 Hoofdstuk 17 van de Lotgevallen van Tomsoyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tomsoyer door markt 2. Hoofdstuk 17. Tegenmiddellacht werd Joe Wacker en Rip De Oes. Er was een drukkende benodheid in de lucht die weersverandering scheen te voorspellen. De knapen schoten haastig hun kleren aan en schijden zich voor de gezelligheid op een vriendelijk vuurtje, niet tegenstaande men in de snik heten, door geen enkel koeltje bewogen dampkring dreigde te stikken. Zij bleven stil, in gespannen verwachting om het vuur zitten. Een pik zwarte duisterdis, snert afgewisseld door het schensel van het vuur, lach over het landschap aangespreid. Daar verlichte Ees klaps, voor een ogenblik, een flickerende lichtstraal in donker gebookte. Een tweede volgde, iets helder, daarna een derde. Toen werd er een zacht gesuist door het wout gehoord en een nauwmerkbaar tochje verkoelde de wangen der sidderende knapen, die zich verbeelde dat de geest van de nacht hun was voorbij gegaan. Daarop werd het weer bladstil, maar opeens veranderde een onheilspelende bliksemstraal de nacht in zo heldere dag, dat elk gasgeutje op de bodem het kleinste zelfs duidelijk zichtbaar werd en tevens drie bleken verschrikte gezichten te zien kwamen. Een zware donderslag rolde door de lucht en verloor zich in de verte in een dof gerommel. Een kille windvlaag streek hun langs het hoofd, schudde al de bladeren en juigde as om het vuur in grote vlocken naar hem hoog. Opnieuw zette een geweldige bliksemstraal het wout als in vuur en onmiddellijk daarna knolde een donderslag die de boomtoppen boven het hoofd der kinderen scheen te splijten. Todelijk ontstelt klemden zij zich in de dikke duisternis die tans alles weer omhulde aan elkaar vast, enkele dikke regendroppels kletterden op de bladeren. «Gooi jongens, naar de tent!» riep Tom uit. Ze spoede zich weg en stommelde over wortels en door wijngaartranken voort. Een weldoende rukwind loeide door het bos. Bliksemstraal volgde op bliksemstraal een ratelslag op ratelslag. En nu stroomde de regen naar beneden en de razende orkaan dreef die in brede golven over de grond. De knap bescheelde een luid tegen elkaar door de bilderende storm en de rommelende donder overstemde hun groep. Eindelijk bereikten zij de tent, waaronder zij koud, verschrikt en druipende van het water een schuiplad zochten, dankbaar dat zij in hun ellende lotgenoten hadden in ookandig. Zicht aan elkaar verstaanbaar maken konden zij, al hadden andere geluiden zoks niet verhinderd, niet, door het woedend klepperen van het oude zeil. De storm verhief zich meer en meer en Weldra rukte het zij zich van zijn banden los en eilde voort op de vleugelen van de wind. De knap begrepen elkaar bij de hand en vluchten onder het schut dak van de grote eik aan de kant der rivier. Nu had de strijd zijn toppunt van heftigheid bereikt en bij de onafgebroken gloed van het in de lucht vlammende bliksemvuur tekende zich alles naar beneden akelig scherp af. Dus wiepende bomen, de kokende rivier met haar witte golven, de schuimvlocken die haar als met een spree overdekten, de donkere omtrekken van de hoge oever aan de overkant en daarboven de jaren de wolken en de schuim neervallen de regen. Telkens gaf een reuzachtige boom de strijd op en viel krakens over het jongerige was. En de onvermoeide donderslagen basten onafgebroken met een oorverdovend, alles doordringend, onuitspreekelijk schrikwekkend geraas in knallen los. De storm spannen met een uiterste poging al zijn krachten in om het eiland stuk te slaan, invlam te zetten, om de water te dompelen tot aan de kruiden der bomen toe en alle schepselen die haar op huisden te vernietigen. Het was het vreselijke nacht om onder de blote hemel door te brengen. Maar eindelijk was de strijd volstreden. De legermachten trokken onder steeds zwakke dreigenen rubbelen af en de vrede dan de teugels van het bewind weer in handen. De knapen gingen vol angst naar hun kamp terug en bemerkte dat zij nog gereden tot dankbereid hadden, want de grote veigeboom, onder welke zij de snachts hadden gerust, was door de bliksem vernieuwd en haar splinters geslagen. Het gehele kamp was doorweekt en het kamp vuurde daarbij, want onze onbedachtzame knapjes hadden geen voorzorjigen tegen de regering genomen. Stof genoeg om moedeloos te zijn. Immers, ze waren nat tot aan het hemd en breevde van kouder. Al praatende over hun ongeval ontdekte zij dat het vuur onder het grote blok hout, waar tegen het aangelegd was, zover had voortgewoekerd dat daar waar het blok zich opwaarts kromende en boven de grond verief, slechts een handje voor hout was bij versmeulen. Toen gingen ze ijverig aan het werk, om met boomschors en afval van drooghout dat ze hier en daar opzamelden, de uitgedovde vlam aan te wakkeren. En dat dat hun dit gelukt was, legden ze er dode takken bovenop en hadden tot hun grote vreugde weldra weer een knap met vuurtje. Ze droogde hun gekookte ham, deden zich daar aan te goed en gingen daarna bij het vuur zitten en wijden tot aan de mooi gestond uit over hun nachtelijke avontuur. Toen de zonde knapen met haar stralen begon te beschijnen, werden zij slaperig en trokken naar de zandbak waarop zij zich ter rusten legden. Zij ontwaakte beide geroosterd door de hete dagvoorstin en zetten zich met droge klieren aan hun ontbijt. Toch daarna gevoelden zij zich onaangenaam stijf en begon het heimwee terug te komen. Tom bemerkte die kwaarde tekens en beurde de zee rovers op, zoveel als hij kom. Alles echter liet hen onverschillig. Knikkers, zowel als het pijden spel en het zwemmen. Hij bracht hun het ofgesproken geheim te binnen en wist hierdoor een straaltje vanop gewektheid in hun gevoel te doen door schemeren. Zolang dat aanhield, boezemde hij hun belangstelling in voor een nieuw spel. Dit was het zee roverschapper een poos aan te geven en voor de verandering indianen te worden. Dit denkbeeld trok hen aan. Het duurde dan ook niet lang als ze hadden zich geheel ontkleed en van het hoofd tot de voeten met modderstreepen besmeerd. Als zebras gingen zij woestschreeuwen door het woud om een Engelse kolonie aan te vallen. Van lieveleden scheiden zij zich in drie vijandelijke stammen en beschoten elkaar uit hinderlagen onder vreselijke strijdkreeten en moorden en scalpeerden okander bij duizenden. Het was een bloedige dag en daarom zeer aangenaam. Tegen de avond verzamelden zij zich hongerig en tevreden in hun kamp. Tanz eventueel deed zich een moeilijkheid voor. Vijandige indianen konden tezamen het brood de gastvrijheid niet breken eerst zij vreden gesloten hadden en dit was bepaald onmogelijk zonder het roken van de vredespijp. Van een andere wijze om een twist te beslechten hadden zij nooit gehoord. Tweeder wilde wensde bijnen dat zij zee rovers gebleven waren. Toch was er geen andere weg. Met gehuigelde vrolijkheid voegen zij om een pijp en dampte zoals het behoogd. En ziet, ze waren blijder dat ze wilde gewoorde waren want ze hadden er iets bij gewonnen. Zij bemerkte namelijk dat zij een weinig konden roken zonder naar een verloren mes te behoeven te gaan zoeken. Natuurlijk werd er van deze heerlijke ontdekking partij getrokken en werd er na het eten voorzichtig nog een pijpje opgestoken. Hun poger werd met hun goede aardslag bekroond en zo brachten zij een verrukkelijke avond door. Ze waren trotser op en gelukkiger met het verworven talent dan zij geweest zouden zijn in dien zij de zes nazien gescalpeerd en afgestroopt hadden. En hier zullen we hen aan hun pijp en hun geswets overlaten daar wij voor het tegenwoordige niets met hen te maken hebben. Einde van de hoofdstuk 17. Hoogstuk 18 van de lot gevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. De lot gevallen van Tom Sawyer door Mark Twain. Hoogstuk 18. Op die stille zaterdag heerste er in het stadje Sint-Petersburg ver van algemene vrolijkheid. Jevrouw Harpen en Tante Poly met de Haren zaten onder zuchten en tranen rouwkleren te maken en de ander toch reeds stille straten waren als uitgestorven. De bewoners gingen somber en zwijgend hun zwiks en liepen elkaar onder het slaken van zware zuchten sprakeloos voorbij. De kinderen waren verlegen met hun vrije zaterdagmiddag. Hun hart was niet bij het spel en het was nog niet begonnen of het was alweer gedaan. In den middag zou men Becky Thatcher met een bezwaard gemoet langs het verlaten schoolgebouw hebben kunnen zien zwerven zonder iets of iemand te vinden om haar te trouwsten. Eindelijk sprak zij verdietig tot zichzelf oh had ik toch zijn kope knop meer helaas ik heb geen enkele gedachtenis niets dat mij aan hem herinnert en de woorden bleven daar in de keel steken. Nou een poster nam zij wat gebeurde juist op deze plek als ik het over kon doen ik zou hem voor geen wereld zo behandelen nu je zijn heen gegaan en ik zal hem nooit nooit meer terug zien dit denk beeldpijkte haar zo van de streek dat op de grant ze weg haar zwaart haar de tranen langs de wangen biegelden toen kwam er een troepje jongens en meisjes aan speelkameraden van Tom en Joe ze bleven voor het ijzere hek staan kijken en vertelde elkaar op ihr biedige toon wat Tom de laatste maal dat ze hem gezien had gedaan had en wat Joe gezegd had woorden waar aan zij toen niet gehecht hadden maar die gebleken waren een vreselijke voorspelling te zijn sommige wezen die juiste plek aan wijden ongelukkige knapen toen gestaan had en voegde er gedurig vol zin erbij als deze en ik stond juist juist zoals ik nu sta en hij stond juist waar jij nu staat juist zo dichtbij en hij lachte precies zoals ik nu doe en toen ging mij een redding door de leden waarom dat wist ik zelf niet maar nu begrijp ik het daarop volgde een geschil over de vraag wie de overledenen het laatst gezien had en vele maakte aanspraken op de droevige onderscheiding terwijl ze hun beweringen met meer of minder afdoende bewijzen staafden en toen zij het er eindelijk over eens waren wie de gelukkige geweest was greeg deze een plechtige voetnaamheid en werd hij door al de anderen bewonderd en benijds een klein jongetje in hun midden dat zich toch ook gade op iets te aanzien van Joe en Tom Beroemenwilde zij met de nodige trots Tom Soyer heeft bij ook een pak slaag gegeven doch deze onderscheiding werd met te veel anderen gedeeld om aanspraak op haar naam te kunnen maken en het kleine mannetje droopverlegen af na nog enige tijd op vluisterende toon over de daden der overleden helder gesproken te hebben verspreiden zich de scharen toen de volgende morgen de zondagschool uitging begon de dood in plaats van de gewone kerklok te luiden het was een rustige sammeldmogen en het somberige luid was volkomen in overeenstemming met de stille komen natuur uit alle straten en stegen zag men mensen naar de kerk stroomen en de meeste bleven voordat zijn pilletraden een ogenblik in het voorpootaal van het godshuis staan om het gedempte stem over het ongeval te spreken in de kerk eventueel hield het gevluister op daar werd geen geluid vernomen behalven het gerits door de japonnen van de vrouwen die zich naar haar zit plaatsen begaven bij mensengeheugenis was de kerk nooit zo vol geweest toen iedereen gezeten was volgde er een akelige pauze want, zie, daar kwam tante Polly binnen gevolgd door Zittemarie en daar achter de familie Harper allen in dieper rauw gekleed de gehele vergadering de predikant niet uitgezonderd rees erbiedig op en bleef staan totdat de roudreigers in de voorste bank hadden plaatsgedomen en nu volgde weer een indrukwekkende stilte afgebroken door een ondertrukt gesnik dat eerst ophield toen de predikant zegenend zijn handen over de menig te uitspreiden