 Pars quyn quagesima sexta operis de civitate dei, haek transcriptio a societate libri voce fakta, bono publico uzui est. Kaput quartum decimum, de parilitate anorum qui e isdem quibus nunke spatis, et imprioribus seculis konkurrerunt. Nunke jam videamus quona modo evidenter posi to stendi, non tam breves utili decem unus est et nostre, sed tante prolixitatis annus, quante nunke habemus, quos utique circuitus conficit solis, in ilorum hominum vita prolixisima computatus. Sextcentesimo nempi annu vita noe, scriptum est faktum est diluvium, korergo ibilegitur, et aqua diluvii fakta est superterram, sextcentesimo annu invita noe, secundimensis septima et vicesima die mensis. Si annu sile minimus, quales decem faciunt unum nostrum trijinta sex habebat dies, tantilius quipe annus si antiquo more hoqanomen acepit, autanon habet mensis, auta mensis eus est triduum, ut habet duodecim mensis. Comodo idgitur hik diktum est, sextcentesimo annu secundimensis septima et vicesima die mensis, nisi qui atales, quales nunke sunt etiam tung erant mensis. Nam quapacto aliter vicesimo et septimo die secundimensis diceretur septum est sediluvium, de inde postea infine diluvii italegitur, et seditarka imensis septimo septima et vicesima die mensis super montes ararat. Acqua autem inuebatur usque at undecimo mensim, inundecimo autem mensis prima die mensis paruerunt capitamontium. Si idgiturtales menses erant tales profecto et anni erant, quales nunke habemus. Menses quipe illi triduani viginti et septem diez haberenon poterant, aut si pars tricesima tridui tung apellabatur diez utomnia proposione minuantur, ergo nektoto quadriduo nostru factum est illud tam grande diluvium quod memoratur factum quadraginta diebus et notibus, quis hank absurditatem et vanitatem ferat. Proinde removeator hick error, qui cognectura falsa, ita vult astruere scripturarum nostrarum fidem ut alibi deestruat. Prosus tantus etiam tung diez fuit, quantus et nunke est, quem viginti quattor hora, diurno curriculo nocturnoque determinant, tantus mensis, quantus et nunke est, quem lunacepta et finita concludit. Tantus annus, quantus et nunke est, quem duodici mensis lunares aditis propter cursum solarem quinque diebus et quadrante consumant. Quanti annis est centesimi vitae noe secundus erat mensis e jusque mensis vicesimus et septimus diez, quando cepitesi diluvio, in quod diez quadraginta continuate in gentes pluvie memorantur, quid diez nonbinas ac paolo amplius hora sabevant sed vicenas et quaternas die noctuque transactas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. Actas. ʰetiam nunc vivun't homin'ez septuaginta vel octuaginta vel non multo ambulius, de quibus diktum est, et ambulius eis labor et dolor. Il la ver numerorum varietas quae intercodices hebraeos invenitur et nostros, ne quede hak anticuorum longevitate dissentit, et si quid abet ita diversum ut verum esse utrunquem non posit, rerum gestarum fides abea lingua repetenda est ex quae interpretatum est quod habemus, quae facultas kum volentibus ubique gentium prestosit non tamen vakat quod septuaginta interpretes in plurimis quae diversa dicerevidentur ex hebraeis codicibus emendare ausus est nemo. Non enim est illa diversitas putata mentositas, ne kego ullo modo putandam existimo, sed ubii non est scriptoris error, aliquideos divino spiritu ubii sensus esset con sentaneus veritati et predicans veritatem, non interpretantium munere sed profetantium libertate aliter dicere voluisse credendum est, un demerito non solo hebraeis verumetiam ipsis kum adibet testimonia descripturis uti apostolica invenitur auctoritas, sed hink me opportuniore loco si deus adjuverit promisi diligencius locuturum nun quod instat expediam. Non enim ambigendum est abomine quii exprimo homine primus est natus, quando tantium vivebant, putuisse constitui civitatem saneterrenam, non illam quae dicitur civitas dei, de quà uttascriberemus laborem tanti huius operis immanus sumsimus. Caput quintum decimum, an credibile sit primi secoli virus usque ad eam etate quà figlios generasse referuntur a concubitu continuisse. Dice tergo aliquis, itane credendum est hominem afilios generaturum neg habentem propositum continuentie centum etamplius vel secundum hebreos non multominus idest octo ginta septuaginta seksaginta annos a concubendi operae vacuisse autasi non vacaret nihil prolis gingere potuisse. Hek questio duobus modis solvitur, autenim tanto seriur fuit proporcione pubertas, quanto vite totius mayor annositas, aut quod magis video est secredibile, non hic primogeniti fili conmemorati sunt, sada quas sucesionis hordo poshebat ut perveniretur ad noe, a quo rursus ad abram videmus esse perventum, ac deinde usque ad acertum articulum temporis, quantum oportebat signari etiam generattionibus conmemoratis, cursum gloriosissime civitatis in hoq mundu peregrinantis, et supernam patriam requirentis. Quod enim negari non potest prior omni buscain ex conjunctione maris et femine natus est, neque enim ilu natu digsiss et adam quod digsiss elegitur at coisivi hominem perdeum nisi illis duobus y fuisset homo nacendo aditus primus. Hoq secutus abel quem mayor fratre orcidit prefigurationem quandam peregrinantis civitatis dei, quod ab impis et quod am modo terigenis, idest terrenam originem diligentibus et terrene civitatis terrena felicitate gaudentibus, persecutiones in icuas pasura furat primus ostendit. Set quod anorum erat adam qum eos genuit non aparet, egzinde di geruntur generationes alie de kain, alie de illo, quem genuit adam ineus sucesionem quem fratre orcidit, et apellavit nomen ilius set dicens ut scriptum est, sucitavit enim mijideus semen aliud proabel, quem orcidit kain. Qum itaque ist due series generationum, una de set altera de kain, has duas de quibus agimus, distintis ordinibus insinuent civitatis, unam celestem in terris peregrinantem, alteram terrenam terrenis tankwam sola sind gaudiis ineantem vel inerentem, nullus de progeni e kain, qum dinumerata sit conumerato adam usque adoctavam generationem quod anorum fuyset expressus est, quando genuiteum qui conmemoratur posteum. Nulluit enim spiritus dei in terrene civitatis generationibus tempora notare ante diluvium sed in celestis maluit tankwam essent memoria digniores. Porro autem set, quando natus est, non quidem tacitii sunt anni patris eius, sed yam genuera talios et utrum sola skain et abel, afirmare quis audiat. Non enime qugia soli nominati sunt propter ordines generationum quas conmemorario portebat, idio consequence videri debet solos fuysetung generato sex adam. Qum enime silentio coopertis omnium nominibus ceterorum legatur eum genuise filios et filias, quata furit ista proles eius, quis presumata serere si qulpam temeritatis evitat. Potuit quippe adam divinitus admonitus dicere postia quam set natus est, susitavit enim migi deus semen aljud proabel, quoniam talis erat futurus, qui implaret elius santitatem, non quod ipseprior posteum temporis ordine naseretur. Deinde quod scriptum est, vixit autem set quinque et ducentos annus, vel secundum hebreus quinque et centumannus, et genuit enos, quis postit nisi inconsideratus asseverare hunk eius primogenitum fuysse, ut admirantes merito requiramus quomodo