 Vervolg van de 23e hoofdstuk van deel 2 van het kleine dorrit van Charles Dickens, vertaald door A. G. van Tricht, deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Noggens stak hij harde hand toe, en nogens kon Flora die vrij moedig aannemen. Al hechten zij weinig aan zo'n openelijke handdruk, waar zo'n niets geheim zinnig aan het verbonden was, en die met het geen vroege was niets te maken had. Tot groot vermaak van zichzelf en tot ontzetting van Klenem, bedekte zij zijn hand met een tipje van haar schaal voor zij haar aannem. Daarna keek zij uit het venster, en twee personen ziende aankomen, riep zij met grote blijdschap uit, ah, papa, stil Arthur, in het hemel's naam, en wachtelde naar haar stoel, alsof zij bang was van verrassing en maagdelijke ontroering in zwijn te zullen vallen. De patriarch, straalend als altijd, kwam intussen door Panks vergezeld op het kantoor af. Panks opende de deur voor hem, sleepte hem binnen en ging toen in een hoekje voor Anker liggen. Ik vernam van Flora, zei de patriarch, met zijn gewone, minzame glimlach, dat zij u een bezoek ging brengen. En nu, ik toch uit moest, dacht ik, ik zal er ookens heen gaan, ik zal er ookens heen gaan. De hemelse wijsheid, waarvan deze mededeling op zichzelf niet bijzonder diepsinnig getuigenis moest afleggen door middel van zijn blauwe ogen, zijn blinkend hoofd en zijn witte haren, was bepaald indrukwekkend. Ze scheen waardig opgetekend te worden onder de uitingen van de beste der mensen, ook toen hij op de aangeboden stoel plaatsgenomen had en zijde. Dus u bent weer in zaken gegaan, meneer Klenem, ik wens u, goed succes, meneer, goed succes. Scheenheid blijkt te geven van een wonder van goedertierendheid. Mevrouw Finching heeft mij medegedeeld, meneer, zei Arthur, na zijn erkendelijkheid te hebben uitgesproken, de weduwe van Wijlen, de heer Finching, protesteerde in tussen met een gebaar tegen het gebruik van deze deftige naam, dat zij hoopte nu en dan gebruik te kunnen maken van de diensten van dat naastertje dat u aan mijn moeder hebt aanbevolen. Ik betuigde haar juist mijn dank daarvoor. Aangezien de patriaar, op een hulpeloze manier naar Panks omkeek, stak deze het notitieboek waarin hij verdiept geweest was in de zak en nam hem op sleeptouw. U hebt, haar volstrekt, niet gerecommandeerd zich, zij Panks. Hoe had u dat kunnen doen? U wist niets van haar, men noemde u haar naam. En die hebt u eenvoudig overgebracht, dat is alles wat u deed. Nu, zei Klenem, aangezien zij elke aanbeveling rechtvaardigd, is dat voldoende. U bent blij dat het zo goed uitkomt, vervolgde Panks, maar het had ook slecht kunnen uitkomen. Het is geen verdiensten van u, nu het goed is, en men zou u niets kunnen verwijten als het niet goed was. U hebt niet de minste waarborg gegeven, u kende haar volstrekt niet. Kent u dus niemand van haar familie, waagde Arthur op goed geluk af te vragen. Iemand van haar familie herhaalde Panks. Hoe zou u bekend zijn met iemand van haar familie? U hoorde haar naam nooit noemen. U kunt niet bekend zijn met een familie waarvan u de naam niet gehoord hebt, is het wel? Nee immers. Al die tijd had de patriarch genoegelijk zitten glimlachen. Groedertieren het hoofd schuddende of knikkende naar gelangde zaak vereisten. En wat de inlichtingen betreft ging Panks voor het? U weet in het algemeen wel wat dat geven van inlichtingen betekent. Allemaal onzin. Denk maar aan uw huurders in het hoofd. Wij geven allemaal inlichtingen voor elkaar als men hen hun gang liet gaan. En waartoe zou het dienen hen hun gang te laten gaan. Is het beter voor twee mensen bij de neus genomen te worden? Dan door één. Eén is genoeg. Eén die niet betalen kan haalt er een ander bij die ook niet betalen kan. Om te verzekeren dat hij niet betalen kan. Net als iemand met twee houten benen die er een ander met twee houten benen bij haalt. Om te verzekeren dat hij twee gewone benen heeft. Zijn zij nu een van beide geschikt om een wetloop te houden. En vier houten zijn lastiger voor u dan twee. Wanneer u er geen nodig hebt. Meneer Panks liet na deze woorden al zijn stoom ontsnappen. De stilte die nu volgde werd plotseling afgebroken door meneer Finching Stante die naar haar laatste opmerking op haar stoel gezeten had als of zij door een beroerte getroffen was. Zij kreeg een hevige zenuwschok die er op berekend was de oningewijde te doen ontstellen en zij op vernijnige toon. Je kunt geen hoofd met hersensmaken uit een metalen knop waar niets in zit. Je kon het niet doen toen je oom George nog leefde en nu hij dood is kun je het nog veel minder. Panks was onmiddelijk met zijn antwoord gereed. Is het werkelijk waar, mevrouw? Wel, lieve Hemel, het verbaasd mij dit te horen. Toch had de opmerking van mevrouw Finching Stante een neerdruckende invloed op het kleine gezelschap. Ten eerste, omdat men onmogelijk doen kon als of men niet begreep dat die schimp scheurt op Klenems onschuldig hoofd was bedoeld en ten tweede, omdat niemand begreep wiens oom George bedoeld werd en wiens geest zij onder die naam had willen oproepen. Flora zei daarom niet zonder trots op haar legaat dat meneer Finching Stante vandaag al bijzonder levendig was en zij nu maar beter deden heen te gaan. Edoch, meneer Finching Stante, bleek zo levendig te zijn dat zij deze wenk ver van vriendelijk opvatten en verklaarde nog niet te willen heen gaan. Erbij voegende dat indien hij, zij bedoelde Klenem, van haar verlost wilde zijn, hij haar maar het raam moest uitgooien. Zij dron er zelfs op aan, dat hij het doen zou. Zij zou hem dat wel eens willen zien doen. Panks kende de patriarchale varenwaters zo goed dat hij in alle omstandigheden raad sching te weten. Hij zette zijn hoed op, ging naar buiten en kwam een ogenblik later het kantoor weer binnen zo fris en blozend als of hij enige weken buiten doorgebracht had. Nam de hoed af, streek zijn haar glad en zij op een toon van de hoogste verbazing wel heb ik van mijn deven. Hoe vaart u, mevrouw? U ziet er betoverend uit vandaag. Ik ben heel blij u te zien. Sta mij de gunst toe, u een arm aan te bieden, mevrouw. Dan zullen wij samen een wandelingetje gaan maken. U en ik, als u mij tenminste de eer van uw gezelschap wilt gunnen. Als een galant, cavalier, geleide hij meneer Finching standte de kantoortrap af naar buiten. De patriarch stond op met een air als of hij het gedaan had en volgde minzaam op zijn beurt gevolgde flora. In het voorbij gaan, fluisterde hij de vroegere aanbidden van flora in dat zij allen de levenskelk tot de bodem hadden geledigd en dat meneer Finching op de bodem zat. Dit laatste vooral ging met allerlei geheimzinnige gebaren gepaard. Toen Kleinem alleen was, kwamen die oude vermoedens dat er iets bestond tussen zijn moeder en de familie Dorrit weer