en ging binnen op het gebed volgde een aandoenlijk toepasselijk gezang en vervolgens werd de tekst voorgelezen ik ben de opstanding en het leven in de loopzijnen reden schilderde de predikant het bemiddelijk karakter der veelbelovende jeugdige overledenen zo aangrijpend af dat elk lid der vergaderde gemeente zich het hart voelde toeknijpen bij de gedachte aan zijn opzettelijke verblinding die al starig niets dan fouten en gebreken in de arme knapen had willen ontdekken menig treffend voorval uit het leven der afgestorvelen bracht hij bij waarin hun zachtheid en de adel van hun geboed schitterend voor de dag kwamen duidelijk zag mijn tans in dat de schijnbaar ondeugende knapen in waarheid goed waren geweest en men herinnerde zich met hartzeer hoe menige edelendaat der beide kinderen als boze streken had beschouwd die met hun vracht sweepslagen had beloond de vergadering werd hoe langer zo meer bewogen al na mate de redenaar zijn pathetische schetsen vervolgde zodat op het eind al de aanwezigen in tranen versmolten en met de wenende rouwdragers een koor van zedenwachtig gesnik aanhiven zelfs de prediker was zijn gevolg niet langer meester en zette zich bitterscheiende in de prikstoel neer juist op dat ogenblik ontstond er een klein geritsel in het voorpoeterl waarop toevallig niemand achter sloeg een ogenblik later kraakte de kerkdeur en de domineen nam de zakdoek van zijn betraande ogen weg rees op en bleef als van de donder getroffen in de prikstoel staan eerst voor de één en daarna een tweede paar ogen de richting van de predikersblik en binnen enige ogenblikken verriffen zich al de vergaderdunnen van hun zitplaatsen en staarden naar de deur door welke de drie doodgewaande knapen voorwaard stapten topen vooruit toe Joe en verlegen in de achtergoede de ongelukkige in lompergehulde huk ze hadden zich achter een pilaarschouw gehouden om hun eigen lijkpredicatie te horen Tante Poly, Marie en de Harpers wirpen zich op de hun teruggegeven kinderen versmoren het bijna onder kussen en goot een stortflut van dankgebeden over hun hoofd uit terwijl huk bedeest in het hoek bleef staan niet weten wat hij doen moest en hoe hij zich voor zoveel onwelkomen ogen moest verbergen hij week zachtjes achteruit om af te drapen maar Tom valt er hem bij de arm en zij Tante Poly, dat is niet mooi en moest ook iemand verhurt zijn dat huk is teruggekomen en dat zal ook zo zijn ik ben blij om te zien die ongelukkige moedeloze jongen en in haar verrukking ging de oude juffrouw hem zo hartelijk omhelzen dat de arme knapzicht ten laatste niet meer wist de bergen van verlegenheid Plotseling riep de dominee met luidestem Juig aarde, juig al lom de heer zing en doe het met geheel uzil en dat deden zij en de toden van de oude honderdste psalm klonken zegenvieren door het eerwaarde kerkgebouw en terwijl ze de muren deden trillen keek Tom Sawyer de zeerover, naden hem benijdende jeugd en beleed in zijn hart dat hij het schoonste ogenblik zijn leven was toen de beetgenomen kerkgangers uit Eengingen verklaarde zij dat zij bijna wensden nog eens zo voor de gek gehouden te worden om het genot te smaken de oude honderdste psalm zo te horen zingen Tom kreeg die dag meer zoenen en klappen al daar gelang van tantes veranderlijke gemoedstemming dan hem tevoren in een jaar waren tobedeeld de oude jeugdvrouw toch was zo vervuld van dakbaarheid aan God en liefde voor haar neef dat zij nauwelijks wist of zij aan die gevoelades door kastijdingen dan wel door liefkozigen moest lucht geven einde van half stuk 18 half stuk 19 van de Lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain half stuk 19 dit nu was Tom's groot geheim het plan om met zijn medezeerhovers naar huis terug te keren op het ogenblik dat het lijktienst over hen zou gehouden worden ze waren zaterdag tegen Schemerdonker op een blokhout de rivier afgezakt en 5 of 6 meilen beneden het stadje aan land gegaan ze hadden in een bos in de naarbijheid van St. Petersburg geslapen en waren bij het aanbreken van de dag door allerlei straatjes en steegjes gekopen totdat zij de kerk bereikt hadden wij zei te midden van het gaoos van vormonde banken nog een uitje hadden geknapt de volgende mooie genuid ontbijt waren Tante Polly en Marie buiten gewoon hartelijk tegen stom en volkwamen zijn er wensen het gesprek was bijzonder levendig en Tante Polly zei ik zal niet ontkennen Tom dat ik het nog wel grappig van je vond om de ganze stad een week lang te laten treuren terwijl jullie plezier maakten ja ik kan mij niet begrijpen hoe je zo ongevoelig kon zijn om mij zo lang in de benauldheid te laten als je op een blok houten rivier kunt afsteken voor je lijkdienst had je ook wel eens kunnen komen overvaren om mij te verstaan te geven dat je niet dood, toch alleen weggelopen waart ja waarom heb je dat niet gedaan, zei Marie ik geloof zeker dat als je eraan gedacht had, je wel even hier zou het gekomen zijn zou je Tom, vroeg Tante Polly terwijl ze heb pijnzintergelaten tot hem ophief zeg, zou je het gedaan hebben als je eraan gedacht had ik, wel, ik weet het niet het zou alles bedorven hebben Tom, ik dacht dat je tenminste zoveel van mij hield omdat voor mij over te hebben zet Tante Polly op een toon zo vol ween moet dat het gemoet van de knap volschoot het zou mij een troost geweest zijn te weten dat je eraan gedacht had zelfs zonder het te hebben gedaan nu, lieve Tante, maak u er niet naar over Vleidemarie, het is niet dan onuitdenkendheid van Tom hij is altijd zo, zo onbezonnen het spijt mij vreselijk zit zou raar gedacht hebben hij zou bij mij gekomen zijn oh Tom, een zal het je berouwen als het te laat is en dan zou je zeggen, was ik maar wat meer bezorgd voor haar geweest 8 Tante, zet Tom, u weet toch wel dat ik veel van u houdt? ik zou het beter weten in die je er een weinig gemeener handelt ik wou nu wel dat ik het maar gedaan had zet Tom, op berouw vol het toon maar ik heb toch van u gedroomd dat is al wat dat zegt nog niet veel een kat doet hetzelfde maar het is nog beter dan niet wat heb je gedroomd? wel, woestdag nacht droomde ik dat u bij het bed zat en zit op de houtkist en marien naast hem nu dat doen we in mijn zaltijd het verheurt me dat je ons de moeite waard geacht hebt dat van ons te dromen en ik droomde dat de moeder van Joe Harper hier was wel, zij was hier heb je nog meer gedroomd? oh, nog zoveel toch het staat mij niet duidelijk meer voor traag dat je het te binnen te brengen gaat het? er ligt mij iets van bij dat het heel hard woeien we zien je nog eens de wind woeien hard en Tom hield een minuut lang pijzen zijn hout voor zijn voorhoofd en zei toen ik ben er ik ben er de wind blies de kaars uit God zei ons genadig ga voort, ga voort en het was mij als zij dit geen wel, ik geloof dat de deur ga voort Tom laat mijn ogenblikje in klein ogenblikje bedenken oh ja, u zei dat u dacht dat de deur open was zo waar als ik leef, dat heb ik gezegd heb ik niet parie? ga verder en toen en toen ik ben er niet zeker van maar toen meende ik dat u zit te deuren nu wat liet ik zit Tom? u liet hem u, oh u liet hem de deur dicht doen hemel ze, goedheid zoiets heb ik nog nooit gehoord zeg mij niet meer dat dromen bedrog is zie ik je hapen zal dit weten eer ik een uur ouder ben het zal mij eens benieuwen of ze mij nu nog zal bespotten over mijn lichtgelovigheid oh tante het wordt mij zo klaar als het ligt toen zei u dat ik niet slecht was alleen maar een beetje lichtzinnig en ondeugend zo was het hemel ze genaden ga verder Tom en toen begon u te schrijden dat deed ik dat deed ik en voor waar niet voor de eerste mel en toen toen begon je van Harper te schrijden en zei dat het precies hetzelfde met haar Joe was en dat ze wilde dat ze hem geen zweepslagen gegeven had omdat hij Rome had gesnoept die zijn zelf uit het raam had gegooid Tom de geest was op u gewaard aan het profiteren dat werkte God en de hemel ga voor Tom toen zei zit hij zei ik geloof niet dat ik iets gezegd heb spak zit ja wel zit zei Marie houd je die je mond te laat Tom voelt gaan wat zei hij Tom hij zei geloof ik dat hij hoopte dat ik het goed zou hebben in de plaats waar ik was heen gegaan maar indien ik beter had opgepast hoor je niet dat dat waren zijn eigen woorden en u sloot hem de mond waar rempel dat heb ik gedaan en moet een engel op dat eiland geweest zijn en je vrouw Harper vertelde dat Joe haar met een voedzoeker verschikt gemaakt had en u dat ik de kat met de drank geplaatst had zo waar als ik leef en toen werd er gepraat over het opvissen van onze lijken en over de lijkdienst en bij het heen gaan heb je wel gezond en toen zei hij beide in tranen uitgebast het gebeurde precies zo precies zo zo waar als ik hier in de kamer zit je kon het niet beter verteld hebben al had je er bij gezeten en wat toen ga voortom toen droomde ik dat jij voor mij bad en dan kon je zien en elk wordt horen dat jij spraakt en jij ging naar bed en ik was zo bedroefd dat ik een stuk van de vijgenboom nam en ik krabbelde wij zijn niet dood we zijn alleen maar weg gegaan om zee rovers te worden en dat bij de kandelaar op de tafel legde en toen nam ik de kandelaar van de tafel en hield hij bovendoel gelaad en gezaagde in de slaap zo vriendelijk uit en ik droomde dat ik mij over u heen mocht en u op de lippen kustde heb je dat gedaan Tom? nu vergeef ik u alles en ze greep de knap in om helstig hem met zulke verpletterende wachtelijkheid dat hij zich de misdaadigste schurk der aarde voelde het was zeer lief of schoon het net zijn droom was zijde zit, hoorbaar in zichzelf houd je mond zit iemand doet in zijn droom juist wat hij wakende zou verrichten hier heb je een grote appeltom die ik voor je bewaard heb als je ooit terug gevonden wordt en ga nu naar school ik ben de goede god onze allen vader dankbaar heeft hij is lang moedig en volgoedertierendheid voor hem die in hem geloven en zijn woord houden hoewel het hebel weet dat ik die genade niet waardig ben toch in dienst de waardigen zijn zegeningen genoten en zijn de handen mochten vatten om hen te leiden over hobbelige paden zouden er weiniger zijn die hier vroger konden leven of in zijn rusten konden ingaan als de nacht komt ga nu heen zit, Marie en Tom er is lang genoeg in de weg gelopen de kinderen gingen naar school en de oude jevrouw stapte de straat op om in bezoek bij je vrouw Harper te brengen ten einde haar oog geloven door Tom's wondervolle droom de doodstek te geven zit was slim genoeg om zich stil te houden zolang hij in de kamer was toen hij de duur achter zich had dichtgeslagen riep hij uit, een mooie grap zo lange droom zonder een enkele vergissing wat en held was Tom nu geworden hij sprong en huppelde niet meer langs de weg maar bewoog zich voort met waardige voordaamheid welke aan de zee roven past die voelt dat hij een man van betekenis is in het oog van het publiek en dat was hij inderdaad hij hield zich als zag hij de blikken als hoorde hij de opmerkingen niet waarvan hij het voorwerp was toch ze waren speis en drank voor zijn ziel jongere knapen liepen achter hem aan en verhooverdigden zich op de eer van met hem gezien en door hem geduld te worden en behandelde hem alsof hij de tambour major was van een opdracht of de ouder van onderwienslijning een menagerie de stad binnen trekt de jongens van zijn jaren deden alsof ze er niets van wisten dat hij weg geweest was maar het vergingen niet te min van afgunst ze zouden er wat voor gegeven hebben om zijn bruine door de zon verbrande huid en zijn vermaardheid te bezitten en Tom zou daarvan voor geen wereldscheldafstand hebben gedaan op schoon werd hem Tom en Joe zo het hoofd gemaakt