per totannus eum ullis furit a connubio sineullo proposito continentia, vel non genurit cognugatus, quando quidem etiam de ipsolegitur et genuit filios et filias, et furerun tomnes dies set duodicim et non gentianni, e mortus est. At qu'ita deinceps quor manni qu'ememorantur, nec filios filiasque genuit se reticentur. At feroc non apparet tomnino utrum, qui nominatur genitus ipsep furit primo genitus, immovero quoniam credibile non est patres illos etate tam longa aut impuberes fuysse aut cognugibus caruysse vel fetibus, nec illos eorum filios primos eis natos fuysse credibile est, sed qu'um sacre scripto historie ad ortum vitan quenoe cuyus tempore diluvium factum est, per sucesiones generationum notatis temporebus intendret pervenire, e asutique qu'ememoravit non qu'e prime suysparentibus furit, sed qu'e in propagationis ordinem venerint. Exempli gracia, qu'o id fiat apertius, aliquid interponam, unde nullus ambigat fieri potuysse quod dico. Evangelista Mateus, generationem dominice Carnis perseriam parentum, volens comendare memorie, ordiens a patre abram, atque atadavid primitus uta perveniret intendes, abram inquit genuit isak, qu'urnon diksit ismael, qu'em primitus genuit, isak autem inquit genuit yakob, qu'urnon diksit esau, qu'e ius primo genitus furit, qu'e asilicet perillos atadavid perveniret non poset. De indesequitur yakob autem genuit yudem et fratres eius, nunquid yudas primogenitus furit, yudas inquit genuit fares et tsarat, nequistorum geminorum aliquis furit primogenitus yude sed anteillos yam tres genuerat, e osit aque tenuit in ordine generationum, perquos atadavid atque inde qu'o intenderat perveniret. Ex qu'o intele jipot est, vetres qu'o qu'e homines ante diluvium non primogenitus sed eus fuysse comemoratus, perquos ordo succedentium generationum at noe patriarkam duceretur, ne sere pubertatis ilorum obscura et non necesaria questio nos fatiget. Caput sextum decimum de yure con yujorum qu'o dissimile a subsequentibus matrimonis habuerint prima connubia. Cum yujitur genus homanum posta primam copulam viri fakti ex pulvere et aconyu jis eus ex viri lateral marium feminarunque cognonxione opu saberet, ut jignendo multipli caretur, nec essent unli homines, nisi qu'e ex ilis duobus nati fuyssent, viri sorores suas cognujes aceperunt, quod profecto quanto est anticius compellente necessitate, tanto poste afaktum est dam nabilius religione proivente. Habita est enima razio rectissima caritatis, ut homines qu'ibus esset ut ilis at qu'e honesta concordia, diversarum necessitudinum vinculis nec terentur, nec unus in uno multa saberet sed singule spargerentur in singulos, ac sig at asocialen vitam diligentius colligandam, plurime plurimos optinerent. Pater quip et socher duarum sunt necessitudinum nomina, utergo allium a quysque habiat patrem, allium socherum numerojus se caritas porrigit, utrunquem altem unus adam esse cogebatur et filis et filiabus suis, quando fratres sororesque konubio yun jebantur. Siketeva uxor eus utrique sexui filiorum fuit et asocus et mater, quesidu e femine fuiscent mater altera et asocus altera, copiojus se sosialis dilektio colligaret. Ypsa deniqe yam soror quod etiam uxor fyebat duas tenebat una necessitudines. Quibus persingulas distributis ut altera esse et soror altera uxor hominum numero sosialis propinkitas au geretur. Sed hoq un de fieret tung non erat, quando nisi pratres et sorores ex ilis duobus primis nulli homine seran. Fieri ergo debuit quando potuit ut existente copia inde ducerentur uxorres, què non erat yam sorores, et non solum ilud ud fieret nulla necessitas esset, verumethiam si fieret nefa esset. Namsi et nepotes primorum hominum, quyi yam consobrinas poteran tachipere cognuges sororibus matrimonio yungerentur, non yam duve, sed atres in homine uno necessitudines fierent, què propter caritate numerozior el propinkitate nectendam disseminari per singulos singule debuerunt. Es etenim unus homo filis suis, fratri silicet sororibus cognugibus et pater et socher et avunculus, it et uxorreus e isdem kommunibus filis et mater et amita et socrus. Idengwe interse fili eorum non solum essent fratres atque cognuges, verumethiam consobrinni, quia et fratrum fili. Amnesautem istene necessitudines, què uni homini tres homines konnektebant, novem konnecterent si eset in singulis singule et unus homo haberet alteram sororem, alteram uxorem, alteram consobrinam, alterum patron, alterum avunculum, alterum socherum, alteram matrem, alteram amitam, alteram socrum, atque ita sé non in paucitate co-artarum, sed latius atque numerosius propinquitatibus crebris vinculum sociale difundret. Quod humano genere crescent et multiplicato etiam interimpios deor multorum falsorunque cultores, obzervari cernibus ut etiamsi perversis legibus permittantur fraterna cognugia, me liortamen consuetudu ipsam malit exorrere licentiam, et akum sorores acciper in matrimonium primis humani generis temporibus omnino likurit sig aversetur quasi nunquam licere poturit. Adumanum enim sensum vel aliciendum vel offendendum mos valet plurimum, quicum in haca causa imoderattionem concupicentie coerciat, eum disignari atque corumpi merito esse nefarium judicatur. Si enim est inicum aviditate co posidendi transgredi limitem agrorum, quanto est inicius libidine concupendi subvertere limitem morum. Experti autem sumus inconubis consubrinarum etiam nostris temporibus propter gradum propinquitatis fraterno gradu i proximum quam raro permores fiebat quod fieri perleges licebat, quia id nec divina proibuit et nondum proiburat lek sumana. Veruntamen faktum etiam licitum propter vicinitatem horrebatur iliciti et quod fiebat cum consubrinar, pene cum sorore fieri videbatur, quia etipsi interse propter tam propinquam consanguinitatem fratres vocantur et pene germani sunt. Fui tautem antiquis patribus religiose cure, ne ipsa propinquitas se paulatim propaginum ordinibus dirimens lonjiu sabiret et propinquitas esse desisteret, e am nondum lonze positam rursus matrimoni vinculo colligare et quod am modo revocare fugientem. Unde yam pleno hominibus orbe terrarum, non quidem sorores ekspatre vel matre, vel eksambobus suis parentibus natas, sed tamen amabant desuo genere duchere uxores. Verunquis dubitat honestius hoc tempore etiam consubrinorum prohibita esse coniugia. Non solum secundum ea què disputavimus propter multiplicandas affinitates ne habiat duas necessitudines una persona, cum du e posi intea sabere et numerus propinquitatis au geri. Sed etiam quia necio quomodo inest humane verekundie quidem naturale at quelaudabile ut qui debet causa propinquitatis reverendum honorem, a bea continiat quan vis generatricem tamen libidinem de quà e rubeshere videmus etipsam pudicitiam coniugale. Copulatio igitur maris et femine quantum attin etagenus mortallium quodam seminarium est civitatis, sed terrena civitas generatione tantumodo celestis autem etiam regeneratione opus habit, ut noxam generationis evadat, utrum autem aliquod furit vell si furit, quale furit corporale atque visibile regenerationis signum ante diluvium, sicut abra e circumcisio opostea est imperata, sagra historia tacet. Sacrificase tamen deo etiam illos antiquisimus homines non tacet, quod et