 Deel 9 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Silverne vertaald door Gerard Kellig. 25e hoofdstuk waarin men een klein idee van San Francisco bekomt op een dag dat er een meeting plaats heeft. Het was 7 uur smorgen toen Valk, Aouda en Paspartout de voet op Amerikaans grondgebied zetten. Zo om in althans deze naam mag geven aan de drijvende kade waarop zij landen. Deze kade daalde en reis met app en vloed en bracht ze doen de veel bij om het laden en ontlade de schepen gemakkelijker te maken. Daar liggen een aantal klipperschepen van allerlei afmeting, stoomboten van alle landen en daaronder de stoomboten met verschillende verdiepingen welke dienst doen op de Sacramento en daarin uitlopende stromen. Daar zijn de magazijnen van alle voortbrengselen van de handel die zich uitstrekt over Mexico, Peru, Chile, Brasilië, Europa, Azië en alle eilanden daar stillen zuid zijn. Paspartout voelde zich zo gelukkig toen hij eindelijk de Amerikaanse bodem bereikte dat hij in zo perieuw van bewonderingswaardige kracht maakte ten teken van zijn blijdschap. Maar toen hij op de kade terecht kwam waarvan de planken vermond waren ging hij er bijna doorheen. Onthutst over de manier waarop hij voet aan wal had gezet gaf de Arme Kerel een verschrikkelijke gil die een aantal waterraven en pelikanen deed opvliegen welke gewolelijk op de beweegbare kade hun nesten maakten. Vork was nu ook aan wal gekomen en ging daar stond onderzoeken hoe laat de eerste trein aan New York vertrok. Eerst ten zes uur is avonds. Hij kond dus de geheide dag doorbrengen in de hoofdstad van California. Hij bestelde een rijtag voor Aouda en voor zichzelf. Paspartout plaatste zich op de bok en het rijtuig dat drie dollars per ritkosten reed naar het International Hotel. Paspartout kon van zijn hoge zitplaats alle bijzonderheden van deze grote Amerikaanse stad opnemen. Breden straten, lagen, maar allen in rijengeschijde huizen, kerken en tempels, allen in grotisch anglosaxische steil gebouwd, onmetelijke dokken, antropoos zo groot als beleizen, sommige van hout, andere van steen. In de straten weemelde het van rijtuigen, omnibussen, tramways en op de totwaars versperd in niet alleen Amerikanen en Canada weg, maar ook Europiaden, Chinezen en Indiërs. In één woord er waren de genoeg mensen om een bevolking van meer dan 2 mil 100.000 inwoners eer aan te doen. Paspartout was over alles wat hij zag zeer verbaasd. Hij had zich nog altijd de stad van 1849 voorgesteld, de stad ter rovers, brandstichters en moordenaars, die waren afgekomen op de ontdekte goudmijnen, nadat onmetelijke pelgrimsoord voor allen die niets in de wereld te verliezen hebben, waarmee met goudpoeders speelden, met een revolver in de ene hand en een mes in de andere. Die goede tijdechter was voorbij. San Francisco heeft geheel het voorkomen van een handeldrijvende stad. De hoge toren van het stadhuis, bestemd om alle wijken te bespieden en te beheersen, strikte tot verblijfplaats van wachters die de blik lieten gaan over deze menigte van straat in een avenus, zich verdelend in rechte hoeken tussen welke een aantal lommerrijke pleinen zich vertonen. In de nabijheid strikte zich een Chinese stad uit die zo mooi was alsof zij zo pas uit het Hebelse Rijk in een speelgoeddoos was overgebracht. Geen sombreros, geen rode hemden, geen Indianen met veren, maar zijden hoeden en zwarte rocken door heren gedragen welke allen even grote haast hadden. Enige straten zoals Montgomery Street, de Risen Street van Londen, de boulevardes italiër van Parijs, de Broadway van New York waren versierd met prachtige winkels die alle voortbrengselen welke de wereld oplevert tentoonspreiden. Toen Paspartout het International Hotel binnen trat, schenend hem toe of hij Egerland niet had verlaten. De Redochot C werd ingenomen door een grote bar, een soort van bufet waar elke voorbijganger gratis iets kon gebruiken. Gedroogd vlees, oesterssoep, beschuit en kaas werden er verkocht zonder dat de gebruikeren er ooit zijn beurs voor uit de zak behoefte te halen. Hij betaalde slecht zit geen hij dronk, als porto, eel of sherry, zo hij lust had zich te verfrissen. Dit vond Paspartout echt Amerikaans. De restauratie van het hotel was zeer goed, Vogue en Aouda zetten zich aan tafel en werden, in schotos waarschijnlijk afkomstig uit Lilliput door Pikswarte Negers bediend. Na dit ontbijt begaf Vogue zich, vergezeld van Aouda, naar het bureel van de Engelse consul om daar zijn paspoort te laten viseren. Op de stoep vond hij zijn bediende, die hem vroeg of het niet voorzichtig zou zijn, voorzij met de Zuiderspoorweg vertrokken en door zijn envieltkarabijnen of kooltrivolvers op te doen. Paspartout had gehoord van Siox en Polnis, die, even als de Spaanse rovers, de treinen aanhielden. Vogue antwoordde dat dit een nodeloze voorzorg zou zijn, maar hij liet hem vrij om hierin te handelen zoals hij zelf goed dacht. Daarop vervolgde hij zijn weg naar de Engelse consul. Vogue had nauwelijks 200 schreden gedaan of heel toevallig ontmoeten hij Viggs. De inspecteur tonen zich zeer verwonderd. Vogue en hij hadden te samen de tocht over de stelle zuidzee gemaakt, zonder Ookander slecht één enkele maal te ontmoeten. In elk geval was Viggs zeer vereerd de gentleman weer te zien, aan wie hij zoveel te danken had. En daar zijn zaken hem naar Europa terugriepen, zou hij zich in de hoogste mate gelukkig achten zijn reis in zulk aangenaam gezelschap te vervolgen. Vogue antwoordde dat de eer geheel aan hem zou zijn en Viggs die er prijs opstelde hem niet uit het oog te verdiezen, vroeg of hij met hem de merkwaardige stad San Francisco mocht bezoeken. Dit werd hem toegestaan. Dit had ten gevolge dat Oudda Viggs en Vogue door de straten slentenden. Zij bevonden zich weldra in Montgomery Street, waar ontzagelijk veel mensen waren. Op de trotwaars, op de rijweg tussen de Reelster Tramwees, niet tegenstaande uit onophouderlijk gerijderwagens en om die bussen, op de drempels ter winkels, uit de vensters van alle huizen, ja, zelfs op de daken, was een onttellbare menig te zien. Mannen met bouilletten liepen tussen deze groepen door. Vlaggen en winpels wappen in de wind. Men hoorde van alle kanten een vreselijk geschreeuw. Hoe zei voor Cammerfield, hoe zei voor Mandiboy. Het was een meeting, zo dacht Viggs tenminste, en hij deelde zijn gedachte aan Vogue mee, erbijvoegende, zouden we niet beter doen ons niet tussen dit gedrangtebegeven meneer, we zullen naar sterkste gevaarlopen vuistslagen op te doen. Inderdaad zei Vogue, en de vuistslagen, al zijn het ook politieke, zijn en blijven toch vuistslagen. Viggs meende om deze opmerking te moeten lachen, en ten einde te zien, zonder tussen het gedrangte geraken, naar mijn Oudda, Vogue en hij, plaats op de bovenste treden van een trap die naar het terras leidde dat naast de Montgomery Street lag. Voor hen, aan de andere zijde der straat, tussen een konenmagensein en een petroleumpakhaas, zag men een groot bureel, in de open lucht opgeslagen, waarheen de verschillende mensen stromen zich richten. Waar toestrekte deze meeting, voor welke gelegenheid werd ze gehouden? Vilius Vogue wist het volstrekt niet. Goot het de verkiezing van een burgerlijk of militaire ambtenaar, van een Goeveneur of van een lid van het Congres? Deze gissing was voor oorloofd met het oog op de buitengewone geestrift die de gehele stad bezielde. Op dit ogenblik had er een vreselijke opschunning plaats. Alle handen werden omhoog gestoken. Enigen die goed gesloten waren, schenen snel op en neer te gaan, ter midden van allerlei kreten, zonder twijfel en krachtige manier om zijn stem uit te brengen. Nu en dan werd de menigte opgestuurd. De banieren slingenden. Verdwenen u eens en kwamen dan weer in vladden gescheurd tevoorschijn. De golfingen der menigte strekten zich uit tot aan de trap, terwijl alle hoofden zich op de oppervlakte bewogen als een zee welke plotseling door een stormwind ontstuimer was geworden. Het getal der zwarte hoeden vermindert de zichtbaar en de meesten schenen hun gewone hoogte verloren te hebben. Het is blijkbaar een meeting, zei Vicks, en het punt in kwestie moet vanoverwegend gewicht zijn. Het zal me niet verwonderen als de sprake was van de Alabama-questie, die tegenstaande deze rit lang is beslist. Misschien antwoorden folk calm. In elk geval hernam Vicks, twee kampioenen staan tegen overal Kander, Camervilt en Mandy Boy. Aouda, die folk een arm had gegeven, keek met verbazing naar dit woedige toneel. En Vicks wilde juist aan zijn buurman de oorzaak van deze opgewondenheid vragen toen een krachtige beweging zich openbaarde. Het Hoezeeroepen ging van vuisterslagen vergezeld en werd al sterker en sterker. De stokken der vlaggen werden als wajers gebruikt. Nergens zag men handen meer, maar overal vuisten. Vanboven de rijdtuigen die stil stonden en de omniebussen welke in hun loop gestuid werden, deelden men ook Kander duchtige slagen toe. Alles diende tot werptuig. Schoenen en laazen beschreven lange banen en het scheen zelfs dat te midden van de scheldwoorden der menigte enige rievolvers, hun ne vaderland lievende tonen, deden horen. De woelige menigte naderte al meer en meer de trap en besteeg de onderste treden. Eén der partijen werd blijkbaar teruggedrongen zonder dat de eenvoudige toeschouwers bemerken konden of Mandy Boy dan wel Camervilt de overhand behaald had. Ik geloof dat het veiliger zou zijn als we hiervan daangingen zijn fix, die niet gijne gezien had dat volk misschien in een moeilijke zaak werd gewikkeld. Zowel in dit alles kwestie is van Engeland en men ons soms herkent, dan zouden wij tussen die menigte niet licht een uitweg kunnen vinden. Een Engels burger antwoordde volk, maar de gentleman kon zijn voorzin niet voor einderen. Van het terras dat achter hem was hoorde hij roepen Hoezee, Hoezee, Hoezee, Hip hip Hoezee voor Mandy Boy. Het waren enige kiezers die nog ter hulp snelden en de voorstanders van Camervilt in de flank aantasten. Volk, oude ouda en fix bevonden zich tussen twee vuren. Het was te laat om te ontsnappen. Die vloed van mensen, gewapend met stokken met lodengnoppen, was niet te weer staan. Volk en fix die oude ouda trachten te beveiligen, werd een geducht gestomd. Volk, die als altijd zeer kalm bleef, wilde