en werden ze zo zeer bewonderd dat het beide helden weldra onuitstaanbaar pedant werden ze begonnen hun avonturen aan gretig luisterende toelhoiders te vertellen door brachten het nooit verder dan het begin want een verbeelding als de hunnen steeds klaar om nieuwe stof aan te brengen zou moeilijk tot een eind hebben kunnen komen en toen zij ten slotte hun pijpen voor de dag haalden en toen kwam de rookwolken in het rondbliezen hadden zij het toppunt van Roem bereikt Tom was tot het besluit gekomen dat hij tanswel van Biggie Thatcher kon afzien zijn glorie was hem genoeg en voor deze alleen zou hij voortaan leven en hij zou ook in vandaan persoon geworden was kon het wel eens zijn dat zij lust kreeg bij te draaien wel nu, als zij dat deed zou zij ervaren dat hij even onverschillig kon zijn als sommige andere liedden daar kwam ze juist toevallig aan Tom deed dus of hij haar niet zag en voegde zich bij een ander troepje jongens en meisjes met wie hij dadelijk een druk gesprek aanknoopte spoedig ontwaarde hij dat Biggie, met gloeiende wangen en schitterende ogen vrolijk nu achter dan vooruit huppelde schijnbaar met hart en zil krijg je te speelden en het uitgilde van het lachen wanneer zij een van haar kameraties gevangen had maar het ontging hem niet dat zij haar vangste altijd in zijn buur deed en dan ter sluikst naar hem keek dit stilde zijn boze eidelheid ongemeen en deed hem in plaats van hem voor haar te winnen nog meer op zijn hoede zijn om de taal nog teken te verraden dat hij haar toeleg bemerkte wel draag als zij vruchtenloos de boeite op en ging onder het slaken van zware zuchten besluitenloos op en neerwandelen terwijl ze nu en dan heimerlijk veel beteken in de blikken op Tom wierp het viel haar op dat Tom drukke met Amy Lawrence praten dan met iemand anders dit gezicht verbitterde haar zo zeer dat ze het besluit nam naar huis te gaan doch haar verraderlijke voetjes troegen haar tegenwillend dank naar de plaats waar Tom en Amy stonden met gevijns de opgewektheid zijden zij dicht bij Tom's oor tot een meisje wel maar die oosten ontdeugende meid waarom ben je niet op de zondagschool geweest ik ben er geweest heb je me niet gezien nee werken er waar heb je gezeten in de klasse van Jufrak Peters waar ik altijd zit ik heb jou wel gezien zo hoe maled ik jou niet zag ik had je van de piknik willen vertellen die gegeven wordt oh dat is heerlijk en wie geeft die mijn ma oh heertje ik hoop dat ze mij ook vragen zo natuurlijk het is mijn partij ze vraagt iedereen die ik hebben wil wanneer zal het gebeuren al spoedig in de vakantie denk ik voor het treffelijk je vraagt zeker al die jongens en meisjes ja al mijn kennissen dat is te zeggen al die jongens en meisjes die wief tegen mij zijn en meteen werd het ter sluiks naar Tom gekeken toch deze had het juist ontzettend druk met Amy Lorenz over het vreselijke onweer op het eiland en over de bliksem die de grote vijgenbomen Spaners loeg terwijl hij Tom 10 pas afstand stond en mag ik ook komen ja en ik zijn Sally Rogers ja en ik ook Riepsuse Harper en Joe ja en zo ging ik met vrolijk hand geklapp voort totdat de gehele troep om een uitnodiging gebedeld had behalve Tom en Amy deze twee keer de koertjes de andere de rug toe en wandelde praten ervoor Becky Slippen begon het te beven om te voltraden en dan schoen zij deze tekenen van smacht onder een vrolijk gelaat en een eindeloos gekeuvel zocht te verbergen was de pret van de piknik en eigenlijk van alles af zodra ze zo'n onopgemerkte doekom sloopt zij heen en ging in een hoekje zitten om zoals haar geslacht dat noemt heens flink uit te huilen daar bleef zij gebelgd over haar gekrekte eidoorheid zitten totdat de schoonbel haar geluid deed horen toen stond zij vraag in het hart op schudden met een vergrabbed gelaten haar gevlochte haar bos en mombelde dat ze wel wist wat zij doen zou bij het uitgaande school zette Tom zijn hoofdmakerij aan Amy Lawrence met onuitsprekelijke zelfvoldoeding volgt hij bleef voortdurend in de omtrek in de hoop van Becky te vinden en haar door zijn vreed spel te kwellen eindelijk ontdekte hij haar en de hoge temperatuur zijn de geboetstemming daalde opeens tot het frispunt zij zat wel behaagelijk op een bankje achter de school in een boek breedjes te kijken met Alfred Tempel en ze waren zo in hun beschouwingen verdiept en hielden hun hoofden zo dicht bij elkaar dat er buiten hen en het printenboek niets in de wereld scheen te bestaan een vuur van jaloezie groeide Tom door de aderen hij verwistte zichzelf omdat hij de kans tot een verzoening met Becky zo jammerlijk had verspeeld en noemden zich een dwaas en de hemel weet wat al meer en het huiler stond nader dan het lachen de naast hem lopen de Amy keuvelde lustig voort en juigde in haar hart door Tom Stong scheen hem aan het verhemelden te kleven hij hoorde niet wat Amy zeiden en wanneer hij zijn stil hield om op een antwoord te wachten kwamen er ontsamenhangende verwardeklanken die veel tijd op de vraag niet sloegen niet te min bleef hij achter het schoolgebouw op en neerlopen hij wist zich de oogballen met het hatelijke schouwspel te peinigen hij kon niets anders en de gedachte dat Becky Thatcher niet eens scheen te vermoeden dat hij in het land ter levende was maakte hem bijna krankzinnig toch straks hij had maar al te goed en wist zij dat zij veld won ook en was blij dat hij nu onder vond wat zij altijd gestaan Amy's vrolijk gebammel werd hem ondraaglijk Tom begon voor ontschuldigingen te maken en zei dat hij naar huis moest om te werken naar het laadweg toch te vergeefs, het vogel te keren altijd maar voort ik wou dat ze naar de maan vloog zal ik daar nooit vanaf komen eindelijk zeiden hij dat hij weg moest en het meisje antwoorde argeloos dat zij zorgen zou mooi genochtend weer op haar post te zijn en hij spoede zich voort en had haar haar om die belofte een andere Joor sprak Tom tot zichzelf en knasde met de tanden zijn mort wat mij betreft elke jongen van de plaats genomen hebben behalve die Vromapiet die zich zo mooi kneedt en zo voor naam is best jongen, ik heb je een pak gegeven de eerste dag dat je hier kwam en je zult er nog heen hebben wacht je beurt me af dan gaat het zo en toegang hij in zijn verbeelding aan het afkloppen van die jongen waakte de bewegingen van iemand een pak geven en sloeg schopte in de lucht zie zo, dat is voor jou goed heb je nauw genoeg, zeg dat dit je een les zijn toen stelde hij naar haar huis hij kon de gedachte aan Emmys dankbaar geluk en aan dat andere toneel niet meer verdragen Becky intussen zette haar plaatjesbeschouwing met Alfred Voort maar toen de minuten Voortkroepen en er geen Tom kwam vloer haar zegenpraal iets van haar luister en verdween haar belangstelling ze werd rusteloos en afgetrokken en eindelijk neerslachtig een paar malen spitsten zij de oren bij het geluid van een voetstap bij de hoop waarmee zij zich streeuw de bleek eindel te zijn er kwam geen Tom eindelijk voelden zij zich zo ellendig dat zij goud zou gegeven hebben indien zij het niet zover had laten komen toen de arme Alfred zeer dat zij hoe het kwam wist hij niet ophield hem haar aandacht te schenken zijn ijven verdubbelde en gedurig uitreep oh hier is een mooi plaatje kijk eens verloor ze alle geduld en zij ook kwel me niet langer het kwam me niet schelen en in tranen uit Bastende stond zij op en ging heen Alfred liep er achterna en trakte haar te troost de dochse zijde ga weg en laat me met rust ik heb een hekel aan je de arme jongen zag hij verbijsterd aan en kon maar niet begrijpen wat hij toch misdaan had ze hadden me zo even nog gezegd dat zij de gehele middag printen wilde kijken en nu liep ze schrij in van hem weg ontstemd zette hij zich in de lege schoon neer hij was boos en gekrenkt en vond spoedig de sleutel tot de waarheid het meisje had hem eenvoudig tot speelboog gemaakt om haar woede tegen Tom soyer te koelen deze gedachte verminderde zijn haat tegen Tom niet en hij zon op een middel om hem een poedst te spelen zonder er zelf in te lopen daar viel z'n oog op Tom's leesboek een schone gelegenheid hij sloeg de les op welke die middag gelezen moest worden en bekladden die flink met inkt Becky die op dat ogenblik toevallig naar binnenkijk zag de daad en verwijderde zich zonder iets van haar ontdekking te laten merken zij ging huiswaarts in de hoop Tom tegen te komen en hem alles te vertellen Tom zou haar haar erkendelijk voor zijn en hun verschil zou worden bijgelegd maar eerst er halfe wegen was komen ze van haar plan terug de gedachte aan Tom's behandeling bij gelegenheid van de tuberde gebrachte piknik kwam hij weer voor de geest en vernieuwde haar spijt zij besloot aan te zien dat hij ter zaken van de vlekken in zijn boek slaag kreeg en nam zich voor hem nog op de koop toe voor eerlijk te hater einde van hoofdstuk 19 hoofdstuk 20 van de lotgevallen van Tom soyer deze LibriVox opname is van oudteursrechten opname door Bart De Leeuw de lotgevallen van Tom soyer door Mark Twain hoofdstuk 20 Tom kwam te huis in een aller treurigste gemoetstemming en de eerste woorden die zijn tanden tot hem richten bewegen hem dat bij haar geen trouwst voor zijn verdriet te vinden was want het luidert daar stond Tom ik zou wel grote dus hebben je leven te willen wat heb ik gedaan al te lief? genoeg om die straf te verdienen zodra je wicht waard ben ik al de gek kind naar Cynthia Harper gelopen in de hoop van haar al de onzin over die droom van jou te doen geloven en daar vertelt zij mij dat zij van Joe gehoord heeft dat je de rivier over gezwommen bent en saang als onder mijn bed alles hebt afgeluisterd wat wij die dag gesproken hebben Tom ik weet niet wat er van een jongen groeien moet die zich zo gedraagt als jij ik schaam me toot als ik eraan denk dat je mijn stilletjes zonder een gezicht te vertrekken daar Cynthia Harper hebt laten gaan uit dat oogpunt had Tom de zaak nog niet beschouwd het verhaal dat hem voorschooltijd zo ijzerlijk grappig had toegescheden was nu een gemene leugen geworden hij liet het hoofd harren en wist niet wat hij zeggen zou eindelijk sta mannen hij tante lief ik wou dat ik het niet gedaan had maar ik deed het zonder nadenken oh kind je denkt nooit behalve wanneer het je zelf geldt je dacht wel toen je in de pik donkere nacht van Jackson uitland kwam te afzakken om ons over onze doelvrijd uit te lachen en toen je wij met een leugen over een droom voor de gek hield maar om medeleider met ons te hebben en ons angst te sparen daarom had je niet gedacht tante ik weet dat het gemeen was maar waarlijk het was mijn bedoelen niet zo slecht te zijn nee wezenlijk niet want die nacht ben ik heus niet gekomen om je uit te lachen waarom kwam je dan eigenlijk om u te zeggen dat geniet ongerust over ons behoefte te wezen omdat we niet verdronken waren tom tom ik zou het dankbaarst de schep van de wereld zijn in die ik geloven kon dat je ooit zulke goede gedachten had gehad hebt maar je weet best dat het niet zo was wachtig tante ik heb het daarom gedaan ik mag sterven als het niet waar is tom lieg niet doe dat toch niet dat maakt het geval nog honderd nou erg ik lieg niet tante lief het is de waarheid ik wilde u verdriet sparen daarom alleen ben ik gekomen ik zou een wereld geven als ik het geloven kom hij zou een macht van zonder bedekken ik zou er dan bijna blij om zijn dat jij zijn weg gelopen de wereld maar het is niet aan te nemen want waarom heb je daar niet gezegd kind wel zie je tante lief toen ik over de lijkdienst hoorde spreken werd ik zo vervuld door het heerlijk denkbeeld om mij met Joe en Hug in de kerk te verbergen dat ik het niet over