induobus primis fratribus claruit, et anoe post diluvium, cum de arca fuis et egressus, hostias deo legitur immolasse. De quare in precedentibus libris jam niximus, non ob alliud demones arrogantes cibi divinitatem deosque se credi cupientes cibi expetere sacrificium et gaudere huius modi honoribus, nisi quia verum a sacrificium verodeo deberis siyunt. Caput septimum decimum, deiduobus exuno genitore procreatis patribus atque principibus. Cumergo esetadam utriusque generis pater, idest et cuius eserias at terrenam, et cuius eserias ada celestem pertin et civitatem, ociso abel atque in eius interpexione commendato mirabili sacramento, factisunt duo patres singulorum generum, cain etset, in cuorum filis, cuos commemorari oportebat, duorum istarum civitatum in genera mortallium evidentius indicia clarere ceperum. Cain quippe genuitenoch, in cuius nomine condidit civitatem, terrenam shilicet, non peregrinantem in hoq mundu, sed in eius temporali pace aca felicitate quiescentem. Cain autem interpretatur possesio, un dedictum est, quando natus est, sive apatre, sive amatre eius, acquisivi hominen perdeum. Enoch vero dedicatio, hik enime dedicatur terrena civitas ubiconditur, quoniam hik abeteum quem intendit et appetit finem. Porro illeset interpretatur resurectio, etenos filius eius interpretatur homo, non sicutadam. Etipsum enime nomen homo interpretatur, sed comune peribeturesse in illa lingua, idest hebrea, masculo et femine. Nam sik de illo scriptum est, masculo et feminam feicitillos, et benedicitillos, et cognominavit nomen eorum adam. Und non ambigitur sik apelatam fuysse feminam evam proprio nomine, uttamen adam, quod interpretatur homo, nomenese tamborum. Enos autem sik interpretatur homo, ut hoc non posse feminam nun cupari periti lingue illius asseverent, tanquan filius resurectionis, ubi non nubent neque uxores ducent. Non enim erit ibi generatio, cum iluq perduxerit regeneratio. Quare et hoc non incassum notandum arbitor, quod ineis generationibus aque propagantur exillo, quiest apelatus set, cum genuisse filios afiliasque quantur, nulla ibi genita nominatim femina expressa est. In his autem quee propagantur excain in ipsofine, quo usque pertendunt, novissima femina genita nominatur. Sik enim legitur, matusa el genuit lamek, et sumcit sibi lamek duas uxores, nomen uni ada, et nomen secundasella, et peperit ada yobel, ike erat pater, habitantium in tabernaculis pecuari orum. Et nomen fratriseus yobel, ike fuit quee ostendit psalterium ecitram, sella autem peperit et ipsa tobel, et erat maleator et erarius era menti et ferri, soror autem tobel noema. Hoc usque porrecte sunt generationes excain, ques sunt omnes abadam octo annumerato yadam, septem shilicet usque ad lamek, quee duarum maritus uxorum fuit, et octava est generatio infili iseius, in quibus commemoratur et femina. Ubi eleganter significatum est terren macivitatem usque inesui finem carnales habituram generationes, sella autem caen quod interpretatur posesio terren e conditor acivitatis, et afilius eius in quius nomine condita est eus, eus, eus, eus, eus, eus, eus, eus, eus, ubi nihil uxorum qicult, seusso isisc даже o same intramits^^ obGB sok, sexus, eus, dhikat in tu endum est. Finis partis quinkwagesime sexte. Pars quinkwagesima septima operis deci vitat edei, haek transcriptio a societate librivoce fakta bono publico uzu est. Kapu du de vigesimum, quid significatum sit inabel et set et enos, quod apareat ada Christum et corpus eius, idest ecclesiam pertinere. Et set inkwit natus est filius et nominavit nomeneius enos, heek speravit invokare nomen domini dei, nem peclamat attestatio veritatis. In spē igitur vivit homo filius resurexionis, in spē vivit quandiu peregrinatur heek civitas dei, quae jinitur exfide resurexionis Christi. Ex duobus nankwem ilis hominibus, abel quod interpretatur luctus et eius fratreset quod interpretatur resurexio, mors Christi et vita eius exmortuis figuratur. Ex quafide jinitur heek civitas dei, idest homo quī speravit invokare nomen domini dei. Spē enim salvi faktis sumus aet apostulus, spēs autem quae videtur non est spēs, quod enim videt quīs, quid et sperat, si autem quod non videmus speramus per patienciam expectamus. Nam quīs vacare hok existimet ab altitudine sacramenti. Nunkwid enim abel non speravit invokare nomen domini dei, quius sacrificium scriptura tam aceptum deu fuisse conmemorat. Nunkwid yset non speravit invokare nomen domini dei, de quod dictum est susitavit enim migi deus semen aliud provabel. Cur ergo huik propria tribuitur quod piorum omnium interlegitur estse comune, nizi quia oportebat ineo quī dei pātre generacionum in melioreme partem, hoqest superne civitatis separatārum primus conmemoratur exortus prefigurāri hominem, idest hominum societatem, quē non secundum hominem in ree felicitatis terrene, sed secundum deum vivit in spee felicitatis eterne. Nek dictum est hik speravit in dominiun deum, alt hik invokavit nomen domini dei, sed speravit inquit invokare nomen domini dei, quid cibi hoqvult speravit invokare nizi quie apropetia est exorturum apopulum, quī secundum elexionem gratie invokaret nomen domini dei, hoqest quod per aliun profetam dictum apostulus de hoq populo intelegit ad dei gratiam pertinente, eterit omnis quī invokavirit nomen domini salvus erit, hoqipsum enim quod nomen eiusenus quod interpretatur homo ac deinde aditur, hik speravit invokare nomen domini dei, satis ostenditur quod non inseipso spem aponere debiat homo. Maledictus enim omnis sicut alibi legitur quī spem sum aponit in homine, acperoch nekin se utsit civis alterius civitatis quē non secundum filium kain dedicatur hoq tempore, idest mortalis huju seculi labente transcurso sedinilla immortalitate beatitudini sem piterne. Caput un de vigesimum, dei significazione quē inenoc translazione monstratur. Nam edista propago cuius est pater set, i nea generazione habit dedicationis nomen quē septima est ex Adam anumerato Adam, septimus enim abillo natus est enoc quod interpretatur dedicatio, sedipse est il translatus quoniam plāquite deo, et insigni numero in ordine generattionum quō sabbatum concekratum est septimo shilicet abadam. Abipso au tempatre istarum generattionum quē dicernuntur aprogeni e kain, idest set, sextus est, quotodie faktus est homo et consumavit deus omnia opera sua. Sed huius enoc translatio, nostre dedicationis est prefigurata dilatio. Quē quide mi anfacta est in Christo capite nostro, qui sig resurexit ut nom moriato rulterius, sedetiam ipse translatus est. Restatautem altera dedicatio universe domus, cuius ipse Christus est afundamentum, quē difertur infinem, quando eritomnium resurextio non mori turorum amplius. Sive autem domus dei dicatur, sive templum dei, sive civitas dei, idipsum est nec aborret al latini eloquii con suetudine. Nam et virgilius imperiosissimam civitatem domum appella tassaraci, romanus volens intelligi, qui dei assaraco per Trojanus originem deukunt. Et domum e nea e, e os demipsos, quia e oduce Trojanicum italyan venissent, abēis condita est roma. Imitatus lanquem est poeta il literas sacras, in quiblus dicatur domus Jacob jam ingens populus hebreorum. Caput vigesimum, dee e o quod kain sucesio inocto ab Adam