zich verdedigen met de wapens waarmee de natuur hem begiftigd had en die, zoals bij elke Engelsman, aan het uiteinen der armen bevestigd zijn. Maar het was te vergeefs. Een ontzagelijk grote kerel met rode baard, bruine gelaadskleur, breed geschouderd en die de hoofdman der troepscheen richtte zijn vuister naar volk. Zonder twijfel zou hij de gentleman op verschrikkelijke wijze hebben toegetakeld, zo fix niet uit zelfopovering de vuisterslag had opgevangen. Een grote buik kwam ogenblikkelijk tevoorschijn onder de zijdenhoed van de detective welke in een pet veranderd was. Yankee, zijn volk, een verachtelijke blik op zijn tegenpartij werpende. Engelsman antwoordde de ander, we zullen elkaar weervinden. Wanneer het u goed dukt, uw naam? Philius Volk en de uwen? Colonel Stampoctor. Daarop trok de menigte voorbij. Fix die nog op de grondlag richtte zich op met gescheurde klederen maar zonder een ernstige wond bekomen te hebben. Zijn reisjas was in twee ongelijke stukken verdeeld en zijn pantalon gelijk op die onderbroeken welke sommige indiërs ter wille van de mode niet aantrekken voor zij er eerst een gedeelte van weggesneden hebben. Maar het voornamste was dat de oude oedag gespaagd was gebleven en Fix slechts één vuisterslag had opgedaan. Ik ben u recht dankbaar, zei Volk tot de inspecteur, toen zij uit het gedrang waren. Het is de moeite niet waagd om er over te spreken antwoorden Fix, maar ga nu mee. Waarheen? Naar een kledermaker. En waarlijk, dit bezoek was niet overbodig. De klederen van Volk en Fix waren geheed in Florden gescheurd alsof deze twee gentlemen ook kander voor Camerfield en Mendy Boy eens afgeranseld hadden. Een uur later toen zij weer goed gekleed en gekapt waren, keerden zij naar het International Hotel terug. Daar wacht de Paspartout-Reeds zijn meester met een halfdoezijn dolken en revolvers met zes lopen. Toen hij Fix in gezelskap van Volk bemerkte, vondste hij zijn wenkbrouwen, maar Ouda vertelde in weinig gewoorden het voorgevallende en Paspartout werd nu weer kalm. Fix was blijkbaar geen vijand meer, maar een bondgenoot. Hij hield zijn woord. Toen het 19 eindigd was, kwam er een rijtaag voor dat de reizigers en hun koffers naar de trein zou brengen. Toen Volk in het rijtaag zou stappen, vroeg hij aan Fix. Heb jij kunnen de pakten niet meer gezien? Nee, antwoorden Fix. Ik zal naar Amerika terugkeren om hem daar dan te ontmoeten en dan Volk kan. Het is niet goed dat een Engelsburger zich op zoek in wijze laat bejegenen. De inspecteur glimlacht er maar zij niet. Men ziet dat Volk tot de datslag van Engelsen behoort, die zo'n duwel bij hen al niet in heems is, in de vreemde tochvechten wanneer hun eer ermee gemoed is. Om kwart voor zes en bereikten de reizigers het station en vonden een trein gereed om te vertrekken. Op het ogenblik dat Volk in zou stijgen, wende hij zich tot een conducteur en na hem toegaande zei hij, vriend, is er vandaag niet een oproer tussen San Francisco geweest? Nee, meneer antwoorden de conducteur, er had een meeting plaats voor de verkiezing. De verkiezing van de opperbevel hebben van het leger ongetwijfeld, vroeg Volk. Nee, meneer, van een vrederrechter. Na dit antwoord stapt de Volk in de Waggon en vertrok de trein. 26e hoofdstuk, waarin men in een expresstrein van de Stille Zuidseespoorweg een reis maakt. Van oceaan tot oceaan zeggen de Amerikanen en deze vier woorden maken de algemene bedaming uit voor de grote trunk, die spoorweg welke de vrederde Staten van Amerika in hun grootste breedte door snijdt. Maar in werkelijkheid verdeelt de Stille Zuidseespoorweg zich in twee hoofdtelen, de Central Pacific, welke van San Francisco tot Ogden loopt, en de Union Pacific tussen Ogden en Omaha. Daar komen weer vijf lijnen bijeen die Omaha in voortdurende verbinding brengen met New York. New York en San Francisco zijn dus verbonden door een nergens afgebroken ijzeren lijn welke niet minder dan 3786 meilen lang is. Tussen Omaha en de Stille Zuidsee door snijdt de spoorweg nog een land dat gedeeltelijk bewoond is door Indianen en Wilden. Een grote uitgestrektheidgrond die de mormonen in 1845 zijn begonnen te coloniseren nadat zij door de inwoners van Illinois waren verjaard. Vroeger had men in de gunstigste omstandigheden zes maanden nodig om van New York naar San Francisco te komen. Nu doet men de reis in zeven dagen. Het was in 1862, ondanks de tegenkantingen de zuidelijke vertegenwoordigers welke een zuidelijke lijn wilde hebben, dat deze spoorweg tussen de 1 en 40 en 42e parallel aangelegd werd. President Dinkham, die nog altijd betrucht wordt, bevestigde zelf in de straat Nebraska, naarbij de stad Omaha, de eerste ril van het nieuwe net. Er stond nam het week een aanvang en er werd voortgearbeid met Amerikaanse ijver die niet belemmerd wordt door administratieve omslag. De vleugheid van het werk mocht in genede de schade doen aan de goede voldooiing van de spoorweg. In de prerien voordelde men anderhalve mailledaaks. Een locomotief die op de rils van de vorige dag reed, bracht de rils voor de volgende dag. En liep er overheen naar mate zij gelegd waren. De Pacific Ril Root heeft nog vele zijtakken in de Staten Iowa, Kansas, Colorado en Oregon. Als zij Omaha verlaat, vocht hij de linkeroever der plet rivier tot aan de mond van de noordelijke tak. Loopt dan langs de zuidelijke arm, door snijdt het grondgebied van Laramie en de bergen Walsatch. Buitse dan om het Zoutmere, komt de Salt Lake City, de hoofdstad der Momonen, door snijdt vervolgens het Twilladal, loopt door de Amerikaanse woestijn, over de Cider en Humboldtbergen, langs de Humboldt rivier en over de Sierra Nevada, daalt dan weer naar de Sacramento tot aan de Stille Zuidzee, zonder dat de helling op edigpunt 40 elp per mui te boven gaat, zelfs niet in het rotsgebergen. Dit is de grote slagader die de trein in zeven dagen aflegt en die Philiersfolk zou in staat stellen, hij hoopte het tenminste, om de elfde te New York de mailboot naar Liverpool te bereiken. De wagon waarin Philiersfolk plaats had genomen, was een soort van omnibus die op twee onderstellen rustte, elk op vier wielen, door welke inrichting de kleinste bochten konden worden gemaakt. Het rijtuig was niet in afdelingen verdeeld, twee rijen zitplaatsen waren aan beide kanten recht op deassen en daar tussen was een openruimte gehouden, die naar de kleedkamers en andere kabinetten geleiden, waarvan iedere wagon voorzien was. Over de gehele lengte van de trein stonden de wagonsmetelkanden in verbinding door losse bruggen, waarmee de reizigers van het ene uiteinde naar het andere konden komen. Op die wijze kwamen zij in de salonwagens de terraswagens, de restauratiewagens en de koffiehuiswagens. Slechts een schouwburgwagen ontbreekt, maar ook deze zal eenmaal komen. Door de verschillende rijtuigen liepen voortdurend de boek- en courantenverkoopers die onderweg hun koopwaar aanbodden als ook de slijders van sterke dranken, eetwaren en sigaren, waarvoor het niet aan kopers ontbrak. De reizigers hadden het station van Oakland ten zes uren des avonds verlaten. Het was reden nacht en killen sombere nacht met een donkere hemel waarvan de wolken dreigden zich in sneeuw te ontlasten. De trein ging niet zeer snel. Het ophoud erbij rekenende leerde hij niet meer dan twintig meilen in het uur af en snelheid die hem toch binnen de bepaalde tijd van het ene uiteinde der verenigde staten naar het andere moest brengen. Men sprak weinig in de wagon. Bovendien vielen alle reizigers wel draai in slaap. Paspartout was in de nabijheid van de inspecteur gezeten, maar hij sprak niet tot hem. Zijde te laatste gebeurtenissen was hun vriendschap zeer verflout. Er bestond geen sympathie en geen vertrouwelijkheid meer. Vix was in zijn manier van zijn niets veranderd, maar Paspartout was uitermate terughoudend en gered om bij de eerste gelegenheid te besten zijn voormalige vriend te worgen. Een uur na het vertrek van de trein begonnen te sneeuwen, een fijne sneeuw, maar die de trein gelukkig in zijn vaart niet terughield. Men zag door de vensters niets anders dan sneeuwvelden waarbij de rookwoken, die uit de locomotief vloogend, grijs schenen. Ten acht uur kwam een stuwacht de wagon binnen en zeiden dat het rustuur aangebroken was. Deze wagon was een slaapwagon en in weinige minuten was hij in een slaapvertrek veranderd. De ruggen der banken werden omgeslagen en door een zeer vernuftere vinding werden zij in slaapbanken herschapen. In weinige ogenblikken had ieder reiziger een zeer gemakkelijk bed tot zijn beschikking met dikke gordijnen die tegen alle onbescheiden blikken beschermden. De lakens waren helder wit en de kussens zacht. Men had slechts te gaan liggen om in te slapen, het geen dan ook ieder deed als of hij zich in zijn gemakkelijke hut op een mailboot bevond. En in tussen stoomde de trein met alle kracht door de staat California. In dit gedeelte van het land dat zich tussen San Francisco en Sacramento uitstrekt, is de grond niet zeer heuvelachtig. Dit gedeelte van de spoorweg is bekend onder de naam de Centro Pacific Road. Het neemt eerst Sacramento tot uitgangspunt, richt zich vervolgens naar het Oosten en de lijn die van Omaha uitgaat tegemoet. Van San Francisco naar de hoofdstad van Californië loopt de lijn ter stond naar het Noord-Oosten, langs de kust van de Amerikaanse rivier, die zich in de gol van San Pablo uitstort. De 120 meiden tussen deze twee grote steden werden in drie uur afgelegd. En tegen negen uur, terwijl de reizigers nog in hun eerste slaap waren, reden zij Sacramento voorbij. Ze zagen dus niets van deze belangrijke stad, waar de wetgever de macht van Californië haar zetel heeft. Nog haar prachtige kaden, nog haar brede straten, nog haar zeerlijke hotels, nog haar squares en haar tempels. Toen de trein Sacramento verlaten, en Junction, Rocklin, Olburn en Colifex gepasseerd was, kwam hij in het dichtste gedeelte van de Sierra Nevada. Het was negen uurs morgens toen zij Cisco voorbij snelden. Een uur later was het slaapvertrek weer als een gewone wagon ingericht en de reizigers konden door de ruimpjes het schildrachtige panorama zien van deze bergachtige landstreek. De spoorwerk voort geheel de bochten van de berg. Hier is hij tegen de helling van de rots uitgehouden, daar