 فلن زندم، هرشن زنده بودن یا نبودن هم دیگه برای کسی فرقی نداره، چون مریزم، هتا بس هم بیصحف نمار، بیصحف دارزن که چشمانی دشون به زنمانه. شاید هیچ کس واسه دقف مرن ناید، یه روز سا، روز سا برسه، بزهت نمارن، فردن مفهنن که بردن. روز سا، همه از فرسته اینکه برمش دوکتور نمده، تازه با دوختن خلاشه زباش کرده بود، باکر کون روز سا، همه ایش از هکر بستد با گریبارا نداره. این روز سا، رنگه یه خاص دگاره گریبارا برا میخودش نده، ندیده بود. میگوفتن اتا فرسته اینکه برمش دوکتور نمده، خوده بادم ایش قبور شاسته. مرده، مرده. مثل مردم روز سا، ترسو مردم، ترسه این مرگی که تو دیش کودن من نرسا می روز سا، نمده. نمازه جم شده بودیم نمازه می که داشتن که دونه دونه می که که داشتن که نمازه ما بود که هرشی می که سرش مرکزه این داگیر نمازه سرستن هالا دو تا جنازه درشیم که هم همون فراده دیمت برای کردنش این قادر دیگه خاک آخر دست زکای قروب نمازه می بود که خراری این جنگن که تا چش که تو آسه من کار می کرد بالا ای درخته برند که جنگن بود با درخته بالند با ای درخته شردزی درخته روسته همانا بود قادر قبال ای درخته روسته و اتیگه شرافه ساقنه می شوید چه برسته خودشون اون جنگن فقط في سو هفت درخته با ای درخته که من بود ای درخته خوش اون قاد خوش که اگه یه باد می زد بی جنگن ای در امورده تو یه روسته یه دروفته ده تو دور ترین مخیر روسته از این چای که نگامی کنم و بی ای ای چراقه خانوشت چوز چراق خونیم اون ایسه هفت دل زنجم شدن تو خونیم من بیس دو دا تازن دختر بچه با زنگ من که بارد چشمه اومید چشمه اومید حبش اومید بی بارد روسته مقابلت من که از کنم من افتادم تو یه خودی هستن کول خاطران پیشه چشمه ام قدم زد و من بی جود فقط نگاشن هالا فقط سرون روسته قودن و یه دونیا آره زود که تو یه شکن و باد کرده جام شدن من افتاده تو که بچه تو یه شکن و مادرم بیشه تصدر بشن من اومید با به پیش مثل بختر بفت دا دروفه هالان همه چی سرجاشه قود بی بچه از عبار نزباش همه ساره میتزار او هنوه بچه اید دونیا نایم باده هالان سرون تو سرون به اینجا بمتظرم که بارون بیاده تمام این سروز سداره درزدن این نفر همش تو باشه هالان همه چی سرجاشه جوز یه بچه خبرش وقتی و مرمیرسه که این درزدشه که تو رامیره یا خستگار خریگر سداره کسی دیر جنگر که تا چیش تو آسه من کار می کر بالای درخته هم علونه که جنگر بود با درخته های بوله های برای درخته شنزه درخته هی بستای مانا بود تا دا عبار درخته هی بستای نتیجه هم هم ازامن می شایت چه ورسته به خودشون خواب اجیب اون درخته درخته هم دن من خود هم مرم دن اون جنگر اون قد خوش کهی بار می زده جنگر تیکه تو چی کم اندازه باریم احیام نم بستای که از باش کردم چو افتادی که آمید اکنو می دن تو خواب هم بیت های هم درانت سر وزه منتظره هم باریم بیت ترسه اجده هستای پیش نست بخت با دیشاد آمید مردم این روسته دو با عبن محی حسن ام بود چه دو باشه با دی تو چن کیرومتشه اینجام اون بشنی نیایز دن تا اینجام اخنگرین ایک ساعتانی براه اینگرین بو توریش و رئیه مردم هست اینگرین بو توریش و رئیه مردم هست