generazione sklauditur, et imposteris abēoden patre Adam noe decimus invenitur. Dicet aliquis, si hoq intendebat scriptur huius historie in commemorandis generazione bus ex Adam per filium eius set, ut perillas pervenireta noe sub quo factum est diluvium, a quo rursus con texeretur ordon asensium quo pervenireta dabram, a quo Mateus evangelista incipita generazione, quibus ad Christum pervenit eternum regem civitatis dei, quid intendebat in generazione bus ex kain, et quo e as perducere volebat. Respondetur, usqua diluvium, quo totum illu de genus terrene civitatis asumtum est, sed reparatum est ex filius noe, neque enim dee se poterit haek terrene civitas sociatasque hominum, secundum hominem viventium, usqua ad huius seculi finem, de quo dominus aid, filius seculi huius generant et generantur. Civitatem vero dei peregrinantem in hoca seculo, regeneratio perducit ad alterum seculum, cuius fili neque generant neque generantur. Heek ergo generari et generare civitati utrique commune est, quan vis dei civitas habet etiam heek multa civium milia, hoe abopere generantis e abstiniant, sed habet etiam illa ex imitazione quadam licet errantium. Adean nanque pertin etetiam, qui deviantes ab huius fide diversas herese secundiderunt, secundum hominem quippe vivunt, non secundum deu, et indorum gymnosofiste qui nudi peribentur filosofari in solitudinibus india, civeseius sunt et a generando secoibent. Non est enim hoq bonum, nisicum fit secundum fide sum mi boni, qui deus est. Hoq tamen nemo fecisse ante diluvium reperitur, quando quide etiam ipsenok septimus abadam, qui traslatus refertur esse, non mortus, genuit filios et filias ante quam transferretur, in quibus fut matusalam, per quem generattionum memorandarum ordo transcurrit. Curergo tanta paucitas sucesionum commemoratur in generattionibus excain, si eas usque ad diluvium perduci oportebat, ne quere diuturna etas preveniens pubertatem, quae centum vel amplius annus vacaretafetibus. Nam, si non intendebat autor libri huius aliquem ad quem necesario perduciret seriem generattionum, si cutinillis quae veniut de semineset, intendebat pervenire at noe, acuo rursus ordo necesario securetur, quid opus erat pretermittere primogenitos filios uta perveniretur ad lamek, in quius filias finitur ila contextio, octava generazione shilicet exadam, septima excain, quasi esse tinde aliquid de inceps connectendum, onde perveniretur vel ad israeliticum populum, in quau celesti civitati etiam terrena Jerusalem figuram profeticam prebuit, vel ad Christum secundum carnem, quiest superomnia deus benidictus in secula, superne Jerusalem fabrikator ad queregnator, cum tota progeniescain diluvio sit deleta, onde videri potest in eo de mordine generattionum primogenitos fuisse conmemoratos, cur ergo tampauci sunt, non enim usque ad diluvium totesse potuerunt, non vacantebus usque ad centenarium apubertatem patribus oboficio generandi, sinon erat tunc proporzione longevitati silius etiam sera pubertas, utenim paraeque trijinta anorun furunt, cum filios generare cioeperunt, octiens tricheni quoniam octo sunt generationes cum adam et kumeis quos genuit lamek, ducenti et quadrajinta suntanni, nun ita quet toto de inde tempore usque ad diluvium non generaverunt, quat andem causa, quii heka scripsit, generationes komemorare noluit quese cuuntur, nam ex adam usque ad diluvium computantur anni secundum codices nostros duo milias ducenti seksa jinta duo, secundum hebreo saltem mille seshenti quinkwa jinta seks, utergo istum numerum minorem kredamu sesse veriorem de mille seshentis quinkwa jinta seks annis ducenti quadrajinta detraantur, nun quit kredibile est per mille quadrajintos et quod exkurrit annus, quii restant usque de diluvium progenium kain a generatione bus vacare potuise, sed de quii ex hoc movetur meminerit kum querrem, quomodo kredendum sit antiquos il los homines, per tam multos annos a giniendis filis cesare potuise, duobus modis istum solutum esse questione, out desera pubertate, proporzione tam longe evite, out de filis quii kum memorantur in generatione bus quod non fuverint primogeniti, sed hi per quos adeum quem intendebat autor libri poterat perveniri, sikut adnoe in generatione bus set. Proinde in generatione bus kain si non ocurrit quii deberet intendi ad quem pretermissis primogenitis pereos quii kum memorati sunt pervenirio portebat, sera pubertas intelligenda restabit, ut alikwanto post centum annos puberes habilesque ada giniendum facti fuverint ut ordo generationum pera primogenitos kukurret, et usque diluvium ada numerum annorum tante quantitatis ocurret. Quan vis fii ripostit ut apropter alikwam sekretiorem causam quii meelatet, usque adlamik et eius afilios generationum perveniente kontextu, kum endaretur hayakachivitas, quam dicimus esse terrenam, ac de inde cesaret scriptor libri kum memorare ceteras, quai usque ad diluvium esse potuerund. Potest et illa esse causa kur non ordo generationum pera primogenitos duceretur ut necesse non sit in illis hominibus tam seraam credere pubertatem, quod shilicet e ada mechivitas, quam kain in nomine enok afili sui kondidit, longe lateque reñare potuerit, et reges habere non simul plures sed suis etatibus singulos, quos genuissent sibi sucesuros quikunque reñassent. Horum regum primus esse potuit ipsekain, secundus filiu seiusenok, in cuius nomine ubi reñaretur kondita estachivitas, tercius gaidat, quem genuit enok, quartus mevia, quem genuit gaidat, quintus matusael, quem genuit mevia, secstus lamek, quem genuit matusael, quiest septibus abadam perkain. Nonautem eirat konseques ut primogeniti regum reñantibus succederent patribus sed quos reñandi meritum propte virtutem terreine utilem civitati, vel sors aliqua reperiret, vel ille potissimum succederet patri hereditario, quodem yure reñandi, quem pre-eceteris filius dil existet. Potuitautem vivente aduk lamek atque reñante, fieri diluvium, utipsum kumaliis omlibus hominibus, exceptis quii inarka fuerund quem perdret inveniret. Neque enim mirandum est si varia quantitate numerositatis anorum interposita per tam longa metatem abadam usque diluvium, non equaliis numeri generationes habuit utraque progenies, set perkain septem per set altem decem, septimus est enim utiam diksi abadam lamek, decimus noe. Etidio non unus filius lamek sicut inceteris superius, sed plures kome morati sunt, quia incertum erat quis ei fuisset mortuo succesurus, si reñandi tempus interipsum et diluvium remansisset. Sed quohu modo se habiat syve per primogenitos, syve per reges excain generationum ordo de curans, ilnud miki nun lopacto pretereundum silencio videtur, quod kum lamek septimus abadam fuisset inventus, toteius anumerati sunt fili, donek undenarius numerus impleretur, quoh significatur peccatum. Aduntur enim tres fili et una filia, uxor es altem aliud possunt significare, non hoq quod nunk kumendandum videtur, nunk enim de generationi bus loquimur, ille vero unde synt genite tacitum est. Quohniam ergo lex denario numero predikatur, unde est memorabilis ille de callogus, profecto numerus undenarius quohniam transgreditur denarium transgresionem legis acperok peccatum significat. Hink est quod in tabernaculo testimoni quod eratenitinere populi