mij kon verkrijgen de boel te bederven en daarom stak ik de boomschochs weer in de zak welke boomschochs oh wat heb ik geschreven had dat wij zee rovers waren ik wou nu dat u maar wakker geworden waard toen ik u kuste wezenlijk dat wou ik heb je mij gezoend ja zeker stelig Tom ja wezenlijk tante op mijn woord van eer waarom heb je dat gedaan Tom omdat ik het zo lief van u vond dat ik er zo bedroefd over mij waard dat speelt mij zo de woorden klonken als de waarheid de oude tante kon een kleine trening in haar stem niet verbergen toen ze sprak kust me nog in stom en loop dan naar school en plaag me niet meer toen hij wegwas ging tante Polly naar een klerkast en helde daaruit het buisje dat Tom tijdens zijn zee roverschap had aangehaald ze hield het in ogenblik in de hand en zei tot zichzelf nee ik durf niet arme jongen ik weet zeker dat hij gelogen heeft maar het was een gezegende driewerf gezegende leugen ik hoop dat de heer nee ik weet zeker dat hij hem vergeven zal omdat het zo lief vallen was dat hij het vertelde maar ik wil er geen onderzoek naar doen ze legde het buisje weg en bleef een ogenblik in gedachte verzonken voor de kast staan tweemaal stak ze de hand uit om het kledingstuk nog eens op te nemen en tweemaal bedwangs aan zich nogmaals en deze keer waren ze het zichzelf het troost in spreken en met de gedachte het is een goede leugen een beste leugen ik zal het mij niet aantrekken als het onwaar is en het buisje werd doorzocht het daar vond ze Tom's stukje hout en las onder een vloed van tranen de woorden die op geschreven stonden zeggen ze nu kan ik het jongen vergeven ook al had hij miljoenen zonder begaan einde van half stuk twintig hoofdstuk 21 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain hoofdstuk 21 er was iets in Tante Porties wijze van doen toen ze Tom omhelste dat zijn die een slachtigheid verdreef en hem weer vrolijk en gelukkig maakte hij ging naar school er smaakte het genot op de hoek van de luchtbekkie Thetsche tegen te komen zijn gemoedstoestand bepaalde doorgaans zijn handelingen zonder een ogenblik te aarzelen liep hij naar haar toe en zei ik heb je vandaag heel gemeen behandeld Becky en dat spijt mij ik zal het nooit van mijn leven weer doen zullen we alsjeblieft maar weer goede vrienden worden het meisje hield stil keek hem met een blik vol verachting aan en zei wilt u de goedheid hebben meneer Tom's Sawyer om u bij uw eigen vrienden te houden ik denk mij niet meer met u te bemoeien en het hoofd in de nekwerpende ging zij voorbij Tom was zo verpletterd dat hij zelfs de tegenwoordigheid van geest miste om te zeggen ik geef geen zier om je, neufje dun doek totdat het geschikte ogenblik voor die uitval voorbij was dus zweeg hij met een woedend gezicht ziedende van toren stapte hij de schoolplaats binnen en mompelde dat hij wou dat zij een jongen was om met haar eens fix in te peperen toen hij haar voorbij ging wierp hij haar een paar hatelijkheden naar het hoofd die behoorlijk teruggeslingerd werden en de hoop op het herstel van de vrede scheen onherroepelijk verloren Becky kon in haar drift de tijd haast niet afwachten waarom de les zou beginnen en zij Tom zou zien afrossen voor het beschadigde leesboek indien zij nog een ogenblik plan had om Alfred Tempel ten toon te stellen was dit voornemer door Tom's beledigende schimpscheuten geheel uit haar sil verdwenen arm kind ze wist niet hoe zeer zij op weg was zich een wereld van verdriet te bezorgen de schoolmeester de heer Dobbins was een man die de middelbare leeftijd bereikt had onder het drukend lijden van onbevredigde eersucht zijn lievelingswens was geneeseerd te worden toch geld gebrek had hem verhinderd het hoger dan tot schoolmeester te brengen toch was de liefde tot de studie haar bijgebleven hij namten minste iedere dag een geheimzinnig boek uit de lessen daar om zich daarin te verdiepen zodra de verschillende klassen hun lessen hadden opgezegd dat boek hield hij achter slot in grendel toch er was geen deugd niet in de gantse school die niet brandde van begeerte het eens in te zien daartoe echter bouwt zich de kans nooit aan elke scholier had zijn of haar eigen mening over de inhoud van het boek toch er was geen middel om het rechten ervan te weten te komen toen u op deze achtermiddag Becky langs de lessenaars schoof die vlak bij de deur stond zag ze dat de sleutel in het stot stak welk een kostelijke gelegenheid ze keken het rond zag dat ze alleen was en geen seconde later had zij het boek in de hand het titelblad de ontleed kunnen door professor NN maakte haar niet veel wijzig de halve sloeg zijn bladen op opeens ontdekte haar oog op één der eerste bladzijden een prachtige gekleurde gravure van een naakt mensenbeeld op hetzelfde ogenblik viel er een scheidel op het blad en stapte Tom Sawyer de deur in die een vluchtige blik op het afbeeld zal weerp in haar haast om het boek dicht te slaan was Becky ongelukkig genoeg het blad met de figuren door midden te scheuren zijn weerp het boek in de lessenaar draaide de sleutel om en barste uit in tranen van schaamte en verdriet Tom Sawyer snikte zij ik vind het gemeen van Jom achter iemand aan te sluipen en hem te begluren hoe wist ik dat je iets stond te bekijken je moest je schaamte Tom Sawyer ik weet dat je bezocht verklikken en oh wat zal ik beginnen ik zal slaag krijgen ik die nog nooit op school een klap gehad heb ze stampte met haar voetje op de grond ten vervolgde wees mij zo laag als je wilt ik weet iets dat hier zal plaats hebben wacht maar en je zult eens wat zien en ze verloog de school uit en barste opnieuw in tranen los Tom stond stil geheel overblufd door die uitval toen zei hij tot zichzelf welke een vreemd soort van wezen zijn die meisjes nooit op school geslagen wat zou een pak ranzel juist iets voor een meisje ze hebben geen ruggegraad natuurlijk zal ik die dwazermijd niet aan de oude dobbins gaan verklappen zij wil andere middelen om haar klein te krijgen die niet zo gemeen zijn maar wat moet er met het boek gedaan worden de oude dobbins zal vragen wie het gescheurd heeft niemand zal antwoorden dan zal hij doen als altijd en de meisjes beurt om beurt onder vragen en wanneer hij bij het meisje komt dat het gedaan heeft zal hij het weten zonder dat het gezegd wordt de meisjes verraden zich altijd Peggy zal klappen krijgen er zijn nageval maar ik zie geen gat in om het te verraden Tom peist nog een ogenblik over de zaak hij riep toen uit in orde zij wou mij in de klem zien laat haar dat genot hebben daarop voegde hij zich bij de kijkertjespeler in de school jeugd totdat de meester kwam en de school begon Tom's gedacht het wel de gedurigd van zijn werk af en telkens wanneer hij een blik naar de meisjes kant werp werd hij ontroerd door het geluid van Peggy alles te samengenomen behoefde hij geen medeleide met haar te hebben en toch was hij diep met haar begaan was Tom voor een tijdlang geheel vervuld van zijn eigen leed en werd Peggy uit haar verdoofing wakker zij volgde het proces met grote belangstelling want ze wist dat Tom niets tegen de beschuldiging van inkt op het boek gemorst te hebben kon inbrengen Tom ontkende het feit en maakte door die ontkenning de zaak eer erger dan beter Peggy maakte zich wijs dat ze er schik in had toch een stem in haar binnenste vluisterde haar toe dat zogst het geval niet was toen het er zeer bedenkelijk voor Tom begon uit te zien voelde zij een sterke neiging om op te staan in afre tempo aan te klagen toch zij bedwong zich en legde zich de verplichting op om stil te blijven zitten Immers, dus pak ze bij zichzelf hij zal zeker zeggen dat ik die plaat gescheurd heb nee al kon ik hem er het leven mee redden ik zeg het niet Tom kreegde hem toegedachten sweepslagen en ging calm naar zijn zitplaats terug in de waan dat hij misschien zonder het te bemerken onder het keiger te spelen de ingpot op het boek had laten vallen hij had mij uit gewoonte ontkenten en uit beginsel zich bij de ontkenten is gehouden een geheeluur ging voorbij de meester zat op zijn troon te knikken bollen daar het gebrommde studerende jeugd hem altijd slaapriek maakte langzamerhalde echte richt hij zich op gaapte, ontsloot ze lesenaar en greep naar zijn boek toch scheelde het niet met zichzelf en ze zou al dan niet het merendeel de scholieren zag droberig van hun werk op toch er waren er twee die met de ogen vol belangstelling zijn beweging gadesloegen en tijdlang hield de heer Dobbins gedachteloos zijn boek in de hand toch eindelijk vleiden hij zich op zijn stoel neer om te lezen Tom wirp een blik op Becky en het arme kind zag er uit als een hulpeloos opgejaard haarsje dat het gewereer op zich ziet aanleggen ogenblikkelijk werd zijn geschil met haar vergeten en moest redding komen en dadelijk ook toch het dreigend gevaars geen zijn vinding rijkheid te verstompen goddank daar schoot er iets te binnen hij zou de bank uitgaan het boek grijpen, de deur uitspringen en daarmee weg lopen toch een minuut wankelen tot het nemen van dit besluit was genoeg om zijn kans verloren te doen gaan de meester had het boek geopend het was te laat en was niets aan te doen de meester loren het volgende ogenblik zag de meester zijn leerlingen in het geluid met een blik die al de kinderen de ogen deed neerslaan gedurende tientellen heerste er een angste gestilte waarin de meester kracht tot torenen verzamelde toen sprak hij wie heeft dit boek gescheurd er werd geen geluid verdomen we zou een speld hebben kunnen horen vallen de meester zag gezicht voor gezicht aan om tekenen van schuld te ontdekken Benjamin Hodges hebt gij dit boek gescheurd een ontkennend antwoord gevolgd door een pauze Joseph Harper gij weer een ontkennend antwoord Tom werd onder de kwelling van de langzame voortgang de zaak hoe langer hoe onrustiger de meester onderzocht nauwkeurig te lange rijen jongens gezichten en wenden zich toen tot de meisjes Emily Lawrence een ontkennend hoofd schudden Chrétie Wille hetzelfde gebaar Souza Harper hebt gij het gedaan weer een ontkennend antwoord het volgende meisje was Becky Thatcher Tom beefde van het hoofd tot de voeten Rebecca Thatcher Tom kreeg naar haar gelaad het was pleek van angst heb gij, nee, zie mij aan ze heeft de handen smekend omhoog heb gij dit boek gescheurd snel als de blikse beschouw Tom een gedachte door de ziel hij sprong op en gielde ik heb het gedaan de schooljeugd stond versteld over zulke onbegrijpelijke dewaarsheid Tom bleef een ogenblik staan om tot zichzelf te komen en toen hij de bank uitstapte om zijn straf te ondergaan en de dankbare aanbinding die hem uit Becky's ogen tegenstraalde betaald voor honderd zweepslagen door zijn edede daad zelf in verrukking gebracht verdroeg hij zonder een geluid te geven de onbam hartigste geesteling waar aan de heer Dommen zich ooit had schulden gemaakt en hoorde hij ook met voorkomen of verschilligheid de vrede uitspraak aan om twee uren school te blijven Immers hij wist de grootste geduld buiten op hem wachten zou totdat zijn straf geleden was Diezelfde middag nog vertelde Becky hem met schaamte en barou hoe verraderlijk zij zich Jeegers hem gedragen had Tom ging dan ook naar bed vol verraaks zuchtige plannen Jeegers afre tempo maar zijn vrok maakte spoedig voor aangename overpijzingen plaats en hij viel in slaap en droomde van Becky's laatste woorden die hij was muziek in de oer had geklonken en al dus hadden geluid Tom, hoe kon je zo edel zijn? Einde van hoofdstuk 21 Hofstuk 22 van de Lotgevallen van Tom Sawyer Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten Opname door Bart De Leel De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain