 Het was wel een tijd waarin die medesrechtschap net begonnen was. En de bestuurders, ja, die moesten echt wennen aan die nieuwe bestuursvormen. We hebben natuurlijk heel lang alleen het alleen zelf voor het zeggen gehaald. Maar plotseling moesten ze ook beleid verantwoorden naar de Universiteitsraad toe. Het was ook de tijd dat er wel elke vergadering een motie voor lag om Shell te boycotten. Maar het was ook altijd wel zo dat na afloop we met z'n allen naar het doch zich hert toegingen. En dat eigenlijk daar de strijdbaar al meestal wel weer begraven werd. Wat erg leuk is en bijzonder is aan Tilburg, is dat je als student ook wekelijks vergadert met de universiteitsbestuurders. En dat zou ook allebei plaatsnemen in de commissie vergaderingen en de universiteitsgraad zelf. Dus het contact was heel erg goed en we konden bij wijze van zo binnenlopen, bij ze op kantoor, het initiatief buiten de universiteitsraad indienen. En dat vond ik heel erg prettig en ook heel erg leerzaam. Het enige wat we nog een beetje voor de geest had, is dat we ooit ook eens vanuit die fractie van de Uraad initiatief hebben genomen om een muurschildering aan te brengen naast de ingang van de universiteit. Dat was in de tijd dat de regering in Sili aan boekverbandingen deed. En dat is zo haaks op waarin de universiteit mee bezig is, dat we het een goed idee vonden om daar aan dat aan te besteden en dan via zo'n muurschildering dat ook te laten blijken. Maar ik ook heel erg trots op en mijn hele bestuur heel erg trots op is, is het feit dat we in ons jaar ervoor gezorgd hebben dat de sportkantine in Tilburg kwam bij de sportvelden. En ik denk dat alle studenten, sportstudenten, sportverenigingen hier nog steeds heel veel profiteiten van hebben. De universiteitsraad als beslaart organ, als bestuursorgan verdween en werd een medezeggerschapsorgan. En daarmee dus een heel stuk krachtelozer. Ik heb me daar heftig tegen verzet. Samen met het college van bestuur hebben we toen een proces op gang gezet. En daarbij hebben we het goede van dat systeem proberen te behouden en het slechte, namelijk de geweldige bureaucratisering die ermee gepaard ging, om die tot een minimum te beperken. En dat werkte echt als een trein. Dat ik natuurlijk door dit te zijn universiteitsraad natuurlijk ook inzicht kreeg in de bestuurlijke proces en wat ze daar speelden, dat hielp me omdat ik dus dan ook beter als dekaan op dat centrale bestuur kon functioneren. Ik begreep beter hoe de zaken daar georganiseerd waren. Om op die leeftijd al aan te mogen schrijven bij het dagelijks bestuur van zo'n grote organisatie als de universiteit. Dat was natuurlijk een enorme leerschool voor mij. En het zorgde er dus wel voordat ik een vliegende start maakte in de kennis van het besturen en manager van een grote organisatie. Ik heb geleerd om vooruit te kijken, ik heb geleerd om strategisch te leren denken. Ik heb geleerd om je vast te houden aan waarden die je belangrijk vindt en die je als gemeenschap belangrijk vindt. Omdat die zo richtinggevens zijn dat dan bijna de rest vanzelf gaat. Je komt al wat barrières tegen uiteraard, maar als je een heldere visie hebt, een heldere strategie, dan heb je de oorlog eigenlijk al een beetje gewonnen. Dat je in zo'n universiteitsgraad gewoon discussies voert over de visie en de belangrijke satirische vragen waar een universiteit voor staat. En niet laat verzanden in allerlei discussies over details, omdat dat eigenlijk zonder van de tijd is. Er zijn zulke belangrijke vragen waar een antwoord op geformuleerd moet worden. Vanuit een visie dat het uiteindelijk om de instelling gaat waar iedereen belang bij heeft. En niet vanuit een puur, vanuit een belangenbaartiging van een bepaalde geleding of iets. Geniet er vooral van. Het klinkt heel erg cliché, maar het jaar vliegt voorbij. En er zijn zo ontzettend veel dingen die je kunt doen. Je bouwt een geweldig netwerk op, geniet daarvan. Want ik denk dat je nooit meer deze kans krijgt om zo ontzettend veel mensen te ontmoeten in één jaar. En zo veel uitdagingen aan te gaan in één jaar. Ja, ga ervoor.