hangt hij over de afgronden, de scherpe hoeken vermijdende door stouten krommingen en zich in de engste klovenwerpende die men zou menen dat geen uitweg aanboden. De blinkende locomotief met haar vuurige lantaarens die een spookachtig licht verspreiden. Haar silveren klok, haar toestel om buffels te verdrijven dat uitstak als een spoor, paarde haar schelge fluit en haar dreudend zuchten aan het bruisender stortvloeden en watervallen en haar rook slingende zich om het sombere loof ter pijnbomen. Weinig of geen tunnels en bruggen ontmoeten men op de weg. De spoorwerk boog zich om de bergen heen en tracht er niet door rechterlijnen de naaste weg van het ene punt naar het andere te vinden door de natuur geweld aan te doen. Tegen negen uur bereikte men door het dal Valkarsen de staat Nevada altijd door de dood-oosterlijke richting volgende. Ten 12 uur verliet men Reno waar de reizigers 20 minuten tijd hadden om te ontbijten. Van dat punt af ging de weg langs de Humboldt-Rivier enige meilen noordwaard. Toen boog hij zich in weinig naar het Oosten en verliet de loop de rivier niet voor hij de Humboldt-keten bereikt had die haar oorsprong eerst neemt aan het oostelijk uiteinde van de staat Nevada. Nadat Valk, Aouda, in hun reisgezellen ontbeten hadden, keerde zij naar de wagon terug. Toen Philius Valk, de jonge vrouw, fix en pas par tour weer op hun gemak waren gezeten, zagen zij naar het afwisselende landschap dat zich voor hun ogen ontrolde. Onmeterlijke periën, bergen die zich tegen de horizonttekenden, rivieren die haar scharmende golven voortdoeden. Soms zag men een groot aantal bijzons die, zich in de verte samenpakkende, het voorkomen hadden van beweegbare dijken. Die ontelbare legers van herkouende dieren veroorzaken menigmaal onoverkobelijke hinderpalen voor het voortgaande treinen. Men heeft dikwos duizenden van deze dieren gezien, welke in dichter drommen urenachterheen over de rilstrokken. De locomotief is dan genoodzaakt om stil te staan totdat de weg weer vrij is. Ook bij deze gelegenheid had dit plaats. Tegen drie uren nachts besperrede een kunde bestaande uit tien aan twaalfduizend van deze dieren de weg. De locomotief beproefde, nadat zij haar snelheid reeds aanmerkelijk had verminderd, haar spoor in de flank der ontzeggelijke kolonnen te drukken. Maar eindelijk moest zij toch stil staan voor de onderdringbare massa. Mensen hadden duidelijk deze herkouende dieren, deze buffeloos zoals de Amerikanen hen noemen, met hun rustige tred voortgaan, nu en dan luidbrullende. Ze zijn krachtiger gebouwd dan de Europese runderen. Er hebben korte staart en poten, een hoge rug die een gespierde buld vormt met horms van onderwijduitstaande terwijl de kop, de nek en de schouders bedekt zij met lange manen. Het was onmogelijk deze landverhuizers tegen te houden. Wanneer de bisons eenmaal hun richting genomen hebben, kan men hen met de beste wil niet stuiten of van hun weg doen afwijken. Het is een stortloed van levend vlees die door geen dijk kan beteugeld worden. De reizigers, die allen op de loopbruggen stonden, aanschouden dit zondeling het toneel. Maar hij, die wel de meeste haast had, namelijk Philius Vork, was rustig op zijn plaats blijven zitten en wachtte zeer wijsgierig af tot het buffels behagen zou, de weg vrij te laten. Paspartout was woedend over het oponthoud dat door deze opeenhoping van dieren veroorzaakt werd. Hij had al zijn rivolvers op hen willen afschieten. Wat een land, Rubeaart, dat een gehele trein kan worden tegengehouden door zulke stomme dieren die als een processie voortrekken en zich volstrekt niet haasten als als zij niemand in de weg stonden. Bij de Hemel, ik zou toch wel eens willen weten of Vork dit onvoorziener oponthoud ook al in zijn programma heeft opgenomen. En de machinist die de locomotief niet tussen deze beesten durft doorjagen. De machinist had volstrekt niet beproefd of hij dit bezwaar ook kon overwinnen en hij had daarin zeer voorzichtig gehandeld. Hij zou ongetwijfeld de eerste buffels met het te spoor van zijn locomotief verpletterd hebben. Maar hoe sterk zij ook waren, de machine zou wel draa hebben moeten ophouden. De trein zou gedereyeerd zijn en zo beschadigd dat hij de tocht niet kon vervolgen. Het beste was dus geduldig te wachten en de verloren tijd in te halen door later de vaart van de trein te versnellen. De opdocht er bijzonder duurde drie volle uren en de weg werd niet eerdervrij dan tegen de avond. Op dat ogenblik trokken de laatste kudden over de reels terwijl de eerste reeds verdwenen waren aan de horizon. Het was al zo acht uur toen de trein de Humboldt Kettle over trok en half tien toen hij het territorium van Yuta bereikte, het land van het Zoutmeer, het merkwaardige land der mormonen. 27e hoofdstuk, waarin pas partoel met een snelheid van 20 meilen in het uur een cursus in de geschiedenis der mormonen volgt. In de nacht van vijf op 6 december volgde de trein ongeveer vijftig meilen de zuidoosterlijke richting. Daarop pog hij zich weer even veel naar het noorden, het Zoutmeer naderende. Pas partoel begaf zich tegen negen uur in de morgen op de loopruur om in zijn luchtje te scheppen. Het was koud, de lucht was betrokken, maar het sneeuwde niet meer. De zon, die in de mist veel groter scheen, had het voorkomen van een groot goudstuk en pas partoel was bezig om de waarde ervan in ponden stirling te berekenen toen hij van deze nuttige arbeid afgeleid werd door de verscheiding van een zeer zondeling wezen. Deze persoon, die te elko in de trein was gekomen, was een man van hoge gestalten donker met een zwarte knevel, zwarte kausen, zwarte hoed, zwarte broek, zwart vest, witte das en met zemeleder en handschoenen. Mensen zou gezegd hebben dat het een geestelijke was. Hij ging van het ene einde van de trein naar het andere en op het portier van elke wagon plakte hij met een ouweltje een geschreven aankondiging. Pas partoel naderde het portier en los op een van deze bulletten dat de erwaarde elder William Hitch, mormoon Sendeling, gebruikmakende van zijn tegenwoordigheid op de trein nummer 48, ten elke uren in de wagon nummer 117 een conferentie zou houden over het mormonisme, alle belangstellende heren tot bijwoning uitnodigende ten einde hen te onderrichten in de geheimen van de heiligen de laatste dagen. Daar ga ik zeker heen, zei Pas Partoel, die niets van het mormonisme afwist dan dat de veelwijverij de grondslag van de mormoonse secten was. Het nieuws verspreidde zich ogenblikkelijk door de trein die een hondertal reizigers bevatten. Van dat getal waren er 30 hoogstens die, aangelockt door deze redenvoering, ten elf uren de banken van de wagon nummer 117 innamen. Pas Partoel zat op de eerste bank der gelovigen. Nog zijn meester, nog fix, wilde er zich enige moeite voorgeven. Op het bepaalde uur stond de elder William Hitch op en begon op driftig getoond alsof hij dadelijk werd tegengesproken. Ik zeg u, zij of lievers Geodehij, dat Joe Smith een machtelaar is en dat zijn broeder Hiram ook een machtelaar is en dat de vervolgingen door het Goevernament van de Verenigde Staten ingesteld tegen de profeten ook van Brigham Jung een machtelaar gaan maken. Wie durfde tegendeel beweren? Niemand waardeurde om de zendening tegen te spreken wiens ontboezaming zeer in strijd was met zijn van nature rustig gelaad. Maar zijn woede was zeker daardoor te verklaren dat het mormonisme tegenwoordig aan zulke zware beproevingen was bloot gesteld. Het Goevernament de Verenigde Staten toch kon niet dan zeer moeilijk deze onafhankelijke dwepers tot onderwerping brengen. Het had zich meester gemaakt van Utah en dit doen gehoorzamen aan de wetten der Unie naar Brigham Jung in hertenis te hebben genomen als schulder aan rebellie en veelwijverij. Van dat ogenblik af verdubbelden de volgelingen van de profet hun ijver en in afwachting dat zij tot daden zouden overgaan verzetten zij zich tegen de aanmatigingen van het congres. Zoals men ziet trachten de elder William Hitch zelfs in de spoortrein proselytend te maken. Hij vertelde met toenemende geestrift welke uit de verheffing van zijn stem en zijn gebaren bleek de geschiedenis van het mormonisme sedert de gewijde oudheid. Hoe in Israel een mormoons profet uit de stand van Jozef de jaarboeken van de nieuwe godsdienst gaf en hen aan zijn zoon morm naliet. Hoe vele eeuwen later een vertaling van dat kostbare boek uitkwam in Egyptische karakters door Joseph Smith Jr. en boer in de staat Furment die in 1825 als mystisch profet opstond. Hoe eindelijk een gezand uit de hemel hem in een vuurig bos verschenen was en hem de jaarboeken des heren ter hand had gesteld. Op dit ogenblik verlieten enige toehooders die niet veel belang stelden in dit historisch overzicht de wagon. Maar William Hitch ging voort met vertellen hoe Smith Jr. met zijn vader, twee broeders en enige discipline verenigd de godsdienst van de heiligen daar laatste dagen stichten. Welke godsdienst niet alleen in Amerika aangenomen werd, maar ook in Engeland, Scandinavia en Duitsland, volgelingen telden onder de werklieden en onder hen die vrije beroepen uit oefenden. Hoe in Ohio een kolonie was gesticht. Hoe een tempo voor 200.000 dollars werd opgericht en een stad gebouwd de Kirkland. Hoe Smith een groot bankier werd en van een eenvoudig vertonen van mummies een document ontving dat door Abraham en andere behoemde Egyptenaren geschreven was. Daar dit verhaal een weinig lang draadig werd, nam het publiek hoe langer hoe meer af. Men telde niet meer dan een 20-taltoehooders. Maar de elden bekommelden zich volstrekt niet over dit heen gaan en vertelden tot in de kleinste bijzonderheden hoe Joe Smith in 1837 bankroed maakte. Hoe de geruineerde aandeelhouders hem in een teert ontstaken en vervolgens in veren rolden en noemen hem enige jaren later, geachtig en achtenzwaardiger dan ooit, ten indipendance in Missouri terugvond als hoofd van een bluyende gemeente die niet minder dan drie duizend silentelden, en dat hij toen door de haatderheid en vervolgd naar het verre westen moest vluchten. Tien hoorders waren nog gebleven en onder hen de eersame paspartout die met beide oren luisterde. Zo vernam hij hoe, na een jarenlange vervolging, Smith weer in Illinois terugkwam. In 1839 aan de Oeverster Mississippi Novo