 De kern van het boek is dat overheden en bedrijven vaak voor compromissen kiezen als het gaat om het maken van beleid, terwijl werterschappelijk onderzoek vaak in een heel andere richting wijst. Dus dat je eigenlijk geen compromissen moet aanbrengen, maar juist een beleid moet maken dat behoorlijk hard kan zijn. Hard in de zin van dat mensen misschien zich gediscrimineerd voelen als zo'n beleid wordt ingezet. Maar misschien moet je dat toch maar doen omdat je daarvan een meer effect kunt verwachten. Mijn kies voor compromissen omdat iedereen zich dan thuis kan voelen bij het uiteindelijke beleid dat wordt gevoerd. Niemand voelt zich, zeg maar, buiten gesloten, niemand voelt zich tekort gedaan. En het is dus handig om dat te doen, dus prettig, want dan is iedereen tevreden. Bij aanbrengen zijn dat men veel meer dan dat men nu doet. Dat betekent dat wij vanuit de wetenschap ook veel meer aandacht moeten besteden aan communicatie. Van wat in die topjourns wordt gewonnen. Die topjourns zijn meestal voor mensen die niet in de wetenschap zitten moeilijk leesbaar. Dus het moet toegankelijk, veel meer toegankelijk worden gemaakt. En anderzijds moeten vrij ministerisch en wetgevers, in het geval van bedrijfsbeleid ook bedrijven, veel opener staan voor wat de wetenschap te zeggen heeft. Niet per se op een intuïtie afgaan, maar ook zeggen wat vinden we nou eigenlijk. Als het gaat om beloning bijvoorbeeld, wat wordt er nu gevonden? Er wordt nu heel naderlijk ook gelegd of we moeten hier beloning gaan reguleren. Nou, we weten bijvoorbeeld als de pers heel veel druk zet op bedrijven om duidelijkheid te verschaffen, om trent hun beloning en dat ook aan de orde stellen, en ook aan de kaag stellen zelfs, dat dan de bedrijven inderdaad op of lakken gezien, of kosmetisch gezien hun beloningssysteem gaan aanpassen. Maar de facto gebeurt er eigenlijk niks en wordt die beloning helemaal niet aangepast. Nou, als je dus wetgever maakt, kun je exact hetzelfde effect verwachten. Dus wat je beter kunt doen, en dat is wel een gegeven uit de onderzoek, is wat je beter kunt doen, dus gewoon het toezicht versterken. Dus dat er niet langer een raad van commissaris hebben die pas de envelop openmaakt met de stukken op het moment dat ze bij de vergaling zitten. Maar een raad van commissaris hebben we die echt betrokken is bij wat er in bedrijf gebeurt. Nou, dat betekent dat we heel anders moeten gaan nadenken over hoe we zo'n raad van commissaris eruit zien dan dat we nu doen. En we stellen vast dat bepaalde wetmatigheden gelden, als er mensen gaat of samenlevingen gaat of bedrijven gaat. En misschien dat we daar ook iets zouden mee willen doen. Nog één klein voorbeeld. Uit onderzoek blijkt dat als je mensen net voordat ze een bedrijfsbestissing moeten nemen, hun laten herinneren aan de tien geboden. En je vergelijkt dat met mensen die je niet hebt laten herinneren aan die geboden, maar bijvoorbeeld gewoon ook laten opschrijven welke boeken dat ze hebben gelezen op de middelbare school, dat de mensen die je eerst hebben laten herinneren aan de tien geboden, dat die ethische beslissingen nemen. Die gaan namelijk niet liggen en die andere gaan wel liggen. Nou, als je dat die weet, en je denkt aan dingen als de eten, de bank-ate bijvoorbeeld, moet je afvragen van ja, als iemand dus een eten aflegt, dat doet hij in, zeg maar, 2011, en dan neemt hij 2013 een beslissing of 2014, weet hij dan dat hij die eten heeft afgelegd? Ja, heel vrenzen acht hoofd. Maar eigenlijk zou je hem op het moment dat hij de beslissingen neemt in 2013, zou hij zich eigenlijk moeten herinneren dat hij die eten heeft afgelegd en dat hij dus ethisch moet handelen. Dus het is dus heel erg de vraag of dit soort dingen gaat helpen. Uit onderzoek zou je zeggen van nee.