derde dankbaarheid gingen hem die alleen misschien in huis zich haarig aantrok het denkbeeld was een ogenblik bij hem opgekomen of hij Nikolette ook een briefje in de hand zou spelen toch naar Rijperraat verwerp hij het als onzinig het uitgeleinde boek had al Reeds gestrekt om tegen hem te getuigen hoeveel te meer zou een briefje het kunnen doen nee nee, litera scripta manet was een spreek die geen verstandig man moest vergeten en de staatsman was wijs die tot gewoonte had nimmer een brief te schrijven en nimmer een brief te verbranden voetnood vertaling geschreven schrift blijft eind voetnood hij had er ook over gedacht of haar een ruiker zou doen geworden hij was jong zo kwam van het land, ze hield ongetwijfeld van bloemen maar bij nader inzicht liet hij ook de gedachte aan dit verleidingsmiddel waren als misschien nog meer gewaagd dan het senden van een brief een brief, midst de inhoud wel gevalig waren, zou Nikolette kunnen verbergen desnoods vernietigen een ruiker heeft geen waarde heeft geen zin wanneer hij verstopt moet worden een brief rust onzichtbaar op het hart achter het kleed of in een gesloten doos een ruiker moet zichtbaar boven het kleed of in een glas op de meeste het oog vallende plaatsprijken een brief komt niet dan door onvoorzichtigheid of onbescheidenheid onder de ogen van vreemden een ruiker schijnt aan al die gaat en komt toe te roepen hier ben ik, komt tot mij bezie mij hoe ik schittig geniet mijn welriekende geuren buig u over mij heen, bewonder mij hij had dus gelijk wij zijden niets gedaan en zich bepaalt een gunstige gelegenheid af te wachten en die deed zich dan ook eindelijk eens voor het was op een donderdag de dag voor dien waarop het reeds besproken diner zou plaatsheffen Charles was genodigd een uurtje te komen spelen bij een knap van zijn leeftijd Galstan had hem daarheen gebracht en was vervolgens weer thuisgekomen de trap opgaande hoorde hij dat in de achterkamer op de piano gespeeld en daarbij gezongen werd en het was, zeiden hem zijn geoefend oor niet het gechangel van een kind het was een bekwamerhand die dat geluid voortbracht nog Emilie, nog Jeanne zong een ariaas uit Meijerberg en bovendien, de drie kinderen waren gelijk hij wist, met hun moedig uitrijden de musicienne kon dus niemand dan Nicolette zijn hij ging behoedzaam op de punten van de voetenlopende naar achteren hij zag rond geen dienstboden in de buurt de kust is geen veilig de deur daar kamer stond open en hij had binnen het was werkelijk Nicolette die na het vertrek daar kinderen haar toevlucht daarheen gezocht had omdat de kinderkamer gedaan werd en de leerkamer vol stond met de van de hand gezette meubelen ze had de piano opengeslagen er zich voor neergezet en de vingers over het piano laten twalen het was, als gezegd is geen plaieel of eraag maar toch, de stemmer was al juist die morgen geweest en maar kon het instrument bespelen zonder al te oorverscheurende noten voor te brengen zoals met haar gedachte een vech zeer ver van de plaats waar ze zich provond ver van Den Haag ze wist zelf en niet waar die gedachten volgden een beeldenis en een beeldenis is overal of nergens in de beginnens speelden ze werktuigelijk, onbeweust wat docht waar een klanken van weemoot op muziek gezette tranen eindelijk bemerkt zij ditzelfde en schaamde zich haar zwakheid ik moet me niet zo laten gaan dacht zij ik moet verstandig zijn van de gelegenheid gebruikmaken en eens onderzoeken of ik wat ik kende nog niet verleerd heb maar van het geen zij kende koos zij niet het vrolijkste ze koos de aria van Gras uit Robberg en het was onder het uitvoeren van dit stuk dat Rostin haar verraste haar eigen