in hem op. Ze bleven hem bezighouden, zelfs toen hij zijn werk voortzette, dat door het bezoek afgebroken was. Een vluchtige schaduw op zijn boek deed hem opkijken. Het was Penks, met de hoed achter op het hoofd. Alsof zijn stijleharen die hadden afgewipt. Met zijn zwarte kraalogen, onderzoekend naar binnenkijkende, op zijn nagelsbijtende en de linkerhand in de zak. Totdat deze aan de beurt zou komen, ging hij het venster voorbij, tikte aan en vroeg of hij nog even mocht binnenkomen. Kleinem knikte bevestigend, waarop Penks naar binnen stoomde, recht op de lessenaar aan, waaraan hij zich vastklomte, door beide armen erop te leggen. Toen hij al zijn stoom had uitgelaten, vroeg Kleinem, is meneer Finching standte tevreden gesteld. Alles inoorde meneer, antwoorde Penks. Ik heb me helaas, de vijandschap van die dame, op de hals gehaald, zei Kleinem. Weet u ook waardoor? Zou zij dat zelf wil weten? Mij denkt van niet, mij ook. Penks haalde een notitieboek voor de dag. Opende het, sloot het weer, legde het in zijn hoed, die hij op de lessenaar gezet had, en keek toen naar de bodem van zijn hoed. Alles schijnbaar met groot overleg. Meneer Kleinem begon hij eindelijk. Ik heb inlichtingen nodig. In zaken deze firma? Nee. Waarover dan? En van mij? Ja, meneer, ja van u, als u zo goed wilt zijn, ze te geven, antwoorde Penks. Ik heb inlichtingen nodig, over, door, door, juist door het, dat is de naam. Penks liet weer dat eigenaardige geblaas horen, en begon nu op de nagels van de andere hand te kluyven. Arthur keek hem onderzoekend aan en hij beantwoorde die blik. En wat wilt u van die naam weten? Alles wat u er mij van vertellen kunt en wilt. Het verbaasd mij, meneer Penks, dat u met dit verzoek bij mij komt, ze Kleinem. Het mag u vreemd voorkomen, het is toch ernstig gemengd. In één woord het zijn zaken. En ik ben een man van zaken. Wat heb ik anders in deze wereld te doen dan mij met zaken bezig te houden? Niets. Arthur begon weer aan de ernst van het uitgedroogde mannetje te twijfelen en keek hem nog eens met grote aandacht in het gelaad. Hij was even groezelig en ongeschoren als gewoondelijk. Ook even levendig en ernstig als gewoondelijk. En hij kon er niets in ontdekken van het spotachtige dat hij in zijn stem mengde te horen. Om u de gehele waarheid te zeggen meneer, Hernan Penks, ik vraag die inlichtingen voor mijzelf, niet voor mijn eigenaar. Bedoelt u met uw eigenaar, meneer Kesby, Penks knikte. Meneer Kesby, stel het volgende geval. Ik hoor bij mijn eigenaar een naam, de naam van een jong meisje in wie meneer Klenem belangstelt. Stel dat die naam het eerste aan mijn eigenaar genoemd is door zekere ploornis. Stel ik ga naar ploornis en vraag hem inlichtingen. Stel dat ploornis of schoon zeswekend en achter in het betalen van zijn huur weigert. Stel dat je vrouw ploornis ook weigert. Stel zij verwijzen mij beiden naar meneer Klenem. Maak nu u gevolgtrekking maar. Nu, nu meneer, stel ik kom bij u. Stel, u ziet mij voor u. Terwijl de stijl haren nog stijler opstonden dan gewoondelijk, en zijn adem nog sneller en stotender ging dan gewoondelijk, deed de bemoezieke Penks een stap achteruit om zijn gehele vuile romp te laten bekijken. Kwam weer vooruit en keek met zijn levendige oogjes. Nu eens in de hoed waarin zijn notitieboekje lag. Dan weder naar Klenems gezicht. Meneer Penks, zei Klenem, zonder mij in u we geheimen te willen dringen. Zou ik u toch garne twee vragen willen doen. Uitstens. Juist viel Penks in met zijn vuile voorste vinger met de afre kloven nagel in de hoogte. Dat begrijp ik. Waarom verlang je inlichtingen? Juist, waarom? Goed dan. Niets te maken met mijn eigenaar. Op het oogomelijk nog niet bepaald te zeggen. Belachelijk, maar goed, verlangend, een jeugdig persoon dat door het heet van dienst te zijn. De voorvinger ging waarschuwend in de hoogte. Geeft u maar toe dat de bewegereden goed is. Ten tweede en ten laatste wat wenst u te weten? Nog voor de vragen gedaan was, had Penks zijn notitieboekje opgevist uit zijn hoed. En na het zorgvuldig, in zijn borsak gestoken te hebben, keek hij Klenem recht in de ogen en antwoorden puffend. Ik heb aanvullende inlichtingen van allerlei aard nodig. Klenem kon onmogelijk een glimlach onderdrukken. Toen de snuivende kleine stoomslepoot zo nuttig voor dat onhandelbare schip de kersbie, daar als het waren, lachte loeren gereed om op hem in te stomen en hem, eer hij op zijn manoeuvres verdacht was alles af te kapen of schoon de gretigheid die Penks aan de dag legde ook wel tot nadenken stemde. Hij besloot dan ook hem al die inlichtingen te verschaffen die hij geefend kon, begrijpende dat hij ze anders wel elders zou weten te krijgen. Na Penks nog een zerinner te hebben, aan dienst vrijwillige verklaring dat zijn eigenaar niet in de zaak betrokken was en dat zijn eigen bedoelingen goed waren. Welke verklaring door hem nog eens bevestigd werd, had hij hem eerlijk dat hem niets bekend was van de afstaming of de vroegere woonplaats van de familie Dorrit. Dat het geen hij van de familie wist zich bepaalde tot het feit dat zij naar het schijn tegenwoordig bestond uit vijf leden. Namelijk twee broeders, de ene omgetrouwd met drie kinderen. Voor zover hij die wist of gissen kon deelde hij Penks de leeftijd en mede van de onderscheide leden de familie. En eindelijk gaf hij hem een beschrijving van de vader van de Marshallsea en van de omstandigheden die je toegeleid hadden hem deze titel te doen verwerven. Naarmate Penks belangstelling groter werd nam zijn gesnuif en gesnork in hevigheid toe. Hij luisterde met de grootste aandacht scheen de aangenaamste gewaarwoordingen te ondervinden bij de pijnlijkste gedeelten van het verhaal vooral bij de mededeling van de lange duur in Dorrit's gevangerschap. Ten slotte, meneer Penks eindigde aartuur heb ik alleen nog dit te zeggen. Afgescheiden van persoonlijke overwegingen heb ik reden om zo min mogelijk over de familie Dorrit te spreken. Vooral in het huis mijn hermoeder meneer Penks knikte en om zo veel mogelijk van haar te weten te komen zo'n knapman van zaken als u bent. Wat blief? Penks had plotseling een oorverdovend gesnuif laten horen. Het is niets, zei hij. Zo'n knapman van zaken weet heel goed wat een billige overeenkomst is. Ik wens met u overeenkomst te maken dat u mij alle mogelijke inlichtingen over de familie Dorrit verschaffen zult. Voor zover u daartoe in staat bent. Evenals ik u hebt mede gedeeld wat ik ervan weet. Het is waarschijnlijk een bewijs van mijn geringen zakenkennis dat ik die voorwaarden niet eerst gesteld heb. Maar ik beschou de gehele zaak en de eerere zaak. Ik heb al zoveel zaken gedaan waarbij slimheid nodig was dat ik er schoon genoeg van heb. Penks moest lachen. Wij hebben een akkoord aangegaan meneer