Hofstuk 22 De vakantie begon te naderen De altijd strengere schoolmeester werd strenger en veel ijzerder dan ooit en schede dorp gezette hebben op de examendag met de schoonieren te ponken Zijn roeden en plak waren tans zeldewekeloos, tenminste onder de kleinere leerlingen De grootste jongens en de dames van 16 en 17 hadden het geluk de roeden ontwassen te zijn De zweepslagen van Meester Dobbins waren voorwaar niet kinderachtig want of schoon hij onder zijn bruik een geheel kou en glimmend hoofdverboor bezette zijn spieren nog haar volle kracht Naarmate de grote dag naderde scheen al wat er van de dringeland in hem was naar boven te komen en het was alsof hij er een vreed behaage inschepte de schoonieren voor de geringste tekortkomingen te straffen Het gevolg daarvan was dat de kleinere onder zijn leerlingen overdag swoegte onder angst en smart en bijnacht zonneopvraak Zij lieten dan ook geen gelegenheid om de meester een poets te spelen ongebruikt voorbijgaan Ongelukkig was hij voortdurend op zijn hoede De vergelding die op elke zegeprouw hun afraaksucht volgde was zo vreselijk dat de knapend doorgaans met blauwe plekken op het lijf het veldruimde Eindelijk werd er een plan beruimd dat een schitterende overwinning beloofde De verfersjongen werd in het complot opgenomen met hun ontwerpen bekend gemaakt en zijn hulp ingeroepen Die verfersjongen had zijn eigen redenen om tot het verbond toe te treden want de meester woonde op kamers bij zijn vader en had de knap reden te overgegeven om hem te haten De vrouw van de meester zou een paar dagen uit de stad gaan en er bestond dus geen vrees dat van die kant een spaak in het wiel zou gestoken worden De meester had de gewoonte om zich voor de examens en andere grote plechtigheden voor te bereiden door zich het roes aan te drinken en de verfersjongen beloofden dat wanneer de onderwijzer op de avond van het examen weer boven zijn bier was en in zijn stoelacht te dommelen zou hij het dingetje wel klaar zou spelen Hij zou hem dan zo laat mogelijk wakker maken omdat hij alleen maar tijd zou hebben om in vliegendevaart naar school te eilen Toen de volheid der tijden gekomen was geeft het belangwekkende feit plaats Om 8 uur in de avond was het schoolokkaal schitterend verlicht en met kansen en verstoeden van bloemen en loofwerk versierd De soezerige halfdronke meester troonde in zijn leundingsstoel op een opzettelijk daartoe verveiligde verhevenheid met het schrijfbord achter zich 3 rijen met zitbanken en 6 rijen in het vond waren bezet door de waardigheidsbekleders van het stadje en de ouders der leerlingen Links van de meester achter de zitplaatsen der burgerij was een hoogge timmer te gemaakt waarop de in hun beste pak gekleden knapjes gezeten waren die proeven van hun bedrijvenheid zouden afleggen Achter deze zaten enige rijen maageren opgeschoten jongens daarop volgden de hoge banken met meisjes en jonge dames in kattoen en neteldoek die zich blijkbaar heel veel naam gevoelden met haar blootarmen haar grootboeders ouderwetse kostbaarheden haar rozen en blauwe strikken en haar bloemen in het haar Verder was het lokaal opgevuld met toeschouwers en scholieren De oefeningen begonnen Een heel klein jongetje stond op en bracht doodverlegen de vanbuiten geleerde woorden uit Mijne Hoarders gehad zeker niet verwacht iemand van mijn leeftijd het sprekenstoel te zien beklimmen om in het openbaar het woord te voeren en de knap deed zijn woorden ver gezeld gaan van overdreven juiste en krampachtige bewegingen die aan de machine deden denken die van de wijzers Hij bracht het er of schoon in duizend angsten heel hard af en werd verbazend toegejuicht toen hij zijn gekunstel de buiging maakte en het toneel verliet zijn bedeest meisje lisperde het versje Marietje had een lammetje en ze woord maakte een medelijdenswekkende dinaris kreeg haar voegsaamdeel toerjuigingen en ging blozend en voldaan weer zitten Tom Sawyer trapt voorwaarts met gemaakt zelfvertrouwen en woont zich met prachtig nagebootsten en allerzotste gebaren op tot het onstervelijke geef mij de vrijheid of geef mij de dood nog werd in het midden een vakerlijke toneelvrees bevangen ze knieën knikten en hij dreigde in zijn woorden te stikken weliswaan wekte hij zichtbaar het medelijden en de sympathie van de toehorders maar ze hielden zich doodstil en dat zwijgen van het publiek was ergig dan medegevoel tot overmaat van smacht fronsten de meesters en wenkbrouwen Tom spannde nogmaals alle krachten in toch zag zich verplicht verslagen af te treden toen kwam er een zwakke poging om te applaudiseren toch zijn werd in haar worden gesmoord daarop volgde de knap stond op het brandende dek toen de Assyriërs zakten de stroom af en andere wieltjes voor de declaratiekunst toen had men de leesoefeningen en een kampstrijd in het spellen de schraalbezette klasse de latinisten bracht het er met haar voordracht schitterend af het eerste bedrijf was we hebben horen afgelopen en nu volgden de zelfgemaakte opstellen van de jonge dames die elk op haar beurt op de verhevenheid stapten kuchten haar handschrift dat met een keurig linkje was vastgemaakt in de hand hielden en begonnen te lezen de onderwerpen waren dezelfde waarmee de bij dergelijke gelegenheden haar moeders en ongetwijfeld al de voorouders in de vrouwelijke linie geschitterd hadden daar was er een over de vriendschap met herinneringen aan vroeger dagen godsdienst in de geschiedenis het land der droomen de voordelende beschaving het verschil en de overeenkomst van de onderscheid in de staatsvormen troefgeestigheid, kinderliefde hartstochten, enzovoort enzovoort een hoofdgebrek van al deze opstellen was een zorgvuldig gequekte troefgeestigheid en een kwistige overvloed van mooie woorden in sommigen was een merkbare neiging om mode woorden en met de haren bij te slepen zo dik was zelfs dat zij geheel afgezaagd werden en dan was er een bijzonderheid welke ze alle kenmerkte en bedierf namelijk de onuitstaanbare zedenprek die zijn gebrekken gestaard aan het eind van elk opstel dit kwispelen welk ook het onderwerp mocht wezen er werd altijd een hersensvolterende poging gedaan om er op de een of andere wijze iets in te lassen waarop het zederlijk godsdienstig gemoed met stichting kon neerzien niet tegenstaande de eergelijke onoprechtheid die het publiek uit dergelijke zedenpreken tegenblank werden ze niet afgeschaft en ze zijn dat nog niet en zullen het waarschijnlijk nooit worden zolang de wereld zal bestaan er is geen schoon in gans america waar de jonge dames zich niet verplicht gevoelen haar opstellen met een preek te eindigen en het zijn doorgaans de licht zinnigste en minst godsdienstige meisjes die de mooiste preken maken maar genoeg hiervan de waarheid wil niet altijd gezegd zijn laat ons daarom tot het samen terugkeren het eerste opstel dat voorgelezen werd terug tot opschrift is dit nu het leven de lezer zal mij wel willen vergunnen er een uitreksel van mee te delen het luide ogenveer al dus met welke verrukking ziet gewoonlijk het jeugdige moed niet uit naar een hemwachtend feest de verbeelding tovert rooskleurige tafreden van genot daar ziet de ambitster van wereldse genoegens zich er eens de midden der feest weer in de menigte als de bewonderde door al de bewonderaars haar bevallige gestalte in een sneeuwitkleed gehuld zweeft rond in de doelhof van de vrolijke dans haar oog is schitterender haar tijd lichter dan die van de gansen lustige scharen onder zulke heerlijke dromen glijdt de tijd spoedig voort en weldra is de gedukkige uren daar waarop zij de eniseense velden betreden zal van welke zij zo verrukkelijk had gedroomd hoe toverachtig schoon vertoont zich alles aan haar ontvlam de verbeelding elk Newtonieel wind aan bekoring maar na een weilen ervaart zij dan onder dat schoonvernis niet dan eidelheid schoudt de verleidtaal welke eens haar hart streeelde klinkt haar schreeuw in het oor de balzaal heeft haar aantrekkelijkheid voor haar verloren en met een verwoestige zontheid en een verbitterd hart trekt zij zich uit de wereld terug de overtuiging met zich voerende dat aartsgenot de ziel die daar hogere dingen streeft niet bevreden kan en zo ging het voort van tijd tot tijd deed zich onder het lezen een gegrond van bijvalsbetuigingen horen vergezeld van fluisterende uithopen als hoe lief, hoewel sprekend, hoewaar enzovoort, enzovoort en toen het stuk met een eiselijk sombere preek eindigde volgde er een uitbundige toejuiging vervolgens stond er een tengig, droefgeestig meisje op dat zich door de belangwekkende bleekheid onderscheiden welke het gevolg is van pillen en indigestie ook een gedicht voor waarvan ik u twee koelpletten zal mededelen Alabama, verwel Ach, min u zo teer toch ga ik voor een post van uw scheiden maar het denken aan u doet mijn harte zo zeer mijn ziel blijft bij u steeds verbijden uw lommerrijke wouden heb ik dikwijls doorkruist ik heb gedolpt langs uw liefelijke stromen gehoord hoe uw water bij storm windend bruisd en bewonderend auroren zien komen de tradendik schrij, oh, ik schaap ze bij niet geen bloos dek mijn vochtige vangen niet vreemd is mij het land dat mijn aandonding ziet de zin de vriend waar mijn ziel aan blijft hangen een meer hartelijk ontvangst vond ik nergens oh nee, dan bij u wien ik mijn land wel mag heten en mijn hoofd en mijn hart moest wel koud zijn als steen Alabama, als het u kon vergeten er waren eens dekt zeer weinigen die wisten wat het woord aurora beteken de doch het gedicht viel niet hem in zeer in de smaak daarop verschening jonge duimen met donkere gelaadskleur donkere ogen en donker haar die een indruk wikend ogenblik pauzeerde haar best deed om haar gelaad een tragische uitdrukking te geven en toen op afgemeten toon begon zwart en stormachtig was de nacht om de hemeltroon flickerde een enkele sterk doch zware donderslagen tillden aanhouden door het zwijk terwijl de vreselijke bliksem graamstorig door de onbewoogde hemelzalen dacht hadden alsof hij de macht bespotten welke de beroemde Franklin zich over zijn verschrikkingen had aangematigd zelfs de onstuimige winden kwamen eendrachtig uit hun geheim zinnige woonplaatsen te voorschijn en bulderden in het rond, begierig naar het schijn om de woestheid van het toneel door hun hulp te verhogen op zoekend tijdstip, zo duifte, zo hoefig zuchtte mijn hart daar menselijk mee de gevoel maar in plaats daarvan, mijn dierbeste vriendin mijn gids en mijn geleiden, mijn vreugde bij mijn spart stond geëansklaps aan mijn zijde zijn beroog zich voort als een van die lievelijke wezens welke de romantische jeugd zich op de zonnige paden van het ene de verbeelding voor de geest overt een koninginder schoonheid zonder versierselen maar getooid met haren alles overtreffende bekoorlijkheid haar tred was zo licht dat het oor haar nadering niet vernam en in die haren bezielde aanraking niet een magische tredding had doen ontstaan, zo zij ongemerkt, ongezocht voorbij gegleden zijn een zondelingendoefheid zetelde op haar gelaadstrekken als eizige traden op december's winterkleed toen zij naar de strijdende elementen daar buiten wees en mij verzorgt de beide wezens die daar werden voorgesteld te aanschouwen deze nachtmerrie omvalt de tien bladzijde schrift en sloot met een preek want hoperakelijk voor de antipresbiterianen toch die de eerste prijs behaalde en als de schoonste proeven van de avonds werd beschouwd de burgemeester van Sint-Petersburg hield onder het overrijken van de prijs aan haar die hem behaald had, een schitterende redenvoering in welke hij betuigde dat dit de wel sprekendste reden was die zijn oren ooit gehoord