stemmen spel hadden haar verhinderd hem te horen naderen en hij die bemerkende sloop zonder geruchtenmaken voorwaard hield haar adem in en wacht tot het lied was uitgezoon toen woordelende dat om aan Nicolette te behagen hij niet beginnen moest met haar aan het schrikken te maken deed hij een paar stappen terug en kuchte als om haar aandacht te wekken hoe bescheiden ook dit gerucht was dat hij maakte, ze was toch verrast en kon een kleine gril niet bedwingen ze keek om haar geost dan aan de deur staan in een onderdanige houding ik waande me alleen zeiden zij ik zou wanhopend zijn in die kuisriek had aangejaagd zijde hij maar wanneer men een stem heeft als de uwen dan kan men die niet ongestraft doen horen en wil men dan alleen blijven dan dient men een moestijn te gaan zingen of schoon ben dan nog als wijden orfe is gevaar loopt hij wilde dieren om zich heen te locken ik dacht dat iedereen uit was en dat ik mij zo goed als in een moestijn bevond ik was zo even thuisgekomen en in het naar boven gaan trof mij uw stem en de welk een hartstochtelijk minnaar van de muziek ben was het geloof ik verschoombaag zo ik mij hierheen begaf hij zei toch niet boosom voeg hij een moedige toon van een kind dat excuus vraagt volstrekt niet antwoorden zij lachende en ik geloof dat ik in uw plaats hetzelfde zou gedaan hebben wanneer ik muziek hoor dan is het als of ik er met een kabel naartoe getrokken word ik zou geloof ik ook over boord springen als er sirenen aan het schip zommen ik ben u dan dubbele dankschuldig eerst voor de zang waarop hij mij onthaald hebt en daarna voor de verschonende wijze waarop hij mijn onbescheidenheid op neemt doet hij zelf iets aan de muziek voeg nicolette die te onschuldig en te weinig erg denkend was om zich tegenover een huisgenoot niet op haar gemak te gevoelen helaas antwoord hij het enige instrument dat ik in mijn leven bespeeld heb is het draaiorgel maar dan toch rostan was enigszins verrast geweest door nicolettes ongedwonheid tegenover hem hij had gerekenend dat zij verlegenheid zou getoond hebben en daarop zijn tactiek gebouwd volgens deze zou hij na eerste toon van D moeten hebben aangeslagen daaruit zijn overgeslagen in die van W moet dat schilder maar een letter ten einde haar eerst wel willend vervolgens week hartig te stemmen op haar zenuwgestel te werken en de gevoeligste snaren bij haar aan te woeren maar daarbij had hij gerekenend dat haar in een gedrukte sombere enigszins vajandere stemming zou aantreffen en ziet nu gebeurde dat zij volstrekt niet verlegen was ook niet al tevrij maar invoudig en natuurlijk dat had hem rechtuit gezegd enigszins teleurgesteld want het deed de gehele stelaatje welke hij gebouwd had op haar onderstelde spijtigheid en tewoord in duigen starten hij had nu een vondverandering moeten maken en wist er niets beter op dan een scherzende toon aan te nemen die hij bleef volhouden in zijn antwoord op haar laatste vraag aan aanleg om te zingen zou het mij niet haperen maar ongelukkig mis ik twee vereisten die ben beweerd dat daarbij evenzeer te pas komen namelijk ik heb geen stem en kan geen wijs houden nu ik ben alleen zangers en kunstenaars er moeten ook toehorder zijn en onder deze laatste klasse rang schiek ik mij en bekleter hoop ik geen onwaardige plaats want ik ben als ik er iets de eer had u te zeggen een hartstochterlijk minnaar van de kunst en heb een paar goede oren als dat zo is, zijn Nikolette dan zal ik wel zorgen nooit weer te spelen tenzij ik weet dat hij een mijl ver zijn dan zout hij mij onverdienst traffen door mij het genot te onthouden van naar zulke zuiveren tonen te luisteren vergeef mij ik viste niet naar