en u zult zien dat ik er mijst tippen aan houden zal. Hij bleef klennen nog een poos aankijken en zijn tien nagels moesten het nu één voor één ontgelden. Vermoederlijk ging hij in gedachten een sna wat hij gehoord had. Ten einde nu hij de middelen nog bij de hand had zo nodig hier en daar een graping in zijn geheugen aan te vullen. Alles is dus in orde zei hij eindelijk en nu neem ik afscheid want het is vandaag betaaldag in het Hof. Maar a propos die manke vreemdeling met zijn stok. Zozo, je wil toch wel eens indichtingen hebben merk ik zei Klenem de vraag is of hij betalen kan meneer neem alles wat je krijgen kunt en houdt alles wat je niet genoodzaakt wordt af te geven dat is zaken doen de manke vreemdeling wil een zolderkamertje hebben in het Hof is hij daar goed voor dat is de vraag ik ben er goed voor zei Klenem en sta voor hem in dat is voldoende wat ik van het bloedende hardhof hebben moet zijn pengs een aantekening in zijn boekjemakende staat hier geschreven daar aan heb ik mij te houden betalen of je boeltje wordt verkocht zo is het paar rol in het Hof de manke vreemdeling met de stok vertelde dat u hem hierheen gezonden had maar hij kan wel vertellen dat de grote mogul hem gezonden heeft eet mee dat hij uit het ziekenhuis komt ja hij heeft een ongeluk gehad op straat hij is nu pas uit het ziekenhuis ontslagen ik heb het wel bijgewoond meneer dat zo'n hospitaal iemand arm maakte zijn pengs blazend en heigend als een vurengros dat heb ik ook wel eens gehoord antwoorden Klenem vrij onverschillig nu was pengs klaar om van wal te steken hij liet de nodige stoom uit en zonder enig teken of plichtpleging snorde hij de trap af en stond al in het bloedende hard Hof nog eer hij goed en wel uit het kantoor was gedurende de rest van de dag was het hele Hof in een toestand van halverradeloosheid want de neidige pengs waren er rond onderhield de slechte betalers over hun achterstallige huurpengen eiste alles op volgend zijn boekje dreigde met opzeggen van de huur en verkopen van de inboedel zat de vanbetalers overal na blies wolken van onsteltenis voor zich uit en liet wolken van onsteltenis in zijn zocht achter troepjes mensen stonden te luisteren voor de woning waarin hij zich bevond ten einde brok stukken van zijn gesprekken met de bewoners op te vangen en wanneer men hem de trap hoorde afkomen konden zij dikwijls niet zo spoelig wegkomen of hij was al tussen hen in en informeerde achterstallige huurpengen zodat zij van schrik als vastgeworteld op de plek bleven staan het gehele verdere gedeelte van de dag weer klonkpengstem door het hof wat denk je wel en wat zou je dan wel willen hij wilde geen verontschuldigingen aanhoren geen klachten aanhoren niets over herstelling aanhoren niets aanhoren denk van gereed geld zo snuivende en blazende en stomende trok hij in alle mogelijke richtingen het hoofd door al warmer en vuilerwoordende en toen hij het eindelijk verliet was het er zo woelig en modderig dat het 2 uur later nog niet tot bedaren was gekomen er hadden die avond op onderscheidende plaatsen bij eentkomsten van de bloedende harters plaats en algemeen was men het er over eens dat die pengs geen hart in zijn lijf had dat het de betreuren was dat zo'n gentleman als meneer kersby het ophalen van de huurpeningen aan zo iemand overliet winzware aard hij zeker nooit had leren kennen want zo spraakende bloedende harters als een gentleman met zulk haar en zulke ogen zelf de huur ophalde je vrouw dan zou men niet zo uitgeknepen en uitgezogen worden dan zou alles heel anders gaan in het hoofd op hetzelfde uur en op de minuut af kwam de patriarch hij had het oormedag dus voordat uitzuigen begon met zijn plechters gezicht door het hoofdgewandeld met het opzet vertrouwen in te boezemen op zijn blinkende schedelknobbels en zijde harem op hetzelfde uur dan kwam de patriarch het kleine dok van zijn uitgeputte sleetboot binnenvallen overal kanderdraaiende een slechte dag gemaakt pengs een heel slechte dag het komt mij voor meneer en ik ben het aan mij zelf verplicht u dat duidelijk aan uw verstand te brengen dat u meer geld veel meer geld had los moeten krijgen einde van hoofdstuk 23 24 de hoofdstuk van deel 2 van kleine Dorrit van Charles Dickens vertaald door AG van Tricht deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders kleine Dorrit ontving diezelfde avond een bezoek van Plornisch wie nadat hij zijn verlangen te kennen gegeven had om haar alleen te spreken hij deed dit door enige malen zo opvallend te hoesten dat haar vader alleen dan er niets van gemerkt zou hebben wanneer hij een levende illustratie geweest was van de stelregel dat niemand zo steken blind is als iemand die niet zien wil audiensie verleend werd op het algemene trap lokaal buiten de deur er is vandaag een dame in het hoofd geweest je vrouw Dorrit bron de Plornisch en zij had nog een tweede bij zich maar zo'n oude tang heb ik nog nooit gezien de manier waarop die iemand kan afsnouwen nou de goedmoedige Plornisch kon in de eerste ogen blikken zijn gedachten niet van meneer Finching standte losgeuren ja, zag hij tot zijn voor onschuldiging ik verzeker u zij is zo zuur als a zijn eindelijk maakte hij zich met mannenmoed van dit onderwerp los en haar nam maar nu is zij nog hier, nog daar op het ogenblik die andere dame was de dochter van meneer Kessbie en als meneer Kessbie er niet warmpjes in zit dan is dat niet de schuld van Pengs want Pengs weet het geld wel los te krijgen dat verzeker ik u Plornisch verhalen waren gewonelijk wat duister maar hij sprak toch met zekere nadruk en waarvoor je vrouw Kessbie nu in het Hof kwam dat was om te zeggen dat als je vrouw Dorrit eens wilde aankomen aan dit adres hij overhandigde haar een kaartje en voegde erbij dat het het adres was van meneer Kessbie waar Pengs een klein kantoortje had om zijn geld na te tellen dan zou het haar plezier doen zij was een ouder beproefde vriendin van meneer Klenem vertelde zij erbij en hoopte zich nuttig te kunnen maken voor zijn vriendin door haar naaiwerk te verschaffen dat zeiden zij aangezien zij wilde weten of je vrouw Dorrit morgen misschien al dadelijk komend kom beloofde ik haar u dat te gaan vragen je vrouw en als het goed is het vanavond nog te gaan zeggen en als het niet goed is te gaan zeggen wanneer dan wel ik dank u wel ik kan er morgen heen gaan met een kleine Dorrit het is heel vriendelijk van u maar zo bent u altijd met bescheidenheid alle verdiensten afwijzende opende hij de kamer deur en ging met haar naar binnen zich houdende als of hij volstrekt niet met haar had staan praten hij deed dit echter zo onhandig dat haar vader moest gemerkt hebben al was hij niet het minst achter dochter geweest minzaam als altijd sloeg de vader er geen acht op maar bleef zitten