hadden en dat Daniel Webster zelf er trots op had kunnen zijn in het voorbijgaan moet gezegd worden dat de opstellen welke overvloeiden van het woord heerlijk als ook van de vergelijking menselijke ondervinding met een bladzijde uit het leven het gemiddeld aantal over trof Tans schoof de meester opgewonden tot haar luidruchtigheid toe zijn stoel opzijde ging met de rug naar het publiek staan en begon zijn aandrijkskundige lessen door op het bord een kaart van Amerika te tekenen toch hij maakte met zijn onvastige hand een figuur en er werd een onderdrukt gelag in de schoon gehoord hij wist wat er aan haperden en deed zijn best op de fouten herstellen veegde enkele lijnen met de spons uit en maakte weer het nieuwe helaas, ze werden hoe langer hoe slechter en het gegiegel werd luider hij weide zijn gantse aandacht aan het werk alsof hij besloten had zich niet door het publiek uit het veld te laten slaan hij voelde dat alle ogen op hem gevestigd waren en verbeelde zich dat het beter ging en toch hield het gegiegel aan ja, het vermeerde de blijkbaar en daar toe was wel reden boven zijn hoofd was een vliering met een luik en uit dat luik kwam een kat tevoorschijn welke men een touw om de achterpoten gehert had die kat had een doekje om de kop en de kaken gebonden om haar het mijouder te beletten terwijl hij langzaam naar beneden zuckelde kwamden zij zich naar alle kanten sloeg haar een klauwe om het touw schommelde vervolgens naar de laagte en krabbeden tegen de ontastbare lucht het gegiegel werd erger en erger de kat was omstreeks 6 duim van de soezerige meesters hoofd nog een weinig later en ze greep met haar klauwen van hopig naar de meesters spruik klemden zich daar aan vast en werd een ogenblik later weer tot de vliering opgetrokken met haar zegen teken tussen de poten en welke lichtglut verspreiden zich toen van de meesters hoofd immers de verfersjonger had dat lichaamsdeel met verguld zo besmeerd met dit toneel werd de vergadering gesloten de jongens waren gevroken en de vakantie was begonnen einde van hoofdstuk 22 hoofdstuk 23 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw de lotgevallen van Tom Sawyer door Maak 2 hoofdstuk 23 aangetrokken door de schitterende uniformen met dermatigheidskandetten werd tom lid der afdeling van het nieuw opgerichtige noodschap en beloofde hij zich gedurende zijn lidmenschap te onthouden van roken en vloeken bij deze gelegenheid ontdekte de knap iets waaraan hij vroeger nooit gedacht had namelijk dat de aflegging der beloofde om iets niet te doen het beste middel is om iets te leren doen Tom voelde zich door een nooit gekende lust gekweld om te roken en te vloeken ja, de begeerde werd zo sterk dat alleen de hoop om zijn rode serb te vertonen hem ervan terughild zijn lidmenschap op te zeggen het was 4 juli toen hij tot de bond toe had toen hij was nog geen 8 en 40 uur lid geweest of hij was gereed en gezind zich van zijn boeie te ontslaan toch, juist die dag vernam hij dat de oude vrederechter ziek was en waarschijnlijk zou sterven zulke de vrenaamamtenaar zou zeker met grote plechtigheid begraven worden en dan had hij een kansje om in zijn uniform de stoet te volgen 3 dagen lang was Tom diep begaan met het desrechtens toestand en vol verlangen naar tijding nu en dan klom zijn hoop zo dader dat hij het waagde zijn serb uit de kast te halen en zich voor de spiegel voor de grote gebeurtenis te oefenen toch, de rechter bleef van hopig lang tussen dood en leven dobberen en werd er slotte aan de betere hand en daarna voor hersteld verklaard Tom was boos en zij onverwijld zijn lidmenschap op helaas diezelfde nacht stochte de rechter in en stierf Tom besloot oude vrederechters nooit meer te vertrouwen de begravenis was prachtig en de cadetten paradeerde op een wijze die er op toegelegd scheen om het vroegere lid van afgunst te doen vergaan toch, hij was vrij en kon weer naar harte lust roken en vloeken en nu bemerkte hij tot zijn verwondering dat hij er opeens geen behoefte meer aan had de wetenschap alleen dat hij het doen kon, nam de lust en het genot ervan weg hij beproefde een dagboek te maken toch, aangezien er de eerste 3 dagen niet merkwaardig spoor viel, gaf hij het op toen kwam het café Chantande negen zangers in de stad en maakte sensatie dadelijk werd er door Tom en Joe Harper een spil en zanggezelschap opgericht en de knapen vermaakten zich daarmee een paar dagen zelfs de dag van de intocht des nieuwe senators mislukte gedeeltelijk opdat het hart regende die ter gevolgen was er geen optocht en zelfs in de grootste man der wereld naar het oordeel van Tom de beauty een wezenlijke senator van de verenigde state werd hij bitter teleurgesteld want deze bleek op geen stukken na 25 voet lang te zijn toen kwam er een paardespel de jongens speelde 3 dagen cirk intenten van lompen en oude tapijten met toegangskaarten van 3 centen en 2 voormeisjes en daarna werd het paardespel opgegeven eindelijk kwam er een buik spreker en een googelaar die weer vertrokken en het stadje achterlitten somberder en troefiger dan ooit ook werden er enkele kinderpartijen gegeven toch ze waren zo zeldzaam en zo heerlijk dat het de pijnlijke leemte tussen de ene visite en de andere er te meer om werd gevoeld Becky Thatcher was naar huis gegaan naar Constantinople om de vakantie bij haar ouders door te brengen dus was er nergens een zonnestraaltje te vinden daarbij kwam nog het vreselijke geheim van de moord het lepende ellende bleef voor de armenknaap midden in de vakantie vertoonden zich de mazel en epidemie en Tom was 2 weken lang een gevangenen dood voor de wereld en het geen daarin voor viel hij was zeer ziek en stelde nergens belang in toen hij eindelijk weer buiten mocht komen en zagjes de stad doordrentelde scheen alles en elk schepsel een trurige verandering ondergaan te hebben er was een straatprediker geweest die de mensen bekeerd had niet alleen de volwassenen maar zelfs de kleine jongens en meisjes Tom ging de stad rond in de hopeloze hoop van tenminste een enkel zonde gezicht tegen te komen daar overal wachten hem teleurstelling hij vond Joe Harper verdiept in de studie van het Nieuwe Testament en hij wende zich droevig van dit drukke schouwspel af hij zorgt Ben Rogers en vond hem aan het bezoeken van armen met een mandje met tractatjes als een waarschuwing tot bekering bij zich voor de Jim Hollis op die hem wees op de zegen van de mazelen iedere jongen die hij tegen kwam bracht een dosis tot zijn toestand van de erslachtigheid toe en toen hij in wanhoop eindelijk zijn toevlucht nam tot Huckleberry Finn en ook door hem met een aanhaling uit de schrift ontvangen werd, brak hem het hard en sloop hij naar zijn bed en maakte zich wijs dat hij de enige in de stad was die voor eeuwig eeuwig was verloren juist die nacht kwam er een weeselijke storm met slagregen ontzettende donderslagen en verblindende bliksemstralen Tom kroop onder de dekens en wachtte in een Akelege onzekerheid zijn doem van eens af immers hij was volledig overtuigd dat dit woede der elementen omzijnend wil geschieden hij geloofde dat hij de verdraagsembheid der bovenaardse machten getacht had meer dan zijn dragen konden en dat dit er het gevolg van was het zou hem wel vreemd voorgekomen zijn als zoveel vertoning en geschut was aangewend om een mur te doden toch hij vond het huis niet omgerijnt dat er zo een onweer was ontstaan om hem warm als hij te vernietigen langzamerhand bedaid de storm en verdween zonder zijn voornemen te hebben ten oud voer gebracht de eerste aandank van de kraap was dankbaar te zijn en zich te verbeteren de tweede was te wachten immers en mocht het nog eens meer stormen komen de volgende dag stond de dokter opnieuw voor zijn bed Tom was weer ingestocht de drie volgende weken die hij op zijn rug doorbracht scheden een eeuwigheid toen hij eindelijk weer buiten kwam was hij nauwelijks dankbaar dat hij gespaard was gebleven daar hij immers verlaten en van makkers beroopt was hij smierig lusteloos door de straat en vond Jim Hollis voor rechterspenende in een gerecht soort van jonge lieden aangeklaard in de tegenwoordigheid van haar slachtoffer een vogel daarna zag hij Joe Harper en Huck Finn die in plaats van de schiften te lezen bezig waren een gestolen beloen op de muizen Arbe knapen ook zij waren weer ingestocht einde van hoofdstuk 23 hoofdstuk 24 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze librie volksopname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leo de lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain hoofdstuk 24 eindelijk kwam er beweging in de dromerige atmosfeer en geweldige beweging ook de zaak van de boord zou voorkomen bij het gerechtshof natuurlijk werd deze zaak het onderwerp van alle gesprekken ook in Tom's Kring werd er druk over gesproken maar telkens als het woord genoemd werd voer hem een rilling door te leden en hij verbeelde zich in zijn angst maar ervoor bedachtelijk zo gedurig in zijn tegenwoordigheid over gesproken werd om te zien of hij er ook iets beter maken had of schoon hij zeker wist dat niemand enig vermoeden omtrend zijn bekendheid met de misdaad kon hebben voelde hij zich toch onder die praat is niet op zijn gemak hij stierf elke dag 1000 doden en nam eindelijk huk met zich naar een eenzame plaats om de zaak met hem te bepraten het zou een verlichting wezen en de lijnenslast met een lot genoten delen bovendien wilde hij als ik van overtuigen dat huk gezwegen had huk, heb je nooit iemand daarover gesproken? waarover? dat weet je wel oh, natuurlijk niet nooit een woord nooit een enkel woord, waarom vrijgedat wel, ik was er bang voor maar Tom, sorry we zouden geen 24 uur hebben geleefd als het ontdekt was dat weet je immers wel Tom werd calmer na een pauze hernam hij huk, je zou je immers door niets nog door iemand laten ompraten laten ompraten wel als ik zin krijg om me door die duivel van een kleurling te laten verzuipen dan zal ik me laten ompraten nu, dan is het in orde ik geloof dat we veilig zijn zolang we zwijgen toch, laten we eens voor de security nog eens sweren best dus woer in de knap het en tweede malen met ture eden wat zeggen de mensen toch huk ik heb me nog zo weinig van gehoord zeggen het is muff potter en het blijft muff potter het koude zweet staat me op het voorhoofd als ik het hoor en ik zou wel onder de grond wel kruipen zo gaat het bij je ook ik weet dat er koud om is heb je niet somtijds medeleider met hem ja dag en nacht het is wel geen beste die muff potter maar hij heeft nooit iemand kwaad gedaan hij bedelt wel eens langs de straat om geld te krijgen voor drank en hij loopt ook te luieren maar oh heertje, dat doen we allemaal tenminste, de meeste vooral de dominezen, dat slag van volk maar het is een goede kerel want hij heeft me eens de helft van zijn vis gegeven tot hij zelf nog honger had en ik weet niet hoeveel mel hij me geholpen heeft als ik in de knijp zat en voor mij heeft hij oude vliegers opgelapt huk en vis nette gebreid ik wilde hem uit de kast komen krijgen we kunnen hem niet uitkrijgen Tom en het zou hem niet veel baten want ze zouden hem wel gauw weer inpakken ja, dat zouden zij maar ik vind het akelig om hem zo duifels valst te horen beschuldigen van iets dat hij niet gedaan heeft ik ook Tom ik heb ze horen zeggen dat hij de gemeentste scheurk uit het land was en dat het een wonder is dat hij niet eerder gehangen werd ja, zo praten zij ik heb het horen zeggen dat als zij vrijkwamen ze hem zouden lynchen en dat zouden ze doen ook de jongens praten nog een tijd lang op deze wijzevoort toch het gesprek bracht hun weinig troost aan tegen