dei velut templum ambulatorium, unde cim vela cilicina fieri preceptasunt, in cilicio quipe recordazio est peccatorum propterredos ad sinistram futuros, quod confitentes in cilicio prosternimur tankwam dicentes quod in psalmo scriptum est. Et peccatum meum ante me est semper. Progenie sergo exadam per kain chalaratum undenario numero finitur quoh peccatum significatur, et ipsenumerus femina clauditur, acuosexu inicium factum est peccati, per quod omnes morimur. Comissum estautum utet voluptas karnis quhe spiritui resistret sequeretur. Namet ipsa filia lamek noema voluptas interpretatur, perset autem abadam usku adanoe denarius insinuatur legitimus numerus, kui no e tres adici untur filii, unde uno lapsu duo benedicuntura patre, uteremotor eprobo et aprobatis filis, adnumerum aditis etiam duo denarius numerus intimetur, qui et in patriarcharum et in apostolorum numero in sinis est, propter septenari e partes alteram per alteram multiplicatas. Nam ter quaterni vella quater terni ipsum faciund. Hiz itase habentibus video considerandum et commemorandum, ista utraque progenius, quhe distintis generacionibus duas insinuat civitates, unam terriginarum, altram regeneratorum, quomodu apostea sic commixta furit atque confusa, ut universum genus umanum exceptis octo hominibus diluvio perire mereretur. Caput vigesimum primum. Qua razione commemorato enoc, qui fuit filius kain, totius generacioni seius usqua diluvium sit continuata narratio, commemorato altem enus, qui fuit filius et, ada conditioni sumane principium sit reditum. Primo altem intu endum est, quemad modum cum exkain generaciones enumerarentur, commemorato ante ceterus posteroseius illo in cuius nomine condita estacivitas, id estenok, contxtis sumte ceteri usquad illum finem, de quolo cutus sum, donek illud genus atque universa propagu diluvio deleretur. Quem vero filius et unus commemoratus fuis setenos, non dum usquad diluvium additis ceteris, articulus quidam interponitur et digitur. Hoq liber nativitatis hominum, quad die fecit deus adam, ad immaginem dei fecit illum, masculum et feminam fecit illus, et benedixit illus, et cognominavit nomen eorum adam, quad die fecit illus. Quad mici videtur ad hoq interpositum, ut hink rursus inciperet abipso adam, dinumeratio temporum, quam noluit facere, qui haikascripsit, incivitate terrena, tan quameam deus sig commemoraret ut non computaret. Sed quare hink reditur addis tam recapitulationem, poste a quam commemoratus est filius set, omo qui speravit invokare nomen domini dei, nisi quia sig oportebat istas duas proponere civitatis, unam per homicidam usquad homicidam, namet lamek duabus uxoribus suis, se per petrasse homicidium confitetur. Alteram pereum qui speravit invokare nomen domini dei, hoq esquipe in hoq munduo peregrinantis civitatis dei, totum ad quesumun in haq mortalitate negotium, quod per unum hominem quame sane ocisi resurexio genuit, commendandum fuit. Hoq quipe ille unus, totius superne civitatis est unitas, nondum quidem completa, sed premissa ista profetica prefigurazione comprenda. Filius ergokain, hoqesta filius possesionis, cuius nisi terrene, habit nomen incivitate terrena, quia in eius nomine condita est, de his est enim de quibus cantaturim salmo, invokabunt nomina eorum in terris ipsorum, propter quod seguitur eos quod inallio psalmo scriptum est. Domine incivitate tua imaginem eorum at nilum rediges. Filius autem set, hoqesta filius resurexionis, speret invokare nomen domini dei, e am quipem societatem hominum prefigurat quedicit, ego autem sicut oliva fructiferan domo dei, speravi in misericordia dei, vanas autem glorias famosi in terra nominis non requirat, beatus est enim vir, cuius est nomen domini speeseius, et non respexit invanitates et insanias mendaches. Propositis ita queduabus civitatibus una in re huius seculi, altera inspe dei, tanquam excomuni, quia aperta est in adam, yanoa mortalitatis egresis, uto procurrant et excurrant ad discretos aproprio sacdebitos fines, incipit dinumeratio tempu, in quà et alie generazione sadici untur, facta recapitulazione exadam, exquius origine damnata, veluti massa una merite damnazione tradita, facit deus alia incontumeliam vasa ire, alia inonorem vasa misericordia, ilis reddens quod debetur impena, istis donas quod non debetur ingratia, ut exipsa etiam comparazione vaso rumire, superna civitas discat, què peregrinatur interris, non fidere libertate arbitri i sui, sed esperet invokare nomen domini dei. Juaniam voluntas in natura què facta est abona adeo bono sed mutabilis immutabili quia ex nihilo et abono potes declinare ut faciat malum quod fit libero arbitrio et amalo ut faciat bonum quod non fit sine divino adiutorio. Caput vicesimum alterum, de lapsu filiorum dei alieni generum mulerum amore captorum, und etomnes acceptis octo hominibus diluvio perire meruerunt. Hock ita què libero voluntatis arbitrio gener humano progrediente atque crescente, facta est per mixtio et iniquitate participata quedam utriusque confusio civitatis, quod malum asexu feminio causam rursus invenit, non quidem illo modo quod abinitio, non enim quiusquam etian tung phalacia sedukte ill femine persu aserunt pekatum viris. Sed abinitio què pravis moribus fuerant interreina civitate, videst interrigenarum societate, amate sunt afilis dei, civibus silicet peregrinantis in hoq seculo alterius civitatis propter pulcritudinem corporis. Quod bonum dei quidem donum est, sed apropteria id largitur etiam malis, ne manium bonum videatur bonis. Deserto ita què bono manio et bonorum proprio, lapsus est factus ad bonum minimum, non bonis proprio, sed bonis malisque comune. Acasike fili dei, filiarum hominum amore sunt capti, aque ut eis cognugibus fruerentur in moris societatis terrigene defluxerunt, deserta apietate quam insanta societate servaban. Si kenim corporis pulcritudu, adeo quidem factum sed temporale carnale infimum bonum, male amatur posposito deo, eterno interno sempiterno bono, quemadmodum justitia deserta et aurum amatur abavaris, nullo peccato auri sed hominis. Ita se habet omnis creatura, qum enim bonasit et bene amari potest et male, bene silicet ordine custodito, male ordine perturbato, quod in laudem quadam cerei breviter versibus diksi. Acatua sunt, bonasunt, quia tu bonus ista creasti, nigil nostrum estineis, nisi quod peccamus amantes, ordine negletto prote, quod conditur abste. Creatorautem si veraciter ametur, hoqest si ipse non aliud proillo quod non est ipse ametur, male amari non potest, nam etamor ipse ordinate amandus est, quod bene amatur quod amandum est, utsit in nobis virtus qua vivitur bene. Unde miki videtur quod definitio brevis et vera virtutis ordo est amoris. Propter quod in santo cantico canticorum cantat sponsa christi, civitas dei, ordinate in me caritatem. Hujus iditur caritatis, hoqest dileksionis etamoris, ordine perturbato, deum fili dei neglexerunt, et filias hominum dilexerunt, quibus duobus nominibus satis civitas utraque di cernitur. Neque enim etilli non eranta fili hominum per naturam, sed aliud nomen ceperant habere per graciam. Nam ineadem scriptura ubi diktisunt dilexisse filias hominum fili dei, idem diktisunt etiam angeli dei, unde illos multiputant non homines fuisse