soezem na een kort gesprek waarin de onderdanigheid van de vroegere medegevangenen plaatsmaakte voor de voorrechten van een vriend uit de stad zich echter zijn nedere gestaat van stukka door zeer goed bewust was nam ploornis afscheid voor hij de gevangenis verliet wandelde hij nog eens rond en weer op een blik op de kegelbaan met de gemengde gevaarwoordingen van de vroegere bewoner die zijn geheimen redenen heeft om te onderstellen dat hij er spoedig zal terugkomen vroeg in de morgen Maggie de zorg voor de kleine huishouding opdragende vertrok kleine dorret naar de patriarchale woning hoewel dit een stuiver kostte nam ze haar weg over de ijzere brug en legde dit gedeelte van haar wandeling veel langzamer af dan de rest vijf minuten voor acht uur bracht zij haar hand aan de patriarchale plopper die zij net kon bereiken zij gaf het kaartje van mevrouw Finching aan het meisje dat open deed en haar mede deelde dat je vrouw Flora bij haar terugkeer onder het ouderlijk dak had zij haar jonge meisje staan weer aangenomen nog op haar slaapkamer was maar of zij maar zo goed wilde zijn naar je vrouw Flora zitkamer te gaan in je vrouw Flora zitkamer vond zij een goed ontbijt gereed staan voor twee personen en op een blaadje nog voor een derde persoon het dienst meisje dat een ogenblik verdwenen was keren terug of je vrouw Dorret haar goed maar wilde afzetten zich op haar gemak wilde stellen en doen als of zij thuis was maar je vrouw Dorret was wat bedeest en niet gewoon bij zulke gelegenheden te doen als of zij thuis was zelfs wist zij niet hoe zij dit moest aanleggen zodat zij op een stoel bij de deur bleef tijd haar goed op tot Flora om half negen binnen kwam het speet Flora toch zo dat zij je vrouw Dorret had laten wachten en lieve hemel waarom zat zij daar in de kou terwijl zij verwacht had haar bij de haart te zullen vinden met de courant en had dat vergeet achter gedienst meisje haar dan geen boodschap gebracht en had zij waarlijk tijd haar goed opgehouden en oh die verhemel laat ik die nu eens afnemen toen zij dit op de goedhartigste manier van de wereld ook deed werd zij zo getroffen door het gezichtje dat er in verschoudend geweest was dat zij niet kon nalaten uitroppen wat een lief klein schepseltje nam zij het gezichtje tussen haar beide handen op een wijze die de lieftalligste vrouw haar niet verbeterd zou hebben het was het werk van een ogenblik kleine Dorret had nauwelijks de tijd te bedenken hoe vriendelijk deze ontvangst was toen Flora al bezig was voor de ontbijtafel te zorgen en de sluizen de sprekendheid al had opengezet het spijt mij heus zo dat ik nu juist van morgen zo laat op moest zijn want ik was vast van het plan klaar te zijn om u te ontvangen als u aankwam en te zeggen dat iemand in wie Artur Klenem belang stelt mij altijd heel welkom zal zijn en nu lieten ze mij slapen dat moet ik bekennen als ik de waarheid zal zeggen en als u nu niet houdt van koude kip of van warme gekookte ham waarvan veel mensen niet houden behalve de joden die gewetens bezwaren hebben die gerespecteerd moeten worden hoewel ik wel wilde dat zij er ook zoveel hadden goed voor veel geld verkopen dan zal ik heel boos worden zij flora kleine door het dank te haar en zij bedees dat brood en boter en tevoldoende was oh gekheid kindlief daar wil ik niets van horen zij flora zo woest het water in de tepelt schenkende dat het haar in de oogens patten u moet goed begrijpen dat u hier komt als vriendin indien ik zo vrij mag zijn en dat ik mij schamen zou als het anders was en daarbij komt nog dat Artu Klenem over u gesproken heeft bent u moe liefje neem me vrouw u bent zo bleek u hebt te ver gelopen voor het ontbijt dat u ver hier vandaan woont u had een rijtuig moeten nemen oh lieve hemel is er ook iets te bedenken om u wat op te knappen ik voel mij heus heel wel mevrouw ik dank u duizendmaal maar ik voel mij heel wel neem dan dadelijk een kop thee en een vleugel van de kip en wat ham ik breng dit blaadje altijd zelf aan meneer finching standte die op haar bed ontbijt een aller liefste oude dame en zo verstandig het portret van meneer finching hangt achter de deur het lijkt heel goed alleen is het voorhoofd want te hoog en dan die pilaar en die balustrade hebben nooit bij zulke dingen gezien en dat heeft ook niets van de wijnhandel waar hij in was een uitmuntend man maar van zulke dingen moest hij niets hebben kleine door het keek naar het portret of schoon zij van de inlichtingen op dat kunstproduct niet veel begreep meneer finching hield zoveel van me dat hij mij nooit uit zijn ogen kon laten gaan ging flora voort hoewel ik natuurlijk niet in staat ben te zeggen hoe lang dat geduurd zou hebben want hij steeft plotseling toen ik nog als een nieuwe bezem voor hem was een beste man maar niet poetisch mannelijk prosais niet romantisch maar door het keeknogens naar het portret de schilder had het hoofd zo groot gemaakt dat het van een intellectueel standpunt bekeken top zwaar leek zelfs voor Shakespeare het romantische evenwel vervolgde flora terwijl zij brood roosterde voor meneer finching standen dat heb ik eerlijk bekend aan meneer finching toen hij mij ten huurlijk vroeg en het zal u verbazen als ik u zeg dat hij het 7 maal gedaan heeft 1 maal in een huurkoetje 1 in een boot 1 in een kerkbank 1 op een ezel in Tunbridge Wells en de andere keren op zijn knieën het romantische was met Arthur Clannum verdwenen toen onze ouders ons van elkaar scheurden werden wij als marmer en besteeg de koude werkelijkheid de troon het pleiten voor meneer finching dat hij zijde dit alles heel goed te weten en aan zo'n verhouding de voorkeur te geven en toen werd het grote woord gesproken en zo is nu het leven en nu zullen wij ons niet laten breken maar buigen toen ontbijt nu eens flink terwijl ik het blaadje wegbreng kleine dorrit bleef alleen om na te denken over de betekenis van flora's ontsamenhangende woorden toen flora terugkwam begon zij aan haar eigen ontbijt nam een paar eetlepels van een bruinachtig vocht uit een fles dat naar konjak rook en deed die in haar eté daarna hernam zij ik ben verplicht de raad van mijn dokter op te volgen als maakt dat goedje niet lekker want ik ben een ongeluk geschepsel en zou zeker de schok niet te boven zijn gekomen die ik in mijn jeugd ontving en dat ik al te veel heb zitten schrijven in het kamertje hiernaast toen ik van Artu gescheiden werd kent u helemaal lang zodra kleine dorrit begreep dat haar wat gevraagd werd haar nieuwe patroness was voortdurend in gelop zodat zij niet zo snel volgend kon antwoorden zij dat zij meneer Klenem na dienst terug keer had leren kennen ja dat spreekt u hebt hem vroeger niet kunnen kennen tenzij u naar China geweest waard of met hem gecorrespondeerd had en ging van beide is