schemeravond stonden zij voor de kleine, eenzame gevangenis welicht met een vage hoop in het hart wat er nog gebeuren, waardoor hun moeilijkheden uit de weg zouden worden geruimd toch, en gebeurde niets de Engelen en Veen schelen zich tot het lot van deze ongelukkige niet aan te trekken Tom en Huck deden die avond wat zij al menigmaal hadden gedaan ze zetten zich voor de treinigvenster der cel neer en gaven potten wat tabak en een paar zwaafelstokken daar de gevangenen in een laag hockslag en door geen schildwachten weer bewaakt konden ze hem deze kleine giften zonder moeite toerijken zijn dankbaarheid voor hun geschenken had hen altijd pijnlijk aangedaan toch ditmaal tof ze hen meer dan ooit ze vonden zichzelf onuitspreekelijk laf en vals toen potten zij jullie bent al machtig goed voor me geweest jongens beter dan iemand anders in de gehele stad en ik zal het nooit, nooit vergeten dick was zeg ik tot mezelf ik placht al de vliegers en dingen voor de jongens in orde te maken en hem te wijzen waar de beste visten vangen was en hun plezier te doen zoveel kom en tans nu hij in notice hebben ze alle de oude muff vergeten alle behalve Tom en Huck die vergeten hem niet zeg ik en ik vergeet het niet wel jongens, ik heb een vreselijke misdaad gepleegd in mijn donkerschap anders begrijp ik niet hoe ik het gedaan kon hebben en nu moet ik het voorhangen en dat is maar goed, ja wat ze met mij doen kunnen toch, daar zullen wij niet verder over spreken ik wil jullie niet aakelijk maken daarvoor ben jullie te goed voor mij geweest maar wat ik zeggen wel is dit drink nooit te veel en jullie zult nooit hier komen ga een beetje dichter bij het raam staan dan kan ik jullie beter zien het is zo'n troost vriendelijke gezichten te zien als men zich zo diepel lendig voelt en ik zie ze hier nooit goede vriendelijke gezichten goede vriendelijke gezichten gaat op ook al de rug staan en geeft mij de hand uw hand kunnen wel door de trailis door de mijnen niet, die zijn te groot kleine terenhandjes die mufpotters last van licht hebben en welke, als ze maar konden die wel helemaal zouden wegnemen Tom ging die avond diep rampzalig naar huis en werd de ganste nacht door vreselijke dromen gekweld de twee volgende dagen was hij al vroeger op straat en bleef hij om de zaal van het gerechtschof heen zweven naar welk gebouw hij onwiel staanbaar gedreven werd of schoon hij al zijn krachten inspanden om zich te dwingen er vandaan te blijven huk onder vond hetzelfde en de beide knapen vermeden ookander opzettelijk soms diepe zijn voor een ogenblik weg, toch dezelfde vreselijke betovering dreef hij altijd weer naar het gebouw terug zelkens spitste Tom de oren wanneer er een leegloper de zaal in of uitslenterde nog hij hoorde onveranderlijk treurig nieuws het net werd hoe langer hoe dichter om de armenpotter toegehaald aan de avond van de tweede dag liep in het stadje het gerucht dat het feit door engine joes verklaring volkomen was bewezen en dat er geen twijfel wie bestond ontrent de uitspraak der jury Tom kwam laat in de avond te huis en klom door het venster in zijn slaapkamer hij was in een staat van vreselijke opgewonenheid en uren verliepen eerhij de slaap kon vatten de volgende morgen liep de kansen stad uit naar het hoofd want dit was de grote dag de beide geslachten waren gelijkelijk in dit zich op een hoop in de publiek vertegenwoordigd na lang opzicht hebben laten wachten kwam de jury binnen en nam haar zetels in kort daarop werd potter gebroeid binnengebracht hij zag er bleek en ontdaan uit al de nieuwsgierige ogen hem konden zien niet minder viel engine joe in het oog, verstald als altijd na een kleine pauze kwam de voorzitter binnen en de scherven verklaarderde zitting voor geopend daarop volgde het gewone gevluister onder de leden der Bali en het bijeenverzamelen der stukken deze bijzonderheden en het haar gezellend oponthoud brachten niet weinig bij om het indrukwekkende deze bijeenkomst te verhogen in de grootste spanning te brengen nu werd er een getuige voorger opend die verklaarde dat hij met potter in de vroege morgen van de dag waarop de moord ontdekt was zich in een beek had zien wassen en onmiddellijk daarop door het kreupelhoud wegsluiten nadat die getuige enkele vragen gedaan waren zij de openbare aanklager heb je de getuige nog verder iets te vragen de gevangen hielp een ogenblik de ogen op toch sloeg ze ter stond weer neer zij ik heb hem geen vragen te doen de volgende getuige deelde mee dat er een mes bij het lijk gevonden was op de vraag of hij deze ook iets te vragen had antwoorden de advocaat van potter ik heb ook deze niets te vragen een publiek begon tekenen van ontevredenheid te geven was deze advocaat van plan zijn klient het leven te doen verliezen zonder een enkele poging te wagen om hem te redden verschijnd in een getuige leer de verklaringen af om trent de schuld verradende houding van potter toen hij op de plaats waar de moord gepleegd was gebracht werd zij mochten alle aftrekkende zonder kruis vragen te ondergaan al de bezwarende omstandigheden welke in die morgen op het kerkool van de plaats gegrepen en die de aanweziging zich zo goed wisten te herinneren werden door geloofwaardige getuigen gestaafd maar tot geen hunne werd door potters verdediger een vraag gericht de verslagenheid en ontevredenheid van het publiek uit de zich in een dof gemompel en gaf aanleiding tot een berisping van de zijde van de voorzitter de woordvoerder voor de beschuldiging zijde daarop door de beedigtige tuigenissen van burgers wie geloofwaardigheid boven alle verdenking verheven is, hebben wij het onweer legbare bewijs geleverd dat de ongelukkige gevangenen die in Ginzenbank gezeten is het vreselijk misdrijf heeft bedreven onze taak is hiermee geëindigd een kreeg ontstapt de armenpotter en hij sloeg zijn handen voor het gelaad en bewolkt zich onrustig op zijn plaat terwijl er in de gerechtzaal een pijnlijk stilswij geheerste vele mannen waren bewogen en menige vrouw gaf door traden van medeleideblijk de verdediger stond op en sprak wanneer de voorzitter toen wij bij het begin de behandeling van dit geding ons enkele aanmerking over de zaak veroorloofden hebben wij gezegd dat wij zouden trachten aan te toden dat onze client bij het plegen deze ontzettende daad wilde in een toestand van waanzin ontstaan uit misbruik van sterke drank die zijn aansprakelijkheid uitsloot we zijn op dat voornemen teruggekomen die verdediging zullen wij niet voeren en toen tot de deurwaardig roep Thomas Zoyer de grootste verbazing tekenen zich op ieders gelaad dat van botter niet uitgezonderd aller ogen wenden zich vol bevremding en belangstelling op Tom toen deze opstond en in het getuige banken je plaats nam de knap zag er blik en doodelijk verschrikt uit de eet werd hem afgenomen Tom Zoyer waren zijt gij de 17 juni omstreeks middennacht geweest Tom keek naar het verstaal de gezicht van Inche Joe en zijn tong wijgerde haar diensten het publiek luisterde met ingehouden adem nog de woorden wilde niet komen na een paar minuten echter kwam de ontstelde knap enige mater tot zichzelf en trakte hij zijn stem te verheffen om zich door de aanwezige te doen verstaan en zij op het kerkhof een weinig luider als het u belieft weest niet bang geen waard op het kerkhof een minachtende glimlach speelde op de lippen van Inche Joe werd gij in de nebeiheid van het graf van Horst Williams ja meneer spreekt nog iets luider hoe dicht werkt gij erbij zo dicht als ik tals bij u sta hield gij u verborgen of niet verborgen meneer waar achter de ollenbomen aan de rand van het graf Inche Joe tijdens de onwillekeurig achteruit had gij niemand bij u ja meneer ik was daar met wacht wacht en ogenblik gij hoeft het naam van uw makker niet te noemen om u het voor te brengen had gij iets bij u Tom Azelden een keek verlegen voor zich spreek vrij uit mijn jongen wees niet bedeest het is altijd braaf om de waarheid te spreken wat heb gij mee naar het kerkhof genomen niets dan een een dode kat voor een ogenblik verhief zich zoek een luid glimlach onder de menigte dat de voorzitter de hamer moest gebruiken nu mee jongen vertel ons al wat er is voor gevallen zeg het in uw eigen taal slaan niets over en wees niet bang Tom begon eerst Azelden toch naarmate hij zich warmer over het onderwerp maakte vloeiden zijn woorden met grote gemak en het duurde niet lang of er werd geen geluid gehoord dan dat van zijn stem alle ogen waren op hem gericht en met open mond en ingehoude adem hing het publiek aan zijn lippen ontzet door het verhaal van de afschrijzelijke geschiedenis de hooggespannen aandacht bereikte haar toppunt toen de jongen zei en toen de dokter de plank opnaam en Muff Potter viel sprong Injun Joe met het mes op hem toe en krak sneller dan de bliksem vloog de kleurling door een raam duwde alle die hem trachten tegen het houden terug en was verdwenen einde van hoofdstuk 24 hoofdstuk 25 dan de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de lotgevallen van Tom Sawyer door markt 2, hoofdstuk 25 Tom was ten tweede malen de held van de dag het toetel kind ter oude vandaagen het voorwerp van afgunst ter jeugd zijn naam werd zelfs door de drukpers onstervelijk gemaakt want hij werd eervol in het Peterburgse er waren er zelfs die in hem in die hij aan de galloch ontkwam een toekomstige president zagen zoals dat gewone kaat koestelde de veranderlijke onredelijke wereld Muff Potter aan haar hart en vertroetelde hem eventwaas als ze hem tevoren hadden beschimd toch aangezien deze gewoonte de mensheid eer tot lofd dan tot blaam strikt zou het onheus zijn er haar een verwijt van te maken de eerst volgende dagen waren voor Tom een tijdbeek van onvermengd genot maar zijn en nachten waren het vreselijk het beeld van Injun Joe vervolgde hem in zijn droomen en de moordenaar stond gedurig voor hem met verdelging in zijn oog de knap was er voor geen geld toe te bewegen om naast ons ondergang de deur uit te gaan de arme huk verkeerde in dezelfde toestand van ellende en schrik want Tom had de avond voor de rechtsdag de gehele geschiedenis aan de pleidbezorgen verteld en huk was dood bang dat het uitlekken zou of schoon de vlucht van Injun Joe hem de machteling gespaard had van op des hofs zitting getuigenis te moeten afleggen Ceder Tom's bezwaard geweten hem in de larte avond naar het huis van de advocaat gedreven had en deze het huivering wekkend verhaal had ontvangen aan lippen die door de vreselijkste en geheimzinnigste enige gesloten waren geweest had huk zijn vertrouwen in de mensheid voor eeuwig verloren zo lange dag dicht scheen maakte Bif Potters dankbaarheid Tom blijden tot hij gesproken had maar zodra de avond was gedaald zou hij om alles gewild hebben dat zijn mond gesloten was gebleven het ene ogenblik bekroop hem de vrees dat Injun Joe nooit gevat zou worden en het andere beefde hij bij de gedachte dat het wel zou gebeuren het was hem alsof hij niet weer vrij zou ademen voordat die man dood was en hij zijn lijk had gezien geldzommen waren uitgeloofd ben had het land doorkruist toch er werd geen Injun Joe gevonden op zekere dag kwam er uit St. Louis een van die alwetende ontzachwekkende wonderen in mensen gedaante een agent van de geheimen politie hoofdschuddend en met een voorname gezicht de St. Petersburg en maakte die kolossale opgang welke leden van dat verheven lichaam altijd maken hij kwam zeggen dat hij de sleutel gevonden had toch aangezien men geen sleutel wegespoord kon ophangen bracht het bezoek van de grote man en voelde Tom zich al even bezwaard als vroeger de ene de voor en de andere na ging voorbij zonder dat