een compliment ik weet genoeg wat mij ontbreekt en heb niet de minste pretentie en zaarresten zijn dit zegende sloot zij de piano dicht hoe hij speelt niet meer ik moet gaan zien of mijn kamer gereed is, zijn Nikolette indien ik het ben die u belet hier te blijven dan zal ik heen gaan zij rostel maar zo het zingen u vermaakt dan weet ik niet waarom hij zo onbarm hartig zult zijn tegen u zelf en tegen mij om u een schuldeloos genoeg aan te ontzeggen en mij een hemelsgenot oh, zijn Nikolette indien het anders niet is, waarom niet en de piano weer openende nu luister goed toe en waarschuw mij als ik nu en dan mis ben en toen door een fijn gevoel van welvoegelijkheid geleid dat haar het gepasterdeed inzien om zolang zij met rostel alleen was de luchtige scherzende toon niet enkel in het gesprek maar ook in haar zang te bewaren speelde zij een vrolijke inleiding en zong toen een kluchtig Frans lichie allerliefst zij rostel dat lichie is beneden uw talent zie, hij kent ongetwijfeld wel iets uit de Lucia of uit de Norma ik vlieg zo hoog niet meer zijn Nikolette jij hebt uw duntjes gehad, Adje maar één vraag toch weet me vrouw Van Zierik dat hij zulke gaafen bezit zij heeft me nooit verzocht te zingen antwoorden Nikolette en bovendien, daar ben ik niet op gehuurd dat ik de beginselen aan de kinders kan onderwijzen en meer vergt ze niet van mij ik weet dat zij veel van u vergt meer, oneindig meer dan behoorde zij rostel ik beklaag mij over niets zijn Nikolette opeens ernstigwoordende nee, dat wil ik geloven daardoor zij het gij te moedig te groot hartig daarbuiten zal men niet weten maar voor een huisgenoot kan zo iets verborgen blijven hoe? u die in ereplaats in de salon zou het waardig zijn u band men naar de kinderkamer u veroordeelt men tot het werk van een dienst maagt tot de meest slaafse verrichtingen u die schitteren zou in hoofdse kringen u staat mij geen ander gezelschap toe dan dat van kinderen en meiden nog eens meneer hernam Nikolette niet beklaag, verlang ik niet beklaag te worden gij zult mij in dat geval niet beletten dat ik u bewondig zij rostel horeens meneer, hernam zij hem aanzienen met een vrije moedige openblik ik heb zo even met u geschertst en voor u gezongen en u geloof ik bewezen dat ik geen preutse neuf ben ik ben voorkomen gezind om mij tegenover u tussen huisgenoten en fatsoenlijke lidden Jean de bon compagnie was de uitdruk die zij bezigde maar om u tot mijn vertrouwening tot mijn raadsman te maken of zelfs toe te laten dat gij u over mijn bijzondere aangelegenheden bekommerd daar toe zal ik nimmer overgaan Rostel keek niet weinig op zijn neus bij een taal als deze die hij niet verwacht had zowis zouden hij suff en sprakeloos zijn blijven staan indien zijn deelneming in het lot van Nicolette alleen geveinst waren geweest maar hij had werkelijk medeleiden met het meisje het is waar, daar kwam een ander gevoel bij en zo hij zijn einddoel bereikte dan zou dit gewis niet strekken tot bevordering van Nicolettes wel zijn of geluk waar de mensen zijn over het algemeen zo gesteld dat zij het voorrecht om iemand verdriet aan te doen aan een derde misgunnen voor zichzelf te bewaren we hebben er genoeg gekend die de ene reizen precies evenveel geld moeite, tijd list, invloed besteed zouden hebben om de eer van een meisje uit de grijpende klauwdesverdervers te redden als zij in andere reizen besteden zouden om diezelfde eer voor eigen rekening te confisceren dan om terug de keren tot dat wij zeiden Rostel gevoelde zich gekrenkt dus telkens afgeslagen te worden als hij sympathie wilde tonen en met een drift die des te beter uitwijking deed omdat hij niet bestudeerd was