stichtte, waarvan de bevolking tot 25.000 silen steeg. Hoe Smith daar burgemeester, opperechter en opperbevelhebber werd. Hoe hij zich in 1843 kandidaat stelde voor het presidentschap de Verenigde Staten en hoe hij eindelijk de Cartago in een hinderlaar gelokt in de gevangenis werd geworpen en door een bende gemaskerden werd vermoord. Op dit ogenblik was paspartout geheel alleen in de wagon. En de eldig, hem strak in het gelaat ziende en door zijn woorden een magnetische invloed op hem uit oefenende, herinnerde hem dat twee jaren na de moord op Smith gepleegd, dienst opvolgig, de getuigende profeet Brigham Young, Novo verliet om zich aan de oevers van het Zoutmeer te vestigen en dat daar, op dat belangrijke grondgebied, omringd door vruchtbare landouwen, op de weg de landverhuizers die Utah doortrokken om zich naar California te begeven, de nieuwe kolonie, dankzij het momoensbeginsel der Veluwijverij, een onzagelijke uitbreiding onderging. En Zidaar vroeg de William Hitcher bij, Zidaar waarom wij aan de naaieiver van het Congres zijn bloot gesteld, waarom de soldaten van de Republiek de bodem van Utah hebben bezoedeld, waarom ons hoofd, de profeet Brigham Young, gevangen werd genomen in strijd met alle recht. Zullen wij wijken voor het geweld? Nooit. Verdreven uit Vermont, verdreven uit Illinois, verdreven uit Ohio, verdreven uit Miss Soorie, verdreven uit Utah, zullen wij nogmaals een onafhankelijk grondgebied vinden waar wij onze tenten zullen nederslaan. En geëmen getrouwen, voegde de elder erbij, op zijn enige toehoorderen het ernstige blikwerpende, zult geë daar de uwe planten in de schaduw van onze bannier? Nee, antwoordde Paspartout op zijn beurt weglopende, terwijl hij de echtgenoot van vele vrouwen in de woestijn predekent liet. Gedurende deze conferentie was de trein met volle snelheid voortgestoopt en tegen half 1 in de middag bereikte hij het westelijke punt van het grote Zoutmeer. Vandaar had men een ruim uitzicht over dit meer dat ook de naam draagt van Dode Zee en waarin een Amerikaanse Jordaan uitloopt. Het is een prachtige watervlakte, obsloten door schilderachtige Woesterotsen met brede kruinen die met wit zout zijn bedekt. Voorheen strekte zich de zilveren spiegel veel verder uit, maar met de tijd zijn de oevers langzamerhand gerezen, waardoor de oppervlakte kleiner, maar de diepte groter werd. Het zoutbier is 70 beilen lang, 35 breed en 3800 voet boven de oppervlakte ter zee gelegen. De vissen kunnen wegen zo'n grote gehalte zout in dit water niet leven. Die welke de Jordaan, de Weber en andere rivieren erin werpen sterven dan ook ter stond, maar het is onwaar dat de dichtheid van het water van dit meer zo groot is dat er mens er niet in zwemmen kan. De omstreken van het meer zijn uitnemend bebouwd, want de mormonen zijn ver in het bebouwen van de grond. De stallen en schuren voor de huisdieren, de koren, majes en gierstvelden, de wilderige wijnlanden, talloze heggen met wilde rozen, bosjes van akasias en Wolfsbelk zouden aan dit landschap zes maanden later een bekoorde karakter geven, maar voor het oogemelijk was de grond met een dunne laag sneeuw bedekt. Ten twee uren kwamen de reizigers de Orkden aan. De trein behoefde eerst ten zes uren te vertrekken. Volk, Aouda en hun twee reisgezellen hadden dus tijd in overvloed om zich naar de stad der heiligen te begeven die door een zijtak met Orkden verbonden is. Twee uren waren voldoende om deze geheel-amiricaanse stad te bezichtigen die gebouwd is naar het model van alle steden uit de Verenigde Staten. Grote schaakboorden met lange stijvenlijnen en met de zonberheid de rechte hoeken zoals Viktor Hugo het uitdrukt. De stichter van de stad der heiligen kon niet naar laten de symmetrie van de stijl der anglo-saxes na te volgen. In dit zonnelingenland waar de mensen nog niet op de hoogte zijn van de maatschappelijke instellingen is alles even groot. De steden, de huizen en de dwaasheden. Ten drie uren wandelden de reizigers door de straten der stad welke aan de oever van de Jordaan en de eerste krommingen van het Warsach-gebergde gebouwd is. Ze zagen weinig of geen kerken en ook niet veel monumenten, maar wel het huis van de profeet, de beurs en het artenaal. Voorts steenenhuisjes met veranders en galerijen omringte door tuinen met akazias, palm en sinjansbroodbomen. Een muur van steen en klei was in 1853 om de stad opgericht. In het voortnaamste gedeelte, waar de markt wordt gehouden, heeft men enige aanzienlijke hotels, wel onder ook het Goeverde Mens gebouw behoogd. Volk en zijn reisgezellen vonden die stad niet zeer bevolkt. De straten waren bijna allen verlaten, uitgenomen die bij de tempel is, maar die zijn niet bereikten dan naar enige wijken te zijn doorgegaan welke met palissaden waren afgezet. Er waren zeer veel vrouwen, wat de verklarenis door de zonnelingen manier waarop alle mormoonse huishouders zijn ingericht. Men moet even wel niet denken dat alle mormonen de polygamie zijn toegedaan. Men is heel vri, maar men moet wel in aanmerking nemen dat het de burgerissen van Yuta zijn, die er zo bijzondere prijsopstellen gehuurd te wezen, want volgens het geloof van dit volk worden in de mormoonse hemel geen ongehuurde vrouwen toegelaten. Deze arme wezens scheiden nog gelukkig, nog rijk te zijn. Enige van haar, zeker de rijksten, ragen een pakje van zwarte zijde van voor en open en een eenvoudige kapoffdoek om het hoofd. De overigen zijn slechts in kattoen gekleid. Pas par toe, in zijn hoedanigheid van ongetrouwd heer, aan schouden dit zonneenige huivering deze mormoonse dames op wie de taak rust te samen met enige anderen het geluk van een mormoon uit te maken. Zijn gezond verstand beklaagde de echtgenoot in de eerste plaats. Het scheen hem verschrikkelijk toe, om zoveel dames buurtelings door de wisselvalligheid van het leven te moeten leiden. Om een gehele kudde van haar in het mormoonse paradijs te brengen met het vooruitzicht haar voor de gehele eeuwigheid terug te vinden in gezelskap van de verheerlijkte Smith, die het siraat uitmaakt van dit gelukzalige oort. Oog het wijvold voelde hij er geen roeping toe en hij meende, misschien vergister hij zich, dat de burgeressen van Great Salt Lake City op zijn persoon veront rusten de blikken weerpun. Gelukkig duurde zijn verblijf in de stad de heiligen niet zeer lang. Enige minuten voorvieren waren de reizigers weer aan het station en namen zij hun plaatsen in de wagon weer in. Het fluitje liet zich horen, maar op het ogenblik dat de wielen van de locomotief in beweging kwamen, hoorde men roepen, hou op, hou op! Men laat een trein die in beweging is niet stil houden. De heer die de trip was blijkbaar een mormoon die te laat kwam. Hij was geheel buiten adem. Gelukkig voor hem dat het station dure nog hekken had. Hij rende over de weg, sprong op de treden van de laatste wagon en viel geheel ademloos op eenten banken van een coupé. Pas Partout die de verschillende momenten van deze gymnastische tour met belangstelling had gade geslagen, kwam eens een kijkje nemen hoe de achtergebleverde, waarin hij een levendig belangstelde, er uitzag toen hij verlam dat deze een bewoden was van Yuta die de vlucht had genomen tegen volgen van een huisselijk geschil. Zodra de mormoon weer adem kon halen, vroeg pas Partout hem beleefd hoeveel vrouwen hij had. Na de wijze te oordelen waarop hij zorgt te ontvluchten, moest hij er zeker een twintig tal hebben. Eén meneer antwoorden de mormoon, zijn handen ten hemelhefende, en dat is genoeg. Einde van deel negen van de reis op de wereld in tachtig dagen van Jules Verne. Deel tien van de reis op de wereld in tachtig dagen. Deze LibriVox opname behoogd tot het publieke domein. Opdame door Bart de Leeuw. De reis om de wereld in tachtig dagen door Jules Verne vertelt door Gerard Kellig. 28e hoofdstuk, waar pas Partout er maar niet in slagen kan, de tal van het gezond verstand ingang te doen vinden. Toen de trein greedselt leek en ook een verlaten had, volgde hij een uur lang een noordelijke richting tot aan de Weber rivier. Na San Francisco had hij ongeveer 900 mijnen afgelegd. Van dit punt af nam hij zijn westerlijke richting weer aan door het gebergte Wolshatch. Het is in dit gedeelte van het grondgebied, begrepen tussen deze bergen en het eigenlijke rotsgebergen, dat de Amerikaanse ingeneurs met de grootste moeilijkheden te kampen hadden. Daarom heeft het groevenement de Verenigde Staten in dit bergachtig gedeelte een subsidie moeten toestaan van 48.000 per mei, terwijl het slechts 16.000 dollars voor de weg op de vlakte gaf. Maar de ingeneurs hadden, zoals Reeds vermeld is, de natuur geen geweld aan gedaan. Ze hebben haar verschalkt, de moeilijkheden vermeden en om het meer te bereiken hebben zij een lange tunnel van 14.000 voet door de berg geboord. Aan het Zoutmeer zelf heeft de lijn haar hoogste toppunt bereikt. Van dit punt af beschrijft het profiel een zeer lange bocht die tot de verlei van Bitterkrieg daalt om dan te stijgen tot het punt waar de Atlantik en de Pacificbaan aan één sluiten. De rivieren waren tallrijk in deze rotsachtige landstreek. Men moest over Houtenbruggen, de Muddy, de Green en andere stromen passeren. Paspartout die, naarmate hij zijn doel naderde, ongeduldig werd, had wel gewild dat deze bezwaren achter de rug waren. Hij vreesde voor een oponthoud. Hij durkte altijd enig ongeluk en zijn ongeduld stak zondeling af bij de kampte van zijn meester. Ook Fiks, zijnerzijd, verlangde zeer dat men deze moeilijke streek achter de rug had. Hij was bang voor vertraging en vreesde voor ongevallen. Hij was nog begieriger dan volks zelf om de voet op Engelse bodem te zetten. Ten tien uren kwam de trein te voortbridge aan, dat hij ter stondweer verliet en 20 meinen verder overschreet hij de grenzen van de staat Waillomming, het oude Dakota. De verlei van Bitterkrieg, heel volgende, werd in een aantal rivieren uitmonden die het hydrograafische stelsel van Colorado vormden. De andere morgen, de 7e december, vertoefde men een kwartier aan het station van Green Rivier. Het had de gehele nacht zwaar gesneeld en de sneeuw die vergezeld was van regen, was bijna gesmolten. Ze kon dus aan de trein niet hinderen. Maar dit slechte weer verontrustte nog transpassbaar toe, tijdens de opeenhoping