sedangelos. Finis partis quinquagesime septime. Partis duodes exagesima operis de civitate dei, heq transcripsio a societate libri voce pacta, bono publico uzu yest. Capotu vigesimom tertium, an credendum sitangelos sustancia espiritalis, amore speciosarum mulierum captus, e arundem inisse cognugia, exquivo gigantes sint creati. Con questionem nos tranzeunter conmemoratam in tertio huyus operis libru reliquimus insolutam utrum apossint angeli cum spiritus sint corporaliter coire cum feminis. Scriptum estenim, quii facit angelos suos spiritus, idesteos quii natura spiritus sunt, facit esse angelos suos, iniugendo eis officium nunciandi. Quii enim grece dicitur angelos, quod nomen latina declinazione angelus peribetur, latina lingua nuncius interpretatur. Sed utrum eorum corpora consequenter adiungserit, dicendo, etministros suos igni mardentem, anna quod caritate tankwam igni espiritali fervere debiant ministri eius ambigum est. Aparuise tamen hominibus angelos intalibus corporibus uta non suolum videri verumetiam tangi posint e adem veracissima scriptura testatur. Et quoniam creberrimma fama est, multi ques se ekspertos vel abeis quii eksperti essent, de quorum fide dubitando non eset audisse confirmant, sylvanos et panes, quos vulgo incubos vocant, improbos sepe extitisse muljeribus, ethearum apetisse acperagisse concubitum. Et quos tam demones, quos duzios galli nuncupant, asidue hank imunditiam ettemtare et efficere, plures talesque aseverant, ut hoq negare impudentie videatur, non hink aliquid audio definire utrum aliqui spiritus elemento aereo corporati nam hoq elementum etiam kum agitatur flabello sensu corporis taktukes enti. Possint hank etiam apati libidinem, ut hoq modo possunt sentientibus feminis micheantur. Dei tamen angelos santos nunlo modo ilotempore sik labi potuisse crediderim, nek dehise digsisse apostolum petrum, sienim deus angeles peccantibus non pepercit, sed carceribus caliginis inferi retrudens tradidit in judicio puniendos reservari, sed potius de illis quii primum apostatante sadeo, kum zabulo suo principe cecciderunt, quii primum hominem perinvidiam serpentina fraude deyecit. Angelos autem fuisse etiam dei homines nun kupatos e adem scriptura sancta lokupletisima testis est. Nam et dejoanne scriptum est, et cemito angelumeum antefaciam tuam, quii preparabit viaam tuam. Et amalakiel profeta propria quadam edest propria siibi impertita grazia diktus est angelus. Verum hoqmovet quozdam quod exillis quii dikti sunt angelidei et ex mulieribus quas amaverunt non quasi homines generis nostri, sed gigantes legimus est senatus. Quasi vero corpora hominum modum nostrum longe excedentia, quod etiam supracome moravi, non etiam nostris temporibus natasunt. Non ante paukosannos kum romane urbis quod agotis factum est apropin quare texcidium, roma e fuit femina kum suo patre et sua matre quae corpore quod amodo gigante o longe cetris premineret, adquam visendam mirabilis fiebat usque quacque concursus. Et o qu'erat maxime admirazioni quod ambo parentes eius nexaltem tam longi homines erant quam longisimus videre consuevimus. Potuerunt tigitur gigantes nasi et prius quama fili edei, qui tetangili edei dikti sunt, fili abus hominum, hoqest secundum hominem viventium miserentur, fili shivicet set, fili skain. Nam et kanonica scriptura sig loquitor, in qu'o libro haec legimus, cuyus verba estasunt. Et faktum est pos quam cheperunt homines multi fieri su perterram et fili e natesunt illis, videntes altem angili dei fili as hominum, qui abone sunt, sumpserunt siwi uxores ex omnibus ques elegerunt. Et diksit dominus deus, non permanebit spiritus meus in hominibus his in eternum, propter quod carusunt. Herunt autem dieseorum centum vidjinti anni. Gigantes autem erant superterram in diebus illis et post illud, qum entrarent fili dei adafili as hominum et generabant siwi. Illi erant gigantes as seculo homines nominati. Haec libri verba divini satis indikant jam illis diebus fuise gigantes superterram, quando fili dei acheperunt uxores fili as hominum, qum eas amarent bonas id est pulkras. Consuetudo quippa scripture huius est etiam as peciusos corpore bonos vocare, sed et post quam hoc fattum est nati sunt gigantes. Sic animait gigantes autem erant superterram in diebus illis et post illud, qum entrarent fili dei adafili as hominum, ergo et ante illis diebus et post illud. Quod autem aid et generabant siwi satis ostendit quod aprius ante quam asic kaderrent fili dei, deo generabant, non siwi, id est non dominante libidine coe undi, sed serviente oficio propagandi, non famili amafastus sui, sed cives civitatis dei. Quibus annunciarent tankam angeli dei ut aponerent in deus pemsuam, similes illius qui natus est deset, filius resureccionis, et speravit invokare nomen dominidei, in quaspe essent qum suis post iris coeredes eternorum bonorum et sub deo patre fratres filiorum. Non autem illus ita fuisse angelos dei, ut homines non essent, sicut quidan putant, sed homines prokuldubio fuisse, scriptura ypsa, sine hulla ambiguitate deklarat. Cumen imprimis sumeset quod videntes angeli dei filias hominum, quia buonesunt, sumseerunt siwi uxores ex omnibus quas elegerunt, mox adiuntum est, edixit dominus deus, non permanebit spiritus meus in hominibus his in eternum, propter quod caro sunt. Spiritu dei quipe fuerant fakti angeli dei et fili dei, sed declinando ad inferiora dikuntur homines nomine nature, non gracia, dikuntur et caro desertores spiritus et deserendo deserti. Et septu aginta quidem interpretes et angelos dei dixeruntistos et filios dei, quod quidem non homines codices habent, non quidem nisi filios dei non habent. Aquilautem quem interpretem yudei ceteris anteponunt, non angelos dei, nek filios dei, sed filios deorum interpretatus est, utrunquem autem verum est. Namet fili dei erant subquo patrem suorum patrum etian fratres erant, et te fili deorum quonem diis geniti erant, qu'un quibus et ipsi dii erant justa illu d'absalmi, egodixi dii estis et fili excelsi homines. Merito enim creduntur septu aginta interpretes a'chepisse profeticum spiritum, ut si quid eius autoritate mutarent atque aliter quam erat quod interpretabantur dicerent, neque hoq divinitus dictum estse dubitaretur, quan vis hoq inebreo estse peribeatur ambiguum, utet fili dei et fili deorum posset interpretari. Omittamus igitur earum ascripturarum fabulas, qu'e apocrofe nun qupantur, e hoq quod earum oculta origo non aclaru eta patribus, aqibus usque adanos a'uctoritas veracium ascripturarum, certisima eta notisima sucesione pervenit. In his altem apocrofe es etsi invenitur alicoveritas, tamen prapter multa palsa nulla est kanonica autoritas. Scripsis e quidem nun nulla divine ilum enok septimum abadam, negare non possumus qum hoq inepistula kanonica yudas apostulus dictat. Sed non frustra non sunt ineo kanone scripturarum, qui servabatur in templo e hebrei populi sucedentium adiligentia sacerdotum, nisi quia ob antiquitatem suspecta e fidei yudicata sunt. Neq utrum heq essent quia illi scripsis et poterati inveniri, non talibus proferentibus, quia ea perseriam sucesionis reperirentur rite servasse. Un de illa quia sub eius nomine proferuntur et kontinet istas de gigantibus fabulas, quod