Nicolette die na het uitspreken van het bovenvermelde afscheid een hoofdbuiging gemaakt had en zich verwijderen wilde tegenhoudende riep hij uit maar, dat is vreed dat is onbarmhardig dat heb ik niet verdiend ik mag u dus niet laten gaan ik wil niet dat jij de gedachten met u neemt als waren ik een indringer een bemuzieke kwast verre van mij de verwaandheid alsof ik mij dat uw raadsman zou willen opwerpen of enige aanspraak maken op uw vertrouwen maar ik zie niet in dat ik een ongepassheid zou begaan door de wensen dat jij in een atmosfeer leeft het u beter waardig of door maar bereid te verklaren tot al zodanig dienstbestoon als ik behoudens eerbied en achting bewijzen kan verbieden is onmenselijk en jij zou het niet gesproken hebben als jij daar deed in die boze tongen u niet tegen mij hadden ingenomen er lag zo ook een waarheidstoon in de klacht van Rostan een zoveel schijnbare grond dat Nicolette er door getroffen werd en een ogenblik zwijgend voor zich neerbleef zien als om haar gedachten bijeen te garen Horeens, meneer Rostan zeiden zij toen op een milder toon dan zij even tevoren gebezigd had ik wil mij overtuigd houden dat jij het wel met mij meent en welke reden zou jij ook kunnen hebben mijn verdriet te willen aandoen maar geloof dan ook u erzijds dat er bij mij geen reden bestaan kon om u iets kwetsend te willen zeggen ik heb alleen mijn mening u willen mededelen om trend te grenzen binnen welke wij ons bewegen moeten ik kan mij niet klaarder uitdrukken verstand jij des niet te min het is even goed wat ik bedoel dan zout jij de goede dunk die ik van uw schanderheid heb te leurstellen is er voor het overige in de wijze waarop ik mij heb uitgedrukt iets dat u mishaagde dan zult het mij vergeven ik had genet minst de oogmerk u te beledigen en ik verlang niets liever dan goede vrienden met u te blijven dit zegende stak ze hem de hand toe Rostan had een gevoel dat hij nooit tevoren gekend had dat eenvoudige meisje daar tegenover hem sloeg hem op ieder terrein van aanval dat hij verproefde die natuurlijk onschuld dat kalm en zichzelf beheersend hard waren hem te kloek hij nam met levendigheid de hem aangeboden hand die hand was satijnig en fris en het was de zijne die beefde hij boog zich diep over die hand toch hij dors die niet kussen toen liet hij die los boog zich nogmaals en stond alleen het is duidelijk zei hij tot zichzelf waar het hem wel had voor zich gekeken het is duidelijk dat George Rostan haar zo onverschillig is als de grote mogul en dat te moeten bemerken juist nu ik hoe langer hoe meer talenten in haar ontdek en haar hoger leer waarderen zij zal de drommel haal mij niet hetzelfde ontrend mij zeggen in tegendeel wanneer ik mij in die spiegel daar bekijk dan heb ik al het voorkomen van een gek ik wil strikken zetten voor een ander en vang er mij zelf in zij gaat heen en laat mij beteuterd staan zonder een woord meer van mijn rol te kennen of liever te pas te kunnen brengen ik had die toch zo mooi geleerd is zij nu beter actrice dan ik of gaat natuur alle krachten boven nu in alle gevallen de hand in het heen gaan gegeven en mij vergiftenis gevraagd vergiftenis ja zoals een rijkaart die vragen zou aan de bedenlaag dat de aal moest niet groter is die hij aan toe herpt hmm een koele handruk a lang glaas en dat zal het ook bij blijven ja een aria misschien die zij als een gelegenheid is voor mij zingen zal daar kom ik zeker een boel verder mee het is ongetwijfeld één die er vrouwen die mij bepaalt ten huwelijk vragen of om juist op te spreken ten huwelijk nemen moet eer zij u de minste gunst bewijzen nu zou ik immer plan had om te trouwen zeker haar liever dan elke