van sneeuw, voor de wielen, de reis kon vertragen. Hoe komt mijn meester er ook toe om in de winter te gaan reizen, zei hij, kon hij de zomer niet afwachten? Dan zouden zijn kansen beter zijn geweest. Bij op het ogenblik dat hij aan niet dacht dan aan de hemel en het koude weer, was Aouda in doodelijke angst die uit een heel andere bron voortsproot. Er waren enige reizigers uit de wagons gestapt die nu op het perron van het station van Green Rivier heen en weer wandelden, het vertrek van de trein afwachtende. Onder deze herkende de jonge vrouw de codonelle Stamp Proctor, de Amerikaan die zich tegenover volk zo lomp gedragen had bij de meeting te San Francisco. Aouda wilde niet dat hij haar zag en weerp zich snel achterover. Dit voorval echter maakte diepe indruk op de jonge dame. Zij had zich gehecht aan de man die, hoe cool hij ook was, haar toch dagelijks bewijzen gaf van zijn genegenheid. Zij begreep ongetwijfeld zelf niet al de diepte van het gevoel dat haar redder haar inboezemde. Aan dat gevoel gaf zij nog altijd de naam van dankbaarheid, maar buiten haar weten was het meer dan dit. Haar hart krompt er ook samen toen zij de hoge gestalte herkende van de persoon aan wie Vork Vroegof laat rekenskap van zijn gedrag wilde vragen. Waarschijnlijk was het slechtse toevall dat Colonel Proctor in deze trein had gebracht, maar hoe het ook zij, hij was zich en men moest tot elke prijstrachtend te verhinderen dat Vork zijn tegenstander bemerkte. Toen de trein zich weer in beweging zette en Vork ingeslapen was, maakte Uw Ouda van het ogenblik gebruik om Vicks en Paspartout met de toestand bekend te maken. Is die Proctor in de trein riep Vicks uit? Wel nu, mevrouw, stel u gerust. Voordat hij het meneer Vork lastig maakt, zal hij met mij te doen hebben. Ik meen toch dat in deze gehele zaak ik het ben die het grofst beledigd werd. En ik zal er ook wel voor zorgen, al was hij driemaal colonel, zet Paspartout. Meneer Vicks, hernaam Uw Ouda, meneer Vork zal aan niemand de taak over laten om hem te vreken. Hij is man en hij heeft zijn woord gegeven om naar Amerika weer te keren ten einde de belediger te vinden. Zo hij dus Colonel Proctor bespeurt, kunnen wij een ontmoeting niet verhinderen die misschien betreurenswaardige gevolgen zou kunnen hebben. We moeten daarom zorgen dat hij hem niet ziet. Geef gelijk mevrouw, antwoordde Vicks. Zo'n ontmoeting zal alles in duigen kunnen doen stochten. Over winnaar of overwonnen, meneer Vork zou toch te laat komen en, en voelde Paspartout erbij, dat zou juist zijn wat de heren de Reformclub hopen. Binnen vier dagen zullen wij toen New York zijn. Wel nu, zomaar meester in die vier dagen zijn we gewoon niet verlaat, dan kunnen wij hopen dat het toeval hem niet tegenover de verwenste Amerikaan zou brengen. Wij moeten dus een middel vinden om dit te voorkomen. Hier werd het gesprek gestaakt, daar Vork wakker werd en door het met sneeuwvlocken bedekte ruimtje naar het landschap staarder. Enige tijd daarna, en zonder door zijn meester of oude gehoord te worden, zijn Paspartout tot de inspecteur, zo'n gewaardig voor hem willen vechten. Ik zal alle mogelijke moeite doen om hem levend in Europa te brengen, antwoordde Vicks op een toon die van onveriekbare kalmte getuigde. Paspartout voelde een trilling in zijn aarderen, maar zijn eenmaal gevestigde overtuiging ten opzichte van zijn reisgezel verzwakte er niet door. De vraag was dan zover een middel bestond om op de een of andere wijze Vork in zijn wagon te houden ten einde elke ontmoeting tussen de koloneel en hem te voorkomen. Dit kon niet moeilijk zijn, want de gentleman was van nature niet nieuwsgierig of woelig. Ten overvloede vond Vicks zo'n middel uit, één geogend blikken later zei hij tot Vork, wat gaat de tijd langs samen op een spoorweg voorbij meneer? Inderdaad, maar hij gaat toch voorbij. Aan boord haar mailboot was het altijd uw gewoonte een partijtje te wissten. Ja, antwoordde Vork bij dat zou hier moeilijk gaan, want ik heb kaarten nog medespelers. Oh, de kaarten zouden we wel kunnen kopen, mijn verkoop van alles in een Amerikaanse spoortrein. Wat medespelers bedreft, misschien zou mijn vrouw wel. Ja, zeker meneer, ik wisst ook, antwoordde die jonge vrouw. Dat maakt een deel uit van een Engelse opvoeding. En ik zei Vicks, ik beweer het ook vrijwel te kennen. Wel nu, we zijn met ons drieën, dus spelen we met een blinde. Zoals geweld meneer zei Vork, beleidde dat hij zijn geliefkoost spel weer kon opvatten, zelfs in een spoortrein. Paspartout werd belast met het zoeken van de steward en kwam Weldra terug met twee volle spellen, vices, een leidje en een tafeltje met laken overtrokken. Niets ontpakkig. Het spel begon. Aouda kon vrijwel spelen en zij kreeg zelfs nu en dan een complimentje van de ernstige gentleman. Wat de inspecturaar gaat, deze was van de eerste kracht en waardig de tegenpartij van Vork te zijn. Nu, dacht paspartout, zullen we hem wel binnenhouden. Hij zal zich niet verroeren. Ten elf uur bereikte de trein het punt waar de stromen die na twee oceaanen lopen zich verdelen. Het was te pers britser op een hoogte van 7.580 Engelse voeten boven de oppervlakte der zee. Eén der hoogste punten van de weg die door het rotsgewerg te loopt. Nog ongeveer 200 meilen, de reizigers waren eindelijk op die uitgestrekte vlakte welke zicht wat aan de Atlantische oceaan uitstreekt en die de natuur zo geheel geschikt heeft gemaakt voor een spoorweg. Op de helling naar de Atlantische Zee ontspringen reeds de rivieren, stromen of zij stromen van de Noord-Plett-Rivier. De gehele horizon van het Noorden naar het Oosten was overschaduwd door die onmetelijke halfronde gordijn welke het noordelijke gedeelte van het rotsgewerg de vormt en waarboven de top van de Laramie zich verheft. Tussen die rotsgewerg en de spoorweg strekte zich de odafzienbare vlakte uit welke in alle richtingen door rivieren door sneden wordt. Rechts van de spoorweg riven zich de eerste bergen van de keten die zich zuidwaarts kwam tot aan de oorsprong de rivier de Arkensol, een van de grote voedingsstromen van de Missouri. Ten half één uren zagen de reizigers even het voor het helk dat deze streek in bedwang houdt. Nog enige uren en de tocht door het rotsgebergen zou geëindigd zijn. Men mocht dus hopen dat de reis door deze landstreek zonder ongeluk zou worden volbracht. Het had opgehouden met sneeuwen. Het weer werd koud en droog. Grote vogels vlogen door de locomotief verschikt op. Men ontmoeten op de gehele vlakte Wolf Norbeer. Het was een woestijn in al haar naaktijd. Na een goed ontbijt zette een folk en zijn medespeler zo'n spel weer voort toen de locomotief een schel geflout deed horen. De trein hield op. Pas patoestak zijn hoofd uit het raampje, maar zag niet dat tot dit openthoud aanleiding kon geven. Geen enkel station was in het gezicht. Aouda en Vicks vreesden in een ogenblik dat volk uit de trein wilde gaan, maar de gentleman zei slecht tot zijn knekt, ga eens zien wat er gebeurt. Pas patoesprong uit de wagon. Een veertig taal reizigers hadden de hunnereeds verlaten en onder hen was ook Culladel stepprachtig. De trein had opgehouden voor een omgekeerde rode schijf die zich boven de weg verhief. De machinist en de conducturen waren afgestegen en praten zeer levendig met de lijn opzichtig die de chef van het station Medicine Bow, het eerst volgende station, herwaarts had gezonden. De reizigers waren nu eveneens genaderd en namen aan dit gesprek deel. Ook Culladel stepprachtig die op hoge toonspak en gebiedende gebaren maakten. Pas patoot trat nadig en hoorde de opzichter zeggen, men kan er onmogelijk over. De brug van Medicine Bow is gebroken en zou het gewicht van de trein niet kunnen dragen. De brug waarvan sprake was was een hangende brug over een waterval en op een mijl afstands van de plaats waar de trein nu op hield. Volgens de opzichter dreigde hij op meer dan één punt in één te stochten daar er verschillende koorden gebroken waren en het was niet te wagen om er overheen te gaan. De opzichter overdreef dus in het geheel niet toen hij zei dat men dan niet overkom. Bovendien met er oog op de gewone zorgenloosheid der Amerikanen zou het, nu zij voor een enkelemaal voorzichtig wilden zijn, een dwazeid wezen dit niet te zijn. Pas patoot durfde zijn meester dit niet te gaan medelen. Hij hoorde met zijn tanden op elkaar gedrukt en zo onbeweegelijk als een standbeeld alles aan. Zeg eens Riep Culladel Prachtig, we hebben toch geen plan om hier in de sneeuw wortel te schieten. Culladel antwoorde de conducteur. Men heeft naar het station Oma Hages zijn om in trein, maar het is niet waarschijnlijk dat deze de medicine-bow voor zes uur aankomt. Zes uur, Riep Paspartout. Ongetwijfeld antwoorden de conducteur. Ook hebben wij deze tijd wel nodig om te voet naar het station te gaan. Maar het is maar een mijl hier vandaan, merkte één de reizigers op. Ja, een mijl, maar aan de andere kant de rivier. En, kan we in deze rivier met een boot oversteken, vroeg de Culladel? Onmogelijk, de kreek is door de regen geswollen. Het is een waterval, en we zouden dus genootzaakt zijn een omweg van tien mijnen noordwaarts te maken om een doorwaardbare plaats te vinden. De Culladel gaf aan een reeks van vloek en lucht, deels tegen de reizigers, deels tegen de conducteurs. En Paspartout, die ook woedend was, had zeer veel lust om hem daarin gezelschap te houden. Hier had zich een materiaal bezwaren opgedaan, waarop alle banknoten van zijn meester Schipreuk moest leiden. Alle reizigers waren dan ook teleurgesteld, daar zij, behalve hun openthout te rekenen, zich genootzaakt zagen, vijftien mijnen door met sneeuwbedekte vlakte af te leggen. Er ontstond een wisseling van uitroepingen en verwensingen, die ongetwijfeld Vox aandacht zouden getrokken hebben, zo hij niet verdiept waren geweest in zijn spel. Toch was Paspartout genootzaakt om hem alles mee te delen, en met gebogen hoofd begaf hij zich daar de wagon, toen de machinist van de trein, een echte Yankee, voorster genaamd, zijn stem verhief en zei, heren, er is misschien een middel om verder te gaan. Over de brug? Ja, over de brug. Met onze trein, vroeg de colonel, met onze trein. Paspartout stond stil en verslond de woorden van de machinist. Maar de brug is op het