hem een drukend wicht van de angst werd afgenomen einde van hoofdstuk 25 hoofdstuk 26 van de lot gevallen van Tom Soyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de lot gevallen van Tom Soyer door markt 2, hoofdstuk 26 er komt in tijd in elk wel ingericht jongens leven dat hij door een vuurige begeer te wordt aangegrepen om ergens een verborgen schat te gaan zoeken dat verlangen bekroop plotseling Tom hij stopte de deur uit om Joe Harper op te zoeken toch zonder baad toen ging hij naar Ben Rogers helaas deze was vissen Wildra echter liep hij huk tegen het lijf en de beruchte straat jongens stond hem tewoord daar een eenzame plaats en deelde in vertrouwen zijn voornemen mede huk werd bereid gevonden hij had gaarde de hand in elke onderneming welke genoot beloofden en geen geld kosten daar hij een lastige overvloed van die soort van tijd had die geen geld is waar zullen we graven vroeg huk oh overal zo zijn dan overal schatten begraven nee waarachtig niet ze zijn meestal op alle verbremd te plaatsen van borger huk somtijds op eilanden en ook wel in verrotte kisten onder een tak van een oude dode boom op welke de maand te midden nacht haar schaduw werkt door doorgaans vindt mensen veel in de grond onder spookhuizen wie verstopt ze wel de rovers natuurlijk wie anders denk je de kategorieermeester van de zondagschool ik weet het zo niet indien ik een schat had zou ik hem niet verstoppen ik zou er hem doorlappen om een lekker levertje te hebben ik ook maar rovers doen dat niet zij verbergen hem en laten hem waar hij is komen ze hem nooit halen nee ze hebben wel het plan op maar ze vergeten doorgaans de plaats waar ze hem verstoppen of ze gaan dood hoe dan ook hij blijft lang onder de grond liggen en begint te roesten en in verloop van tijd vindt hij een of ander een oud geel stukje papier dat hem zegt waar de schat begraven is dat hij in een week niet oncijferen kan omdat het schrift enkel uit teken zijn hierogliefen bestaat hierowat hierogliefen dat zijn peintjes en dingen schijnbaar zonder betekenis heb jij ook van die papierjes stom nee hoe kun je dan de tekenen uit vinden nou ik heb geen tekenen nodig schatten worden ook wel onder een spookhuis begraven of op een eiland of onder een dode boom met vooruitstekende takken we hebben het object als eiland al zo wat geprobeerd en nu kunnen we ergens anders aan de gang gaan daar heb je bijvoorbeeld het oude spookhuis heel hausbrens en verder zijn er een menig te bomen met dode takken vindt mensen onder alle wat praat je toch natuurlijk niet hoe weet je dan onder welke je moet zoeken we moeten ze alle uitgraven maar Tom dan kunnen we de gehele zomer wel aan de gang blijven wat kan dat schelen verbeeld je dat we eerst een kopere pot vinden met 100 roestige dollars erin of een verrotte kist met diamanten wat zou je daarvan zeggen hugs ogen glinsterden dat is zat meer dan zat voor mij geef mij de 100 dollars dan mag jij de diamant houden afgesproken de diamanten zijn lang niet te verwerpen sommige zijn 20 dollars het stuk waard en zijn er haast geen die je onder de zes verkopen kunt wezenlijk is dat zo zeker dat weet iedereen heb je het nooit tegenzien huck niet dat ik ben herinner oh de koningen hebben ze bij menig te maar ik kreeg een enkele koning Tom dat wil ik wel geloven hier zijn geen koningen maar als je eens naar Europa ging zou je er een mut in het rondzien springen springen zij springen eent wel nee wel waarom zeg je het dan ach ik bedoelde alleen maar dat je ze zien zou maar niet zien springen natuurlijk niet waarom zouden ze dat doen ik meen dat je er de grond mee bezijd zou zien even als bij die Richard de Bultenaar Richard hoe heet hij nog meer er heeft geen andere naam koningen hebben alleen maar 1 voorname zo zeker zo is het nu als ze dat prettig vinden als ze hun gang gaan ik zou geen koning willen zijn om alleen maar 1 voorname te hebben even als de nikkers maar zeg waar ga je eerst graven dat weet ik nog niet zullen we eerst beginnen onder die oude dode tak op de heuvel aan de overzijde van Heelhuis Breins akkoord de knapen wisten een gebrekke gebij en een schoffel machtig te worden en onderna met de voetreis van anderhalf uur ze kwamen bezweet en heigend aan en legde zich onder de schaduw van een ollenboom neer om uit te rusten en een pijp te roken het bevalt mij zei Tom mij ook antwoorden Huck zeg eens Huck, als we hier de schat vinden wat doe jij dan met jou aandeel ik ik hoop elke dag een pastij en een groot glas soda water en ik ga naar elk paarden spel dat hier in de buurt komt ik verzeker je dat ik het ervan nemen zou zou je er niets van op sparen op sparen waarvoor zou dat dienen om wat te hebben om later van te leven oh, dat hoeft niet als ik dat deed zou pop op een goede dag terugkomen en als een klauwe opzetten om er spoedige lijn aan te maken wat doe jij met jou pacht ik hoop een nieuwe trom een sable een rode das een grote poppenkast en ik ga trouwen trouwen? ja, zeker Tom, ben je maal of wat schildje wacht maar, je zult het zien gebeuren helemaal dat is nu het gekste ding dat je doen kunt denk maar eens aan pop en mijn moeder ze deden niets dan vechten ik herinner mij dat als de dag van gisteren dat doet er niet toe het meisje waarmee ik ga trouwen zal niet vechten Tom, ik geloof dat ze alle hetzelfde zijn je kunt ze alle over één kam scheren ik zou me als ik jou was nog eens bedenken er ik dat deed ik zeg je dat het je beroe zou hoe heet die meid het is geen meid, het is een meisje dat is hetzelfde, sommige zeggen meid en andere meisje, het is allebei goed hoe is dat dan ik zal hem hier later zeggen nu nog niet ook al goed, alleen als je gaat trouwen zal ik verlaten er zijn dan ooit nee, dat zul je niet, want je zal bij ons komen inwonen laat ons nu maar spoeder opstaan en aan het graven gaan ze weekte een half uur in het zwetsens aanschijnt, toch zonder gevolg ze spoegde nog een half uur weer zonder baat toen zei huk worden die schatten altijd zo diep begraven als deze soms tijd, niet altijd meestal niet ik geloof dat wij op de verkeerde plaats zijn ze verkozen erom een andere plek uit en begonnen weer de uitbeid ging wat langzamer toch, ze maakten toch voordringen en hielden het zwijgend enige tijd vol eindelijk ging huk op zijn spade leunen veegde zich met zijn mouw de parelens weet van het voorhoofd en zei waar ga je graven wanneer we door deze boom heen zijn nou konden wij de oude boom bij Cardiff Hill, achter het huis wel eens opdelven dat zou wel een goede zijn maar zal de weder we onze schat niet afnemen Tom, het is op haar land zij hem ons afnemen laat ze het eens proberen al wie een verborgen schat vindt mag hem houden, het doet er niet toe op wie eens land het is huk was met dit argument tevreden de arbeid werd voortgezet eindelijk zei huk verduivelt we zijn zeker weer op de verkeerde plaats wat denk jij ervan het is erg vreemd huk ik begrijp het niet soms komen er wel eens heksen tussen beide ik denk dat dit nu het geval is onzin heksen kunnen niets doen bij daglicht ja dat is waar ook dat dacht ik niet aan oh ik weet al wat het is wat zijn wij toch we moeten zien te ontdekken op welke tak tegenmiddag nacht de schijnu van de boom valt en onder die tak graven vervloekt dus hebben we monnike week gedaan dus zullen we vannacht terug komen tussen verduivelt langer weg kun jij de deur uitkomen ik denk het wel we moeten het vannacht doen ook want als iemand deze gaten ziet zal hij inderdaad begrijpen en zelf gaan zoeken goed, dan zal ik vannacht weer komen mij ouwe best laat ons de spade zolang in het keupelbos verbergen de knapen waren de bestemdere tijd op de afgesproken plaats en zaten in de schijnu van de boom te wachten het was een eenzaam oord en een van oudzerk plechtige uren geesten fluisterden door de ruisende bladeren spoken loerden in sombere hoeken het hoelklinkend geblav van een hond werd in de verte gehoord en door een uil met zijn gaststem de knapen waren geheel onder de indruk deze ernstige zaken en spraken bijna geen woord na een poosje meenden zij dat het wel 12 uur zou zijn ze gaven nu kurig achter op de schijnu en gingen aan het graven de hoop begon in hun hart te herleven hun belangstelling werd groter en hun vleid hield daarmee gelijkertred het gat werd al dieper en dieper en tokens wanneer de bijloop is hardsloeg springen harde op van vreugde toch de ene teleurstelling volgde de andere het was nooit iets anders dan een steen of een paar stukken van beenderen eindelijk zei tom het zal niet baten huk we zijn alweer aan de verkeerde boom maar we kunnen niet verkeerd zijn we hebben precies de beschijnoe de plek genomen dat weet ik wel maar er is iets anders wat dan tot we naar de tijd geraden hebben de laat of de vroeg huk liet zijn schop vallen daar zou je het hebben zei hij dat is het vervelende ervan we kunnen nooit het juiste ogenblik bepalen en buitendien het is hier al te griezelig om deze tijd van de nacht met ronddolende spoken en geesten ik heb een gevoel alsof er voortdurend iets achter me staat en ik durf mij nauwelijks omkeren omdat er andere achter mij kunnen zijn die hun kans afwachten ik heb gebeefd als een riet zolang ik hier staad heb ik ook huk ze leggen meestal een dode man in de kruil onder de boom waarin zij een schatgebogen hebben hij moest zijn vader ja, dat doen zij dat heb ik altijd gehoord Tom, ik houd er niet van om in de buurt van dode mensen te zwerven ik heb er altijd meer of meer last van ik ben er ook niet voel om ze aan de gang te maken huk verbeeld je eens dat er een zijn schedule opstak spreek er niet van Tom het is te vreselijk je hebt gelijk huk ik voel me niet zo op mijn gemak zeg eens Tom zullen we deze plaats opgeven en het ergens anders gaan beproeven goed, ik geloof ook dat het beter zal zijn waar moeten we nu heen Tom bedacht zich een ogenblik en zei toen naar het spookhuis dank je, ik houd niet van spookhuizen Tom dan zie je gezichten nog aakeliger dan die van dode mensen lijken mogen praten maar ze schuiven niet als je niet op verdacht bent langs je heen in een lijk leed om over de schouders te kijken en ze kunnen ook niet met hun tanden knassen zoals een spook doet ik zou het besteren voor Tom en iedereen met mij ja, mijn huk spokersluipen alleen straks rond ze zullen ons overdag het graven niet beletten dat kan wel zijn maar je weet net zo goed als ik dat de mensen bij dag zo min als bij nacht van het spookhuis komen dat is omdat ze niet gaan naar een plaats gaan waar een mens vermoord is maar er is eigenlijk straks nooit iets om dat huis gezien behalve een blauwe licht bij het raam toch geen echte spoken wel, daar waar blauwe licht te dwarrelen kun je erop aan dat geesten zijn dat is zo zeker als iets en iedereen weet dat niemand dan geesten ze gebruiken ja, dat is zo maar ze komen nooit overdag daarom hoeven we niet bang te zijn nu, goed dan we zullen bij het spookhuis gaan graven als je het wilt, maar ik zeg je dat je vrijwillig in gevaar loopt ze waren tans aan de voet van de heuvel daar, midden in de door de maan verlichte valet stond het spookhuis geheel verlaten met een vermoond houten hek en velig tot aan de drempel groeiend onkaart en met een bovallige schoorsteen ledige raamkozijnen en gaten in de dak de knapen bleven een ogenblikst aan kijken half verwachtend een blauwe licht bij het venster te zien bewegen ze spraken op vluisterende toon zoals bij de tijd en de opstandigheden pasten weken de eindweeg sterkrechter zijden af om de lichting van het spookhuis op te nemen en begraven zich toen huiswaard door de bossen die de achterzijde van Cardiff heel versieren einde van hoofdstuk 26