non habuerent homines patres, reqte aprudentibus yudicantur non ipsius esse credenda. Sicut multas sub nominibus et alliorum profetarum et recentiora sub nominibus apostolorum abereticis proferuntur, quia omnia nomine apocryforum ab autoritate kanonica, diligenti examinatione remota sunt. Ejitur secundum scripturas kanonicas ebreas atque cristianas, multos gigantes ante diluvium fuisse non dubium est, et hos fuisse cives terrigine societatis hominum, dei autem filios, quii secundum carne deset propagatisunt, in hanca societatem deserta justitia declinasse. Nec mirandum est quodetiam de ipsis gigantes nasi potuerunt, neque enim omnes gigantes sed magis multi uti quetung fuerunt, quan post diluvium temporibus ceteris. Quos proptere a creare placoite creatori, utetiam hink ostenderetur non solum pulcritudines, verumetiam magnitudines et afortitudines corpurum non mani pendendas esse sapienti, quii espiritalibus atque immortalibus longe melioribus atque firmioribus et bonorum apopris, non bonorum malurunque comunibus beatificatur bonorum. Quamrem alius profeta comendas ait, ibi fuerunt gigantes illi nominati, quii abinitio fuerunt staturusi, shientes prelium. Non ho se legit dominus, neque viam shienti ed editillis, sed interierunt, quia non habuerunt sapientiam, perierunt propter inconsiderantiam. Capot vigesimun quartum, quomodo intelligendum sit quod deis quii diluvio perdendi erunt dominus dixerit, erunt dieseorum centum viginti anni. Quod altem dixet deus erunt dieseorum centum viginti anni, non si cacipien dumest quasi prenunciatum sit post haek homines centum viginti annos vivendo non transgredi, qumet post diluvium ethiam quingentos excesise vinveniamus. Sed intelligendumest hok deum dixisse, quma circa finem quingentorum annorum eset anoe, idesta quadringentos octoginta vitae annos ageret, quos more suo scriptura quingentos vocat, nomine totius maximan partem plerunquem significans. Seixcentesimo quipe anno vitae noe, secundumense factum est diluvium, aksik centum viginti anni predikti sunt futuri vitae hominum periturorum, quibus transaktis diluvio delerentur. Nek frustra creditur sik factum est diluvium, yam non inventis in terra qui non erantadingi tali morte defungi, qua in impios vindikatum est. Non ququik quam bonis quandoku morituris talegenus mortis facia taliquid quod eis posit obese post mortem, veruntamen nunlus eorum diluvio mortus est, quos desimineset propagatos santa scriptura commemorat. Sikautem divinitus diluvii causa narratur, widens inquit dominus deus quia multiplicate sunt malitiae hominum superterram, et omnis quisque cogitat incorde suo diligenter super malinia omnes dies, et cogitavit deus quia fecit hominem superterram, et recogitavit, et diksit deus, dele am hominem quem feci afaci e terra, abomine usque at pecus, et arepentibus usque at volatili aceli, quia iratus sum quonem feci eos. Caput viges mun quintum, de iradei quae incomutabilem tranquillitatem nulla inflamatione perturbat. Iradei non perturbatio animi aeus est, sed judicium quo irrogatur pene apeccato. Cogitatio vero aeus et recogitatio mutandarum reerum est immutabilis ratio. Neque enem sikut hominem itadeum quius confacti sui penitet, quius est de omnibus omnino rebus tam fixa sentencia quam certa presciencia. Sed si non utatur scriptura talibus verbis, non se quadam modo familiarius insinuabit omni generi hominum, quibus vultes se consultum, utet pertere at superbientes, et eksitet neglegentes, et exerci at quaerentes, et alat intelligentes, quod non faceret si non se prius inclinaret, et quadam modo descenderet ad aecentes. Quod altem etiam interitum omnium animallium terrenorum volatilium quae denunziat, magnitudinem future cladise fatur, non animantibus rationis ekspertibus tankuam etipsa pecaverint minaturm exitium. Caput vigesimum sextum, quod arca quam noe jusus est facer, in omnibus Christum eclesianque significet. Iam vero quod noe homini justo et sicut de illo scriptura veridica loquitur in sua generazione perfekto, non uti que sicut perfeciendi sunt cives civitatis dei in illa immortalitate, quae quabontur angelis dei, sed sicut esse possultin haca peregrinazione perfekti, imperat deus utar cam faciat, in quacum suis idestuxore filis etnuribus etcum animallibus quae adillum exa dei precepto in arkam ingressasunt, liberaretur adiluvii vastitate, prokuldubio figura est peregrinantis in hoca seculo civitatis dei, quae fit salva peregrinum, in quo pependit mediator dei et hominum homo Christus Jezus. Nam et mensure y longitudinis et altitudinis et allatitudinis eius significant corpus humanum in cuyus veritate ad homines prenunciatus est venturus et venit. Humani quip pe corpus longitudu a vertice uscu ad vestigia sexyens tantum habit quam latitudu, quae est abunolatere ad alterum latus et deciens tantum quam altitudu, cuyus altitudinis mensura est in latere adorso adventrem. Velut si yacentem hominem metiaris supinum seupronum, sexyens tantum longus est a capite at pedes, quam latus ad extra in sinistram, vela sinistra in dextram et deciens quam altus a terra, un de facto est arcatrecentorum in longitudinem cubitorum et quinkwagynta in latitudine et trigynta in altitudine. Et quod ostium in latere acepit, profecto illu dest vullus, quando latus crucifixi lancia perforatum est, haq quip ad ilum venientes ingrediuntur, quia indesacramenta manarunt quibus credentes initiantur. Et quod delignis quadratis firi yubetur, undi quhe stabilem vitam asantorum significat, quakunkwe enimverteris quadratum stabit, et acetra quhe in eusdem arche construktione dicuntur, ecclesiasticarum signa suntererum. Sedéa nunke perse quyi longum est, et hok jam fecimus inopere quod adversus faustum manigeum skripsimus, negantem in evreorum alibris, aliquid de Christo esse profetatum. Et firi quid empotest, ut et nobis quispiam et alius alio eksponat haq apthius, dumantamen e acuè dicuntur, ad hanq de qua loquimur dei civitatem in hoca seculo malignio, tankum indiluvio pere grinantem omnia referantur. Si ab eiu sensu, quyi ista conscripsit, non vult longe aberrare quyi eksponit. Exempli gracia, velut si quispiam quod heqa skriptum est, inferiora bicamerata et tricamerata faci esseam, non quod ego in illo opere diksi velit intelligi, quia ex omnibus gentibus ecclesia congregatur, bicameratam dictam propter duo genera hominum, cirkum cizionem shilicet et praeputium, quos apostulos et alio modo dicit yudeos et grecos. Tricameratam vero eo quod omnes gentis, detribus filiis noe post diluvium reparate sunt, sed aljud dikat aliquid quod afidei regula non sit alienum. Namconium non solas in inferioribus mansiones habere arcan voluit, vero metiam insuperioribus et heqe diksit bicamerata, et insuperioribus superiorum et heq apellavit tricamerata, utabimo sursum versos tercia consulgeret habitatio, posunt heq intelligi et tria illa quee comendat apostulus, filiis spes caritas, posunt heq muldo convenientius tres ille ubertates evangelice, tricena sexagena centena, et in infimo habitet pudicitia cognugalis, supravidualis atque haq superior virginalis, et si quid melius secundum fidem civitati suius intelligi et dicipotest. Hoqetiam de ceteris quee heq exponenda sunt dikserim, quee et si