punt van in te stochten, merk je de conducteur aan. Dat doet er niet toe, antwoorden voorster. Ik geloof dat wanneer de trein in zijn grootste snelheid over de brug gaat, er alle kans bestaat dat wij er goed over komen. Drommels zijn Paspartout. Waar een aantal reizigers had dit voorstel reeds goed gekeurd, en het scheen vooral colonel Pachter zeer aangenaamd toe. Deze heet hoofd vond het de zaak zeer goed uitvoerbaar. Hij herinnerde zichzelf hoe enige ingeneurs het plan hadden gevormd om een goed aan eengesloten trein in vollevaart rivieren zonder bruggen te doen passeren. Bij slot van rekening schaarde alle belanghebbenen zich aan de zijde van de machinist. We hebben 50 kansen tegen één, zei een de reizigers, 60, 80, wel 90 op de 100, zei een ander. Paspartout was geheel verbijsterd van verbazing. Of Schoonheuwel alles had willen doen om de brug van de medicine bow over te komen, scheen hem dit toch een weinig alte Amerikaans toe. Daar is bovendien nog wel een invoudige middel, en daar denken die mensen nu in het geheel niet aan. Meneer, zei hij tot een de reizigers, het middel dat de machinist voorstelt, schijt mij een weinig gewaag toe, maar 80 kansen antwoorden de reiziger die hem de rug toe keerde. Ik weet wel, zei Paspartout, zich tot een ander gentleman richtend, maar het was toch goed eens even te bedenken, geen bedenkingen, dat is onnodig, antwoorden de aangesproken Amerikaanse schouders ophalend. Daar de machinist uverzekerd, dat men er over zal gaan. Zeer zeker, he, dan Paspartout zal men erover komen, maar was het niet voorzichtiger? Wat voorzichtiger, Riep-Kanon Proctor dient dit woord. Het welke het toevallig hoorde, deed opspringen. Met volle vaart, zeg ik u, begrijp genu, met volle vaart. Ik weet het, ik begrijp het, herhaalde Paspartout, maar niemand liet hem uitspreken. Het was toch voorzichtiger, maar daar dit woord u hindert, het was toch natuurlijk wie, wat, hoe, wat moet hij toch met zijn natuurlijk, ritmen van alle kanten. De arme knecht wist niet meer tot wie hij zich wenden kon. Zijt hij bang, vroeg hem kunnen al pakten? Ik, bang, riep Paspartout, niet nog mooier. Ik zal aan deze mensen tonen dat een Fransman evengoed Amerikaan kan zijn als zij. Instappen, instappen, riep de connecteur. Ja, instappen, herhaalde Paspartout, instappen, en ter stond maar. Maar men zal mij niet beletten te denken dat het veel natuurlijker waren geweest, ons reizigers eerst te voeten de brug over te laten gaan en dan de trein. Maar niemand hoorde deze verstandige opmerking, en niemand wilde er de juistheid van erkennen. De reizigers zaten weer in hun wagon. Paspartout had ook zijn plaats hernomen, zonder meer over het voorgevallende te spreken. De spelers waren geheel verdiept in hun wisten. De locomotief vloot op oorverdovende wijze. De machinist bracht de trein een maand terug, achter uitgaande als een springer die zijn sprong wil nemen. Vervolgens, na een tweede fluitje, ging de trein weer voorwaard en daarop zo snel mogelijk. Spoedig werd de snelheid verschrikkelijk, men hoorde niets dan een gesis dat uit de locomotief kwam. De suikers sloegen twintig slagen in de seconde. De assen, de raderen, rookten in de bussen. Men gevoelde om zo te zeggen dat de gehele trein vloog met een snelheid van honderd meilen in het uur en niet op de reels drukte. Hij ging zo snel dat hij geen gewicht meer had. En men ging erover. Het was als een bliksemstraal. Men zag niets van de brug. De treinsprong zou men kunnen zeggen van de ene oeficht naar de andere en de machinist kon zijn machine niet eerder doen stilstaan dan op vijf meilen afstand van het station. Maar nauwelijks was deze aan de overzijde der rivier of de brug stochte werkelijk in en viel met een vreselijk geweld in de Madisonbo. 29e hoofdstuk, waarin de verschillende ongelukken verhaald worden, die men op een spoorweg de verenigde staten ontmoet in kan. Dezelfde avond vervolgde de trein zonder enige hinderpaal zijn weg, redet voor het senders voorbij, trok door de bergpas van Cheyenne en kwam aan die van Evans aan. In deze streek bereikten de spoorweg zijn hoogste punt. Het was 8191 voet boven de oppervlakte van de oceaan. De reizigers behoefden slechts tot de Atlantische Zee te sporen over die onlegendste vlakte welke de natuur tot een evenveld is gemaakt. Daar was de grote zijtak naar Denver City, de voornamelijk de stad van Colorado. Dit grondgebied is rijk aan goud en zilvermijnen en meer dan 50.000 bewoners hebben zich hier reeds gevestigd. Op dat ogenblik had men van San Francisco af 1382 mijnen in drie nachten en drie dagen afgelegd. In vier nachten en vier dagen moest men New York bereikt hebben. Veljes Volk was dus in overeenstemming met de uren van zijn reglement. Gedurende de nacht liet men het kamp van Wolba links liggen. De Lodgepole Krieg liep met de weg evenwijdig en volgde de rechtlijningige grens die de scheiding uitmaakt tussen Wyoming, het oude Dakota en Colorado. Ten elf uren trok men de Bresca door en ging dichtlangs Sedgewick. Heelte even de Julesburg op dat aan de zuidelijke tak van de plettrevier ligt. Hier werd de 25e oktober 1877 de Union Pacific Road ingewijd waarvan de hoofdingenieur-generaal J.M. Dodge was. Daar stonden toen de twee grote locomotivenstil met zich voeren de negen wagons met genodigden. Onder hen was ook de vice-president Thomas C. Duens. Daar hoorde men de toejuigingen van duizenden. Daar gaven de Siyoeks en de Ponys een voorstelling van een kleine indiaanse oorlog. Daar werd het vuurwerk afgestoken. Daar eindelijk verscheen door middel van een draagbare drukpers het eerste nummer van de Railway Pioneer. Op deze wijze werd de inweding van de grote spoor weggeviert die het middel is tot vooruitgang en beschaving, dwars door de woestijn aangelegd en bestemd om de gemeenschap te vormen tussen de woestijn en stenen die nog niet bestonden. De fluitde locomotief, nog luider dan de lier van Amphion, zou ze wel draaien uit de Amerikaanse bodem toen verrijzen. Ten acht uur in de morgen had men het Ford MacPherson achter de rug. 357 meilen scheiden dit punt van Omaha. De spoortrain volgde langs de linkeroever de grillige bochten van de Zuidelijke Taktor-Plett-Rivier. Ten negen uur kwam men aan de belangrijke stad Noord-Plett, gebouwd tussen de beide armen van de grote stroom die zich in de nabijheid der stad met elkaar verenigen en dan slechts één bedding hebben. Deze grote stroom, waarin vele rivieren uit monden, verenigd zich met de Missouri en weinig ten zuiden van Omaha. Men was de honderd en eerste Myrdiaan gepasseerd. Volk en zijn medespelers hadden het spel hervat. Geen van allen beklaagden zich over de lange weg, zelfs niet de blinde. Vicks had enige Guinness gewonnen, die hij weer op het punt was van te verliezen, maar hij toonde zich niet minder hardstortelijk dan Volk. Gedurende deze ochtend waren de kansen deze gentlemen zeer gunstig. De troeven en de honneurs regenden in zijn hand. Op een zeker ogenblik, toen hij in fijn berekenende methode toepaste en schoppen wilde spelen, hoorde hij in step achter zich zeggen, ik zou ruiten spelen. Volk, Haouda en Vicks keken op. Colonel Proctor was bij hen. Stem Proctor en Veljes Volk herkenden ook kander ter stond. Zo, zei het geet meneer de Engelsman, liep Colonel Proctor, zei het geet die schoppen wilde spelen. En die ze ook speelt, antwoordde Volk Kalm, een tien van deze kleur neerlegende. Wel nu, ik verkies dan dat het ruiten zal zijn en dan de colonel driftig. En hij maakte een gebaren om de gespeelde kaart op te nemen, erbij voegende, gij verstaat niets van het spel. Misschien zou ook een ander beter verstaan, zei Volk opstaande. Het staat er nu om uit de proef van te nemen. Zo'n van zon Bol, antwoordde de ruwe colonel. O, dat was bleek geworden, haar bloed stolde in haar aanderen. Ze had volks arm gevat, die haar zakjes terugstoten. Pas Partoel was bereid om zich op de Amerikaanse werpen die zijn tegenpartij met het meest uittachtende gezicht aanzag. Maar Vicks was opgestaan en ging naar Proctor met de woorden. Gij vergeet meneer dat ik het ben met wie jij te doen hebt. Ik ben het die jij niet alleen beledigt, maar geslagen hebt. Meneer Vicks, zei de volk, ik vraag u verschoning, maar dit gaat mij alleen aan. Bewerende dat ik ongelijk had, toen ik schoppel speelde, heeft de colonel mij opnieuw beledigd en hij zal er mij voldoening voor geven. Wanneer en waar jij wilt, antwoordde de Amerikaan. En met het wapen van uw keurs. Aouda beproefde te vergeefs Volk terug te houden. De inspecteur wende alles aan, maar zijn pogingen om de twist op hem te doen overgaan, bleven zonder gevolg. Pas Partoel wilde de colonel uit het portier werpen, maar het teken van zijn meester weerhield hem. Volk verliette waarom en de Amerikaan voorgde hem op de brug. Meneer, zei volk, tot zijn tegenpartij, ik heb zeer veel haast op naar Europa terug te keren en hun oponthoud zou aan mijn belangen veel nadeel veroorzaken. Wel, wat gaat mij dat aan, antwoorden kunnen oppakten. Meneer, vervolgde volk, na onze ontmoeting te zijn Francisco was ik voornemens u weer in Amerika op te zoeken nadat ik mijn zaken in Europa had afgehandeld. Waarlijk. Wilt u mij binnen zes maanden een rendezvous geven? Waarom geen zes jaar? Ik zeg, zes maanden, antwoorden volk beleefd en ik zal zorgen op het rendezvous te zijn. Uitvluchten, anders niet, reprachter. Nu of nooit? Goed, antwoorden volk. Ga je gaat naar New York? Nee. Na Chicago? Nee. Na Omaha? Kan het u schelen? Kent jij Plumkrieg? Nee, antwoorden volk. Dat is het eerst volgende station. De trein zal er binnen een uur zijn. Hij zal er tien minuten ophouden. In tien minuten kunnen wij enige gewierschoten wisselen. Goed, zes volk. Ik zal de Plumkrieg uitstappen. En ik geloof zelfs dat jij er blij verzult. Voegde de Amerika erbij met de grootste onbeschaamdheid. Wie weet meneer, antwoorden volk. En hij keerde naar zijn wagon terug. De trein zette zich ook een blikkelijk in beweging. Daar begon de gentleman ouder gerust te stellen... ...door de opmerking dat de blifvers nooit te vrezen waren. Toen verzog hij vicks om getuige te wezen bij het duel... ...dat zou plaats hebben. Vicks kon niet weigeren... ...en volk begon weer even calm zijn gestoord spel... ...en speelde schoppen met de meest