waarschijnlijk antwoorden Flora want mensen die verre reizen doen gewoonlijk op Mahoney houdt te lijken en dat doet u helemaal niet en corresponderen waarover zou het u gecorrespondeerd kunnen hebben tenzij over te dus hebt u hem bij zijn moeder het eerst ontmoet is het heus heel verstandige vrouw maar vreselijk streng had liever de moeder moeten zijn van de man met het ijzeren masker mevrouw Klenem is voor mij heel vriendelijk geweest zij kleine Dorrit is ze daar ben ik blij om want omdat zij artuusmoeder is is het natuurlijk prettig dat ik een betere opinie van haar heb dan ik altijd gehad heb of schoon ik nooit weet wat zij van mij denkt als ik zo door rammel als ik altijd doe en zij mij zit aan te kijken als het noodklot in een duwwagentje naar een vergelijking dat is zo ziek en niet haar schuld waar kan ik mijn werk vinden mevrouw vrog kleine Dorrit bedees de rondkijkende kan ik het krijgen jouw vleitig toven haar resje antwoorden Flora een tweede kop thee neemende met dezelfde hoeveelheid van dat bruine vocht dat haar dokter haar had voorgeschreven daar is niet de minste haast bij en wij doen veel beter nog wat vertrouwelijk te praten over onze gemeenschappelijke vriend te koud dat wordt maar zo bedoel ik het niet heel geschikte uitdrukking gemeenschappelijke vriend dan ten gevolge van alle leefloven formaliteiten gelijk te worden aan die spartaanse jongen met de bijtende voss ik hoop u mij niet zult kwalijk nemen dat ik hem aanhaal want van alle vervelende jongens die maar elk gezelschap komen billen vallen is deze zeker de vervelendste het gezichtje van kleine Dorrit werd al bleker en bleker maar zij ging weer zitten luisteren zou ik onder wel niet wat kunnen werken vroeg zij ik kan heel goed werken en luisteren tegelijk ik zou dat veel liever doen het was aan haar ernstige gezichtje duidelijk te zien dat zij zich niet op haar gemak voelden zonder werk goed liefje zij flora en haalde een mannetje met witte handdoeken te voorschijn zo als je wilt flora zette het na zich neer en haalde haar naaige reedschap te voorschijn stak een draad en begon te zomen wat een vlugge vingertjes zij flora maar weet je zeker dat je wel sterk genoeg bent om zo hard te werken oh ja flora ging bij haar zitten met de voeten op de haartrand en maakte zich gereed tot de doen van enige romantische onthullingen zij begon weer om alle oude koeien uit de sloot te halen schudde telkens met het hoofd zuchte nu en dan hoorbaar werkte voortdurend met haar wenkbrouwen en keek enige malen niet te dikwils naar het rustige gezichtje dat over haar werk gebogen bleef je moet weten lieve niet dat ik eraan twijfel of je het al weet niet alleen omdat ik al iets over heb laten ontvallen maar ik voel dat het met vuren gelettas op mijn voorhoofd zat geschreven dat voor ik kennis maakte met weinig meneer finching ik verloofd was met 8 uur klennen in het publiek mij in 8 moet nemen meneer klennem we waren alles en alles voor elkaar het was slevens lente het was zaligheid het was waanzin het was alles van dienaart in de hoogste graad en toen wij vreed van ingescheurd werden veranderden wij instenen en ging artuur naar China en werd ik de marmeren bruit van weilen meneer finching deze laatste woordend sprak zij met een holle stem en schelen haar een gevoel van welbehagend te verschaffen ik wil niet trachten de aandoeningen van die morgen te schilderen toen alles van binnen marmer was meneer finching standte volgde in een glazen koets die alles gandelijkst onderhouden moet zijn geweest want anders zou ze niet twee huizen verder in elkaar zijn gezakt en meneer finching standte niet op een gewone keukenstoel op de vijfde november naar huis zijn gebracht genoeg als ik zeg dat de jeunee beneden in de eetkamer niets dan een lege vorm was dat papa veel te veel ingemaakte zalm had en wekenlang ziek werd en dat meneer finching en ik een vertrouwelijk reisje maakten naar Kale waar de mensen op de pier om ons vochten en ons eindelijk scheiden hoewel niet voor eeuwig dat kwam later de marmerenbruit hield even op om adem te scheppen en rammelde daarna weer voort ik werp een sluier over dat droomleven meneer finching was heel vrolijk had goede eetlust vond de keukengoed de wijnslap maar smakelijk en alles was poerlemyeu demo honden wij keerden terug en gingen wonen 30 Liddle Gosling Street London Box maar nog eerwij ons dienstmeisje er op betrapt hadden dat zij alle veren uit het logeerbed verkocht had kwam de jicht en nam meneer finching mee naar hogere sfeeren toen ik naar zijn portret schudde de weduwe van meneer finching het hoofd en droogde haar ogen af ik erbiedig de nagedachtenis van meneer finching als die van een achterzwaardig man en een toegevend echtgenoot ik behoefde maar te kikken van asperges en ze waren er om te drinken of het was er als door toverij in een pinsfles het was wel geen onbeschrijvelijk genoot maar toch wel opwekkend ik keerde onder het ouderlijk dak terug en leefde daar in afzondering bijna gelukkig gedurende enige jaren tot papa op zekere dag zo heel gemoedel kwam vertellen dat artu kleinem beneden op mij wachten ik ging naar beneden en vond hem vraag nu niet hoe of ik hem vond behalve dat hij nog ongetrouwd en bijna niets veranderd was de geheimzinnigheid waarin flora zich nu ging hullen zou waarschijnlijk andere vingertjes van rust hebben gebracht de ijverige die zij voor zich zag werkt een woord en het bedrijven gehoofdje bleef overheen gebogen letten de op elke steek die ze deden vraag mij niet ging flora voort of ik hem nog lief heb of hij mij nog lief heeft nog wat het einde daarvan zal woorden en wanneer wij woorden door waaksame ogen bespied en misschien is het wel ons lot gescheiding te blijven en te verschmachten geen woord geen blik geen ademtocht mag ons verraden alles moet zwijgend zijn als het graf laat het je dus niet verbazen dat ik betrekkele koelschijn tegen artuur en hij betrekkele koelschijn tegen mij wij hebben treurige redenen genoeg als wij elkaar maar begrijpen pst flora vertelde dit alles zo heftig zo ontstuimig als of zij er zelf geloof aan sloeg er viel niet aan te twijfelen of zij geloofde alles wat zij zeiden wanneer zij zo als meer min optrad de nijvere vingertjes staakte de arbeid en het kleine figuurtje stond op en kustde haar de hand wat ben je koud zij flora op haar gewone goed harte getoom waardoor zij heel veel in aantrekkelijkheid won werk nu vandaag niet meer maar ik weet zeker dat je niet sterk bent het is alleen omdat ik wat zenuwachtig wordt door uwe vriendelijkheid en door meneer Klenems vriendelijkheid om mij aan te bevelen aan iemand die hij al zo lang heeft gekend en lief gehad maar heus lieve hernam flora die een beslissende neiging toonde om oprecht te zijn wanneer zij zich de tijd gunde om er