andere ik zou mijn voegere loop aanweer kunnen beginnen zij zou een uitmunt aan de aanwinst voor het toneel zijn zij heeft in een grote wereld verkeerd en op de kinderkamer ze zingt als een primadonna die van een venus scheept iemand af met de houding van een juno en kan haar eigen kleren verstellen ze zou in alle rollen thuis zijn ze spreekt zuiverfrans en hapert er hier of daar wat aan dat zou zij spoedig leren verbeteren maar ik bazel, ik zoek immers mijn voortuim te maken en daar moet emelie mij aan helpen hoe? waarachtig zeer dat ik dit meisje gezien heb begint mijn emelie tegen te staan en niet het minst om de wijze waarop zij dat goede kind behandelt ze is ja loers en zij heeft haar reden toe reden, ja maar wel beschoud, geen recht ze heeft mij geschonken wat haar eigendom niet was wat een ander toe behoorde en waarvoor ik haar geen dankbaarheidsschuldig ben ze had haar man trouw beloofd en ik nimmig aan haar liezons als de onze zijn voor geen der partijen verbindend vergeten dat zij meer in mijn macht is dan ik in de haren het was onder het op en neerwandelen van de kamer dat Rostan deze bespiegelingen bij zichzelf maakte en meer andere die wij de lezers schenken toen hij eindelijk de deur opende en het vertrek verliet kwam Caroline juist de trap af en zag hem enigszins verwonderd aan en met een glimlach die niet vrij was van spotternij drommels dacht hij, terwijl hij zich op de lippen beet die heks weet dat mazel zo even hier was en nu weet zij dat ik er ook was zij zal het aan haar mevrouw vertellen en dat bezorgt mij weer een nieuw toneel en aan die arme meid nieuwe vervolgingen en trots al zijn dappere voornemens ging George Rostan met een bezorgt gemoet een huilend hoofd en lomensreden naar zijn kamer ook niet colletten van haar zijde overige van die dag niet op haar gemak en ze was het nog minder de volgende morgen toen reed dadelijk na het eerst de ontbijt Caroline bij haar kwam met de boodschap dat mevrouw haar wens te spreken de kinderen zo lang onder het toezicht haar carmenier laatende, trok colletten, schoor voetende en met een beklemd gemoet naar het voetwaar van mevrouw het gelaat van deze stond cool en strak als colletten dat gewoon was toch de aanhef luidige heel anders tellend dan zij verwachten we hebben vanmiddag mensen te eten maar wat zijn we zijn mevrouw colletten maakt een hoofdbuiging die zoveel betekende als daar heb ik van gehoord als naar gewoonte vervolgde mevrouw zullen de kinderen op het deser komen hij zult Emily en Joan haar witte jurken met blauwe koortjes en blauwe streepjes aandoen en lage schoentjes uit dit is wel mevrouw zijn colletten hij zult ze zelf binnenbrengen hier maakte mevrouw een kleine pauze eerst hij weer ervoor ging wij wachten een gast die u verlangt te zien en dingen genoeg aan zal doen te ontmoeten mijn heer de graaf van eilag volg colletten met een uitroep van blijdschap en natuurlijk het eerst aan hem denkende omdat zij wist dat hij meer bij van nee antwoorden mevrouw dus iemand die geen lang niet gezien hebt en mijn heer van Zieric heeft verzogd dat ik hem u niet noemen zou maar ik houd niet van theater koepen en gezult dus wel zo goed willen zijn om te onthouden van al wat zwemen zou naar herkenningstournelen en dergelijke dingen meer maar ik begrijp niet mevrouw dit is al wat ik u te zeggen had al een verdere verklaring afsnijdende Nikolette maakte een stilswijgende hoofdbuiging en vertrok toen ze aan de deur was, zei de mevrouw apropos wanneer jij weder muziek in de benedenkamer maakt sluit dan de deur eerst mij naar u verrasten het oog van mevrouw schoot vlammen einde van het tweede hoofdstuk van het elfte boek