mogelijke koelheid... ...en het beste resultaat. Te elf uur konden er het fluitje aan... ...dat men de Plumkrieg was aangekomen. Volk stond op en gevolgd door vicks begaf hij zich op de brug. Paspertoever gezelde hen met een paar revolvers. Aouda bleef zitten, bleek als een dode. Op dit ogenblik werd het andere partier van de wagon geopend... ...en de kolonel Prakter verscheen ook op de brug... ...gevolgd door zijn getuigen en Yankee van zijn stempel. Maar tezelfde tijd, toen de twee partijen uit wilde stappen... ...kwam een conducteur aanlopen, roepende... ...mijn stap niet uit heren... ...en waarom niet vroeg Prakter. We zijn 20 minuten ten achter en de trein staat niet stil. Maar ik moet met meneer vechten. Het spijt me antwoorden de conducteur, maar wij vertrekkend daar stond. Hoog, daar luidt de bel reeds. De bel luidde inderdaad en de trein zette zich ogenblikkelijk in beweging. Het spijt me waarlijk, herhalde de conducteur. In elk ander geval had ik u kunnen helpen. Maar waarom zou jij de tijd niet hebben gehad hier te vechten... ...die zaak onderweg niet kunnen afdoen? Dat zal meneer misschien niet naar de zin zijn, zei Prakter... ...met een spotend gezicht. Dat is Sienna, mijn zin, antwoorden Vok. We zijn bepaald in Amerika dacht pas par toe... ...en de conducteur is in vorm maakt gentlemen in zijn land. Met deze woorden volgde hij zijn meester. De twee partijen, gevolgd door hun getuigen en vooraf gegaan door de conducteur... ...stapten van de ene wagon in de andere... ...en bereikten eindelijk het achteste gedeelte van de trein. Deze laatste wagon was slechts door een tiental reizigers bezet. De conducteur vroeg hun of zij wel voor enige minuten... ...de plaats voor deze heren wilde inruimen... ...die een zaak van eer hadden te behandelen. Wel waarom niet? De reizigers waren zelfs zeer gelukkig aan de twee heren genoegen te doen... ...en zij begraven zich op de brug. De wagon had een lengte van vijftig voet en was zeer goed voor deze zaak ingericht. De partijen konden op okander aanvallen tussen de banken door... ...zicht voor schansen en zo okander doodschieten. Nooit was hun duwel gemakkelijker te regelen geweest. Valk en Proctor, beide van twee revolvers met zes lopen voorzien... ...stapten in de wagon. Hun getuigen, die buiten waren gebleven, sloten deze dicht. Op het eerste fluitendelocomotief moesten zij beginnen. Naar dat het twee minuten geduurd had, zou er uit de wagon worden gehaald... ...wat er van de twee heren zou zijn overgebleven. Waarlijk, er was niets invoudiger dan dit. Het was zelfs zo invoudig dat Vicks en Paspartout hun hart hoorde kloppen... ...als of het beste zou. Men wachten het afgesproken zijn toen men eens klaps wilde kree te horen... ...die met geweerschoten gepaard gingen. Maar deze kwamen niet uit de wagon waarin de reizen geschwaren. De trein werd aangevallen door een bende Siyox. Het schieten strekte zich uit langs de gehele trein... ...en uit alle wagens hoorde men schreeuwen en kermen. De kelene pakten en volk, met hun revolvers in de hand, traden naar buiten... ...en snelden naar de voorste wagens waar het meest geschreeuwd en geschoten werd. Ze hadden begrepen dat de trein werd aangevallen door een bende Siyox. Deze stoutmoedige Indianen bedreven niet hun eerste heldenveit. Meermalen reeds hadden zij de treinen aangerand. Volgens hun gewoonte wachten zij niet tot de locomotief stilstond... ...maar sprongen op de treden en honderden van hen... ...werpen zich dan in de waggols, even als een clown van een rennenpaart springt. Deze Siyox waren allen met geweren gewapend. Vandaar de gewerschoten, die door de reizigers... ...welke bij de allen revolvers hadden, beantwoord werden. Het allereerst hadden de Indianen zich op de locomotief geworpen. De machinist en de stoker waren half vermoord door de stokken met lodenknoppen. Eén der opperhoofden van de Siyox wilde de trein doen ophouden... ...maar daar hij niet wist hoe hij de kruk der machine moest draaien... ...had hij de stoomkraan wijd geopend in plaats van haar te sluiten... ...zodat de trein met duizendingwekkende vaart voortrendde. Tegelijkertijd hadden de Siyox de waggons overmeesterd. Zij liepen als woedende apen over de imperialen, trapten de partieren in... ...en streden man tegen man met de reizigers. Naast de bagagewagens, die ze hadden opengebroken en geplunderd... ...laagden de kisten en koffers op de weg verspreid. Het scheelde en schieten duurde voort. De reizigers verdedigden zich in tussen moedig. Enige waggons waren gebaricadeerd en stonden een belegg uit... ...als beweegbare voorten die vooruit gingen met een snelheid van... ...honderd milen in een uur. Van de eerste aanval af had Ouda zich kloek gedragen. Met de revolver in de hand verdedigde zij zich heldhaftig... ...door gebroken glasgruiten schietenden... ...zo vaak de een of andere wilde zich vertaalden. Een twintig tal doodelijk getroffen Sijox, die op de weggevallen waren... ...werden door de wielen van de waggons verpletterd als warmen. Even zozij die op de reels onder de looprug waren uitgegleden. Verscheiden reizigers, zwaar gewond door de kogels of stokken... ...laagden op de banken. Er moest een einde aankomen. De strijd duurde reeds tien minuten en kon niet dan ten voordelen... ...van de Sijox aflopen. Het station van het voort Kearney was nog slechts twee milen verwijderd. Daar was een Amerikaanse post, maar zo men die post gepasseerd was... ...welke tussen Kearney en het eerst volgende station lag... ...dan zouden de Sijox meester van de trein zijn. De conducteur streed aan Vox's zijde, maar een kogel deed hem in een zinken. Terwijl hij viel, riep deze man. We zijn verloren, zo de trein niet binnen vijf minuten stilstaat. Hij zal stilstaan, zei Vox, die uit de waggon wilde springen. Blijf meneer, riep als partool, dat is mijn zaak. Vox had de tijd niet zijn moedige knekt tegen te houden... ...die zonder door de indianen gezien te worden een portier opende... ...en tussen de waggons doorgeleed. En toen terwijl de strijd nog altijd voortduurde... ...en de kogels hem om de oren floten... ...kreeg hij zijn handigheid en lenigheid van Klaun terug. Groop onder de waggons door, zich nu eens vasthoudende aan deassen... ...dan zich klemmende aan de bomen, elke haak en uitstekende puntgrijpende... ...en zo bereikte hij, dankzij zijn bewonderenswaardige vlugheid... ...het voorste gedeelte van de trein zonder dat iemand hem gezien had... ...of had kunnen zien. Daar tussen de goederen wagen en de tender hangende haakte hij de ketting los... ...schroefde toen, niet dan met veel moeite de haken uit... ...en de trein welke nu los was, bleef langzamerhand achter... ...tewel de locomotief met een ongelooflijke snelheid voortging. Zijn eens verkeeg een snelheid volgende reed de trein nog enige minuten door... ...maar daarmee in wendig het remtoestel deed weken, hield hij eindelijk... ...op honderd pas een afstand van het station Kearney stil. Daar kwamen de soldaten van het vocht, gewaarschuwd door de geweerschoten... ...in aller eil aansnellen. De Sijox hadden hen niet verwacht en nog voor de trein geheel stil stond... ...was de gransse bende verdwenen. Maar toen de reizigers ook kander uit het station telden... ...bemerkte zij dat er verschijnen ontbraken... ...en onder hen was ook de moedige Fransman... ...doorwins kloekendaat men geretwas. Dichtigste hoofdstuk, waarin Veljes Volk slechts zijn plicht doet. Drie reizigers, wel onder pasbaar toegehoorde, ontbraken. Waren zij in de strijd gedood? Of waren zij gevangen door de Sijox? Men wist er nog niets van. Er waren een aantal gewonden, maar van geen was de wond doodelijk. De koeikelen op Procter was nog het ergste gewond. Hij had zich ook moedig verdedigd. Hij werd met de andere reizigers, wie het doestand onmiddellijke hulp eiste... ...naar het station gebracht. Aouda was er zonder enige wond afgekomen. Veljes Volk, die ook dapper had meegevochten, had geen enkele schram. Vix was licht aan zijn arm gekwetst... ...maar pas par toe ontbrak en Aouda kon haar tranen niet bedwingen. Alle reizigers hadden in tussen de trein verlaten. In de wagons dropen van bloed. Aan de assen en aan de spaken hingen stukken vlees. Men zag, zover men zien kon, de witte grond met bloed bevekt. De laatste Indianen verdwenen toen in het zuiden... ...in de richting van de Republican Rivier. Volk bleef met armen over elkaar onbeweeglijk staan. Hij had een gewichtig besluit te nemen. Aouda, die naast hem stond, keek hem aan, maar spakt geen woord. Hij greep deze blik. Nu zijn ongelukkige bediende gevangen was, moest hij danst niet alles wagen... ...om hem aan de handen de Indianen te ontrukken? Ik zal hem levend of dood terugvinden, zei hij tot Aouda. O, meneer Volk riep de jonge vrouw uit... ...de handen van haar reisgezel grijpende en die met tranen bedekkende. Levend vroeg de Volk erbij, zowel geen minuut verloren laten gaan. Door dit besluit over de volk zich geheel op. Hij sprak hier zijn ondergang uit. Als hij één dag te laat kwam, miste hij de mailboud ter New York. Zijn wedderschap had hij dan onherroepelijk verloren. Bij beide gedachten, het is mijn plicht, had hij niet geazeld. De kapitein, die in het Fort Keurney commandeerde, was tegenwoordig. Zijn soldaten, een honderd trommandschappen, hadden zich allen voorbereid... ...op het geval dat de Siochs een aanval op het station mochten wagen. Als er volk tot de kapitein, drie reisigers worden er gemist. Dood, vroeg de kapitein. Dood of gevangen, antwoorde Volk. Wij verkeren in dit opzicht in het onzekere en die onzekerheid moet ophouden. Is het u voornemende Siochs te vervolgen? Dat is een ernstige zaak, meneer, zei de kapitein. Deze Indianen kunnen vluchten tot aangene zijde van Arkansas. Ik mag het Fort dat mij toevertrout is, niet verlaten. Meneer Hernam Volk, het geldt hier het leven van drie mensen. Zeer zeker, maar mag ik het leven van vijftig wagen om drie te redden? Ik weet niet of hij het kut, maar hij moet. Meneer antwoorde de kapitein, niemand behoeft mij te leren wat mijn plicht is. Goed zei Volk, ik zal alleen gaan. Gij meneer Riep Vicks, die ook naar daarbij was gekomen, gaat hij alleen die Indianen vervolgen? Wilt jij dan dat ik die ongelukkige laat omkomen en wie wij allen ons leven