over te denken het is beter daar nu maar over te zwijgen want ik zou niet op mij durven nemen te zeggen maar het betekent niets ga nu maar wat liggen ik ben altijd sterk genoeg geweest wat ik doen moest en ik zal zo meteen wel weer helemaal wel zijn antwoorden kleinend door het met o zo'n flauw glimlachje u overlaat mij zo met goedheid dat is alles als ik een ogenblikje bij het venster zou mogen staan ben ik dadelijk weer in orde flora opende een venster zette een stoel voor haar klaar en ging bescheiden op haar vorige plaat zitten het was een winderige dag en de frisse lucht bracht spoeder weer kleur op emisch gezichtje na een paar minuten keerden zij na haar man met werk terug en werden de vingertjes weer even ijverig als de voren rustig voor het werkende vroeg zij aan flora of meneer klennem haar ook verteld had waar zij woonde flora antwoorden ontkennend waarop kleine dorret zij dat zij wel begreep waarom hij zo kies geweest was maar dat hij het zeker zou goedkeuren als zij haar geheim aan haar mede deelde indien zij flora haar daardoor de stemming wilde geven op het aanmoedigend antwoord dat zij ontving deed zij in eenvoudige woorden het gehele verhaal van haar leven en liet er een gloeiende lospraak op haar vader op volgen en flora hoorde het alles aan met haar gewone goedhartigheid als of zij al begreep en er zelfs niet het geringste jaad in opmerkte einde van het eerste deel van hoofdstuk 24 vervolg van het 24ste hoofdstuk van deel 2 van kleine dorret van Charles Dickens vertaald door AG van Tricht deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders tegen etens tijd trok flora de arm van haar nieuwe beschermelingen door de haren ging met haar naar beneden en stelde haar voor aan de patriarch en Pengs die al in de eetkamer waren voor meneer Veentje stanten was als gewoonlijk in haar kamer gedekt kleine dorret werd door deze heren ontvangen overeenkomster beide eigenaardig karakter de patriarch scheen haar een onschatbare dienst te bewijzen door haar te zeggen dat hij blij was haar te zien en meneer Pengs blies haar zijn meest geliefd signaal toe als welkomstgoed onder alle omstandigheden zou zij zich in dit gezelschap wat bedeest gevoeld hebben vooral door flora's aandringen om toch een glas wijn te drinken en van alles het beste te nemen maar haar verlegenheid werd door Pengs tegenwoordigheid nog vergroot de handelingen van deze gentleman deden haar eerst vermoeden dat hij een portrait teken er was zo aandachtig keek hij haar telkens aan om dan onmiddellijk een blik te werpen in zijn notitieboek dat na zijn bord lag toen zij echter zag dat hij geen schets maakte en alleen overzakend sprak begon zij hem te verdenken een der schuld ijzers van haar vader te zijn en het bedrag en zijn pretentie in dat dikke boekje opgetekend te hebben en wanneer men Pengs nou lettend gade sloeg zag men dat zijn geblaas boosheid en ongeduld verriet en dat elk luidige snuif een waarschuwing tot betaling moest betekenen het zonderlingen onbegrijplijke gedrag van Pengs na afloop van het middagmaal zou voor loper nog geen helderder ligt over hem doen opgaan zij zat alleen te werken Flora was gaan liggen in de aangensende kamer en toen zij zich daartoe verwijderde had zich een dranklucht door het huis verspreid de patriarch maar sliep vast met zijn filantropische mond wijd open en een gele zakdoek over het erwaarde gehoofd het was doodstil in huis daar kwam Pengs op zijn tenen lopende binnen is het niet een beetje vervelend je vrouw Dorrit vroeg hij zacht sprekende oh nee meneer druk bezig zie ik wat zijn dat je vrouw Dorrit handdoeken oh zo die zou ik er niet in gezien hebben hij keken volstrekt niet naar hij keek kleine Dorrit aan u weet misschien niet wat ik ben zal ik het u eens zeggen ik ben een waarzegger kleine Dorrit begon aan zijn verstand te twijfelen en ik behoor met lichaam en ziel aan mijn eigenaar Hernan Pengs u het hem benelen aan tafel zien zitten maar ik doe soms ook nog andere dingen voor mijzelf je vrouw Dorrit voor mijzelf kleine Dorrit keek hem aan als of zijn nog steeds ik zou de palm van uw hand wel eens willen bekijken zei hij ik zal het u niet lastig maken hij maakte het haar in zover wel degelijk lastig dat zijn tegenwoordigheid niet verlangt werd maar zij legde toch haar werk neer en stak de rechterhand uit met de vingeroed nog aan de vinger van ingespannen arbeid is het niet zei Pengs heel zachtjes terwijl hij de hand met zijn afgeklove voorvingen aanraakte maar waartoe zijn wij anders op de wereld voor niets anders hallo hij bekeek de lijnen in haar hand wat betekent dit traaliwerk daar de gevangenis en wie is dat daar met die grijze kamerjapon en het fluwelekalotje dat is een vader en wat is dit met die clarinet het is een oom en wat dit met die dansschoentjes het is een zuster en wat is dit dat daar zo luig rond slentert het is een broeder en wat is dit dat voor die alle denkt en werkt dat bent u hier vrouw Dorrit hunne blikken ontmoeten elkaar toen zij hem verwonderd aankeek en al was de zijne scherp en doordringend zij vond die toch vriendelijker en vertrouwenwekkender dan gedurende het middagmaal onmiddelijk waren zijne ogen weer op haar hand gericht en de gelegenheid om haar indruk te bevestigen of de wijzigen was voorbij maar nu speelt duivel er mee geloof ik hen aan pengs met zijn stompenfinger een van de lijnen in haar hand volgende ben ik dat zelf daar in dat hoekje wat heb ik daar te doen wat steek daar achter langzaam trok hij met de vinger de lijn door tot de pols en om de pols heen en deed als of hij aan de andere kant van de hand keek om te zien wat er achter hem was is er gevaar bij vroeg Amy glimlachend wel alle duivels hoeveel denkt u dat het waard is dat moest ik u vragen ik ben geen waarzegger dat is waar wat het waard is u zult lang genoeg leven om het te zien je vrouw Dorrit langzaam de hand loslatende streek hij met al zijn vingers door zijn harem zodat ze dreigend rechtop gingen staan en er haalde herinner u wat ik gezegd heb u zult lang genoeg leven om het te zien zij kon er niets aan doen dat zij toomde hoe verrast zij was vooral door zijn bekendheid met haar en haar familie ha, dat is het zij pengs op haar wijzende dat niet je vrouw Dorrit nimmer nog meer verbaasd en ook wat banger nog dan zo even keek zij hem vragend aan als verwachten zij een nadere uitlegging van zijn woorden dat niet, herhaalde pengs terwijl hij zo ernstig mogelijk haar verbaasding naboodste en daarbij onwillekeurig een belachelijk figuur maakte doe dat niet doe dat nooit wanneer u mij ziet waar en wanneer ook ik ben niemand let niet op me spreek niet over me geef niet om mij beloofd u mij dat je vrouw Dorrit ik weet waarlijk niet wat ik daar op moet antwoorden waarom moet ik dat alles niet doen