non uno diseruntur modo, adunam tamen catolice fide i concordiam revocanda sunt. Caput vigesimum septimum, de arca atque diluvio, neq illis esse consensiendum, quee solom historiam recipiunt sine allegorica significazione, neq illis quee solas figuras defendunt repudiata historica veritate. Non tamen quisquam putare debet aut frustra heq esse conscripta, aut tantum modo reerum gestarum sine ullis allegoricis significazionebus heq esse quee rendam, aut e contrario heq omnino gesta non esse, sed solas esse verborum figuras, aut quid quid illud est neq haqam ada profetiam ecclesie pertinere. Quee senim nisi mente perversus inaniter scriptos esse contendat libros, peranorum ilia tanta religione et tam ordinate sucesionis observancia custoditos, aut solas resgestas illik intuendas, ubicerte utalia omittam si numerositas animallium cogevat arce tantam fieri magnitudinem. In mundabina et mundaseptena intromiti animalia quid cogevat kum equalis numeri possent utraque servari, aut verodews quee propter genus reparandum servanda precepit e omodo illa quoo instituere non valebat. Quee vero non esse gesta, sed solas rerum significandarum figuras esse contendunt, primum opinantur tam magnum fieri non apotuis ediluvium, ut altissimos montes quinde cim qubitis aqua cresendo transcenderet, propter olimpii verticem montis, supra quem aperibent nubes non posse con cresere, quod tam sublime jam celum sit ut non ibisit aer istekrasior, ubiventi nebule imbresque ginjuntur, nec attendunt omnium elementorum cresissimam terram ibisse potuisse, anforte negantesse terram verticem montis, quur igitur usque adilla celis apathia terris exaltari likuisse, et aquis exaltari non likuisse contendunt, qum issi mensores et pensores elementorum aquas terris peribiant superiores at queleviores, quid it aque rationi saferunt quare terragravior et inferior lokum celi tranquillioris invaserit per volumina tottanorum, et aqualeviore ac superior permissa non sit hoca pacere saltem ad tempus exiguum, di contetiam non potuisse capere arce ilius quantitattem animallium genera tam multa inutroque sexu, bina dei mundis septena dei mundis, quimikivitentur non computare nisi trecenta cubita longitudinis et latitudinis quinkwaginta, neca cogitare aliu de tantum esse insuperioribus, ettenquem aliu de tantum insuperioribus superiorum, ac perok ter dukta ila cubita fieri nonjenta percentum quinkwaginta. Si altem cogitemus quod origines non inelegante rastruxit, moiusen silicet hominem dei eruditum, sicut scriptum est omni sapientia aegypsiorum, qui geometricam dilexerunt, geometrica cubita significare potuisse, ubi unum quantum sex nostra valere asseverant, quis non vidiat quantum rerum capere ila potuit manitudu, nam ilu dukwod disputant tanta e manitudinis arcam non potuisse compingi, ineptissime kalumniantur kumanshiant immenseas urbes fuisse constructas, ne kattendunt centumannus quibus arca illa est fabrikata, nisi forte lapis lapidi aderere potest so la kalce konjuntus, ut murus per tot milia cirku magatur, et linium linio per subuskudines, e piros, clavos. Gluten vituminis non potest aderere uta fabriketur arca non kurvis, sed rectis linais longe lateque porrecta, quam nullus im mare mitat konatus hominum, sed levetunda kum venerit naturali ordine ponderum, magisque divina providentia, quam humana prudencia natantem gubernet, ne incurrat ubi kumquen afragium. Quod altem skrupolozissime queri solet de minutissimis bestiolis, non soluma quales asunt mures et estelliones, verumetiam quales locuste skarabei, muske denique etepuliches, utrum non amplioris numeri in arca illa purint quam acui est definitus, kum hoq imperaret deus prius admonendisunt, quos heq movent sig acipiendum esse quod dictum est, quae repunt superterram ut necesse non furit conservari in arca, quae possunt in aquis vivere, non solum mersa sigut pishes verumetiam supernatansia, sigut multe alites. Deinde kum dicitur mascolus et femina erunt, profecto intelegitur ada reparandum genus adici, acperok neq illa necesse furat ibs, quae possunt sine concubitu de quibusque rebus vel rerum corrupciones nasi, vel si furunt, sigut indomibus esse consuerunt, sine ullo numero definitus esse potuisse, autosim misterium sacredisimum quod ajebatur et tante rei figura etiam veritate fakti aliter non posset impleri, nisi utomnia ibi certo ilo numero essent, quae vivere in aquis natura proibente non possent, non furit iss taqura ilius hominis vel illoru hominum sed divina. Non enim ea noe kapta intromitebat, sed veniencia et intrancia permitebat. Adok enim valet quod diqtum est, intrabunt ada te, non silicet hominis aqtu sed dei nutu, itasane uta non iliq fuisse credenda sint, quae seksu karant. Prescriptum enim aqe definitum est, maskulus et femina erunt. Alia sunt quipe quae deqquibus quae rebus sinne concubitu itan asquntur, uta postea concubant et generent, siqut muska. Alia vero in quibus niqile sita maris et femine, siqut apes. Ea porro quae siq habent seksum ut non habent feitum, siqut muli et mule, mirum si fuerunt ibi, aq non potius parenteseorum ibi fuisse sufecherit, eqinum videlicet aqe azininum genus, et siqua alia sunt quae comistione diversi generis genus aliquo jinyunt. Set si et hok administrium pertinebat, ibi erant, habetenim et hok genus, maskulum et feminam. Soletetia movere non nulos genera eskarum, quae ilik habere poterant animalia, quae non nisi carne vesci putantur, utrum preter numerum ibi fuerint sine transgresione mandati, quae aliorum alendorum necesitas ilik hoegiset inkludi. An vero quad potius est credendum, preter carnes aliqua alimenta se potuerunt, quae omnibus convenirent. Novimus enim quam mult animalia quibus caro cibus est, frugibus pomisque vescantur et maxime fico atque castaneis. Quid ergumirum si vir ille sapiens et justus etiam divinitus admonitus, quid cuique congruert sine carnibus aptam cuique generi alimoniam preparavite condidit, quid est altem cuo vesci non cogeret fameis, alt quid non suave acasalubre facere poset deus, quid etiam utsine cibo vivarent, divina facilitate donaret, nisi uttapascherentur etiam hoq emplende figure tanti mysterii convenirent, non altem al prefigurandam ecclesiam pertinere tam multiplicia rerum sigia gestarum, nisi furit contensiosus, nemo permittitur opinari. Jam enim gendes ita ecclesiam repleveront mundique et imundi, doneket certum veniatur adafinem, ita eius unitatis quadam compagine continentur, utteg zhok uno manifestisimo etiam decetiris, coe obscurius aliquanto dictasunt, et dificiliu aniosci coeunt dubitare fas non sit. Coe cumitasint, si nec inaniter ista esse conscripta putare quiscuam vel durus au debit, nec nigil significare cum gestasint, nec sola dicta esse significativa non facta, nec aliena esse ab ecclesia significanda probabiliter dicipotest, sed magis credendum est et sapienter esse memori literisque mandata, eta gesta esse, ette significare aliquid, edipsum aliquid adaprefigurandem ecclesiam pertinere. Jam usque ad hun carticulum perduktus liberiste claudendus est, utambarum civitatum cursus terrene shilicet secondum hominem viventis, et celestie secondum deum, post diluvium et deinceps in rebus consequentibus requiratur. Finis partis duodes exagesime.