te danken hebben? Ik zal gaan. Nu dan? Nee, jij zal het niet alleen gaan, riep de kapitein, die ondanks ik zelf was getroffen. Nee, je hebt een te edelhard. Dertig vrijwilligers, riep hij, zicht tot zijn soldaten wendende. De gehele compagnie had voor. De kapitein had slechts de kiezen uit zijn dapperen. Dertig soldaten werden er uit gekozen met een ouder sezant aan het hoofd. Ik dank u, kapitein, zei Volk. Voor oorloofd ging mij u te ver gezellen, vroeg Vicks aan de gentleman. Toen ze was geen wild meneer, antwoorde Volk, maar zo ging mij een dienst wilt bewijzen, blijft dat mij mevrouw Aouda voor het geval dat mij een ongeluk mocht overkomen. De inspecteur werd doodspleek, de scheiden van de man die hij stap voor stap met zoveel volharding gevolgd had, hem in de woestijn te laten gaan. Vicks sloeg de gentleman op lettend gade, en hoe het ook zei, ondanks zijn voorgevoel, en ten spijt van de strijd die hij in zijn binnenste voerde, sloeg hij zijn ogen nedig voor dienst komen en open blik. Ik zal blijven, zei hij. Enige ogen blikken later had Volk Aouda's hand gedrukt en haar zijn kostbare reissak toe vertrouwd en vertrok hij met de sezant en zijn weinige manschappen. Maar voor hij vertrok had hij tot als soldaten gezegd, vrienden, duizend polt voor u, zowel je de gevangenen redden. Het was 12 uur smiddags. Aouda had zich in een wachtkamer begeven en daar in de eenzaamheid dacht zij aan Philius Volk aan zijn grote en invoudige edelmoedigheid en aan dins kalm benmoed. Volk had zijn voortuin opgeoverd en nu zette hij zijn leven op het spel en dat alles zonder enige aarsending uitplicht besef en zonder erover te spreken. Philius Volk was in haar ogen en held. De inspecteur Vicks dacht niet even zo en hij kon zijn gejaagdheid niet bedwingen. Hij liep kort zich op het baron Hedenweer. Enige ogen blikken later en hij was zichzelf weer beestig. Toen Volk vertrokken was, begreep hij de dwaarsheid die hij begaan had door deze te laten vertrekken. Hoe, die man die hij de gehele wereld doorgevoerd was, had hij van zich laten scheiden. Zij natuur kreeg weer de overhand. Hij beschuldigde zichzelf, hij behandelde zichzelf als of hij de directeur van politie in de hoofdstad waren, een agent bestraffende op het redaat betrapt van onhandigheid. Ik ben zeer onhandig geweest, dacht hij. De ander heeft hem gezegd wie ik was, hij is heen gegaan en zal niet weerder keren. Waar hem nu weer te vinden. Maar hoe heb ik mij zo kunnen laten verblinden? Ik, Vicks, die in mijn zak het beveld tot zijn inhecht in de sneming heb. Ik ben bepaald niets meer dan een stommerik. Zo pijnste de inspecteur van politie, terwijl de uren maar al te langzaam naar zijn zin voorbij gingen. Hij wist niet wat hij doen zou. Soms had hij lust om alles aan oude uit te zeggen, maar hij begreep hoe hij door de jonge vrouw ontvangen zou worden. Wat zou hij doen? Hij dacht er zelfs aan, de grote vlakte te doorkruisen, alleen om volkmaar te volgen. Het schen hem niet om mogelijk deze terug te vinden. De voetstappen en soldaten waren nog in de sneeuw zichtbaar. Maar weldra zouden zij onder een nieuwe sneeuwlaag geheel bedolven zijn. Toen werd Vicks geheel moedeloos. Hij had een verschrikkelijke lust om zijn eenmaal gekozen partij op te geven. Juist op dat ogenblik werd hem de gelegenheid aangeboden om het station Keurney te verlaten en zijn reis zo rijk in moeilijkheden te vervolgen. Tegen twee uur toch in de dagbiddag, toen de sneeuw in grote vlocken viel, hoorde men een schel gevluid dat uit het Oosten kwam. Een grote schaduw, voorafgegaard door vellicht, naderde langzaam, aanmerkelijk grotenschijdend door de mist die haar tevens een fantastisch voorkomen gaf. Men verwachte nog dan geen trein uit het Oosten. De hulp die door middel van de telegraaf gevraagd was, kon nog zo spoedig niet opdagen en de trein van Omaha naar San Francisco passeerde eerst de andere morgen. Men vanaam echter spoedig, wat het was. De locomotief die daar langzaam kwam aanstomen en zo schel vlood, was die welke de trein hier had gebracht en nadat zij was losgehaakt, haar weg met bliksem snelheid had vervolgd. De bewusteloze machinist en de stoker met zich voerenden. Ze had enige meiden op de reels gelopen. Toen was het vuur verminderd door gebrek aan brandstof, haar stoom had opgehouden en een uur later, al langzamer en langzamer gaande, stond zij eindelijk stil op tien meiden afstand van het station Kearney. Nog de machinist, nog de stoker, waren bij de strijd omgekomen. Na een lange bezwijming waren zij weer ontwaakt. De machinist stond juist stil. Toen zij zagen dat zij slechts met de locomotief, zonder andere wagens in de woestijn waren, begreep de machinist wat er gebeurd moest zijn. Hoe men de locomotief had losgehaakt, kon hij niet gissen, maar hij twijfelde er niet aan of de trein die was achtergebleven, kon niet verder. De machinist aanzoelde geen ogenblik ten aanzien van het geen hem te doen stond. Het voorzichtigst waren geweest de reis voort te zetten en zich naar Oma had te begeven. Daarin tegen was het gevaardig terug te keren naar de trein, die misschien nog door de Indianen werd geplunderd. Toch besloot hij er toe. Enige schepen steenkool deden het vuur weer herleven. De stoom ontwikkelde zich weer en tegen twee uren in de naamiddag keerde de locomotief naar het station van Kearney terug. Zij was het weer vluiten men in de mist had gehoord. De reisjes waren aangenaam verrast toen zij haar zagen terugkomen voor het station stillhouden en aan de trein zich vasthechten. Men zou nu de reis kunnen vervolgen die op zo droevige wijze was geschorst. Toen zij de locomotief zag komen, verliet ook ouda het station en vroeg aan de connecteur, gaat hij vertrekken? Daar stond mevrouw. Mijn gevangenen, onze arm en reisgezellen, ga je kunnen niet wachten? Ik kan de dienst niet doen stilstaan, antwoorden de connecteur. We zijn reeds drie uren tenachtig. En wanneer komt de andere trein van San Francisco? Morgenavond, mevrouw. Morgenavond, maar dat is te laat. Men moet wachten. Onmogelijk, antwoorden de connecteur. Als jij mee wilt, moet jij instappen. Ik ga niet mee, antwoorden de jonge vrouw. Vix had dit gesprek gehoord. Het enige ogenblikken tevoren, toen elk middel om verder te reizen hem ontbrak, was hij vastbesloten kun je niet te verlaten. Maar Tans, nu de trein daar gereed stond om te vertrekken, nu hij slechts zijn plaatsbehoeven in bezit te nemen, werd hij door een onwederstaanbare kracht aan deze plek gebonden. Het perron brandde hem onder de voeten en toch kon hij niet besluiten om het te verlaten. Zijn invendige strijd begon weer. Hij stikte bijna in zijn woede over het mislukken van zijn tocht. Hij zou de strijd tot het einde toevoegd zetten. Intussen hadden de reizigers een enige gekwetsten, waaronder Conan op Proctor, wins toestand ernstig was, plaatsgenomen in de wagons. Men wachten dat de trein zich in beweging zou zetten. De machinist raf het zijn. De locomotief bewoog langzaam haar zuigers en verdween wel draa, haar rookwoken vermengende met de sneeuwvlokken. De avond viel. Het kleine detachement was nog niet teruggekeerd. Waar zou het dan zijn? Hadden de Indianen achterhaald? Had men gevochten? Of waren de soldaten door de mist het spoor bijste geraakt? De kapitein van het vocht Kearney was zeer ongerust of schoon hij niets van zijn onrust niet blijken. De nacht prak aan. Het sneeuwde niet zo sterk, maar de koude nam toe. De stoudmoedigste blik huiverde voor deze stikdonkere onmetelijkheid. Een doodse stilte heerste op de vlakte. Nog het opvliegen van een vogel, nog het gedruis van een wildtier, verbrak deze eindeloze kalmte. De gantse nacht Smyrv Aouda vervuld met de somberste voorgevoerders angstvol langs de grenzen der Woestijn. Haar verbeelding voerde haar verre weg en ze zag duizenden gevaren. Wat zij gedurende die lange uren leed, is niet te beschrijven. Vixen zat nog altijd onbeweegelijk op dezelfde plaats, maar ook hij sleept niet. Eens was een man hem genaderd en had hem zelfs aangesproken, maar Vix had hem weggezonden nadat hij op dienstvragen slechts het hoofd had geschut. Zo ging de nacht voorbij. Toen de dagenraad aanbrak, reest de valen schijf der zon boven een mistige horizon. Vork en zijn detachment hadden zich in zuidelijke richting verwijderd. Het zuiden was en bleef een Woestijn. Het werd 7 uur in de morgen. De kapitein was zeer bezorgd en wist niet wat te doen. Moest hij in tweede detachment senden om het eerste te helpen te komen. Mocht hij nog meer mensenlevens opofferen, waar zo weinig kans bestond om de andere die zich er stond opgeoverd hadden te redden? Zijn aazening duurde echt er niet lang. Herriep één zei de lieutenant Spijsig en gaf deze bevel een verkenning te doen in zuidelijke richting, toen een gewierschoten van die zijde werden vernomen. Was het een signaal? De soldaten stelden allen uit het voort en op een halve mijl afstands zagen zij een kleine troep die in goede orde terugkeerde. Vork stapte vooruit en naast hem Paspartout en de twee andere reizigers die men uit de handen der Sijox geret had. Men had een gevecht geleverd op tien mijl en afstands van Keurny. Weinige ogenblikken voor de komst van het detachment hadden Paspartout en zijn medegevangenen reeds tegen hun wachters geworsteld en de Fransman had er reeds twee met vuistslagen gedood toen Vork en zijn soldaten hem ter hulp snelden. Redders en gereden werden met kreten van beleidschappen goed en Vork keerde aan de soldaten de belovende beloning uit terwijl Paspartout niets zonder één gereden hergehaalde. Sakkerloot, ik moet zeggen dat ik veel geld aan mijn meester kost. Vicks zag, zonder een woord te spreken, Vork aan. De gewaarwoordingen die in hem oprezen zouden moeilijk te beschrijven zijn. Wat Alouda betreft, zij had de hand van de gentleman gevat en drukte deze in de haren zonder een woord te kunnen uiten. Paspartout had intussen, zodra hij aankwam, de trein in het station gezocht. Hij dacht hem klaar te vinden om te vertrekken en hoopte dat men de verloren tijd toch zou kunnen inhalen. De trein, de trein riep hij. Vertrokken, zei Vicks. En wanneer passeerde de volgende trein vroeg Vork? Eerst vanavond. Zo, zei de calmer gentleman. Einde van deel 10 van de reis om de wereld in 80 dagen van Sylvairne.