omdat ik een waarzegger ben pengs de signeuner ik heb u nog niet meer van uw geluk voorspeld je vrouw Dorrit dan het geen ik achter dat kleine handje vond ik heb u gezegd dat u het nog zult beleven blijft het afgesproken je vrouw Dorrit afgesproken dat ik dat u zult doen of u mij niet kent dat u niet op mij zult letten als ik kom of heen ga het is heel gemakkelijk er wordt niets aan mij verloren ik ben niet mooi ik ben geen aangenaam gezelschap ik doe niets dan geld bij eenschrapen voor mijn eigenaar u behoeft alleen maar te denken ha pengs is weer aan het warezeg hem hij zal mij eenmaal vertellen waar mijn geluk te vinden is ik zal dat nog beleven afgesproken je vrouw Dorrit ja ja stond er de kleine Dorrit weer verlegen hij toenam ik denk het wel omdat u geen slechte bedoelingen hebt goed pengs keek naar de muur van de aangrenzende kamer en boog zich toen naar haar toe eerlijk schepsel veel deugden maar onbezonnen en loslippig je vrouw Dorrit hij vreef zich in de handen als of het onderhoud zeer naar zijn genoegen was afgelopen stoomde naar de deur knikte haar vriendelijk goede dag en verdween was kleine Dorrit al in hoge mate verbaasd door het vreemd soorten gedrag van haar nieuwe kennis en zeer onder de indruk van de eigenaardige afspraak die zij met hem gemaakt had het geen nu volgde was niet geschikt om haar verbazing te doen afnemen behalve dat Pengs elke gelegenheid die hij in de woning van Kespie vinden kon aangreep om haar veel beteken het aan te kijken onder hevige snuif begon hij zich als het waren samen te weven met haar dagelijks leven telkens kwam zij hem op straat tegen kwam zij bij de Kespies hij vond er Pengs ging zij naar mevrouw Klenem dan kwam hij daar ook onder een of ander voorwinssel als of hij haar niet uit het oog wilde verliezen nauwelijks een week naar boven beschreven gesprek vond zij hem tot haar grote verbazing in de woning van de portier in druk en vertrouwelijk gesprek met de Sipier van de Wacht hij scheen zich in de gevangenis helemaal op zijn gemak te voelen mengde zich de sondags onder de bezoekers die de vader van de Marshallsea hun opwachting kwamen maken had op zekere avond het hoogste woord in de kantine waar hij een redervoering hield en op bier tracteerde het gerucht voeg de erren schepelgarnalen bij de indruk die dit alles op Ploornish maakte voor zover hij er tijdens zijn getrouwen bezoekend getuigen van was verbaasde kleine dort minder dan tanks optreden zelf Ploornish moest telkens herhalen dat niemand in het bloedende hardhof zou geloven dat dit tanks was maak overigens zij hij geen woord zelfs niet tegen kleine dort tanks zette de kroon op zijn raadselachtig optreden door op de ene of andere geheimzinnige manier met tipkennis te maken en op een zondag met dat jong mens gearmt de gevangenis binnen te komen van kleine dort nam hij niet de minste notie alleen zei hij nu en dan wanneer er niemand in de nabijheid was tanks, de ziegeuner is aan het waarzichen Amy werkte en zoegde als gewoonlijk verbaasde zich wel over het geenzijzag en opmerkte maar droeg die verbazing alleen zoals zij van haar vroegste jeugd af alles alleen gedragen had er had een verandering plaats gehad in haar gedulde hartje elke dag vond haar stiller en afgetrokkener dan de vorige haar grootste wens was door niemand opgemerkt de gevangenis in en uit te gaan en door iedereen voorbij gezien en vergetend te worden zo dikwijls zij dit zonder haar aplichten te verzuimen doemkong trok zij zich terug op haar eigen kamertje een vreemd soortig kamertje voor een jong meisje met een zo fijn besnaart zieltje er waren van die ogenblikken waarin zij wel gemist kon worden wanneer haar vrienden bij haar vader kwamen en de kaarten tevoorschijn gehaald werden dan snelden zij de plaats over en de trap op en ging voor het venster zitten van haar zolder haar gevangeniskamertje want meer was het niet hoek raakt netjes zij het in orde hield men vond er niets dan zindelijkheid en luchtigheid want al wat op sieraden leek was naar haar vaderskamer gegaan zij begon zich echter hoe langer hoe meer aan dit ermoedige hokje te hechten want hier was zij alleen en vond zij de rust waaraan zij zo grote behoefte had op zekere avond hoorden zij terwijl zij daar zat de pijnsen over de geheimzinnigheid van Pengs zij de wel bekende stap van Maggie die de trap op kwam en bekroop haar de vrees dat zij van haar geliefde venster met het uitzicht op de ijzeren pinnen op de hoge muur weggehaald zou worden toen Maggie's voetstap hoger kwam begon zij zelfs te beven en het als haar bijna niet mogelijk te spreken toen Maggie's grof gezicht eindelijk om de deur verscheen of u beneden wilt komen moedertje zij Maggie heigend hij is er wie Maggie wie? meneer Klenem natuurlijk hij is in de kamer van uw vader en zij oh Maggie wees zo vriendelijk en ga eens aan je vrouw Amy zeggen dat ik er ben ik voel mij niet Maggie ik geloof dat het beter is dat ik niet naar beneden ga ik ga wat liggen kijk ik ben zo gaan liggen om mijn hoofd dat rust te geven zeg dat je mij zo gevonden hebt dat ik anders wel zou komen en breng hem mijn dankbare groeten over maar dat is niet beleefd moedertje haar strak aankijkende om met je gezicht naar de andere kant te gaan liggen Maggie was erg gevoelig voor geringschatting van haar persoon en achter zich spoedig beledigd al bestond de belediging alleen in haar verbeelding allebei je handen voor je gezicht het is wat moois ging zij voort als je het niet velen kunt dat zo'n arm klein ding je aankijkt zeg het dan maar dadelijk maar beledig zo'n arme meid van tien jaar niet en breek haar het hart niet het is alleen omdat ik zo'n hoofdpijn heb Maggie nu dan moedertje als je schrijt omdat je zo'n hoofdpijn hebt laat mij dan meeschrijden schrijt toch niet zo alleen laat mij meedoen dat is toch geen guldzigheid is het wel en onmiddelijk begon zij te grijnen het kost de enige moeite om van haar gedaan te krijgen dat zij naar beneden ging om kleine dorten voor onschuldigen maar de belofte dat haar een verhaaltje verteld zou worden al sinds jaren 30ste dat zij wist op voorwaarde dat zij haar boodschap behoorlijk zou doen en haar meesteres nog een uurtje alleen zou laten gepaard met een vaagvermoeden aan Maggie's kant dat zij haar goed humeur op de trap had laten liggen bracht haar tot int keer zij ging dus heen onderweg haar boodschap verhalend en kwam op het afgesproken tijdstip terug het speelt hem vreeselijk dat kan ik je zeggen vertelde zij wilde een dokter later roepen en morgen komt hij terug en ik denk dat hij van nacht niet goed slapend zal als jij zoonhoofdpijn hebt moedertje o, o, heb je weer geschrijkt ik geloof het wel Maggie een ogenblikje maar een ogenblikje o, maar het is nu over Maggie helemaal over en mijn hoofd is ook beter en cooler en ik ben weer heel wel ik ben heel blij dat ik niet naar beneden ben gegaan haar groot kind met de starende ogen kust haar teder en na haar haar glad gestreken en haar voorhoofd met koudwater gebet te hebben haar lompehanden werden hier in het gaandeweg oefend sloot zij haar nogens in haar armen blij dat zij een nu zoveel beter uitzag en liet haar plaatsnemen in de stoel bij het venster Maggie sleept met inspanning van al haar krachten een koffer de stoel haar zitplaats bij het vertellen sloeg de handen om haar knieën en zij met een stem die een ware verraad zucht voor vertelseltjes verriet en met wijt geopende ogen en nu een mooi vertelseltje moedertje waarover zal het zijn Maggie o, over een prinses maar een echte zijnhoer kleine dord dacht even na en bijna met een droevige glimlach op haar gelaad waarover de zon haar stralen uitgood begon zij er was eens een koning Maggie een mooie koning die alles had wat hij wendste en nog veel meer hij had goud diamanten en robinen hij had paleisen en hij had hospitalen de handen nog stijver om de knieën slaande laat hem ook hospitalen hebben van daar is het zo heerlijk hospitalen met een heleboel lekkere kipjes ja die had hij er veel hij had van alles veel veel gebakken aardappels bijvoorbeeld van alles veel heren ginnig te Maggie haar knieën hartknijpende wat zal dat heerlijk geweest zijn en deze koning had een dochter de verstandigste en schoonste prinses die ooit geleefd had toen zijn kind was kenden zij haar lessen nog eerder meester verklagd had en toen zij groot was was zij een waar wereldwonder nu dicht bij het paleis van de prinses stond er een hutje waarin een klein tengervrouwtje woonde heel alleen een oudvrouwtje vroeg Maggie nee, geen oudvrouwtje maar een jong ik ben nieuwsgierig maar ga nu voort alsjeblieft bijna elke dag kwam de prinses voorbij het hutje in haar mooie rijtaugje en telkens zag zij het arme vrouwtje achter haar spinnen wilde zitten ijverig spinnende en zij keek naar het terrevrouwtje en het terrevrouwtje keek naar de prinses op zekere dag hield de koetsier dicht bij het hutje op en de prinses tapte uit het rijtuig en wandelde naar het hutje en keek om de deur naar binnen en als naar gewoonte zat de terrevrouwtje te spinnen en keek naar de prinses en de prinses keek naar haar net als of zij wilde proberen wie van beiden het eerst de ogen zou neerslaan en die zei hij ga maar voort moedertje de prinses was zo merkwaardige prinses dat zij de macht bezat alle geheimen te kennen en zij sprak tot het terrevrouwtje waarom bewar je dat daar deze vraag bewees haar dat de prinses wist waarom zij altijd zo alleen was en niets deed zij viel voor de prinses op de knieën en smeekte haar haar niet te verraden en de prinses beloofde het haar en zij laat het mij eens zien en het terrevrouwtje sloot de luiken van het kleine venstertje en deed de deur op slot bevende van het hoofd tot de voeten dat zij bespied zouden worden en opende de deur naar een geheim plaatje en liet de prinses een schaduw zien heren zijn meggie het was de schaduw van iemand die lange tijd geleden was voorbij gegaan van iemand die verleg was gegaan helemaal buiten haar bereik en nimmer zou terugkeren het was heerlijk er naar te kijken en toen het terrevrouwtje de prinses liet zien was zij er zo trots op als of het een grote schat was en houd je daar nu elke dag te wachten bij vroeg de prinses toen zij er een poosje naar gekeken had het terrevrouwtje sloeg de ogen neer en antwoordde ja daarop vroeg de prinses en waarom doe je dat en het terrevrouwtje antwoordde niemand is er ooit hier langsgekomen die zo goed en zo vriendelijk was dat was het begin en niemand mist hem niemand heeft er leed van dat die iemand is heen gegaan naar hen die hem verwachten dus was de iemand een man vroeg meggie kleine door het antwoorden heel zag je dat zij geloofde van ja en vervolgde heen gegaan naar hen die hem verwachten en dit aandenken van hem was niet gestolen nog aan iemand onthouden de prinses antwoorden maar zodra de bewoonster van de hut sterft zal het ontdekt worden nee antwoorden het terrevrouwtje wanneer dat gebeurt zingt het kalm weg in zijn eigen graf en zal nimmer gevonden worden de prinses was heel verbaasd toen zij dit hoorde zo als je wel denkend kunts meggie dat was geen wonder zijn meggie de prinses besloot daarom goed op te letten elke dag reed zij in haar mooie rijtuigje de hut voorbij en zag zij het terrevrouwtje alleen aan haar spinnenwiel en dan keek zij naar het terrevrouwtje en het terrevrouwtje naar haar op zekere dag stond het spinnenwiel stil en het terrevrouwtje was er niet toen de prinses ging vragen waarom het spinnenwiel stil stond en waar het kleine vrouwtje was kreeg zij ten antwoord dat het wiel stil stond omdat er niemand was om het te draaien het terrevrouwtje was gestorven ze hadden haar naar het hospitaal moeten brengen zijn meggie dan zou zij wel beter geworden zijn na een beetje geschrijt te hebben droog de prinses haar ogen af en verliet het rijtuig op dezelfde plek waar zij dat vroeger gedaan had en liep naar de hut en keek om de deur er was niemand meer om naar te kijken en niemand die naar de prinses keek en daarom ging zij dadelijk zoeken naar de bewaarde schaduw maar er was nergens een spoor van te vinden en toen wist zij dat de terrevrouwtje de waarheid had gezegd en dat niemand er ooit last van zou hebben en dat het stil was weggezonken in zijn eigen graf en dat zij en de schaduw nu samen rusten en nu is het vertelsel uit meggie de ondergaande zon scheen zoveel in kleine dorps gezichtje toen zij aan het einde van haar verhaal gekomen was dat zij het met de hand moest beschermen is zij oud geworden vroeg meggie het terrevrouwtje ja ik weet het niet antwoordde kleine dorps maar het zou toch hetzelfde gebleven zijn al was zij nog zo oud geworden zou het ja dat denk ik ook wel begrijpen en maar recht voor zich uitstaarend zij bleef zo lang met de ogenwijd open op de koffer zitten dat kleine dorps tein einde haar haar af te locken opstond en voor het venstiging staan toen zij naar beneden keek zag zij juist pengs binnenkomen en schuin naar boven kijken wie is dat toch moedertje vroeg meggie zij was opgestaan en leunde tegen meggie schouder ik zie die man zo vaak uit en in gaan ik heb gehoord dat hij een waarzegger is antwoordde kleine dorps maar ik twijfel eraan of hij wel veel mensen iets kan vertellen zelfs niet van het verleden en het heden is niet kunnen voorspellen wat haar de toekomst zal geven kleine dorps keek pijnzend in de sombere ruimte van de gevangenis en schudde het hoofd en aan dat tere vrouwtje nee antwoordde kleine dorps in de heldere glans de ondergaande zon maar laten wij nu maar van het venster weggaan einde van de 24ste hoofdstuk van deel 2